My Possessive Boss (Seiton Series #1)

DISCLAIMER

This is a work of fiction. Names, character, places, events and incidents are either the products of author’s imagination or use in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living dead, or actual events is purely coincidental.

This story is Boyxboy at kung kayo po ay homophobe, ’wag na po kayong tumuloy sa pagbabasa.

seandwich

© 2020 Copyright. All Rights Reserved.

Prologue

Prologue

“S-sir, can we do it l-later? I’m not in the m-mood.” utal kong sabi.

“Sandali lang ’to, you will like it.” sabi ni Kairon na nasa aking likod at hinalikan ang aking leeg.

“Mmm..” ungol na lamang ang aking naging sagot sa kaniyang paghalik.

“You smell so good, Kyle.” bulong ni Kairon sa aking tenga na nagpa-tindig ng aking balahibo.

Tahimik lamang ako at nakapikit habang siya ay hinahalikan ang iba’t ibang parte ng aking mukha. Nakarinig ako ng katok kaya dali-dali ko siyang tinulak at lumayo sa kaniya ng kaunti.

Buti na lamang at mabilis ang aking galaw dahil bumukas agad ang pintuan at iniluwa ang kaniyang ina.

“Mom, why are you here?” tanong ni Kairon at umupo sa kaniyang swivel chair.

“Nothing, napadaan lang.” nakangiti niyang sabi at tumingin sa akin. “Good morning, Warren.” bati niya sa akin.

Nag-usap usap lang sila at nang ma-bored na si Tita ay umalis na siya. Sakto namang may meeting si Kairon kaya naghanda na kami bago pumunta sa meeting room.

“You owe me, sisingilin kita mamayang gabi.” sabi niya at nauna nang lumabas sa office niya.

Ginusto ko din ang ginagawa namin kaya hindi na ako magrereklamo at susundin na lang ang kaniyang gusto. Boss ko din siya at kailangan ko ng trabaho para kay Tita Jenny. Malaking opportunity itong pagpasok ko sa kompanya niya bilang secretary, mataas ang sahod. Makaka-ipon agad ako.

To be continued…

Chapter 1

A/N:

Now, for those who are confused as how to males can have babies, let me clear this out right here and now. This is a fictional story that is set in an alternate dimension where the male’s butt serves as their entryway for having babies. There are no technicalities on how the babies are born so please don’t ask. Just let it slip and concentrate on the story. Be open minded.

Thank you.

Chapter 1

Ako si Kyle Warren Seiton. Dalawampu’t tatlong taong gulang. Walang nanay at tatay, tanging ang tiyahin ko lamang ang kasama ko sa buong buhay ko. Hindi naman ako nalulungkot dahil mabait si tita at close kami sa isa’t isa.

Pauwi na ako ngayon sa bahay. Galing ako sa paghahanap ng trabaho. Halos lahat ng kumpanyang nadadaanan ko ay pinasok ko na para makahanap ng tarabaho.

Kahit anong trabaho na-try ko na’ng apply-an at naghihintay na lang ako ng tawag. Ang iba naman ay hindi ako pinasa. Nakatapos naman ako ng pag-aaral hanggang college.

Nang makarating sa tapat ng bahay ay binuksan ko ang pintuan at tumambad sa akin si tita. Naghuhugas ng plato habang nagpapa-tugtog. Napangiti ako dahil doon.

Si Tita Jenny Dela Cruz ang tumatayong nanay ko simula noong mamatay ang totoo kong nanay. Namatay siya sa aksidente sakay ng pampasaherong bus. Wala pa akong alam sa mga bagay na ’yon dahil dalawang taon pa lamang ako noon.

Samantalang ang tatay ko naman ay hindi ko kilala. Nasa tiyan pa lamang daw ako ng nanay ko nang umalis ang tatay ko at hindi na bumalik. May lahing Amerikano ang tatay ko kaya ganoon din ako.

Dinala ko ang apelyido ng tatay ko dahil ’yon daw ang sabi ni nanay. Kahit sa apleyido man lang daw ay kasama ko si tatay. Gusto ko siyang makita pero hindi ko alam kung saan ko siya hahanapin.

May galit ako sa tatay ko dahil sa ginawa niyang pag-iwan kay nanay pero gusto ko pa din siyang makita. Gusto ko sabihin sa kaniya lahat ng hinanakit ko. Sa pag-iwan niya kay nanay, sa pag-alaga sa akin nang si nanay lang mag-isa.

“Tita, nandito na po ako.” bati ko sa kaniya nang hindi niya ako napansing pumasok.

Agad siyang lumingon sa akin at ngumiti ng napakalaki. Close na close kami ni Tita dahil sa kabaitan niya at masayahin niyang ugali. Nanay na ang turing ko sa kaniya pero Tita pa din daw ang itawag ko sa kaniya.

“Mabuti naman at nakauwi ka na. Halika, nagluto ako ng masarap na ulam. Pinaghirapan ko ’yan, grabe.” sabi niya at bumuntong hininga.

“Hotdog?!” tanong ko at natawa. “Sobrang hirap nga lutuin nito.” sabi ko.

“Ay talaga naman ah. Kailangan mong ilagan lahat ng mantikang tumatalsik. Parang gan’to.” sabi niya at umilag ilag na parang isang agent.

“Hay nako Tita baka kulang ka lang sa kain, tulungan mo na ako.” sabi ko at hinila siya.

“Ay hindi na, kakatapos ko lang kumain. Para sa’yo talaga ’yan kasi alam kong pagod ka sa paghahanap ng trabaho.” sabi niya at umupong bigla sa tapat ko.

“May nakuha ka ba’ng trabaho? Natanggap ka ba?” excited niyang tanong.

“Tita, hindi pa po. Lahat sila ay sinabing tatawagan na lang daw ako.” sabi ko at sumimangot.

“Nako, gan’yan ang sinasabi nila kasi ayaw nilang sabihin na hindi ka tanggap. Ang arte naman nila. Ang sipag-sipag mo nga’ng bata e. Lahat kaya mo’ng gawin, tapos hindi ka pa nila tinanggap agad?” mahabang reklamo ni Tita.

“’Wag kang mag-alala Tita, malay mo may tumawag talaga.” sabi ko at laking gulat ko nang may mag-ring. Agad-agad ko ’yong kinuha at tiningnan ang tumatawag. Unknown.

“Tita, unknown. Eto na ata ’yon.” excited kong sabi at si Tita naman ay sumigaw agad. “Tita, kalma. Baka hindi ko marinig.”

“Hello po?” mabait na tono ko’ng sabi.

“Hello.” malalim na boses na sagot ng nasa kabilang linya.

“Sino po ito?”

“Hawak ko ang pamilya mo. Kailangan mo’ng ibigay ang pag-ibig mo sa akin kapalit nang buhay ng pamilya mo.” sabi ng nasa kabilang linya.

“Sino ’to?” nakakunot noo ko’ng tanong.

“Sino pa ba? Edi ang manliligaw mo.” sabi ng nasa kabilang linya.

“Dave?”

“Yes! ’Kala ko nakalimutan mo na ang manliligaw mo e.” natatawa niyang sabi.

“Ikaw ah, bakit ganoon ang sinabi mo kanina. Ibibigay ko na sana pag-ibig ko sa’yo kaso naalala ko si Tita lang pala pamilya ko.” natatawa kong sabi

“So kailangan ko pa’ng kidnap-in si Tita para makuha ko ang pag-ibig mo?” tanong niya.

“Hoy! Subukan mo lang at hindi pag-ibig ang ibibigay ko sa’yo, bangas.”

“Grabe.”

“Bakit ka nga pala tumawag sa ibang number?”

“Diba nahulog sa pool yung cellphone ko. Nabasa din yung sim kaya ’yon, bili ako bago.”

“Oo nga pala, nakalimutan ko.” sabi ko

“Kumain ka na ba?” tanong niya.

“Eto, kumakain pa lang. Bakit?”

“Nandito kasi ako sa tapat ng bahay niyo. May dala akong pagkain.” sabi niya na ikinagulat ko.

“Talaga? Wait.” sabi ko at agad na nag-ayos bago lumapit sa pintuan para buksan ang pintuan.

“Surprise?” nakangiti niyang sabi.

“Halika, pasok.” aya ko sa kaniya.

Pagpasok niya ay binati niya agad si Tita. Alam ni Tita na manliligaw ko siya. Boto nga si Tita kay Dave pero hindi pa ako sigurado. Nakakatakot daw kasi kapag iniwan ka ng mahal mo.

Sabay kaming kumain ni Dave at nanood ng movies sa kwarto ko. Ganito kami lagi kapag pumupunta siya dito. Halos isang daan na ang napanood namin. Buti na lang at laging may dalang bagong cd si Dave. Ilang oras din kaming nanonood ng movies hanggang sa antukin na ako at makatulog.

“Gising na, umaga na!” pang-gigising sa akin ni Tita.

“Mmm…” ungol ko dahil inaantok pa ako dahil sa kakanood kagabi.

Umupo ako habang ang mga mata ay nakapikit. Gusto ko pa’ng matulog pero nakakahiya naman kay Tita. Pinilit ko’ng tumayo at pumasok sa cr para maghilamos at mag-toothbrush.

Nang matapos ay bumaba na ako para mag-agahan. Maliit lang ang bahay namin kaya kaunting hakbang mo lang ay nasa baba ka na. Pagbaba ko sa hagdan ay naamoy ko na ang sinangag at itlog.

“Ang bango, Tita!” excited kong sabi.

“S’yempre ako ang nagluto.” mayabang niyang sabi.

Ngumiti na lang ako at nagsimula na’ng magsandok ng kanin at ulam. Kaming dalawa lang ang kakain pero napakarami ng niluto niya. Mukhang mapapasabak ako sa kainan.

Higit tatlompung minutos ang itinagal ko sa pagkain bago ako natapos. Hindi ako makahinga ng maayos sa dami ng nakain ko. Magpapahinga na nga lang muna ako.

Umupo ako sa sopa namin at nanood ng TV. Wala naman’g magandang palabas kaya kinuha ko na lang ang cellphone ko at nagbukas ng facebook. May ilang nag-request ng friend sa akin pero hindi ko naman kilala at kaunti lang ang mutual friends kaya hindi ko na lang pinansin ’yon.

Scrolling lang ako sa facebook nang may tumawag sa akin. Unknown number. Unknown number? UNKNOWN NUMBER?!

Dali-dali ko itong sinagot at pumasok sa loob ng kwarto para marinig ang sasabihin ng kung sino man at para walang maingay.

“Hello po?” mahinahon kong tanong.

“Hi, this is Maria Eliza from Hansley Company. The Ceo of the company wants you to be his secretary. Kaka-resign lang ng former secretary niya at kailangan niya ng bago, at ikaw ang napili niya. Congratulations.” mahabang paliwanag ni Ma’am.

“T-talaga po? Kailan po ako p’wedeng magsimula? Ngayon na po ba?” sunod-sunod kong tanong.

“Easy boy, next week ka magsisimula as a secretary. Bago umalis ang former secretary ni Mr. Hansley ay tuturuan ka niya sa lahat ng kailangan mo’ng gawin araw-araw. Bawal ma-late, ayaw na ayaw ’yan ni Sir.” sabi ni Ma’an Eliza.

“Yes po, opo Ma’am. Thank you! Gagawin ko po lahat, I promise! Thank you po talaga!” masaya kong sabi.

“Okay, see you soon Mr. Seiton.”

“See you soon po!” sabi ko bago niya patayin ang tawag.

Huminga ako ng malalim at mabilis na bumaba sa kusina. Hinahanap ko si Tita pero hindi ko makita kaya lumabas ako ng bahay. Baka nakikipag tsismisan pa. Hay nako!

“Tita!” sigaw ko habang tumatakbo. Baka nandoon nanaman ’yan kila Aling Marites, nahahawa sa pagiging tsismosa.

“Tita, nakikipag-tsismisan ka nanaman!” sigaw ko sa kaniya at lumapit.

“Ano ba ’yon? Ba’t pagod na pagod ka?” tanong niya.

“Natanggap na ako sa trabaho!” sigaw ko.

“Ay talaga?! Ayyy!” sigaw ni Tita at niyakap ako. Tumatalon-talon kami habang magkayakap.

“Hoy ang ingay n’yo! Ano ba’ng meron? Anong tsismis? Dali sabihin n’yo!” excited na sabi ni Aling Marites.

“Natanggap na po ako sa trabaho!” sabi ko kay Aling Marites.

“Talaga?! Ay sali ako!” sabi niya at sumali sa yakapan namin at tumalon-talon din. “Hoy natanggap na si Kyle sa trabaho! Mainggit kayo! ’Di katulad ng iba d’yan, nabuntis agad yung anak. Hahahaha!” sigaw niya sa mga kapitbahay kaya bigla akong nahiya.

“Sige na, Aling Marites. Pumasok ka na sa lungga mo, nasusunog na yung niluluto mo.” sabi ko at bigla siyang naalerto.

“Ay, oo nga!” sabi niya at tumakbo sa loob.

“Tara, umuwi na muna tayo. Magse-celebrate tayo!” sabi ni Tita at sabay kaming naglakad pauwi.

Pagpasok sa bahay ay binuksan agad niya yung ref at kumuha ng mga ingredients para sa lulutuin niya. Masarap daw ang lulutuin niya at madami kaya in-invite ko si Dave. Maya-maya ay nandito na siya.

Binuksan ko ang facebook account ko at ni-chat ang kaibigan ko na nasa pwader na ng asawa niya. Bakla siya at mayroon silang sariling anak. Sa tiyan niya talaga nanggaling. Ang galing nga e, marami na ang nanganganak ngayon ng lalaki.

Lay

Lay! May goodnews ako!!!

Talaga? Ano ’yon?!

May work na ako! Natanggap ako bilang secretary!

Omg! Gwapo ba yung boss? Hot?

May anak at asawa ka na, tumigil ka na!

Joke lang! Kailan ka na magsisimula?

Next week na daw, grabe ang saya ko! Punta ka dito later?

Ay sige! Go ako d’yan! What time ba?

Maybe quater to five.

Okay, wait mo ’ko ha!

Sure!

Nakangiti kong pinatay ang cellphone ko at naglinis ng bahay para mamaya sa mga bisita. Habang naglilinis naaamoy ko na ang sauce ng spaghetti at pancit! Omg!

Linggo-linggo lumalaki tiyan ko. Gusto ko na mag-diet kaso ang sarap lagi ng ulam. Ang dami kasi lagi ng nabebenta ni Tita’ng isda sa palengke. Minsan tumutulong ako pero busy sa school kaya minsan lang talaga.

Habang nagwawalis ay may kumatok sa pintuan. Nag-ayos muna ako ng sarili at binuksan ang pintuan. Si Dave pala, may dala pa’ng pagkain.

“Congrats!” bati niya pagbukas ko ng pintuan.

“Thank you! Pasok.” sabi ko at binuhat ang dala niyang pagkain. “Wow! Leche plan! My favorite! Thank you Dave!” sigaw ko.

“You’re always welcome!” sabi niya at umupo na sa sopa. “Good evening po Tita. Ang bango n’yan ah.”

“Good evening. Ay s’yempre, ako ang nagluluto e.” mayabang niyang sabi na tinawanan ko.

“Ang tagal naman nila Lay! Nagpapaka-babae pa e.” reklamo ko.

“Hoy! Anong nagpapaka-babae?!” biglang sulpot ni Lay na ikinagulat ko.

“Ay palaka! Hala!” sigaw ko ng bitbit niya ang cute niyang anak. “Ang cute! Hello baby Zac!”

“Wag mo’ng sigawan baka matakot!” sabi niya sa akin.

“Hi guys.” singit ng malalim na boses na asawa ni Lay.

“Oh, hi Cedrick pasok kayo.” sabi ko at agad naman nilang ginawa.

“Good evening guys!” singit ni Dave.

“Hi handsome.” kaway ni Lay at sinampal ko ang kaniyang kamay.

“Nasa likod lang ang asawa mo, umayos ka.” bulong ko sa kaniya.

“Oo na, grabe makahampas! Ang sakit.”

“Mabuti naman at nandito na kayo sakto at luto na!” masayang sabi ni tita habang buhat-buhat ang mga pagkain.

“Tulungan ko na po kayo.” sabi ni Dave at kinuha ang binubuhat ni Tita.

Umupo na kami sa upuan at kinuha naman ni Tita si Baby Zac. Nagsandok na kami ng pagkain at isa-isang kumain. Lumabas si Lay at may kukunin daw sa kotse at laking gulat ko nang may dala siyang alak.

“Hoy ano ’yan? Dala-dala mo anak mo tapos mag-iinom ka?” nakakunot noo kong tanong.

“Ihahatid naman ni Cedrick si baby mamaya, papabantay niya na lang kay yaya tapos babalik siya dito. Ang arte mo gusto mo din naman.” mahaba niyang paliwanag.

“S’yempre sino naman ang may ayaw?” sabi ko at kumuha ng basong pang-inuman.

“Cheers!”

seandwich

# Chapter 2 

Chapter 2 

Naka ilang bote na din kami pero hindi pa din tinatablan sila Lay, Cedrick at Dave. Samantalang ako inaantok na. Gusto na'ng pumikit ng mata ko kaso nakakahiya naman sa kanila. Minsan nga magpa-practice akong uminom ng alak. 

"Hoy! Ano ka na d'yan? Ang hina mo naman!" pang-aasar sa akin ni Lay. 

"Hindi kasi ako lasinggero kagaya mo!" sigaw ko sa kaniya.

"Dahil sa paglalasing ko, nagkaroon ako ng asawa at anak! Ble!" sabi niya at dinilaan ako.

"Okay lang, hindi ko pa naman kailangan ng anak at asawa ngayon. Si Tita muna ang priority ko!" sabi ko at napangiti naman si Dave at Cedrick.

"Nahihilo ka na ba? Gusto mo hatid na kita sa kwarto mo?" tanong ni Dave.

"Hindi pa, kaya ko 'to." sabi ko at kumuha pa ng isang baso at sinalinan ng ¼ na alak. 

Tuloy-tuloy lang ang inuman namin at tuloy-tuloy din ang pag-ikot ng paningin ko. Hindi ko na kaya kaya dahan-dahan akong yumuko sa lamesa hanggang sa bumagsak ako. Buti na lang at hindi masakit. 

"Warren?" yugyog sa akin ni Dave.

"Mmm?" ungol ko.

"Hatid na kita sa kwarto." sabi niya at hinawakan ang kanan kong kamay at ipinatong sa likod ng leeg niya para maalalayan niya ako.

"Bye Lay, bye Cedrick." inaantok ko nang sabi.

"Sama ako." sabi ni Lay at sumunod sa amin sa taas. 

Nakapikit na ako kaya hindi ko na alam kung nasaan kami. May narinig akong bumukas na pintuan at siguro ay kwarto ko na iyon. Naramdaman ko na lang na hiniga na ako sa kama. 

Napangiti ako sa lambot ng kamang hinihigaan ko. Gumulong-gulong ako sa kama na parang bata. Ewan ko, ang lambot ng kama ngayon e. 

"Kyle? Matulog ka na d'yan, aalis na kami." rinig kong sabi ni Dave.

"Mmm." lamang ang aking nasabi.

"Hoy te, dito na din kami ah. Baka nami-miss na ako ng baby Zac ko." si Lay.

"Sige, bye bye na." walang gana kong sabi.

Naramdaman ko na lang na may humalik sa noo ko. Napakunot ang noo ko pero hindi ko na maidilat ang mata ko sa sobrang antok. Ilang minuto lang din ay nakatulog na ako.

"Kyle! Gising na!" sigaw ni Tita.

Napabalikwas ako ng bangon nang marinig ko ang mala-speaker na bunganga ni Tita. Biglang sumakit ang ulo ko kaya hinimas-himas ko ito.

"O tubig, inom-inom pa kasi hindi naman kaya." sabi ni Tita.

"Ang sakit ng ulo ko, Tita." reklamo ko na parang bata.

"Inom pa more! Ayan ang nakukuha sa mga umiinom! Gayahin mo ako, layo sa alak." mayabang niyang sabi.

"Kahit naman hindi ka uminom ng alak, mukha ka nang lasing." pang-aasar ko sa kaniya na ikina-kunot ng noo niya.

"Ano?! Bwiset kang bata ka!" sabi niya at pinalo ang binti ko.

"Aray! Joke lang e." sabi ko at sabay kaming tumawa.

"Kailan ka nga pala papasok sa trabaho?" tanong niya.

"Next week po." sabi ko at tumayo para mag toothbrush.

"Sabado na ngayon, ibig sabihin dalawang araw na lang." 

"Opo, hindi ko alam yung susuotin ko. Naka-suit ba dapat ako?" tanong ko kay Tita.

"Mag formal attire ka nalang muna tapos tsaka mo na itanong kapag nandoon ka na." sabi ni Tita.

"Oo nga. Excited na ako!" sigaw ko.

"Alam mo ba ang gagawin mo do'n?" nakataas ang kilay niyang sabi.

"Hindi, pero yung former secretary ng boss ko ay tuturuan ako sa nga kailangan kong gawin araw-araw." 

"Edi maganda. Mataas ang sahod?" nakangiting tanong ni Tita.

"Hindi ko pa alam Tita e. Pero sana mataas, makaka-ipon agad tayo!" excited kong sabi.

"Yayaman na tayo!" sigaw ni Tita kaya agad kong tinakpan ang kaniyang bibig.

"Tita, baka may makarinig. Mamaya manghingi ng balato 'yan anong ibibigay naten?" bulong ko.

"Mmm!" pag-alis niya sa kamay ko.

"Ay sorry." 

"May almusal na sa baba, kumain ka na. Labas lang ako." sabi niya at bumaba na.

Pumasok na ako sa cr para maligo. Ang sarap ng tubig habang dumadaloy sa katawan ko. Ang bango pa ng sabon ko kaya nakangiti ako habang naliligo. Fresh!

Pagkatapos kong maligo ay nagbihis na ako ng t-shirt at shorts. Sa bahay lang naman ako kaya ganito lang sinusuot ko. Sayang naman kung poporma pa ako, kaming dalawa lang naman ni Tita ang makakakita.

Bumaba na ako at sopas ang almusal na nasa lamesa. Napangiti ako dahil paborito ko ang sopas. Kumuha agad ako ng mangkok at nilagay doon ang sopas. Ilang minuto din akong nakain hanggang sa maubos kaya nilagay ko na sa lababo at hinugasan ito.

Nag cellphone lang ako magdamag at nanood ng movies sa kwarto na hindi namin napanood dahil inantok na ako. Okay lang naman kung panoorin ko 'to mag-isa kasi lagi naman siyang may dalang bago. 

Baka maubos pera niya sa kakabili ng cd's. Baka magalit yung parents niya. Pero mayaman naman sila e, barya lang sa kanila ang pagbili ng cd's. Baka nga bilhin pa nila yung sinehan e. Hahaha!

Naka dalawang movies din akong natapos bago ako mabagot at bumaba para lumabas. Nang maisip kong wala naman akong mapupuntahan ay pumasok na lang ako at nagbihis. Pupunta ako kila Lay. 

Binuksan ko ang cellphone at pumunta sa contacts para tawagan si Lay. Unang ring ay walang sumagot. Sinubukan ko ulit at ie-end ko na sana ang call nang sagutan niya ito.

"Hello? Bakit?" hinihingal niyang sabi.

"Anong ginagawa mo? Ba't hinihingal ka?" tanong ko.

"Gaga, galing ako sa baba nanonood kami ng Tv. Narinig ni yaya na may nagriring sa loob ng kwarto, e naka-lock yung pintuan kaya tinakbo ko galing sa baba." hinihingal pa niyang sabi. 

"Bakit kasi kailangan mo pang ilock? Kung hindi 'yon naka lock edi sana kinuha na ni yaya tapos binigay na sayo sa baba." paliwanag ko.

"Te, may bakas pa kasi ng kababalaghan sa kwarto kaya nilock ko. Tinatamad akong maglinis." mahina niyang sabi.

"Gaga ka talaga. Mag focus muna kayo kay Baby Zac, kapag mga six or seven years old, 'yon bahala na kayo." sabi ko na nagpatahimik sa kanila.

"May point ka d'yan. Basta, bakit ka nga pala napatawag?" 

"Wala akong magawa dito sa bahay, tutal may nakuha na akong trabaho stay put lang ako dito sa bahay. Gusto ko sanang pumunta d'yan, paghandaan mo na ako ng pagkain. Yung masarap ha!" sabi ko habang tumatawa.

"Ay wow, o sige po master." boses mabait niyang sabi.

"Ay isa pa pala." 

"Ano nanaman? 'Wag mo sabihing magpapasundo ka pa d'yan?" 

"'Yun nga e, hehehe." nahihiya kong sabi.

"Kuya Berto, pakisundo nga po si Kyle sa kanila. Alam niyo naman po 'yon diba?" sabi ni Lay kay Kuya Berto.

"Ay opo, ngayon na po ba?"

"Opo sana, thank you po." sabi ni Lay at narinig ko na ang pagbukas ng makina ng kotse. "On the way na yung sundo mo, master." 

"Very good." sabi ko at sabay kaming tumawa.

"Buti naisipan mong pumunta dito, nabo-bored na din ako. Nood tayo maraming movies tsaka swimming tayo dito." excited niyang sabi. 

"Sige! Kailangan masarap 'yung foods ha!" excited kong sabi.

"Oo naman. Yaya?" tawag niya.

"Yes po?" 

"Pwede po kayo magluto ng masasarap na pagkain po? Like dessert and some sweets po?" 

"Sige po, hintayin niyo na lang po." sabi ng yaya. 

"Thank you po!" sabi ni Lay.

"Okay na lahat, magdala ka na ng pang-swimming mo ha." sabi ni Lay.

"Sige, see you!" excited kong sabi.

"See you!" sabi niya ay pinatay na ang tawag. 

Sa pagkakaibigan namin, hindi na namin kailangan maging plastik. Kung ano ang gusto mo, sabihin mo lang. Simula kasi ng bata kami, magkasama na kami. Wala na siyang pamilya kaya dito siya dati tumitira. 

Kaya laking gulat namin ni Tita nang ipinakilala niya sa amin si Cedrick, boyfriend niya daw. Noong una, inobserbahan namin si Cedrick. Pero wala namang pera si Lay para paggastusan si Cedrick. 

Kaya pumayag na kami sa relasyon nila. Ilang buwan din simula noong pumayag kami ni Tita hanggang sa mabalitaan naming buntis si Lay. Sobrang saya ko no'n kasi puwede siyang manganak. Mayaman naman si Cedrick kaya do'n na sila tumira. Sinasama na nga kami ni Lay pero hindi kami pumayag ni Tita. Gusto namin, sarili naming sikap at pera. 

Bumalik ako sa taas para kumuha ng bag at extrang clothes para sa swimming namin mamaya. Gusto ko na din makita si Baby Zac, napaka cute! Mana kay Cedrick! 

Bumaba na ako at sumilip sa labas. Sakto at kakapasok lang ng kotse sa eskinita kaya lumabas na ako dala-dala ang bag ko at lumapit sa kotse. Pinagbuksan pa ako ni Kuya Berto kaya nagpasalamat ako. 

"Kuya, puntahan ko lang po si Tita. Wait lang po." sabi ko at agad naman siyang pumayag.

Pumunta nanaman ako kila Aling Marites dahil alam kong nandoon nanaman 'yon. Nakikipag tsismisan sa tsismosa kaya naging tsismosa nadin siya. Hay nako.

"Tita! Pupunta lang ako kila Lay ha." paalam ko nang makita ko siya.

"Ay sige, pasalubong ha." sigaw niya at tumango na lang ako.

Pumasok na ako sa kotse at mabilis naman itong pinaandar ni Kuya Berto. Nakangiti akong nakatingin sa labas ng bintana, nakikita ko ang mga magagandang bahay. At nalulungkot din dahil sa mga taong nakikita kong nakatambay sa lansangan.

Pagpasok sa pang-mayamang village ay mas tinutukan ko ang pagtitingin sa mga bahay. Magaganda kasi ang mga bahay nila dito. Pang-mayaman talaga. Nakaka-inspire magtrabaho ng maayos. 

Huminto kami sa maganda nilang gate. Gate pa lang maganda na, paano pa kaya yung loob. Isang beses pa lang akong nakakapunta dito kaya hindi ko kabisado ang sulok-sulok. Kailangan ko pa magpasama sa mga yaya.

Bumaba ako ng kotse bitbit ang dala kong bag na may lamang damit. Pagbukas ng guard sa gate ay si Baby Zac ang una kong nakita buhat-buhat ni Lay. Tumakbo ako habang nakangiti para mayakap si Baby Zac.

"Baby Zac!" sabi ko at mabilis na lumapit sa kanila. Kinuha ko si Zac at hinalik-halikan ang matataba niyang pisngi. Sobrang cute!

"Hoy! Baka makain mo na 'yang anak ko!" sabi ni Lay at hinampas ang balikat ko.

"Aray! 'Wag mo akong mahampas-hampas d'yan ihuhulog ko 'tong anak mo." pagbabanta ko.

"Sige, subukan mo. Ilulunod kita sa pool, animal ka." matapang niyang sabi.

"Biro lang! Ang cute-cute ni Zac e, hindi ko magagawa 'yon." sabi ko at inaamoy-amoy si Zac.

"Oh, you're here na pala." singit ni Cedrick sa usapan namin.

Galing siya sa labas at pawis na pawis ang katawan. Bakat ang abs niya at halatang malaki ang katawan. Ang gwapo pa na parang isang model ng sikat na kompanya. Kung hindi lang 'to asawa ni Lay lalandiin ko 'to e. Joke!

"Hoy, asawa ko 'yan!" bulong ni Lay sa akin.

"Alam ko! Hindi ko aagawin 'yan sayo!" sabi ko at nauna na'ng pumasok sa loob bitbit si Baby Zac. Ang living room lang nila ang kabisado ko kaya doon na ako pumunta.

Napakalaki naman kasi ng bahay na 'to. Nakakatakot tumira, baka hindi ka na makabalik kapag naligaw ka. Mansyon ang bahay nila kaya malaki talaga. Kahit nasa labas ka, kita mo na ang laki. 

"Ano na ba kayo ni Dave? Te, ilang buwan na 'yong nanliligaw sa 'yo. Para na nga kayong magjowa e. Kawawa naman 'yung tao." sabi ni Lay nang humabol siya sa amin. 

"Hindi ko pa siya sinasagot. Natatakot ako, baka bigla siyang magsawa sa akin e. Tsaka sinabi ko naman sa kaniyang si Tita muna." sabi ko at ngumiti.

"Sabagay, malaki din ang utang na loob ko sa inyo lalo na kay Tita. Bakit ba kasi ayaw niyo dito? Pangit ba? Ipa-renovate ko kaya?" tanong niya.

"Gaga, ayaw lang naming magpabigat sa inyo. Ayaw naming makaistorbo, tsaka pamilya na kayo e. Okay lang kami sa bahay." 

"Sigurado ka ah?" tanong niya na tinanguan ko naman.

"Tara na nga, swimming muna tayo. Para kapag napagod tayo, tsaka tayo manood ng movies magdamag. May maganda bang movies ngayon sa netflix?" tanong ko.

"Ewan ko, hindi ko naman binubuksan 'yung netflix na 'yon e. Si Cedrick lang ang mahilig do'n. Nakikinood na lang ako kapag wala akong ginagawa."

"Pa-connect nga sa wifi niyo. Mag-oopen lang ako ng sa facebook. Picture na din tayo." sabi ko at kinuha ang cellphone para mag-picture.

Binuhat ni Lay si Baby Zac at nag-picture kami. Madami akong kinuha para kapag nasa bahay ako, titignan ko lang 'to ngingiti na ako. 

Nag-picture kami ni Baby Zac na kaming dalawa lang. Si Lay ang photographer namin kaya maganda ang kuha. Kinuha na ni Cedrick si Zac at tumuloy na kami sa pool. 

Habang lumalangoy ay nagku-kuwentuhan din kami ng kung ano-ano. Katulad ng pagpapatira ni Tita kay Lay noong walang wala siya. Sobrang laki daw talaga ng utang ni Lay kay Tita kaya may surprise siya sa birthday niya. 

May dalang mga pagkain yung yaya nila at mukhang masasarap. Tumikim ako ng isa, tuna na naka-palaman sa biscuits at may padahon pa. Pang-mayaman talaga. Dahil masarap ay mabilis kong naubos ang lahat ng 'yon. Si Lay naman ay nanonood lang sa akin, nagsawa na daw siya do'n.

Nang mapagod kami sa paglalangoy ay umahon na kami at nagbanlaw. Pumasok kami sa living room at binuksan ang malaki nilang Tv. Manonood kami ng horror movies, ako ang nag-suggest kasi wala namang taste si Lay sa pagpili ng mga movies. Habang nanonood ay may nilagay ang yaya nila na nachos, yummy!

Nanood lang kami ng nanood hanggang sa dumilim at kailangan ko na'ng umuwi. Binigay ni Lay ang pasalubong na para kay Tita. Nagpasalamat lang ako at nagpaalam na kay Lay at Cedrick. Lalong lalo na kay Baby Zac. 

Pumasok na ako sa kotse at pinaandar na ito ni Kuya. Mabilis naman ang pagmamaneho ni Kuya kaya mabilis akong nakauwi sa bahay. Tulog na si Tita kaya nilagay ko na lang sa ref ang pasalubong ko. Pumasok na ako sa kwarto at natulog dahil bukas na ang simula ng trabaho ko!

Thank you sa 200reads! I love you all!

s

eandwich

Chapter 3

Chapter

3

Maaga akong gumising dahil ngayong araw na ang simula ng trabaho ko bilang secretary. Sobrang excited na ako dahil magkakaroon na ako ng trabaho. Makakapag-ipon na ako para sa amin ni Tita at sa bahay na gusto kong bilhin.

Dahil sa sobrang excited ko ay mabilis akong nakapag-ayos at pumasok sa kumpanya. Wala pang katao-tao kaya naghintay na lang ako sa couch dito sa loob ng office.

Napansin ko ang babaeng nakangiti habang papalapit sa akin. Tumayo naman ako bilang paggalang sa kaniya. Nang malapit na siya ay tumigil siya at nagsalita.

“You must be Mr. Seiton, right?” tanong ng babae sa akin.

“Yes po, Ma’am.” nakangiti kong sabi.

“Very good, you’re early.” sabi niya at itinaas ang kamay para makipag shake hands na ginawa ko naman.

“Thank you po.” sabi ko.

“Good, I’m Maria Eliza. The one who called you, remember?” tanong niya.

“Oh, yes po.”

“Okay, so ihahatid kita sa former secretary ni Sir. Kairon which is ang ceo ng company na ’to para maituro sa’yo ang lahat ng gagawin.” sabi niya at nagsimula nang maglakad.

Huminto kami sa tapat ng elevator at pumasok sa loob. Nahihiya pa ako kaya hawak-hawak ko ang kamay ko habang hinihintay na bumukas ang elevator.

Nang bumukas ito ay lumabas na kami at pumasok sa malaking pintuan. Pagpasok ay makikita mo ang lahat nang nagtatrabaho sa floor na ’yon. Lahat sila ay tutok sa kani-kanilang trabaho.

Sa loob noon ay may ilang kwarto pa na siguro ay opisina ng mga matataas ang posisyon. Pumasok kami sa isang room na sakto lamang ang laki para sa isang tao at sa mga gamit niya.

Nakaupo doon ang babaeng maganda na akala mo’y anghel ang itsura. Mukha pa lang mabait na. Maamo ang mukha, siguro ay maraming nagkakagusto sa kaniya dito. Siya siguro ang secretary ni Mr. Hansley.

“Good morning Ms. Eliza and good morning Mr. Seiton, right?” bati niya sa amin.

“Yes, I am Kyle Warren Seiton po.” sabi ko at ngumiti sa kaniya na ginantihan naman niya.

“Okay so maiwan ko na kayo dito. Ms. Hart ikaw na ang bahala sa kaniya.” paalam ni Ms. Eliza at lumabas na ng room.

“Hi, it’s nice to meet you Kyle!” biglang bati niya sa akin na parang magkaibigan kami. “Oo na, gan’to talaga ako dito pero kapag nasa harapan ko si Ms. Eliza maayos ako. Baka pagalitan ako no’n, masungit pa naman ’yon.” bulong niya sa akin na tinawanan ko naman.

“Okay first, ituturo ko sa ’yo ang lahat ng kailangan mong gawin kapag umaga.” sabi niya at lumabas ng room kaya sumunod ako sa kaniya.

“Araw-araw ay kailangan ay may bitbit kang coffee for him.” sabi niya at pumasok sa elevator.

Kinuha ko naman ang maliit kong notebook para ilista ang lahat ng mahahalagang details na kailangan ko. Habang naghihintay sa pagbaba ng elevator ay lumingon siya sa akin.

“Very good, nililista mo ang mga kailangan. Tatagal ka dito, for sure.” sabi niya na nginitian ako.

“Thank you po, Miss.” sabi ko na lang at ni-ready ang ballpen and notebook pag-bukas ng elevator.

“Sa iisang coffee shop ka lang bibili ng coffee. Favorite kasi ’yon ni Sir. Kairon kaya doon ka lang talaga bibili, wala nang iba.” sabi niya na tinanguan ko naman at isinulat sa notebook.

Pumasok kami sa coffee shop na sinasabi ni Ms. Hart at inorder ang kapeng gustong gusto ni Sir. Kairon, ang Caramel Macchiato. Parehas kami ng gusto ni Sir. ah.

Pagkatapos ay lumabas na kami at bumalik sa floor kung nasaan ang opisina ni Ms. Hart. Nasa itaas pa daw ng floor ni Ms. Hart ang floor ni Sir. Kairon kaya kailangan mo pang mag elevator o maghagdan na lang para maabot mo ang office ni Sir.

Ilang oras din ang itinagal ng pagtuturo ni Ms. Hart sa mga kailangan kong gawin hanggang sa matutunan ko ang lahat ng ’yon. Actually, hindi agad natutunan kundi nalaman. Nakakapagod ang araw na ’to dahil palakad-lakad kami sa kung saan-saan pero excited na akong makita si Sir. Sana maganda ang takbo ng trabaho ko dito bilang secretary.

Maaga akong pinauwi ni Ms. Hart dahil bukas pa daw talaga ang tunay na trabaho. Babantayan niya pa din ako pero ako na kusang gagawa ng lahat. Kumbaga, nandiyan lang siya sa tabi-tabi at inoobserbahan ako at kung may mga hindi daw ako alam ay itanong ko lang sa kaniya. Isang linggo na lang daw siya sa opisina at aalis na siya.

Pagpasok ko ay agad akong umupo sa sopa. Wala si tita sa bahay, siguro nandoon nanaman kila Aling Marites. Nahiga na lang ako saglit at nanood ng TV. Nang maramdaman ko ang gutom ay tumayo ako at dumiretso sa lamesa. Buti na lang at maagang nagluto si tita.

6:00 PM na at matutulog na ako para bukas. Excited na ako sa lahat ng gagawin ko bilang secretary. Ano kayang itsura ni Sir. Kairon? Pogi kaya? Hot? Sexy? Hays.

Humiga na ako at pinikit ang dalawa kong mata nang mag-ring ang cellphone ko. Agad-agad akong dumilat at kinuha ang cellphone kung sino ang natawag. Agad ko itong sinagot nang pangalan ni Dave ang nakalagay.

“Hello.” bati ko.

“Hi baby ko, kamusta first day?” tanong niya na nagpangiti sa akin.

“Okay lang naman, excited na ako bukas.”

“Talaga? Galingan mo ah, alam kong kaya mo ’yan.”

“S’yempre naman, ako pa.” mayabang kong sabi na ikinatawa niya.

“Kumain ka na, by the way?” tanong niya.

“Oo, pagka-uwi ko kumain na ako. Ikaw, kumain ka na ba?”

“Oo, kanina pa.”

“Good.” sabi ko.

“Anong oras ang work mo bukas?” bigla niyang tanong.

“Six o’clock, why?”

“Hahatid kita bukas ah.” sabi niya na nagpakunot ng noo ko.

“Ano ka ba, ’wag na. Gigising ka pa ng maaga para lang ihatid ako. Kaya ko naman e.” sabi ko.

“Ayaw mo ba akong ihatid ka? Bakit? May gwapo ba do’n?” tanong niya na nagpatawa sa akin.

“Hindi naman sa gano’n, baka nakaka-abala lang ako sa ’yo. Baka may mga gagawin kapa, at wala akong napapansing gwapo dito dahil hindi ko naman sila kailangan pansinin at hanapin. Trabaho ang pinunta ko do’n, okay?” mahaba kong sabi sa kaniya.

“Okay, pero ayaw mo talagang magpahatid? Kahit tomorrow lang, please. Para malaman ko din kung saan kita hahanapin in case of emergency.” sabi niya at tinanguan ko naman.

“May point ka, sige na nga. Basta ’wag kang pupunta do’n nang walang sinasabi ah. Baka may ginagawa ako no’n hindi kita mapuntahan.”

“Yes boss.” sabi niya na ikinatuwa ko naman. “Sige na, matulog ka na. Maaga ka pa bukas.” sabi niya.

“Okay, good night Dave.” sabi ko.

“Good night, I love you.” sabi niya at pinatay ko na ang tawag.

Patagal ng patagal ay tumataas ang tsansang sagutin ko si Dave. Ang sweet niya at ’yon ang gusto ko sa lalaki. Lagi din niya ipinaparamdam sa akin na gusto niya ako. Siguro sa birth day niya sasagutin ko na siya. Excited na ako!

Ibinalik ko na sa lamesa ang cellphone ko at natulog na. Maaga pa ako bukas kaya maaga din dapat akong matulog, baka magalit si Sir. Kairon sa akin. Baka nakakatakot ’yon, pero sana pogi. Hahaha!

(Yeah, yeah, yeah)

(Blackpink in your area!)

Nagising ako sa ingay ng alarm ng cellphone ko kaya agad ko itong pinatay. Kill This Love by Blackpink ang ginagawa kong alarm dahil malakas talaga ang audio no’n. Ang sakit sa tenga kapag nilapit mo kaya magigising ka talaga ng wala sa oras.

Bumangon na ako at naligo para mamaya. Sa sobrang excited ko ay nakabihis agad ako at ready to go na. Bumaba na ako at lumapit sa lamesa kung ano ang almusal. Sinangag at itlog! Yummy!

Mabilis lang ang kain ko dahil baka malate ako kahit 5:25 AM pa lang naman. Basta pagkatapos kong kumain ay nag toothbrush na ako at umalis na.

Hindi na ako nakapagpaalam dahil wala naman si tita sa bahay. Nakikipag tsismisan nanaman siguro ’yon kay Aling Marites, hindi na natapos.

Pumara ako ng taxi at sinabi kung saan ako pupunta. Mabilis ang tibok ng puso ko dahil sa magkahalong excite at kaba. Huminga ako ng malalim at tumingin na lang sa labas para kahit papaano ay mabawasan ang kabang nararamdaman ko.

Nang huminto ang sinasakyan kong taxi ay nagbayad na ako at bumaba. Huminga ako ng malalim at ngumiti na para bang hindi ako kinakabahan.

Mabilis akong naglakad patungo sa coffee shop kung saan nandoon ang paboritong kape ni Sir. Kairon. Inorder ko ang Caramel Macchiato na parehas naming gusto. Gusto ko nga sanang bumili kaso bawal dahil nasa trabaho pa ako.

Nang makuha ko ang order ko ay pumasok na ako sa kumpanya. Lahat ng nadadaanan ko ay nginingitian ko para naman hindi ako mapagsabihang snobber or masungit. Hehe.

Pumasok ako ss elevator nang mag-isa. Maaga pa siguro o talagang nauna na sila. Huminto ang elevator sa floor ni Sir. Kairon. Nakakamangha ang ganda ng floor na ito.

Malinis na malinis na lapag. Pwede ka pang magsalamin kung gusto mo. Ang mga pader na kulay puti o sahihin na nating pang-mayamang kulay ay sobrang linis din. Nakakamangha ang floor na ’to, siguro mga matataas na posisyon lang ang nandito.

Tinuro naman sa akin ni Ms. Hart kung saan ang office ni Sir. Kairon kaya hindi na ako nalito. Kumatok muna ako ng tatlong beses.

“Good morning po, I’m your new secretary po. Dala ko na po ang coffee niyo.” sabi ko.

Maraming nagsasabi na mala-anghel daw ang boses ko kaya nila ako gustong maging kaibigan. At ’yon din ang isang nagustuhan ni Dave sa akin. Maliit din daw ako kaya perfect daw kami sa isa’t isa.

“Come in.” malalim na boses na sabi ng nasa loob.

Pumasok ako at nilapag ang coffee sa table niya. Wala akong nakitang tao, siguro nasa loob siya ng pintuang nakikita ko. Malaki ang pintuan at kung iisipin mo ay parang kasiya na kami ni Tita sa loob no’n.

“Sir?” medyo malakas kong sabi para marinig ng kung sino man ang nasa loob.

Nang wala akong marinig ay naglakad-lakad na lang muna ako sa malaki niyang table at isa-isang tinitignan ang mga pictures na nakalagay doon. Yumuko ako para mas makita ko ang larawan at laking gulat ko nang may yumakap sa aking likod.

Amoy na amoy ko ang mabango niyang katawan na nagpa-init ng aking mukha. May nararamdaman akong kakaiba sa bandang puwitan ko kaya mabilis akong lumayo sa kung sino man ’to.

Hinarap ko siya at unang tingin pa lang ay mahuhulog ka na sa kaniyang kagwapuhan. Perpektong hugis ng kilay na siguro ay inayos, ang mata niyang kulay asul na nagpapadagdag sa kaniyang itsura, ang manipis niyang labi at matangos na ilong na bumagay sa kaniya. Attractive.

“Hello?” bati niya sa akin na may nakakalokong ngiti.

“H-hello p-po. Sino po kayo?” inosente kong tanong na nagpatawa sa harap ko.

“You don’t know me?” nakangiti niyang tanong. “I’m Kairon Hansley, ang ceo ng company na ’to.” sabi niya na nagpalaki ng aking mata.

“Oh my god, I’m sorry po.” sabi ko at yumuko.

“It’s fine. So, this is my favorite?” tanong niya nang mapansin niya ang kapeng nakapatong sa kaniyang lamesa.

“Yes Sir.” sabi ko.

“Good, buti alam mo agad ang gusto ko.” sabi niya.

“Tinuro na po sa akin ni Ms. Hart ang mga ’yan kahapon.” sabi ko at ngumiti ng kaunti.

Aalis na sana ako sa tapat niya dahil wala na akong uurungan. Pero laking gulat ko nang ikulong niya ako gamit ang dalawang braso niya sa lamesa. Nakatingin lang siya sa mata ko at bumaba sa aking labi.

Hindi ko alam ang gagawin ko lalo na nang unti-unti siyang lumapit sa akin. Kaunting-kaunti na lang ay magdidikit na ang aming labi. Pumikit na lamang ako at hinawakan ng mahigpit ang aking damit.

At doon ko naramdaman ang labi niya sa aking labi. Akala ko ay sandali lamang ’yon pero mabagal itong gumalaw. Dahil sa kakaibang sensasyon ay mabilis ko siyang naitulak. Dumilat ako at nakita ko siyang nakangiti sa akin.

Umalis ako sa harap niya at kinuha ang papel kung saan nakalagay ang lahat ng meetings at kung ano pang kailangan niyang gawin. Binasa ko ito at sinabi sa kaniya ang mga meetings.

“8:00 AM ay m-mayroon po kayong m-meeting with Mr. Buenavidez, S-sir.” sabi ko.

“Okay.” lamang ang sinabi niya at nang tignan ko siya ay nakatingin din siya sa akin nang may nakakalokong ngiti sa labi.

First meet, first kiss! 

Sorry for late update, hehe. 

se

andwich

# Chapter 4

Chapter 4 

"Kyle!" sigaw ni Sir. Kairon kaya dali-dali akong tumakbo papunta sa loob ng office niya.

"Yes sir?" sabi ko agad pagkabukas ng pintuan.

"Photo copy this and I want Caramel Macchiato, go." abot niya sa akin ng papel at mabilis ko itong kinuha.

Lumabas ako ng office niya at dumiretso sa dating office ni Ms. Hart na office ko na ngayon. May pang-photo copy kasi dito kaya dito na ako dumiretso. Nang mailagay ko na ang papel ay lumabas na ako ng office at bibili ng coffee.

Mainit ang araw sa labas kaya kailangan kong tumakbo para hindi mainitan. Sakto namang may silong sa daan papuntang coffee shop kaya hindi ko na kailangang tumakbo. 

Pagpasok ko sa coffee shop ay inorder ko na ang Caramel Macchiato na gusto ni Sir. Kairon. Tatlong minuto lang ang hinintay ko at nakuha ko na ito. Kaya nagmadali na ako sa pagpasok sa office at kinuha ang pina-photo copy ni Sir.

Naghagdan na lang ako dahil sa taas lang naman ang office niya. Kumatok muna ako sa pintuan at nang marinig ang hudyat ay pumasok na ako ng may simpleng ngiti sa labi. 

"Here's the photo copy and Caramel Macchiato, Sir." sabi ko at hinintay ang kaniyang sasabihin.

"Impressive." sabi niya lang at kinuha na ang photo copy habang ang kape ay iniwan niya lang kung saan ko 'yon nilagay.

Tumayo siya at naglakad paikot sa kaniyang table. Ako ay nasa harap ng table niya kaya kapag huminto siya sa harap ko ay wala akong magagalawan. 

"How old are you?" sabi niya habang dahan-dahang naglalakad.

"T-twenty three, S-sir." sabi ko.

Ngumiti siya, "Well, I'm Twenty four." sabi niya at huminto sa harap ko. Gaya kanina ay kinulong niya ako sa kaniyang mga braso. 

"Alam mo ba'ng type ko ang mga katulad mo?" mahina niyang sabi na nagpatindig ng mga balahibo ko.

"P-po?" naguguluhan kong tanong.

"Don't say 
po 
to
 
me, I'm not that old." sabi niya.

"O-okay." 

Ngumiti siya at unti-unting lumapit sa akin. Tumingin ako sa kanan dahil masiyado na siyang malapit sa akin. Ayoko naman siyang itulak at baka magalit siya sa akin, matatanggal ako. 

"You smell so good." bulong niya nang amuyin niya ang bandang leeg ko.

Laking gulat ko nang bigla niyang halikan ang leeg ko. Hindi ako nakagalaw at naestatwa na lamang sa kaniyang ginawa. Ngayon ko pa lamang naramdaman ang mahalikan sa leeg at iba ang pakiramdam ko.

"Ah." ang lumabas sa bibig ko. 

"You like it?" mahina niyang sabi at ipinagpatuloy ang kaniyang ginagawa. 

Hindi ko alam kung anong klaseng sensasyon ang binibigay niya sa akin. Hindi ko magawang pumalag dahil nagugustuhan ko ang ganitong nararamdaman. Ewan ko ba kung bakit.

"Oh m-my god, Sir." bulong ko nang dilaan niya ang aking leeg.

"'Wag mo na ako tawaging Sir kapag tayong dalawa lang, okay?" sabi niya at tinuloy ang ginagawa sa aking leeg.

"Okay, K-kairon." sabi ko. "Pero mali 'tong ginagawa natin." sabi ko at inilayo siya.

"I know you like this–

"Nandito po ako para mag-trabaho." pagpuputol ko sa kaniyang sinasabi. 

"Whatever." sabi niya at bumalik sa kaniyang upuan.

Huminga ako ng malalim at nagpaalam sa kaniya na lalabas. Lumabas ako at pumasok sa office. Uupo na lang muna ako dito at maghihintay kung may iuutos pa ba si Sir. Kairon sa akin. 

Nilibang-libang ko na lang ang sarili ko sa mga papel na nasa lamesa ko. Ilang oras din akong nakatutok sa papel at nakatunganga hanggang sa tumunog ang bell na ang ibig sabihin ay may kailangan si Sir. Kairon kaya dali-dali akong umakyat ng hagdan.

Huminga muna ako ng malalim bago pumasok sa loob. Wala si Sir. Kairon sa lamesa niya pati sa ibang sulok ng office. Siguro ay nandoon siya isa sa dalawang pintuan. 

"Sir? N-nandito na po ako." utal kong sabi.

"Come here!" sigaw niya pero hindi ko alam kung saan sa dalawang pintuan siya naroroon.

Dahan-dahan akong naglakad sa unang pintuan at dahan-dahang pinihit ang door knob bago ito itulak. Kaunti lang ang space na binuksan ko at sumilip sa loob. 

Malaking size ng kama at mga gamit sa loob ng kwarto ang mga nakita ko. Siguro dito na din natutulog si Sir. Kairon kapag na-late sa trabaho. Nang masilip ang bawat sulok at walang nakitang Sir. Kairon ay sinarado ko na at pumunta sa kabilang pintuan.

Binuksan ko ang pangalawang pintuan at dahan-dahang pumasok. At doon ko siya nakita habang ang damit niya ay nasa kaniyang leeg. 

"Y-yes S-sir?" tanong ko at nakadikit lang sa pintuan.

"Can you help me here, please?" sabi niya at mabilis akong lumapit para tulungan siyang ibaba ang kaniyang damit.

Nakatalikod siya sa akin kaya hindi ko nakikita ang mukha niya. Kahit nakatalikod mukha nang gwapo, paano pa kaya kung nakaharap. Napangiti ako sa aking naiisip at itinuloy na lang ang ginagawa.

"Done, I think?" sabi ko.

"Yeah, thank you." sabi niya kaya mabilis na akong umalis doon at naghintay sa labas.

Sumunod na siya sa aking lumabas at ako naman ay hinintay siyang maka-upo sa kaniyang upuan. Nang maka-upo na siya ay tsaka lang ako nagtanong.

"M-may k-kailangan pa po ba kayo S-sir–

"Kairon and don"t say po." 

"Ah oo, may kailangan ka pa ba Kairon?" mabilis kong tanong.

"I'm hungry." 

"Ano bang gusto mo? Pizza? Doughnuts? Tapsilo–

"You." 

"You? Huh?" naguguluhan kong tanong.

"I want doughnuts, I said." sabi niya.

"Okay, hintayin niyo na lang po." sabi ko at mabilis nang umalis sa office niya.

Wala pang gabi pero pagod na pagod na ako. Bakit kasi ang liit-liit ko. Bumaba na ako at lumabas ng company para bumili ng doughtnut na gusto ni Kairon. 

Bakit nga ba Kairon na lang ang gusto niyang itawag ko sa kaniya? Para namang wala akong galang sa boss ko kapag gano'n. Pero siya naman ang nagsabi no'n ah? Hay bahala na.

Naglakad-lakad ako at nagtanong kung mayroon bang nagbebenta dito ng doughnut. Buti na lang at mayroon at sa kabilang kanto lang. Ayoko nang maglakad pa ng malayo, napapagod na ako.

Nang makarating sa bilihan ng doughnut ay bumili ako ng isang box at umalis na. Binilisan ko na lang ang lakad at dumiretso na sa office ni Kairon. 

"Here's your doughnuts, Sir." hinihingal kong sabi sa kaniya.

Nilapag ko ang box ng doughnut sa table niya at tumayo sa harap niya. Amoy pa lang masarap na, favorite! 

"Are you hungry?" tanong niya.

"Ay hindi po Sir." tanggi ko dahil nakakahiya naman kung sasabayan ko sa pagkain ang boss ko.

"That's an order, Mr. Seiton." seryoso niyang sabi kaya dali-dali akong kumuha ng doughnut at kumagat ng isa.

Napangiti siya sa aking ginawa kaya uminit ang mukha ko. Nakakahiya! Inubos ko ang isang doughnut at kumuha ng dalawang basong tubig para sa amin.

"Water po, Sir." sabi ko at binigay ang isang baso sa kaniya.

"I said don't say po to me, diba?" 

"Sorry, pero nakakawalang galang naman kasi kung hindi ako mag po-po. Boss ko kayo eh." sabi ko at yumuko ng kaunti.

"Isang taon lang ang agwat natin, Warren." 

'Warren.'

'Warren.'

'Warren.'

Nag paulit-ulit sa ulo ko ang pangalan kong sinabi ni Kairon. Ewan ko pero may iba akong naramdaman sa pagbigkas niya sa pangalan ko. 

"Hello? Warren?" napabalikwas ako.

"Ah, baket po?" 

"Nakikinig ka ba?" tanong niya.

"Sorry." sabi ko at yumuko.

"You may go. Dalhin mo na 'tong doughnut, kainin mo lahat. Magpalaki ka." biro niya na nag-painit lalo ng mukha ko.

Dali-dali kong kinuha ang box at tumakbo palabas ng office. Bakit ba kasi ang liit ko. Maliit ba ang tatay ko? Okay lang, maputi naman ako. Hmp!

Pumasok ako sa office ko at umupo para kainin ang doughnut na 'to. S'yempre ako lang naman ang mag-isa dito kaya kakainin ko na 'to. Paboritong-paborito ko 'to! Yey!

Nang maubos ko ang lahat ng nasa box ay kumuha ako ng tubig sa water dispenser at ininom ito. Akala ko sobrang mahirap ang pagiging secretary, sakto lang pala. Pero minsan ay mapapagod ka talaga sa mga utos ng boss mo. 

Buong magdamag akong nakatutok sa papeles na nasa table ko at tiningnan kung mayroon bang mga meetings si Kairon ngayong araw. Nang ma-check kong wala ay tumayo ako at dumiretso sa office niya.

"Sir, wala kayong meeting ngayong araw kaya maaga kayong makakapag-pahinga." sabi ko nang buksan ko ang pintuan.

"Okay, thank you." sabi niya kaya sinarado ko na ang pintuan at bumalik kung saan ang floor ko.

Pagbaba ko ay sinalubong ako ng isa sa mga nagta-trabaho dito sa office. Nakangiti siyang huminto sa harap ko at kumaway. Kinawayan ko din siya at awkward na ngumiti.

"Hi new secretary, My name is Lili. Pwede ba kitang maging kaibigan? You know, mukha ka kasing mabait eh." sabi niya at inabot ang kamay niya sa akin. Magaan ko naman itong tinanggap at nag-shake hands.

"Sure, I'm Kyle by the way." sabi ko naman habang nag sshake hands.

"Kamusta pagiging secretary mo kay Sir. Kairon?" kuryoso niyang tanong. Siguro kaya niya lang ako kinaibigan kasi secretary ako ni Kairon.

"Okay lang naman, minsan nakakapagod." sabi ko na tinanguan naman niya.

"Gusto ko din maging secretary niya, alam mo ba 'yon?" 
S'yempre hinde, ngayon lang tayo nagkakilala eh.
 "Ang gwapo niya kasi eh, tapos ang hot pa!" sabi niya habang kinikilig.

Tumawa na lang ako sa kaniya at nagpaalam na may gagawin pa ako kaya pinaalis na niya ako agad. Nakahinga ako ng maluwag dahil do'n. Hindi ko kakayanin ang bunganga no'n kung magiging kaibigan ko siya. Masakit sa tenga.

Nang matapos ang oras ko sa trabaho ay nag-ayos na ako ng gamit para sa pag-uwi. Nagdala lang ako ng maliit na bag at sumakay na sa elevator. Masiyado nang madilim dito at kaunti na lang ang nagtatrabaho kaya mas binilisan ko pa ang lakad. 

Nang makalabas ako ng company ay biglang may humintong kotse sa harapan ko. Akala ko kidnapper dahil bigla-bigla na lang talaga siyang huminto sa harap ko. Pero laking gulat ko nang bumaba ang salamin ng bintana at mukha ng gwapo kong boss ang aking nakita.

"Sir. Kairon, bakit po?" tanong ko at lumapit nang kaunti sa kaniya.

"Come in." sabi niya pero hindi ko naintindihan ang ibig niyang sabihin.

"Huh?" 

"Sakay." seryoso niyang sabi kaya dali-dali akong umikot sa kotse niya at binuksan ang pintuan ng front seat para makapasok. 

Nang mabuksan ay kailangan ko pang tumalon para maka-upo ako dahil ang taas ng upuan. Pero hindi na kailangan dahil inabot ni Kairon ang kamay niya sa akin. Nahihiya man ay kumapit ako doon at humakbang ng malaki pataas para maka-upo. 

"Thank you." sabi ko nang maka-upo na ako ng maayos.

"Liit kasi." bulong niya kaya hindi ko narinig.

"Po?" inosente kong tanong pero tinawanan niya lang ako. Bastos, kinakausap ng maayos.

"What's your address?" tanong niya kaya dali-dali ko naman itong sinabi. 

Nang marinig niya ay mabilis niya itong pinaandar. Pero huminto kami sa tapat ng isang restaurant. Nagtaka man ay sumunod ako sa kaniya nang bumaba siya.

"I'm sure you're hungry." sabi niya kaya nagulat ako.

"Ay hindi na, umuwi na lang tayo. Mukhang mahal ang pagkain dito." sabi ko pero dumiretso lang siya na parang walang narinig kaya wala akong nagawa kun'di ang sumunod.

Kinausap niya ang isa sa nagtatrabaho do'n at tinuro ang upuang pang-dalawahan. Dali-dali akong sumunod at umupo sa tapat niya. Nakayuko lang at naghihintay sa sasabihin niya.

"What do you want to eat?" Ikaw.

"What?" 

"Huh? A-ano? I d-don't know." 
Napalakas!

"How about this?" turo niya sa steak.

"O-okay." sabi ko na lang dahil mukha 'yon ang pinakamura dito. Grabe.

Umorder na siya at ilang minuto lang ay ni-served na ang pagkain namin kaya kumain na kami. Hindi kami nagtagal dahil gabi na talaga at kailangan na naming umuwi. Sabay kaming natapos at lumabas ng restaurant para bumalik sa kotse.

"Thank you sa dinner." sabi ko at nginitian niya naman ako.

Oh my god! Nginitian niya ako! Hihihi.

Sinabi ko na ulit ang address at baka nakalimutan na niya. Ilang minuto lang ay nasa tapat na kami ng kanto namin. 

"Thank you for the ride, Sir." sabi ko at bababa na sana ng tawagin niya ako.

"Kyle." tawag niya kaya huminto ako at lumingon sa kaniya. Pero laking gulat ko nang halikan niya ang labi ko. Hindi ako nakagalaw at pinakiramdaman na lang ang halik niya. 

Nang unti-unti siyang lumayo ay gulat akong nakatingin sa kaniya pero parang sa kaniya ay wala lang. 

"Next time you'll ride me, alright?" sabi niya pero dahil sa gulat ay tumango na lang ako at hindi na pinagtuunan ng pansin ang kaniyang sinabi. 

Bumaba na ako at nagpaalam sa kaniya. Dumiretso na ako sa bahay na nakatulala na ewan. Iba ang halik niya, bakit parang okay lang sa akin? 

Hinawakan ko ang aking labi at inalala ang halik niya noong una at kanina. May kakaiba talaga.

Sorry for late update, I love you all!

sea

ndwich

Chapter 5

Chapter 5

Nagising ako sa ingay ng alarm clock kaya maaga akong bumangon. Nakaligo na ako at nakabihis na ng sando at pantalon. Hindi ko muna sinuot ang polo dahil kakain pa ako. Baka madumihan, wala pa naman akong extra dahil nasa labahan.

Itlog, hotdog at fried rice ang almusal ko. Wala na si tita dito sa bahay, siguro nandoon na sa palengke at nagtitinda ng mga isda. Kahit gusto kong tumulong ay hindi pwede dahil may trabaho na ako. Sana hindi siya masiyadong mapagod.

Pagkatapos kong kumain ay nag toothbrush na ako at nag-suot ng polo. Lumabas na ako at sumakay ng taxi papunta sa coffee shop. Bibili ako ng dalawang Caramel Macchiato, isa kay Sir. Kairon at isa sa akin. Naiinggit ako kasi favorite ko din ’yon eh.

Nasa gitna pa lang kami ng kalsada ng mag ring ang cellphone ko. Tinignan ko kung sino ’yon at si Dave lang pala. Ang aga naman niyang tumawag.

“Hello, good morning.” masigla kong bati. Pero walang sumagot pabalik.

“Hello? Dave?”

“Hi.” bati niya.

“Bakit parang hindi ka masigla ngayon? May nangyari ba?” nag-aalala kong tanong.

“Yeah, ihahatid ko kasi dapat yung manliligaw ko kahapon pero wala na siya. Kaya tinry ko naman ngayon pero wala nanaman siya.” sabi niya na nagpagulat sa akin.

“Hala, oo nga! Sorry Dave, nakalimutan ko. Muntikan na kasi akong ma-late kahapon eh. Tapos ngayon naman nakalimutan ko. Sorry.” malungkot kong sabi.

“It’s okay, but can I fetch you later?” tanong niya na nagpangiti sa akin.

“Oo naman, text ko na lang sa iyo yung address ha. Nandito na din ako sa coffee shop eh.” sabi ko.

“Bakit sa coffee shop?” tanong niya.

“Every morning kasi ay nagkakape yung boss ko, kailangan daw ay laging may coffee sa table niya every morning.” mahaba kong paliwanag.

“Oh, okay. Matanda na ba yung boss mo?” kuryoso niyang tanong.

“Hinde, isang taon lang ang agwat namin.” sabi ko.

“Ahh, sige na mamaya na lang. I love you.” sabi niya na nagpagulat sa akin.

“O-okay, bye.” sabi ko at pinatay na niya ang tawag.

Nang patayin niya ang tawag ay tsaka namang paghinto ng taxi sa tapat ng coffee shop kaya nagbayad na ako bago bumaba. Umorder na ako ng dalawang Caramel Macchiato at papunta na sa office.

Nilagay ko muna ang gamit ko sa opisina ko bago ako pumunta sa office ni Sir. Kairon. Pagbukas ng pintuan ng office ni Sir. Kairon ay dumiretso na ako sa table niya at nilapag ang kape.

Nang mailapag ko ang kape ay may narinig akong pagbukas ng pinto sa likod ko kaya agad ko itong tiningnan. Si Sir. Kairon, nakatayo sa pintuan at diretsong nakatingin sa akin.

Yumuko ako ng kaunti at binati siya ng magandang araw. Hindi siya nagsalita at dire-diretso lang siyang naglakad papunta sa akin habang ang kaniyang mga mata ay nakatingin sa akin. Huminto siya nang isang hakbang na lamang ang agwat namin. Amoy na amoy ko na ang kaniyang bango.

“How’s your sleep?” tanong niya habang may nakakalokong ngiti sa labi.

“O-okay lang naman p-

“Po?” pagtigil niya sa sasabihin ko.

“Okay lang.” mabilis kong sabi.

Ngumiti siya at umiling bago umikot sa table at umupo. Hinarap ko siya at tinanong kung may kailangan pa ba siya. Wala na daw kaya umalis na ako at dumiretso sa opisina ko.

Ang sarap sa pakiramdam kapag may sarili kang opisina. Parang feeling mo ikaw yung may ari ng ganito kalaking kumpanya.

Nang maalala kong may meeting pala siya ilang minuto na lang ngayon ay dali-dali akong umakyat sa hagdan at mabilis na binuksan ang pintuan.

“Kairon, may meeting pala kayo ngayon!” hinihingal kong sabi.

“Akala ko hindi mo ako papa-alalahanan e.” natatawa niyang sabi.

“Sorry po, nakalimutan ko.” sabi ko at yumuko ng kaunti.

“It’s okay, sa susunod lagi mong hahawakan ang schedule.” sabi niya at nauna nang lumabas sa akin papunta na sa meeting.

Sumunod naman ako at nang makapasok na ay tumabi ako sa gilid habang hinihintay silang matapos. Nang magsimula na ang meeting ay nagulat ako nang tawagin ako ni Sir. Kairon.

“Yes Sir?” tanong ko.

“Kumuha ka ng extra chair.” sabi niya kaya dali-dali akong lumabas at pumunta sa storage room.

Medyo mabigat ang chair kung bubuhatin kaya pinagulong ko na lang ito. Pumasok ako sa meeting at pinasok ang chair habang pinapagulong. Lahat sila ay nakatingin sa akin nang pumasok ako. Siguro nagsisimula na sila! Nakakahiya!

Yumuko na lang ako at nilagay sa gilid ni Sir. Kairon ang chair. Aalis na sana ako nang hawakan niya ang braso ko at hilahin ako paupo sa chair.

“Ayokong nahihirapan ang secretary ko, lalo na at maliit mabilis mapagod.” bulong niya sa tenga ko.

“S-sige.” sabi ko na lang at umayos ng upo.

Habang nagmi-meeting sila ay nakatunganga lang ako sa kung saan. Wala naman akong masiyadong maintindihan, yung iba lang.

Nagulat na lang ako at muntik nang mahulog sa upuan nang sumigaw si Sir. Kairon. Umayos ako ng upo at bumalik sa ulirat.

“That’s it?!” hindi makapaniwala niyang tanong. “Ayusin niyo ’yan! Meeting adjourned!” sabi niya at nauna nang tumayo.

Dali-dali akong sumunod sa kaniya habang tumitingin sa schedule kung may meeting pa ba siya. Mabuti naman at wala at nang makapahinga siya. Nang makapasok siya sa office niya ay sumunod pa din ako at inalok siya ng maiinom.

“Kairon, do you want Caramel Macchiato pang-patanggal ng stress?” nakangiti kong alok.

“Yeah, here’s my card. Bumili ka na din ng sa ’yo.” sabi niya at tatanggi pa sana ako pero pinaalis na niya ako.

Napangiti ako dahil makakainom ako ng paborito ko habang nagtatrabaho. Mabilis akong bumaba at sumakay ng elevator papunta sa coffee shop na may kapeng paborito naming gusto.

Lumapit ako sa counter at sinabi ang kapeng gusto ko.

“Hi, two Caramel Macchiato please.” sabi ko sa lalaking nasa counter at agad nitong inasikaso ang order ko.

Nang maibigay niya sa akin ang order ko ay inabot ko na ang card ni Kairon para makabayad na ako. Akma ko nang kukunin ang card nang ibigay niya ito sa akin nang bigla niyang itong bawiin.

“Why?” tanong ko.

“What’s your name?” tanong niya habang nakangiti. Hindi naman siya mukhang may gagawing masama kaya sinabi ko ang pangalan ko.

“Kyle, just call me Kyle.” sabi ko at nginitian siya bago kuhain ang card sa kamay niya.

Mabilis akong naglakad papunta sa office para ma-relax na siya dahil ngayon ko lang nakitang magalit si Kairon. Nakakatakot ang boses niya kapag galit. Aayusin ko na lang para hindi niya ako makagalitan.

Nang malapit na ako sa pintuan ng opisina niya ay huminga muna ako ng malalim at binuksan ang pintuan. Naabutan ko siyang may tina-type sa laptop kaya lumapit na ako at ipinatong ang kape sa table niya.

“Here’s your coffee and your card.” sabi ko at nilagay sa table niya ang kape at card. Akma akong tatalikod na at pupunta sa office ko ng tawagin niya ako.

“You can sit here.” sabi niya at turo sa couch na nasa gilid lang ng table niya.

Wala naman akong nagawa at sumunod sa kaniya dahil boss ko siya at uupo lang naman ako e, magrereklamo pa ba ako. Kaysa naman kung nakatayo lang magdamag edi mas mahirap.

“You like Caramel Macchiato too?” tanong niya at tumingin sa akin.

“Ah oo, since highschool ako ito na iniinom ko. Ewan ko ba, tumikim lang ako sa kaklase ko ng kape niya hanggang sa nagustuhan ko na.” nakangiti kong kuwento nang maalala ko kung paano ko nagustuhan ang Caramel Macchiato dahil sa kaklase ko.

“Sobrang lungkot ko nga ng maaksidente siya habang patawid kami sa kalsada hawak-hawak ang kapeng binili namin.” sabi ko at bigla na lang tumulo ang mga luha ko.

Nang maramdaman kong tumulo iyon ay agad ko itong pinunasan at baka makita pa ni Kairon. Huminga ako ng malalim at pinigilan ang pag-iyak at baka hindi niya ito magustuhan.

“Go ahead, ilabas mo ’yan.” sabi niya na ikinagulat ko.

Hindi na ako nagsalita pero umiyak lang ako ng umiyak hanggang sa matulala na lang ako sa kung saan. Sisipsip sana ako sa kape nang biglang lumapit si Kairon at paggitnaan ako kaya mahigpit kong hinawakan ang cup ng kape at baka matapunan pa ako.

Walang ano-ano’y hinalikan niya ako sa labi. Mabagal ang halik niya at ako naman ay nakatulala lang hanggang sa maramdaman kong kusang gumalaw ang labi ko.

Ewan ko ba kung anong nangyayari basta habang tumatagal ay mas nagugustuhan ko ang paghalik niya sa akin. Alam kong mali dahil boss ko siya pero ngayon lang ako nakaramdam ng ganoong pakiramdam.

Tumigil siya sa paghalik sa labi ko at tinuon ang aking leeg. Inamoy niya muna ito at biglang dinilaan. Ibang pakiramdam ang bumalot sa katawan ko at agad akong napasinghap at napapikit.

“Ah.” ang lumabas sa bibig ko.

“You’re so sweet.” bulong niya sa tenga ko at dinilaan ito. Napalayo ako na kaunti dahil sa kiliting naramdaman ng ginawa niya.

Nahiyaw ako ng kaunti nang kagatin niya ang leeg ko. Pinigilan kong laksan ang paghiyaw ko at baka marinig ako ng mga nasa labas. Dinilaan at hinalikan niya ang kinagatan niya na nagpapainit ng katawan ko. Ang sakit ng kagat ha, bampira ata ’to eh.

Nang may marinig akong pagbukas ng pintuan ay agad ko siyang naitulak pero hindi ko alam na ganoon pala kalakas ’yon at napahiga siya sa lapag habang ako naman ay nagulat dahil malakas ang naging tunog ng pagbagsak niya.

Pumasok ang babae at gulat nang makita si Kairon na nasa lapag at gulat ding nakatingin sa akin.

“Kai, what happened?” tanong ng babae at akmang lalapit sa kaniya nang pigilan niya ito. Tumayo si Kairon at pinagpagan ang sarili bago umupo sa upuan niya.

“What brings you here?” tanong ni Kairon sa babae.

“I missed you so much.” sabi ng babae at kita sa mata niya na sinsero siya sa kaniyang sinasabi.

“Wow really? After what you’ve done? Really?” hindi makapaniwalang tanong ni Kairon.

“Uhm, excuse me. Labas lang po ako.” pagsingit ko sa usapan nila.

“No, stay there.” sabi ni Kairon kaya tumahimik na lang ako at kinuha ang airpods ko sa bulsa at ipinasok sa tenga ko.

Bigla kong naalala na nasa office ko pala ang cellphone ko kaya pabuntong hininga akong sumandal sa couch habang nakapasok pa din sa tenga ko ang airpods. Rinig na rinig ko ang usapan nila.

“Get out, now.” mahinahong sabi ni Kairon sa babae.

“Please, I didn’t do that on purpose.” naiiyak nang sabi ng babae.

“I said get out! Now!” sigaw ng babae kaya walang nagawa ang babae kundi ang lumabas ng office ng may luha sa mata. Kawawa naman.

Tumingin si Kairon sa akin kaya agad akong umakting na nakikinig sa music na umipektibo naman. Napangiti ako dahil doon. Pero nagulat ako sa kaniyang sinabi.

“You’re bad at acting.” sabi niya na nagpatigil sa akin.

“W-what?” gulat kong tanong.

“Narinig mo kami.” sabi niya at tumawa.

“N-no, I-i didn’t.” sabi ko at mas lumakas ang tawa niya.

“Then bakit mo ako kinakausap ngayon kahit nakapasok sa ears mo yung airpods? Silly.” sabi niya at bumalik sa pagta-type sa laptop.

Napabuntong hininga ako ng malalim at nagpaalam na babalik na sa opisina ko na pinayagan naman niya. Mabilis akong naglakad papasok sa office at nagkulong.

Nakakahiya! Bakit ko nga ba siya sinagot habang nakapasok ang airpods sa tenga ko. Engeng!

Huminga ako ng malalim at umupo sa upuan ko. Tumulala lang ako hanggang sa naisip ko ang naging halikan namin ni Kairon kanina. Napailing na lang ako at inabala ang sarili sa pagchecheck ng mga papers.

Ilang oras din ang itinagal ko sa pagchecheck ng mga papers hanggang sa mapagod ako. Tatayo pa sana ako at pupuntahan ang opisina ni Kairon nang maalala ko ang kahihiyang ginawa ko kanina at ginawa naming dalawa.

Muntikan pa kami mahuli nang babaeng bigla na lang pumasok. Buti na lang at mabilis kong natulak si Kairon. Pero mukhang napalakas ang tulak ko. Sana hindi sumakit ang pwet niya. Hays.

Nang makaramdam ako ng antok sa pagchecheck ng papers ay agad akong nakatulog.

Hi readers! Thank you for reading my story! Thank you sa 1K reads kahit kakaumpisa pa lang natin. I love y'all!

Sorry for late update. Lol!

sea

ndwich

# Author's Wonderful Note

I HAVE A GOOD NEWS!

Ang My Possessive Boss ay isa na sa gagawin kong series! Ang series na ito ay (Seiton Series) galing sa last name ng bidang si Kyle Warren. Sabay-sabay nating alamin kung sino pa ang ibang miyembro ng pamilyang Seiton! 

seandwich

# Chapter 6

Chapter 6 

Nagising ako dahil sa lamig. Kailan pa nagkaroon ng aircon dito sa kwarto ko at bakit nakaupo akong natulog? Kinusot ko muna ang mata ko bago tiningnan ang paligid. Teka!

Seryosong nakatingin si Sir. Kairon sa akin. Kanina pa kaya siya nakatingin sa akin? Nakakahiya at baka tulo laway pa ako! 

"Sorry po Sir!" sabi ko at tumayo.

Nakatitig lang siya sa akin habang nakapatong ang kaniyang mukha sa palad niya. Yumuko ako ng kaunti para magbigay galang sa kaniya. Bumuntong hininga siya at tumayo.

"Let's go, anong oras na." sabi niya at nauna nang lumabas ng office.

Mabilis naman akong gumalaw at kinuha ang mga gamit ko bago lumabas. Hinabol ko siya at tumigil nang nakasunod na ako sa likod niya. 

Papasok na siya ng kotse niya kaya yumuko na ako para magpaalam. At akmang maglalakad na paliko para sumakay ng taxi nang tawagin.

"Hey idiot!" sigaw niya sa akin at nakakunot na ang noo.

Itinuro ko pa ang sarili ko kung ako ba ang tinatawag niyang idiot.

"Of course, may iba pa bang tao dito?! Stupid." sabi niya kaya binilisan kong lumapit sa kaniya.

"Yes sir?" tanong ko na nagpa face palm sa kaniya.

"You're so naive." sabi niya at umikot ng kotse para buksan ang pintuan. Akala ko ay may kukunin lang siya kaya hinintay ko siyang bumalik pero galit na siyang nakatingin sa akin.

Nagtatanong kong itinaas ang kilay ko, "Bakit po?" tanong ko.

"Get the fuck in here!" sabi niya kaya agad akong lumapit doon at pumasok sa loob ng kotse niya.

Nang makaupo na din siya sa kabilang upuan ay sinimulan na niyang paandarin ang makena ng kotse. 

"Ihahatid niyo lang naman pala ako dapat sinabi niyo na ng diretsahan." sabi ko at ngumiti pero nawala ang ngiti kong iyon ng tingnan niya akong masama.

Nanahimik na lang ako at pinaandar na niya ang kotse. Mukhang kabisado na niya agad ang daan patungo sa bahay namin dahil hindi na siya nagtatanong.

Nang tumigil ang kotse sa tapat ng kanto namin ay mabilis kong tinanggal ang seatbelt at akmang bababa ng kotse nang pindutin niya ang lock. 

Tiningnan ko siya at papalapit na siya sa akin. Palayo naman ako ng palayo hanggang sa madikdik na ako sa pintuan ng kotse niya. 

Kaunti na lang ang agwat namin nang biglang bumukas ang pintuan at mabilis pa sa alas kwatro akong nahulog palabas. 

Tumingin ako sa paligid at mabuti naman at wala nang katao-tao dito. Kung hindi siguradong nakakahiya iyon. Dahan-dahan akong tumayo at masamang tiningnan si Kairon. Tumawa lang siya at mabilis na pinaandar ang kotse.

"Ang sama mo, akala ko mabait ka! Hindi ka naman gwapo, medyo lang! Joke!" sigaw ko sa kaniya kahit alam ko namang hindi na niya ako maririnig.

"Anong sinisigaw mo d'yan?" tanong ng kung sino kaya agad akong napatalon sa gulat. Nang tingnan ko ito ay si Dave lang pala kaya nakahinga ako ng maluwag.

"Akala ko naman kung sino, ginulat mo ako do'n." sabi ko habang hawak-hawak ang dibdib ko.

"Sorry, narinig ko kasi boses mong sumisigaw kaya tumakbo ako papunta dito." sabi niya.

"Ha? Abot sa bahay yung sigaw ko?" hindi makapaniwala kong tanong.

"D'yan lang naman ang bahay niyo kaya rinig talaga." natatawa niyang sabi. "Kumain ka na ba, nagdala ako ng food sa inyo. Let's go." sabi niya at hinawakan ang balikat ko para maglakad.

"Masarap ba 'yon?" tanong ko sa kaniya na ikinangiti naman niya.

"Oo naman." sabi niya kaya na-excite ako." 

Sabay kaming naglakad papasok sa bahay. Wala nang tao sa sala, siguro natulog na si Tita sa kwarto niya. Buti at pinaghintay pa din ni Tita si Dave.

Ilang araw ko na din pinag-iisipan kung sasagutin ko na ba si Dave. Matagal ko na din siyang gusto pero natatakot lang ako na baka lokohin niya ako. Pero hindi naman siguro 'yon gagawin ni Dave diba?

Huminga ako ng malalim at hindi na muna inisip 'yon. Pag-iisipan ko pang mabuti. Hindi pa kasi ako nagkakaroon ng relasyon simula bata ako. Focus ako sa pag-aaral pero may mga nagugustuhan din naman ako pero hanggang gusto lang. 

"Doughnut and Caramel Macchiato!" sabi niya at nilagay sa malaking lamesa ang mga 'yon.

"Thank you, pero bakit kape? Ayaw mo ba akong patulugin?" natatawa kong biro.

"Favorite mo kasi 'yan e, kaya ayan na." sabi niya sa akin kaya nakangiti ko siyang niyakap. 

"Thank you ulit." sabi ko at humiwalay na sa kaniya. 

Napansin kong hindi pa din siya gumagalaw simula nang yakapin ko siya. Natawa ako at mahinang hinampas ang balikat niya.

"Hoy!" natatawa kong sabi at umupo na para kumain. 

Ilang minuto lang ang itinagal ng pagkain ko at pauwi na siya. Hinintay niya lang ako para pakainin tapos aalis na siya. Siguro ito na ang pagkakaton na sagutin ko siya. 

Nang makalabas siya sa pintuan ay agad ko itong sinara kaya agad-agad siyang kumatok. 

"Warren? Bakit?" nag-aalala niyang tanong.

"Wala, d'yan ka lang muna. May sasabihin ako." sabi ko kaya natahimik siya. 

"Okay." 

"Ilang buwan ka nang nanliligaw sa akin. Sa ilang buwan na 'yon, naipakita mo kung gaano mo ako kamahal. Kung paano mo ako alagaan. Kapag kasama kita lagi akong masaya. Kaya Dave, sinasagot na kita." sabi ko sa kaniya at tinakpan ang mukha kahit hindi naman niya ako makikita.

"W-what did you say? S-sinasagot mo na ako? Really?!" malakas niyang tanong.

"Oo nga." sabi ko.

"Yes!" sigaw niya kaya agad akong nataranta at baka magising si Tita at ang mga kapitbahay. Binuksan ko ang pintuan at pinigilan siya. "Hoy ano ka ba, baka makaistorbo ka ng tulog." sabi ko pero hindi niya pinansin ang sinabi ko at mabilis niya akong niyakap.

"Thank you, I'll do everything to make you happy." sabi niya at hinalikan ako sa noo.

"You deserved it." sabi ko sa kaniya at niyakap niya ulit ako.

Niyaya ko na siyang umuwi dahil gabi na at baka hinahanap na siya sa kanila. Magkahawak kamay kaming naglakad papunta sa kotse niya. 

Nang nasa harap na kami nang kotse niya ay huminto siya at humarap sa akin. 

"Let's have a date this weekend?" tanong niya sa akin na nginitian ko naman.

"Sure, bakit naman ako tatanggi sa boyfriend ko." sabi ko at nginitian siya.

"I can't believe it, you're now my boyfriend." sabi niya at niyakap ulit ako.

"Sige na, gabi na. Magpapahinga na din ako, may work pa ako tomorrow." sabi ko kaya umalis na siya sa yakap. Kinuha niya ang susi sa bulsa at binuksan ang pintuan ng kotse. Akala ko ay papasok na siya pero mabilis siyang umikot paharap sa akin at dinampian ako ng halik sa labi.

Hindi ako nakagalaw at gulat lang na napatingin sa kaniya na ngayon ay mabilis na pumasok sa kotse niya at mabilis itong pinaandar.

Nakatingin lang ako ss kotse niya hanggang sa mawala na ito sa paningin ko. Tumalikod na ako at mabagal na naglakad pauwi ng bahay.

Ngayon niya pa lang ako hinalikan simula nang ligawan niya ako. Siguro hinintay niya lang talaga ang panahon na sagutin ko siya. Napangiti na lang ako at napailing.

Umakyat na ako sa kwarto para makatulog. Tama lang siguro na sagutin ko na siya dahil unti-unti ay nagugustuhan ko na din siya. Sana ay hindi niya ako lokohin.

MAAGA AKONG UMALIS ng bahay dahil nakatulog ako kagabi. Nakakahiya naman kay Sir at sa ibang empleyado na natulog na nga ako kahapon, mali-late pa ako ngayon. Kaya sinigurado kong maaga ang gising ko ngayon. 

Nang matapos akong kumain ng almusal ay lumabas na ako ng bahay para sumakay ng taxi sa kanto pero nagulat ako nang makita ko si Dave na nakangiting nakasandal sa kotse niya at nakatingin sa akin. 

Kinawayan ko siya at nilapitan. Bigla na lamang niya akong niyakap na ikinagulat ko. Mukhang naaadik na siya sa yakapan ah. 

"Hatid na kita." sabi niya na tinanguan ko naman. Pinagbuksan niya ako ng pintuan at iniharang pa ang kamay niya sa ulo ko na nagbabasakaling mauuntog ako. How gentleman. Nang maupo na din siya sa tabi ko ay tiningnan ko siya at nginitian.

"Ang sweet naman ng boyfriend ko." sabi ko at mahinang tumawa. 

"Siyempre, dodoblehin ko lahat dahil.boyfriend na kita. Yung sweetness ko, pagmamahal ko sa 'yo, dodoblehin ko!" mayabang niyang sabi.

"Sige ah, tatandaan ko 'yan." sabi ko at tumingin na lang sa daan. 

"Anong gusto mong kainin later?" tanong niya sa akin.

"Hindi na kailangan, ano ka ba." pagtanggi ko.

"Sige na, I'm your boyfriend." sabi niya.

"Doughnuts na lang tsaka Milktea." sabi ko at ngumiti sa kaniya.

"Okay, susunduin kita mamaya ah." sabi niya na sinang-ayunan ko naman.

Nang huminto ang kotse sa tapat ng company ay nagtanggal na ako ng seat belt at inayod ang suot na damit.

"Thank you for the ride." sabi ko at mabilis siyang hinalikan sa pisngi at mabilis na bumaba ng kotse. "See you later!" sigaw ko pa sa kaniya at kitang-kita ko ang pamumula ng mukha niya. 

Natatawa akong pumasok ng kotse at dumiretso sa office ko. Umupo muna ako at natatawang inalala ang mukha niya kanina sa kotse. Namumula talaga ang mukha niya. Akala ko nilagyan ng blush on.

Nawala ako sa isiping 'yon nang biglang tumunog ang intercom. Napansin kong kailangan ako ni Kairon dahil pinatunog niya ang bagay na 'yon ay sinabing pumunta daw ako sa office niya. Mabilis akong nagtungo sa opisina niya. Kumatok muna ako tsaka pumasok. 

Pagsarado ko ng pintuan at pagharap sa kaniya ay nagulat ako nang may sumalubong sa aking ballpen. Buti na lamang at nailagan ko ito at napahiga sa lapag. Nagugulat akong tumingin kay Kairon. Mukha siyang galit na galit.

"Where the fuck is my coffee?" mahinahon niyang tanong. 

"Sir–

"Where is my coffee?!" sigaw niya sa akin at dali-daling lumapit sa akin. 

Sinubukan kong tumayo pero napasandal lamang ako sa pintuan dahil sa takot at natatakot na tumingin sa kaniya. 

Bigla niya akong hinawakan sa kwelyo at itinaas. Abot pa ng paa ko ang sahig hanggang sa unti-unti niya akong itaas. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang inis o galit.

"Wala kang nabiling kape pero nakikipaglandian ka?!" sigaw niya sa mukha ko. 

Nakita niya kami? Pero bakit siya nagagalit kung nakikipaglandian ako? Okay lang naman kung sabihin niyang hindi ko nagawa ang trabaho ko pero hindi naman pwedeng idamay niya ang relationship ko.

"Okay lang sana kung makipag-landian ka pero sana ginagawa mo yung trabaho mo!" mahina niyang sabi pero halata mo ang galit sa boses niya.

"S-sorry p–

Hindi ko napigilang umiyak at mabilis na tumulo ang mga luha ko. Ngayon pa lamang ako makaranas ng ganitong takot at pagmamaltrato sa akin. Kahit kailan ay walang gumawa nito sa akin.

"And now you're sorry, huh?" galit pa din niyang sabi sa akin. Patapon niya akong binitawan at rinig ang pagbagsak ko sa loob ng opisina niya. Pinunasan ko ang luha ko at dumiretso naman siya sa table niya.

Nang papalapit na ulit siya sa akin ay ibinigay niya sa akin ang card niya. Nanginginig ko itong kinuha at mabilis na nakatayo kahit nanghihina ako dahil sa takot at pagbagsak ko kanina. 

Lumabas ako sa office niya at mabilis na sumakay ng elevator. Hindi ko na pinansin ang mga empleyadong nakasabay ko sa elevator at yumuko na lang para hindi nila ako masiyadong mapansin.

Lumabas ako ng company at dumiretso sa coffee shop kung saan madalas ako nag oorder ng kape niya. Pumila ako at sinabi ang order ko, nakayuko lang ako dahil ayokong makita ng iba ang mukha kong kagagaling lang sa pag-iyak.

"Here's your order Sir. Kyle." sabi ng nasa counter kaya agad ko itong tiningnan. 

"Oh hi, it's you." sabi ko at kinuha ang order. "Here's the card." sabi ko at binigay sa kaniya.

Nang ibalik niya sa akin ang card ay may kasama na itong tissue. Tiningnan ko siya pero nginitian niya lang ako kaya nginitian ko din siya. 

Umalis na ako doon at mabilis na bumalik sa office niya. Nang makapasok sa office niya ay kalmado na siya at may ginagawa sa laptop.

Dahan-dahan akong lumapit sa table niya at dahan-dahang inilapag ang kape niya. Tumigil siya sa ginagawa at kinuha ang kapeng nilapag ko. Sinabay ko na din ang card na binigay niya kanina.

"Sorry for what I did earlier." paghihingi niya ng tawad pero hindi siya nakatingin sa akin. Manghihingi na nga lang ng tawad hindi pa nakatingin. "Sorry, okay? I didn't mean to do that to you. Nadala lang ako ng emotions ko." sabi niya na tinanguan ko naman.

Hindi na ako nagsalita at baka may masabi akong hindi niya magustuhan kaya dahan-dahan akong lumayo sa table niya at magpapaalam na sana pero pinigilan niya ako.

"Cancel all my meetings later, may date ako." sabi niya na tinanguan ko naman.

Parang may iba akong naramdaman nang sabihin niyang may ka-date siya. E ano naman sa akin? May boyfriend naman na ako. Pero bakit niya ako hinahalikan? Trip niya lang?

Thank you for 2.09K reads!

I love you all!❤

sea

ndwich

Chapter 7

Chapter 7

Simula nang pagalitan niya ako kanina ay lumayo na ang loob ko sa kaniya. Akala ko magiging mabait siyang boss sa akin. Pero siguro nagalit lang talaga siya dahil hindi ko nagawa ang trabaho ko.

Nang sabihin niyang i-cancel ang lahat ng meetings niya ngayon dahil may ka-date daw siya ay dumiretso na ako sa office ko at ininform ang mga kasama sa meetings na hindi matutuloy.

Hinintay ko na lang si Kairon na  umalis para makauwi na ako. Nakakabastos naman kasi kung mauuna akong umuwi sa boss ko. Tinext ko na din si Dave na maaga akong uuwi kaya maya-maya lang ay nasa harap na siya ng company.

Ilang minuto lang ay pumasok si Kairon sa office ko kaya agad akong tumayo. Sinabi niya lamang na aalis na siya at pwede na akong umuwi. Mabilis naman akong tumayo at sumunod sa kaniya.

Nang makababa na kami ng elevator ay kita ko na agad si Dave habang nakasandal sa kotse niya. Ang gwapo niyang tignan kahit naka t-shirt lang siya at shorts. Pinagtitinginan pa ng mga babae.

Nang makalabas kami sa exit ay agad niya akong nakita at nakangiting kinawayan ako. Kumaway din ako sa kaniya pero biglang huminto si Kairon.

“Did you know him?” walang emosyon niyang tanong.

“Opo, Sir. Bakit?” tanong ko pero dumiretso na siya sa kotse niya at mabilis itong pinaandar.

Hindi na ako nakapag-paalam pa kaya tumakbo na lang ako papunta kay Dave. Itinaas niya ang dalawa niyang braso para mayakap ako na agad ko namang ginawa.

“How’s your work?” tanong niya.

Bigla kong naalala ang galit ni Kairon kanina, “O-okay lang naman, bakit mo n-natanong?” nakangiti kong sabi.

“Bakit maaga ang uwi mo ngayon?” tanong pa niya.

“Pina-cancel ni Sir. Kairon eh.” sabi ko. Wala akong balak sabihin na may date siya dahil privacy na niya ’yon.

“Ahh, okay. Let’s go?”

“Yeah!” sabi ko at ipinagbuksan nanaman niya ako ng pinto. “Gentleman.” komento ko na nginitian naman niya.

Hindi muna kami umuwi dahil nagyaya siyang kumain sa restaurant. Buti na lang at formal attire ang lagi kong suot. Babagay sa kahit saan.

Huminto ang kotse sa tapat ng restaurant at kung titignan mo ay malalaman mo agad na mahal ang bayad. Tatanggi sana ako pero agad siyang bumaba at pinagbuksan ako ng pintuan.

“Teka, mahal dito.” sabi ko pero tinanggal na niya ang seatbelt ko at hinila ako palabas ng kotse.

“Don’t worry, I can afford it naman eh.” sabi niya kaya wala akong nagawa kun’di sumunod na lamang sa kaniya. Pumasok kami at sinalubong kami ng waiter.

“Table for two po?” tanong ng waiter.

‘Ay hindi po, lima po kami.’ sagot ko sa isip ko.

“Opo, for two po kasi dal–

“Yeah, for two.” pagpigil ni Dave sa akin at hinawakan ako sa baywang.

“Okay Sir, this way po.” sabi naman ng waiter at ni-guide kami papunta sa table na available.

Habang naglalakad kami patungo sa table ay nadaanan ng aking mata ang lalaking kinatakutan ko kanina. Dali-dali ko’ng tinakpan ng dalawang kamay ang palad ko. Bakit sa dinami-daming restaurant ba kasi ay dito pa napili ni Dave.

Sana lang ay hindi niya ako makita dito. Pero teka? Akala ko ba may ka-date siya? Bakit wala siyang kasama sa table? Baka nasa restroom lang, aabangan ko na lang.

Huminto kami sa table na malapit lang talaga kay Kairon. Bakit naman kasi sa malapit pa sa kaniya, wala na bang mas malayo? Inikot ko ang paningin at naghanap pa ng ibang table pero lahat ay occupied na.

Nakasimangot akong naupo at sumiksik sa pader, nagbabakasakaling hindi ako makita ni Kairon kahit nakatalikod naman siya sa amin.

“Bakit ka nakasimangot?” nag-aalalang tanong ni Dave.

“A-ano, ang mahal k-kasi dito eh. Pwede naman tayo sa fast food chain na lang.” sabi ko na tinawanan naman niya.

“This is our first date as a couple, s’yempre kailangan special.” nakangiti niyang sabi at kumindat sa akin na ikinatawa ko.

“Basta hindi yung mahal yung io-order mo ha.” sabi ko at nawala ang ngiti niya. “Bakit?” tanong ko.

“Naka order na ako eh, pero hindi naman siya mahal.” sabi niya at ngumiti.

“Okay?” sabi ko at hinintay ang in-order ni Dave.

Sa ilang minutong paghihintay ay sa wakas ay nag-usap usap kami tungkol sa kahit ano. At sa wakas ay dumating na din ang in-order ni Dave. Kung sa fast food chain na lang, fast talaga.

Nang ilapag ng waiter ang order ay para akong ewan dahil hindi ko alam ang pagkaing inihain sa akin. Hinintay ko munang matapos ang waiter sa paglalagay ng mga orders.

“Anong tawag dito?” tanong ko na ikinatawa naman niya.

“Basta, tikman mo na lang. Baka i-search mo pa kung magkano ang presyo.” sabi niya kaya napabuntong hininga na lang ako at inumpisahan nang kainin ang kung ano man ’to.

Masarap naman ang inorder niya at nagustuhan ko ng sobra. Pero nang tignan ko ang table ni Kairon ay seryoso na itong nakatingin sa akin kaya bigla akong inubo.

“Hey, what’s wrong?” alalang tanong ni Dave at mabilis na ibinigay sa akin ang baso ng tubig. Agad ko naman itong ininom.

“N-nabulunan lang.” sabi ko at tiningnan ulit si Kairon pero nakatalikod na ito sa akin. Namamalikmata lang ba ako? Baka nga.

Tinuloy na namin ang pagkain hanggang sa sabay naming maubos ang mga ’yon. Medyo marami pala ang na-order ni Dave. Buti na lang at hindi pa ako nakain.

Tinawag na namin ang waiter at kinuha ang bill. Titingnan ko sana ’yon nang biglang hilahin ni Dave. Nginitian niya ako na parang ewan. Nababaliw na ata ’to. Mabilis niyang kinuha ang card niya at binigay sa waiter.

“Patingin ako ng bill.” sabi ko at akamng aabutin ’yon nang ilayo niya ito.

“’Wag na, baka mailuwa mo pa ’yang kinain mo eh.” sabi niya kaya napakunot ang noo ko.

“Bakit ko naman iluluwa ang kinain ko, sayang naman.” sabi ko na ikinatawa niya.

“Naive.” mahina niyang sabi kaya hindi ko iyon narinig.

“Huh?” inosente kong tanong na inilingan niya lang habang nakangiti.

Bumalik na ang waiter at binalik ang card kaya nag ready na kami sa pag-alis. Pagtayo ko ay nakatingin si Kairon sa akin, at hindi basta-bastang tingin lang. Tingin na kakatakutan mo.

Nagkunwari na lang akong hindi ko iyon nakita at nagpatuloy na sa pag-ayos hanggang sa sabay na kaming maglakad ni Dave palabas ng restaurant.

Nang makalabas na kami ay tiningnan ko ulit si Kairon at nakatingin pa din siya. Kaya agad akong tumalikod at hinawakan ang kamay ni Dave para bilisan ang paglalakad.

“Hey, why?” tanong niya pero hindi ko sinagot.

Nang makapasok kami sa kotse ay tinanong niya ulit ako. Wala akong magandang dahilan kaya ang sinabi ko na lang ay naiihi ako.

“Dapat umihi ka na kanina sa loob, let’s go.” sabi niya pero pinigilan ko siya dahil hindi naman talaga ako naiihi.

“Hindi na, kaya kong pigilan.” sabi niya pero hindi siya nakinig at bumaba ng kotse para buksan ang kabila.

“Let’s go.” seryoso na niyang sabi kaya nagdadalawang isip na ako kung tutuloy ba ako o hindi.

“Hindi na pala ako naiihi.” natatawa kong sabi pero mukhang hindi pa din gumagana sa kaniya.

“Papasok ka o bubuhatin kita?” tanong niya.

“Okay, okay. Pero ako na lang, hintayin mo na lang ako dito.” sabi ko na nginitian naman niya.

“Okay, bilisan mo lang ah. Gabi na, baka mag-alala na si Tita.” sabi niya na tinanguan ko.

Mabilis akong naglakad papasok sa restaurant at hindi na nag alangang tingnan si Kairon at nagdire-diretso sa waiter para tanungin kung saan ang restroom.

“Sa may pinaka dulo po, sir.” sabi ng waiter kaya agad akong pumasok doon at pumasok sa isang cubicle.

Inisip ko kung gaano ba ako katagal umihi at nang sa tingin ko ay sapat na ang oras ay lumabas ako ng cubicle. Pero paglabas ko ay mukha ng kinatatakutan ko ngayon ang nasa harap ko.

Nanghina ang tuhod ko dahil sa tingin niyang seryoso. Nakakatakot, bakit ba kasi sinabi ko pang naiihi ako, kainis.

Lumabas ako ng kaunti at sinarado ang cubicle at akmang maglalakad na papunta sa pintuan nang bigla niya akong hilahin at itulak papasok sa cubicle na pinasukan ko.

Sinara niya agad ang pintuan at hinawakan ako sa leeg at dinikdik sa dulo ng pintuan. Nakaramdam ako ng sobrang pagkagulat at takot dahil sa ginawa niyang pagtulak at paghawak sa leeg ko.

“B-bitiwan mo ako.” sabi ko sa kaniya. Hawak niya pa din ako sa leeg pero hindi niya ako sinasakal.

“Why would I?” tanong niya at inilapit ang kaniyang mukha sa may bandang likod ng tenga ko. “I like your smell, it’s so fucking good.” bulong niya sa tenga ko at dinilaan ito.

Napagalaw ako dahil sa kiliting ginawa niya. Wala pang gumagawa noon sa akin.

Marahas ko siyang tinulak at lumabas ng cubicle pero nakasunod agad siya sa akin at hinila ako. Hinila niya ako hanggang sa pumasok kami sa pinakadulong cubicle.

“You’re not going anywhere kapag nasa mood ako.” sabi niya sa akin at agad akong hinalikan sa labi.

Marahas ang paghalik niya sa akin at ako naman ay nakatunganga lang at gulat na gulat sa ginawa niya. Idinikit ko ang dalawa kong kamay sa dibdib niya at akmang itutulak siya.

Pero imbes na itulak ay doon na gumapang ang kamay ko pataas sa leeg niya at ipinulupot iyon doon. Sumabay ako sa halik niya dahil sa hindi maipaliwanag na dahilan.

Alam kong mali ito pero bakit nagugustuhan ko? Diba dapat sa boyfriend ko ito ginagawa? Kay Dave?

Tumigil siya sa paghalik sa akin at bumaba para buhatin ako. Hawak na niya ngayon ang aking salumpuwit at ipinulupot ko naman ang binti ko sa baywang niya.

Sabay ang ritmo ng paghahalikan namin nang biglang may kumatok sa pintuan. Napatigil ako pero tinuloy ni Kairon ang ginagawa pero nang magsalita ang kumakatok ay bigla akong natauhan at bumaba sa kaniya. “Warren?” boses ni Dave ang nasa labas.

“Dito ka lang muna hanggang sa makaalis ako. Bakit mo ba kasi ni-lock yung pintuan?” mabilis kong sabi kay Kairon. “Wait!” sabi ko kay Dave

“I want to fuck you here, why?” sabi niya na ikina-init ng mukha ko.

“Are you c-crazy?” tanong ko at bigla niya akong hinalikan ulit sa labi bago itulak palabas.

Minadali kong buksan ang pintuan at nag-aalalang mukha ni Dave ang sumalubong sa akin.

“Hey, bakit mo ni-lock yung pintuan?” tanong niya.

“H-hindi ko sadya, napindot ko lang siguro noong papasok ako.” sabi ko at nagmadali nang lumabas.

“Bakit ang tagal mo?”

“N-napadami kasi ang ihi ko eh, buti na lang a-at pinilit m-mo ako.” sabi ko na nginitian naman niya.

“Okay, let’s go.” sabi niya at hinawakan ako sa kamay at sabay kaming naglakad patungo sa kotse niya.

Mabilis lamang kaming naka-uwi kaya nandito na kami ngayon sa kanto namin. Nag tanggal na ako ng seatbelt at akmang bababa na ng tawagin niya ako.

Pagharap ko ay binigyan niya ako ng halik. Nagulat ako pero hindi ko iyon pinahalata. Ngumiti na lamang ako.

“This is for Tita Jenny.” sabi niya at binigay sa akin.

“Thank you, sure ako magugustuhan niya ’to.” sabi ko at mabilis hinalikan siya sa pisngi. “Bye!” sabi ko at bumaba na. Tumakbo ako papunta sa bahay.

“Tita, nandito na po ako.” sabi ko at lumabas siya galing sa taas.

“Hay nako, ikaw na bata ka. Pinag-aalala mo ako, buti na lang at sinabihan ako ni Dave kung hindi ay kung saan na kita hinanap.” sabi niya at yumakap sa akin.

“Lagi po akong nag-iingat. Hindi niyo na po kailangang mag-alala. Baka ma-stress lang kayo, sayang ang beauty niyo.” sabi ko.

“Ay tama ka diyan, bakit pa ba kita aalahanin e nandiyan na rin naman si Dave.” sabi niya na may paghinto sa dulo.

“Buti naman at sinagot mo na ang batang iyon. Napaka bait na bata, mabuti at nagustuhan ka niya. Swerte niyo sa isa’t isa. Parehas kayong mapagmahal.” mahabang sabi ni Tita.

“Ano ba ’yan Tita, nahahawa ka na sa pagiging tsismosa ni Aling Marites. Ito po, bigay ni Dave sa inyo. Ubusin niyo daw ’yan.” sabi ko at mabilis niya namang kinuha sa akin ’yon. Titingnan ko sana kung ano.

“Ay salamat naman at may pasalubong ako. Siguradong masarap ’to.” sabi niya na ikinangiti ko naman.

“Akyat na po ako sa taas, Tita. Inaantok na po ako.” sabi ko.

“Mabuti pa nga, mukha kang pagod na pagod eh.” sabi niya at narinig ko pang binuksan niya ang TV.

Dumiretso na ako sa kwarto ko at nakalimutang tanggalin ang saplot dahil sa pagod. Ngayon ko lang naramdaman ang pagod kung kailan patulog na ako.

Thank you sa 2.

63

K everyone! I love you all!❤

sea

ndwich

# Chapter 8

Chapter 8

Maaga akong gumising at ginawa ang morning routine ko. Friday na ngayon at bukas ay birthday na ni Dave. Excited na ako sa magiging birthday ng boyfriend ko pero kinakabahan din ako dahil baka hindi ako matanggap ng magulang niya. 

Ipapakilala na kasi daw niya ako sa mga parents niya. Oras-oras akong nagdadasal na sana ay tanggapin nila ako. Pero parang mahirap mangyari 'yon. Lalo na at mayaman siya at dukha lang ako. 

Pero hindi iyon ang magpapatumba sa akin dahil lalaban ako sa relasyon namin. Unti-unti ay minamahal ko na siya pero nagi-guilty din ako dahil sa mga kasalanang nagagawa ko. 

Katulad na lamang ng pakiki-paghalikan kay Sir. Kairon. Alam kong mali pero hindi ko kasi mapigilan. Iba ang naramdaman ko sa halik ni Kairon kaysa sa halik ni Dave. 

Pero sana ay nagkakamali lang ako. Siguro kailangan ko lang halikan lagi si Dave. Pero baka maturn-off siya sa akin kapag lagi ko siyang hinahalikan. Baka sabihin niya naman ay masiyado akong makulit dahil panay ang halik ko sa kaniya. Kung itanong ko kaya kung gusto niya ako laging halikan?

Pumasok na ako sa trabaho. Hindi na ako naihatid ni Dave dahil nagpasama ang Mom niya para sa magaganap na birthday celebration niya. Ayaw niya sana ng malaking salo-salo dahil ako lang naman daw ang gusto niyang makasama sa birthday niya. Kinikilig ako!

Kaya sumakay na lang ako ng taxi papunta sa Hansley Company. Pero hindi ako doon bumaba dahil bibili pa ako ng kape niya. Sa tabi lang naman ng company ang coffee shop kaya kaya ko nang lakarin kapag nakuha ko na ang kape.

"Caramel Macchiato, please." order ko sa nasa tapat ng counter.

Gumalaw naman siya kaagad at nang ibigay niya sa akin ang kape ay tiningnan ko siya. Siya pala ang nagtanong ng pangalan ko. Nginitian ko siya at umalis na.

Kung naguguluhan kayo kung bakit hindi ako nagbabayad. Dahil every month ay nagbibigay na ng pera si Kairon o ang dating secretary niya para sa kapeng ino-order niya. At ngayong ako na ang secretary ay gano'n na din ang gagawin ko.

Bago ako pumasok sa entrance ay huminga muna ako ng malalim at tsaka pumasok. Binati ako ni kuya and guard sa office. Binati ko din siya at nagtuloy na sa paglalakad papunta sa elevator. 

Pagpasok ko sa floor namin ay dumiretso muna ako sa office ko para ilapag ang gamit ko. Tsaka ko pumunta sa itaas pang floor kung saan nandoon ang office ni Kairon.

Kumatok muna ako ng tatlong beses. Wala akong narinig na hudyat ng para pumasok pero tinuloy ko pa din. At nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Kairon sa couch na hubo't hubad habang ang babae ay sinusubo ang miyembro niya. 

Agad akong tumalikod at lumabas nang office niya. Nakatunganga lang ako habang nasa labas ng kaniyang opisina. Ngayon pa lamang ako nakakita ng gano'n sa tanang buhay ko. 

Napa-upo ako sa harap ng pintuan ng office niya dahil sa panghihina ng mga tuhod ko. Bakit kailangan kong makita iyon? Hindi ba sila marunong mag lock ng pintuan? 

Kitang-kita ko ang laki ng miyembro ni Kairon. Teka, bakit ko ba iniisip 'yon? 

Bumaba na lang ako at dumiretso sa opisina ko. Nilagay ko ang kape sa table ko at tumunganga sa kawalan. 

Lalamig ang kape kapag hindi pa ininom kaya ako na lang ang uminom nito. Siguro naman ay hindi na niya kailangan dahil may almusal na siya. 

Napabuntong hininga ako at yumuko sa table ko. Bakit ba hindi ko makalimutan ang imahe ni Kairon. Nakakainis, ayoko ng ganito! 

Ilang babae na kaya ang nakasama niya sa kama, o sa couch? Lagi ba siyang may kinakasama sa kama o sa couch? Sana naman sa susunod ay ilock nila ang pintuan. Ang aga-aga may gano'n nang nagaganap.

Hindi ko na muna sila inistorbo at ni-check na lang ang mga meetings na mayroon si Kairon ngayong araw. Naging busy naman ako dahil nag photo copy pa ako ng mga papeles na kakailanganin doon. 

Ilang oras din akong nandoon sa opisina, hanggang sa marinig ko ang boses ni Kairon sa intercom. 

"Kyle, come here." sabi niya pero nag aalangan pa ako kung pupunta ba o hinde. Pero inisip ko na lang na trabaho ito kaya dumiretso na ako sa office niya. 

"Y-yes Sir?" tanong ko nang makapasok ako sa loob ng opisina niya. Wala na ang babaeng kasama niya kaya nabawasan ang kaba ko.

"Where's my coffee?" tanong ni Kairon.

"A-ah, a-ano kasi i-ininom ko na." sabi ko at yumuko para i-ready ang mga sasabihin niya.

"Oh, okay." sabi niya lang at umupo sa upuan. Bakit kung parang umasta siya ay walang nangyari? Hindi niya ba ako naramdaman kanina dahil sa sarap ng ginagawa nila? Yak.

"Kung gusto niyo pwede ko ulit kayong kunan, mukhang pagod na pagod kasi kayo eh." sarkastiko kong sabi. Bakit ba ako nagagalit? 

"No, it's okay. I didn't release something last night kasi e." sabi niya at binuksan na ang laptop habang ako ay nakatingin lang sa kaniya. 

Umiling na lamang ako at sinabi sa kaniya ang mga meeting at appointments niya mamaya. Tinanguan niya lang ako at sinabing lumabas na ng opisina niya na ginawa ko naman kaagad.

Dumiretso na lang ako sa office ko nang harangin ako ni Lili. Ang makulit na chismosang si Lili. Huminga ako ng malalim at walang gana siyang kinausap.

"Hello!" bati niya sa akin.

"Hi." sabi ko at sumandal sa pader.

"Kamusta ang pagiging secretary, may nakita ka na bang mahaba, malaki, maputing hotdog sa opisina ni Sir. Kairon?" excited niyang tanong na nagpamula sa mukha ko.

"T-teka, a-anong sinasabi mo d-d'yan?" utal-utal kong sabi.

"Ano ka ba, lahat kami dito alam na may laging babae si Sir. Iba-iba pa nga eh. Kaso ang mga secretary pa lang ang nakakakita ng hotdog niya. Ano?" mahaba niyang paliwanag habang mukhang excited.

"W-wala naman, diba ang hotdog ay kulay pula? Bakit puti ang hinahanap mo?" tanong ko. Baka hotdog talaga ang hinahanap niya. Nagtitinda ba ng hotdog si Sir. Kairon? 

"Oh my god, Kyle." sabi niya at napasabunot sa buhok niya. "I-update mo na lang ako kapag may nakita kang hotdog ko ah. Kulay puti, malaki, mahaba and mukhang masarap!" sabi pa niya at tumakbo na papunta sa cubicle niya.

"Baliw." bulong ko sa sarili ko.

Kaya ba niya gustong maging secretary ni Kairon ay para makita niya ang hotdog este miyembro ni Kairon? O may special hotdog talagang kinakain si Kairon na gusto niyang matikman? Sabi niya ay masarap din daw iyon. Tanungin ko kaya si Kairon kung may gano'ng hotdog siyang tinatago? 

Hindi ko na lamang iyon inisip pa at pumasok na sa office ko. Wala naman akong masiyadong ginagawa hanggang sa may makita akong papunta sa office ni Kairon. Dali-dali ko siyang hinarangan at pinapasok sa opisina ko. 

"May appointment po ba kayo kay Sir. Kairon?" tanong ko sa lalaking kaharap ko. Mukha siyang galit kaya kahit natatakot ay inayos ko ang postura ko.

"It doesn't matter kung may appointment man ako o wala. I need to talk to him!" sabi niya at hinampas ang lamesa kaya agad akong natakot. 

"O-okay, teka lang po. Kalma, mahina ang kalaban po." sabi ko at inabot ang intercom. "Sir. Kairon, may naghahanap po sa inyo at mukha siyang galit." mahina kong sabi.

"What's his name?" tanong ni Kairon sa akin.

"What's your name, sir?" tanong ko sa taong kaharap ko ngayon.

"You didn't fucking know me?!" sigaw niya sa akin kaya agad akong lumayo. 
"Hey Brendan, 'wag mong gagalawin ang secretary ko ha." pagbabanta ni Kairon sa intercom. Buti na lang at narinig ni Brendan kaya agad siyang umupo. "Come in." dagdag pang sabi ni Kairon.

Agad naman akong tumayo para samahan siyang pumasok sa office ni Sir. Kairon. Tahimik lang ako at baka magalit nanaman si Sir. Brendan. 

Nang buksan ko ang pintuan ng office ni Kairon ay mabilis na pumasok si Sir. Brendan at hinampas ang lamesa ni Sir. Kairon. Ang hilig niya manghampas ng table ha, in fairness.

"You ruined my plan!" sigaw ni Sir. Brendan kay Sir. Kairon na maayos lang na nakaupo.

"Gano'n talaga, madami ang buyers ng products namin. And it's not my fault." sabi ni Sir. Kairon. 

Humarap sa akin si Sir. Brendan, "Hey you, get the hell out of here." sabi sa akin ni Sir. Brendan pero agad na nagsalita si Sir. Kairon.

"Hindi mo pwedeng utusan ang secretary ko. He's mine. He's my secretary." sabi ni Sir. Kairon kaya napayuko ako sa hiya. Ano bang pinagsasasabi niya?

"You jerk." sabi ni Sir. Brendan at huminga ng malalim. "Alam mo naman na magla-launch kami ng new products diba? Bakit kailangan mo pang sumabay?!" dagdag pa ni Sir. Brendan.

"It wasn't my fault. Our workers are the one who set the date. Lagi akong ready kaya kung kailan nila gusto, then go. Kaya labas na ako d'yan sa pinoproblema mo." mahinahong sabi ni Sir. Kairon.

"Tss." lamang ang sinabi ni Sir. Brendan at tinalikuran na si Sir. Kairon. Tumingin pa siya sa akin ng masama hanggang sa maalala kong naka harang pala ako sa pintuan. Gumilid ako at lumabas naman agad si Sir. Brendan at padabog na sinara ang pintuan.

"Sir, bakit gano'n kung umasta si Sir. Brendan? Magkaano-ano po ba kayo?" kuryoso kong tanong na ikinatawa naman niya.

"He's my friend for a very long time." sabi niya. "Gano'n talaga ang ugali niya. Pikon, gusto niya siya lagi akong panalo." dagdag pa niya.

"Hindi ba kayo napapagod sa ugali niya? Masiyado siyang selfish." sabi ko dahil pangit ang ganoong ugali.

"No, he's my friend after all. Nakasanayan ko na ang ugali niya, lagi ko naman siyang naiintindihan eh." sabi ni Sir. Kairon.

"Ang bait niyo pa lang kaibigan." sabi ko. "Sana sa pagiging boss din." mahina kong sabi.

"What did you say?" 

"P-po, wala. Sabi ko ang bait niyo pa lang kaibigan." mabilis kong sabi.

"No, after that. I know you say something eh." 

"Wala ah, baka may naririnig kayong multo? Nagpaparamda–

"Woah woah woah, wait. Shut the hell up, 'wag kang nag-iisip ng gan'yan. What if magalit sila kasi iniisip mong sila 'yon?" mabilis niyang sabi.

"Sir, are you afraid of ghost?" natatawa kong tanong.

"The fuck? Of course not." sabi ko kaya nakaisip ako ng plano kung paano ko malalaman kung takot ba talaga siya o hindi.

Umakting akong nanlalaki ang mata at tumuro sa likod niya. Agad naman siyang tumahimik at tinigil ang ginagawa. 

"Ahh!" sigaw ko at narinig ko na lamang ang sigaw niya. 

Nakita ko kung paano siyang tumayo sa upuan niya at tumakbo papunta sa akin pero natumba siya sa harapan ko. Agad siyang yumakap sa tuhod ko at doon pumilipit. 

"Save us lord, please. Save us!" sigaw niya habang nakayakap sa tuhod ko.

"Sir?" 

"Are they gone?" tanong ni Kairon na tinawanan ko. Napalakas ang tawa ko kaya agad siyang umayos ng tayo at kunot noong tumingin sa akin. 

"Are you fucking kidding with me, huh?!" galit niyang sigaw sa mukha ko kaya agad akong nanahimik at natakot. 

"S-sorry po." sabi ko na lang at yumuko. "Gusto ko lang naman po kayong makilala pa, tutal boss ko po kayo." pagdadahilan ko.

"Maraming way kung paano mo ako makikilala pa, but not this fucking way stupid!" sigaw niya sa akin kaya napaatras ako sa kaniya ng kaunti. 

"S-sorry po." sabi ko na lang at lumabas ng office niya kahit walang paalam. 

Mali ang ginawa ko. Dapat pala hindi ko na ginawa iyon. Bakit ko ba kasi ginawa iyon? Baka matanggal ako sa trabaho. Sayang naman. 

Pumasok ako ss opisina ko at doon umiyak ng umiyak. Iniisip ang mangyayari kung matatanggal ako sa trabaho. Wala pa akong isang buwan dito tapos matatanggal na ako. Papangit ang record ko at baka hindi na ako matanggap sa ibang trabaho. 

Umiyak lang ako ng umiyak hanggang sa wala nang luhang lumalabas sa mata ko. Tiningnan ko ang schedule ni Sir. Kairon at mayroon pa siyang isang meeting. 

Kaya agad akong tumayo at inayos ang sarili para bumalik sa opisina niya para iinform na may meeting pa siya, 7 minutes from now.

Kumatok muna ako sa pintuan at nang marinig ko ang hudyat ay pumasok na ako at nakayukong lumapit sa kaniya. 

"Sir–

"Look at my eyes if you want to fucking say something to me." sabi niya na ginawa ko naman agad.

Seryoso lang ang mukha niya kaya hindi ako nahirapang sabihin sa kaniya ang dapat kong sabihin.

"May l-last meeting pa po kayo today, 6 minutes from now." sabi ko sa kaniya at yumuko ng matapos ko ang sasabihin ko.

"Okay." sabi niya at tumayo na. Sumunod na ako at sabay kaming pumasok sa meeting room kung saan ay si Sir. Kairon na lang ang hinihintay. 

Nagtuloy-tuloy ang meeting hanggang sa sumigaw nanaman si Sir. Kairon dahil sa hindi niya pagkagusto sa opinion ng isa. Nanahimik na lang ako dahil wala naman akong alam sa gano'n.

Hanggang sa matapos ang meeting at saktong time na ng uwian. Nauna na akong pumunta sa opisina at ramdam ko pa din ang presensya ni Kairon sa likod ko. 

Kinuha ko ang mga gamit ko sa opisina ko at ready na akong umalis. Paglabas ko sa opisina ay nakasandal siya sa gilid kaya nagulat ako. Akala ko multo, ang dilim pa naman.

"I thought you're a multo." sabi ko at humawak sa dibdib.

"Mukha ba akong multo?" mataray niyang sabi.

Hindi ko na lang siya sinagot at nauna nang lumabas ng office. Nasa likod ko pa din si Kairon kaya dumiretso ako sa kotse niya. 

Nakangiti akong humarap sa kaniya nang tumigil ako sa harap ng kotse niya. 

"Ihahatid mo ulit ba ako?" nakangiti kong tanong.

Diretso lang siya sa pagpasok sa kotse at sinarado ang pintuan. Bumukas naman ang bintana niya at pinalapit ako.

"In your dreams." sabi niya at mabilis na pinaandar ang kotse niya. Nakanganga naman akong nakasunod ng tingin sa kotse niya. 

"Akala ko ihahatid ulit niya ako, sayang pamasahe." sabi ko at naghanap na ng taxi.

Assuming spotted, Kyle Warren Seiton! HAHAHAHAHA

sea

ndwich

Chapter 9

Chapter 9

“Maayos ba tita? Baka hindi ah, ’wag na lang kaya ako pumunta? Kinakabahan ako.” tanong ko kay Tita dahil ngayon na ang birthday ni Dsve at ilang minuto na lang ay dadating na siya para sunduin ako.

Ito ang binigay sa akin ni Dave dahil bagay daw sa akin itong suot ko. Pero parang hindi naman, hindi ako sanay.

“Baka naman niloloko mo ako tita ah.” sabi ko sa kaniya na ikinatawa niya.

“Ano ka ba, tsismosa ako pero hindi mambobola.” sabi niya at sabay kaming tumawa. Natigil lamang iyon nang marinig naming may kumatok sa pintuan. 

“Si Dave na siguro ’yan.” sabi ni tita.

Pagbukas ko ay nginitian ko ang pag-aakala kong si Dave pero isang ’di ko kilalang tao ang nasa harapan ko. At may dala pang bulaklak.

“Dito po ba si Kyle Warren?” tanong ng lalaki.

“Ay bakit?” tanong ni tita at lumapit na din.

“Pinapabigay po ni Mr. Dave Nueva.” sabi ng lalaki at tinanggap ko naman ito. “Paki-pirmahan na lang po dito.” sabi pa ni kuya at inabot sa akin ang papel at ballpen.

“Eto po, thank you.” sabi ko at binigay na sa kaniya yung papel at ballpen.

Pumasok na ako sa loob at nilagay sa lamesa ang bulaklak. Napangiti ako dahil ngayon pa lamang ako nabigyan ng bulaklak.

“Nako, ang sweet naman ni Dave.” sabi ni tita at mukhang kinikilig na ewan. Hindi naman siya yung karelasyon.

“Two minutes na lang mag-aalas dose na. Wala pa ba siyang text?” tanong pa ni tita.

“Wala pa po, baka na-late lang.” sabi ko naman at binuksan na lang ang Tv para manood.

Patagal ng patagal ay tumitingin ako sa cellphone ko kung may text na ba siya na malapit na siya. Pero wala pa din hanggang sa makatulog ako.

Ginising ako ni tita para kumain ng hapunan. Gabi na at madilim na sa labas pero walang Dave na dumating. Siguro may emergency lang na nangyari.

Sinubukan ko siyang tawagan pero wala pang dalawang segundo ay namamatay na ang tawag. Siguro nakapatay lang ang cellphone.

Kumain na lang muna ako pero ang isip ko ay naglalayag sa kung ano na ang nangyari kay Dave at wala pa din siya ngayon.

Sana ay maayos lang siya. Kahit hindi na siya dumating basta maayos siya. May bukas pa naman para mabati ko siya.

Hanggang sa matapos akong kumain ay nakatutok pa din ako sa cellphone ko kung may texts or calls na ba siya. Pero wala pa din. Napabuntong hininga ako at nagpalit na ng damit.

Naiiyak akong nilagay sa damitan ang damit na ibinigay niya sa akin. Excited pa naman din ako dahil birthday niya ngayon. Pero hindi naman niya ako sinipot.

Ngayong beses pa lang nangyayari ’to samin. Noong nanliligaw naman siya ay lagi siyang pumupunta kapag kailangan ko ng kasama. Pero bakit ngayon ay wala siya?

Humiga ako sa kama ko at nag cellphone na lang. Chineck ko ang facebook account niya pero naka offline naman. Tumingin ako sa instagran kung may updates ba siya pero wala din.

Sinubukan kong tawagan ang kaibigan niya na nakilala ko dahil sa kaniya. Pero ang sabi niya ay hindi daw niya alam, hindi din daw siya inimbitahan sa birthday niya.

Bumuntong hininga ako at nilapag sa tabi ko ang cellphone. Pinunasan ko ang tumulong luhang hindi ko man lang naramdaman. Bakit ba ako umiiyak e pwede naman kaming magkita bukas?

Huminga na lang ako ng malalim at sinubukan nang matulog. Pero kahit anong gawin ko ay hindi ako makatulog. Umupo ako at kinuha ang cellphone. Itetext ko na lang siya.

To: Dave

Ano ba, bakit hindi mo ’ko tinatawagan?

Kahit text man lang.

Naghintay ako magdamag sa ’yo.

Naiinis na ako sa’yo.

Nasa’n ka ba?

Tinanong ko na lahat ng mga kaibigan mo pero wala silang alam.

Hihintayin ko reply mo.

Napabuntong hininga ako at bumaba na lang muna para uminom ng tubig. Bakit ba kasi hindi ako dalawin ng antok. Kahit ngayon lang naman.

Dahil sa pagka-bored ay tinawagan ko si Lay kahit gabi na. Mabuti na lang ay sinagot niya ang tawag.

“Hello Lay?” walang gana kong sabi.

“Hello gabi na ah, napatawag ka?” tanong niya sa akin. “Ah!”

“Anong ginagawa mo? Teka, nasa kama ba kayo ngayon?” gulat kong tanong.

“Oo, istorbo ka. Joke! Bakit, anong nangyari?”

“Punta ako d’yan or punta ka dito?”

“Pupunta ako d’yan, ngayon na.” sabi niya at narinig kong nagmamadali lang siyang gumalaw.

“Hintayin kita.” sabi ko at pinatay ko na ang tawag.

Buti na lang may kaibigan o kapatid akong katulad ni Lay, na palaging nandyan kapag kailangan ko ng kausap. Sana mag reply na si Dave. Hindi ako sanay ng ganito, lalo na at ilang buwan din niya akong niligawan.

Ilang minuto lang din ay narinig ko ang malakas na pagbukas ng pintuan.

“Hoo, hay nako! Grabe, sakit ng tagiliran ko.” sabi ko kaya agad akong kumuha ng tubig.

“Tumakbo ka ba? Diba may sasakyan naman kayo?” tanong ko habang kumukuha ng tubig. “Oh inom ka muna.” sabi ko at ibinigay ko naman sa kaniya.

“Alalang-alala ako sa’yo, tulog na yung driver namin. Nag taxi na lang ako, ayaw naman pumasok ng taxi dito sa looban. Hay nako!” sabi niya at mabilis na ininom ang tubig.

“Salamat sa pag aalala.” sabi ko at niyakap siya at doon umiyak sa balikat niya.

“Hala ka, ano bang nangyari?” tanong niya sa akin pero niyakap niya na lang din ako.

“K-kasi s-si Dave eh.” sabi ko at umiyak nanaman.

“Si Dave ano?” nag aalala talaga niyang tanong. “Kinakabahan ako Warren ano ba.”

“N-aiiyak ako.”

“Alam ko, halata naman eh.” sabi niya kaya napatigil ako sa pag-iyak at tiningnan siya. “Joke lang.” sabi niya at niyakap ulit ako.

“Diba b-birthday ni Dave kanina.” sabi ko.

“Oo nga, bakit hindi ako inimbita?” tanong naman niya.

“Iyon na nga eh, sabi niya susunduin niya ako. Pero hindi siya dumating, wala man lang reply.” sabi ko at umiyak ulit sa balikat niya.

“Baka may emergency lang? Puntahan natin bukas?” pag-aaya niya sa akin.

“Ayoko, nahihiya ako. Ayokong maghabol.” sabi ko at umupo sa tabi niya.

“Eh paano natin malalaman kung hindi natin aalamin.”

“Basta ikaw ang tumawag ah, gumawa ka na lang ng paraan kung paano mo malalaman.” sabi ko na tinanguan naman niya.

“Tara.” sabi ni Lay at tumayo.

“Saan?”

“Bibili tayong alak, inistorbo mo kami sa kama. Malapit na eh, may bunso na sana kami eh. Charot!” sabi niya at tumawa ng malakas.

“Ang ingay mo baka marinig ka ni tita, kotongan ka no’n.” sabi ko at sabay kaming natawa. Buti na lang talaga at laging libre si Lay kapag kailangan ko siya. Ang swerte ko.

“Yung matapang na alak gusto ko ngayon ah, para pag-uwi ko. Itutuloy na namin.” sabi niya na inilingan ko naman.

Sabay kaming lumabas ng bahay at pumunta sa bukas na market. May curfew pa pero adults na din naman kami kaya okay lang siguro iyon.

NAGISING AKO nang may dumagan sa mukha ko. Hinawakan ko ito ay nang malaman kong paa ay agad ko itong hinagis at umupo. Sumakit bigla ang ulo ko kaya napahiga ako at mariing pumikit.

Hinintay ko munang mawala ang sakit. Nang kaya ko na ang sakit ay tumayo ako ay humawak sa pader. Baka bigla na lang akong matumba.

Tiningnan ko kung kaninong paa ang dumagan sa mukha ko kanina. At walang iba kundi si Lay. Nakanganga pa ang balot na balot ng kumot. Hindi naman masiyadong malamig.

Bumaba na muna ako at kumuha ng tubig para sa aming dalawa ni Lay. May almusal na sa lamesa at wala na si tita. Baka nasa palengke na.

Umakyat ulit ako sa taas at nilapag sa lamesa ang tubig. Lumapit ako sa kama at dinaganan si Lay. Agad naman siyang nagreklamo.

“Ano ba!” parang bata niyang reklamo.

“Gising na, baka hinahanap ka na ni Baby Zac.” sabi ko at agad naman siyang bumangon pero bumalik din sa paghiga ng maramdaman ang sakit sa ulo. “Shit, ang sakit!”

“Eto tubig, naparami ata inom mo kagabi.” sabi ko at inabot sa kaniya ’to.

Kinuha ko ang cellphone ko para tawagan si Cedrick. At tutal wala naman akong gagawin ngayon ay sasama na lang ako sa kanila sa bahay. Miss ko na din si Baby Zac.

Mabilis namang sinagot ni Cedrick at tinanong kung ayos lang daw ba kami. Nang sabihin kong sunduin na kami ay agad siyang naghanda.

Naligo na ako at naghanda ng ilang extrang damit kung madumihan man o kaya maligo sa pool. Pinatayo ko na si Lay at hinintay namin ang pagdating ni Cedrick.

“Hoy, mamaya ah. Pupunta tayo sa bahay nila Dave.” paalala ni Lay.

“Oo na.” sabi ko na lang.

Kung hindi pa ipapaalala ni Lay ay nakalimutan ko na iyon. Pero si Dave ay hindi ko makakalimutan. Nasa’n na kaya siya. Nang makita ko ang bulaklak sa gilid ay kinuha ko ito at tinapon.

Ilang minuto lang din ay dumating na si Cedrick at inalalayan si Lay kahit kaya naman niya. Nagrereklamo na nga si Lay dahil hindi naman daw siya baby. Pakipot pa!

Nagmumukha akong third wheel sa kanila. Si Cedrick at Lay ang nasa front seat habang ako naman ay nasa likod nila. Nakatingin sa kung saan.

“Anong oras tayo pupunta kila Dave?” tanong ni Lay.

“Bakit kayo pupunta kila Dave, babe?” tanong ni Cedrick.

“Wala ka na do’n.” malditang sabi ni Lay at tumingin sa akin. “Ano?”

“Ano?” balik kong tanong sa kaniya.

“Pupunta ba tayo o hindi?” tanong la niya.

“Pupunta.” sabi ko na lang. “Pero ikaw ang tatawag ah.” dagdag ko pa.

“Ako pa, kayang kaya ko ’yan.” sabi niya.

Huminga ako ng malalim at inabala na lang ang sarili kay Baby Zac nang bumaba kami sa bahay nila. Hawak-hawak ko lang siya lagi habang yung nanay at tatay naman niya ay naghaharutan sa kwarto.

Sana wala munang mabuo, masiyado pang bata si Zac. Pagtuunan muna nila ng pansin si Zac bago sila magdagdag. Ang swerte ni Lay, pwede siyang magkaanak galing sa sarili niya.

Hanggang sa umabot ang oras na yayain na ako ni Lay na pumunta sa bahay nila Dave. Naligo muna ako at nag-ayos bago kami sabay na sumakay ng kotse.

Alam naman ni Lay ang bahay ni Dave dahil kaibigan ni Lay ang kaibigan ni Dave. Hindi kami nagtagal dahil mabilis ang pagpa-andar ni Kuya sa kotse.

Nauna nang bumaba si Lay at matapang na naglakad sa tapat ng bahay nila. Nag doorbell muna si Lay pero walang taong dumadating. Nang mawalan ng timpi si Lay sunod-sunod niyang pinagpipindot ang door bell. Kaunti na lang ay masisira na kaya pinigilan ko na siya.

Sakto naman na may nagbukas ng gate.

“Goof afte–

“Kayo na ba iyon?” tanong ng babaeng kaharap namin.

“Ang ali–

“Halika pasok kayo, marami tayong gagawin.” sabi niya.

“Tek–

“Manahimik ka, ito na ang chance natin para makita ang loob nila at matanong kung nasa’n sila Dave at ang pamilya niya.” pagtigil sa akin ni Lay.

“O-okay.” sabi ko.

“Simulan niyong maglinis dit–

“Maglinis?!” pasigaw na tanong ni Lay.

“Hoy, akala ko ba?”

“Yes, maglilinis! Excited na ako, hehe.” pekeng sabi ni Lay na tinawanan ko naman. Tamad kasi siyang maglinis lalo na ngayon at may yaya na sila.

Pigil ko ang tawa at kinuha na ang  walis para linisin ang wala naman masiyadong kalat.

“Lilinisin pa po ba ’to, e malinis na po eh?” tanong ni Lay at kumuha na ng walis pero nakatayo lang at nakasimangot na nakatingin sa akin.

“Nasaan na po ang may ari dito, parang wala akong makitang tao maliban sa atin.” tanong ni Lay sa babae.

“Hindi ko din alam, basta tinawagan na lang ako para maglinis dito linggo-linggo.” sabi niya at bigla na lang binato ni Lay ang walis sa lapag.

“Wala naman palang makukuhang sagot dito! Tara na nga, ayokong magwalis ng hindi ko naman bahay!” galit na sabi ni Lay at marahas na binuksan ang pintuan.

“Pasensya na po kayo.” sabi ko at yunuko ng kaunti para magbigay respeto sa babae.

Hinabol ko siya sa labas at dumiretso sa kotse. Hinihingal akong umupo sa tabi niya at sinarado ang pintuan ng kotse.

“Bakit naman gano’n ang inasal mo.” sabi ko habang hinihingal.

“Ayokong maglinis ng hindi ko bahay. Kung bahay pa natin pwede pa.” sabi niya at sinabihan na si Kuya na iuwi na sa bahay nila.

Napabuntong hininga na lang ako at unti-unting lumuha ang mata ko. Kaya ayoko munang pumasok sa isang relasyon dahil maaaring mangyari ’to.

“Kalimutan mo na iyong hudas na iyon. Kung ayaw niyang magpakita edi don’t! Paglilinisin pa ako!” galit na sabi ni Lay. “Halika nga dito, hahanapan na lang kita ng bago.” sabi ni Lay na tinawanan ko lang.

“Baliw, ayoko na muna kung ganito din ang mangyayari.” sabi ko at niyakap siya.

Magfofocus na lang muna ako sa pangarap namin ni tita. Ang magkaroon ng magandang bahay at lumipat sa ibang lugar. Delikado na kasi sa lugar namin. Madami nang nnagyayaring masama.

Sana lang ay makaipon agad ako.

Thank you for reading this story!

sean

dwich

# Chapter 10

Chapter 10

"Here's your coffee, Sir." walang gana kong sabi at inabot sa kaniya ang kape. Ramdam ko ang mga mata niyang nakatingin sa akin. Kaya yumuko ako.

"What happened?" tanong niya at kinuha ang kape para sumipsip sa kape.

"Wala naman po, hindi lang maganda ang gising ko." sabi ko at yumuko ulit para magbigay galang bago lumabas ng opisina niya. 

Dumiretso ako sa rest room at naghilamos ng mukha. Hindi dapat maapektuhan ng relasyon ko ang trabaho ko. Huminga ako ng malalim at pinunasan na ang basang mukha.

Bumalik ako sa opisina ko nang may ngiti sa labi. Pero sa likod no'n ay ang sakit na nararamdaman ko para kay Dave. Gusto ko na siyang makausap, sigawan, saktan pero hindi ko magawa dahil hindi ko naman alam kung nasaan siya. 

Paano ko makakalimutan ang taong hindi ko naman nakausap ng maayos. Mas mabuti kung nag-usap muna kami bago niya ako pagtaguan. O kung pinagtataguan ba niya talaga ako.

"Kyle, come here." boses ni Sir. Kairon sa intercom. Dali-dali naman akong tumayo at pumunta sa opisina niya.

"Yes Sir?" tanong ko at lumapit sa kaniya. 

"Dadating si Mom dito mamaya, bumili ka ng paborito niyang cake. Kahit gaano kamahal basta vanilla ang flavor." sabi niya at binigay sa akin ang card. 

Nakangiti ko naman itong tinanggap dahil mabait pala siyang anak. Dadating lang ang mama niya kailangan pa bilhan ng cake. Unti-unti ko na siyang makikilala.

Sumakay ako ng taxi at tinanong kung saan may bilihan ng cake. Binaba ako ni Manong sa malaking mall. Hindi oa ako nakakapunta dito dahil hindi naman ako nagala. Baka maligaw ako. 
Huminga ako ng malalim at naghanap ng bilihan ng cake. Pinuntahan ko ang sikat na bilihan ng cake at binili ang pinakamahal. Since mama naman niya ang dadating edi yung pinakamahal na lang. 

Nang maibigay ko na ang card ay kinuha ko na ang box ng cake at hinintay ang card. Medyo natagalan pa sila dahil nagloloko daw ang card reader nila. 

Hinintay ko na lang hanggang sa sabihin nilang wala na daw laman ang card na 'yon. 

Biglang nanlamig ang mga tuhod ko at kinuha ang card na binigay ni Kairon. 

"Wait lang, miss." sabi ko at kinuha ang cellphone para i-contact si Kairon.

"Yes?" tanong niya.

"Sir, wala na daw laman itong card mo." mahina kong sabi.

"What? Wait." sabi niya. Ilang segundo lang ay nagsalita na ulit siya. "Oh yeah, matagal nang walang laman 'yan. Nasa akin pala ang mayroon, mali ang nabigay ko. I'm sorry. I'm on my way, don't worry." sabi niya kaya nakahinga ako ng maluwag. 

Naghintay na lang ako sa gilid at minutos ang tinagal ng paghihintay ko hanggang sa tawagan niya ako at tanungin kung saang bilihan daw ba ng cake ako pumunta. 

Nang sabihin ko ay kita ko na siyang gwapong-gwapong tumatakbo habang ang kamay niyang hawak ang cellphone ay nasa tenga ko. Biglang nag slow-motion ang lahat pati ang pagtakbo ni Kairon. 

Halos lahat ng babae ay nakatingin sa kaniya. Sa gwapo ba naman ng itsura niya sa suot niyang suit. Siguro kung mag normal lang na damit siya ay gwapo pa din. 

Bunalik ako sa diwa ko nang pitikin niya ang harap ko. Napatingin ako sa kaniya at nginitian. Ngumiti din siya at nagulat ako nang halikan niya ako dito sa maraming tao.

"Thank you my wife." medyo malakas niyang sabi. Halatang pinaparinig niya sa iba. "Let's go." sabi niya kaya sumunod na lang ako sa kaniya. Siya na din ang nagbuhat habang ako ay nakasunod lang sa kaniya. 

Pinapasok niya ako sa kotse niya at pinahawak sa akin ang box ng cake. Kinuha ko naman ito at tiningnan siya.

"B-bakit mo ginawa iyon?" tanong ko nang maka-upu siya ng maayos at makapag-seatbelt.

Ngumiti lang siya at binuksan na ang makina. Pinaandar na niya ang kotse nang hindi sinasagot ang tanong ko. Hinawakan ko na lang nang maigi ang box ng cake at tumingin na lang sa labas. 

Nang tumigil kami sa parking lot ay naunang bumaba si Kairon at pinagbuksan ako ng pintuan. Kinuha niya ang box ng cake gamit ang isa kong kamay at ang isa naman niyang kamay ay inalok ako para maalalayan. 

Tinanggap ko naman ito kahit nahihiya at ngumiti sa kaniya dahil nakatingin pa din siya sa akin. Dahil sa weird na ang atmosphere ay niyaya ko na siyang pumasok sa loob. 

Dumiretso kami sa office ni Kairon at inayos na ang paper plate, spoon and fork. Dumating na ang Mom ni Kairon at ang masasabi ko ay mukha silang magkapatid!

Akala ko talaga no'ng una ay magkapatid lang sila. Kaya nang tawagin siyang Mom ni Kairon ay napanganga ako. 

Nang tingnan niya ako ay ngumiti ako at nag-bow sa kaniya. Ngumiti din siya ng malaki sa akin. Sa ngiti niya pa lang ay masasabi kong mabait siyang tao. 

Aalis na sana ako sa loob dahil privacy na nila iyon nang sabay akong tawagin ni Kairon at ng Mom niya. Mabilis naman akong lumingon.

"Yes po?" tanong ko sa kanila. 

"Sabay ka na sa'min." pag-aaya ng Mom niya 

"Yeah, iyan din ang sasahihin ko eh." sabi ni Kairon.

Tatanggi sana ako kaso lumapit na ang Mom niya sa akin at hinila ako paupo sa inayos naming table na may dalawang upuan. Tatayo sana ako para kumuha pa ng isa nang pigilan ako ni Kairon at siya na daw ang kukuha.

"Let's eat? Wow! This is my favorite!" sabi ng Mom niya. "Oh, I'm Claire Hansley. Kairon's Mom." sabi ng Mom niya at lumapit sa akin para yakapin ako.

Nahihiya man ay lumapit ako at nakipag-yakap sa kaniya. "I'm Kyle Warren Seiton po." sabi ko at natigilan naman siya.

"Seiton?" tanong niya.

"Opo, bakit po?" tanong ko.

"Your surname sounds familiar." sabi ni Miss Claire. "It doesn't matter, let's eat." pag-aaya niya kaya kumuha na ako ng isang hiwa lamang.

"Thank you po." sabi ko at ngumiti ng pagkalaki-laki.

"Ano ka ba, ang konti naman n'yan! Eto pa." sabi ni Miss Claire at nilagyan pa ng isang hiwa.

"Ay nakakahiya naman po." sabi ko pero wala akong nagawa dahil nalagay na niya ang cake sa plato ko.

"Ayan, kain na. Ikaw din baby, damihan mo."

"Mom!" nagtatampong sabi ni Kairon. "I'm not a baby anymore." bulong ni Kairon pero rinig ko pa din.

Palihim akong natawa dahil sa bulong niyang rinig ko naman. Sumubo na lang ako ng cake para hindi mahalatang natatawa ako. 

"But you're still a baby to me." sabi ni Miss Claire.

"Whatever!" sabi ni Kairon at inikot ang mata.

"Miss Claire, p'wede pong magtanong?" tanong ko.

"Anong Miss Claire? Tita na lang!" sabi niya at sabay kaming tumawa.

"Tita, ilang taon na po kayo? Kanina ko pa po kasi gustong itanong eh. Akala ko po no'ng una magkapatid kayo." sabi ko at natawa naman siya.

"Ay eto naman, fourty eight years na ako." sabi ni Tita.

"Talaga po? Wow!" sabi ko dahil nakakamangha talaga ang ganda niya.

Pagkatapos kong magtanong ay nanahimik na ako. Bakit ko nga ba kinakausap ng gano'n ang nanay ng boss ko. 

Nag-usap-usap pa sila ng kung ano-ano hanggang sa maisipan kong tumayo na dahil pa-private na ng pa-private ang usapan nila.

"Excuse po, punta lang po ako sa office ko. Thank you po sa dessert." sabi ko at yumuko ng kaunti kay Tita Claire at Kairon.

Pinayagan naman nila akong umalis kaya dumiretso na ako sa office ko. Huminga ako ng malalim at binuga ito ng may tunog.

"Hay!" malakas kong paghinga dahil sa kabang dinudulot sa akin ni Kairon. Halos bawat tingin ko kasi sa kaniya ay nakatingin din siya. At habang hindi naman ako nakatingin ay ramdam ko ang pagtitig niya sa akin kasi kausap niya si Tita Claire.

Umupo na muna ako at inabala ang sarili sa mga kakailanganin ni Kairon mamaya kung sakali. Inabot ako ng kalahating oras hanggang sa bumukas ang pintuan at si imahe ni Tita Claire ang aking nakita. 

"Hello po ulit, Tita." sabi ko at nag-bow.

"Wag ka na mag-bow kapag makikita mo ako. Hindi naman ako ang boss mo, eto naman." sabi niya kaya ngumiti ako at tumango. "What's your name again?" tanong ni Tita.

"Kyle Warren po." 

"Last name?" tanong ulit ni Tita. Kanina ko pa nararamdaman na may alam siya sa apelyido ko.

"Seiton po, tita." sabi ko at ngumiti naman siya.

"Oh yeah, I'm going home na. Alagaan mo si Kairon ha." sabi niya at tinanguan ko na lang. 

"Hatid ko na po kayo." sabi ko pero pinigilan niya ako.

"No, it's okay. Baka kailangan ka ni Kairon do'n at wala ka. Baka magalit pa siya." sabi ni tita at may point naman siya do'n.

"Ay tama po kayo, sige po." sabi ko at kumaway na lang sa kaniya hanggang sa bumalik ako sa opisina para kunin ang mga list ng meetings at kung ano-ano pang kailangang gawin ni Kairon.

Pumunta ako sa office niya para i-inform siya na may meeting siya mamayang two o'clock, thirty minutes from now. 

"Sir, may meeting ka po mamayang two." sabi ko at siya naman ay nakaupo lang sa lamesang inayos namin kanina.

Tumingin siya sa akin, "Sit." sabi niya na agad ko namang ginawa. "Do you want some?" tanong niya. 

"Hindi na po." sabi ko pero humiwa siya ng cake at kumuha ng panibagong paper plate at fork. 

"Eat." sabi niya at tiningnan ako ng seryoso sa mata kaya wala akong nagawa kundi sumunod sa kaniya. 

"O-okay." sabi ko. 

Nakakailang subo pa lang ako ng cake hanggang sa maumay ako at ilapag ang tinidor. Tumingin ako sa kaniya.

"Sir, busog na po ako." sabi ko at inikot naman niya ang kaniyang mata.

Kinuha niya ang tinidor na ginamit ko at kumuha ng cake na tira ko. Nagulat ako ng kainin niya ito gamit ang tinidor na ginamit ko. 

Dinilaan niya ang tinidor na ginamit ko hanggang sa wala nang matirang cake sa tinidor. 

"Laway conscious ka ba?" tanong ni Kairon.

"Hindi naman po, pero boss ko po kasi kayo eh." sabi ko na ikinangiti naman niya.

"You want some?" tanong ni Kairon at kumuha flavor ng vanilla. Vanilla lang talaga ang kinuha niya, walang tinapay. 

Umiling ako at sinabing busog na ako kaya dinilaan niya ito habang nakatingin sa akin. Tatayo na sana ako at magpapa-alam nang hawakan niya ang kamay kong nasa table. 

Walang ano-ano'y hinalikan niya ako. Napahawak ako sa dibdib niya at imbis na itulak ay nag-stay do'n ang aking mga kamay. 

Ipinasok niya ang kaniyang dila sa bibig ko at lasang-lasa ko ang vanilla'ng dinilaan niya kanina. Dahil sa kakaibang pakiramdam ay kusang sumabay ang labi ko sa paghalik sa akin ni Kairon. 

Hinawakan niya ang batok ko at mas pinalalim ang aming paghahalikan. Bumaba ang halik niya sa aking leeg at doon mas naramdaman ko ang kakaibang pakiramdam. 

"Ang bango mo, Warren." bulong ni Kairon sa tenga ko at dinilaan ito. Napa-ungol ako sa kaniyang ginawa. Kakaiba ang pakiramdam no'ng dinilaan niya ang tenga ko. 

"You like it here?" tanong niya at inulit ang pagdila sa tenga ko. Napa-iwas ako dahil sa kiliting aking naramdaman. 

"Nakikiliti ako, Sir." sabi ko at lumayo kami sa isa't isa. Magkatabi pa din kami pero hindi na katulad nang kanina na halos magkadikit na kami.

Magsasalita na sana siya nang tumunog ang cellphone ko. Agad ko itong kinuha at pangalan ni Lay ang aking nakita. 

"Excuse me po." nahihiya kong sabi at patakbong lumabas ng opisina. Buti na lang at hindi ako pinagbawalan at buti na lang ay tumawag si Lay kung hindi ay magiging awkward ang atmosphere sa opisina niya 

"Hello, bakit ka napatawag?" tanong ko.

"Kamusta ka na, okay ka na ba?" balik tanong naman niya sa akin.

"Oo, bakit naman hindi?" tanong ko.

"Ay nakalimutan mo na agad si Dave?" hindi makapaniwala niyang sabi.

"Ay, nakalimutan ko nga siya. Siguro hindi ko pa siya gaanong kamahal no'n kaya ganito na lang ang naging resulta ng pagkawala niya. Pero malapit na ako do'n eh." mahaba kong sabi.

"Kapag nakita ko lang talaga 'yang si Dave. Ipapakidnap ko iyan tapos titikman ko na din!" malandi niyang sabi na ikina-kunot ng noo ko.

"Hoy, may asawa ka na Lay! Umayos ka nga!" sabi ko sa kaniya.

"Joke lang eto naman, mahal na mahal ko kaya ang asawa ko." sabi naman niya.

"Edi sanaol. Salamat sa pag-aalala pero kailangan na ako ng boss ko. May meeting pa kami." sabi ko na lang at hinintay ang sasabihin niya. 

"Okay, ingat ka always. I love you!" sabi niya na nagpangiti sa akin.

"I love you more!" sabi ko at pinatay na ang tawag.

French kiss! French Kiss! French Kiss!

I love you all, thank you for reading!

seannnmattt2

Chapter 11

Chapter 11

Hindi na ako bumalik sa office ni Kairon dahil baka kung ano pa ang mangyari. Hindi pa ako ready sa mga gano’ng bagay. Lalo na at hindi ko alam kung pwede din ba akong manganak o hindi.

Pero nagulat ako nang tumawag siya gamit ang intercom sa office. Napipilitan naman akong naglakad patungo do’n at binuksan ang pintuan.

Nakatayo siya sa table kung saan kami kumain kanina. Nakatingin siya sa akin na parang naiinis.

“Sinong magliligpit nito, ako?” tanong niya sa akin. Dali-dali naman akong lumapit at inayos ang mga kalat.

Nilabas ko ang table at chairs at nilagay sa storage room. Bumalik ako sa office para tanungin kung mayroon pa ba siyang iuutos.

Nang sabihing wala naman ay umalis na ako at bumalik sa opisina ko. Pero pa-upo na sana ako nang marinig ko ang intercom at boses ni Kairon iyon.

“Bumalik ka dito sa office.” sabi niya kaya mabilis akong bumalik sa opisina niya.

“Yes sir?” tanong ko nang mabuksan ko ang pintuan.

Nakatayo siya at nakasandal sa harao ng lamesa niya habang nakangiting nakatingin sa akin. Nginitian ko din siya pero hindi katulad ng ngiti niyang may ibig sabihin.

Lumapit ako ng kaunti at sinarado ang pintuan. Nakatingin lang ako sa kaniya at siya ay nakatitig lamang sa akin. Tumingin-tingin na lang din ako sa bawat sulok ng opisina para maiwasan ang titig niya.

“Can you help me over there?” tanong niya at tiningnan ang pintuan ng kwarto niya.

“Okay po, Sir.” sabi ko. Siyempre bilang empleyado niya ay susunod ako sa pinag-uutos niya. Lalo na at secretary niya ako.

Nauna akong pumasok sa loob at inikot ang paningin sa buong kwarto kung ano sakali ang kailangang tulungan. Narinig ko ang pagsarado ng pinto at pag-lock niyon kaya napatingin ako sa likuran ko.

Pero pag-lingon ko ay labi na ni Kairon ang sumalubong sa akin. Hindi ako nakagalaw dahil bigla niya akong hinawakan sa likod at inikot kaya nakadikit na ako ngayon sa likod ng pintuan.

Nagtuloy-tuloy lang ang halik niya habang ako ay hindi alam ang gagawin. Binuhat niya ako habang nakadikit pa din sa pintuan pero hindi niya ako hinahalikan.

Nakatingin lang siya sa mga mata ko. Para akong na-hypnotize dahil nang halikan niya ako ay sumasabay na ang aking labi.

Napatigil siya at narinig ko ang mahina niyang pagtawa hanggang sa sumabay ulit siya sa halik. Nagtagal kami doon ng ilang minuto hanggang sa buhatin niya ako papunta sa kama niya.

Dahan-dahan niya akong binaba sa kama at kinulong ako sa dalawa niyang makikisig na braso. Napahawak ako sa dibdib niya at tinuloy ang pakikipag-halikan.

Wala akong alam sa pakikipag-halikan pero ngayon ay mukha akong eksperto. Sinasabayan ko lang ang ritmo ng ginagawa ni Kairon.

Tumigil siya at umupo sa taas ko. Nakangiti siya at nakatingin sa akin habang unti-unting tinatanggal ang mga butones ng suit niya.

Hindi ko alam ang gagawin ko kaya tinakpan ko ng dalawa kong kamay ang mga mata ko. Natawa siya sa ginawa ko at narinig ko na lang ang pagbagsak ng damit niya.

Hinawakan niya ang dalawa kong kamay at pinagsaklop niya ito ng kamay niya at nilagay magkabilaan kong leeg.

Dahan-dahan siyang lumapit ng lumapit sa akin hanggang sa magdikit nanaman ang aming mga labi. Bumaba ang halik niya sa leeg ko at doon nagtagal ng ilang minuto.

Sana lamang hindi mag-iwan ng marka dahil hindi ko alam ang gagawin ko. Nakakahiya naman kapag nagkagano’n.

Tumaas siya sa tenga ako at dinilaan ito. Nakiliti ako at napaiwas ng kaunti. Tumigil naman siya at dahan-dahang tinanggal ang suot kong pastel shirt. Pati ang sando ko ay tinanggal niya kaya nahihiya akong pumikit.

Nagulat ako nang maramdaman ko ang mainit niyang labi sa nipple ko. Gusto ko sana siyang alisin do’n pero hawak niya ang dalawa kong kamay.

“Mmm.” ang lumabas na tunog sa labi ko. Ang sarap sa pakiramdam ng ginagawa niya, hindi ko maipaliwanag.

Bigla ko siyang pinigilan nang subukan niyang tanggalin ang pantalon ko. Hindi ko alam kung paano ako nakawala sa kamay niya basta napigilan ko siya.

“I’ll be gentle, my love.” bulong niya sa tenga ko. Huminga ako ng malalim at tumango sa kaniya.

“Wala pa akong experience sa g-ganito.” sabi ko.

“I know, don’t worry.” sabi niya at mabilis na tinanggal ang pantalon ko pati ang brief at boxer ko.

Napatakip ako sa miyembro ko at pumikit. Tumawa siya at tinanggal ito.

“Small but cute.” sabi niya na nagpainit ng mukha ko.

“Shut up.” sabi ko.

Tinaas niya ang dalawa kong binti at hinawakan iyon ng isa niyang kamay. Ngumiti siya at tumayo at pumunta sa drawer. Pagbalik niya sa kama ay nilapag niya ang plastic na hugis kahon at parang lotion.

“It’s lube, I know you don’t know this thing.” sabi niya at tumawa. Ngumuso lang ako at tiningnan ang gagawin niya.

Hinubad na niya ang natitira niyang saplot at lumantad sa akin ang miyembro niya. Mahaba, may katabaan at maputi.

Binuksan niya ang nasa plastik na hugis kahon. Isa pala iyong condom, siyempre alam ko na ang condom. Pinag-aaralan namin iyan noong high school pa lang kami.

Sinuot niya ang condom sa miyembro niya at ginalaw-galaw ito. Inilipat ko anh tingin ko sa kung saan.

Nilagay niya ang tinatawag niyang lube sa kamay niya at inilagay sa aking entran

ce. May kakaiba akong nararamdaman na nagugustuhan ko. Hinayaan ko lang siya doon, at ramdam ko ang pag-ikot-ikot ng daliri niya sa akin.

“Ah!” napahiyaw ako nang may ipasok siya sa loob ko.

“That’s my finger, my love.” bulong niya sa tenga ko.

“K-kairon, I want you inside me please.” sabi ko sa kaniya. Hindi ko alam basta gusto ko siyang maramdaman sa loob ko.

“You’re so excited my love.” sabi niya pero tinanggal na niya ang daliri niya sa loob ko at naramdaman ko ang miyembro niyang umiikot-ikot sa entrance ko.

Naramdaman ko ang sakit nang ipasok niya ang miyembro niya sa akin.

“Wala pa ako sa kalahati, Warren. But if you’re not okay it’s fine.” sabi niya pero umiling ako.

“No, please go.” sabi ko kahit parang napunit na ang parteng iyon.

Pinasok pa niya ang miyembro niya at mas lalo kong naramdaman ang sakit. Mukhang hindi ko na kaya nang bigla niyang itulak ang katawan niya sa akin.

“Ahh!” sigaw ko dahil ramdam na ramdam ko ang sakit. Naluluha na ang mata ko at hindi ko na alam ang gagawin ko.

Pinunasan ni Kairon ang luha ko at hindi muna siya gumalaw. Hinalik-halikan niya ang leeg ko habang ako naman ay naluluha pa din.

“I’m going to move, maya-maya lang ay hindi mo na mararamdaman ang sakit.” sabi niya at gumalaw na siya.

Mabagal lang ang galaw niya. Pipigilan ko sana siya pero nanghihina na ang katawan ko sa paggalaw niya.

Masiyadong masakit, feeling ko mahihimatay ako. Pero ’wag naman sana. Ilang segundo ang paggalaw niya nang unti-unting mawala ang sakit at mapalitan ng kakaibang pakiramdam.

(English ko na ’to, ’di ko kaya😭)

Kairon continued to push deeper inside of me, and I felt my insides clenching around him.

I suddenly felt a strange popping feeling, and realized that he had gone as deep as he could.

This is the first time I’ve ever done something like this. It feels so much different than I ever expected.

His wild movements hurt a little, and I could feel the full length and girth of his member as it slid along.

“Fuck, my love.” he said.

I desperately tried to keep Kairon’s member inside me, holding onto it with my insides. I wanted to keep pleasuring him as much as I could.

“Ahh.” I moaned.

“Looks like you’re like it so far, huh.” he said then lick my neck.

As I got more used to his speed, I couldn’t deny how good it felt. Each time he reached a certain spot, I felt waves of pleasure running down my spine.

My member was completely hard, bouncing up and slapping onto my stomach as it twitched with each of Kairon’s movements.

“Ugh!”

Just when I thought I had finally adjusted to the feeling, Kairon grabbed onto my waist tight and pounded his hips faster and harder than ever. The pleasure inside me kept building up. I didn’t know how much longer I could hold it in.

Kairon pulled his member easily out of my ass and he removed the condom. I felt his cum leak out, dripping down my thighs.

We we’re both breathing heavily, trying to recover after our climax.

“M-my love, that was so intense.” sabi niya pero hindi ko na narinig ang susunod nang pumikit ang mga mata ako at makatulog ako.

NAGISING ako dahil sa lamig ng kwarto. Wala namang aircon sa kwarto ko ah, bakit malamig?

Bumangon ako at tiningnan ang paligid. Bigla kong naalala ang ginawa namin dito. Mabilis akong tumayo pero natumba din dahil sa sakit.

Rinig na rinig ang pagbagsak ko. Pero sana ay walang nakarinig. Ang sakit ng parte ko sa ibaba. Mukhang hindi ako makakalakad. Ang hapdi.

Nakasuot na ako ng t-shirt at short. Nilinisan ba niya ako? Binihisan ba niya ako? Ibig sabihin nakikita niya ang pribado kong parte habang nililinisan at binibihisan? Nakakahiya!

Bumukas ang pintuan at mukha ni Kairon ang sumalubong sa akin. Nang makita niya ako sa lapag ay agad niya akong inalalayan. Binuhat niya ako na parang bagong kasal at hiniga sa kama.

“Ang s-sakit.” sabi ko.

“I know, I’m sorry.” sabi naman niya at hinaplos ang noo ko.

“Anong oras na?” tanong ko. Tumingin naman siya sa relo niya.

“Almost 9 o’clock.” sabi niya kaya agad akong naalarma.

“K-kailangan ko na pong umuwi.” sabi ko at mabilis na tumayo. Ininda ko ang sakit sa likod ko pero pagkalabas ko sa kwarto ay nahulog ako.

Pero hindi ko naramdaman ang pagbagsak ko dahil sinalo ako, sinalo niya ako. Magkaharap na kami ngayon at ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko.

Bigla ko siyang tinulak kaya nahulog ako at nauntog ang ulo ko.

“Hey!” sabi niya at tinulungan akong maka-upo.

“Aw.” sabi ko at hinaplo-haplos ang ulong nauntog.

“You can stay here, I don’t mind.” sabi niya pero umiling ako. “Kumain ka na lang muna.” sabi niya at binuhat niya ako papunta sa table niya. Pinaupo niya ako sa upuan niya at inayos ang pagkain.

“Thank you.” sabi ko at nagsimula nang kumain ilang minuto din ang itinagal ko sa pagkain hanggang sa mabusog ako.

“Done?” tanong niya at tumango naman ako.

“Kailangan ko na umuwi, hinihintay na ako ni Tita.” sabi ko at sinubukan ulit tumayo. Humawak ako sa pader para mabalanse ang sarili.

“Okay, ihahatid na kita.” sabi niya at ginabayan na ako sa paglalakad.

“Wait, baka makita tayo ng mga–

“Pina-uwi ko na sila.” pagtigil niya sa sasabihin ko.

“O-okay. Ah!” pagdaing ko dahil sumakit na naman.

Sumakay na kami ng elevator at hinintya itong bumaba. Tumunog na ang elevator, sinasabing nasa tamang palapag na kami kaya lumabas na kami at dumiretso sa kotse niya.

Pinagbuksan niya ako ngayon ng kotse na hindi niya ginagawa noon. Pumasok ako at paghakbang ko pa lang pataas ay sumakit na naman ito. Sobrang hapdi! Bakit kasi ang laki niya!

Naka-upo na ako ng maayos pero ramdam na ramdam ko pa din ang sakit. Ngayon ko pinagsisihan ang ginawa namin kanina. Bakit ba kasi ako pumayag. Akala ko ba hindi pa ako handa. Nakakainis. Hindi na ako birhen ngayon.

Nalungkot ako pero may saya din dahil hindi na ako birhen. Pwede ko nang ipagmalaki kay Lay na hindi na ako birhen. Lagi niya kasi akong inaasar na birhen pa din daw ako hanggang ngayon.

Pero baka magalit siya kapag sinabi kong hindi ko karelasyon ang nakatalik ko. Siguro itago ko na lang sa kaniya.

Hindi ko na lang sasabihin dahil hindi naman niya malalaman eh. Maari niya lamang malaman kapag sinabi ko, pero hindi na muna sa ngayon. Magagalit talaga siya kahit inaasar-asar niya akong birhen.

Pero ayaw niyang mawala sa akin iyon sa taong hindi ko naman daw karelasyon. Pero paano na ngayon, hindi ko nga karelasyon lero sa boss ko naman.

Pinaandar na ni Kairon ang kotse at alam na niya ang daan papunta sa amin. Mabuti naman dahil wala ako sa wisyo ngayong magsalita lalo na at masakit pa din ang bandang ibaba ko.

Nakayuko lang ako magdamag at hinihintay mawala ang sakit. Unti-unti nang humihina ang sakit nang bigla siyang pumreno kaya napagalaw ako ng kaunti. Aray!

“Aww!” daing ko dahil sa pag-preno niya.

“Oh god, sorry.” sabi niya at tinuloy ang pagmamaneho.

Bwiset ang sakit, parang mas napunit pa kaysa kanina. Sana bukas ay wala na ito, hindi ko makakapasok kapag masakit pa.

“We’re here.” sabi niya kaya binuksan ko na ang pintuan ng kotse.

“Wait.” sabi niya at mabilis na bumaba sa kotse. Umikot siya at siya na ang bumukas nito. Hinawakan niya ang dalawa kong kili-kili at binuhat ako na parang bata.

Masiyado ba akong magaan dahil nabuhat niya ako ng walang kahirap-hirap? Narinig ko ang pagbukas ng pintuan at boses ni Tita ang lumabas.

“Pamangkin ko! Ano ka ba! Anong oras na, akala ko ba alas otso ang uwi mo. 9:50 na!” sabi niya at mabilis na yumakap sa akin. Sumunod na lumabas si Lay at ang asawa niyang si Cedrick.

“Saan ka ba nanggaling?! Anong oras na Warren! Sakalin ko utak mo eh!” sabi ni Lay at yumakap din sa amin.

Alam kong nag-aalala lang sila kaya nila ako nasisigawan. Wala naman iyon sa akin, basta alam kong nag-aalal sila para sa akin. Hinampas ni Lay ang pwetan ko kaya napa-aray ako ng malakas.

“Teka, mahina lang ’yong paghampas ko ah.” nakakatakot na boses ni Lay. Sana hindi niya mahalata, please, please please. “Babae ka ba, ang OA mo! Ang hina-hina lang no’n eh, baklang ’to.” sabi niya at yumakap ulit sa amin.

Nakahinga naman ako ng maluwag at humiwalay na sila sa yakap. Saka ko lang naalala na nasa likod ko pala si Kairon.

“Tita, Lay, Ced siya ang boss ko. Sir Kairon Hansley ng Hansley Company, siguro alam niyo naman yung kumpanya na iyon diba.” sabi ko at nakangiting lumapit si Lay kay Kairon.

“Hi dadd–

“Let’s go, mauuna na po kami Tita, Warren.” biglang hila at sabi ni Cedrick.

“O-okay, ingat.” sabi ko at pinasok na ni Cedrick si Lay sa loob ng kotse. Mukhang may mangyayari mamaya sa gabi ni Lay ah.

“Nice to meet you po.” sabi ni Kairon.

“Nice to meet you din, halika pasok ka.” sabi ni Tita pero agad na tinanggihan ni Kairon.

“Sorry but I have some papers to do, so thank you na lang po.” sabi niya.

“Ah gano’n ba, o sige mag-iingat ka ah.” sabi naman ni Tita.

“Bye.” sabi ko at kumaway naman siya sa amin. Pumasok na siya ng kotse at nagbusina pa ng dalawang beses.

“Warren, bakit namumutla ka?” alalang sabi ni Tita.

“Wala ’to Tita, pagod lang.” sabi ko at naglakad na kami papasok ng bahay.

“Sigurado ka?” tanong niya at tumango naman ako.

English ang sex scene natin. 

Ang cringe kasi kapag tagalog, hehe.

Thank you sa 6K reads, mwah!

seannnmattt2

# Chapter 12

Chapter 12

"Ang sarap ng luto niyo Tita." sabi ko at tumawa naman siya. 

"Hindi ka pa nasanay, ako lang ito." sabi niya at nag-pose na parang isang model.

Nag text si Kairon at sinabing huwag na muna ako pumasok ng dalawang araw para makapag-pahinga ako. May sahod pa din daw naman ako sa dalawang araw akong mawawala.

Ngayon ay nakain kami ng tanghalian ni Tita at masasabi kong hindi na masiyadong masakit ang ibaba ko. Nakakalakad na ako pero may sakit pa din, hindi nga lang kasing sakit na hindi ako makagalaw. 

"Kamusta ang trabah–

"Okay lang!" malakas kong sabi. Nagulat naman siya at humawak pa sa dibdib.

"Bakit kailangan mong sumigaw?!" sigaw din niya sa akin.

"E bakit sinisigawan mo din ako?!" sigaw ko din sa kaniya. 

Ilang segundo din kaming nagtitigan hanggang sa sabay kaming tumawa. Hinampas pa niya ako sa balikat kaya nawala ang ngiti ko at gano'n din siya.

"Sorry sorry." sabi niya.

"Tita, punta tayo mall?" yaya ko sa kaniya.

"Ay wag na, ipunin mo na lang iyan." sabi niya at tinuloy ang pagluluto. Napasimangot naman ako.

"Nakalimutan ko na yung huli nating punta ng mall, tita. Sige na." sabi ko at napabuntong hininga naman siya.

"Basta magtitira ka para sa emergency. Kaunti lang ang bibilhin." paalala niya sa akin. 

Hindi sana ako papayag doon pero wala naman akong magagawa. Matipid talaga si Tita, pero kapag kailangan ko na, lahat binibigay niya.

Eto na ang pagkakataon ko para mabigyan naman siya ng magugustuhan niya. Tutal may naipon na din akong pambili ng gusto ni titang cellphone. 

Kapag lumalabas kasi sa telebisyon ang patalastas ng isang brand ng cellphone ay napapanganga siya. Pangarap niya daw magkaroon ng magandang cellphone. Yung touch screen, hindi iyong ginagamit niya ngayong de-pindot. 

Bibilhan ko siya ng cellphone, pero isisikreto ko muna. Kapag sabay kaming bumili ay hindi niya ako papayagan. Kapag uwi ko na lang ipapakita sa kaniya para wala nang balikan. 

Dumiretso kami sa market para bumili ng mga groceries. As usual, tinitipid nanaman niya. Yung mga kailangan lang ang binibili. Pero sinisimplehan ko namang ilagay sa cart ang mga snacks na pwede naming kainin kapag nanonood kami ng Tv.

Lakad lang siya ng lakad kung saan-saan para hanapin ang mga kakailanganin sa bahay. Tiningnan niya pa yung isang delata kaso namahalan siya kaya dumiretso na lang. Napangiti naman ako at palihim na kumuha ng limang delata.

Sumunod na ako sa kaniya pero pagliko ko sa kaliwa ay nabangga ko ang isang nagtatrabaho do'n. Dali-dali akong yumuko at humingi ng tawad pero agad ko din siyang nakilala.

"Teka, diba ikaw yung nagtatrabaho sa coffee shop? Sa tabi ng Hansley Company?" gulat kong tanong at tinuro pa siya.

"Ah oo nga, ikaw si Kyle diba?" tanong naman niya.

"Ako nga! Nagta-trabaho ka din ba dito?" tanong ko at ngumiti naman siya.

"Oo, kakasimula ko pa lang. Ikaw, mukhang madami kang binibili ngayon ah." sabi naman niya. 

"Oo eh, minsan lang 'to kaya lulubusin ko na. Maganda kasi ang nakuha kong trabaho, kaya eto nakakaraos na." sabi ko at sabay naman kaming napangiti.

"That's nice." sabi naman.

"Ay una na ako, ang layo na ni Tita. Anong pangalan mo?" tanong ko.

"Shaine, sige na una na din ako. May aasikasuhin pa ako." sabi niya kaya tumango na ako at nauna na.

Tumingin pa ako ng isang beses at nakatingin pa din siya sa akin. Nawiwirdohan man ay kinawayan ko siya para magpaalam.

Hinabol ko si Tita na papunta na sa cashier. Mahaba ang pila kaya ginawa ko na ang plano ko. 

"Tita may bibilhin lang po ako." sabi ko at pinayagan naman niya ako.

Tumakbo ako at pumunta sa iPhone. Sabi ni Lay ay maganda daw ang iPhone kaya eto na lang ang ibibili ko kay Tita. Inambagan din naman ito ni Lay kaya hindi ako masiyadong mahihirapan sa gastos.

Binili ko ang kulay pink na iPhone dahil paborito ni Tita ang pink. Kaya niya daw naging paborito iyon ay dahil sa Hello Kitty. Ewan ko ba do'n.

Bumili pa ako ng ibang gamit na para sa akin at kay Tita. Katulad ng sabon, shampoo, bagong twalya at kung ano pa. Para hindi niya mahalatang bumili ako ng cellphone. 

Bumalik ako at sakto namang kami na ang sunod. Nang ilapag namin ang mga binili ay agad na nagulat si Tita. Ibabalik niya pa sana ang mga dinagdag ko pero pinatigil ko na siya dahil nasama na sa babayaran.

"Magkano po ang lahat?" tanong ko sa cashier.

"Wala na po kayong babayaran, okay na po ang lahat." sabi ng cashier na nagpakunot ng noo ko.

"Teka, paanong okay na? Hindi ko maintindihan." sabi ko.

"Hindi ko pong pwedeng sabihin, pasensya na po. Sige na po, tanggapin niyo na. Baka mawalan ako ng trabaho kapag hindi niyo iyan tinanggap." sabi ng cashier. 

Hindi ko sana iyon tatanggapin pero baka mawalan nga siya ng trabaho. Ayoko namang mangyari iyon dahil lang sa pride ko.

"S-sige kukunin na namin, s-salamat." sabi ko at bubuhatin na sana ng tulungan ako ng lalaki.

"Ako na po ang bahala dito, Sir." sabi niya pero agad akong tumanggi.

"Ay hindi na po, pauwi na din naman kami." sabi ko pero hindi niya binitawan ang kahon at binuhat na.

"Ihahatid ko na lang po ito sa sasakyan ninyo." sabi niya kaya napatango na lang ako.

Ang weird ng nangyayari ngayon. Hindi ko binayaran yung mga binili namin, tapos may tutulong pa sa aming magbuhat ng pinamili. Hindi ko maintindihan ang nangyayari.

Nagsimula na kaming maglakad papunta sa labas ng mall. Tatawid na sana kami ng kalsada nang may humintong taxi sa harap namin. 

Pinasok ng kuya ang kahong pinamili namin sa likod ng taxi at binuksan ang pintuan. Pinapapasok kami, baka kidnap ito!

"Teka, bakit naman kami sasakay d'yan? E hindi naman namin kayo kilala!" sigaw ko sa lalaki.

"Napag-utusan lang po." sabi naman ng kuya.

"Hinde! Ilabas mo ang pinamili namin at iwan mo na kami!" sabi ni Tita na ginawa naman ng kuya. "Alis na!" sigaw ni Tita at mabilis namang umalis si kuya.

"Tara na tita, ingat lang tayo." sabi ko at mabilis kaming naglakad.

Sino kaya ang taong gumagawa nito sa amin ngayon. Kung inaakala niyang natutuwa ako ngayon, pwes hinde. Nakakatakot ang ginagawa ng kung sino man na iyon.

Ililibre kami sa mall tapos papasakayin kami sa taxi na hindi naman namin tinawag. Paano kung idiretso kami sa lumang bahay tapos patayin kami doon. Edi wala nang happy ending! 

Napabuntong hininga ako dahil sa bigat ng binubuhat ko ngayon. Nagulat ako nang may kamay na bumalot sa kamay ko. Nang tingnan ko ito ay si Shaine lang pala. Ang nakausap ko kanina. 

"Tulungan na kita, mukhang hirap na hirap ka na." sabi niya. Tatanggi sana ako pero binuhat na niya iyon. Hindi ko na din naman kaya.

"Thank you, sakit sa kamay." sabi ko.

"Ang liit mo kasi eh, para kang babae." sabi niya at tumawa. 

"Hindi naman, grabe siya." sabi ko at tinawag na ang jeep.

Akala ko ay iiwan na niya kami doon pero sumakay pa din siya. Gulat ko naman siyang tiningnan. 

"Pauwi na din naman ako." sabi niya lang at kinuha ang wallet.

Nilabas niya ang wallet niya at kinuha ang card. Akala ko ay may titingnan lang siya pero nagulat ako nang iabot niya and card sa driver.

"Here's my bayad." sabi niya pero agad kong kinuha ang braso niya.

"Anong ginagawa mo?" hindi makapaniwala kong tanong.

"Nagbabayad? For our seats?" patanong niyang sabi.

Nasapo ko naman ang ulo ko, "Ano ka ba naman, wala tayo sa ibang bansa. Kapag nasa jeep or taxi ka, barya ang binabayad mo. Hindi mo ba iyon alam?" tanong ko sa kaniya.

"A-alam?" 

Napailing na lang ako at kinuha ang aking wallet. Inabot ko ang bayad sa driver at tinitigan siya kahit hindi siya nakatingin.

May kakaiba akong nararamdaman sa taong ito eh. Hindi niya alam na hindi ginagamit ang card sa pampublikong sasakyan. Marami akong nakitang card sa wallet niya. 

Maputi ang balat, animo'y hindi nadidikitan ng dumi. Mabango, parang naliligo sa pabango. Mukha man siyang ordinaryong tao ay halata naman sa relong suot niya ngayon. 

Hays. Ano ba itong naiisip ko? Malay mo ay maalaga lang siya sa katawan niya at ang mga card niya ay hindi naman sa bangko at baka peke lang ang relo niya. Nababaliw na siguro ako.

Bumaba kami sa kanto namin at sumunod naman si Shaine. Binuhat niya pa din ang kahon at sobrang laki ng pasasalamat ko sa kaniya. Baka kapag binuhat ko iyon hanggang sa bahay ay maputol ang kamay ko. 

Tumigil na kami sa tapat ng bahay at nilapag naman niya ang kahon. 

"Tara pasok ka." sabi ko pero agad siyang umiling.

"Hindi na, may kailangan pa akong gawin eh. Pakisabi na lang sa tita mo na umalis na ako." sabi niya at mabilis na tumakbo paalis. Hahabulin ko pa sana siya pero tinawag ako ni tita.

Pumasok na lang ako sa loob buhat-buhat ang pinamili naming groceries. Inisa-isang buksan ni tita ang mga ito at bawat kuha niya sa mga bagay na hindi naman niya pinili ay tumitingin siya sa akin na nginingitian ko naman ng pilit.

"Makulit ka talagang bata ka, mabuti na lang at libre ang mga ito." sabi niya kaya nakahinga ako ng maluwag.

"Tita, gusto ko talagang bumili ng mga gusto natin. Katulad niyan, Stick-O. Paborito natin iyan diba." sabi ko.

"Alam ko, pero tipid muna tayo ngayon. Saka ka na bumili ng mga hindi kailangan kapag nakaipon ka na." sabi niya at napabuntong naman ako.

"May ibibigay na lang ako sayo tita." sabi ko. Excited naman siyang tumayo.

"Ano iyan?" mabilis niyang tanong. Akala ko ba magtipid? Traydor.

"Hindi ka magagalit ah." sabi ko at tumango naman siya.

"Tada!" sigaw ko at binigay sa kaniya ang box ng cellphone. Akala ko ay magagalit siya pero napanganga ako nang mabilis niya itong kunin.

"Wow! Para sa akin ba talaga ito?!" sigaw niya at tumatalon habang yakap-yakap ang box ng cellphone habang ako ay nakatingin lamang sa kaniya.

"O-opo." sabi ko.

"Akala ng Marites na iyan na siya lang ang mayroon ah, nagkakamali siya." sabi ni Tita at mabilis na yumakap sa akin.

"Thank you, Warren." sabi niya at niyakap pa ako ng mahigpit. Napangiti naman ako.

Mabuti at nagustuhan niya at hindi siya nagalit. Minsan talaga baliw si tita. Paiba-iba ang desisyon sa buhay. Minsan mabait, matipid, masayahin, masungit. Ang sakit sa utak!

Pagkatapos no'n ay inayos na namin ang mga pinamili. Nilagay sa refrigerator ang mga isda at karne at ang mga delata naman sa tamang lalagyan.

Sabay naming binuksan ang cellphone ni tita. Pagbukas pa lang ay nagkanda-sigaw-sigaw na siya nang makita niya ang kulay pink nitong kulay. 

Mas lalong lumakas ang sigaw niya nang makitang pink din ang earphone at charger. Napangiti naman ako ng sobra at maluha-luhang niyakap si tita.

"I love you po, tita." sabi ko at pinunasan ang luha.

"I love you more pamangkin, thank you!" sabi niya.

Nanood na lang kami ng Tv habang nakain ng Stick-O. Galit-galitan pa na bumili daw ng mga hindi kailangan pero makikikain din naman. 

Nagluto na si Tita nang hapunan nang matapos ang pinapanood naming teleserye kaya nakaupo lang ako sa sopa at nagse-cellphone. Naisipan kong i-text si Kairon at sabihing kaya ko nang pumasok bukas. 

Sayang talaga kung hindi ako papasok kahit pa may sweldo pa din. Nakakahiya naman sa mga empleyadong todo kayod sa trabaho para lang makakuha ng sweldo. 

Sir Kairon

Sir, kaya ko na pong pumasok bukas.

Are you sure? 

Opo. 

Okay.

Doon natapos ang conversation namin. Hindi ko pa alam ang mga dapat kong sabihin lalo na kapag naaalala ko ang ginawa naming dalawa kaya ako hindi nakapasok. 

"Warren!" sigaw ni tita kaya nagulat ako.

"Bakit po? Ginulat mo naman ako." sabi ko.

"Kakain na, sino ba iyang tinitext mo? Si Dave?" tanong niya. 

"H-hindi po." sabi ko na lang at umupo na sa upuan.

Hindi ko pa pala nasasabi kay Tita na wala na si Dave. I mean, bigla na lang siyang nawala. Baka magalit ng sobra si tita kapag nalaman niya. 

Pero dapat niya nang malaman. Baka mas magalit siya kapag pinatagal ko pa. 

"Tita, wala na po kami ni D–

"Alam ko, kinuwento na sa akin ni Lay." sabi niya na ikinagulat ko.

"P-po? Akala ko–

"Hinihintay ko lang na sabihin mo, ang tagal ah." sabi niya. "Okay ka naman ba?" tanong niya sa akin.

"Oo naman po, okay na okay." sabi ko at ngumti.

"Mabuti, nagkamali ako sa kaniya. 'Wag kang mag-alala, gagalingan ko na sa susunod." 

"Gagalingan saan?" 

"Sa pagpili ng manliligaw mo." sabi niya at sabay kaming natawa. 

Ang saya ng ganito, lagi kaming magkasama ni tita. Bonding kumbaga. Mabuti na lang at hindi siya nagalit kay Dave. Hindi ko pa din naman siya nakakausap. Baka may malalim siyang dahilan sa pagkawala niya. 

Sa tingin niyo, sino ang nanlibre kila Warren at Tita Jenny? Curious din ba kayo kung sino si Shaine?

Stay tune! Love you all!

seannnmattt2

Chapter 13

Chapter 13

Natatakot pa din ako at hindi alam ang mga dapat gawin at sabihin sa kaniya. Kapag tinitingnan ko siya ay naaalala ko ang ginawa namin noong isang araw lamang.

Pinindot ko ang button ng elevator sa loob habang bitbit ang kapeng lagi niyang iniinom tuwing umaga. Iniisip ko ang mga sasabihin ko sa kaniya mamaya, siguro itutuon ko na lang ang atensyon ko sa trabaho.

Bumukas ang elevator at bumungad sa akin ang malaking glass door ng office niya. Huminga muna ako ng malalim bago ako lumabas sa elevator.

Nanginginig ang kamay kong kinatok ang glass door. At sinigaw na nandito na ako para ibigay ang kape niya.

“Come in.” sabi niya at binuksan ko ang pintuan.

Nakakalokong ngiti ang una kong nakita sa mukha niya at tumayo siya. Dumiretso ako sa table niya at siya naman ay lumapit sa akin.

Akma niya akong yayakapin nang yumuko ako at dumiretso sa table niya para ilagay ang kape. Umikot ako para bumalik sa office ko nang harangin niya ako. Nakayuko lang ako at hindi alam ang gagawin.

“Look at me.” sabi niya kaya dahan-dahan ko siyang tiningnan.

Walang emosyon ang mukha niya at nakatingin lang sa mga mata ko. Yumuko ako at binati siya.

“G-good morni–

Nagulat ako nang bigla niya akong hawakan sa leeg at idikdik sa table. Rinig ang malakas niyang pagdikdik sa akin. Hinawakan ko ang kamay niyang nakahawak sa leeg ko.

“S-sir.”

“Don’t you fucking dare to do that again!” sigaw niya sa akin at kita ko sa mata niya ang sobrang galit.

“S-sorry p-po.” sabi ko at ramdam ko na ang kulang sa paghinga.

Mas marahas ang paghawak ko sa kamay niya at nilakasan para maalis iyon sa leeg ko. Pero masiyado siyang malakas, hindi ko maalis ang kamay niya.

Napapapikit na ako dahil sa pagsakal niya sa akin nang pakawalan niya ako at mapahiga ako sa lapag. Habol-habol ko ang hininga ko at napapaubo pa. Gumapang ako palayo sa kaniya pero nanghihina ang katawan ko.

“Fuck, are you okay?” tanong niya at lumapit sa akin.

Hindi ko makita ang mukha niya dahil hindi ko maidilat ang mata ko at gusto nang pumikit. Ramdam ko ang paggapang ng luha ko sa aking pisngi.

Naramdaman kong binuhat niya ako at inihiga sa isa sa mga couch. Stable na ang paghinga ko pero hindi ko pa maidilat ng maayos ang mata ko.

Kita ko ang mga gamit sa lamesa at ang kape ay nasa lapag na at natatapon.

“I-i’m sorry.” sabi niya pero hindi ko siya masagot.

Nang magkaroon ako ng lakas ay agad akong tumayo at tumakbo palabas ng office. Bago ako bumaba sa floor namin ay pinunasan ko ang mukha ko para hindi masiyadong mahalata ang pagluha ko.

“Hey!” rinig ko pang sigaw niya pero agad na akong bumaha ng hagdanan at pumasok sa office ko. Ni-lock ko iyon para wala munang maka-istorbo.

Umupo ako at hinawakan ang leeg ko. Ramdam ko pa din ang pagsakal niya sa akin kahit wala na ang kamay niya. Nakakatakot siya kapag galit, siguro napahiya ko siya dahil iniwasan ko ang yakap niya.

Hindi ko naman intensyong ipahiya siya. Pero mukhang ganoon nga ang nangyari. Siguro dito na magtatapos ang pagta-trabaho ko dito.

Biglang natuon ang atensyon ko sa intercom nang tumunog ito at boses ni Kairon ang aking narinig.

“I don’t know if you’re there but I just want to say sorry for what I did. Bakit mo kasi iniwasan yung yakap ko sayo!” sabi niya at mukhang siya pa ang may ganang manisi ngayon.

“Look, I’m sorry okay? I didn’t mean to do that to you, forgive me please.” dagdag pa niyang sabi.

“I think wala ka d’yan.” sabi niya at bumuntong hininga.

Wala na akong narinig pang boses na galing sa kaniya. Huminga ako ng malalim at pinindot ang intercom para marinig niya ang mga sasabihin ko.

“Ako po dapat ang mag sorry, kaya po ako umiwas kasi nahihiya ako sa inyo dahil sa nangyari noong isang araw. Sorry po.” sabi ko at pinunasan ang luha.

Wala akong narinig na sagot sa kaniya kaya hinayaan ko na lang. Ilang segundo lamang ay biglang kumalabog ang pintuan kaya agad ko itong binuksan.

“I’m sorry.” sabi niya agad at niyakap ako.

Hindi ko alam ang gagawin ko kaya niyakap ko na lang din siya. Baka magalit nanaman siya.

“O-okay lang po iyon, Sir.” sabi ko habang nasa mabango niyang bisig.

“It’s not okay, let’s go to the hospital.” sabi niya nang humiwalay siya sa yakap.

“Hindi na po kailangan.” sabi ko pero agad niya akong hinila.

Paglabas ko ng pintuan ay halos lahat ng ka-office mate ko ay nakatingin sa amin at gulat na gulat. Nakita ba nila iyong pagyakap niya sa akin?

Napansin ko si Lili na ngiting-ngiti sa akin at pumapalakpak pa ng walang tunog. Bakit kailangan niyang pumalakpak? Masaya ba siya kasi dadalhin ako sa ospital? Bahala na.

Agad kaming sumakay ng elevator at pinindot ang isa sa button ng elevator. Hawak-hawak niya pa din ang pala-pulsuhan ko habang naghihintay bumukas ang elevator.

Bumukas ang elevator sa hindi tamang floor dahil may ibang papasok pero nang makita nila kung sino ang makakasabay nila ay agad silang umatras at yumuko para magpaalam.

“Sir, okay lang po talaga ako.” sabi ko pero hindi niya ako pinakinggan.

Sumara ulit ang elevator at sa pagbukas nito ay nasa parking lot na kami. Naglakad na siya kaya sumunod ako kahit pilit. Baka magalit pa siya lalo kapag ininis ko siya.

Tahimik lang akong sumunod at sumakay ng kotse niya nang pagbuksan niya ako ng pintuan. Mabilis naman siyang umikot para makaupo.

Binuksan na niya agad ang makina at minaneho na palabas ng parking. Malapit lang naman ang hospital dito kaya ilang minuto lang ay nakarating na kami.

Dumiretso kami sa isang room kung saan nakaupo ang isang doctor. Nang maramdaman niya ang presensya namin ay agad siyang tumayo at binati si Kairon.

“Oh, Kairon why are you here?” tanong sa kaniya ng doctor.

“Can you check him up?” tanong naman ni Kairon.

Nagtuloy-tuloy ang usapan nila hanggang sa paupuin ako sa isang upuan malapit sa table ng doctor.

“What happened to him, Kairon?” tanong ng doctor kay Kairon.

“A-ah, y-you know nagalit ako and then I kinda hurt h-him.” sabi ni Kairon. Napansin siguro ng doctor ang bakat ng pagsakal niya sa leeg ko.

“Iwan mo na muna kami, Kairon.” sabi ng doctor. Ayaw niya sanang sumunod pero wala siyang magawa.

“Okay lang po ako, Doc.” sabi ko nang makalabas si Kairon.

“Who are you?” tanong ng Doctor.

“Warren po, secretary po ako ni Sir. Kairon.” sabi ko.

Lumapit siya sa akin, “ Layuan mo si Kairon, hindi lang iyan ang aabutin mo sa kaniya kapag nagtagal ka pa.“ mahinang sabi ng doctor sa akin.

“Kailangan ko po ng trabaho, hindi ko po iyon kailangang gawin.” sabi ko at nagbuntong hininga naman siya.

“Para rin iyon sa kaligtasan mo, Warren. “

“Pasensya na po pero lahat ay gagawin ko para sa pangarap namin ng Tita ko.”

“Bahala ka, basta mag iingat ka lagi. Ganiyan ang ugali ni Kairon kapag nagagalit, nananakit. Ang isa pa nga ay muntikan na niyang mapatay, mabuti na lang at naitakbo agad dito sa hospital.” mahabang sabi ng doctor.

Nanahimik na lang ako at nang matapos ay tinawag na niya si Kairon. “Okay na naman siya, wala namang masakit sa kaniya. Pero sana ay hindi na ito maulit, Kairon. Pang ilan mo na ito.” mahinang sabi ni Doc kay Kairon pero rinig ko pa din.

“Tito please, I know what I’m doin–

“Alam mo? Alam mong manakit, huh?” tanong niya kay Kairon at natahimik naman siya.

Tito pala ni Kairon si Doc. Kaya pala kilalang kilala niya si Kairon pati ang mga nagawa niyang mali. Bakit ko nga ba hindi tiningnan ang pangalan niyang nakalagay sa table niya. Ang laki-laki naman, hindi ko pa napansin.

‘Dr. Hyde Hansley’

Hinintay ko na lang silang matapos sa pinag-uusapan hanggang sa bumalik sa upuan si Doc Hyde at niyaya naman ako ni Kairon na umalis na.

“Thank you po, Doc.” pagpapasalamat ko.

Nginitian niya lamang ako kaya sumunod na ako kay Kairon.

“What did he say?” tanong niya na ikinagulat ko.

“W-wala naman.”

“What? Kung may mangyayari ba, ilalagay diyan sa mark wala?” tanong niya.

“A-ay meron.” sabi ko. Akala ko ay ang tungkol sa kaniya ang tinutukoy niya.

Sinabi ko ang mga sinabi ni Doc Hyde. Hindi naman masiyadong importante ang mga sinabi ni Doc kaya wala ding nangyari. Hihintayin ko na lang ang pagwala ng marka sa leeg ko, kaysa naman sa bumili pa ng ointment.

Nagulat ako nang hindi sa opisina ang daan namin kung hindi pauwi sa bahay namin.

“Sir, daan ’to sa amin pauwi ah.”

“Yeah, magpahinga ka muna. I’m really sorry.” sabi niya.

“Okay lang naman po ako ngayon, hindi niyo na kailangan humingi ng tawad.” sabi ko.

Hindi na niya ako pinansin at pinagpatuloy lang ang pagmamaneho. Kitang-kita ko si Tita na nakikipag tsismisan kay Aling Marites kaya sinabi kong doon na lang ihinto.

Nagsitinginan naman sila nang tumigil sa harap nila ang kotse. Nauna na akong bumaba at ganoon din si Kairon. Nagulat si Tita pagbaba ko at agad akong niyakap.

“Ay pamangkin ko lang pala!” sigaw niya.

“Sosyal naman ng pamangkin mo naka-kotse. Hindi tulad ng iba d’yan, hanggang sidecar lang.” sabi naman ni Aling Marites.

“Ano ka ba, at least marangal ang trabaho e ikaw anong trabaho mo? Makipag tsismisan?” sabat naman ni Tita ay sabay silang nagtawanan ni Aling Marites.

“Bakit nga pala kayo nandito?” tanong niya at tiningnan ang kasama ko. “Ay kamusta ka na pogi, Kairon diba?” tanong naman ni Tita.

“Yes po.”

“Huwag ka nang mag-alala papayagan naman kitang ligawan itong pamangkin ko, basta ’wag na ’wag mo siyang lolokohin ha.” sabi ni Tita. Magsasalita sana si Tita nang maunahan ako ni Kairon.

“Really? Thank you po.” sabi niya ng may nakakalokong ngiti.

“Tita naman, ’wag kang magbiro ng ganiyan.” mahina kong sabi sa kaniya.

“Hoy Warren! Ano iyang nasa leeg mong bata ka?!” sigaw ni Aling Marites.

“A-ano po–

“Warren ano ’yan?! May nang-aaway ba sayo doon?” galit na tanong ni Tita.

Nagkatinginan naman kami ni Kairon, “I di–

“Wala po.” mabilis kong sabi. “N-akatulog po kasi ako sa t-table ko tapos nagbakat yung papers sa leeg ko. M-awawala din po ’to agad.” sabi ko at ngumiti.

“Sigurado ka ha, nako kung mayroon talagang nang-aaway sayo susugod ako do’n.” sabi ni Tita.

“Tita, yung boss ko nasa gilid mo.” sabi ko at agad naman siyang natauhan.

“Ay biro lang iyon pogi, hehe.” sabi niya at agad na hinila kaming dalawa. “Halika, pumasok kayo sa loob. Magluluto ako ng tanghalian.” sabi ni Tita.

Pumasok kami sa loob ng bahay at pina-upo kami sa sala. Binuksan niya ang TV at electric fan. Nahihiya naman akong napakamot sa ulo.

“Pasensya na po kayo kung ganito lang ang bahay namin.” sabi ko kay Kairon.

“It’s okay.” sabi niya at nilibot ang paningin.

“Pogi, alam mo ba masarap akong magluto. Hintayin mo lang papakitaan kita.” sabi niya at napayuko naman ako dahil sa hiya habang si Kairon ay tiningnan si Tita.

“Okay po, I’m so excited.” sabi niya.

“Ay bibili lang ako ng paminta, wala na pala. Diyan lang kayo ha, saglit lang ako.” sabi ni Tita at umalis na.

“I like this house, simple.” sabi niya at tumayo para tingnan ang mga pictures na nasa gilid ng Tv.

Tiningnan niya ang halos lahat ng pictures na nasa Tv. Pati ang mga nakasabit sa pader ay tiningnan na niya. Hanggang sa magtagal siya sa isang maliit na picture. Ang picture ng tatay ko.

“Iyan lang ang picture ng tatay ko na mayroon ako. Hindi ko alam kung buhay pa ba siya o patay na. Basta iyan siya, bata pa siya diyan kaya kung hahanapin mo ay hindi mo agad makikita.” mahaba kong paliwanag.

“I think I know him, namu-mukha-an ko siya.” sabi ni Kairon kaya agad bumilis ang tibok ng puso ko. “But I’m not sure.” dagdag pa niya.

“T-talaga? Sino sa tingin mo?” tanong ko sa kaniya.

Nakatitig lang siya sa picture na iyon hanggang sa ibalik niya ito sa lalagyan. Umupo siya sa couch at mukhang malalim ang iniisip.

“Him!” sigaw niya kaya agad akong lumapit sa kaniya.

“Sino, anong pangalan? Please!?”

Ay pasensya na kung tinapos ko na dito. Pabitin ako hehe. 

Thank you sa 8K reads, readers! I love you all❤

seannnmattt2

# Chapter 14

Chapter 14

"Nandito na ako! Grabe hiningal ako!" biglang pasok ni Tita.

"Maybe I'm wrong," sabi ni Kairon. "I'm sorry." dagdag pa niya.

"G-gano'n ba, o-okay lang." kahit malungkot ay tinanggap ko. Akala ko ay malalaman ko na ang pangalan niya. 

"Nagugutom na ba kayo? Pasensya na at natagalan, si Marites kasi tinawag pa ako." sabi ni Tita at nag-asikaso na ng lulutuin.

"Ano po palang lulutuin niyo, Tita?" lumapit ako sa kaniya para gumaan naman ang pakiramdam ko. 

"Basta masarap." sabi niya at hindi na ako pinansin. 

Bumalik ako sa couch at umupo sa tabi ni Kairon. Nanonood lang siya sa Tv pero kung titingnan mong mabuti ay wala doon ang atensyon niya, .mukhang malalim ang iniisip.

Napagdesisyunan kong bumili na lang muna ng Carramel Macchiato doon sa kanto. Malapit lang naman at para hindi na din pa bored si Kairon dito. 

"May bibilhin lang ako." pagpaalam ko kay Kairon at lumapit kay Tita. "Tita, bibili lang po ako ng kape. Anong gusto mo?" 

"Ayoko ng kape ngayon, milktea pwede pa." sabi niya habang may ginagawa sa lababo.

"Okay, hintayin niyo lang ako." lumabas ako ng bahay at nilakad ang bilihan ng milktea. Mabuti na lang at magkatabi lang sila kaya hindi na ako mahihirapan. 

Mabibilis ang takbo ng mga transportasyon dito sa kanto kaya kailangan kong mag-ingat. Lalo na ang ibang mga motorsiklo, mga pasaway.

Tumawid na ako nang huminto ang isang kotse para padaanin ako. Nagpasalamat naman ako at tinawid na din ang isa pa, wala pa namang mga dadaan.

Inuna kong bilhin ang milktea para isa lamang ang bububatin ko kapag bumili na ako ng kape. Kaysa naman sa una kong bilhin ang kape edi dalawa ang bubuhatin ko sa kabila. 

Pagkatapos makuha ang inorder kong milktea ay pumasok naman ako sa coffee shop kung saan parati akong nabili ng paborito kong kape. 

"Two Caramel Macchiato please," sabi ko sa nasa counter at agad naman niya iyong ginawa. Ilang minuto lang ang hinintay ko at tinawag na niya ang pangalan ko. "Thank you." kinuha ko na iyon at lumabas na. 

Tiningnan ko muna ang kalsada kung mayroong dadaan. Nang masigurong wala ay naglakad na ako patawid. Pero laking gulat ko nang may humarurot na motor galing sa madilim. 

Nang makita ko kung gaano na siya kalapit ay agad akong pumikit at napayuko. Pinagdarasal ang kaligtasan ko ngayon.

Bigla ko na lamang narinig ang malakas na pag-preno. Dinilat ko ang mata ko at nakita ko ang motor niyang naka gilid sa harap ko. 

Tinanggal niya ang helmet niya at tumambad sa akin ang gwapo at makinis niyang mukha. Habang ako ay takot pa din sa nangyari kanina lamang.

"Hey, are you okay?" tanong niya sa akin at bumaba ng motor niya. Nilagau niya ang helmet sa taas lamang ng upuan niya at lumapit sa akin.

"O-okay l-lang." kahit kinakabahan ay pinilit kong makapagsalita ng maayos. Ikaw ba naman muntikan nang masagasaan ng humaharurot na motor, hindi ka ba matatakot. 

"I'm Raizer, I'm really sorry. Nagkakarerahan kasi kami ng mga friends ko." sabi niya ay ngumiti sa akin. Pero ang ngiti niya ay kakaiba, parang may gustong sabihin ngunit hindi niya magawa. 

"K-kyle Warren, but you c-can call me W-warren na lang." hindi pa din mawala ang takot at kaba ko.

"I like your name," sabi niya at kinuha ulit ang helmet niya. "I'm sorry and I can't wait to see you again soon." sabi niya at mabilis na pina-andar ang motor niya. 

Hinabol ko ng tingin ang motor niyang ang mabilis tumakbo palayo. Can't wait to see you again soon? Anong ibig niyang sabihin. 

Nagulat ako nang may malakas na bumusina sa likod ko. Nakaharang na pala ako sa kalsada kaya agad akong tumawid sa kabila.

Dumiretso na ako sa bahay at hindi na inisip ang sinabi ng lalakeng nasa motor kanina. Pagpasok ko ay nakaupo na sa tapat ng lamesa si Kairon at si Tita. Ready na ang pagkain.

"Ang tagal mo naman, mabuti at mainit pa ang pagkain. Pinaghintay mo pa 'tong si pogi." sabi ni Tita at agad na kumuha ng pagkain. 

Akala ko ay lalagyan niya ang plato niya pero laking gulat ko nang ang plato ni Kairon ang lagyan niya. Ang dami ng kanin na nilagay niya. Hindi ko alam ang gagawin ko kaya umupo na lang ako sa tabi ni Kairon.

"T-tita, ang dami na niyan." sabi ko.

"It's okay, gutom na din ako." sabi ni Kairon sa akin kahit alam kong napipilitan siya dahil kay Tita. 

Nilapag ko ang milktea at kapeng binili ko kanina. 

"Ay ayan na ba yung milktea ko?" tanong niya na tinanguan ko naman. "Thank you pamangkin." at pinagpatuloy na niya ang pagsandok ng kanin niya.

Nilagay ko naman sa gilid ng plato ni Kairon ang kape. Tiningnan niya ito at tiningnan ako. Ngumiti siya at nagpasalamat. 

Kumuha na ako ng plato at nagsandok na din. Anong oras na at ngayon pa lang kami kakain. Mabuti na lang at masarap at madami ang hinain ni Tita. Busog na busog ako. 

"Thank you Tita sa pagkain," sabi ko nang matapos. "Ang sarap!" masaya kong sabi. 

"Baka nakakalimutan mo, Tita mo ang nagluto. Siyempre masarap talaga." mayabang niyang sabi at tumawa ng malakas. 

Natahimik naman ako sa hiya at binulungan si Kairon.

"Pagpasensyahan mo na si Tita, masiyahin lang talaga iyan." nahihiya kong sinabi at tumayo na para ligpitin ang kinain namin. 

Kukunin ko sana ang plato niya nang hawakan niya ang kamay ko. Napahinto ako at nagtatanong ko siyang tiningnan.

"Can I have some more?" nahihiya niyang tanong. Mabilis naman akong tumango at sikretong napangiti. Mukhang nasarapan siya sa nilutong pagkain ni Tita ah. 

Umupo na din ako at kumuha din ng kaunting pagkain. Para lang masabayan siya, nakakahiya naman kung iiwan ko na lang siya sa hapag. Mas mabuti nang sabayan ko siya kahit busog na ako. 

Marami pa namang natirang pagkain kaya marami pang makakain si Kairon. Habang si Tita naman ay pumunta sa taas para maligo. 

Pagkatapos naming kumain ay tumayo na ako at tinanong siya kung kakain pa ba. Hindi na daw dahil busog na siya kaya kinuha ko na ang plato niya. 

Nagpahinga na muna kami sa couch at nanood ng Tv. Nasa taas pa din si Tita kaya nood na lang muna kami. 

Biglang tumunog ang ring ng cellphone ko. Tiningnan ko ito at biglang nanlaki ang mata ko. 

"Sir, thirty minutes before the meeting with Mr. Wilson!" kaagad naman siyang tumayo at sabay kaming tumakbo palabas ng bahay. 

Hindi na ako nakapag-paalam kay Tita dahil mas mali-late pa kami. Hindi sa company ang meeting kun'di isa sa mga mamahaling restaurant dito sa city. 

Pero kailangan pa naming bumalik sa office para kunin ang mga kakailanganin sa meeting. Si Mr. Wilson kasi ay isang businessman at malaki ang mai-invest niya kapag na-approve niya ang meeting mamaya.

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa at sabay kaming bumaba ng kotse nang huminto ito sa tapat ng office. Nag-unahan kami sa pagtakbo papasok ng opisina. Parehas kaming natatawa dahil sa ginagawa namin. Late na kami!

Halos lahat ng nakakakita sa amin ay umiiwas dahil baka mabangga sila. 

"Good afternoon Sir." bati ng guard nang madaan namin.

"Afternoon!" sigaw ko at nagpatuloy sa pagtakbo. 

Nauuna na si Kairon sa akin kaya binilisan ko ang pagtakbo. Hindi naman masiyadong mabilis ang takbo namin pero halatang nagmamadali. 

Pasarado na ang elevator nang sigawan ito ni Kairon. Nagsilabasan ang mga empleyado at pumasok mag-isa si Kairon. Hinintay naman niya ako. 

Pagpasok ay pinindot na niya ang button ng elevator. Nagkatinginan kami at sabay na tumawa.

"That was fun." natatawa niyang sabi. 

"Sobra." sabi ko naman at sabay kaming naghabol ng hininga. 

Nang bumukas ang elevator ay nagmadali na akong lumabas habang si Kairon naman ay nasa loob pa din. Sa taas pa kasi ang office niya.

Pumasok na ako sa loob ng office ko at kinuha ang mga kailangan. Niready ko na iyon kahapon pa para hindi na mawala at mabilis kong makukuha. 

Nang makuha na ang lahat ay lumabas na ako at umakyat ng hagdan papunta sa office ni Kairon. Naabutan ko siyang nagpapalit ng suit kaya agad akong lumapit para tanungin kung kailangan niya ba ng tulong.

"Yes, please." sabi niya at agad ko namang pina-suot sa kaniya ang polo bago ang suit. 

Nang makapag-ayos na ay hinawakan niya ang kamay ko at sabay kaming tumakbo palabas ng office niya. Pinindot niya ang button para bumukas. Maswerte at walang nakasakay kaya mabilis kaming pumasok at bumaba. 

Tumakbo na kami palabas ng company at mabilis na pumasok ng kotse. Binuhay na niya agad ang makina at mabilis na umalis papunta sa restaurant. 

Tiningnan ko ang oras sa cellphone ko. May natitira na lamang kaming sampung minuto. Napangiti ako dahil makaka-abot kami sa meeting. 

Nang makapag-park si Kairon ay mabilis kaming bumaba at sabay na pumasok ng restaurant. Umayos na kami at hindi pinahalatang nagmadali.

"Kairon Hansley." sabi niya sa babaeng magsasalita pa lang sana. 

"This way Sir." sumunod kami sa babae at pinahinto sa pinakadulong room. 

Pagbukas ng pintuan ay wala pang tao, nakahinga kaming dalawa ng maluwag at umupo na siya sa isang upuan. 

"Ipahanda ko na po ba ang mga pagkain Sir?" tanong ng babae.

"Mamaya na pagdating ng ka-meeting ko." sabi niya.

"Okay po Sir." 

"Thank you."

Ilang minuto din kami doon hanggang sa bumukas ang pintuan at tumambad ang lalaking siguro ay nasa mid 30's na kasama ang dalawang mukhang bodyguard niya. Maganda ang ngiti niya at mukhang mabait.

"Sorry, I'm late. May mga ginawa lang ako saglit." sabi ni Mr. Wilson.

"That's okay," sabi ni Kairon at tumingin sa babae. "Miss, pakihanda ng inorder ko." sabi niya.

Nagtuloy-tuloy ang usapan nila habang ako ay nasa gilid lang ni Kairon at binibigay ang mga papers na kailangan niya. Hindi naman ako nagkamali sa lahat at kung bibigyan ng marka ang ginawa ko ay siguradong perfect iyon. 

"I like it, it's a deal then." sabi ni Mr. Wilson at tumayo naman si Kairon para makipag-shake hands kay Mr. Wilson.

"Thank you Mr. Wilson." sabi niya at umupo na ulit. 

"Mauuna na ako, baka magalit nanaman ang asawa ko kapag na-late ako sa date namin." sabi ni Mr. Wilson at tumawa.

"Thank you again, Sir. Ingat." sabi ni Kairon at lumabas na si Mr. Wilson.

Naiwan naman kaming dalawa ni Kairon sa loob. Tumayo siya at mabilis akong niyakap. Niyakap ko na lang din siya.

"Thank you, buti at pina-alala mo." sabi niya habang magkayakap kami.

"Wala po iyon, trabaho ko iyon e." sabi ko at humiwalay na siya.

Inutusan niyang kuhanin ang plato ni Mr. Wilson at palitan ng bago. Pina-upo niya ako sa tapat niya at ngumiti siya. Nginitian ko din siya. 

"Since wala na akong gagawin, let's have a date." sabi niya kaya nagulat ako.

"D-date?" tanong ko.

Hindi niya pinansin ang naging ekspresyom ko at tiningnan ang waiter na pumasok. Nilapag niya ang plato sa tapat ko at amoy na akoy ko ang bango.

"Let's eat." sabi niya kaya kumain na ako. 

Unang subo ko pa lang ay masarap na. Mukhang mauubos ko ito kaagad ah. Kulang-kulang labing limang minuto lamang ay mauubos ko na ang pagkaing iyon. 

Nakangiti akong tiningnan ni Kairon kaya nahihiya akong yumuko ng kaunti. Masiyado ba akong mabilis? Yung sa kaniya ay nas kalahati pa habang yung sa akin ⅛ na lang. 

Pero okay lang, baka lumaki na ako kapag kain ako ng kain. Kung kumain na lang kaya ako ng mga pagkaing may vitamin D para tangkad sagad? 

Nang matapos akong kumain ay uminom ako ng tubig at ng kaunting alak. Hindi ko alam na sobrang tapang pala ng alak kaya muntikan ko nang maibuga. 

Pinilit ko na lang itong inumin dahil nakakahiya naman kay Kairon na nasa harapan ko. Baka mandiri siya kung iluluwa ko ito sa harapan niya.

"Hey, that's hard." sabi niya nang mailunok ko na ang lahat.

"Y-yeah, hindi ko alam." sabi ko at naubo-ubo pa.

Nagulat ako nang malasahan ko ang sarap sa dulo. Kumuha ulit ako at ininom ito, gaya kanina ay hindi ko kinaya pero ang sarap. 

"Hey, baka malasing ka." sabi niya kaya tumigil na ako. 

"Tama po kayo, mababa nga pala ang alcohol tolerance ko." sabi ko at napakamot sa ulo.

Natapos na kaming kumain kaya naghanda na kami paalis. Bayad na din ang kinain namin pati ang reservation kaya wala na kaning aalahanin pa. 

Nakakaramdam ako ng kaunting hilo pero nakakayanan ko pa namang maglakad. Nakasunod lang ako sa likod niya habang siya ay kampanteng naglalakad.

Pinagbuksan niya ako ng pintuan ng kotse niya kaya agad akong pumasok. Umikot naman siya para makapasok na din. Tiningnan niya ako na parang ewan. Tiningnan ko din siya. 

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Halos magdikit na ang mukha namin sa lapit. 

"Always wear your seatbelt." sabi niya at aalis na sana nang ikulong ko sa mga braso ko ang leeg niya. 

Walang ano-ano'y hinalikan ko siya. Noong una ay hindi siya gumaganti hanggang sa maramdaman ko din ang paggalaw ng labi niya sa akin. 

Hindi naman ako masiyadong lasing. Sa tingin ko nga ay kaya ko pang tumakbo ng tuwid eh. Parang gusto ko lang talaga siyang halikan ngayon. Ang gwapo-gwapo niya ngayon. Amoy na amoy ko pa ang mabango niyang katawan. 

Humiwalay siya sa halik at tiningnan ako ng may ngiti sa labi. Nginitian ko din siya pero pinaandar na niya ang kotse. Nawala ang excitement sa akin at tumingin na lang sa gilid. Kung kailan namang gusto ko ang ginagawa namin ngayon ay ititigil niya. 

Huminto kami sa isang madilim na lugar. Ano naman ang gagawin namin dito? Gabi na, baka may multo dito. Nakakatakot.

Bumaba si Kairon sa kotse at binuksan ang pintuan sa tabi ko. Niyayaya akong lumabas, hinawakan ko naman ang kamay niya at bumaba. 
Akala ko kung saan na kami pupunta pero binuksan niya ang pintuan ng kotse sa likod. Hinili niya ako papasok doon. 

Nang makapasok ay sinarado niya ang pintuan at sinunggaban ng halik ang aking labi. Napangiti ako at ginantihan ito. Kinulong ko ang leeg niya sa aking braso katulad ng ginawa ko kanina. Isa-isa naming hinubad ang aming saplot hanggang sa wala nang natira. 

Doon natapos ang ang araw ko ng may takot, lungkot, eksayted at masayang emosyon. Halo-halo ang naging emosyon ko sa araw na ito. Nakakapagod.

’Wag tayo mag focus sa sex scenes. Baka may tumahol, hehe.

Dahil mabait ako 2.4K words ang ginawa ko, yey! Almost 2.5K na, bihira lang din kasi ako magsulat ng 2.5K+ words. Yung ibang chapters ay hanggang 2.2K or 2.3K lang. New achievement kumbaga, HAHAHAHAHA.

At dahil birthday ko na sa March 5, mag a-update ulit ako! Hehe

seannnmattt

2

Chapter 15

Hi readers, sorry kung hindi ako nakapag-update kahapon. Napagod kasi ako sa gala namin kasi nga b-day ko. Hehe sorry!

C

hapter 15

“Masakit pa ba ang ulo mo?” tanong ni Tita sa akin habang ako ay nakatulala lang sa kawalan.

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi dito mag-isa. O kung mag-isa nga ba akong nakauwi. Basta ang natatandaan ko lang ay ang ginawa namin sa kotse niya kagabi.

“Hoy, tinatanong kita!” sigaw ni Tita sa akin.

“Huh?” wala sa sarili kong tanong.

“Ayan na nga ba ang sinasabi ko sa’yo! Inom ka ng inom, paano kung hindi ka nakauwi kagabi?! Mabuti na lang at kasama mo pauwi si pogi.” mahaba niyang sabi.

Kung gano’n ay hinatid niya pala ako pagkatapos ng ginawa namin sa kotse niya. Ang weird pero kung nasa katinuan pa ako no’n ay mas gugustuhin kong umuwi dito.

“Mag-aayos na po ako, kailangan ko pang pumasok.” mabagal akong naglakad paakyat ng hagdan papunta sa kwarto ko.

Bago ako matulog ay nire-ready ko na ang susuotin ko para bukas. Pero dahil knock out ako kagabi ay wala akong naihanda. Kaya imbis na maliligo na ako ay naglaan pa ako ng oras para sa pamimili ng isusuot.

Pagkatapos kong pumili at maligo ay binilisan ko na ang paggagayak para hindi ma-late sa opisina. Baka magalit nanaman siya kapag may nagawa akong mali. Kailangan ko na agad bumili ng kape niya.

“Hansley Company po.” sabi ko sa driver nang makasakay ako ng taxi. Mabilis naman niya itong pinaandar patungo sa tapat ng company.

Pagbaba ay lumiko muna ako sa kanan para bumili ng kape niya para sa umaga. Bawat araw ay nasasanay na ako sa trabahong ito. Mukha siyang madali pero hindi talaga. Kailangan mong pakisamahaan ang ugali ng boss mo.

Pagpasok ko ng coffee shop ay nakita ko si Shaine na naghihintay ng customer. Lumapit ako sa kaniya at sinabi ang order ko.

“Here’s your order, Kyle.” sabi niya pero biglang nangunot ang noo niya nang tingnan niya ang leeg ko. “What happened to your neck?” tanong niya sa akin.

“H-huh? A-ano kasi, nakatulog ako sa desk ko t-tapos ano, tapos bumakat yung papers sa leeg ko kaya ito yung inabot. Pero pawala na din naman siya.” mahaba kong paliwanag.

Mukhang hindi siya naniniwala pero tumango na lang siya.

“Be careful next time, kapag pagod ka na magpahinga ka. ’Wag mong pilitin ang sarili mong lakas kung hindi mo na kaya, ang liit mo pa naman.” sabi niya at tumawa.

“Grabe ka naman, porket maliit ako hindi na ako malakas. Nagmana lang ako ng tangkad sa nanay ko pero malakas din ako katulad ng tatay ko.” sabi ko at tumango-tango naman siya.

“You’re right.” patango-tango niyang sabi.

“Naniniwala ka na? Saan?” natatawa kong tanong.

Nag isip-isip siya, “Secret.” sabi niya at nag thank you na sa pag-order ko.

Naniniwala ba siya na nagmana ako sa nanay ko o naniniwala siya na malakas ako dahil nagmana ako sa tatay ko? Pero paano naman niya malalaman na nagmana talaga ko sa tatay ko e hindi ko naman kilala iyon at hindi ko naman sinasabi sa kaniya?

Lumabas na ako ng coffe shop at dumiretso sa office ko. Nilapag ko sa table ang mga gamit ko at lumabas na para pumunta sa office ni Kairon.

“Good morning.” sabi ko nang makapasok sa opisina niya.

Pinipigilan kong mahiya at umaktong walang nangyari kagabi. Bakit ko nga ba kasi iniisip iyon. Nakangiti naman siyang tumayo at lumapit sa akin.

“Good morning baby.” sabi niya habang papalapit sa akin.

“G-good morning.” lamang ang nasabi ko dahil sa kaniyang huling sinabi. Nakakailang.

“Did you eat already?” tanong niya nang yakapin niya ako.

“O-oo naman, hindi ako pinapaalis ni Tita k-kapag hindi pa ako nakain.” mahaba kong paliwanag sa kaniya.

“Good, come sit here.” sabi niya at hinila ako paupo sa may couch, sa gilid ng table niya.

“S-sige.”

Ininom na niya ang kapeng binili at pinagpatuloy ang ginagawa sa laptop. Wala naman ako masiyadong gagawin kaya umupo na lang ako doon maski ang meetings ay wala din.

“How are you?” bigla niyang tanong.

“O-okay lang, ikaw ba?”

“I-i mean, y-your a-ass?” naiilang niyang tanong.

“Ha? A-ano, ewan ko. Okay lang, siguro? Basta o-okay.” sabi ko na lang.

“Okay then.” natatawa niyang sabi habang umiiling.

Nakaupo lang ako doon at walang ginagawa. Napagdesisyunan kong tumayo at magpaalam saglit para bumalik sa opisina ko. Pumayag naman pero pagkatapos ay bumalik daw ako doon.

Hindi pa ako nakakarating sa opisina ko ay hinarangan na ako ng tsismosa sa kumpanya. Bakit ba pinapaligiran ako ng mga tsismosa, sa bahay meron pati ba naman dito.

“Kamusta ang pakiramdam ng secretary ng mahal naming boss?” tanong niya sa akin nang harangan niya ako.

“Huh? Okay lang.” naguguluhan kong sabi.

“May nakita ka nang hotdog?” excited niyang tanong.

“Wala pa eh, ano bang meron sa hotdog ni Kairon? Masarap ba iyon?” tanong ko.

“Oo naman noh! Sabi ng iba maputi daw yung hotdog na iyon!”

“Kailan pa nagkaroon ng puting hotdog?” tanong ko sa kaniya. Magsasalita na sana siya nang tawagin siya ng ka-opisina niya.

Naguguluhan akong pumasok sa opisina ko at kinuha ang cellphone ay airpods ko. Para naman hindi ako ma-boring sa opisina niya. Wala pa naman akong ginagawa.

Bumalik ako sa opisina niya at nakangiti naman niya akong tiningnan. Nginitian ko din siya at bumalik sa couch, sa gilid ng table niya.

Anong meron sa kaniya ngayon at lagi siyang nakangiti? Nanalo kaya siya sa lotto? Pero hindi na niya kailangang manalo sa lotto, ang yaman na kaya niya.

Binuksan ko ang cellphone ko at ni-connect sa airpods. Sinuot ko ito at pinatugtog ang paborito kong kanta ng isang kpop boy band.

Akma ko na itong isusuot nang marinig ko siyang magsalita. Akala ko ay ako ang sinasabihan niya kaya pinakinggan ko siya. Pero nang mapansin ko ang cellphone na hawak niya ay pinasok ko na sa tenga ko ang airpods.

Ilang minuto din ako doon hanggang sa pumasok si Lili sa opisina dala-dala ang ilang box ng nasisiguro kong pizza at doughnuts.

Mukhang hirap na hirap si Lili kaya agad akong tumayo para tulungan siya. Nakahinga naman siya ng maluwag.

“Eto na po yung mga pina-deliver niyo kanina.” sabi ni Lili at nakangiting bumati kay Kairon.

Nang maalala ko ang tinatanong kanina ni Lili ay agad kong tinawag si Kairon.

“Sir Kairon,” tawag ko. Kasama ko si Lili kaya kailangan ko siyang tawagin ng Sir. “May binibenta ba kayo diyang hotdog?” tanong ko.

“Hoy anong sinasabi mo?!” mahinang sabi sa akin ni Lili habang si Kairon naman ay napakunot ang noo.

“What did you mean?” tanong naman niya.

“May nagtatanong kasi sa akin kung nakita ko na daw ba yung hotdog mong maputi, malaki and masarap?” tanong ko.

Natawa naman siya, “ W-what the fuck?“ hindi niya mapigilang matawa.

“Nagbebenta ba kayo no’n?” inosente kong tanong.

“Hahahaha!” tawa lang ang sinagot niya. “Lili, y-you may leave now.” sabi niya habang natawa pa din.

“Bye.” paalam ko sa kaniya.

“Bye.” sabi niya at mabilis na tumakbo palabas.

“Who the fuck asked that?” tumatawa niyang tanong.

“Basta, nagbebenta ka nga? Bakit ’di ko alam?” imbis na sagutin ay mas tumawa pa siya lalo.

“How n-naive.” sabi niya at humalakhak ng tawa.

Nawala ang tawa ko at tiningnan siya. Tumigil naman siya at umayos ng postura.

“Are you hungry, let’s eat,” yaya niya sa akin at binuksan ang isang kahon ng pizza at doughnut. “Come on.” sabi pa niya at tumayo.

Akala ko ay pupunta lang siya sa kwarto pero pagbalik niya ay may hawak na siyang isang upuan. Binaba niya ito sa tabi ng upuan niya.

“Sit here.” sabi niya at agad naman akong sumunod.

“Eat.”

Kumuha ako ng isang slice ng pizza. Minsan lang makakain kaya go na, ’wag nang mahiya. Pero masiyado namang marami ’to, kami lang ba ang kakain?

Tuloy-tuloy lang kami sa pagkain hanggang sa may kumatok sa pintuan. Agad akong tumakbo papunta doon at binuksan ang pintuan. Si Lili, hawak ang iba’t ibang klase ng bote.

Tinulungan ko siyang buhatin ang iba at ilapag sa table. Umalis din siya kaagad at sinarado ang pinto. Bumalik ako sa upuan at tinuloy ang pagkain.

“Do you want anything else?” tanong niya sa akin.

“Huh? Wala.”

Ngumiti lang siya at tinuloy din ang pagkain. Ilang minuto din kaming nakain hanggang sa mabusog ako. Nilagay niya sa harap ko ang iba’t ibang uri ng inumin.

May tubig, shake, milktea, kape at iba pa. Mauubos ba namin ito? Ang dami naman.

“What do you want?” tanong niya.

Kinuha ko ang tubig at agad itong ininom. Baka sumakit pa ang tiyan ko kapag ininom ko ang iba, okay na yung tubig.

“May iba pa bang kakain ng mga ’to?” tanong ko sa kaniya.

“Wala na, ikaw lang.” sabi niya sa akin. Nagulat naman ako.

“Pero kung ayaw mo na, itatapon ko na lang.” sabi niya pero agad akong nagsalita.

“Ano ka ba, sabi ni Tita masama ang magtapon ng pagkain. Maraming mahihirap diyan na gustong kumain pero wala silang pambili. Tapos tayong mayroon ay itatapon na lang basta, masama iyon. Ibibigay ko na lang ’to sa mga empleyado mo.” mahaba kong sabi at binuhat ang ibang kahon ng pizza palabas ng opisina niya.

Mabuti kong binuhat ito pababa ng hagdan hanggang sa makita ako ng isa sa ka-opisina ko. Agad niya akong tinulungan at tinanong kung saan ito ilalagay.

“Sa table na lang po d’yan,” sabi ko at agad naman niya itong ginawa. “Hi guys, kung nagugutom na kayo mayroon ditong pizza. Hindi nga lang ako sigurado kung kakasya sa inyong lahat, basta maubos niyo ito. Sayang naman kung itatapon lang.” mahaba kong sabi sa kanilang lahat. Napangiti naman sila at agad na lumapit sa kahon ng pizza.

Bumalik na ako sa opisina at nakangiti siyang tinignan. Masaya ako dahil atleast nakakain ang mga ka-opisina ko ng libre.

Binuhat ko naman ang mga bote ng iba’t ibang klaseng inumin at dinala sa baba. Syempre kailangan may panulak kapag binibigyan ng pambara.

Bumalik ako sa opisina at umupo ulit sa tabi niya. Kinuha ko ang doughnut at kinain ito. Narinig ko naman ang mahinang pagtawa niya.

“Bakit ka tumatawa?” tanong ko sa kaniya.

“Nothing.” sabi niya at pinagpatuloy na ang ginagawa sa laptop niya.

Inubos ko naman ang doughnut na kinakain ko. Sayang naman, ang sarap-sarap pa naman nito. Gusto ko sanang uwian si Tita kaso kaunti na lang ang natira kaya inubos ko na.

Lumipas ang ilang oras ay ni-remind ko siya na may isa siyang meetings mamaya para sa new project nila.

“Ayusin niyo pa ’yan.” mahinahong sabi ni Kairon sa mga ka-meeting niya ngayon.

Ang iba sa kanila ay nagulat dahil sa mahinahong tonong pagkakasabi ni Kairon. Napatango na lang sila at isa-isang nagsilabasan habang si Kairon ay nanatili lang doong nakaupo. Nang makalabas ang lahat ay umupo ako sa tabi niya.

“Okay ka lang ba Kairon?” tanong ko sa kaniya.

“Yeah, why?”

“Lahat sila halatang nagulat sa mahinahon mong boses kanina, tsaka kanina ay lagi kang nakangiti. Pwede ko bang malaman kung anong meron?” tanong ko.

Ngumiti naman siya at tinitigan ako.

“You know why? Because his aunt allowed to court him.” nakangiti niyang tanong.

Biglang kumirot ang puso ko, “ Ahh gano’n ba, congrats sa inyo.“ nakangiti kong sabi kahit masakit.

Umiling lang siya at tumayo, ang akala ko ay lalabas na siya pero narinig ko ang pag-lock niya sa pintuan.

Bumalik sa upuan si Kairon at lumapit pa sa akin. Hinawakan niya ang pisngi ko at walang ano-anoy hinalikan ako sa labi. Napapikit ako at pinakiramdaman ang paggalaw ng kaniyang mga labi.

Habang tumatagal ay nasasanay na ako sa mga ginagawa niya sa akin. Hindi ko alam pero nagugustuhan ko din ito. Alam kong hindi tama dahil hindi kami magkarelasyon at baka magalit si Lay pero hindi ko mapigilan.

Sumabay ako sa ritmo ng kaniyang paghalik at naramdaman ko ang pag-ngiti niya.  Tumayo siya at binuhat ako habang tuloy pa din kami sa paghahalikan.

Inupo niya ako sa dulo ng mahabang table. Ipinulupot ko ang aking mga braso sa leeg niya at pinalalim pa ang halik. Umalis ang labi niya sa labi ko at itinuloy sa baba ng tenga ko.

Napa-ungol ko sa sensasyong ibinibigay ng ginagawa niya sa akin. Nagtagal siya ng ilang minuto doon hanggang sa bumaba iyon sa aking leeg.

“K-kairon, I want you.” matapang kong sabi na ikinagulat niya.

“Are you sure?” hindi makapaniwala niyang tanong.

Tumango lang ako at nagsimula na siyang tanggalin ang saplot niyang pang-itaas. Habang ako ay pinapanood siyang maghubad sa aking harapan.

“I’m going,” sabi niya sa akin pero agad ko siyang pinigilan. “Why?”

“C-condom?” tanong ko na ikinangiti naman niya.

“Here.” sabi niya at ipinakita sa akin ang miyembro niya. Tinakpan ko naman ang mata ko pero nakita ko na.

Sorry talaga kung hindi ako nakapag-update kahapon, napagod ako talaga ako sa gala namin huhu. 

Thank you sa 10K reads, I love you all!❤

seannnmattt2

# Chapter 16

Chapter 16

Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Kairon sa meeting room ay agad kaming lumabas. Dumiretso kami sa opisina niya at ni-lock ang pintuan. 

Akala ko ay doon na iyon nagtatapos nang halikan niya ulit ako at dalhin sa kaniyang kwarto. Narinig ko ang pag-lock ng pintuan at agad niya akong tinulak papunta sa kama. 

Naulit ang nangyari sa amin kanina sa meeting room. Pero ang pagkakaiba lang ay hindi ako ang nakahiga, kun'di siya at ako ang nasa taas niya. 

Hanggang sa matapos ang aming pagnanasa sa isa't isa. Nakatulog ako sa kama dahil sa pagod na aking naramdaman. Hindi naman niya ako inabala pa at hinayaang matulog. 

Paggising ko ay maayos na ang aking itsura. May iba na akong damit at shorts, pero ang mga marka sa leeg at katawan ko ay nandoon pa din. 

Nang makitang gabi na ay mabilis akong tumayo at lumabas ng kwarto. Wala si Kairon sa kaniyang table, bumalik ako sa kwarto at hinanap ang aking mga damit. 

Nang makita ko ito ay agad ko itong sinuot. Hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa at lumabas na ng opisina niya. Wala na ang mga tao sa kani-kanilang mga pwesto. 

Pumasok ako sa aking opisina at kinuha ang mga gamit ko. Binuksan ko ang aking cellphone at tumambad sa akin ang mga nag-aalalang mensahe nina Tita at Lay.

Mukhang napapadalas na ang pag-uwi ko ng gabi. Baka magalit na sila sa akin. 

Sumakay ako ng elevator at pinindot ang 1. Hindi na ako magpapa-alam kay Kairon, magagalit na talaga sina Tita at Lay. Baka sumugod pa sila dito, ite-text ko na lang si Sir. 

Nang makalabas ng opisina ay agad akong tumawag ng taxi at sumakay dito. Halos kalahating minuto ang itinagal ko sa taxi dahil sa traffic. 

Sa awa ng diyos ay nakababa din ako at tumakbo na papunta sa bahay. Pagpasok ko ay nag-aalalang mukha ni Tita ang naabutan ko kasama si Lay na naka-alalay sa kaniya. 

"Tita, nandito na po ako." sigaw ko at agad naman silang lumapit sa akin.

"Nako ikaw talagang bata ka, oo. Saan ka ba nanggaling anong oras na? Sobrang nag-alala ako sayo." sabi ni Tita at niyakap ako ng mahigpit.

"Hoy, napapadalas na iyan ah. Mag-uusap tayo mamaya." sabi ni Lay sa akin at nauna nang pumasok sa loob.

Papasok na sana kami nang biglang may speaker na dumating, "Warren, jusko ginoo mabuti naman at nakauwi ka na." sigaw ni Aling Marites at tumakbong lumapit sa akin.

"Hindi ko alam ang mangyayari kapag nawala ka." dagdag niya pa at agad namang sumingit si Tita.

"Hoy, hindi mawawala ang pamangkin ko. Gusto mo bibig ko ang pawalain ko?!" panghahamon ni Tita.

"Ay walang gano'n mars, eto nga ako may dala akong ulam pandagdag sa inyo." mabait na tonong sabi ni Aling Marites.

"Ay salamat." biglang mabait naman na sabi ni Tita. Mga plastik nagsama.

"O siya sige, mauuna na ako. Mag-iingat ka Warren, nako." dagdag pa ni Aling Marites at umalis na.

"Thank you po." pahabol kong sabi.

Pumasok na kami sa loob at pina-upo ko naman si Tita sa upuan. Agad kong napansin si Cedrick habang hinihele si Baby Zac. 

Agad na nagliwanag ang mukha ko pero agad ding nawala nang harangan niya ito gamit ang nakakatakot niyang titig. 

Huminto ako at umupo sa gilid ni Tita. Si Lay naman ay umupo sa tapat ko. Mukhang nasa mainit-init akong interview ah. Katakot!

"Bakit ginabi ka na?" seryosong tanong ni Lay.

"K-kasi maraming trabaho." sabi ko.

"Yung totoo." mabilis niyang sabi.

"Traffic kas–

"Maaga ang uwian niyo, tapos ganitong oras ka na makakauwi? Nasa kabilang bansa ba yung pinag-tatrabahuhan mo?" mahaba niyang tanong sa akin.

"Marami nga kasing trabaho tapos nung pauwi na, traffic naman kaya ayon." sabi ko kay Lay. 

"Tita, magpahinga na kayo sa taas. Gabi na, mag-iinuman lang kami ni Warren." sabi ni Lay na ikinagulat ko.

"O siya sige, wag masiyadong magpakalasing. May trabaho ka pa bukas." sabi ni Tita at umakyat na sa taas.

Nang mawala na si Tita at marinig ang pagsara ng pintuan ay agad namang tumingin sa akin si Lay.

"Spill the tea." sabi ni Lay.

Naguguluhan kong hinanap ang tsaang sinasabi niya. Tumingin ako sa ilalim ng lamesa pero wala naman.

"Wala namang tsaa e, bibili pa ba ako?" tanong ko kay Lay. Nagulat na lamang ako nang kotongan niya ako sa ulo at si Cedrick naman ay tawa ng tawa. 

"Ang slow mo talaga!" sigaw sa akin ni Lay habang ako naman ay hinihimas ang ulo.

"Magsalita ka na, sabihin mo na." seryoso ulit siya.

"Ang alin ba?" 

"Lahat ng sikreto mo, akala ko ba walang taguan ng sikreto?" tanong niya sa akin kaya wala akong nagawa kun'di ang bumuntong hininga.

"Hindi na ako virgin." pahina ng pahina kong sabi.

Ang akala ko ay magagalit si Lay pero nagulat ako nang bigla siyang tumayo at yakapin ako ng mahigpit.

"Omg! Hindi na birhen ang kapatid ko!" sigaw niya sa buong bahay.

Nakakahiya dahil narinig ni Cedrick. Tapos sinisigaw pa ni Lay, baka marinig ng iba huhu.

"Ano ba, 'wag kang maingay." sabi ko at agad naman siyang tumahimik.

"Sino naman ang kumuha ng iyong pagka-birhen?" malandi niyang tanong.

"Basta." sabi ko at agad niyang hinampas ang lamesa.

"Sino?!" galit niyang sabi.

"S-si K-kairon, yung boss k-ko." mabilis kong sabi.

"Oh my god, Kyle! Ang swerte mo talaga, yung gwapong 'yon ang nakasungkit ng trono mo." excited niyang sabi at tumawa ng malakas.

"Bakit hindi ka nagagalit, wala kaming relasyon." sabi ko at bigla naman siyang nanahimik.

"Sinabi ko 'yon kasi bata ka pa no'n, ngayon naman ay pag-iisip ka na. Teka, safe ba?" agad niyang tanong.

"Syempre, kailangang safe." mabilis kong sabi.

"Good, kailan ang last?" tanong niya pa agad.

Nag-aalangan naman akong sumagot pero nang tingnan niya ako, "K-kanina lang." sabi ko at yumuko.

"Ahh, kaya pala na-late ka? Sa susunod kapag gagawin mo 'yon, umuwi ka pa din sa tamang oras! Pinag-aalala mo kami!" sabi niya.

"Oo na, sorry na." sabi ko at agad naman siyang ngumiti. 

"Okay lang 'yon, o siya mauuna na kami. Tulog na ang baby ko." sabi ni Lay kaya tumayo na din ako para ihatid sila sa labasan.

"Bye Ced, bye Lay!" paalam ko sa kanila.

"Bye hindi na virgin!" sigaw ni Lay.

"At least wala pang anak!" sigaw ko sa kaniya.

"Tse!" sigaw pa niya hanggang sa makaalis na sila.

Natatawa akong bumalik sa loob ng bahay at inayos ang mga upuan. Pagkatapos ay umakyat na ako sa taas para makapag-pahinga na.

NAGISING AKO dahil sa malakas na katok ni Tita. Akala mo naman natatae na ewan kung makakatok. Bakit ba ang init ngayon?

Dinilat ko ang mata ko laking gulat ko nang umaapoy na ang pader sa harap ko. Agad akong tumayo at binuksan ang pintuan. 

Binigay sa akin ni Tita ang damit na basa at sinabing kuhanin ang lahat ng kakailanganin. Agad akong bumalik sa kwarto at kinuha ang aking cellphone, ang pera ko at ang gamit ko sa opisina. 

Dinala ko din ang mga picture namin ng nanay ko. Pumasok ako sa kwarto ni Tita at kinuha ang mga damit na pwedeng magamit. 

"Pamangkin ko, tama na 'yan halika na." sigaw ni Tita kaya agad akong bumaba at sabay kaming lumabas ng bahay. 

Paglabas namin ay nagtitipon-tipon na ang mga tao malayo sa mga nasusunog na bahay. Dahil masikip dito sa amin ay hindi agad nakapasok ang fire truck.

Magkayakap naming tinitingnan ang bahay naming unti-unting kinakain ng apoy. Hindi pa nga ako nakakapag-ipon para sa bagong bahay na pinapangarap namin tapos nasunog pa 'to. 

Wala akong nagawa kun'di tawagan si Lay. Alas kwatro pa lang pala ng umaga, baka tulog pa siya. Pero hindi ko pa napipindot ang call ay narinig ko na ang sigaw niya sa malayo.

"Tita! Warren!" alalang-alala niyang sigaw sa tapat ng bahay namin. 

Lumuhod siya sa tapat ng bahay namin at sinisigaw ang pangalan namin. Nagwawala na siya hanggang sa itayo siya ni Cedrick.

Nagtinginan naman kami ni Tita at sabay na napailing. Lumapit ako kay Lay at kinotongan siya sa ulo. Napatingin naman siya sa likod at nanlaki ang mata.

"Warren, sorry sa lahat ng ginawa ko. 'Wag mo akong mumultuhin, saglit ililigtas kita!" sabi niya at akmang papasok sa bahay nang hilahin ko ang buhok niya.

"Mukha ba akong patay? Bastos ka!" sabi ko at naiiyak siyang niyakap.

"Mabuti naman at ligtas kayo!" sigaw ni Lay at umiiyak na niyakap din ako. Lumapit sa amin si Tita at nakiyakap na din. 

"Mukhang wala na kayong choice, doon na kayo sa amin titira." sabi ni Lay na ikinabigla namin.

"Nako, 'wag na Lay." sabi ni Tita.

"Teka nga lang, wala na kayong matitirhan! Ginagawa ko 'to hindi dahil naaawa ako, dahil mahal ko kayo okay?! Kaya tara na!" sabi ni Lay pero pinigilan ko siya. 

"Teka! Yung kaisa-isang picture ni papa!" sigaw ko at naiiyak na tumakbo papunta sa bahay.

Pero agad din akong nahawakan ni Cedrick. Pilit akong kumakawala at sinisigaw ang picture ng papa ko.

"Yung picture ng papa ko, saglit lang!" sigaw ko pero hindi ako hinayaan ni Cedrick na makaalis.

Hanggang sa manghina ako at mapaupo na lang ako sa lapag. Binuhat na ako ni Cedrick papasok sa kotse habang sina Lay at Tita naman ay kinuha ang mga naisalba naming gamit. 

"Bukas babalik tayo dito, titingnan natin kung may magagamit pa tayo." sabi ni Tita pero agad na tumanggi si Lay.

"‘Wag na tita, kumpleto ang gamit doon sa bahay. Hindi niyo na po kailangang mag-alala." sabi ni Lay.

"Maraming salamat, Lay, Cedrick." sabi ni Tita habang ako ay nakatulala lang sa kawalan.

Itetext ko na lang muna si Sir. Kairon na hindi ako makakapasok. Mukhang kailangan kong magpahinga, ang daming nangyayari ngayon. Hindi ko kinakaya.

Nakatulog ako habang papunta sa bahay nila Lay. Nagising lang ako nang gisingin ako ni Tita. Bumaba ako at binuhat ang ibang gamit na naisalba namin at sumunod kila Lay. 

Nakapunta na kami dito ni Tita ng ilang beses kaya pamilyar na sa amin ito. Umakyat kami sa hagdan at huminto sa unang pintuan. 

"Dito na ang magiging kwarto mo Warren since dito ka naman madalas natutulog." sabi ni Lay na tinanguan ko naman.

"Warren, okay lang iyon. Balang araw makikita mo din ang papa mo. Ipagdasal na lang natin." sabi ni Lay na ikinangiti ko.

"Thank you, sana nga." sabi ko at pumasok na.

"Tara tita, dito naman ang sa inyo." rinig ko pang sabi ni Lay. 

Nilapag ko ang mga gamit ko sa lamesa at humiga sa kama. Nakakahiya naman kila Lay at dito pa kami tumira sa kanila. Baka nakakaistorbo kami sa buhay pamilya nila.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinext si Kairon. Pero bago ko iyon magawa ay naisip ko ang magiging bawas no'n sa sahod ko. Kailangan ko ng pera, kailangan kong magtrabaho.

Hindi ko na tinuloy ang binabalak ko at nilagay na lang sa side table ang cellphone. Sinubukan kong makatulog para mamaya pero hindi na ako nakatulog kaya ang ginawa ko ay tumayo at lumabas ng kwarto.

Lumabas ako ng bahay at dumiretso sa pool area. Doon ako nagpalipas ng oras, nag-isip-isip tungkol sa mga bagay-bagay.

Hanggang sa mag-alas sais na at naligo na ako. Mabuti na lang at hindi nangamoy usok ang uniporme ko kung hindi ay wala akong maisusuot ngayon.

Paglabas ko ng kwarto ay nandoon na sa dining table sina Tita, Lay, Cedrick at Baby Zac. Napangiti ako dahil kahit papaano ay kumpleto na ulit kami at may nadagdag pang anghel. 

"Good morning." bati ko sa kanilang lahat.

"Good morning, kain ka na te." sabi ni Lay at umupo naman ako. 

Maganda na din na dito kami tumira dahil malapit lang ang kumpanyang pinagtatrabahuhan ko. Higit fifteen minutes lang ay nandoon na ako. Kaysa sa doon sa amin, umaabot ng thirty minutes wala kasing nadaan na taxi.

Siguro dito na magsisimula ang panibagong buhay namin at kasama sila Lay, Cedrick at Baby Zac. Mukhang magiging masaya 'to kahit papa'no.

I’m sure magiging masaya ng pagtira nila sa bahay nila Lay.

seannnmattt2

Chapter 17

Chapter 17

“Good morning po, Sir.” masaya kong sabi kahit kabaligtaran naman no’n ang nararamdaman ko.

“Good morning, how are you?” tanong niya sa akin. Siguro ay nabalitaan na niya ang nangyari sa bahay namin.

“Okay lang naman kahit nawalan na ng bahay.” sabi ko.

“I’m sorry.” sabi niya at tumayo para yakapin ako. Tinanggap ko naman ito at niyakap din siya.

“Okay lang po ’yon.” sabi ko at pinunasan ang luhang tumulo.

Humiwalay kami sa yakap at pina-upo niya ako sa couch, kung saan niya ako laging pinapa-upo. Nilapag ko ang kape niya sa lamesa pero kinuha niya ito at binigay sa akin.

“Drink it.” sabi niya na ginawa ko naman.

Hawak-hawak ko lang ang kape habang nakatulala sa kawalan. Iniisip ang mga masasayang memories namin doon sa bahay. Umupo si Kairon sa tabi ko at niyakap ako sa braso.

“May mga hindi talaga magandang nangyayari na hindi natin inaasahan, but may mga masasaya ding dadating.” sabi sa niya sa akin sa nagulat ako nang halikan niya ako sa noo.

“Magiging maayos din ang lahat.” sabi niya pa sa akin.

“Thank you.” sabi ko at pinunasan ang luhang nagbabadya nang tumulo.

Nang maramdaman kong lumapit pa siya sa akin ay napatingin ako sa kaniya. Laking gulat ko nang halikan niya ako sa labi at ihiga sa couch.

Agad ko naman siyang hinawakan para tigilan. Ayoko, ‘wag ngayon.

“Kairon, please ayoko.” sabi ko sa kaniya pero hindi niya ako pinakinggan. Tinuloy niya ang kaniyang paghalik sa aking labi pababa sa aking leeg.

“Ano ba!” sigaw ko at malakas siyang tinulak.

Nahulog siya sa couch habang ako naman ay pinupunasan ang luha. Nang tingnan ko siya ay seryoso na ang kaniyang mukha.

Tumayo siya sa harapan ko at agad akong hinawakan sa leeg. Tinayo niya ako gamit ang aking leeg. Hindi agad ako nakahinga doon dahil sa sobrang higpit ng kaniyang ginagawa.

“You fucking slut!” sigaw niya sa akin at hinagis ako sa couch.

Malakas ang naging pagbagsak ko at habol ko ang aking hininga. Nanghihina ang buong katawan ko at hindi maidilat ang mga mata.

Naramdaman kong hawakan niya ang aking buhok at iharap sa kaniya.

“Don’t you dare disobey what I want, I’m your fucking boss.” mahina niyang sabi sa akin at patulak na binitawan ang aking ulo.

Naiiyak kong pinunasan ang aking luha habang tinitingnan siyang lumabas ng opisina. Nang makalabas ay doon pa lang lumabas ang hagulgol ko.

Patakbo akong lumabas ng opisina niya at tumakbo papunta sa opisina. Pero agad akong hinarangan ni Lili. Nagulat siya nang makita ang marka sa aking leeg.

“Hala, anong nangyari?!” nag-aalala niyang tanong kaya agad na narinig ng iba.

Lahat sila ay lumapit sa akin at agad akong tinanong kung anong nangyari hanggang sa may isang magsalita. Ang matagal nang nagtatrabaho dito.

“Si Sir. Kairon ba ang gumawa niyan?” tanong niya sa akin.

Ako at ang mga bago sa lang sa opisina ay nagulat dahil alam niya at ang iba naman ay dahil sa kaniyang tinanong.

“Kaya ’yang gawin ni Sir Kairon?” tanong ni Lili.

“Halos lahat ng sekretrya niya ay nasaktan na niya. Hindi na ito ang unang nangyari sa sekretarya niya. Mayroon pa ngang muntikan na niyang mapatay sa sobrang galit. Mayroon siyang anger issues.” mahabang sabi ni Ma’am Nelly.

“T-talaga po?” gulat na tanong ni Lili. “Ayoko na palang pangarapin maging secretary niya, nakakatakot.” sabi niya.

Hindi ko na sila pinansin at pumasok na lang ng opisina ko. Kinuha ko ang gamit ko at tinawagan si Kuya Berto para sunduin ako.

Ilang minuto lang ay nakababa na ako ng office at sumakay na ng kotse. Kailangan ko munang lumayo sa kaniya baka kung ano pa ang magawa niya sa akin.

Pagbaba ko ng kotse ay sinalubong ako ni Lay. Ang nakangiti niyang mukha ay napalitan ng galit. Agad kong tinakpan ang aking leeg pero nakita na niya.

“Anong nangyari d’yan, may sumakal sayo noh?” galit niyang tanong.

Nagsimula na akong umiyak, “Lay…” sabi ko lang at niyakap ko siya.

“Shh, tahan na. Sinong may gawa niyan?” tanong ulit niya pero hindi ko masagot.

“Isa, sino?!” galit na talaga niyang sabi.

“Si K-kairon, yung boss ko.” sabi ko at agad siyang humiwalay sa yakap namin.

“Ano?! Yung panget nayon?!” sigaw niya. “Tara, puntahan natin.” sabi niya at agad naman akong nataranta.

“‘Wag na Lay, may anger issues kasi siya kaya gano’n. Okay lang naman ako eh.” sabi ko pero agad niya akong tiningnan ng masama.

“May okay bang naiyak? Gusto mo paiyakin kita tapos sabihin mo okay ka lang kahit hindi?!” sabi niya at pumasok na ng kotse.

“Lay…”

“Pasok na, ayokong may gumaganyan sayo habang buhay pa ako. Nabu-bwiset ako bilisan mo.” sabi niya sa akin.

Wala akong nagawa kundi ang sumamasa kaniya. Kinakabahan na ako sa gagawin niya. Siguradong magwawala iyon.

Nang makarating sa opisina ay mabilis siyang bumaba. Pero bumalik din dahil naiwan ang branded niyang salamin. Kailangan daw ay maganda ang lakad niya habang nakasalamin.

“Saan ang floor nong kupal na ’yon?” tanong niya sa akin nang hindi niya alam kung ano ang pipindutin sa elevator.

Pinindot ko ang pinakamataas na floor. Ilang segundo lang ay nakarating na kami at agad na binuksan ni Lay ang pintuan ng opisina ni Kairon.

Naabutan naming nagtatawanan si Kairon at Sir. Brendan. Agad akong yumuko pero si Lay ay matapang na tinignan si Kairon.

“Hoy pogi! Anong ginawa mo dito sa kapatid ko?!” sigaw niya at lumapit kay Kairon.

“What the fuck?” tanong ni Kairon.

“Ano?” tanong naman ni Sir. Brendan. “Bakit may marka sa leeg niya, sinakal mo siya noh?!” galit na sabi ni Lay.

“You did that to him?!” galit na tanong ni Sir. Brendan kay Kairon.

Hindi ko alam kung bakit gano’n kung magalit si Sir. Brendan basta nang tingnan ko si Kairon ay galit na ang kaniyang tingin sa akin.

“Sagutin mo ako pogi!” sigaw niya sa akin.

“Don’t call me pogi!” sugaw naman ni Kairon.

“Edi wag! Pogi ka sana kaso ang pangit ng ugali mo!” sigaw niya. “Buti pa ’to si Sir, anong pangalan niyo po?” biglang mabait na tanong ni Lay kay Sir. Brendan.

“Brendan Se–

“Sir Brendan, buti pa siya gwapo na mukha pang mabait.” sabi ni Lay.

“Thank you.” natatawang sabi ni Sir.

Kumindat naman si Lay kay Sir. Brendan, “Basta ikaw.” sabi niya.

Napailing na lang ako sa mga pinag-gagagawa niya. Hinila ko na siya palabas ng opisina. At nang makalabas ay agad akong bumalik sa loob.

“S-sir, sorry po sa inyo.” sabi ko at yumuko sa kanila.

“Get the fuck out of my office!” sigaw ni Kairon pero agad namang nagsalita si Sir. Brendan.

“Bakit ba kailangan mong sumigaw?!” sigaw ni Brendan kay Kairon.

“None of your business.” sabi niya kay Sir. Brendan at muli akong tiningnan. “Out!”

Mabilis naman akong umalis at sinarado ang pintuan. Nagtaka ako nang makitang wala na si Lay. Agad akong bumaba at hinanap siya.

Natagpuan ko siyang nakikipag-tsismisan sa mga ka-trabaho ko. Kamot-ulo ko siyang nilapitan at hinila.

“Sorry, mauuna na kami.” sabi ko at agad siyang hinila pasakay ng elevator.

Nang sumarado ang elevator ay agad ko siyang tiningnan ng masama. Nakanguso naman niyang iniwasan ang tingin ko.

“Baka magalit lalo ’yon sa akin!” sabi ko sa kaniya.

“Edi magalit siya! Wala akong pake!” sabi niya sa akin.

“Paano kung matanggal ako sa trabaho? Bubuhayin mo ako ah!” sabi ko naman sa kaniya.

“Oo ba.” mayabang niyang sabi kaya agad ko siyang kinotongan.

“Hindi ka naman nagtatrabaho, pabigat ka lang!” sigaw ko sa kaniya at agad naman niyang hinawakan ang kaniyang dibdib, animo’y nasaktan.

“Grabe, nakaka offend ka ha.” sabi niya sa akin at sabay kaming tumawa. “Nagugutom ako, sa’n mo gustong kumain?” tanong niya sa akin.

“Ayoko, uwi na lang tayo.”

Sinunod naman niya ang gusto ko kaya maaga kaming naka-uwi. Naabutan namin si Titang hinehele si Baby Zac habang nanonood ng cartoons.

Sabay kaming napangiti ni Lay at nilapitan si Tita at Baby Zac.

“Bakit ang aga mo ngayon?” tanong ni Tita.

“Maaga akong pina-uwi ni Sir.” sabi ko at magkatinginan naman kami ni Lay.

“Mabuti at dumaan ako sa kanila, naabutan ko siya doon.” sabi naman ni Lay.

“Mabuti at para makapag-pahinga ka na.” sabi ni Tita.

Umakyat na ako sa kwarto ko at ni-lock ang pintuan. Namimiss ko na ang kwarto ko do’n. Ang lamig kasi dito, kahit mahina lang ang aircon.

Mas gusto ko ang mainit kaysa sa malamig, basta gusto ko sa mainit. Ewan ko din kung bakit.

Ilang oras din akong nakatambay sa kwarto hanggang sa marinig ko ang boses ni Lay sa labas.

“Hoy kakain na!” sabi niya sa akin.

Agad naman akong tumayo at binuksan ang pintuan. Sabay na kaming bumaba para kumain. Habang nakain ay pumasok ang guard sa bahay.

“Mam, may naghahanap po kay Sir. Warren.” sabi ng guard.

Nagkatinginan kami ni Lay at agad akong tumayo. Sumunod ako kay kuyang guard palabas ng gate. Laking gulat ko nang makita ko ang kaniyang mukha dito.

“A-anong ginagawa mo dito?” tanong ko sa kaniya.

Agad naman siyang umiyak sa harap ko at lumuhod, “S-sorry, I didn’t mean to.” sabi niya sa akin at akmang hahawakan ang kamay ko nang lumayo ako sa kaniya.

“Anong hindi mo sinasadya? Bigla ka na lang nawala! Hinintay kita Dave, akala ko dadating ka! Susunduin mo ako! Pero wala!” sigaw ko sa kaniya.

“Sinubukan ko, pero hinarangan ako nila Mom. Kaya nga nandito ako ngayon e, tumakas ako galing States.” sabi niya sa akin.

“Edi dapat sinabi mo sa akin!”

“Tinanggalan nila ako ng karapatan! Hindi nila ako pinalabas ng bahay, yung cards ko ginalaw nila. Please, babawi ako.” sabi niya sa akin.

Pinunasan ko ang aking luha, “Bumalik ka na sa mga magulang mo.”

“A-ano?” gulat niyang tanong.

“Bumalik ka na sa inyo, umuwi ka na. Mas iintindihin mo pa ba ako kaysa sa magulang mo? Ayokong maging hadlang sa pagsasama niyo ng magulang mo.” mahaba kong sabi sa kaniya.

“Please, Warren.” sabi niya sa akin. Umuling naman ako sa kaniya at yumuko.

“Sorry.” sabi ko na lang.

Pinunasan niya ang kaniyang luha at tumayo sa harap ko. Tiningnan niya ako sa mga mata at ngumiti siya sa akin.

“Hindi na ba talaga magbabago ang isip mo?” tanong niya sa akin.

Tango lamang ang naging sagot ko sa kaniya.

“O-okay, If that’s your answer. I-ill a-accept that.” sabi niya.

“But c-can I hug you for the l-last time?” tanong niya sa akin. Hindi na ako nagsalita at kusa siyang niyakap.

“Sorry.” sabi ko na lang sa kaniya at niyakap siya. Humiwalay na ako sa yakap niya at tiningnan siya.

Ginulo niya ang buhok ko at ngumiti sa akin, “Lagi kang kumain sa tamang oras ha. ‘Wag mong pababayaan ang sarili mo. Kung kailangan mo ng cd’s hanapin mo lang ako.” sabi niya sa akin at nginitian pa din ako kahit tumutulo ang kaniyang luha.

“I will, ikaw din. Sumunod ka lagi sa parents mo.” sabi ko at tumango-tango naman siya habang nakangiti. Pero hindi niya naitago ang lungkot sa kaniyang mga mata.

Sobra akong nalungkot sa itsura niya ngayon. Ayoko naman kasing iwan niya ang magulang niya. Lalo na at tumakas lang siya. Hindi niya dapat iwanan ang magulang niya, kung kasama ko lang ang magulang ko ay hindi ko iyon magagawa sa kanila. Mahirap mawalan ng magulang, at ayokong mangyari iyon kay Dave.

“Good bye then?” patanong niyang sabi.

Nginitian ko siya at kinawayan na lang. Nakayuko niya akong tinalikuran at sumakay ng kotse. Hinintay kong mawala ang kotse bago ako pumasok sa loob.

Pagpasok ay hindi ko na tinuloy ang kinakain at dumiretso na sa kwarto. Sinarado ko ang pintuan at doon iniyak ang lahat.

Nang makita ko ang lungkot sa mata niya ay doon na nagbadyang sumabog ang aking nararamdaman. Pero pinigilan ko ito.

Ayoko din siyang magkarelasyon sa katulad kong nanloko noong una sa kaniya. Hindi ako ang nababagay sa kaniya, siguro may iba pang mas babagay kaysa sa akin.

hoy nasaktan ako😭

Thank you sa 13K reads, I love you all! 

seannnmattt2

# Chapter 18

Chapter 18

Kahit nahihiya man ay pumasok pa din ako ng trabaho. Diniretso ko ang coffee shop at kumuha ng kape para sa kaniya. Sana hindi siya magalit dahil sa ginawa ni Lay kahapon. Kailangan ko pa naman ng trabaho.

Bago ako dumiretso sa office niya ay pumasok muna ako ng office ko at doon nag-practice ng sasabihin. 

"Good morning po, Sir." teka, bakit gan'yan? Parang walang nangyari kahapon.

"Eto na po ang kape niyo, Sir." parang mas maganda kung batiin ko na lang siya. 

Habang nagpa-practice ay biglang tumunog ang intercom at ako'y nagulat. 

"Nasa'n na yung kape ko?" tanong niya sa akin. Pinindot ko ang intercom at nagsalita.

"P-papunta na po, S-sir." sabi ko at mabilis na lumabas ng office paakyat ng office niya. 

Kumatok muna ako sa glass door bago ito itinulak. Wala siya sa kaniyang table kaya nakahinga ako ng maluwag at mabilis na nilapag ang kaniyang kape sa table.

Akala ko ay wala siya pero biglang sumara ang pintuan at nakita ko siyang papasok. Nagulat ako at hindi alam ang gagawin kaya yumuko na lang ako bilang paggalang.

Nagulat ako nang ikulong nanaman niya ako sa dalawa niyang braso habang nakasandal sa lamesa. Lumayo ako ng kaunti sa kaniya pero bigla akong natumba. Mabuti na lang at nasalo agad ni Kairon ang aking ulo. 

"T-thank you." sabi ko.

"I miss your body." bulong niya sa tenga ko at inamoy ang aking leeg. Naramdaman ko na lang ay hinahalikan na niya ito. 

"S-sir, can we do it l-later? I'm not in the m-mood." utal kong sabi.

"Sandali lang 'to, you will like it." sabi ni Kairon na nasa aking likod at hinalikan ang aking leeg.

"Mmm.." ungol na lamang ang aking naging sagot sa kaniyang paghalik.

"You smell so good, Kyle." bulong ni Kairon sa aking tenga na nagpa-tindig ng aking balahibo.

Tahimik lamang ako at nakapikit habang siya ay hinahalikan ang iba't ibang parte ng aking mukha. Nakarinig ako ng katok kaya dali-dali ko siyang tinulak at lumayo sa kaniya ng kaunti.

Buti na lamang at mabilis ang aking galaw dahil bumukas agad ang pintuan at iniluwa ang kaniyang ina. 

"Mom, why are you here?" tanong ni Kairon at umupo sa kaniyang swivel chair. 

"Nothing, napadaan lang." nakangiti niyang sabi at tumingin sa akin. "Good morning, Warren." bati niya sa akin.

Nag-usap usap lang sila at nang ma-bored na si Tita ay umalis na siya. Sakto namang may meeting si Kairon kaya naghanda na kami bago pumunta sa meeting room.

"You owe me, sisingilin kita mamayang gabi." sabi niya at nauna nang lumabas sa office niya.

Ginusto ko din ang ginagawa namin kaya hindi na ako magrereklamo at susundin na lang ang kaniyang gusto. 

Boss ko din siya at kailangan ko ng trabaho para kay Tita Jenny. Malaking opportunity itong pagpasok ko sa kompanya niya bilang secretary, mataas ang sahod. Makaka-ipon agad ako.

Habang nasa meeting ay nakatayo lang ako sa likod niya habang nag-uusap-usap sila tungkol sa mga projects nila. Dahil wala naman akong ginagawa doon ay nakatunganga na lang ako sa kung saan.

Narinig ko na lang ang pag-alis nila isa-isa kaya agad akong bumalik sa wisyo. Tanghali na pala at kailangan na naming kumain. 

"Sir, anong gusto niyang lunch?" tanong ko sa kaniya.

Tiningnan naman niya ako, "Kahit ano, basta parehas ng sayo." sabi niya. Naguguluhan man ay tumango na ako at lumabas na ng room. 

Dahil sa nangyari kahapon ay nakayuko akong naglakad at sumakay ng elevator. Sakto namang pasakay din si Lili kaya wala akong kawala.

"Okay ka na ba?" tanong niya sa akin.

"Oo naman, bakit naman ako hindi magiging okay?" 

"Beh, gusto mo sakalin ulit kita? Tapos tanungin ko kung okay ka lang?" sarkastiko niyang sabi.

"Nung una hindi, dahil wala pang kahit sino ang gumagawa no'n sa akin. Kung ang iba ay matatakot dahil sa anger issues niya, ako ay hindi. Kailangan ko ng trabaho at isa ito sa makakapag-ahon ng buhay namin ng Tita ko. Kailangan ko ng ganitong trabaho, mataas ang sweldo." mahaba kong sabi.

"Mataas nga ang sweldo, ikamamatay mo naman." 

"Parang pinapa-alis mo na ako dito ah." natatawa kong sabi.

Natawa din siya, "Hindi naman, mag-iingat ka sa susunod ah. Kapag nararamdaman mong nagagalit na siya, tumakbo ka na lang." sabi niya at sabay kaming nagtawanan.

Nang bumukas ang elevator ay naghiwalay na kami dahil sa kabila siya dadaan. Pumunta ako sa isang fast food chain at bumili ng dalawang rice with chicken at coke. 

Dahil nga fast food chain ay mabilis akong nakabili at bumalik na ng opisina. Sumilip ako sa meeting room kung nandoon ba siya pero wala na. Kaya umakyat na ako sa kaniyang opisina. 

Hindi pa ako nakaka-katok ay sumigaw na siya na pumasok kaya binuksan ko na ang pintuan. Naabutan ko siyang nag-aayos ng upuan kasama ang table. Napangiti ako at nilapag ang pagkain sa table. 

"Iyan lang po ang binili ko, pero masarap 'yan." sabi ko pero hindi niya ako pinansin at nauna nang umupo. 

Kinuha niya ang isang box at binuksan ito. Walang ano-ano'y kumain agad siya habang ako ay nakatingin lang sa kaniya.

"What are you lookin' at? Kakain ka ba o ano?" tanong niya sa akin kaya agad akong napasubo ng kanin.

Nagutom siguro siya sa haba ng meeting kanina. Mabuti at kumakain siya ng mumurahing pagkain. Siguro ngayon pa lang siya nakakain ng ganitong pagkain.

"Saan mo 'to nabili?" tanong niya. Hindi niya nga alam.

"D'yan lang, yung fast food chain sa malapit." sabi ko.

"Masarap pala ang pagkain nila, sabi ni Dad hindi daw 'to masarap dahil madumi." sabi niya sa akin na ikinakunot ng aking noo.

"Lahat ng pagkain, madumi. Hindi nga lang kasing dumi, pero masasarap ang lahat ng pagkain." sabi ko sa kaniya na tinanguan naman niya. 

"Yeah, you're right." sabi niya lang at tinuloy na ang pagkain. 

Sabay na kaming kumain hanggang sa kami ay matapos. Ako na ang nagligpit ng lahat habang siya ay pumasok ng kwarto at magpapahinga daw. Dito lang daw ako sa opisina niya at bantayan ang mga taong gustong pumasok.

Nagulat ako na lang ako nang may pumasok sa pintuan. Si Sir. Brendan. Agad akong lumapit, ang mukha niyang galit dati ay ngayon ay nag-aalala na. 

Hinawakan niya ako sa dalawang balikat at tiningnan ang sarili ko. Naguguluhan ko naman siyang tiningnan. 

"A-ano pong meron?" tanong ko sa kaniya. 

"Are you okay, sinasaktan ka ba ng gagong Kairon na 'yon?" tanong niya sa akin.

"H-hindi po." agad kong sabi. 

Napangiti naman siya sa akin at niyakap ako. Siguro ay may problema lang siya kaya niyakap ko na din siya. 

"Magiging okay din po ang lahat." sabi ko sa kaniya at humiwalay naman siya sa yakap.

"Sana nga, sana matanggap niya kami bilang pamilya. Ang dami naming pagkukulang sa kaniya." sabi niya sa akin at niyakap akong muli.

Pina-upo ko siya sa couch at kumuha ng tubig. Binigay ko ito sa kaniya na ikinangiti naman niya. Tumayo lang ako sa gilid niya. 

"Maupo ka." agad niyang sabi nang makita niyang nakatayo lang ako.

"Thank you po." 

"Ilang taon ka na?" tanong niya sa kaniya. 

"Twenty three years old po." sabi ko at ngumiti naman siya. Bumulong naman siya pero hindi ko narinig. "Ano po 'yon?" tanong ko.

"Huh, wala?" sabi niya at tumayo na.

"I have to go since nagpapahinga si Kairon." sabi niya at niyakap akong muli. 

"O-okay po, ingat po." sabi ko naman.

Lumabas na siya ng office at napahinga naman ako ng malalim. Ang weird niya ngayon, dati naman ay galit ang pakikitungo niya sa akin tapos biglang naging mabait na siya ngayon. Siguro may topak lang siya nung una.

Hinintay kong magising si Kairon hanggang sa magdilim na. Narinig ko ang pag-bukas ng pintuan kaya agad akong tumayo at binati siya. 

"Good evening." sabi ko at ngumiti naman siya. 

"Wala bang pumasok dito?" tanong niya. 

"Si Sir. Brendan po. Pero ang weird niya kanina." sabi ko na nagpakunot ng noo niya.

"Why?" tanong niya.

"Nung una pong pagkikita namin galit siya sa akin kahit wala naman akong ginagawang masama, tapos kanina ang bait na niya." sabi ko at napa-isip naman siya. 

"He's crazy, I guess." sabi niya at umupo sa kaniyang upuan.

"Nagugutom na ba kayo? Anong gusto mong makain?" tanong ko.

"Yung kanina, masarap 'yon." sabi niya at napangiti naman ako.

"Okay, hintayin niyo lang ako." sabi ko at lumabas ng opisina niya.

Dumiretso ako sa office ko at kinuha ang card niya pang-bayad. Mabilis akong bumaba ng building gamit ang elevator. 

Mabilis lang akong nakarating sa fast food chain kaya binili ko na ang rice with chicken. Isa lang ang binili ko dahil uuwi naman ako sa bahay. Doon na lang ako kakain. 

Bumalik ako ng opisina at binigay sa kaniya ang pagkain. Hinintay ko siyang matapos hanggang sa ipaligpit niya sa akin iyon. 

"Sir, mauuna na po ako." sabi ko pero bigla niyang akong pinahinto.

"Wait." sabi niya at tumayo. 

"Yes po?" tanong ko. 

Lumapit naman siya sa akin at agad akong hinalikan. "Remember, you owe me?" sabi niya sa akin at hinalikan ako sa labi. 

Noong una ay hindi ako gumanti pero kalaunan ay tumugon din sa kaniyang halik. Nang maramdaman niya ang pagtugon ko ay agad niya akong binuhat papasok sa kwarto.

Hindi agad siya nagtagal at mabilis na tinanggal ang kaniyang suit at polo. Hinawakan ko ang katawan niya habang patuloy ang aming paghahalikan.

Ewan ko kung bakit ganito ang pakiramdam ko. Basta ay nagugustuhan ko ang kaniyang ginagawa sa akin. 

Tinigil niya ang paghalik sa akin sa labi at tinuloy ito pababa sa aking leeg. Mahina akong napa-ungol at binigyan pa siya ng espasyo sa aking leeg.

Umupo siya sa harap ko at binuka ang aking hita. Pinapulupot niya ito sa kaniyang bewang na ginawa ko naman at muli akong hinalikan. 

Mabagal lamang ang halik niya sa akin. Pinasok niya ang kaniyang dila sa aking bibig, tila may hinahanap. Nasa ganoon kaming posisyon nang bigla siyang humiwalay sa akin at hinubad ang aking pantalon. 

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at sinunod ang huli ko ng saplot na pang-ibaba. Tinakpan ko ang pribado kong parte dahil sa hiya. Napangiti naman siya at hinalikan ako sa labi.

Pinadapa niya ako sa kama at narinig ko nang duraan niya ang kaniyang daliri. Naramdaman ko na lang ang kaniyang daliri sa akin at ginagalaw ito. 

"A-ah!" 

"Don't worry." sabi niya sa akin at naramdaman ko na lang na ipinasok na niya ang isa niyang daliri.

"Mmp!" pagpigil ko sa aking ungol. 

"Moan." utos niya.

"Ah!" 

Tumigil siya sa ginagawa at tiningnan ko siya. Tinatanggal na niya ang kaniyang pang-ibabang saplot. Napayuko na lang ako sa kama at hinintay ang susunod niyang gagawin. 

"Please be fast, I-i want you n-now." nahihiya kong sabi.

"Fuck really?" hindi makapaniwala niyang sabi.

"Now." sabi ko at agad naman siyang gumalaw. Umalis siya sa kama at may kinuhang lalagyan. Ipinahid niya ito sa kaniyang pagkalalaki.

"Okay, breathe in." sabi niya na ginawa ko naman. 

"A-ah!" malakas kong ungol dahil sa sakit. 

Ramdam ko ang kaniyang pagkalalaki sa akin. 

"Fuck." ungol niya at tinuloy ang ginagawa.

Hanggang sa maramdaman ko ang buong pagkalalaki niya sa akin. Napabagsak ang aking ulo sa kama at pinakiramdaman ang kaniyang pagkalalaki.

"F-faster." mahina kong sabi na agad naman niyang ginawa.

"Mmm." ungol niya habang gumagalaw ng mabilis sa akin. Ilang minuto din siya sa kaniyang ginagawa hanggang sa bumilis pa ito.

"I'm coming, fuck!" malakas niyang sabi at mabilis na gumalaw sa akin.

"Ah!" 

Naramdaman ko na lang ay ang pagtanggal niya sa kaniyang pagkalalaki sa akin. Tuluyan na akong napadapa at malapit nang makatulog.

"I love you." sabi ni Kairon at hinalikan ako sa pisngi.

Hindi ko na iyon pinansin at nakatulog na bigla dahil sa pagod.

I caaaaan’t😭

Thank you for 17K reads everyone!

seannnmattt2

Chapter 19

Chapter 1

9

Maaga akong pumasok ng opisina at dala-dala ang kapeng gusto ni Kairon. Hindi ko pa din makalimutan ang nangyari kahapon. Parang ayoko na ngang pumasok.

Wala si Shaine sa coffee shop kaya mabilis lang din akong nakaalis. Habang pasakay ng elevator ay biglang pumasok ang hinahanap ko sa coffee shop kanina.

“Shaine?!” gulat kong tanong.

“Shaine, your handsome janitor.” sabi niya at hinaplos pa ang kaniyang ilong.

“A-ano? Janitor ka naman ngayon?” tanong ko sa kaniya.

Natatawa naman siyang tumango-tango, “Oo, hindi na ako nagtatrabaho doon sa mall. Masiyadong malaki.” sabi niya at sabay kaming tumawa.

Wala pa ako sa floor ni Kairon nang bumukas ang elevator. Pumasok doon ang lalaking muntikan nang makabangga sa akin noon sa kanto namin.

“T-teka, kilala kita ah?” tanong ko.

“Yep, Raizer. Your handsome racer.” sabi niya at natawa naman ako dahil magkatugma ang kaniyang sinabi. Pati si Shaine ay mahinang natawa.

“What’s funny?!” galit na tanong ni Raizer kay Shaine.

“Get the hell away from me.” sabi ni Shaine at tinulak si Raizer.

“Anyways, I’m here for business.” sabi ni Raizer at ngumiti sa akin.

Bumukas ang elevator sa floor kung saan nandoon ang opisina ni Kairon. Lahat kami ay doon ang punta kaya sabay-sabay na kaming lumabas.

Kumatok ako at agad namang sumigaw si Kairon na pumasok. Seryoso niya akong tiningnan at nang makita niya ang dalawang nasa likod ko ay agad iyong nagbago.

“What can I help you?” tanong ni Kairon kay Raizer habang si Shaine naman ay nakangiti lang.

“Hi, ako po ’yung pinatawag para maglinis ng kwarto niyo.” sabi ni Shaine na tinanguan naman ni Kairon.

“You’re not familiar.” sabi ni Kairon pero binuksan pa din ang pintuan.

“Bago pa lang ako, pero mapagkakatiwalaan.” mayabang na sabi ni Shaine. Naiwan ni Shaine ang ibang panglinis sa gilid ng table ni Kairon.

Nangingiti naman ako dahil hindi man lang siya gumalang kay Kairon.

“How about you?” tanong naman ni Kairon kay Raizer.

“Invest.” maikling sabi ni Raizer kay Kairon. Pinaupo naman ni Kairon si Raizer.

Mukhang wala sa mood si Kairon ngayon. May problema bang nangyari sa kaniya o sa opisina. Baka magalit nanaman siya ng sobra.

Lumapit ako sa table ni Kairon at ilalagay sana sa table niya ang kape nang mabangga ko ang mga panlinis na dala ni Shaine na naging epekto ng pagtapon ng kape sa damit ni Kairon.

“Fuck!” sigaw ni Kairon at napatayo sa kaniyang kina-uupuan.

Agad akong umayos at lumapit kay Kairon nang bigla niya akong itulak ng malakas. Malakas ang pagkakatulak niya kaya agad akong natumba at nauntog ang ulo sa pader. “Ah!” inda ko.

“What the fuck?!” sigaw ni Raizer at agad akong nilapitan.

Hahawakan sana ako ni Raizer nang biglang magsalita si Kairon.

“Don’t you dare touch him or else.” nagbabantang sabi ni Kairon kay Raizer.

“Or fucking else what?” matapang na tanong ni Raizer.

Mabilis na lumapit si Kairon kay Raizer at akma itong susuntukin nang pumagitna si Shaine at hawakan ang kamao ni Kairon.

“Bitawan mo ako!” sabi ni Kairon na ginawa naman ni Shaine. Itinayo ako ni Raizer at pinaupo sa couch.

“Ganito ba ang ginagawa mo kay Kyle kapag may nagagawa siyang mali?! Ha?!” sigaw na tanong ni Raizer kay Kairon.

“As if you care.” pabalang na sabi ni Kairon.

“You fucking bast-

“Anong nangyayari dito?!” sigaw ng kung sino sa pintuan. Si Sir. Brendan.

“Kuya, sinaktan niya si Kyle!” sumbong ni Raizer.

“What?!” sabi ni Sir. Brendan at agad akong nilapitan. “Are you okay?” tanong niya sa akin.

“O-okay lang naman po.” sabi ko at inalalayan nila akong maka-upo.

“Ano bang problema mo?!” sigaw ni Sir. Brendan kay Kairon.

“Brendan Seiton,” turo niya kay Sir. Brendan. “Raizer Seiton,” turo naman niya kay Raizer. “Shaine Seiton and Kyle Warren Seiton.” turo niya sa aming dalawa ni Shaine.

Agad akong nagulat at naguguluhan sa kaniyang sinabi. Seiton? Seiton silang lahat? Anong mayroon?

“Bakit ngayon ko lang napansin na parehas pala kayo ng last names.” natatawang sabi ni Kairon. “Magka-ano-ano kaya kayo?” tanong niya pa.

“None of your business.” galit na sabi ni Raizer.

“Let’s go Kyle.” sabi ni Shaine pero agad na nagsalita si Kairon.

“He’s mine.” galit na niyang sabi habang nakatingin kay Shaine.

“He’s not yours! Hindi mo siya pag-aari! Sinasaktan mo lang siya dito! Kaya kukunin na namin siya!” sabi ni Raizer at tinayo na ako.

“T-teka saan tayo pupunta?” tanong ko nang magsimula kaming maglakad.

“Bitawan niyo siya!” sigaw ni Kairon kaya napatigil kami.

Tiningnan ko siya at kita sa kaniyang mata ang sobrang galit habang nakatingin kay Raizer at Shaine. Pero agad din iyong hinarangan ni Sir. Brendan.

“Aalis na kami.” sabi ni Sir. Brendan at tumalikod na nang bigla na lang hawakan ni Kairon ang balikat at susuntukin sana ito nang mailagan ito ni Sir. Brendan.

“Umalis na kayo dito sa kumpanya ko at iwan niyo sa akin si Kyle!” galit niyang sigaw.

“Tapos ano? Sasaktan mo?!” galit nang sabi ni Sir. Brendan.

Lalapit sana sa akin si Kairon nang bigla itong suntukin ni Sir. Brendan.

“Tama na!” sigaw ko at lalapit sana kay Kairon nang hawakan ako ni Raizer at Shaine.

“Ano ba Kyle, sinasaktan ka lang niya!” sabi ni Shaine sa akin.

Kitang-kita ko ang pagbagsak ni Kairon at pag-dugo ng kaniyang labi. Mukhang malakas ang naging pagtama nito sa kaniyang mukha.

Muling tumayo si Kairon at sinuntok din si Sir. Brendan nang bigla akong hilahin nina Shaine at Raizer palabas ng opisina.

“Pigilan niyo sila!” naiiyak ko nang sabi pero wala silang ginawa at pilit akong pinasok sa elevator. “Bitawan niyo nga ako!” sigaw ko sa kanilang dalawa at ginawa naman nila.

“Saan niyo ba ako dadalhin!” sigaw ko.

“Sa bahay, kay Dad.” sabi ni Shaine at pinindot ang ground floor.

“Baka kung napaano na si Kairon!” nag-aalala kong sabi.

“Nag-aalala ka pa din sa kaniya kahit sinaksaktan ka na?! Bagay lang iyon sa kaniya!” galit na sabi ni Raizer at niyakap ako. “Nandito na kami, hindi ka namin sasaktan.” sabi niya pa habang nakayakap sa akin.

“Tama siya, pamilya tayo.” si Shaine.

“Teka nga, anong pamilya ba ang sinasabi niyo at bakit Seiton ang tawag sa inyo ni Kairon.” tanong ko.

“Sa bahay na kami magpapaliwanag.”

Bumukas ang elevator at lumabas kami. Nakahawak sa braso ko si Shaine habang nakasunod naman sa amin si Raizer.

Pinasakay nila ako sa kotse at agad itong umandar. Nag-aalala pa din ako kay Kairon. Baka kung ano na ang nangyari sa kanila. Ilang oras din kami nasa byahe pero hindi pa din kami humihinto.

“Ano bang nangyayari, saan ba tayo pupunta?” naguguluhan ko nang tanong.

“Sa bahay nga ni Dad, malayo talaga ’yon dito.” sabi ni Shaine habang nag d-drive naman si Raizer.

“Malapit na tayo.” sabi ni Raizer at binilisan pa ang pagmamaneho at binuksan ang bintana. “Fifty thousand, deal?” tanong niya sa isang kotse. Si Sir. Brendan?!

“Deal!” sigaw niya at laking gulat ko nang bumilis ang pagmamaneho ni Raizer.

“Ano ba! Teka lang! Bagalan mo ayoko pang mamatay!” sigaw ko habang mabilis siyang nag-mamaneho.

“Masasanay ka din.” sabi ni Shaine habang nakain ng tinapay.

“Hindi ako masasanay dahil hindi na ako uulit!” sigaw ko habang mahigpit na nakahawak sa upuan. Biglang huminto ang kotse sa harap ng isang malaking gate.

Naginginig ang mga tuhod akong bumaba ng kotse. Nagpa-alalay pa ako kay Shaine para hindi matumba habang si Raizer naman ay nakangiting hinihintay ang kaniyang kalaban.

“Give me fifty.” sabi niya nang makarating na ang kotse ni Sir. Brendan.

“Check or cash?” walang pakeng tanong niya kay Raizer.

“Cash, now.” sabi niya at agad na sumimangot si Sir. Brendan.

“Wala akong cash.” sabi niya kaya agad na napakamot ulo si Raizer.

May lumapit na guard sa amin at nang makilala sila ay agad itong binuksan. Nakahawak ako kay Shaine habang tinitingnan ang bawat paligid.

Pagpasok namin ay may hardin sa kaliwa’t kanan ng daan. Malaki ang hardin at punong-puno ng mga bulaklak. Sa gitna ng daan ay may malaking fountain na nakalagay. Sobra akong namangha dahil sa laki niyon.

Sa likod ng fountain ay isang sobrang laking mansyon. Napakatingkad ng kulay at mukhang hindi nasisira. Napangiti ako sa ganda, ang sarap sa mata.

Bago makapasok sa loob ay hahakbang ka pa sa mahabang hagdan. Mansyon talaga o kaya ay isang castle na may hari at reyna sa loob.

Bumukas ang malaking pintuan at sumalubong ang isang lalaki at babae. Siguro ay nasa edad 60 na sila. Maputi na ang buhok ng lalaki habang ang babae naman ay ang iba pa lang.

“Dad.” tawag ni Sir. Brendan at nagmano sa lalaki. Sumunod naman si Shaine at Raizer at nagmano din sa kaniya at yumakap sa babae.

Naiwan akong mag-isa sa may pintuan at hindi alam ang gagawin kaya yumuko ako bilang paggalang.

“G-good morning po.” sabi ko at yumuko sa harap nila.

Nakatitig lang sa akin ang lalaki kaya medyo na-awkward-an ako, “Ikaw na ba talaga ’yan?” tanong ng lalaki sa akin at lumapit.

Hinawakan niya ang aking pisngi at nakita ko ang pagtulo ng kaniyang luha. Nagulat ako nang yakapin niya ako at doon umiyak. Hindi ko alam ang aking gagawin kaya yumakap na din ako sa kaniya.

“Anak ko.” sabi niya habang umiiyak.

“A-anak?” tanong ko.

“Oo, anak ko. Anak kita, ako ang tatay mo.” sabi niya sa akin at agad akong humakbang patalikod.

Kumunot ang noo ko at lumayo sa kaniya. “Ako ang tatay mo, ang nanay mo ay si Wendy.” sabi niya kaya agad na tumulo ang aking mga luha.

“I-ikaw.” sabi ko at pinunasan ang aking luha.

“A-ako nga.” sabi niya sa akin at lumuhod sa aking harapan.

“Bakit mo kami iniwan?!” galit kong sigaw sa kaniya. “Namatay si nanay nang wala ka! Lumaki akong wala ka!” sigaw ko pa at naramdaman ko na lang ang pagyakap sa akin ng kung sino.

“Huwag mong sigawan si Dad please, hindi naman niyo iyon ginusto.” sabi niya.

“Milly, halika dito.” sabi ng babae at lumapit naman siya at yumakap sa babae.

“Patawarin mo ako anak, hindi ko ginusto iyon.” sabi niya sa akin.

“Nagsasabi siya ng totoo.” sabi naman ng babae.

“Magpapaliwanag ako, pakinggan mo ako.” sabi niya pa at tumayo na.

“Kyle, please.” sabi ni Shaine at nginitian ako. Pinunasan ko ang aking luha at tumango. Ngumiti sila at inanyayahan akong pumasok.

Ginala ko ang aking paningin sa loob. May malaking hagdan ulit papunta sa pangalawang palapag. At madaming nakasabit na picture frame.

Pina-upo nila ako sa upuan at sila naman ay nasa kabila-kabilang upuan.

Si Sir. Brendan at Raizer ay magkatabi sa isang couch sa kaliwa ko habang si Shaine naman ay nasa aking kanan at naka-ipo sa single sofa. At sa malaking couch naman naka-upo ang babae at ang tatay ko.

“Hindi si Wendy ang una kong minahal pero siya ang gustong-gusto ko noon.” pagsisimula niya.

“Mahal namin ang isa’t isa, pero ang relasyon namin ay patago. Nandoon na si Brendan, Raizer at Shaine. Kasal na ako noon kay Millain.” sabi niya at hinawakan ang kamay ng babae. Siya siguro si Millain.

“Pero nang makita ko si Wendy ay agad ko siyang nagustuhan. Niligawan ko siya at minahal ng sobra.”

“Hanggang sa malaman ni Millain at ng mga anak ko na kinakasama ko si Wendy.”

“Ilang linggo ay nalaman naming buntis siya at ikaw ang nasa sinapupunan niya. Sobrang saya ko no’n pero siya ay hindi.”

“Malungkot siya dahil may asawa’t anak na ako. Pero masaya siya dahil dumating ka sa kaniya. Sinabi niyang siya na ang mag-aalaga sayo at bumalik na daw ako dito. Pero hindi ako pumayag no’n anak.” sabi niya.

“Pero wala akong nagawa dahil buo na ang desisyon niya. Sinabi pa niyang kukunin lang daw kita kapag nahihirapan ka na. At ngayon ang pagkakataon na iyon, hindi ko na pinalagpas pa.”

“Inutusan ko sila para hanapin ka, kaya lahat sila ay nakilala mo na. Sana mapatawad mo ako kung ngayon lang ako nagpakilala.” sabi niya at lumapit sa akin.

Yumakap siya sa akin at ganoon din ako. Akala ko ay kaya niya kami iniwan dahil ayaw niya sa amin. Akala ko ay hindi ako kayang mahalin ng tatay ko. Mali pala ako.

Natapos ang usapan namin at ginala nila ako sa mansyon. Tinuro nila ang lahat at sumama pa ang maliit sa amin, si Milly.

“Ibig sabihin ay magkakapatid tayong lima?” bigla kong tanong.

“Opo, ang saya diba. Madami tayong magkakapatid.” sabi ni Milly.

“Tawagin mo na akong Kuya Brendan ah, hindi na Sir. Brendan.” natatawang sabi ni Kuya Brendan.

“Okay.” nakangiti kong sabi.

“Ako din, Kuya dapat. Mas matanda ako sayo eh.” sabi naman ni Raizer.

“Ako din, Kuya din dapat. Pangatlo ako.” mayabang niya sabi.

“Okay po, mga Kuya.” sabi ko at sabay-sabay kaming nagtawanan.

Hindi ko akalaing may ganitong pamilya pa pala ako. Akala ko ay si Tita, Lay, Cedrick at Baby Zac na lang ang aking pamilya, mayroon pa pala. May Kuya na ako at may bunso pang kapatid.

Ang saya!

Okay, so ayon na nga. Seiton family is complete! 

Brendan Seiton

Raizer Seiton

Shaine Seiton

Kyle Warren Seiton 

Milly Seiton

cutie!😭

seannnmattt2

# Chapter 20 

Chapter 20

"Uuwi na po ako, baka hinahanap na ako nila Tita." paalam ko sa aking tatay dahil mag-gagabi na. Baka maghintay nanaman sila.

"Anak, dito ka na lang. Siguradong kukuhanin ka ni Kairon at sasaktan ka nanaman." nag-aalalang sabi niya.

"Okay lang po ako ‘tay este Dad." sabi ko pero ayaw pa din niyang pumayag.

"Anak ko, alam ko ang lahat ng ginawa sayo ni Kairon. Sinakal, tinulak, ano pa ang susunod? Ayoko nang mayroon pa iyon ulit." 

"Tama si Daddy, dito ka na lang." sabi ni Milly at yumakap sa akin. Napangiti naman ako at gumanti ng yakap sa kaniya.

"Ako din!" sabi ni Raizer hanggang sa sunod-sunod na silang yumakap sa amin. Si Dad at Tita Millain naman ay pinapanood lang kaming magkakapatid.

Pumayag na akong dito na muna maggabi pero bukas ay babalik na ako sa amin. I-ttext ko na lang sila Tita na hindi ako makakauwi.

"Halika na, kumain na tayo." sabi ni Dad kaya sumunod na ako sa kaniya. 

Mayroon na akong sariling kwarto dito, matagal na pala itong ginawa para sa akin. Ang saya dahil akala ko ay nakalimutan na ako ng tatay ko. Iyon pala ay may kasunduan sina Mama at Dad.

Si Dad ay nasa gitna ng dining table at sa kanan naman ay sina Tita Millain, Kuya Raizer at Milly. Sa kaliwa naman ay sina Kuya Brendan, Shaine at ang bakanteng upuan na siguro ay para sa akin. 

Nang mapansin ako ni Kuya Brendan ay tumayo siya at lumipat ng upuan. 

"Dito ka na." sabi niya kaya napangiti na lang ako at nagpasalamat. 

"Tingnan mo ang leeg mo, hindi pa din nawawala ang marka." sabi ni Dad at itinaas ang aking mukha para mas makita ang aking leeg.

"Ano itong mga pulang—

"Malamok po kasi sa amin kaya nagkaganyan." mabilis kong sabi. Marka kasi iyon na ginawa ni Kairon kagabi. 

"Alam mo buti na lang nandoon kami ni Shaine kasama mo, kung hindi ay baka nadagdagan ang mga pasa't sugat mo." sabi ni Kuya Raizer.

"Oo nga, thank you sa inyo. Pero sanay na ako sa ginaga—

"Ayan, sinasanay mo ang sarili mo. Kaya ka sinasaktan kasi hindi ka lumalaban, kaya umuulit ang ginagawa niya sayo. ‘Wag mong sanayin ang sarili mong masaktan. Anak, minsan kailangan mo ding lumaban." sabi ni Dad at nakangiti naman akong tumango. 

"Kumain na nga tayo, ‘wag niyo munang pag-usapan iyan." sabi naman ni Tita Millian at tumingin sa akin. Ngumiti siya at gumanti naman ako ng ngiti. 

Tawanan, asaran at pikunan ang nangyari sa hapagkainan. Ganito pala sila ka-close, sana sa susunod maging close ko na din silang lahat. 

"Raizer, Milly, matulog na." sigaw ni Tita Millain galing sa taas. 

"Wait lang po, Mom. Lalaro pa kami." sigaw ni Milly.

"Mom, maaga pa. Mamaya na lang." reklamo naman ni Kuya Raizer.

"Oo nga naman Tita, maaga pa." sabat naman ni Kuya Brendan habang si Kuya Shaine naman ay nakatutok sa kaniyang baraha. 

"One Two Three pass!" sigaw ni Milly at agad kaming nagpasahan ng card. 

Nang makita kong parehas na ang aking mga baraha ay mabilis kong nilapag ang aking kamay sa lamesa at sumunod naman sila. Nahuli si Milly kaya nakanguso niyang nilapag ang baraha.

"Ano kayang parusa sa baby natin?" tanong ni Kuya Brendan habang nag-iisip.

"I'm not a baby." reklamo ni Milly at inayos na ang mga baraha habang hinihintay ang magiging parusa niya.

"Ikuha mo na lang kami ng alak tsaka baso." suggest ni Kuya Raizer.

"Tama! Iyon na lang, baka hindi kayanin ng baby namin ang nasa isip ko eh." sabi ni Kuya Brendan at tumayo na si Milly para kumuha ng alak at baso.

Habang naghihintay ay bigla na lang akong nahilo. Hinawakan ko ang aking ulo at kaya agad nila akong napansi. 

"Warren, okay ka lang?" tanong ni Kuya Raizer sa akin at agad akong inalalayan.

"Siguro sa pagod lang 'to kaya ako nahihilo." sabi ko. 

"Matulog na siguro tayo para makapagpahinga na din si Kyle." sabi ni Kuya Shaine at sumang-ayon naman ang iba.

"Okay lang ako, ituloy niyo lang 'yan. Mauuna na lang akong matulog." sabi ko sa kanila pero hindi sila pumayag.

"Matutulog na tayong lahat." sabi ni Kuya Brendan kaya wala akong nagawa kundi pumayag. 

"Milly, ‘wag ka na pala kumuha. Inaantok na kami eh." sigaw ni Kuya Raizer at padabog na bumalik si Milly.

"Sayang lang ang pagod ko, ang bigat kaya ng bote ng alak tapos ibabalik ko din pala." reklamo niya at sabay na kaming umakyat sa malaking hagdanan. 

Kasya kaming lima sa isang linya ng hagdanan. Grabe talaga ang mayayaman, pwede naman kung dalawa lang ang kasya sa isang linya para hindi sayang ang pera. 

"Ba-bye po Kuya Brendan, Kuya Raizer Kuya Shaine and Kuya Kyle!" sabi sa amin ni Milly kaya napangiti ako. May bunso akong kapatid, tapos may mga Kuya pa! 

"Bye, goodnight baby!" paalam ni Kuya Brendan. 

Ang pintuan kasi ni Milly ang una kaya siya ang unang papasok sa kwarto. Sumunod naman ang kwartong ibinigay sa akin ni Dad. 

"Good night, Kyle." sabi ni Kuya Brendan at humalik sa aking noo. Nahihiya naman akong ngumiti.

"Good night, Kyle. Sleep tight." sabi naman ni Kuya Shaine at niyakap ako.

"Good night, sweet dreams!" sabi naman ni Kuya Raizer at sabay na silang umalis. 

"Good night din sa inyo." pahabol ko at isa-isa naman silang tumingin at ngumiti.

Pumasok na ako sa loob at sinarado ang pintuan. Bigla nanamang bumalik ako aking pagkahilo. Umupo ako sa kama at hinilot ang aking ulo. 

Tumingin ako sa aking damitan kung mayroon bang pwedeng ipamalit. Bigla kong naalala na ngayon lang pala ako nakapasok dito sa kwartong ito, sa kwarto ko. 

Huminga ako ng malalim at lumabas ng kwarto para manghiram ng damit kay Kuya Shaine. Since siya ang mas close ko sa kanilang dalawa.

Tatlong katok pa lang at pagtawag ko ay binuksan na niya ang pintuan at nakangiting nakatingin sa akin. "Bakit?" tanong niya.

"Pwedeng makihiram ng damit, wala kasi akong dala eh." sabi ko at nagulat ako nang hilahin niya ako papasok sa kwarto niya.

Agad akong namangha sa ganda ng kwarto niya. At ang bango pa, amoy tinapay? Bakit tinapay?

"Mahilig kasi ako sa tinapay, ang sarap kasi lalo na kapag malambot at mainit." sabi ni Kuya Shaine habang naghahanap ng damit.

"Kahit yung luma mo na lang ay pwede na sa akin." 

"Hindi pwede, kailangan yung bago. Eto! Hindi ko pa 'to nagagamit, sayo na lang." sabi niya at inabot sa akin ang damit at pajamang pantulog.

"Siguradong kakasya sayo 'yan, kaunti lang naman ang nilaki ng katawan ko sa katawan mo eh." dagdag pa niya. 

"Sige, salamat dito Kuya." sabi ko at lumapit siya sa akin at niyakap ako. 

"Alam mo ba, matagal ka na naming pinagmamasdan sa malayo." sabi niya nang bumitaw siya sa yakap. "Gustong-gusto ka na naming makasama pero kumakapit pa din si Dad sa agreement nila ng Mom mo.

"Sige na, matulog ka na. Baka mahilo ka pa ulit." sabi niya at nagpaalam na ako sa kaniya. 

Sinarado ko ang pintuan at laking gulat ko nang pagharap ko ay nandoon na si Milly habang nakangiti sa akin. Muntikan na akong masigaw.

"Kuya, pwede akong matulog sa tabi mo?" tanong niya sa akin. Agad naman akong pumayag dahil kapatid ko naman siya, at gusto ko din silang maging close. 

"Oo naman, tara." sabi ko at agad siyang tumalon sa kama at tumabi sa akin.

"Thank you!" sabi niya at humiga na paharap sa akin. 

"Bakit gusto mong tumabi sa akin sa pagtulog?" tanong ko sa kaniya.

"Nothing, I just feel like magiging mag-close tayo ng sobra. And I want a normal Kuya, not like Kuya Brendan, Raizer and Shaine. They're crazy." sabi niya at natawa naman ako.

"I'm so happy that I have a younger brother now, pati older brothers." sabi ko.

"Well, sa susunod hindi ka na sasaya. Aasarin ka nila lagi, lalo na at bunso ka din." sabi niya at sabay kaming nagtawanan.

"Ten o'clock na, let's sleep na. Baka magalit ang Mommy Millain mo." sabi ko at tumango naman siya sa akin.

Pinikit na niya ang kaniyang mga mata kaya ganoon din ang aking ginawa. Ilang minuto lang din ay nakatulog na din ako. 

"GOOD MORNING our babies!" agad akong napabangon nang makarinig ako ng sigaw. Pati si Milly ay nakabangon na din at halatang nagulat.

"Kuyas! Y'all are so ingay! It's so maaga pa!" reklamong sabi ni Milly.

Habang ako naman ay natawa at bigla na lang may kung ano sa aking katawan at maramdaman kong masusuka ako. 

Agad silang nagulat kaya tinakpan ko ang aking bibig at tumakbo sa bathroom. Agad akong sinuka sa toilet bowl at sumunod naman sila sa akin. 

"Are you okay? Raizer kumuha ka ng tubig." sabi ni Kuya Brendan.

"Okay okay!" mabilis niyang sabi at tumakbo palabas ng kwarto.

Si Kuya Shaine, Brendan at Milly naman ay hinahagod ang aking likod. Hanggang sa bumalik si Raizer at ibigay sa akin ang tubig. Agad ko itong ininom at nagmumog.

"Sorry." sabi ko at tumayo na. 

"Are you okay? Sumuka ka ba dahil sa ginawa namin? Sorry." sabi ni Kuya Brendan.

"Nako hindi Kuya, siguro napadami lang ang kain ko kagabi." sabi ko pero kumunot ang noo ni Kuya Shaine.

"Halos hindi nga naubos ang nasa plato mo kagabi. Paanong napadami ang kain mo?" nagtatakang tanong ni Kuya Shaine.

"Basta ang mahalaga is okay siya, are you po ba talaga?" sabi ni Milly at nag-aalala akong tiningnan.

"Okay lang ako, I promise. Baka nabigla lang talaga ako." sabi ko at nagtawanan kami.

Nag-ayos na kami ng sarili at inimbitahan para kumain ng almusal. Nagulat ako nang makita ko doon sina Lay at Tita.

"Tita, Lay!" sabi ko at agad silang nilapitan.

"Pamangkin ko!" sabi ni Tita at niyakap ako. Yumakap din ako at hinila si Lay para yakapin din.

"Akala ko naman ay kung saan ka pumunta, wala ka sa opisina niyo. Wala din doon ang boss niyo kaya umuwi na kami. Tapos biglang may nag-inbita sa amin na pumunta dito. Iyon pala ay tatay mo ang nandito at nandito ka din pala." mahaba niyang sabi.

"Tita, wala na tayo sa dati nating bahay pero mukhang nadala mo yung bibig ni Aling Marites." sabi ko at hinampas niya ako sa braso.

"Aray, joke lang." sabi ko at nagtawanan kami.

"Kamusta si Baby Zac, hindi niya ba ako namiss?" tanong ko naman kay Lay.

"Hindi, nanay ka ba niya?" sarkastiko niyang sabi.

"Okay, makakalabas ka na." sabi ko at pinaharap siya sa pintuan. Sabay kaming nagtawanan at niyakap akong muli.

"Congrats, nakilala mo na ang tatay mo." sabi niya.

"Thank you!" sabi ko naman.

"Hello po!" maligayang sabi ni Milly at lumapit sa amin.

"Hello cutie!" sabi ni Lay kay Milly.

"I'm Milly and I'm his younger brother." pagpapakilala ni Milly kila Tita at Lay.

"Hi, I'm Raizer. Pangalawa sa panganay." sabi ni Kuya Raizer at kumaway.

"I'm Shaine, gitna sa kanila." sabi naman ni Kuya Shaine.

"Hi Sir gwapo na mukhang pogi!" sabi ni Lay kay Kuya Brendan.

"Oh hi." sabi ni Kuya Brendan. "I'm Brendan, the older." sabi niya. "Come, let's eat." pag-aaya ni Kuya at sumunod naman sila.

"Tita and Dad is not here, I'm sorry. May inasikaso sila sa negosyo." dagdag pa ni Kuya Brendan.

"Okay lang Iho." sabi ni Tita at umupo sa tabi ko. 

Pinag-gigitnaan ako nina Lay at Tita. Habang si Kuya Brendan ay nasa gitna namin. Si Kuya Raizer, Shaine at Milly naman ay kaharap namin.

"Let's eat!" excited na sabi ni Milly ay tinaas pa ang kaniyang kamay.

"Why're you so loud and energetic today?" tanong ni Kuya Raizer kay Milly.

"Of course, because I have a new Kuya na hindi crazy like you, you and you!" turo niya sa tatlong Kuya.

"You hurt my feelings." sabi ni Kuya Raizer at hinawakan pa ang kaniyang dibdib.

"Well, that's the truth. Period!" sabi niya at nagsimula nang kumain.

"Ang harsh neto, kotongan ko 'to eh." sabi ni Kuya Raizer kaya nagtawanan kami.

"Alam niyo ba ganyan din itong dalawang ito sa bahay. Nag-aaway sila tapos bigla na lang tatawa, and then bati na sila. Mga engeng." sabi ni Tita kaya nahiya kami ni Lay.

"Ang sarap naman ng pagkain na 'to. Sinong nagluto nito, baka naman pwede kong malaman yung recipe niya." sabi ni Tita.

"Tita nakakahiya—

"Sure, yaya! Pakitawag yung cook." sabi ni Kuya Brendan. Ilang minuto lang ay dumating na ang chef.

"Our visitors likes your cook. Ilista mo kung paano mo niluto, the ingredients and whatsoever and then send it to me." utos ni Kuya Brendan na agad namang sinang-ayunan ng chef.

"Thank you!" pahabol na sabi ni Tita doon sa chef. Nagtinginan kami ni Lay at sabay na napailing.

Nagpatuloy lang aming kainan hanggang sa sabay-sabay kaming matapos at mag-bonding. Umuwi din agad sila Tita at Lay, gusto ko sanang pumayag pero pinigilan ako ni Tita. 

Gusto niya daw kaning makapag-bonding pa ng matagal. Magdadala daw siya dito ng mga damit at gamit ko para magkalaman ang kwarto ko.

Mukhang tatagal ako dito sa bahay ah. Well, pwede na din dahil makakasama ko lagi ang mga kapatid ko.

Ang cute lang, bonding with siblings. Hehe

Happy 23K reads! Thanks you guys!

seannnmattt2

Chapter 21

Chapter 21

“Baka kailangan na ako ni Kairon doon.” nag-aalala kong sabi kay Kuya Shaine at nagbuntong hininga naman siya.

“Kailangan ka man niya do’n o hindi, hindi ka namin papayagang bumalik pa doon.” ma-awtoridad niyang sabi.

“Pero—

“Walang pero-pero, baka saktan ka lang niya. May napatay na siya dahil sa galit niya, kilala ko siya.” biglang singit ni Kuya Brendan.

Agad ako napatakbo sa cr dahil sa nararamdamang pagsusuka. Agad naman silang sumunod sa akin at kumuha ng tubig.

Ano ba ang nangyayari sa akin at bakit ako nagsusuka? Kaunti lang naman ang kinakain ko. Kahapon ay nagsuka ako at nahilo, tapos ngayon ay nagsuka nanaman.

“Kahapon nagsuka ka din ah, ano ba ang nagyayari sayo?” nag-aalalang tanong ni Kuya Brendan.

“Hindi ko po alam.” sabi ko.

“Sumama ka sa amin, pupunta tayong ospital.” sabi ni Kuya Brendan.

“Hindi na kailangan, okay lang ako. Siguro hindi pa ako nasasanay dito kaya gano’n.” sabi ko pero hindi nila ako pinakinggan at inalalayan akong tumayo ni Kuya Shaine.

“Magbihis ka na.” utos ni Kuya Brendan at sinamahan akong pumasok sa kwarto.

Nang makapagbihis na ako ay agad nila akong pinasama sa kanila. Palabas na kami ng pintuan nang marinig ko ang sigaw ni Milly.

“Hey, where are you guys going?” tanong niya at tumakbo palapit sa pintuan.

“We need to check your Kuya Kyle’s health, baby.” sabi ni Kuya Shaine at hinintay akong pumasok sa kotse.

“Can I come?” tanong niya. “Please, I’m worried!” pagpipilit niya.

“Okay, let’s go.” sabi ni Kuya Brendan kaya sumakay na kami ni Milly sa back seat habang sina Kuya Brendan at Kuya Shaine naman ay nasa front.

“Nasaan nga pala si Raizer?” tanong ko nang maalala ko siya.

“Nakikipag-race, iyon ang hobby niya.” sagot no Kuya Shaine at tumango naman si Milly.

“Kaya pala muntikan na niya akong masagasaan dati dahil sa bilis ng pagmamaneho niya, racer pala siya.” sabi ko at lahat sila ay nagulat.

“You what?!” sabay-sabay nilang tanong.

“M-muntikan na niyang masagasaan.” napahinga na lang sila ng malalim.

“I hope wala kang sakit.” sabi ni Milly sa akin at yumakap sa aking braso.

“I promise, hindi ako magkakasakit para sayo.” nakangiti kong sabi at nginitian naman niya ako.

“How about us?” tanong ni Kuya Brendan.

“Syempre para sa inyo.” sabi ko at nagngitian kaming lahat.

Nang huminto ang kotseng minamaneho ni Kuya Brendan sa harap ng ospital ay agad akong kinabahan. Paano kung may sakit talaga ako, paano na sila Tita.

Huminga ako ng malalim at sumunod sa kanilang bumaba.

“Are you kinakabahan?” tanong ni Milly sa akin.

“Medyo, baka kasi may sakit talaga ako.” ngumiti siya sa akin at niyakap ang aking braso.

“Don’t worry we’re here, your brothers right?” tanong niya sa dalawa.

“Yeah, we’re here for you. Kahit ano pang mangyari.” nakangiting sabi ni Kuya Shaine.

Pumasok na kami ng ospital at agad dumiretso sa elevator. Siguro ay may kilala silang doctor dito na pwedeng mag-check sa akin.

Lumabas kami ng elevator at pumasok sa isang pintuan. Pagpasok ay sumalubong sa amin ang doctor na nag check sa akin noong samahan ako ni Kairon.

“Oh good morning Mr. Seiton, Seiton, Seiton and…

“He’s a Seiton too.” sabi ni Kuya Brendan kaya agad na nanlaki ang mata ni Doc. Hyde.

“For real?!” hindi makapaniwala niyang tanong. Nahihiya naman akong napatango.

“Can you check him up, nagsuka siya kahapon tapos nahihilo. And then kanina nagsuka ulit.” sabi ni Kuya Brendan at napangiti naman si Doc. Hyde.

“Ang bilis namang gumalaw ng pamangkin ko.” natatawa niyang sabi.

“What do you mean?” tanong ni Kuya Brendan kay Doc.

“Come, humiga ka.” sabi ni Doc at ginawa ko naman.

May kinuhang bagay si Doc at ipinahid iyon sa aking tyan. Hanggang sa itapat niya ang kung anong bagay sa aking tyan at may lumabas na kung ano sa screen.

“Congratulations Mr. Seiton, you’re pregnant.” nakangiting sabi ni Doc.

Agad akong natulala at hindi makagalaw. Nakatingin lang ako kay Doc kung nagbibiro lang ba siya o hindi. Pero nakangiti lang siya sa akin at tinitingnan ang nasa screen.

Itinuro niya ang mga bagay-bagay pati daw ang magiging baby ko. Inilista niya din ang mga ibang bagay.

“You’re pregnant!” sigaw ni Milly at nagtalon-talon. Sila Kuya Brendan at Kuya Shaine ay mukhang hindi nagustuhan ang nangyayari.

Tumayo na ako at mabilis na lumabas ng office. Tumakbo ako at hinanap ang cr. Pumasok ako sa isang cubicle at doon umiyak.

Inalala ko ang huli naming pagtatalik. Doon ko nasapo ang aking mukha nang maalalang wala pala siyang suot na condom noon.

Napakatanga ko! Bakit ba hindi ko muna inisip ang maging resulta! Ang bobo bobo ko! Paano na ang mga pangarap ko para kila Tita.

“Kuya Kyle?” tanong ni Milly. “Kuya Kyle, I know you’re here.” sabi niya at narinig kong bumukas ang isang cubicle.

“Ahhh!” rinig kong sigaw ni Milly. “Sorry sorry, I thought you’re my Kuya.” sabi ni Milly kaya agad akong lumabas at naabutan si Milly habang nakatakip ang mukha.

“Milly!” tawag ko at nilapitan siya. “Sorry po.” pagpapatawad ko sa lalaki at lumabas na ng cr.

“Kuya, I’m so worried. Aren’t you happy that you’re pregnant?” malungkot niyang sabi.

“Of course I’m happy, but I’m not ready. Marami pa akong pangarap para sa amin ni Tita. Bibilhan ko pa siya ng bahay sa sarili kong pawis. Pero ngayon buntis ako at bawal siguradong bawal magtrabaho.“mahaba kong sabi.

“Please, ’wag mong isiping ipalaglag ang baby mo. Ako ang laging mag-aalaga sa kaniya kapag wala ka. I’ll do everything Kuya please.” sabi ni Milly kaya napangiti ako at niyakap siya.

“Kung iyan ang gusto mo.” sabi ko at ngumiti siya ng pagkalaki-laki.

“Really?! I’m gonna be a tito soon!” sigaw niya at nagtatatalon-talon sa hallway.

“Kyle, Milly!” sigaw ni Kuya Brendan at patakbong lumapit sa amin.

“Where did you go?” tanong ni Kuya Brendan.

“Sorry.” sabi ko at agad akong niyakap ni Kuya Brendan. Sumama naman si Kuya Shaine at Milly.

“We will support you, lalo na at pamangkin namin ’yan.” nakangiting sabi sa akin ni Kuya Brendan at tumango naman sina Kuya Shiane at Milly.

“Excited na ko, kung pwede lang na bukas agad ay lumabas na si baby.” excited na sabi ni Milly.

Nagyaya na si Kuya Brendan na umuwi kaya sabay-sabay na kaming naglakad pabalik sa sasakyan. Bubuksan ko na sana ang pintuan ng kotse nang ginawa na ni Milly at pinauna akong pumasok.

“Thank you.” nakangiti kong sabi.

“You’re welcome, for you and for my pamangkin!.” nakangiti niyang sabi.

“You’re so excited, baby. Malay mo pwede ka ding magka-anak?” sabi ni Kuya Shaine.

“If ever na pwede nga ako, hindi din pwede.” malungkot na sabi ni Milly.

“Let’s go.”

Ilang minuto kaming nasa kotse at nang makapasok na sa bahay ay sumalubong sa akin sina Kuya Raizer, Tita at Lay.

“Pamangkin, saan kayo galing?” tanong ni Tita. Nagkatinginan kami ni Kuya Brendan.

Huminga ako ng malalim, “S-sa o-ospital po.” sabi ko at agad na kumunot ang kaniyang noo.

“Buntis ka?” seryosong tanong ni Lay. Yumuko ako at tumango

“Diba ang sabi ko mag-ingat ka? Hay nako.” sabi ni Lay at niyakap ako. Sumama na din sina Tita at ang mga kapatid ko.

“Susuportahan namin iyan, nandyan na iyan. Wala na tayong magagawa. Magkaka-apo na ako!” excited na sabi ni Tita.

“May kalaro na si Zac!” excited ding sabi ni Lay.

Ngumiti naman ako at pumasok na sa loob. Wala pa din sila Dad at Tita Millain. Nandoon pa din sila sa business nila. Malaki daw ang maitutulong ng ka-meeting nila.

KINABUKASAN ay maaga akong nagising dahil sa pagsusuka. Nahihilo din ako kaya nagpaiwan na ang ako sa kwarto.

Dito na muna mag i-stay sila Tita at Lay dahil sila ang may alam sa buntis. Lalo na at nanganak din si Lay kaya may karanasan na siya.

“Kuya, are you okay?” tanong ni Milly sa akin nang pumasok siya sa kwarto ko.

“Oo naman, nahihilo lang dahil nga buntis.” nakangiti kong sabi. Nakangiti naman siyang tumabi sa akin at hinawakan ang aking tyan.

“Hello baby, I’m your Tito Milly! Aalagaan kita hanggang sa lumaki ka!” sabi ni Milly habang hinahaplos ang aking tyan.

“I’m sure magiging close kayo paglabas niya.” sabi ko at natuwa naman siya.

“Sana!” sabi niya.

Pumasok sila Tita, Lay, Kuya Brendan, Kuya Raizer at Kuya Shaine. Lahat sila ay nakangiti sa akin at may mga bitbit na kung ano-ano.

Si Tita ay may dalang plato para siguro sa almusal. Si Lay naman ay may dalang tubig. Habang ang tatlo kong kuya ay may dalang mga kahon.

“Kumain ka na.” sabi ni Tita at nilapag ang plato sa side table.

“Magpakalusog ka para kay baby.” sabi ni Lay at tumango naman ako.

Ang mga kuya ko naman ay nakangiting nagsi-upo sa kama. Nilapag nila ang mga kahon.

“This is for you and for our soon to be pamangkin.” sabi ni Kuya Brendan at binigay sa akin ang kahon. Binuksan ko ito at mga damit pang-bata ang aking nakita.

“Since hindi pa natin alam ang gender niya, unisex na lang ang binili ko. But I hope it’s a boy.” nakangiti niyang sabi.

“I want a girl one.” pagsingit ni Milly. “We’re all boys na, wala pang girl. I think this is our chance.” excited na sabi ni Milly.

“Ehem!” agaw pansin naman ni Kuya Raizer. “This is my wonderful gift, hindi kasing cheap ng isa dyan.” pagparinig niya kaya natawa ako.

Kinuha ko ang kahon at binuksan iyon. Napangiti ako dahil isa iyong motor at kotse na may kasamang kwintas sa gilid.

“Wow, konti lang ang minahal ng sayo.” sabi ni Kuya Brendan.

“Atleast mas mahal pa din ang sa akin.” mayabang na sabi ni Kuya Raizer.

“Well, this is my gift.” sabi naman ni Kuya Shaine at binuksan ang kahon. Sobra akong napangiti dahil mga laruan iyon ng mga bata. Katulad ng bolang tumutunog at iba pa.

“Thank you sa inyo!” sabi ako at niyakap sila.

“You’re welcome.” sabay-sabay nilang sabi.

“May gift din ako.” nagtatampong sabi ni Milly.

“Oh yeah, ano ’yon?” tanong ko.

“Warm hugs!” sabi niya at niyakap ako. Gumanti naman ako sa kaniya at nagyakapan kami.

Pagkatapos nila akong samahan sa kwarto ay nag-aya akong bumaba at manood ng mga movies. Simula nang makilala ko si Dave ay nahilig na ako sa movies. Salamat sa kaniya.

Kamusta na kaya siya ngayon, sana maayos lang siya at sumusunod na sa magulang niya. Sana makahanap na din siya ng para sa kaniya.

KINAGABIHAN ay dumating na galing sa business sila Dad at Tita. Hindi pa pala nila alam na buntis ako, sana ay hindi sila magalit.

“Welcome back po.” sabi ko at nagmano sa kanilang dalawa.

“How are you, okay ka lang ba dito?” tanong ni Tita Millain.

“Okay na okay po.” nakangiti kong sabi at hinawakan naman niya ang aking ulo ko. Tumingin ako kay Dad at nginitian ito. “Dad, pwede po ba tayong mag-usap?” pag-aaya ko sa kaniya.

“Oo naman.” nakangiti niyang sabi at niyaya akong sumunod sa kaniya sa taas. Aakyat kami ng hagdan kaya tinulungan ako ni Milly. Napangiti ako sa kaniya at ganoon din siya.

“Thank you.” sabi ko nang iwan niya ako.

Pumasok si Dad sa library kaya sumunod ako. Umupo siya sa upuan kaya umupo din ako sa kaniyang harap.

“Anong gustong pag-uusapan ng anak ko?” nakangiti niyang tanong.

“A-ano po kasi…” kinakabahan kong tanong.

“Come on, it’s okay.” sabi niya at hinawakan ang dalawa kong kamay.

“B-buntis po ako.” mabilis kong sabi habang nakapikit.

Pagdilat ng aking mata ay seryoso ang kaniyang mata at nakatingin sa akin. Bigla akong kinabahan dahil hindi siya nakangiti katulad kanina. Sana hindi niya ako pagalitan.

“Sorry po Dad, hindi po ako nag-ingat.” sabi ko at kusang tumulo ang aking mga luha. “Sorry po, sana mapatawad niyo po ako.” sabi ko at lumuhod sa gilid niya.

“Anak naman, tumayo ka d’yan.” sabi niya ay inalalayan akong tumayo.

“Masama sa buntis ang nakaluhod, paano na ang kalusugan ng apo ko niyan.” sabi niya kaya napahinto ako. “Sigurado ka bang buntis ka?” tanong niya pa.

“O-opo, sabi ni Dr. Hyde.”

Huminga siya ng malalim, “Magkaka-apo na ako. Tamang-tama at gustong gusto kong mag-alaga ng bata ngayon.” sabi niya at niyakap ako.

Yumakap din ako sa kaniya ng mahigpit at doon umiyak. Ang saya, tanggap nila ako. Magkakaroon ng maalagaing mga tito, mabait at mapagmaha na lolo at lola at tsismosang tita.

Natatakot ako kapag nalaman ni Kairon na nabuntis niya ako. Baka hindi niya ako panagutan at iwan na lang sa ere. Lalo na at galit siya sa akin, sana kahit ang anak na lang namin ang suportahan niya.

Sana…

Thank you po sa 26K reads! 

Kaizer ang name ng Dad nila Kyle if hindi ko nabanggit!

seannnmattt2

# Chapter 22

Chapter 22

Sobrang saya ko dahil tanggap na tanggap ako ni Dad. Excited pa siya dahil magkaka-apo na siya. 

"Halika na, mag-aalmusal na tayo." yaya sa akin ni Tita kaya lumabas na kami ng kwarto. Wala si Lay ngayon dahil kailangan niya ding bantayan si Baby Zac. 

"Good morning!" sabay-sabay na bati ng mga kapatid ko.

"Good morning din." sabi ko at umupo na sa tabi ni Kuya Brendan. 

"How are you?" tanong ni Dad na nasa gitna naming lahat.

"Okay lang po." sabi ko at ngumiti sa kaniya. Lahat sila ay nakatingin sa akin kaya medyo na-awkward-an ako.

"Wala ka bang ibang nararamdaman?" tanong naman ni Tita Millain.

"Wala naman po, thank you po." nginitian naman niya ako at nagsimula na kaming kumain. 

Habang nag kukuwentuhan at nagtatawanan ay bigla na lang kaming nakarinig ng sigaw galing sa labas at pagpasok ng siguro'y gwardya. 

"Sir, may lalaki pong nagwawala sa labas ng gate." sabi ng gwardya. 

Dahil malayo ang gate sa bahay ay hindi namin makilala ang lalaking nagwawala. Agad na tumayo sila Dad at Kuya Brendan, tatayo din sana ako nang hawakan ni Kuya Raizer ang braso ko at umiling.

Tumango naman ako at bumalik sa pagkaka-upo. Pinagpatuloy namin ang pagkain pero hindi doon nakatuon ang aking pansin. 

Gustong gusto kong malaman kung sino ang lalaking nagwawala doon. Parang may nagsasabi sa aking siya iyon pero imposible, bakit naman niya ako pupuntahan dito. 

Nakarinig ako ng putok ng baril kaya agad kaming nataranta. Agad akong tumayo at tumakbo papunta sa gate ng yakapin ako ni Milly sa baywang.

"Kuya no! It's dangerous!" sabi ni Milly.

"Warren!" sigaw ni Tita pero inalis ko ang mga braso ni Milly sa akin at tumakbo.

Rinig ko pa ang pagsigaw ni Tita pero hindi ko ito pinansin at lumapit sa gate. Agad akong napahinto nang makita ko kung sino ang lalaking sinasabing nagwawala. 

May hawak siyang baril at galit na nakatingin kay Kuya Brendan. Dumapo ang kaniyang paningin sa akin at agad nawala ang galit sa kaniyang mukha. 

Napansin ni Kuya at Dad ang pagtingin sa akin ni Kairon kaya tumingin din sila sa akin. 

"K-kairon?" sabi ko.

"Warren! Kukunin ko na si Warren, he's pregnant at ako ang ama!" sigaw ni Kairon.

Mabilis na gumalaw ang gwardya at binaril si Kairon. Agad siyang tinamaan sa balikat. 

"Kairon!" sigaw ko at akmang tatakbo palapit sa kaniya nang bigla akong mahilo at matumba. 

"Warren!" rinig ko pang sigaw ni Kairon hanggang sa unti-unting lumabo ang aking paningin at ako'y mawalan ng malay.

Nagising ako sa paulit-ulit na pagtunog ng kung ano. Maputing kisame ang una kong nakita bago ang mga mukha ng mga kapatid ko at si Tita.

"You're awake!" sabi ni Milly at yumakap sa akin. "Sabi ko sayo dangerous do'n e, bakit ka pa kasi pumunta." dagdag pa niyang sabi.

"Sorry." sabi ko at hinawakan siya sa ulo.

"Ang kulit mo talagang bata ka, mabuti na lang at walang masamang nangyari sa baby mo." sabi ni Tita.

"Sorry po." sabi ko na lang.

"Bukas na bukas ay aalis na kayo dito sa Manila at lilipat sa probinsya." biglang singit ni Dad.

"A-ano, bakit po?" tanong ko.

"Mas magiging safe kayo ng mga apo ko doon, 'wag kang mag-alala dahil sasamahan ka naman ng Tita mo. Nakapag-usap na kami, para na din hindi ka makuha ng walang hiyang lalaki na 'yon." mahabang paliwanag ni Dad. 

"Here's the water." sabi ng kung sino at inabot ang tubig kay Kuya Brendan. Masama ang tingin niya sa lalaking nagbigay ng tubig pero kinuha pa din iyon.

"Anyway, siya si Hale. Ang butler ng Kuya Brendan mo." pagpapakilala ni Dad sa lalaking nagbigay ng tubig.

"Good morning po, I hope you're okay." mahinang boses niyang sabi.

"Butler pero mukhang hindi kayang magbuhat ng isang baldeng tubig." pabulong na sabi ni Kuya Brendan pero rinig naming lahat.

"Brendan!" saway ni Dad.

"Bukas ng umaga ay naka ready na ang helicopter at diretso na iyon papuntang probinsya. May bahay tayo doon, kaya doon na muna kayo. 'Wag kang mag-alala at doon na din ako titira, namiss ko din ang buhay probinsya." nakangiting sabi ni Dad. 

"Talaga po?" tanong ko at nakangiti naman siyang tumango. 

"Maiiwan dito ang mga kapatid mo, pero bibisita naman sila sa atin lagi." dagdag pa ni Dad.

"Okay po." 

MABUTI AT PINAYAGAN na ako ng doctor na umuwi kaya magkasabay na kami nila Tita at mga kapatid ko na sumakay sa elevator. 

Sa taas ng ospital naghihintay ang helicopter kaya doon kami ngayon papunta. Wala kaming dalang mga gamit dahil ang mga tauhan na daw ni Dad ang bahala doon. 

Nang makarating kami sa taas ay malakas na tunog at hangin ang sumalubong sa amin. Agad na tinakpan ni Tita ang aking tenga at mabilis kaming pumasok sa loob. 

Si Dad ay nandoon na din. Tumingin ako sa bintana at kinawayan ang mga kapatid ko. 

Si Milly ay umiiyak na kaya bigla akong nalungkot, "Kuya!" sigaw niya at yumakap kay Kuya Brendan. 

"We will miss you!" sigaw ni Kuya Raizer at kumaway naman si Kuya Shaine.

"Mamimiss ko kayo!" sabi ko at sinuot na ang parang headphone sa aking tenga. 

Malungkot akong nakatingin sa kanila hanggang sa hindi ko na sila makita. Napayakap na lang ako kay Tita at doon umiyak. 

"Wag kang umiyak, makakasama 'yan sa baby." sabi ni Tita kaya agad kong pinunasan ang aking luha at pinatatag ang sarili. 

"Anak, doon ay tahimik. Malinis ang hangin, walang gulo. Sigurado akong lalaki ang mga apo kong malusog at malakas." sabi ni Dad.

"Opo, thank you po." sabi ko at nginitian niya naman ako.

Payag din naman akong sumama kay Dad pero nag-aalala lang ako sa kalagayan ni Kairon. Lalo na at alam niyang buntis ako at siya ang ama. Sino kaya ang nagsabi sa kaniya? Siguro ang Tito niyang si Doc. Hyde.

Kamusta na kaya siya, sana magaling na ang sugat na natamo niya sa pagbaril sa kaniya ng gwardya ni Dad. Sana maayos lang siya ngayon at inaasikaso ng maayos ang kumpanya niya. Sana umayos na ang kalagayan niya pati ang anger issues niya. 

"NANDITO NA TAYO!" nakangiting sabi ni Dad habang nakatingin sa paligid. 

Maganda ang paligid dito, malinis at lahat ng tao ay nakangiti. Karamihan ay mga berdeng dahon ang aking nakikita galing sa mga malalaking puno. Mga batang masayang naglalaro at mga matatandang nagtatawanan. 

Nang mapansin nila kami ay agad silang nagulat at lumapit sa amin. 

"Sir Kaizer, bumalik kayo!" sigaw ng isang ginang.

"Namiss ko ang lugar na 'to, pati ang mga tao dito." sabi ni Dad

"Kasama ko nga pala ang anak ko, si Kyle Warren. Kasama ang kaniyang tiya." pagpapakilala sa amin ni Dad.

Ngumiti naman ako at tumango sa kanila, "Magandang tanghali po." sabi ko at nginitian naman nila ako.

"Kumusta ka, kaygandang lalaki." sabi ng isang may katandaan na. Nahiya naman ako at ngumiti na lang.

"S'yempre naman manang Leni, ako ang tatay eh." mayabang na sabi ni Dad. 

"Sir Kaizer, naaalala niyo pa po ba ako?" tanong ng isang binatang siguro'y kasing edad ni Milly.

"Oo naman, Marco." sabi ni Dad at napangiti ang binata. 

"O siya, magpahinga na kayo. Alam kong matagal ang byahe niyo papunta dito." sabi ni manang Leni. 

"Mabuti pa nga, miss na miss ko na ang luto niyo." sabi ni Dad at naglakad na kami papasok sa malaking gate. 

Kung sa Manila ay malaki ang bahay ni Dad dito naman ay malaki din, pero mas maluwag dito. Maraming bulaklak at puno ang nasa gilid ng daan. 

Pagpasok namin sa loob ng bahay ay napanganga ako sa sobrang ganda. Kulay puti ang kulay ng mga pader at mayroong malalaking mga picture frame. 

Hindi ko alam kung anong ikinaganda ng bahay pero nagagandahan talaga ako. Simple lang pero punong-puno ng mga kulay galing sa mga picture frames at paintings na nasa mga pader.

Dumiretso na kami agad sa dining table dahil mag aalas dos na ng hapon. Hindi pa kami kumakain ng tangahalian kaya nang maamoy ko ang mabangong amoy ay agad akong natakam.

Agad na inihain ni manang Leni kasama ang mga siguro ay kasambahay ang mga pagkain sa lamesa. Agad ko 'yung tiningnan lahat pero lahat ng iyon ay hindi ko nagustuhan.

Agad akong napa-upo sa upuan at tumulala. May naaamoy ako kaninang masarap pero bakit wala iyon dito? Ewan ko ba pero iyon ang gusto ko.

"Kain ka na." yaya ni Tita pero tiningnan ko siya habang nakasimangot. "Bakit?" mahina niyang tanong.

"Ayoko po ng mga 'to." mahina kong sabi. 

"Anong ayaw, masasarap ang mga iyan." sabi ni Tita.

"May problema ba?" tanong ni Dad nang siguro'y marinig niya kami.

"D-dad, ayoko po ng mga ito." nahihiya kong sabi.

"Bakit ayaw mo? Masasarap ang mga ito, masusustansya." nakangiti niyang sabi pero umiling ako. 

"May naaamoy po ako kaninang mabango eh." sabi ko.

"Ay iyon ba, may nagbebenta po kasi dito ng lechon manok. Baka iyon po ang naaamoy niyo." pagsingit ng isang babae.

"Iyon siguro ang gusto ng baby." natatawang sabi ni Dad. "Sige, ipakuha mo ako ng isang buo. Ako na ang bahala sa pera." sabi pa ni Dad sa babae. 

Agad namang naglakad paalis ang babae para bumili ng lechon manok. Hindi na ako makapaghintay na makain iyon. Amoy pa lang masarap na. 

Ilang minuto din akong naghintay hanggang sa bumalik ang babae habang nakangiting lumapit sa amin at ilapag ang naka-plastik na lechon manok. 

Agad kong naamoy ang masarap na manok kaya agad ko itong binuksan at kumuha ng isang hiwa. Nilagay ko din ito sa mangkok para sa sawsawan. 
"Mmm! Ang sarap." nakangiti kong sabi. 

"Mabuti naman at nagustuhan mo." sabi ni Dad at tumuloy na kami sa pagkain. 

Nang matapos ay hinatid ako ni Dad sa magiging kwarto ko. Malaki ang binigay niyang kwarto at ang kama ay malaki din. Siguro ay mga lima hanggang walo na katao ang kakasya doon. 

"Ang laki naman po nito, wala po bang maliit?" tanong ko.

"Anak, buntis ka. Kailangan ay malinis ang nasa paligid mo, ang ibanh kwarto ay malinis pero ito ay pinalinis kong muli. Makakagalaw ka din agad." mahaba niyang sabi. 

Ngumiti naman ako at tumango. "Okay po, salamat po sa lahat." sabi ko at niyakap siya. 

Natigilan naman siya pero yumakap din kalaunan. Nasa ganoon kaming posisyon hanggang sa makarinig ako ng mabilis na yapak.

Laking gulat ko nang makita ko si Milly na tumatakbo patungo sa amin. Agad akong bumitaw kay Dad at sinalubong siya ng yakap.

"Kuya!" masayang sabi ni Milly habang nakayakap sa akin.

"Bakit ka nandito? Sinong kasama mo?" tanong ko nang bumitaw siya sa yakap.

"Si Kuya Brendan, wala daw siyang magawa sa bahay tsaka sa office kaya naisipan niyang pumunta dito." nakangiti niyang sabi at nagpakita na si Kuya.

"Kuya." bati ko at niyakap din siya. 

"Brendan, Milly. Kakaalis pa lang namin sumunod na agad kayo?" nananaway na sabi ni Dad.

"Namiss ko po kasi si Kuya e." sabi ni Milly at muling yumakap sa akin. Napangiti naman ako at hinawakan siya sa braso. 

"Miss din kita agad, pero hindi mo na kailangang dumalaw dito araw-araw. Maigi na yung tatlo sa isang linggo, o kaya dalawa kasi may pasok ka pa school." sabi ko sa kaniya at biglang nawala ang kaniyang sigla.

"Ayoko sa school." mahina niyang sabi. Iyong ako lang ang makakarinig.

"Anong ibig mong sabihing, ayaw mo sa school?" mahina kong tanong sa kaniya. 

Nang hindi siya nagsalita ay nagpaalam ako kina Dad at Kuya Brendan na pumasok ng kwarto kasama si Milly. Pumayag naman sila kaya pumasok na kami.

"Milly, anong ibig mong sabihinh ayaw mo sa school? Ayaw mo man o gusto, kailangan mong mag-school." sabi ko sa kaniya nang umupo siya sa kama.

"I think pwede naman akong kumuha na lang ng tutor. Ayoko sa school, lagi nila akong binu-bully." naiiyak na niyang sabi.

"Ano? Bakit ka naman nila binu-bully?" tanong ko at tumabi sa kaniya. Niyakap ko ang kaniyang ulo at doon siya umiyak sa aking dibdib.

"Because I'm a fag, bakla daw ako. Ayaw nila sa mga gays. But I'm not gay! Ganito lang ako kumilos, I'm a soft boy kasi e!" umiiyak niyang sabi sa aking dibdib.

"Shh, tahan na. Kapag nakabalik ako ng Manila ako na ang maghahatid sayo. Kasama natin ang pamangkin mo, okay ba iyon sayo?" pagpapanatag ko ng loob sa kaniya.

"Really, you'll do that for me?" tanong ko at agad naman akong tumango. "You're the best Kuya!" sabi niya at yumakap sa akin ng mahigpit.

"Oops, yung baby baka hindi makahinga." natatawa kong sabi.

"Oh yeah, sorry baby!" sabi niya at nagtawanan kami. 

Hindi ko alam na sa likod ng magagandang ngiti ni Milly ay may itinatago pala siyang lungkot at sakit. Hindi ko alam kung paanong bully ang ginagawa sa kaniya, pero hindi ako papayag na maulit iyon ng maulit hanggang sa sumuko na si Milly sa pag-aaral. 

Pumasok si Milly sa school para mag-aral, hindi para i-bully ng mga batang walang ginawa kundi manakit ng mga kapwa estudyante. Kapag nakabalik na talaga ako ng Maynila.

Happy 31K reads! Yay, thank you!

seannnmattt2

Chapter 23

Chapter 23

Dahil kakauwi lang ni Dad dito sa probinsya ay naisipan niyang gumawa ng salo-salo kasama ang mga kapitbahay na malapit sa kaniya.

Na-excite ako dahil ang sabi ni Dad ay mababait ang mga tao dito at masayahin. Sana ay magkaroon ako ng mga kaibigan dito, tiyak na magkakaroon ako no’n dahil kanina nang dumating kami ay agad nila akong kinamusta at kinilala.

Sa likod ng bahay gaganapin ang salo-salo. Malaki ang likod ng bahay, parang ginawa talaga para sa party. Madaming tao ang kakasya, siguro madami din ang dadalo.

Syempre dahil sumunod sila Milly at Kuya Brendan ay sasali sila sa amin. Siguradong masaya ito, makakapag bonding na ako kasama sila. Pero mas magiging masaya kung kumpleto kaming magkakapatid.

Sana kapag nakabalik ako sa Manila ay mangyari iyon. Siguradong mangyayari iyon dahil kapag may okasyon, katulad ng kaarawan nila at holidays.

Habang nakaupo sa mahabang sopa at nanonood ng Tv ay bigla akong nakaramdam ng gutom. Pero agad may nag pop-up sa ulo ko na gusto kong kainin.

Agad akong tumingin sa kaliwa’t kanan kung mayroon bang tao pero wala. Dahan-dahan akong tumayo at sumilip sa labas ng pintuan. Puro halaman lang ang nakikita ko at malalaking puno.

Napangiti ako nang maisipan kong lumabas at makipag-usap sa mga tao dito. Mababait naman sila at masiyahin katulad ng sabi ni Dad. Nang malapit na akong makarating sa gate ay bigla akong hinarangan ng gwardya.

“Sir, bawal po kayong lumabas. Buntis po kayo.” sabi ng gwardya sa akin.

“N-nagpaalam po ako kay Dad.” pagsisinungaling ko.

Ngumiti naman siya, “Hintayin niyo po muna ako.” sabi niya at pumasok sa maliit na kwarto.

Nakita ko siyang may hawak na cellphone at nilagay ito sa kaniyang tenga. Nanlaki ang mata ko at pipigilan sana siya nang tumango siya at ibaba ito.

“Hintayin niyo daw po ang Dad niyo, sabay na daw po kayong lumabas.” nakangiting sabi ng gwardya sa akin at umalis na.

Nakahinga naman ako ng maluwag at tumingin sa pintuan. Nakalabas na siya ng pintuan at pababa na ng hagdan habang naka-alalay ang isang babae.

Ako sana ang aalalay sa kaniya nang senyasan niya akong tumigil. Siguro ay dahil sa kalagayan ko ngayon. Ang bait talaga ng tatay ko, lagi kaming inaalala.

“Bakit naisipan mong lumabas?” tanong ni Dad sa akin nang makalapit siya.

“Sinabi niyo po kasing mababait at masiyahin ang mga tao dito kaya naisipan ko silang kausapin, tsaka nagugutom po ako.” nahihiya kong sabi.

“Ano? Bakit hindi ka nagsabi kay manang Leni? Mabuti pa, pumunta na lang tayo sa nanay ni Marco. Masarap iyon magluto, siguradong magugustuhan mo ang mga iyon.” sabi niya sa akin at nagsimula na kaming maglakad.

“Nasaan po pala sila Milly at Kuya Brendan?” tanong ko nang maalala ko sila. Wala kasi sila simula nang matapos kaming mag-meryenda.

“Pumunta sila sa palengke, namili ng mga pwede ipasalubong sa mga kapatid mo. Gusto ka ngang isama ni Milly kaso buntis ka.” natatawang sabi ni Dad nang maisip niya ang gusto ni Milly.

“Siguro sa susunod na lang po.” sabi ko.

Habang naglalakad kami sa bawat bahay na madadaanan namin ay mayroong mga bumabati. Pati ako ay binabati nila kaya nakangiti ko din silang binabati.

Totoo ngang mababait ay masiyahin ang mga tao dito. Sana pati doon sa lugar namin ay gan’to. Walang gulo, away at puro tawanan lang at pagmamahalan. (ew)

Huminto kami sa isang karinderyang puno ng mga tao. Kitang-kita ko kung gaano sila nasasarapan sa mga pagkaing kinakain nila. Agad akong natakam nang makita ko ang gusto kong pagkain.

“Sir Kai! Magandang hapon, mabuti at napadaan kayo dito. Anong gusto ninyo?” agad na tanong ng babae nang makita niya si Dad.

“Nagugutom na kasi ang anak ko at gusto niyang lumabas. Kaya dinala ko siya dito.” sabi ni Dad. “Clara, ano bang masarap mong putahe r’yan?” tanong ni Dad.

“Madami po sir, may pritong manok, isda, itlog, hotdog, sinigang, tinola-

“Tinola!” agad kong sabi nang marinig ko ang gusto kong kainin.

“Nako, mabuti at bagong luto na ito. Halika umupo na kayo.” nakangiting sabi ni Ate Clara.

“Thank you po.”

Madami ang nakain dito sa karinderya ni Ate Clara, sigurado’y masasarap ang mga luto niya. Habang naghihintay ng mga pagkain ay napansin ko ang binatang tumutulong kay Ate Clara.

Kung hindi ako nagkakamali ay siya si Marco, ang binatang nagtanong kay Dad kanina nang makarating kami dito.

Laging nakangiti si Marco habang binibigay ang mga putaheng gusto ng mga costumer. Hindi kita sa kaniya ang pagod at nakangiti lang habang nagtatrabaho.

Laking gulat niya nang makita niya kaming naghihintay sa lamesa. Agad niyang nilapag ang mga pagkain sa lamesa at nakangiting bumati.

“Magandang hapon po, Sir Kaizer. Sa inyo din po Kuya Warren?” tanong niya. Tumango naman ako at ngumiti uliy siya.

“Sana po magustuhan niyo ang pagkaing niluto ng mama ko. Masarap po iyan.” sabi niya at tumango naman ako.

“Kamusta ka na, hindi ka ba napapagod dito?” tanong ni Dad habang nakain.

“Hindi naman po, basta para sa amin nila mama hindi ako mapapagod.” diretso niyang sabi at walang pag-aalinlangan.

“May salo-salo sa amin mamayang gabi, lahat kayo ay imbitado. Gusto ko nandoon ka ah, hahanapin kita.” sabi ni Dad at ginulo ang buhok ng bata.

“Syempre naman po, hinding hindi ko iyon papalagpasin.” excited na sabi ni Marco at nagpaalam na dahil may trabaho pa siya.

Nagtuloy lang ako sa pagkain habang si Dad naman ay laging may napapansin. Binabati niya ang mga taong nakikita niya, kinakamusta ang mga kalagayan ng nanay ng iba, kung may trabaho na ba etc.

Habang nakain ay bigla akong nakarinig ng sigaw galing sa labas. Agad ko naman itong tiningnan at napangiti ako nang makita ko si Milly’ng natakbo papunta sa amin.

“Kuya!” sabi niya at umupo sa tabi ko. Si Kuya Brendan naman ay naglalakad pa din papunta din sa amin.

“Dad I’m hungry na din, can I order ?” tanong ni Milly kay Dad na agad namang tumango.

“Hi good evening! Can I order po?” sigaw ni Milly. Agad na napatingin si Marco at parang ayaw pang lumapit.

Mabagal siyang lumapit at pilit na ngumiti. Kung sa itsura niya kanina ay sobra ang ngiti niya pero ngayon ay halatang pilit iyon.

“Anong sa inyo?” nakangiti niyang tanong.

“I want adobo with hotdog po.” nakangiting sabi ni Milly kay Marco.

“Oh sure, please give me a minute.” sabi ni Marco at patakbong umalis. Wala pang dalawang minuto ay dumating na siya at dahan-dahang nilapag ang mga order ni Milly.

“Thank you, sir.” sabi ni Milly at nagsimula nang kumain. Ngumiti naman si Marco at umalis na din para ipagpatuloy ang kaniyang trabaho.

Nang matapos na kaming lahat ay sabay-sabay kaming naglakad pauwi ng bahay. Ilang oras na lang ay mag-aalas-otso na kaya kailangan na naming maghanda para sa salo-salo.

Pagpasok ng bahay ay amoy ko na ang mga mabangong pagkain na ihahain mamayang salo-salo. Siguradong madami ang mga iyon dahil madami kaming dadalo.

Nanood muna ako ng telebisyon at sumunod naman si Milly. Lagi na siyang nakadikit sa akin at laging may kinu-kwento. Mukhang hindi siya titigil hangga’t hindi siya napapagod.

“Baby, you’re so ingay. Hindi na namin naiintindihan yung movie.” angal ni Kuya Brendan.

“I’m sorry, okay?” sabi ni Milly pero tinuloy ang kaniyang ginagawa, medyo tahimik na.

Hanggang sa dumapo ang alas syete ng gabi at kailangan na naming maghanda. Hindi daw kailangan ng magarbong pananamit, kahit tshirt at shorts lang ay okay na.

Si Tita ang pumili ng susuotin ko habang ako’y naliligo. Mukhang mayroon nang mga kaibigan si Tita dito dahil wala siya kanina. Siguro may tsismosa din dito?

“Kuya are you done? Let’s go!” excited na sabi ni Milly sa labas ng pintuan.

“Tapos na, sandali na lang.” sabi ko dahil nahirapan akong ayusin ang kama. Medyo bumigat ang tyan ko at lumulobo na din, siguro dahil sa pagkain ’to.

Nang maayos ko na ng maayos ay lumabas na ako ng pintuan at nakangiting si Milly ang aking naabutan.

“Let’s go, ang daming tao!” sabi ni Milly at hinawakan ako sa kamay pero hindi hinila.

Dahan-dahan kaming bumaba ng hagdan dahil buntis ako, baka gumulong-gulong pa ako. Parehas lang kaming naka tshirt ni Milly pero ako ay nakapantalon habang siya ay naka shorts.

Pagpunta namin sa likod ng bahay ay agad kaming binati ng mga tao doon. Ngumiti naman ako at kumaway sa kanila habang si Milly ay nakikipag-yakapan pa sa kanila.

Napansin ko nang batiin niya si Marco at yakapin ito. Nagulat naman si Marco at natigilan sa ginawa ni Milly. Napailing na lang ako at hinanap si Dad.

Mukhang hindi ko na kailangang hanapin si Dad dahil nagpakita na siya sa akin.

“How are you? Feelin’ good?” tanong niya at tumango naman ako. “Good, what do you want to eat?” tanong pa niya.

“Busog pa po ako, Dad.” nakangiti kong sabi sa kanila.

Nagsimula na ang kainan at lahat sila ay nakangiting nakain habang nag kukuwentuahan. Halos lahat sila dito ay magkakakilala at close sa isa’t isa. Mukhang magandang lugar nga ito.

Nagulat ako nang makaramdam ako ng pagsusuka kaya agad akong tumayo at tumakbo papasok ng bahay. Dumiretso ako sa cr sa baba at doon sumuka.

“Kuya!” rinig kong sabi ni Milly at lumapit sa akin. Hinimas-himas niya ang aking likod habang ako’y patuloy sa pagsusuka.

“Oh yeah, wait! Kuha ako tubig.” sabi niya at tumakbo palabas ng cr.

“Here.” sabi niya nang makabalik at ibigay sa akin ang isang basong tubig.

Nang mahimasmasan ay sabay na kaming naglakad papunta sa sala at umupo sa sopa. Doon muna kami tumambay habang ako ay nagpapahinga. Grabe pala mabuntis, anytime ay pwede kang sumuka.

“Bakit nandito ang dalawa kong bunso?” tanong ni Dad nang makita niya kaming dalawa.

“Dad, sumuka si Kuya.” sabi ni Milly at agad na nag-alala si Dad.

“Are you okay now?” tanong ni Dad.

“Opo, hindi naman po ako nahihilo, suka lang.” sabi ko at nakahinga naman siya ng maluwag.

“Dito ka na lang, para hindi ka na mahihilo pa. Hindi masyadong maingay, dadalhan na lang kita ng pagkain.” sabi ni Dad at tumango naman ako.

“Dad ako din.” pahabol ni Milly.

“Sure.”

Lumabas na si Dad habang kami ay nakaupo lang sa sopa at nanonood ng Tv. Napansin kong may pumasok galing sa likod ng bahay kaya agad ako doong napatingin.

“Good evening po, pinapadala po ito ni Sir. Kaizer.” sabi ni Marco nang makita niya kami. Nilapag niya ang mga pagkain sa maliit na lamesa sa tapat namin.

“Thank you po, kuya.” sabi ni Milly.

“Ilang taon ka na Marco?” tanong ko dahil hindi ko pa alam kung ilang edad na siya.

“Fifteen na po.” nakangiti niyang sabi.

“Ikaw Milly?” tanong ko.

“Fourteen, turning fifteen next month!” nakangiti niyang sabi.

Tumango-tango naman ako at tiningnan silang dalawa. Nakangiting nakatingin si Marco kay Milly habang si Milly naman ay walang kaalam-alam at nakain na.

“Marco, gusto mo bang manood? Tara.” yaya ko dahil doon na nakatuon ang kaniyang atensyon.

“Talaga po, okay lang po ba?” tanong niya.

“Oo naman.” sabi ko at niyaya siyang maupo. Pero bigla akong nagulat nang sa lapag siya umupo.

“Marco, ’wag ka d’yan umupo. Dito ka na lang, madumi d’yan.” sabi ko.

“Okay lang po ako dito.” sabi niya pero agad na tumigil sa pagkain si Milly.

“Dito ka na umupo, kuya. Hindi naman nangangagat si Kuya Warren e.” natatawa niyang sabi.

“A-ah sige.” sabi ni Marco at umupo sa sopang inuupuan ko.

Tinuloy na namin ang aming panonood hanggang sa sabay-sabay kaming kumain. Pati si Marco ay nakisabay na naming kumain.

Kung hindi pa namin pipiliting kumain kasabay namin ay hindi talaga siya papayag. Dahil parehas kaming makulit ni Milly ay wala talaga siyang nagawa at kumain na lang din.

Habang nanonood kami ay doon na kami nagsimulang mag-usap nila Marco at Milly. Nagtatawanan pa kami minsan kapag may kinukuwento si Marco.

Nagtagal ang panonood namin ng movie dahil maganda iyon at nagustuhan nila. Naka-tatlong movies kami hanggang sa tawagin na ni Ate Clara si Marco.

Naiwan kaming dalawa doon ni Milly hanggang sa parehas kaming antukin at dumiretso na sa sarili naming mga kwarto. Humiga ako sa kama at agad naman akong nakatulog.

Sorry kung boring ang chapter na 'to. About kasi 'to sa lugar na titirhan pansamantala nila Warren, tsaka para sa 'secret'!

Happy 34K reads, yay!

seannnmattt2

# Chapter 24

Chapter 23 

Ngayong buwan ng Marso ang pang-syam kong buwan bilang buntis. Pumunta dito sila Kuya Brendan, Kuya Raizer, Kuya Shaine at Milly kasama si Lay. Pati na din si Hale ang butler ni Kuya Brendan. 

Lahat sila ay nagdesisyong pumunta dito para mabantayan daw ako. Nagtawag na din si Dad ng doctor at nurse na magpapa-anak sa akin. Ilang linggo na ang doctor at nurse dito at lahat ay nakahanda na. 

Nakahiga na lang ako sa kama habang sila ay nakabantay sa akin. Hindi na din ako makalakad ng mabilis dahil mabigat na ang tyan ko. Hindi lang kasi isa ang nasa tyan ko, kundi dalawa. Kambal sila, sobrang saya ko!

"Cr lang ako." sabi ko at agad naman silang lumapit sa akin. "Kaya ko." nakangiti kong sabi at tumayo na sa kama. 

"Tulungan na kita." sabi ni Lay pero agad ko siyang pinigilan.

"Ano ka ba, kaya ko." natatawa kong sabi at dahan-dahang tumayo. 

Pumasok na ako ng cr at umihi. Habang nagsusuot ng shorts ay bigla akong nakaramdam ng sakit. Akala ko ay panandalian lang na sakit pero nagpatuloy ito at mas lalo pang sumakit. 

Agad akong napasigaw para marinig nila ako. Agad naman nila akong narinig at bumukas ang pintuan. Si Kuya Brendan at Kuya Raizer ang nangunguna. 

"A-ang sakit, k-kuya." sabi ko at napaupo sa lapag. 

"Tara, Shaine tawagin mo na si doc!" sigaw ni Kuya Brendan at dahan dahan nila akong binuhat palabas ng aking kwarto at nilipat sa kwartong ginawa para talaga sa araw na ito.

"Ihiga niyo siya dito." sabi ni Doc at agad namang ginawa nila Kuya Brendan.

Pinalabas na sila ng kwarto at kaming tatlo na lang ng nurse at doctor ang nandoon. Naghahalong saya at kaba ang aking nararamdaman. Saya dahil lalabas na sila at kaba dahil hindi ko alam kung gaano iyon kasakit. 

Pumikit ako at inisip ang pinagdaanan ni Lay. Kung kaya ni Lay, siguradong kaya ko din iyon. 

NANG MATAPOS ang pagpapa-anak sa akin ay hinang-hina ang aking katawan. Gusto ko nang matulog pero gusto ko pang makita ang mga anak ko. 

Nang lumabas ang unang baby ay hindi ko narinig ang kaniyang pag-iyak kaya nag-alala ako. Sumunod naman ang pangalawa at doon ay narinig ko ang kaniyang pag-iyak. Ilang minuto lang ay dalawa na silang naiyak kaya napangiti ako.

"Ang cute naman ng mga apo ko!" masayang sabi ni Dad at hinalikan ako sa noo. "Okay ka lang ba?" tanong ni Dad.

Tumango naman ako at sinubukang tingnan ang mga baby pero agad niya akong pinigilan. 

"Nililinis na sila, hintayin mo lang." sabi ni Dad at pinahiga akong muli. 

Nang matapos ang doctor sa paglilinis sa mga babies at agad nila itong binigay sa akin habang nakabalot sa puting tela. 

"Sino po sa kanila ang hindi agad umiyak?" tanong ko sa doctor.

"Itong nasa kaliwa mo, akala ko nga ay hindi siya humihinga. Siguro ay magiging malakas na bata iyan paglaki." nakangiting sabi ng doctor.

"Anong ipapangalan mo sa panganay mong hindi agad umiyak?" tanong ni Dad.

"Kiro." nakangiti kong sabi. Ilang buwan ko na iyong pinag-isipan, tutal mukhang siya ang malakas sa kanila ay sa kaniya ang Kiro. Kinuha ko sa pangalan ni Kairon. 

"Mukhang alam ko na kung saan mo iyan nakuha." sabi niya. "Anyways, dito naman sa cute na batang ito. Laging nakangiti!" sabi niya sa anak kong nasa kanan.

"Kale." nakangiti kong sabi. Mukhang magiging masiyahin siyang bata 'paglaki niya. Kinuha ko siya sa pangalan ko, isa kay Kairon at isa sa akin. 

"Kiro at Kale, ang galing mong mag-isip ng pangalan." nakangiting sabi ni Dad. 

Nagpaalam na saglit si Dad para makapasok naman ang susunod. Napangiti ako dahil nakangiting pumasok ang apat kong kapatid. Lahat sila ay mukhang excited at hindi mapakali. 

"Oh my god! Look he's so cute!" turo ni Milly kay Kale. 

"But look at this one," turo naman ni Kuya Brendan kay Kiro. "Mukha siyang matapang, well may pinagmanahan." sabi ni Kuya Brendan.

"Anong pangalan nila?" tanong ni Kuya Raizer. 

"Itong nasa kaliwa ay ko ang panganay, si Kiro." sabi ko at agad naman silang napangiti. "Ito namang nasa kanan ko ay si Kale." 

"Oh my! Cutie!" sabi ni Milly.

"Hey 'wag kang maingay, baka magising yung mga baby. Umiyak pa 'yan." saway ni Kuya Shaine. 

"Can I touch them?" excited na sabi ni Milly.

"Not now." ma-awtoridad na sabi ni Kuya Brendan.

"Okay." nakasimangot na sabi ni Milly at bigla na lang yumakap sa akin. "Are you okay na po ba?" tanong niya nang humiwalay siya.

"Okay na, kaunting pahinga lang." sabi ko at ngumiti naman sila.

"Time's up, labas na tayo. Yung tita ni Warren at si Lay naman." sabi ni Kuya Brendan at nagpaalam na sila sa akin. 

Lumabas na sila at ilang minuto lang ay pumasok na sila Tita at Lay. Si Tita ay sumisigaw pero walang tunog, akala ko ay tsismosang hindi na makahinga, hindi pala. Si Lay naman ay nakangiti lang habang nakatingin sa mga babies.

"Anong mga pangalan nila?" tanong ni Lay. 

"Kiro..." turo ko kay Kiro. "and Kale." 

"Ang cute mo naman magbigay ng pangalan!" parang kinikilig na sabi ni Lay. 

"Nako, siguradong gwapo itong mga pamangkin ko 'paglaki." sabi naman ni Tita. 

"Anong pamangkin? Apo, lola ka na!" pang-aasar ni Lay kay Tita. Agad namang nawala ang ngiti sa labi ni Tita at tinitigan si Lay. 

"Charot, pamangkin mo nga 'yan. Ako yung lola dito, forty-one years old na ako eh." pang-aasar pa din ni Lay. 

"Ikaw!" sabi ni Tita kaya agad na tumakbo palabas ng kwarto si Lay. Sumunod naman si Tita at hinabol si Lay. Natatawa naman akong pinanood sila.

5

 months later

"Say dada." pagtuturo ko kung paano ito sabihin. 

"Nya-nya." sabi ni Kale at agad akong natuwa. Inulit-ulit niya ang nya-nya. Ang cute, ang taba ng pisngi!

"Say dada." 

"Tata." sabi naman ni Kiro. Napangiti ako ng sobra at hinalikan silang dalawa sa pisngi. 

Hinayaan ko na ulit silang gumapang ng gumapang sa lapag. May sapin naman akong nilagay at malambot iyon kaya hindi sila masasaktan. 

Sakto namang dumating si Milly galing sa labas. Simula nang kumain siya doon sa karinderya nila Ate Clara ay palagi na siya doon nakain. 

Ewan ko ba do'n, gustong-gusto daw niya ang luto ni Ate Clara. Pasok na pasok daw sa panlasa niya kaya doon siya nakain. 

"Oh my, my babies!" sigaw niya nang makita niya ang dalawa baby'ng gumagapang sa sapin. 

Agad siyang lumapit doon at hinalikan sa pisngi si Kiro at Kale. Tumayo naman siya agad at yumakap sa akin. 

"Sobrang sarap ba ng luto ni Ate Clara na ayaw mo nang kumain dito?" tanong ko sa kaniya. 

"Y-yeah, as in. Sobrang sarap, sana siya na lang yung cook natin." sabi ni Milly kaya agad ko siyang pinatahimik.

"Baka marinig ka ng nagluluto sa atin ngayon, baka ma-offend siya." mahina kong sabi.

"Oh yeah, sorry hehe." mahina niya ding sabi at bumalik kila Kiro at Kale.

Agad siyang dumapa sa harap ng dalawa at kinakausap ito kahit hindi naman siya nito naiintindihan. 

"Dada!" narinig kong sabi ng isa sa kanila kaya agad akong lumapit sa kanila.

"Sino sa kanila iyung nagsabi?" tanong agad kay Milly.

"Si baby Kiro!" sabi ni Milly at tinaas ang kamay ni Kiro. 

"Iyon ang una niyang word!" nakangiti kong sabi at agad na hinalikan sa pisngi si Kiro. 

"Really? Oh my god, picture!" sabi ni Milly at kinuha ang phone niya at nag picture kaming apat.

"How about you, baby Kale? Say dada!" sabi ni Milly kay Kale.

"Tada!" nakangiting sabi ni Kale.

"He's so cute!" sigaw ni Milly at inamoy-amoy ang leeg ni Kale.

"How about this..." sabi ko at hinawakan si Kale sa kamay. "Say tada!" 

"Dada!" sigaw ni Kale. 

"Waaah!" sabay naming sigaw ni Milly at itinaas niya ang kaniyang phone para mag-picture. 

Lahat ng firsts nila ay kinukuhaan namin ng litrato. Katulad ng first cry, first crawl, first tooth at marami pang iba. Nilalagay namin iyon sa photo book. 

Ano kayang mangyayari kung nandito si Kairon kapiling ang mga anak niya. Sana maayos lang siya ngayon, wala na akong balita sa kaniya higit isang taon na. 

Sakto namang pumasok si Kuya Brendan galing sa Manila. Agad akong lumapit sa kaniya at nagtanong.

"Kuya Brendan, may balita ka pa po ba kay Kairon?" umaasa kong tanong. 

Huminga siya ng malalim, "Sad to say but wala e, simula nang umalis ka sa Manila ay hindi ko na siya nakita. Wala din siya sa kumpanya niya, ang kaniyang mama ang nag-hahandle ngayon niyon." mahabang sabi ni Kuya at nalungkot naman ako.

Kung wala siya sa kumpanya siguro ay nasa bahay siya. Pero kailangan siya ng kumpanya, nasa bahay ba talaga siya nila. Kawawa naman si Tita Claire, siya lang mag-isa ang nag-aasikaso ng kumpanya.

"Don't worry, we're here for you. Okay?" pagpapagaan ng loob ni Kuya.

Ngumiti naman ako, "Thank you, nasa'n nga pala sila Kuya?" tanong ko dahil walang nakasunod sa kaniya. 

"May racing si Raizer ngayon, si Shaine naman ay nasa pinag-tatrabahuhan niyang bakery." sabi niya.

"Bakery? Nagtatrabaho siya?" tanong ko dahil hindi ko iyon alam.

"Oo, matagal na siya doon. Pinapatigil na namin pero mahilig talaga siya sa tinapay at ayaw niyang lubayan ang bakery na iyon." 

"Gano'n ba, siguro masarap ang mga tinapay doon. Punta tayo doon kapag nakauwi na kami." yaya ko sa kaniya. 

"Sure, ililibre pa kita." mayabang niyang sabi.

"Talaga?" tanong ko at tumango naman siya sa akin bago niya ituon ang kaniyang atensyon sa kambal. 

Si Lay ay nasa Manila na, kakauwi lang noong nakaraang linggo. Ako na ang nagpa-uwi sa kaniya dahil kailangan siya ng asawa't anak niya. Kaya ko na ang sarili ko dito, mayroon na namang tutulong sa akin. 
Si Tita naman ay nasa labas, nakikipag-tsismisan kay Aling Claring. Nawala nga si Aling Marites, pumalit naman si Aling Claring. 

"Kuya, samahan mo akong bumili sa market." yaya ni Milly kay Kuya Brendan. 

"Walang kasama ang Kuya Warren mo dito, wala si Dad." sabi naman ni Kuya Brendan kaya agad na sumimangot si Milly. 

"Okay lang ako, sige na." nakangiti kong sabi. 

"Are you sure?" tanong ni Kuya.

"Oo naman, okay na ako. Hindi na ako buntis, kaya ko na." sabi ko at tumango naman siya. 

"Kung gano'n, tara na." yaya niya kay Milly. 

"Bye Kuya Warren, thank you!" paalam nila at lumabas na ng bahay. 

Nakangiti kong tinuon ang atensyon sa kambal. Gapang lang ng gapang si Kale sa kung saan, habang si Kiro ay nakahiga at nakatingin sa akin. 

Napangiti ako at pinagdikit silang dalawa. Makikilala mo agad silang dalawa kung alam mo ang pinagkaiba nila. 

Si Kiro ay may nunal sa may kaliwang tenga at si Kale naman ay wala. Ang kilay ni Kiro ay makapal habang ang kay Kale ay hindi. Pero mas mapula ang labi ni Kale kaysa kay Kiro. 

Nakarinig ako ng pagbukas ng pintuan sa likod ng bahay pero hindi ko na ito pinansin at baka isa lang sa mga yaya dito. 

Nagpatuloy ako sa pag-aalaga sa kambal at minsan ay kinukulit ito hanggang sa biglang umiyak si Kale. Nagtaka naman ako, siguro ay nagugutom lang siya. 

Kaya tumayo ako at pumunta sa kitchen para magtimpla ng gatas. Napabuntong hininga ako nang walang mainit na tubig kaya nag-init muna ako. 

Saglit lang naman ang itinagal at sabay ko na silang tinimplahan ng gatas. Laking pagtataka ko nang biglang tumahimik si Kale. Siguro ay nakatulog na. 

Nilagay ko sa maligamgam na tubig ang gatas ng kambal at hinintay na mawala ang init. Nang maramdaman kong hindi na masyadong mainit ay agad ko itong kinuha at pinunasan ng towel. 

Naglakad ako palabas ng kitchen at laking gulat ko nang makita siyang naka-upo sa couch habang buhat-buhat ang kambal habang nakangiti. 

Mukhang hindi niya ako napansin dahil doon pa din nakatuon ang kaniyang atensyon. Itinaas niya ang kaniyang ulo at agad niya akong napansin. 

"Babe." 

Welcome to the Seiton family, Kiro and Kale!

Happy 35K reads! Yay!

seannnmattt2

Chapter 25

C

hapter 25

“B-bakit ka nandito? Baka maabutan ka nila Kuya.” sabi ko at agad na kinuha ang dalawang kambal sa kaniya.

“Pinapaalis mo na agad ako, kakarating ko lang.” sabi niya at kinuha ang mga gatas sa aking kamay. Hinawakan niya si Kale at akmang kukuhain ito pero hindi ko binigay. Tiningnan niya ako sa mata at muling kinuha si Kale, nagtagumpay naman siya at nilapag si Kale sa sopa at binigay ang gatas.

Bumalik siya sa akin at ganoon din ang ginawa kay Kiro. Nilapag niya din sa sopa at binigay ang gatas na tinimpla ko.

“How are you.” tanong niya habang nakatitig sa kambal.

“O-okay lang.” sabi ko.

Hindi na siya nagsalita pa at nakatingin lang sa kambal. Nahuli ko siyang ngumiti nang hawakan niya ang mukha ni Kale, pero agad din iyong nawala nang biglang bumukas ang pintuan.

Agad akong naalerto at itatago sana si Kairon pero si yaya lang pala. Nakahinga ako ng maluwag at sinarado ng maayos ang pintuan.

“What’s his name?” tanong niya, nakaturo kay Kiro.

“Kiro Seiton.”

“Kiro Seiton Hansley.” sabi niya at agad akong nabigla. Hindi ko inaasahang isasama niya ang kaniyang apelyido sa pangalan ni Kiro. “And this one?” turo niya kay Kale.

“Kale Seiton H-hansley.” nahihiya kong sabi. Napangiti naman siya at hinawakan ang pisngi ni Kale.

Mataba kasi ang pisngi ni Kale, ang lakas kasi kumain. Si Kiro naman ay sakto lang taba.

“Paano mo pala nalamang nandito kami?” tanong ko.

“Sinundan ko kayo dito simula nang umalis kayo sa Manila.” simple niyang sabi.

Kung ganoon, kaya wala siya sa kumpanya niya dahil sumunod siya dito? Pero bakit siya sumunod dito? Dahil ba sa akin, o dahil sa anak namin?

“Hindi mo naman kailangang sumunod.” nakayuko kong sabi.

“May anak ako sayo, tapos gusto mong pabayaan ko na lang sayo? Hindi ko na nga sila nakasama ng ilang buwan tapos parang gusto mo pa akong mawala na ngayon?” mahaba niyang sabi at hindi naman ako nakasagot.

Hinawakan niya ang aking pisngi, “I fuckin’ miss you.” sabi niya at hinalikan ako sa noo.

Agad na tumulo ang aking luha at hinawakan ko ang kaniyang kamay sa aking pisngi. Pinunasan niya ang aking luha.

“N-namiss din kita.” sabi ko pero agad akong nagulat nang bumukas ang pintuan at galit na mukha ni Kuya Brendan ang aking nakita.

Mabilis siyang lumapit papunta sa amin pero agad akong tumakbo at niyakap siya para mapigilang makalapit kay Kairon.

“Kuya!” naiiyak kong sabi.

“Bakit ka nandito?!” malakas niyang sigaw.

Nakita kong tumakbo si Milly at pumunta sa kambal. Sabay niya iyong binuhat at umakyat sa taas. Baka magising ang kambal, mabuti na lang ay naisip niya iyon.

“Bawal ko bang makita ang mga anak ko?” kalmadong tanong ni Kairon habang nakaupo sa couch.

Akmang lalapit nanaman si Kuya Brendan nang pigilan ko siya. “Kuya, tama na.” mahina kong sabi sa kaniya. Tiningnan naman niya ako at huminga ng malalim.

“Nandito lang siya para sa kambal, wala nang iba.” sabi ko kay Kuya pero mukhang hindi siya naniniwala.

“Paano kung bigla na lang siyang mawala, dala-dala ang kambal?” galit niyang tanong sa akin.

“Kuya, wag ka namang mag-isip ng ganyan. Hindi ko naman hahayaang mangyari iyon eh.” nakikiusap kong sabi.

Umiling na lang siya at tinitigan si Kairon bago umakyat ng hagdan. Nagkatinginan naman kami ni Kairon at agad akong sumunod sa taas para tingnan ang kambal.

Pumasok ako sa aking kwarto at doon sila naabutan. Mahimbing na natutulog ang kambal habang binabantayan ni Milly.

“Sino iyon kuya?” tanong niya nang mapansin niya akong pumasok.

“S-si Kairon, daddy nila.” sabi ko at agad na nagbilog ang kaniyang bunganga.

“Kaya pala magkahawig sila ng kambal.” sabi niya at tumango-tango.

Umupo din ako sa kama at tinitigan ang kambal. Hindi ko akalaing magkaka-anak ako, kambal pa. Pero hindi ko naman inaasahang magiging ganito kakomplikado ang buhay pamilya ko.

Ang pamilya ko ay galit kay Kairon na kinailangan pa nila akong ilayo sa kaniya. Nanganak akong wala siya sa aking piling. Hindi niya naabutan ang mga first’s ng kambal.

“Oh hi!” biglang bati ni Milly sa pumasok. Ngumiti naman siya kay Milly at tumingin sa akin.

“Can I?” tanong niya na tinanguan ko naman.

“Bakit ngayon lang po kayo dumating?” tanong ni Milly kay Kairon.

“W-well—

“Do you love my kuya? Aalagaan mo ba siya pati yung babies? Sometimes naririnig ko siyang naiyak because of you. Please don’t break kuya’s heart.” mahabang sabi ni Milly habang nakatingin kay Kairon.

“First, I love your kuya. Second, aalagaan ko silang tatlo. And last, I won’t break your kuya’s heart.” nakangiti at diretso niyang sabi kay Milly.

“Promise?” tanong ni Milly.

“I promise.” sabi naman ni Kairon.

“Okay then, talk to him.” sabi ni Milly at tumayo palabas ng kwarto.

Tumingin pa siya sa akin bago niya isara ang pintuan. Nginitian ko siya at ganoon din ang ginawa niya.

Dahan-dahang umupo si Kairon sa kama sa tapat ko. Nakatingin lang siya sa akin at walang sinasabi. Napayuko ako dahil hindi ko pa din kayang makipag titigan sa kaniya.

“You do love me?” tanong ko habang nakayuko.

“Yap, I do.” sabi niya pero hindi ko kita ang kaniyang mukha.

“Kailan pa?”

“Noong pumayag ang tita mong ligawan kita, gusto na kita no’n. Pero minsan ay nasasaktan pa din kita, hindi ko mapigilan. Sorry.”

“Aalagaan mo ba talaga kami?”

“Oo naman, hanggang sa tumanda ako. I will sacrifice my life for you and for our babies. Please, patawarin mo na ako.” sabi niya at hinawakan ang aking kamay at hinalikan ito.

“Galit sila Dad sayo.” sabi ko nang ibaba niya ang aking kamay.

“Kakausapin ko sila, lahat gagawin ko basta makauwi na tayo sa Manila.” seryoso niyang sabi.

“Talaga?” tanong ko at tumango naman siya. Nagulat siya nang bigla ko siyang yakapin. “Thank you.” sabi ko at siya naman ay niyakap din ako.

“Thank you.” sabi niya din.

NAKADIKIT ang mga tenga namin ni Milly sa pintuan ng library at pilit na pinapakinggan ang pinag-uusapan nila Dad, Kuya Brendan at Kairon.

Nang maabutan ni Dad si Kairon ay bigla siyang nagsisisigaw at pilit na inaabot si Kairon pero pinipigilan ko ito. Nakayuko lang si Kairon hanggang sa huminahon si Dad.

Sinabi ko kay Dad ang mga sinabi ni Kairon sa akin kanina. Pinilit ko din siyang kausapin ng mahinahon si Kairon para magkaliwanagan na sila.

Siguradong magiging masaya ako kapag nagkaayos na sila. Magiging  kumpleto na ang pamilya namin.

“Isang taon na ang nakakalipas simula nang umalis kami sa Maynila tapos ngayon ka lang nagpakita?” rinig kong tanong ni Dad.

“Isang taon na ang nakakalipas simula nang sundan ko kayo dito.” makahulugang sabi ni Kairon.

“Sumunod ka dito? Kaya pala wala ka sa kumpanya niyo.” sabi ni Brendan.

“Kung sasaktan mo lang ulit ang anak ko, hindi na ako makakapayag. Lalo na ngayon na may anak na siya at baka ang mga apo ko ay masaktan mo din.”

“Hindi na po mangyayari iyon.” mahinahong sabi ni Kairon.

“At paano naman kami makakasiguro na hindi mo na nga sasaktan ang anak ko?” tanong ni Dad.

“I know my self, and mahal ko po si Warren.” ani ni Kairon.

“Bibigyan kita ng isang linggo para ipakita sa amin kung paano mo masasabing hindi na mangyayari iyon.” sabi ni Dad kaya agad akong nabuhayan.

Parehas kaming napangiti ni Milly nang marinig ang sinabi ni Dad at tumakbo na papasok sa aking kwarto. Hinintay namin si Kairon na pumasok. Nang pumasok siya ay agad na lumabas ng kwarto si Milly at iniwan kaming dalawa.

“Kamusta, anong nangyari?” tanong ko kahit alam ko na talaga ang nangyari.

“They gave me a chance to prove it. Na hindi na mangyayari yung mga nangyari dati.” nakangiti niyang sabi at agad akong niyakap. “Nakakatakot ang Dad mo.” sabi niya at natawa naman ako.

“Dada!” rinig kong sigaw ng kambal.

“Dada?” sabi ko at binuhat si Kale habang siya naman ay binuhat si Kiro.

“Bakit si Kale ay laging nakangiti pero si Kiro ay hindi?” tanong ni Kairon.

“Nagmana sayo si Kiro, hindi laging nakangiti.” nakangiti kong sabi.

“So nagmana sayo si Kale, kasi palagi kang nakangiti?” tanong niya na mayabang ko namang tinanguan.

Hindi ko alam kung bakit pero sobrang saya ko ngayon. Siguro ay dahil sinundan ako ni Kairon dito at inaming gusto niya ako. Binigyan din siya ng tsansang ipakita kung gaano siya kaseryoso sa amin ng kambal.

Sana ganito kami lagi, masaya lang at sama-sama. Walang away, gulo katulad dati.

“What do you want for dinner?” bigla niyang tanong.

“Ipagluluto mo ako?” tanong ko at nakangiti naman siyang tumango. “Marunong ka ba?” nang-aasar kong tanong.

“May google naman eh.” sabi niya.

“Gusto ko ng adobo.” sabi ko at tumango naman siya.

“Okay, mag-uumpisa na ako.” sabi niya at akmang tatayo nang bigla siyabg bumalik sa pag-upo at mabilis akong hinalikan sa labi.

Hindi agad akong nakagalaw habang siya ay tuluyan nang nakatayo at lumabas ng kwarto. Nahawakan ko ang aking labi at muling pinakiramdan ang kaniyang ginawa.

Hindi ako makapaniwala, isang taon na simula nang huli niya akong halikan. Napangiti ako at humiga katabi ng mga babies.

Mukhang ngayon ay nagpapakitang gilas na siya sa amin. Tingnan na lang natin kung gaano ka katibay kapag may pinagawa sayo si Dad. Natatawa akong umiling at napagdesisyonang matulog saglit.

“Babe, tapos na akong magluto.” rinig kong sabi ng kung sino.

Napadilat ako at bumangon habang nakapikit pa din ang mata. Dahil kakagising ko pa lang ay wala pa akong masyadong enerhiya at muling humiga sa kama.

“Babe, get up. Tikman mo yung niluto ko.” pangungulit ni Kairon hanggang sa maramdaman ko na lang na buhatin niya ako.

“Ah! Ibaba mo ako, Kairon.” gulat kong sabi.

“You’re so annoying, tapos na akong magluto and I think it’s masarap.” sabi niya at pati sa pagbaba ng hagdan ay buhat-buhat niya ako.

Naabutan ko sa lapag sina Kiro at Kale, pagapang-gapang sa sala. Mabuti at nalagyan ng sapin, at baka madumihan ang mga braso at tuhod nila.

Naamoy ko ang adobong niluto niya kaya agad akong lumapit sa kitchen. Naabutan ko siyang nagsasandok ng kanin habang ang ulam na adobo ay nakahain na.

“Come, try it.” sabi niya nang matapos siyang magsandok.

Hinilahan pa niya ako ng upuan at pinagsandokan ng kanin. Napangiti naman ako dahil nagsisikap talaga siyang ipakita sa akin na seryoso siya. Pero sana ay nakikita ito nila Dad, para malinawan din sila.

Kumuha ako ng isang kutsarang sabaw ng adobo at nilagay ito sa kanin. Sumubo ako ng isa at agad akong nagulat dahil masarap ang lasa. “Wow, ang sarap!” nakangiti kong sabi at muling sumubo.

“Good to hear.” sabi niya.

“Ikaw ba talaga ang nagluto nito?” nang-aasar kong tanong.

Agad na kumunot ang kaniyang noo, “Yeah, tinawagan ko lang si Mom para magpatulong. Pero ako talaga ang nagluto. Nahiwa ko pa nga ang thumb ko e.” sabi niya at pinakita iyon sa akin.

“Hala, dapat kasi nag-iingat ka.” sabi ko at tumayo para kunin ang first aid kit.

“Babe, I’m okay.” sabi niya nang makalapit ako pero hindi ako pumayag.

Kinuha ko ang kaniyang kamay at nilagyan ng alcohol ang kaniyang daliri. Pinunasan ko ito ng cotton at nilagyan ng band aid.

“Thanks tho.” sabi niya.

“Dada!”

“Tada!”

Agad akong lumingon nang marinig ko silang magsalita. Natatawa ko silang binuhat at agad namang kinuha ni Kairon si Kiro.

Dahil gabi na ay naisipan kong magtimpla ng gatas. Iniwan ko muna kay Kairon ang kambal at inihiniga naman niya ito sa couch.

Pumasok ako ng kitchen at nagtimpla ng gatas. Mabilis lang ang naging pagtimpla ko kaya mabilis din akong nakabalik.

Pero bago ako makalapit ay agad akong huminto at nagtago dahil naririnig kong nagsasalita si Kairon.

“You two are so cute, just like your Dada. But kapag lumaki kayo, magiging handsome na kayo, right? Hmm?” tanong niya na parang sasagutin siya ng kambal.

“I hope they’ll accept me as your father, I mean, ako naman talaga ang Dad niyo but gusto ko ay tanggap ako ng family ng Dada niyo.”

“And I have a secret, do you two wants to hear it?” tanong niya. “Okay.” sabi niya at lumapit sa tenga ng kambal at may binulong nga ito. Gusto ko sana iyong marinig pero masiyadong iyong mahina.

Nang umayos siya ng upo ay doon na ako bumalik at umaktong walang narinig o nakita. Pero deep inside, sobrang saya ko. Gusto niyang matanggap siya nila Dad, respectful.

Binigay ko na kay kairon ang gatas at siya na ang naglagay. Sobrang saya niya dahil nagawa na niyang ilagay sa bibig ng kambal ang gatas nila.

“Good evening sir.” rinig kong bati ng yaya kaya agad akong lumingon doon.

“Dad!” bati ko at lumapit sa kaniya para bigyan siya ng yakap.

Agad namang tumayo si Kairon at nagmano kay Dad. Lihim akong napangiti dahil sa kaniyang ginawa.

“May ipapautos nga pala ako sayo, okay lang ba?” tanong ni Dad kay Kairon. Agad naman siyang tumango kaya naglakad na sila palabas ng bahay.

Pinabantayan ko muna kay yaya ang mga bata at sumunod sa kanila. Pumunta sila sa likod ng bahay at huminto sa tapat ng poso. Mukhang alam ko na ang mangyayari.

“Paki-igib naman ng tubig para sa panligo ng mga kabayo bukas.” nakangiting sabi ni Dad kay Kairon.

“Okay.” nakangiting sabi ni Kairon at sinimulan nang galawin ang poso. Pumasok si Dad sa loob at agad naman akong sumunod.

“Dad, baka mapagod naman po siya.” sabi ko habang nakasunod sa kaniya.

“Anak, kailangan niyang paghirapan bago niya makuha ang sagot ko.” sabi niya at tumango naman ako.

“Okay po.” sabi ko at bumalik kay Kairon. “Kaya mo ba?” tanong ko.

“Of course, for you.”

Ang cute ng "Dada" and "Tada" moment!😭😭😭

seannnmattt2

# Chapter 26

Chapter 26

"Samahan mo si Warren mamaya para mamalengke."

"Pakitulungan yung magbubuhat mamaya ng binili kong couch."

"Pakihugasan yung mga plato doon, lumabas sila yaya."

Ilan lang iyan sa mga utos ni Dad kay Kairon. Halata na kay Kairon ang pagod pero hindi niyo iyon pinapahalata sa amin. 

Lumabas ako sa likod ng bahay at pinuntahan si Kairon. Pinag-igib na kasi ulit siya ni Dad. Nakita kong wala na siyang damit pang-itaas at pawis na pawis na. 

Kaya bumalik ako sa loob at kumuha ng towel. Binigay iyon sa kaniya at agad naman niyang kinuha. Napansin kong may mga babaeng nakatingin kay Kairon at may pangiti-ngiti pa. 

Hinarangan ko si Kairon sa kanila, "Anong  pong meron? Bakit kayo nandito?" 

"A-ah wala." sabi ng isa sa kanila at umalis na. Nilingon ko si Kairon at nakangiti na siya habang nakatingin sa akin. 

"Pagod na pagod ka na, pwede ka namang tumanggi eh." sabi ko pero umiling siya. 

"Kung susuko ako, paano na ang magiging desisyon ng Dad mo?" sabi niya at napasimangot naman ako. 

"Kausapin ko na lang kaya siya." sabi ko pero hindi siya pumayag.

Tinuloy na niya ang kaniyang ginagawa at ako naman ay naisipang gumawa ng meryenda. Habang kumukuha ng mga kakailanganin ay naisipan kong timplahan muna ng gatas ang kambal.

Baka nagugutom na kasi sila, unahin ko na muna. Makakapaghintay naman si Kairon, tutal mga anak naman niya ang uunahin ko kaysa sa kaniya. 

Habang nagtitimpla ay laking gulat ko nang may magsalita sa aking likod. Agad akong napatingin at si Kairon lang pala. 

"What's that?" tanong niya.

"Gatas, para sa kambal." sabi ko habang hinahalo ang isa. 

"Can I?" tanong niya at tumango naman ako. Naghugas muna siya ng kamay bago tinimplahan ang isang bote. 

Magkasabay kaming umakyat sa taas at binigay ang mga gatas sa kambal. Tama nga ako, gutom na sila. Mabuti at naisipan kong magtimpla. 

"Ikaw, maligo ka na baka matuyuan ka ng pawis." sabi ko dahil pawis pa ang kaniyang katawan.

Uupo sana ako sa kama nang hilahin  niya ako at ngayon ay magkadikit na ang aming mga katawan. 

"Kairon, pawis ka!" sabi ko at lalayo sana sa kaniya nang hawakan niya ang aking bewang at idinikit ang kaniyang noo sa aking noo. 

"I fuckin' miss you." sabi niya habang nasa gano'n pa din ang aming posisyon.

"I miss you din." sabi ko pero natawa siya. 

"Yeah I miss you, but I also miss you in another way." sabi niya kaya naguluhan ako. 

"Hindi kita ma-gets." sabi ko pero laking gulat ko nang halikan niya ako sa labi. 

May iba sa halik niya ngayon, hindi katulad dati na marahas at laging may hinahanap. Ngayon ay mabagal lang habang ang kaniyang kamay ay nakahawak sa aking pisngi. 

Hindi na ako nagdalawang isip at gumanti sa kaniyang halik. Ipinulupot ko ang aking braso sa kaniyang leeg at mas pinalalim pa ang aming ginagawa. 

Pero bigla siyang tumigil at umatras ng kaunti. Bumuntong hininga siya at bigla na lang yumakap sa akin. 

"I miss you so much, but not now. Hindi ko pa nakukuha ang sagot ng Dad mo."sabi niya at doon ko nalaman ang sinabi niya kanina. 

Napangiti ako dahil nirerespeto niya talaga si Dad at pati ako. Nakangiti ko siyang tinulak papasok ng bathroom para makaligo na.

"Maligo ka na." sabi ko at sinarado ang pintuan. 

Kumuha ako ng towel at naghanap ng damit kong malaki. Mabuti at mayroon akong malalaking damit dito. Siguradong kakasya iyon kay Kairon. 

Kumatok ako sa pintuan at agad naman iyong bumukas. Ulo lang niya ang aking nakikita dahil nakasilip siya. Nagtatanong niya akong tiningnan at natawa naman ako. 

Ang gwapo-gwapo pa din niya kahit natatakpan ng kaunti ang kaniyang noo. 

"Towel tsaka clothes." sabi ko at agad naman niya iyong kinuha. 

Ako na ang nagsara ng pintuan at hinayaan na siyang maligo. Bumalik ako sa kama at pinanood ang kambal habang nainom ng gatas nila. 

Napatingin ako sa pintuan nang bigla itong bumukas. Seryosong mukha ni Dad ang aking nakita at lumapit sa amin at umupo. 

"Where's Kairon?" ang unang lumabas sa kaniyang bibig. 

Tinuro ko ang pintuan ng bathroom, "Naliligo po, bakit?" tanong ko. Ngumiti naman siya at tumayo na. 

"Pagkatapos niya ay pumunta kayo sa library, may pag-uusapan tayo." seryoso niyang sabi. 

Agad naman akong kinabahan pero tumango pa din. Lumabas na siya ng kwarto at sakto namang lumabas si Kairon. 

"Who's that?" tanong niya nang marinig niya ang pagsara ng pinto.

"Dad, pinapapunta tayo sa library. May pag-uusapan daw." sabi ko. 

"Okay, let's go?" tanong niya pero agad akong sumimangot. 

"Magsuklay ka muna ng buhok." sabi ko at kinuha ang suklay sa lamesa. 

Lumapit ako sa kaniya at dahil hindi ko siya abot ay nagpaliit siya sa akin. Napangiti naman ako at binilisan na ang ginagawa, baka nahihirapan na siya. 

"Paano kung hindi pumayag si Dad? Kinakabahan ko." sabi ko habang naglalakad kami patungo sa library.

"Think positive babe, gagawa ako ng paraan. Lahat gagawin ko, okay?" sabi niya at magkahawak kamay kaming pumasok ng library. 

Nakaupo na doon si Dad at nagbabasa ng dyaryo. Nang marinig niya ang aming yapak ay ibinaba niya ang binabasa niyang dyaryo at tumingin sa amin.

"Ayaw niyo bang umupo?" mahinahon niyang tanong sa amin. 

Agad naman kaming umupo sa tapat niya. Nakangiti lang si Dad sa amin hanggang sa isandal niya ang kaniyang sarili sa couch. 

"May nagawa na akong desisyon." sabi niya at mas dumagdag pa ang aking kaba. 

"Dad."nagmamaka-awa kong sabi. Tiningnan naman niya ako at ngumiti.

"Payag na ako." sabi niya at agad akong napatayo at yumakap sa kaniya. 

"Really?! Thank you dad!" sabi ko.

"Thank you, sir." nakangiting sabi ni Kairon.

"But, babantayan pa din kita." sabi ni Dad at napangiti naman ako dahil nag eye to eye pa siya. "And, don't call me sir. Dad na lang." sabi ni Dad at tumango naman si Kairon.

"Yes dad." sabi ni Kairon.

"Okay, pupunta pa ako sa kaibigan ko sa kabilang bayan. Mag-iingat kayo dito. Kairon, ikaw na ang bahala sa anak at mga apo ko." sabi ni Dad at lumabas na ng library. 

Nagkatinginan kami ni Kairon at agad na nagyakapan. Laking gulat ko nang buhatin niya ako at iikot habang magkayakap. Natatawa ko naman siyang sinaway. 

"Ano ka ba, baka mahulog ako." nakangiti kong sabi. 

"I'm so happy." sabi niya at hinalikan ang aking noo. "I love you so much!" sabi niya at agad akong natigilan. 

Agad na tumulo ang aking luha at agad siyang niyakap. Hindi ko alam kung bakit ako umiiyak, siguro dahil sa saya. Mahal niya daw ako, sinabi niya iyon. Hindi ako nagkakamali.

"You love me?" tanong ko habang nakayakap sa kaniya.

"Yes I do, I love you." sabi niya at tumingin ako sa kaniya habang nakayakap pa din. 

Nagulat ako nang dumapo ang kaniyang labi sa akin. Saglit lamang iyon pero hinawakan ko ang kaniyang leeg para mapalapit sa akin at muli siyang hinalikan.

Gumanti naman siya at humawak sa aking bewang. Ako ang unang tumigil dahil baka kung saan pa umabot iyon. Natatawa niya akong hinawakan sa pisngi at muling hinalikan. 

Niyaya ko na siyang bumalik sa kwarto para kuhain ang kambal at dalhin sa sala. Siya na ang naglatag ng sapin at ako naman ang naglapag sa kanila doon. 

Kailangan din nilang gumapang para sa susunod lamang ay marunong na silang tumayo. Mabuti at walang kapansanan o sakit ang mga anak ko at malulusog lang ang mga ito. 

"Babe, hanggang kailan kayo titira dito?" tanong niya habang pinapanood namin ang kambal.

"Hindi ko alam kay dad, gusto ko na ngang bumalik sa Manila e. Nami-miss ko na sila Lay." sabi ko at hinawakan naman niya ang aking kamay. 

"Sasabay na ako sa inyong umuwi." sabi niya at natawa naman ako.

"Syempre naman, alangang iwan kita dito?" natatawa kong sabi at natawa din siya. 

Nagpaalam siya sa akin para magluto kaya tumayo na siya papuntang kitchen. Hindi niya sinasabi ang lulutuin niyang ulam dahil gusto niya daw ay surprise. 

Na-excite naman ako dahil nag-eeffort na siyang paglutuan ako kahit tapos na ang pagkakataon niyang patunayan kay Dad ang pagmamahal niya sa akin. 

Nakipaglaro muna ako sa kambal kahit hindi naman nila ako naiintindihan. Habang nakadapa kasama ang mga kambal ay lumapit si Kairon at sinabing tapos na daw siyang magluto. 

Agad naman akong na-excite kung anong ulam ang niluto niya hanggang sa maamoy ko ang mabangong sabaw ng tinola! Sarap!

Agad akong lumapit sa mangkok na pinagsandukan niya at humigop ng sabaw. Agad akong napangiti dahil masarap ang pagkakaluto niya. 

"Sarap ah, ikaw ba-

"Ako nagluto." sabi niya agad sa akin. Hindi pinatapos ang aking itatanong. Natawa naman ako at muling humigop.

"Anong oras na ba, kain na ba tayo?" tanong ko. Naglakad naman si Kairon at tiningnan ang oras sa orasang nasa may sala.

"Quarter to six na, tara kain na tayo." sabi niya kaya bumalik ako sa kwarto at kinuha ang kuna. 

Mabilis akong bumalik pababa ng dining area at inayos doon ang kuna. Kumuha ako ng isang sapin at nilagay iyon sa lapag ng kuna. 

Ako ang nagbuhat kay Kiro at siya naman ang nagbuhat kay Kale para ilagay sa kuna ang kambal. Nilapit ko sila sa lamesa para hindi mawala sa aming paningin. 

Kung iiwanan ko kasi sila sa sala ay baka may kainin silang hindi dapat. O kaya naman ay lumagpas sila sa sapin na nilagay ni Kairon. Baka madumihan pa sila. 

"Let's eat." sabi niya at pinagsandokan ako ng kanin. 

"Thank you." sabi ko nang ibigay niya ang platong may kanin sa akin.

Nagsimula na kaming kumain at sakto namang pumasok ng bahay si Milly. Mukhang malungkot ang kaniyang mukha, hindi katulad kapag nakikita niya ang kambal.

"Milly, okay ka lang ba?" tanong ko.

Tumingin naman siya sa akin at tumango, "Okay lang po." sabi niya at umakyat na sa taas. 

Hinabol ko siya ng tingin hanggang sa mawala na ito. Napabuntong hininga nalang ako at naisipang puntahan siya mamaya para kausapin. 

Ngayon ko lang siya nakitang malungkot. Nakita ko na siyang umiyak at malungkot pero hindi katulad ng gano'n. Sana maayos lang siya. 

Binilisan ko nang tapusin ang pagkain at naghugas ng kamay. Nagpaalam muna ako kay Kairon na kakausapin si Milly ay bantayan ang kambal. Mabilis naman siyang tumango at umakyat na ako papunta sa kaniyang kwarto. 

Huminga muna ako ng malalim bago kumatok sa kaniyang kwarto. Sa una ay wala akong narinig na response hanggang sa siya na ang magbukas no'n.

"Bakit po, kuya?" tanong niya.

"Bakit mukha kang malungkot?" nag-aalala kong tanong. 

Agad akong kinabahan dahil umiyak na siya at yumakap sa akin. Agad kong hinaplos ang kaniyang likod at naglakad papasok sa loob ng kaniyang kwarto. 

"Bakit? Nag-aalala ako sayo, anong nangyari?" tanong ko sa kaniya. Pinunasan niya ang kaniyang luha at doon nagsimulang magsalita.

"Nag text si Dad sa akin, uuwi na daw tayo in three days." sabi niya habang umiiyak.

"Eh bakit ka naiyak?" naguguluhan kong tanong. 

"Ayoko na po doon sa Manila, magpapa-iwan na lang ako dito. Dito may mga kaibigan ako, pero doon wala." sabi niya at muling yumakap sa akin. 

"Shh, tahan na. Gusto mo ba talagang dito tumira?" tanong ko at tumango naman siya. 

"Susubukan nating kausapin si dad, hindi ako sigurado kung papayag siya pero susubukan natin, okay?" pag-papatatag ko sa kaniyang loob. 

"Okay, thank you kuya." sabi niya at ngumiti naman ako. 

Niyaya ko siyang kumain at pumayag naman siya. Sabay na kaming bumaba at pumuntang dining area. Kahit siya ay nasarapan sa nilutong tinola ni Kairon. 

Bumalik din ang sigla ni Milly habang tumatagal. Hindi nga lang ako sigurado kung papayag si dad sa gusto niya. 

Malaki ang opportunities sa Manila pero gusto niya dito. Mukhang magiging mahirap ito para sa kaniya. Lalo na kay Dad at tita Millain, siguradong hindi papayag si tita Millain. Iisipin niya ang magiging future ng anak niya sa Manila kaya alam kong hindi siya papayag. 

Pero kailangan ko pa ding subukan para kay Milly. Mukhang ayaw na talaga niya sa school niya. Kung lumipat na lang kaya siya, tutal madami pa namang paaralan sa Manila eh.

Mukhang pwede nga iyon. 

Yay, Hansley family!

Kairon Hansley

Kyle Warren Seiton

Kiro Seiton Hansley

Kale Seiton Hansley

cutie😭😭😭

Ha

ppy 39K reads! Mwah!

seannnmattt2

Chapter 27

Chapter 27

“Dad, ayaw na po kasi ni Milly’ng mag-aral sa Manila e.” sabi ko kay Dad habang sinusundan siya sa library.

Kanina ko pa sinasabi kay dad na ayaw nang umalis dito ni Milly pero hindi siya nakikinig. Kaya sinundan ko na siya hanggang dito sa library.

“Anak, okay gan’to, pumayag nga ako pero ang huling desisyon ay kay Millain. Papayag ba siya? Gusto niya ang magandang future para kay Raizer at Milly.” pagpapaliwanag sa akin ni dad.

“Isasantabi po ba natin yung kaligayahan ni Milly para lang sa future niya? Dad, binu-bully siya sa Manila. Wala siyang kaibigan sa paaralan niya, kung ayaw niyo po siyang iwan dito, ilipat na lang natin siya ng paaralan.” mahaba kong sabi. Natahimik naman siya at nag-isip.

“Pag-iisipan ko.” iyon lamang ang kaniyang sinabi kaya tumango na ako at nagpaalam.

Pagbukas ng pintuan ay nandoon na si Milly at nakatingin sa akin. Agad siyang yumakap at ganoon din ang aking ginawa.

“Thank you kuya.” sabi niya at napangiti naman ako.

“Wala iyon, kapag hindi pumayag si Tita Millain pwedeng lumipat ka na lang ng school. Okay ba iyon sayo?” mahinahon kong tanong.

Tumango naman siya at hinawakan ang aking kamay. Hinawakan niya ito gamit ang dalawa niyang kamay at tumingin sa akin.

“It’s been a year since we met and nakilala na agad kita. You’re so bait, thank you so much kuya.” naiiyak niyang sabi at muli akong niyakap.

“You’re always welcome, kapag may kailangan ka lumapit ka lang sa akin. Lahat gagawin ko sa maaabot ng aking makakaya, okay?” nakangiti kong sabi na tinanguan naman niya.

Bukas na kami uuwi kaya nakahanda na ang mga gamit namin. Si Tita ay nasa labas nanaman nakikipag-tsismisan as always, pero okay na iyon. Siya na din naman ang nagbantay sa kambal habang nag-iimpake kami ni Kairon.

Mamayang hapon ay pupunta kami sa tinirhan niyang bahay dito nang sundan niya kami. Malapit lang daw iyon dito kaya hindi na kailangang mag sasakyan.

“Kairon, paki-timplahan ng gatas yung kambal. May gagawin lang ako sa kwarto.” sabi ko kay Kairon dahil nakaupo lang naman siya at kinukulit ang kambal.

“Okay. Do you two wants milk?” rinig ko pang tanong niya sa kambal bago ako umakyat.

Wala naman talaga akong gagawing importante sa kwarto. May pinadala kasi si Lay sa akin na mga underwears na suotin ko daw kapag kasama ko si Kairon.

Hindi ko pa ito nabubuksan tsaka nahihiya ako at baka makita ito ni Kairon. Lalo na kung nakita niya ako habang nagsusuot ng underwear.

Kinuha ko ang box sa ilalim ng kama pero nakalimutan kong kumuha ng gunting kaya mabilis akong bumaba at pumunta sa kitchen.

Sakto namang nandoon pa siya at baka magtanong siya kung para saan ang gunting. Kaya umakto muna akong umiinom ng tubig hanggang sa bumalik siya sa kambal buhat-buhat ang mga bote ng gatas.

Mabilis kong kinuha ang gunting at tumakbo pataas papunta sa kwarto. Ni-lock ko ang pintuan at binuksan ang box.

Kinuha ko ang kulay puting underwear, naguluhan naman ako dahil walang takip para sa likod. Agad kong kinuha ang phone sa lamesa at tinawagan si Lay.

“Hello, nakuha mo na?” tanong niya. Siguradong nakangiti na siya ngayon.

“Oo, pero parang sira naman ’tong pinadala mo. Walang takip sa likod.” sabi ko habang tinitingnan ang underwear.

“Napakaboba mo talaga! Ganyan talaga ’yan, jockstrap ang tawag d’yan!” natatawa niyang sabi

“May gumagamit ba nito? Ang mahal mahal tapos ito lang yung tela, kulang yung sa likod.”

“Oh my god, Kyle! Pinapasakit mo ulo ko, para maging comfortable ka kapag suot mo ’yan. Hindi naman mahahalata.” sabi niya at napanguso naman ako.

“Teka, sampung pirasong puro ganito? Iba-iba lang ang kulay?” tanong ko.

“Oo, masasanay ka din d’yan. Masarap ’yan sa likod kapag dumudulas yung shorts mo sa likod mo.” sabi niya pa at nagpaalam na.

“Teka—

Tumunog na ang phone ko hudyat na pinatay na nga niya ang tawag. Sakto namang nag-text siya sa akin.

From: Lay

Basta

suotin mo yan kapag may pupuntahan kayo ni Kairon.

To: Lay

Sige.

Sakto at pupunta kami mamaya sa tinirhan niyang bahay. Kukunin na niya din ang ibang gamit niyang dinala galing sa Manila.

Nagulat ako nang makarinig ako ng katok. Agad kong pinasok sa box ang mga underwear na pinadala ni Lay at nilagay sa baba ng kama.

Patakbo akong lumapit sa pintuan at binuksan iyon. Nagtatakang mukha ni Kairon ang sumalubong sa akin.

“Bakit?” tanong ko pero nakatitig lang siya sa akin. Walang sabi-sabi siyang pumasok ng kwarto at tumingin-tingin sa paligid.

“What are you doing here?” tanong niya at dahan-dahang umupo sa kama. “And bakit magulo ’tong kama mo?” dagdag pa niyang tanong.

“A-ano.. K-kasi—

“It’s a secret?” tanong pa niya.

Bigla akong nakarinig ng tunog ng tubig sa bathroom kaya agad na nanlaki ang aking mata. Bakit may tao doon?!

“Ano ’yon? May tinatago ka ba sa akin?” tanong niya at mabilis na lumapit sa pintuan ng bathroom. “Who the fuck are you and why are you here?!” sigaw niya habang pilit na binubuksan ang pintuan.

“Kairon ano ba, baka masira yung pintuan.” sabi ko.

“Sino ’yang nasa loob? Is that a fucking guy, huh?!” kunot noo na niyang sabi.

“W-wala akong alam, teka nga.” sabi ko at kumatok sa pintuan. “Hello?” sabi ko at agad na bumukas ang pintuan.

Napanganga ako nang makita si Milly habang may airpods sa dalawang tenga. Naguguluhan niya kaming tiningnan at tinanggal ang bagay sa kaniyang tenga.

“Why?” tanong niya.

Napabuntong hininga si Kairon at kinamot ang ulo habang ako naman ay iniisip kung nakita ba niya ang box ng underwear or narinig ba niya ang pinag-usapan namin ni Lay.

“Kanina ka pa ba dyan sa loob?” tanong ko sa kaniya.

“Hindi naman po, wala na kasing sabon sa bathroom ko. Tinatamad akong bumaba kaya pumasok ako dito, nakabukas kasi ang pintuan.” natatawa niyang sabi.

“Oh okay, kahit kailan mo gustong gamitin yan okay lang.” nakangiti kong sabi.

“Anyways, ano nga pala yung box na nandyan kanina sa kama?” tanong ni Milly at agad na nanlaki ang aking mga mata.

“Anong box?” tanong naman ni Kairon.

“W-wala ’yon, g-gatas iyon ng kambal.” sabi ko at tumango naman sila.

Nagpaalam na si Milly’ng lalabas ng kwarto kaya naiwan kaming dalawa ni Kairon. Natatawa niya akong niyayang kumain dahil nakapagluto na daw si yaya.

Ako, si Kairon, Tita at Milly ang nasa dining table. Ang kambal naman ay natutulog na sa kuna kaya hindi ko na nilapit sa akin.

Pagkatapos kumain ay umakyat na ako ng kwarto para maligo. Aalis na kami papunta sa tinirhan ni Kairon.

Pero nagdadalawang isip pa din ako kung gagamitin ko ba o hindi ang pinadala ni Lay. Sayang naman kung hindi, sayang ang pera niya.

Napakamot ako ng ulo at kinuha ang box sa ilalim ng kama at kinuha iyon. Mabilis akong pumasok ng bathroom at tinago iyon sa gilid ng sink. Naghanda na ako ng shorts at damit at naligo na.

Hawak ko na ngayon ang pinadalang underwear ni Lay. Sinuot ko na ito at parang may kulang talaga, walang takip sa likod. Hindi ko alam kung niloloko ba ako ni Lay o talagang walang takip ang likod nito. Napabuntong hininga na lang ako at nag-ayos na.

Lumabas ako ng bathroom at pumalit naman si Kairon. Habang naglalakad ay ramdam ko nag shorts sa aking likod. Natawa ako dahil gusto ko ang ganitong pakiramdam. Ang sarap sa likod, parang kinikiliti.

Natapos na siyang maligo at naka-ayos na. Bumaba na kami ng hagdan at nagpaalam kina Tita at Milly. Sila na muna ang mag-aalaga since aalis kami.

Sila na din ang nag volunteer kaya hindi na ako tumanggi pa. Habang naglalakad ay hinawakan niya ang aking kamay. Napatingin ako sa kaniya at napangiti.

Hindi naman siya nakatingin pero napangiti pa din ako. Ngayon pa lang namin ginawa ito sa publiko. Ang saya, feeling ko malaya kami.

Dumaan kami sa madamong daan hanggang sa huminto kami sa malaking bakuran. Naglakad pa kami ng kaunti at pumasok sa gate na kulay itim.

“Ikaw lang ba mag-isa dito?” tanong ko sa kaniya habang naglalakad papunta sa pintuan.

“Yeah, nang sundan ko kayo dito binili ko na agad ’to.” sabi niya at napamangha naman ako.

Nabili na niya ang bagay na ito dahil lang wala siyang matutuluyan. Panandalian lang naman siya dito pero binila pa din niya. Grabe talaga ang mayayaman.

Pagpasok ay puro puting kurtina na nakatakip sa mga gamit ang sumalubong sa amin. Mukhang hindi naman talaga niya iyan kailangan.

Magkahawak kamay kaming naglakad sa hagdan at pumasok sa kwartong tinutulugan niya daw. Sa baba ay may mga alikabok pero ang kwarto niya ay malinis na malinis.

Nandito ang lahat ng gamit niya pati ang laptop at kung ano-ano pa. Napangiti ako dahil sa loob ng siyam na buwan ay nakasunod pala siya sa amin.

Umupo siya sa kama at ako naman ay tinitingnan ang mga gamit niya. Nakatalikod ako sa kaniya at tiningnan ang mga pictures ng puno.

“Babe, did you use your underwear today?” tanong niya na ikinalaki ng aking mata. Agad ko siyang tiningnan at kinunotan ng noo.

“A-anong pinagsasasabi mo dyan?” tanong ko. “Teka, nakatingin ka ba sa likod ko?!” galit kong tanong.

“Parang wala kang suot na underwear.” natatawa niyang sabi. “You look hot.” sabi niya at lumapit sa akin.

Hinawakan niya ang aking bewang at hinalikan ako sa labi. Pumikit naman ako at gumanti sa kaniya. Humawak ako sa kaniyang braso at pinagpatuloy ang ginagawa.

Dahan-dahan siyang naglakad at sumunod naman ako. Hinawakan niya ang aking batok at hiniga sa kama niya. Naamoy ko ang mabango niyang amoy sa kama.

Pumatong siya sa akin at muli akong hinalikan. Hinawakan ko ang pisngi niya at hinalikan pa siya. Humiwalay siya at tiningnan ako.

“I love you.” sabi niya at napangiti ako.

“I love you too.” sabi ko at mabilis akong hinalikan.

Ipinasok niya ang kaniyang dila sa loob ng aking labi. Sinalubong ko naman iyon ng aking dila.

“Mmm.” ungol na bigla na lang kumawala.

Tinanggal niya ang kaniyang polo at ganoon din ang aking ginawa. Basta na lang namin itinapon sa gilid ang aming damit at muling nagtagpo ang aming labi.

Habang nasa ganoong posisyon ay sinimulan niyang hubarin ang aking shorts. Agad naman akong nagpaubaya at napatigil siya nang makita ang aking suot.

Napangiti siya, “I thought you don’t have underwear.” sabi niya at hinalikan ako ng isang beses.

Pinatalikod niya ako at inangat ang aking likod. Nagulat ako nang maramdaman ko ang malamig na kung ano sa aking likod.

Tiningnan ko siya at agad akong lumayo.

“Anong ginagawa mo?!” tanong ko.

“Why? I want to taste you.” sabi niya na parang hindi iyon big deal. “Come.” sabi niya at sumunod naman ako.

Muli niya akong pinatalikod at itinaas ang aking likod. Agad kong naramdaman ang kaniyang dila sa aking likod at iba ang pakiramdam niyon.

“A-ah.”

“I’m going.” sabi niya pero agad ko siyang pinatigil.

“Condom?” tanong ko.

“Ah yeah.” natatawa niyang sabi at tumayo para kunin ang condom sa drawer.

Naramdaman ko nang itutok niya ang kaniyang pagkalalaki sa akin. Dahan-dahan niya itong itinulak papasok sa akin.

“A-ah!”

“Fuck.” mahina niyang sabi.

Hindi ko alam kung naipasok ba niya ang lahat pero huminto siya at tinanong ako.

“Are you okay?” tanong niya.

“Y-yeah, please m-move.” sabi ko na agad naman niyang ginawa.

Mabagal lang ang kaniyang galaw habang hawak ang aking bewang. Ramdam ko ang pagkalalaki niya sa aking loob habang siya’y gumagalaw.

Ang mabagal niyang galaw ang mas nagpapasarap ng sensasyong aking nararamdaman.

Pinahinto ko siya at pinahiga sa kama. Ako ang pumatong sa kaniya at nagkusang ipasok ang kaniyang pagkalalaki sa akin.

“Oh fuck, babe.” ungol niya nang isagad ko ang kaniya sa akin.

“Ah.”

Hinawakan niyang muli ang aking bewang kaya ako na ang gumalaw. Mabagal lamang ang aking galaw at ramdam ko ang pagtaas baba ng kaniyang pagkalalaki sa akin.

“You’re so big.” nakangiti kong sabi at gumalaw pabilis ng pabilis.

“Oh yeah, that’s right.” ungol niya at napahawak sa kaniyang noo.

Tumigil ako at lumapit para mahalikan siya. Agad naman niya iyong ginawa. Habang naghahalikan ay siya na ang gumalaw.

“B-babe, I’m coming.” sabi ni Kairon at pinahiga ako sa kaniyang kama.

Iniharap niya sa akin ang kaniyang pagkalalaki habang mabilis itong ginagalaw.

Hinawakan ko ito at ipinasok sa aking bibig. Ilang segundo lang ay naramdaman ko na ang kaniyang katas. Walang pag aalinlangan ko itong nilunok.

“Babe, you swallowed it?” hindi makapaniwala niyang tanong na tinanguan ko.

Napailing na lang siya at humiga sa tabi ko. Pinaunan niya ang kaniyang braso at niyakap ako. Yumakap din ako sa kaniya at nag-usap ng kung ano-ano.

“I love you, babe.” sabi niya.

“I love you too,” sabi ko. “babe.” dagdag ko at agad siyang  napatingin sa akin.

Napangiti siya at hinigpitan ang yakap sa akin. Natawa naman ako at hinalikan siyang bigla sa labi. Gumanti naman siya hanggang sa magtuloy-tuloy iyon.

Hindi namin alam kung naka ilang beses kami pero madilim na ang paligid nang makabalik kami sa bahay.

Di ko kinaya HAHAHAHAHA

Ngayon ko lang nalaman yung tawag do'n sa gano'ng underwear, jockstrap pala.

seannnmattt2

# Chapter 28

Chapter 28

"Ako na dyan, sumakay ka na." sabi ni Kairon at kinuha ang maleta sa akin. 

Paalis na kasi kami ng bahay at babalik na ng Manila. Lahat kami ay naghahanda na sa pag-alis pero si Milly ay nakaupo lang sa gilid at nakasimangot.

Lumapit naman ako sa kaniya at inakbayan siya. Tumingin siya sa akin at ngumiti, pero may halong lungkot ang ngiti niya.

"Bakit ka nakasimangot?" tanong ko.

"I'll miss this place, it's so wondeful. The people here is so mabait, hindi katulad sa Manila." sabi niya.

"Siguro kasi dito ay magkakasama silang lumaki, parang pamilya na sila dito. Bibisita na lang tayo dito kapag may libre tayong oras, okay?" tanong ko at tumango naman siya habang nakangiti.

Tumayo ako at iniwan siya doon saglit para tumulong sa mga gamit na dadalhin. Maradi kasing iuuwi si dad na mga gamit na kakasya sa eroplano. 
Napansin kong lumapit si Marco kay Milly at kinausap. Ilang saglit lang ay gulat na ang mukha ni Milly habang nakangiti. Dahil sa kuryoso ay lumapit ako sa kanila at nagtanong.

"Bakit ganyan ang mukha mo?" nakangiti kong tanong.

"Sasama siya sa atin?!" patanong niyang sabi.

"Oo, noong bata pa siya ay pinangakuan ko na siyang pag-aaralin pero hindi iyon natuloy dahil nga nagkasakit ang lola ninyo, hanggang sa kuhain na siya ng panginoon." nakangiting sabi ni Dad.

"Babe, yung kambal." sabi ni Kairon kaya iniwan ko na sila Milly doon.

Pumasok ako ng bahay at binuhat ang kambal. Lahat sila ay nasa van na kaya mabilis akong naglakad, sinalubong naman ako ni Kairon at kinuha si Kale. 

Sumakay na ako ng kotse at mabilis naman itong umandar. 

Ako at si Kairon ay nasa likod ng driver at ni dad. Sa likod naman namin ay sila Marco at Milly. At sa likod nila ay si Tita, ayaw niyang tumabi sa amin ang arte.

Kuwento ng kuwento si Milly ng kung ano-ano at nakikinig naman si Marco. Hindi ko alam kung paano niya na-hahandle ang ka-ingayan ni Milly. 

Ilang minuto lang ay hindi ko na narinig ang kuwento ni Milly. Tumingin ako at natutulog na siya sa balikat ni Marco, habang si Marco naman ay tulog na din at nakapatong sa ulo ni Milly. 

Napangiti ako at kinuha ang phone sa bag. Inihiga ko muna si Kiro sa upuan at humarap kila Milly at Marco para makuhanan sila ng litrato. 

Natatawa naman akong bumalik sa pag-upo at kinarga si Kiro. Binalik ko ang phone sa bag at nakangiting tumingin-tingin sa labas. 

Huminto ang van nang makarating kami sa airport. Dumiretso na kami sa loob at sumakay sa eroplanong pag-aari ni dad. 

Sobra ang pagkagulat ko dahil may sariling eroplano ang tatay ko. Sobrang yaman siguro ng pamilya nila, hindi ako makapaniwala. 

Isa-isa kaming pumasok sa loob ng eroplano ni Dad at kaming dalawa lang ni Marco ang namamangha. Eto rin kasi ang unang beses kong sumakay ng eroplano. 

"Inaantok na ako." sabi ko kay Kairon nang makaupo ako sa kaniyang tabi. 

"Sleep here." sabi niya at tinapik ang kaniyang balikat.

Hinanap ko naman si Tita para ibigay si Kiro pero nakapikit na siya at siguro'y patulog na. Lumapit ako kay dad at binigay si Kiro. 

"Dad pa-assist, inaantok po ako e." sabi ko at agad naman siyang pumayag. Sana lang ay patulugin niya si Kiro at baka kulitin niya lang. 

Bumalik ako sa upuan ko at nagsuot na ng seatbelt at umupo sa tabi ni Kairon. Ipinatong ko ang aking ulo sa kaniyang balikat pero hanggang sa braso niya lang iyon.

Natawa naman siya pero niyakap din ako at doon sa braso niya pumatong. Hawak ko ang kaniyang braso at ginawang iyong unan. 

Agad din naman akong nakatulog dahil sa lamig at sa pagod kanina sa pagbubuhat ng mga gamit. 

NAGISING ako sa tapik ni Kairon sa aking pisngi kaya agad akong dumilat at tumingin sa paligid. Tumingin ako sa bintana at wala na kami sa himpapawid. 

Hinanap ko sila pero kaming dalawa na ang ni Kairon ang nasa loob ng eroplano. 

"Kanina pa ba tayo nandito?" tanong ko at nagtanggal ng seatbelt. 

"Hindi naman, kakababa lang din nila. Let's go." sabi niya at nagtanggal na din ng seatbelt.

Nauna siyang bumaba ng eroplano at hinawakan ang aking kamay para maalalayan. Humawak naman ako at mabilis na bumaba. 

Habang naglalakad papunta kila dad ay napansing kong hindi niya ginagalaw ang kaliwang braso niya, kaya kumapit ako doon.

"Aw!" 

"Ay sorry, bakit?" tanong ko pero natawa lang siya at umiling.

Siguro dahil ginawa kong unan ang braso niya, namanhid siguro. Napakamot ako ng ulo at sumunod sa kaniya. 

Ilang oras din ay nakarating na kami ng bahay. Sinalubong kami nila Kuya Brendan, Raizer, Shaine at si Tita Millain.

Ang mga ngiti nila ay biglang nawala nang makita nila si Kairon. Kumunot ang noo ni kuya Raizer at Shaine, dahil wala pa silang kaalam-alam.

Akmang susugod si kuya Raizer kay Kairon nang hilahin ni kuya Brendan ang kaniyang damit. 

"Tama na." sabi niya.

"Gano'n na lang iyon, pagkatapos niyang saktan yung kapatid natin?!" galit niyang tanong.

"Si dad ang nag-desisyon, okay?" sabi pa ni kuya Brendan kay kuya Raizer.

"Pumasok na kayo, mainit." pagsingit ni kuya Shaine sa kanila at tumulong sa pagkuha ng mga gamit. 

Hindi na nila ako pinatulong kasama sina Tita Millain, Milly, Marco na buhat si Kale at Tita na buhat si Kiro. Pinauna na nila kami sa loob para makapag-pahinga.

Ilang saglit lang ay isa-isa na silang pumasok ng bahay pero agad akong napatayo nang makita kong namumula ang pisngi ni Kairon.

"Anong nangyari?" tanong ko at lumapit sa kaniya. 

"It's nothing." sabi ni Kairon.

"Ano bang ginawa niyo?!" kunot noo kong tanong kila kuya.

Napahinto sila sa kanilang ginagawa at tumingin sa akin. Natahimik silang lahat at tinitigan ako. 

"Sinong gumawa nito sa kaniya?" tanong ko pa at tinuro naman ni kuya Shaine si kuya Raizer.

"Bakit kailangan niyo pang magsakitan?! Nag-sorry na si Kairon, okay na kami, okay na din kay dad kaya wala na kayong dapat pang-gawin! Pinagtrabuhan niya ang lahat ng utos ni dad nang walang pagtatanggi. Please, tigilan niyo na siya." mahaba kong sabi at pinunasan ang luha.

"Babe, tama na." sabi ni Kairon at hinawakan ako sa balikat. 

Hinawakan ko ang kamay ni Kairon at lumabas ng bahay. Huminto kami sa gilid ng bahay kung saan may upuang pang-dalawahan. 

"Dito ka lang, kukuha ako ng yelo." sabi ko at aalis na sana nang hawakan niya ang aking kamay. 

"Babe, I'm okay. Don't worry." sabi niya at hinila ako paupo. 

"Hindi ba masakit?" tanong ko habang nakahawak sa kaniyang pisngi.

"No, sanay na ako." natatawa niyang sabi kaya pinisil ko ang kaniyang pisngi.

"Aw, babe!" sabi niya at nilayo ang kaniyang mukha.

"Akala ko ba sanay ka na?" natatawa kong sabi hanggang sa magtawanan kami. 

Niyakap niya ako gamit ang kaliwa niyang braso at hinalikan ang aking ulo. 

"I love you." sabi niya.

"I love you too." sagot ko.

Ilang minuto din kami doon at nag kukuwentuhan ng kung ano-ano. Katulad ng magiging ugali ng kambal, siguro ay si Kiro ay tahimik habang si Kale naman ay maingay. 

"Anyways, my Mom wants to see us." nakangiti niyang sabi at agad naman akong tumango. 

Simula nang unang kita namin ni Tita Claire ay hindi na iyong naulit pa. Kaya siguradong mahihiya nanaman ako sa kaniya, lalo na ngayon at biglaang may apo na siya sa kaisa-isa niyang anak.

"Kailan ba iyon?" tanong ko.

"Later night." sabi niya at hinalikan ako sa noo. 

"Sige, magpapa-alam lang ako kay Dad." sabi ko at tumayo na. Akala ko at susunod na siya pero nakaupo pa din siya doon. 

"Why?" tanong niya dahil kanina pa ako nakatitig.

"Sumama ka sa akin, ako lang ang mag-papaalam? Tsaka magpahinga ka muna doon sa kwarto." sabi ko at hinila siya sa kamay.

Agad naman siyang tumayo at sumunod sa akin. Magkahawak kamay kaming pumasok ng bahay at hinanap agad si dad.

Hindi ko na tiningnan sila kuya at dumiretso sa library, nagbabaka-sakaling nandoon siya. Tama nga ako dahil naabutan ko siyang nakaupo doon at nagbabasa ng papel.

Mukhang hindi niya ako napansin kaya kumatok ako sa pintuan. Pinapasok niya kami agad at pinaupo sa kaniyang harap. 

"Why?" tanong niya.

"Kai, sabihin mo na." bulong ko kay Kairon.

"Ah, Dad. My Mom wants to see us, with Kiro and Kale." mahinahon niyang sabi. 

"Papuntahin mo na lang kaya dito ang Mom mo?" suhestyon ni dad.

"Dad, mother in law ko na siya. Nakakahiya naman po kung siya pa ang papupuntahin namin." sabi ko at napa-isip naman siya. 

"Well, kung gusto mo talagang pumunta doon, okay." nakangiting sabi ni dad kaya napatayo ako at niyakap siya.

"Thank you dad!" sabi ko at niyaya nang lumabas si Kairon.

Pero hindi pa ko pa nasasara ang pintuan ay tinawag ako ni Dad.

"Po?" 

"Dito kayo uuwi, maliwanag?" maawtoridad na sabi ni dad na nakangiti ko namang tinanguan.

"Opo, thank you!" sabi ko at sinara na ang pintuan.

Habang naglalakad kami sa hallway ni Kairon ay biglang lumiko si kuya Raizer sa daan namin. Huminto siya kaya huminto din kami. 

"Kyle, can we talk?" tanong niya. 

"Yeah." sabi ko at hinintay siyang magsalita. 

"Without him sana." sabi niya habang nakaturo kay Kairon. Tumango naman si Kairon at nagpaalam na sa akin na mauuna na sa kwarto.

"Sorry." nakayuko ang ulo niyang sabi. Nakatingin lang ako sa kaniya at walang sinasabi. 

"It's just that—

"It's okay." pagsingit ko sa kaniyang sinasabi.

"What?" naguguluhan niyang tanong.

"Kaya mo lang naman nagawa iyon dahil sa ginawa niya saken dati. Pero ngayon okay na kami, hindi mo na kailangang magalit sa kaniya." nakangiti kong sabi.

"You're so kind." sabi niya at lumapit sa akin para yakapin ako. 

"Ano ka ba, kapatid kita. Hindi kita ipagpapapalit sa kahit sino." natatawa kong sabi. 

"Talaga?" 

"Oo naman." 

Pagkatapos naming mag-usap ay may ngiti sa aming labi kaming naghiwalay. Dumiretso na ako sa kwarto at natagpuan si Kairon habang kumakanta. 

Hawak niya ang kamay at paa ni Kale at niyuyugyog ito habang kumakanta. Napangiti ako at pinanood siya. 

"Sinong anak?" kanta niya at narinig ko ang pagtawa ni Kale. 

Inulit-ulit niya iyon hanggang sa maramdaman niya akong maglakad palapit sa kanila. 

"Why are you smiling?" tanong niya dahil simula nang makita ko siyang ginagawa iyon ay nakangiti na ako. 

"You're cute while doing that." sabi ko at natawa naman siya.

Tumabi ako kay Kairon at ginaya siya at hinawakan ang kamay at paa ni Kiro. Pero kung si Kale ay natatawa, si Kiro ay hindi. Tahimik lang siya na parang walang ginagawa sa kaniya. 

Napaka-seryoso, parang ang dad niya. 
Matapos naming magkulitan ay niyaya ko na siyang magpahinga para mamayang gabi. Binigyan ko na din ng gatas ang kambal para makatulog na sila. 

PAGKAGISING ay nag ready na kami para sa pagpunta namin kila Tita Claire. Medyo kinakabahan ako at baka hindi niya ako o kami tanggapin. 
Pero sana ay tanggapin niya kami ng buong-buo. Nakakagulat din naman talaga na sa isang iglap ay mayroon ka na'ng apo. 

"Good evening po." sabi ko at yumuko sa harap ni Tita Claire. 

"Long time no see, kumusta ka na?" tanong niya sa akin.

"Okay lang po ako, kayo po?" nahihiya kong tanong. Tila hindi mawala ang kaba sa aking dibdib.

"Parang kinakabahaan ka naman?" nakangiti niyang tanong.

"Pasensya na po kayo." sabi ko na lang. 

"Eto na ba ang mga apo ko?" excited na tanong ni Tita Claire at agad na lumapit kay Kairon na bitbit ang kambal.

Kinuha niya si Kiro at kinausap ito na para bang sasagot ang bata. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil hindi siya galit sa amin. 

"Alam mo ba, simula nang mawala ka sa kumpanya ay hindi na siya pumasok. Kinabukasan nakita ko siyang paalis ng bahay at hindi sinabi kung saan ang punta. Hanggang sa mabalitaan kong nakauwi na kayo dito."

"Hay nako, mahal na mahal ka talaga ng anak ko. Sa ibang babae ay hindi siya ganyan, sa pagkaka-alam ko ay wala pa siyang minahal ng totoo katulad ng pagmamahal niya sa iyo." mahabang sabi ni Tita Claire.

"Tita Claire—

"Mom na lang, ikaw naman." tumatawa niyang sabi.

"O-okay po, Mom." sabi ko. 

Kumain at nag-usap kami nila Mom habang kami'y nasa dining area. Ang sunod namang nangyari ay kasama na niya ang kambal. Na tila ba'y wala kami sa paligid niya. 

Tuwang-tuwa siya sa pagngiti ni Kale at sa walang reaksyon ni Kiro. Naalala niya daw ang batang si Kairon na katulad na katulad ni Kairon. Nagmana din daw siya sa kaniyang dad na namayapa na.

"MAUUNA NA PO KAMI." paalam ko kay Mom dahil hindi na namin kailangan pang magtagal. Gabi na at baka hinahanap na kami nila dad.

"Hindi ba talaga kayo pwedeng mag-stay dito?" tanong niya at nakasimangot akong umiling. "Kung ganoon ay mag-iingat kayo ah, dalasan niyo ang pagdalaw dito." sabi pa ni Mom kaya pumasok na ako ng kotse. Kumaway pa ako sa kaniya hanggang sa umandar na ang kotse. 

"Kairon, ihinto mo. Naiihi ako." sabi ko pero hindi niya iyon ginagawa. 

"Babe gabi na, delikado." sabi niya pero hinawakan ko ang bandang baba ng aking tyan.

"Kairon, hindi ko na kaya." sabi ko kaya wala siyang nagawa kundi huminto sa isang madilim na kalsada.

Agad akong bumaba ng kotse at tumingin sa paligid kung saan pwedeng umihi. Medyo napalayo na ako sa kanila pero nakahanap na ako ng pwedeng maihian.

Habang naihi ay nakarinig ako ng tunog ng baril kaya agad akong nataranta at bumalik kila Kairon. Medyo natagalan pa ako pero nakarating din.

Laking gulat ko nang makita ko si Kairon na nasa baba ng kotse at hawak-hawak ang braso. Agad akong lumapit sa kaniya.

"Anong nangyari?!" kinakabahan kong tanong.

"K-kiro and Kale." 

seannnmattt2

Chapter 29 (1/2)

Chapter 29

(1/2)

“K-kiro and Kale.” nanghihina niyang sabi kaya agad akong tumayo at binuksan ang pintuan sa backseat.

Biglang bumilis ang tibok ng aking puso nang wala akong nakitang Kiro at Kale. Sinubukan ko pang tingnan sa likod pero wala talaga.

Natataranta akong lumabas ng kotse at bumalik kay Kairon.

“K-kairon, yung mga anak ko?” kinakabahan kong tanong.

“Kairon?!” pasigaw kong tanong.

“Kairon nasaan ang kambal?!” tanong ko.

“Someone pointed the gun at me, sinubukan kong lumaban pero binaril nila ako at k-kinuha ang k-kambal.” sabi niya at biglang nagsitulo ang aking mga luha.

“Kairon, anong gagawin natin?!” natataranta ko nang tanong. “Pumunta muna tayo sa hospital.” umiiyak kong sabi at tinulungan siyang makatayo.

Pinasok ko siya sa shotgun seat at ako na ang nag-drive. Natagalan pa kami dahil hindi ako marunong mag drive. Tinuturo niya ang dapat kong galawin hanggang sa huminto kami sa tapat ng hospital.

“Tulong!” umiiyak kong sabi at agad namang lumapit ang guard pati ang mga nurse.

Inalalayan nila si Kairon papasok sa loob at agad naman akong sumunod. Pumasok sila sa ER at pinahintay na lang ako sa upuan.

Habang hinihintay si Kairon ay pumapasok naman sa isip ko ang kambal. Nasaan na kaya sila, anong gagawin ko?

Naramdaman kong nag-vibrate ang aking phone kaya kinuha ko ito sa aking bulsa.

“H-hello po?” umiiyak kong tanong.

“Anak, what happened? Why’re you crying?” tanong ni dad.

“Dad, w-we’re here at the h-hospital. Please, come h-here.” sabi ko at pinatay na ang phone.

Tumayo ako at naglakad pabalik-balik sa hallway. Pilit na iniisip kung saan makikita ang kambal at kung sino ang kumuha sa kanila.

“Nasaan na kayo? Kiro and Kale, please. Nasa’n na kayo.” sabi ko sa aking isip habang natulo ang aking luha.

Ilang minuto pa ay lumabas na ang doctor kaya lumapit ako sa kaniya.

“Kumusta po siya?” tanong ko.

“Natanggal na namin ang bala sa braso niya, kailangan na lang niyang magpahinga para agad siyang gumaling.” sabi ni doc.

“Wala na po bang ibang kailangan?” nag-aalala kong tanong.

“As of now, wala na. I’ll go ahead.” paalam ni doc at tumango naman ako. Nilipat ng mga lalaking nurse si Kairon sa isang private room kaya sumunod na ako.

Nakaupo ako sa gilid niya at nakayuko sa kama hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang kamay sa akin.

“K-kairon.” sabi ko at nagsimula na namang tumulo ang aking mga luha.

“B-babe.” mahina niyang sabi.

Napahawak ako sa aking ulo habang umiiyak. Ngayong maayos na si Kairon, nasaan na ang kambal? Ang mga anak ko!

“Si Kiro at si Kale, nasaan na sila.” umiiyak kong sabi at nakarinig ako ng pagbukas ng pintuan.

“Anak!” rinig kong sabi ni dad at lumapit sa akin.

“Dad!” agad akong lumapit at niyakap siya.

Sa likod ni dad ay kumpleto ang aking mga kapatid. Nag-aalala ang kanilang mga mukha habang nakatingin sa akin.

“Are you okay?” tanong ni dad at tumango naman ako.

“Kuya, where’s the twins?” tanong ni Milly.

Agad akong kinabahan at hindi alam ang isasagot. Hindi ko alam kung nasaan sila, wala akong kaalam-alam. Bakit pa ba kasi ako nagpilit!

“H-hind ko a-alam.” naiiyak kong sabi. “Hindi ko alam, bigla na lang silang nawala! Dad!” umiiyak kong sabi at pinunasan ang luha.

“Shh, calm down. Ipapahanap natin ang apo ko sa mga pulis.” seryosong sabi ni Dad. “Ikuwento mo kung anong nangyari.”

Umupo kami sa mahabang upuan at kinuwento ko sa kaniya ang lahat ng nangyari simula nang umalis kami sa bahay nila Mom.

Habang kinukuwento ko ang mga nangyari ay sumasagi sa isip ko na kasalanan ko iyon. Nawawalan ako ng lakas para ikuwento ang lahat.

“K-kasalanan ko ’to.” umiiyak kong sabi.

“Kuya, it’s not your kasalanan. Yung mga bad guys ang may kasalanan, not you.” sabi ni Milly at yumakap sa akin.

“Bibili lang akong tubig.” sabi ni kuya Raizer at tumayo na.

“Kyle, mahahanap din natin si Kiro and Kale. Magpakatatag ka lang, okay?” sabi naman ni kuya Brendan.

Tumango ako at yumuko. Walang mangyayari kung nandito lang kaming lahat, kailangan na naming magsabi sa pulis.

“Dad, sabihin na natin sa pulis. Hanapin na natin yung kambal, please.” sabi ko at tumango naman siya.

“Kami na lang ng kuya mo ang pupunta sa pulis.” sabi ni dad pero hindi ako pumayag.

“S-sasama ako, kailangan kong sumama.” sabi ko pero pinigilan na ako ni kuya Shaine.

“Magpahinga ka na lang dito, baka kung ano pang mangyari sa iyo.” maawtoridad na sabi ni Dad.

Wala naman akong nagawa kundi umupo na lang at umiyak ng umiyak. Umalis na si kuya at dad, pumasok naman si kuya Raizer dala ang tubig.

Ininom ko ng isang tungga ang tubig dahil na din siguro sa kakaiyak.

“Nagugutom ka na ba?” tanong ni kuya Shaine. Tumango naman ako at naalalang may pagkaing pinadala si Mom Claire para sa kanila.

Sinabi kong may pagkain sa kotse at si kuya Shaine na ang nagsabing kukuha niyon. Pumayag naman ako at hinintay siyang bumalik.

Wala pang limang minuto ay nakabalik na siya dala ang pagkain pati ang phone na nag riring.

“Kanino ’to, kanina pa tumatawag?” tanong ni Kuya Shaine.

Agad akong lumapit sa kaniya at kinuha ang phone ni Kairon. Unknown number ang tumatawag, binigay ko ito kay Kairon at sinagot naman niya.

Bumalik ako sa upuan at kumain, kaunti lamang ang nakain ko at uminom ng tubig. Hindi ako mapakali, hindi ko alam kung anong susunod kong gagawin.

Gusto kong tumulong, pero sa paanong paraan. Wala naman akong kakayahang hanapin ang kambal. Pero gusto kong may magawa, lalo na at anak ko sila.

Napansin kong napa-upo si Kairon habang kausap ang nasa phone. Mahina lang ang kaniyang boses at hindi mo maririnig ang kaniyang sinasabi.

“Sino ’yan?” tanong ko.

“J-just my friend.” sabi niya. Mayroon sa aking nagsasabing hindi pero hinayaan ko na lang iyon.

Ilang oras na akong naghihintay sa pagbabalik ni Dad at Kuya pero wala pa din sila. Hanggang sa makatulog na ako sa balikat ni Kuya Shaine.

NAGISING ako dahil sa lamig ng hangin. Mag-isa na akong nakahiga sa malaking upuan at sila naman ay nasa ibang upuan.

“Anak.” sabi ni dad at agad akong umupo.

“Ano pong balita, nahanap niyo na po ba ang kambal?” tanong ko.

“Wala pa, nagsisimula pa lang imbestigahan ng mga pulis ang lahat. ’Wag kang mag-alala, mahahanap din natin ang kambal, at ipapakulong ang mga kumuha sa kanila.” mahinahong sabi ni dad.

“Dad, gusto ko nang makita yung kambal. Please, bilisan na natin ang paghahanap.” umiiyak ko na namang sabi.

“Anak, ’wag tayong magpadalos-dalos. Hindi natin kilala ang mga kumuha sa kambal, mas mabuti kung ipaubaya na lang natin ito sa pulis. At wag kang mag-alala may inutusan din akong iba, para hanapin ang kambal.” sabi ni dad.

“Tama si dad, Kyle. Magpahinga ka na lang muna, hanggang sa may lakas ka na ulit.” si kuya Brendan.

“Tubig?” abot ni kuya Raizer.

“Nagugutom ka pa ba?” tanong ni kuya Shaine at umiling naman ako.

“Namimiss ko na ang kambal.” malungkot na sabi ni Milly hanggang sa marinig ko ang kaniyang iyak.

“Milly!” saway ni kuya Brendan sa kaniya.

“Kuya, hanapin na natin yung kambal!” malakas na iyak niyang sabi.

Mas malakas pa ang iyak niya kaysa sa akin. Ganoon niya siguro kamahal ang kambal kaya ganiyan siya kung mag-alala.

“Pamangkin!” rinig kong sigaw ni Tita sa labas ng pintuan hanggang sa makapasok siya.

“Tita.” sabi ko at lumapit siya sa akin. Yumakap ako sa kaniya at ganoon din ang kaniyang ginawa.

“Anong nangyari? Nasaan ang kambal, ba’t kayo lang?” alalang-alala niyang tanong.

“May kumuba po sa kanila, ’di ko kilala.” naiiyak ko na namang sabi.

“Jusko, bakit nangyayari ito. Nasabi na ba sa pulis? Anong nangyari kay Kairon?” tanong niya.

“Nasabi na po sa pulis at nabaril po sa balikat si Kairon.” sabi ko at nanahimik siyang bigla.

Hinayaan ko na lang siya, siguro ay iniisip na din niya kung ano na ang nangyayari sa kambal. Baka kung ano na ang nangyari sa kambal.

“Halika, magdasal tayo.” yaya ni Tita at hinila ako palabas ng kwarto.

Nagulat ako dahil may maliit na simbahan sa loob ng ospital. Lumuhod si tita sa tapat ng upuan at ganoon din ang aking ginawa.

Pinikit ko ang aking mata at taimtim na nagdasal. Kailangan ng kambal ng gabay ng panginoon. Alam kong may gagawin siya para sa kambal, inosente ang kambal.

“Amen.” rinig kong sabi ni tita.

“Amen.”

Pagkatapos namin doon ay bumalik kami sa kwarto pero wala na doon sila dad. Si kuya Raizer at kuya Shaine na lang ang natira.

Pinauwi na daw nila si Milly dahil bata pa at para makapagpahinga. Payag naman ako sa desisyon nila, kailangang magpahinga ni Milly dahil bata pa. Labing limang taong gulang pa lang siya.

Pumasok ang doctor at chineck ang kalagayan ni Kairon. Ilang minuto lang din ay tinawag niya ako para kausapin sa labas.

“Okay na po ba siya?” tanong ko.

“Okay na siya, baka mamayang gabi ay pwede na siyang makauwi.” nakangiting sabi ni doc.

“Thank you po, doc.” sabi ko at nagpaalam na siya.

Bumalik ako sa loob at lumapit kay Kairon. Nakatingin na siya ngayon sa akin at hinawakan ang aking kamay.

“Mamayang gabi, pwede ka nang umuwi. Magpagaling ka kaagad, para mahanap na natin ang kambal.” sabi ko at tumango naman siya.

Dumating ang gabi at nagligpit na kami para makauwi na sa bahay. Habang nasa kotse ay nakatutok lang si Kairon sa kaniyang phone. Hindi ko na iyon pinansin at hinintay na lang na makauwi.

Pagpasok namin sa bahay ay nandoon na silang lahat kasama si Lay at Mom Claire.

“Hoy, okay ka lang ba?” tanong ni Lay at lumapit sa akin. Tumango naman ako at niyakap siya.

“Yung kambal.” naiiyak kong sabi.

“Shh, tahan na. Mayaman ang pamilya mo, mahahanap nila ang kambal. Tiwala lang.” sabi niya at tumango naman ako.

Umupo ako sa pang-dalawahang tao. Kaming dalawa ni Kairon ang nandoon at ang iba naman ay nasa ibang upuan.

“Ano nang balita?” pagbasag ni Tita Millain sa katahimikan.

“Wala pang nahahanap ang mga pulis pati ang inutusan kong tao. Baka kailangan ng ransom ng mga taong kumuha sa kambal, bantayan ninyo ang mga phone ninyo.” sabi ni dad.

Matapos ang usapan namin ay dumiretso na kami ni Kairon sa kwarto kung saan nandoon ang mga gamit ng kambal.

Sa bawat lingon mo ay makikita mo ang mga gamit nila. Hindi ko kayang tingnan ng matagal ang mga gamit nila, lalo na ngayong nawawala sila.

Sana maayos lang ang mga anak ko. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag may nangyaring masama sa kanila. Hindi ko kaya.

“Are you fuckin’ kidding me?!” rinig kong sabi ng kung sino sa balcony.

Dahan-dahan akong lumapit doon at nakita si Kairon habang may kausap sa kaniyang phone. Nagtago ako sa pader at pinakinggan ang mga sinasabi niya sa phone.

“Ano bang kailangan mo?!” galit niyang tanong.

“What?! Sobrang laking pera ng gusto mo!” sabi niya at agad akong nagulat. Kausap niya kaya ang mga kumuha sa kambal?

“Hindi na ako babalik sa grupong ’yan, lalo na ngayong kinuha niyo ang mga anak ko!” galit niyang sabi.

“Anong ibig sabihin nito?” walang emosyon kong sabi at gulat naman siyang napatingin sa akin.

“B-babe.” sabi niya at sinubukang lumapit sa akin pero umatras ako.

“Sino ’yon? Sila ba ang kumuha sa kambal?” tanong ko.

“Babe.”

“Sagutin mo ’ko!” galit kong sabi.

“Y-yes but—

Hindi na niya natapos ang kaniyang sasabihin nang dumapo ang aking palad sa kaniyang pisngi. Hindi siya nakagalaw at nakatingin lang sa gilid.

“Anong grupo ang sinasabi mo?!” tanong ko.

“I-it’s a gang, kasali ako do’n before. Pero matagal na akong umalis. K-kailangan nila ang pera at gusto nila akong bumalik sa kanila para lumakas ang g-gang na ’yon.” sabi niya.

Agad na uminit ang aking ulo at lumapit sa kaniya. Hinampas ko ng paulit-ulit ang kaniyang katawan at sinigawan siya.

“Dahil pala sayo kaya kinuha ang kambal! Dahil sayo, nawawala ang mga anak ko!” galit kong sabi at paulit-ulit na hinampas ang kaniyang katawan at hindi naman siya pumalag.

“B-babe, I’m sorry.” sabi niya.

“Walang mangyayari ang sorry mo! Mababalik ba no’n ang kambal?! Ha?! Kapag may nangyaring masama sa kambal, hindi kita mapapatawad!” galit kong sabi at nagsimula na muling tumulo ang aking luha.

“Nasaan ang kambal, pupuntahan ko!” sabi ko at pumasok sa loob.

“Babe, delikado.”

“Wala akong pake!” sigaw ko.

Nakita kong pumasok si kuya Brendan at nakatingin sa amin.

“What’s happening?” tanong ni kuya Brendan.

Wala namang nakapagsalita sa amin. Dahil hindi namin alam kung paano sasabihin sa kaniyang alam na namin kung saan maaaring makita ang kambal.

“Answer me.” seryoso niyang sabi.

“Si Kairon ang tanungin mo.” sabi ko.

“Hey.”

Huminga siya ng malalim, “Kasali ako sa gang before, yung kinukuwento ko sayo.”

“What?!”

“Pinapabalik nila ako para lumakas ulit ang gang, at ang mga anak ko ang ginawa nilang pain.” sabi niya.

“Are you serious?!” galit na tanong ni kuya. “Because of you? Nadamay pa ang pamangkin ko?!” tanong niya at akmang susugod kay Kairon nang marinig namin ang boses ni dad.

“Stop it!” maawtoridad niyang sabi. Agad namang tumigil si kuya at tiningnan si dad.

“Nagbigay na ba sila ng address at may pera bang sangkot dito?” seryosong tanong ni dad.

Tumango naman si Kairon, “Twenty million ang gusto nila.” sabi ni Kairon at agad akong nabigla.

Twenty Million? Saan naman ako makakakuha ng ganoon kahalagang pera? Hindi ko alam kung gaano ang kaya nila dad pero ayokong walang magawa. Kailangan ay may magawa ako.

Pinasunod ni dad si Kairon at kuya Brendan sa library. Sila na daw ang bahala sa lahat at magpahinga na lang daw ako.

Pero hindi ako papayag na wala akong gagawin. Kailangang may gawin ako, ako nagluwal sa kanila. Hindi pwedeng nakahiga lang ako dito habang naghihintay sa kanila.

Narinig ko ang yapak ng kung sino sa labas ng pintuan hanggang sa bumukas ang pintuan. Pumasok si Kairon at kumuha ng kung ano-anong mga gamit.

“Babe.” pagtawag niya sa akin pero hindi ko siya pinansin at nakatingin lang sa balcony.

“Babe—

“Manahimik ka, ’wag mo ’kong matawag-tawag na babe.” walang emosyon kong sabi.

“Babe, please.” lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking kamay. Pero agad ko din itong inalis.

“Ano ba!”

Hindi na siya nagkulit pa at tumayo na. Akala ko ay lumabas na siya ng pintuan pero nagsalita pa siyang muli.

“Gagawin ko lahat, mabalik lang ang anak natin. Sorry, I love you.” sabi niya at narinig ko ang pagsara ng pintuan.

Agad akong nag-ayos at dahan-dahang lumabas ng pintuan. Madilim na ang paligid at siguro’y ang iba ay tulog na.

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa hagdan. Nakita ko silang lumabas ng pintuan kaya dahan-dahan akong sumunod.

Narinig ko ang pag-alis ng kotse kaya mabilis akong lumabas ng gate. Pero hindi pa ako nakakaalis ay may tumawag sa akin.

“Kyle?”

“Dave?! Bakit ka nandito?” naguguluhan kong tanong.

“Napadaan lang, bakit mag-isa ka lang nalabas ngayong gabi? Madilin na, delikado.” sabi niya.

“May dala ka bang kotse?”

“Meron, bakit?” naguguluhan niyang tanong.

“Tara, dali.” sabi ko at patakbong pumasok sa kotseng tinuro niya.

“Sundan natin sila.” sabi ko at tinuro ang kotseng sinakyan nila Kuya, Kairon at ni Dad. Hindi pa sila nakakalayo at kita ko pa ang kanilang kotse.

Hintayin niyo kami, Kiro at Kale. Paparating na kami.

seannnmattt2

# Chapter 29 (2/2)

Chapter 29 (2/2)

Mabilis na pinaandar ni Dave ang kotse palapit sa kotseng sakay sila Kairon. Nakasunod na kami sa kanila at susundan na lang hanggang sa tumigil sila.

"Ano bang nangyayari?" tanong niya. 

"Basta, e ikaw? Bakit ka nandoon sa tapat ng bahay?" tanong ko.

"N-napadaan lang." natatawa niyang sabi at tinuon ang atensyon sa pag ddrive.

Patagal ng patagal ay padilim ng padilim ang lugar. Hindi pa din sila humihinto at malayo na kami sa lugar namin. 

Kinakabahan na ako, sana ay may pulis na mag back-up sa kanila. Biglang lumiko ang kotse kaya pina-hinto ko na ang kotse ni Dave. 

Siguradong mahahalata nila kami kapag sumunod pa kami sa kanila. 

Bumaba kami ng kotse at dahan-dahang naglakad patungo sa pinaglikuan nila. Nakahinto na ang kotseng ginamit nila kaya tumakbo na ako papunta doon. 

Sumunod naman si Dave nang may naguguluhang tingin sa lugar na iyon. 
"Ano bang nangyayari, Kyle?" mahina niyang tanong habang dahan-dahang naglalakad. 

"Mamaya ko na sayo sasabihin." sabi ko at nauna nang maglakad. 

Ang lugar na pinaghintuan nila ay madilim. Walang kailaw-ilaw, siguro ay pinagplanuhan na ito ng mga kumuha sa kambal. 

Dumaan kami sa maliit na hallway ng building at nagmasid-masid. Wala pa ding katao-tao. Nasaan na kaya sila Kairon, ang bilis naman nilang mawala.

Nakarinig ako ng yapak ng kung sino kaya agad akong nagtago sa likod ng poste. Si Dave naman ay nasa likod ko din at nagtatago. 

Agad akong kinabahan nang makita ko ang baril sa likod ng lalaki. Umatras pa ako ng kaunti para hindi ako makita pero may nabangga akong bote at gumawa ito ng tunog.

"Sino 'yan?" tanong ng lalaki. 

Tinakpan ko ang aking bibig at pumikit na lang. Bahala na si batman.

"Ah!" 

Agad kong minulat ang aking mata at nakita ko na lang ang lalaking nakadapa habang si Dave naman ay may hawak na kahoy. 

Inabot niya sa akin ang kahoy at kinuha niya ang baril. 

"Dave, baka makalabit mo 'yan ah. Mag-ingat ka." sabi ko.

"Don't worry, marunong ako humawak nito." sabi niya. "Pwede mo na bang sabihin kung bakit tayo nandito?" tanong niya.

"Yung mga anak ko kasi kinidnap." nag-aalala kong sabi. 

"Ano?! M-may anak ka n-na?" gulat niyang tanong.

"O-oo." 

Hindi pala niya alam na may anak na ako. Simula kasi nang maghiwalay kami ay hindi na kami nakapag-usap pa. Kaya wala siyang kaalam-alam.

"W-well, let's go. Iligtas na natin sila." sabi niya at nauna nang maglakad. 

"Nasaan na ba sila Kairon?" tanong ko dahil hindi ko pa sila nakikita.

"Nandito din sila? Sila ba ang sinusundan natin?" tanong niya.

"Oo, ayaw kasi nila akong isama eh." 

"Ano?! It means tumakas ka?" kunot noo niyang tanong.

"K-kasi, gusto kong makatulong." nakayuko kong sabi.

"Ang kulit mo talaga. Delikado 'tong ginagawa nila kaya hindi ka nila sinama. Paano na lang kung may mangyaring masama sayo?" mahaba niyang sabi habang nakapamewang.

"Huy yung baril, kung saan-saan nakatutok." sabi ko.

"Oh sorry." 

Malaki ang lugar na pinasukan namin at siguradong malayo pa kami kila Kairon. Sana hindi sumama si Dad dito. Matanda na siya para dito.

"Doon kaya tayo pumunta—

"Ah!" bigla akong napasigaw nang mabilis na gumalaw si Dave at barilin ang kung sino sa aking likod. 

Pagtingin ko ay nakahiga na ang lalaki. 

"Muntikan ka na." sabi niya at hinila ako.

"Dito ka lang sa gilid ko." sabi niya at mabagal na naglakad. 

Hindi ko alam na marunong pala siyang humawak ng baril. Pero ang pananalita at boses niya ay nagbago na. 

"Kailan ka pa natutong humawak ng baril?" tanong ko.

"Three years ago." sabi niya at agad naman akong naguluhan.

"Three years ago? Pero ang sabi mo noon ay hindi ka pa nakakahawak ng baril." sabi ko dahil sinabi niya talaga iyon habang nanonood kami ng movies.

"Ang dami mong satsat!" biglang galit niyang sabi at hinampas sa aking likod ang baril. 

"Ah!" 

NAGISING AKO dahil sa lamig ng tubig. Ibinuhos iyon sa akin kaya agad akong nagising. 

Nakatali na ang kamay at paa ko sa upuan. Sinubukan kong kumawala doon pero masyado iyong masikip. 

"How's your sleep?" tanong ni Dave sa akin. 

"Ano ba Dave, pakawalan mo ako dito!" sigaw ko sa kaniya.

"Paano kung ayoko?" tumatawa niyang tanong.

"Dave, ano bang nangyayari sayo? Pakawalan mo ako dito, kailangan ako ng kambal!" naiinis kong sabi at sinubukang kumawala pero masyado talagang mahigpit ang pagkakatali niyon sa akin.

"Dave!" tawag ko pa pero parang bigla siyang may naisip. 

"Dave? Who's Dave?" nakangiti niyang tanong.

"Anong ibig mong sabihin?" naguguluhan kong tanong. 

"Oh, Dave. Yung kambal ko?" sabi niya at agad akong natahimik. 

"Bakit natahimik ka? Hindi ba niya nasabi sayong may kambal siya? Nakakatampo naman." nakangiti niyang tanong, mukhang nang-aasar. 

"H-hindi ikaw si Dave?" hindi makapaniwala kong tanong. 

"Nope, I'm Dion." 

"P-pero, paano nangyari iyon? Kanina tinulungan mo pa ako sa mga lalaki." sabi ko habang nakatingin sa kaniya. 

"It's just for show." nakangiti niyang sabi at naglakad pabalik-balik sa aking harapan. 

"Nasaan ngayon si Dave?!" tanong ko.

Huminto siya at biglang nagbago ang kaniyang ekspresyon, "He's dead." sabi niya.

"A-ano?" biglang nagsi-taasan ang aking mga balahibo nang marinig ko ang kaniyang sinabi. 

"Because of you!" galit niyang sabi at agad na lumapit sa akin. Nagulat ako nang sakalin niya ako.

"Dahil sayo namatay si kuya! Mahal na mahal ka niya pero anong ginawa mo? Tinaboy mo siya! Kinalimutan niya ang lahat pati kaming pamilya niya para bumalik dito sa pilipinas, para bumalik sayo! Pero anong ginawa mo? Tinaboy mo!" sigaw niya sa akin at binitawan ang aking leeg.

Habol ko ang aking hininga habang siya naman ay lumayo sa akin. 

"Kinukuwento niya sa akin kung gaano ka niya kamahal, kahit parehas kayong lalaki! Bakit hindi mo siya binigyan ng second chance?! Dahil lang do'n nawala na yung pinakamamahal kong kapatid!" sigaw niya at nagwala sa aking harapan.

Sinipa niya ang mga lamesa at binato ang mga gamit sa kung saan-saan habang ako naman ay napapapikit na lang habang tumutulo ang mga luha.

Huminto siya sa pagwawala at kinuwento ang nangyari kay Dave, "Uminom siya ng uminom halos hindi na siya nakakakain sa araw-araw. Hanggang sa hindi namin namalayang tumakas siya ng bahay gamit ang kotse. Nabangga ng truck yung kotseng sinasakyan niya and worst, nahulog pa sa bangin." umiiyak niyang sabi. 

"H-hindi k-ko naman 'yon gustong mangyari eh." umiiyak ko ding sabi.

"Pero kung binigayan mo siya ng chance, edi sana buhay pa siya ngayon diba?!" sigaw niya at bigla akong naalarma nang kuhain niya ang baril at itutok sa akin. 

"Wait, wait, wait! Please! Parang awa mo na!" sigaw ko habang nakapikit. 

"Aw, poor you." nang-aasar niyang sabi at kinasa na ang baril. Agad namang nanlamig ang aking mga tuhod. 

"Gagawin ko lahat, please. Kailangan pa ako ng mga anak ko, gusto ko pa sila makita. Gusto ko pa silang maalagaan. G-gusto ko pa silang masubaybayan habang lumalaki. Parang awa mo na." umiiyak kong sabi. 

"Gagawin mo lahat?" tanong niya at sunod-sunod naman akong tumango sa kaniya.

"Kaya mo bang buhayin si kuya? Ha?!" sabi niya at muling tinutok ang baril sa akin. "See you in hell." sabi niya at laking gulat ko nang marinig ko ang putok ng baril.

"Pumutok yung baril, tinamaan ba ako? Namanhid na ba ang katawan ko? Bakit wala akong maramdaman?" 
tanong ko sa aking isip.

Idinilat ko ang aking mata at natagpuan ko si Dion na nakaupo na sa pader hawak-hawak ang kaniyang dumudugong balikat. 

"Babe!" rinig kong boses ni Kairon. 

"K-kairon." sabi ko at tinanggal niya ang mga tali sa aking kamay at paa. 

Agad ko siyang niyakap at doon umiyak sa kaniyang balikat. Binuhat naman niya ako at lumabas ng kwarto. 

Pumasok naman ang mga pulis at inaresto si Dion. Hindi ako makatingin sa kaniya dahil para akong guilty sa mga sinabi niya sa akin. 

Kasalanan ko ba talaga kung bakit namatay si Dave? Buhay pa kaya siya ngayon kung binigyan ko siya ng pagkakataon? 

Bakit kailangang mangyari iyon kay Dave. Hindi ko naman intensyong gawin iyon. Gusto ko lang naman siyang bumalik sa magulang niya. Lalo na at tumakas siya. 

"Babe, are you okay?" agad akong bumalik sa wisyo ng tapikin ni Kairon ang aking pisngi.

"O-okay lang. Nasaan ang kambal?" tanong ko at tumingin sa paligid.

"They're safe." nakangiti niyang sabi.

"Talaga?!" tanong ko at muli siyang niyakap. 

Nakahinga ako ng maluwag nang marinig kong safe na ang kambal. 

"Nasaan sila?" tanong ko. 

"Nasa kotse na sila. Binigay namin ang pera at binigay naman nila ang kambal. Naguluhan ako no'n dahil gano'n gano'n na lang ang nangyari. Hindi ko alam na ikaw pala talaga ang target nila." sabi niya at hinawakan ang aking pisngi.

"I'm so worried, I thought may mangyayaring masama sayo. Mabuti at nakarating agad ako, muntikan na iyon babe." sabi niya.

"T-teka, umiiyak ka ba?" agad ko siyang tiningnan pero tumalikod din siya agad. 

"I'm not, I'm a strong man. Hindi ako naiyak." mayabang niyang sabi kahit halata namang pinunasan niya ng kaniyang kamay ang kaniyang luha.

"Umuwi na tayo." yaya ko at tumango naman siya. 

Pumasok kami ng kotse at doon ay natagpuan ko ang kambal. Mahimbing na natutulog. 

Agad akong lumapit sa kanila at hinalikan ang kanilang mga mukha. Hindi pa natatapos iyon doon at kinarga ko silang parehas at doon umiyak.

"Babe, baka magising sila." pagsaway sa akin ni Kairon. 

"Let's go?" tanong naman ni kuya Brendan. "Mag-uusap tayo mamaya, Kyle." maawtoridad niyang sabi.

Kinabahan naman ako at tumango na lang. Ngayon ay itutuon ko muna ang aking atensyon sa mga kambal. Hindi ko na hahayaan pang makuha sila ng mga masasamang tao. 

"

Poprotektahan ko na kayo simula ngayon. Hindi na kayo mawawala pa sa akin. Gagawin ko lahat, kapalit man niyon ang aking buhay." 
sabi ko sa aking isip habang nakangiti.

BUMABA NA kami ng kotse nang huminto ito sa tapat ng hagdan ng bahay. Pinagbuksan kami ng pintuan ni Kairon at kinuha si Kiro. 

Madaling araw na kaya kailangan na naming bumalik sa kwarto. Ipagpapaliban na lang muna namin ang pag-uusapan namin nila kuya Brendan. 

Nakahinga naman ako ng maluwag dahil siguradong pagagalitan ako no'n. Lalo na at muntikan na akong mapahamak dahil sa kakulitan ko. 

Pero mabuti na lang at dumating agad si Kairon. Ano kayang mangyayari kapag tinamaan talaga ako ng bala at namatay ako. 

Magiging maayos pa kaya ang buhay ng kambal? Mawawalan sila ng Dada kapag nagkagano'n. Hindi ko din naman hahayaang mangyari iyon. Bata pa ang mga kambal, kailangan ko pa silang alagaan.

"Anak ko, napakakulit mo talaga!" salubong sa akin ni Dad at agad akong niyakap. Sumunod naman siya sa mga kambal at hinalikan ang mga ito. 

Nag-usap-usap pa kami saglit at karamihan doon ay ang pagtakas ko. Pinagalitan pa nila ako, akala ko ay makakatakas na ako. 

"Goodnight kuya." sabi ko dahil mauuna akong papasok ng kwarto.

Huminto siya sa harap ng pintuan kaya hindi muna ako pumasok. 

"Ang kulit mo talaga, mabuti na lang at nakarating agad si Kairon." sabi pa niya habang nakakunot ang noo. 

"Sorry kuya, gusto ko lang talagang tumulong." nakanguso kong sabi. 

"Pero hindi sa ganoong paraan, basta. Ang importante ngayon ay safe tayong lahat." sabi niya at pinapasok na ako sa loob. 

Nakita ko pa siyang pumasok ng library. Nandoon pa siguro si Dad at mag-uusap pa sila. 

Sinarado ko na ang pintuan at naabutan ko si Kairon na nakaluhod sa aking harap. 

"Babe, alam kong galit ka pa sa akin." sabi niya at hinawakan ang aking kamay. "Dahil sa akin kaya nalagay sa peligro ang buhay niyo ng kambal. I'm so sorry babe, forgive me please." sabi niya at hinalikan ang aking kamay.

"Ipagluto mo ako ng masarap na breakfast bukas." nagtatampo kong sabi at nauna nang humiga sa kama. Ang kambal naman ay natutulog na sa kuna. 

"Talaga?! Pagkatapos ba no'n ay pinapatawad mo na ako?" nakangiti niyang tanong at tumabi sa akin.

"Kung masarap ang luto mo, baka patawarin kita." nakangiti kong sabi at nagtakip na ng kumot. 

Naramdaman ko naman siyang dumikit sa akin at niyakap ako sa bewang. Ang kaniyang ulo ay nasa aking leeg, ramdam ko ang kaniyang paghinga doon. 

"Babe, I love you." sabi niya pero hindi ako tumugon. "Tulog ka na ba agad?" tanong niya pero hindi ako sumagot.

Hinalikan niya ako sa batok ng paulit-ulit hanggang sa isiksik niya ang kaniyang mukha sa aking leeg. Napangiti ako pero hindi pa din gumalaw. 

Pinabayaan ko na siya doon hanggang sa makatulog na ako. 

Not the last chapter, lol.

seannnmattt2

Chapter 30

Chapter 30

“Sobra ang lungkot nang marinig ko ang balita, hindi ko alam na hahantong sa gano’n.” umiiyak na sabi ni Tita Daisy.

Nandito ako ngayon sa sementeryo kung saan nakalibing si Dave.

Si Kairon ay nasa likod ko lang habang ang hawak ang aking likod. Hindi ko alam kung kailangan ko bang umiyak, dahil nasa likod ko lang si Kairon.

“Babe, stop crying.” mahinang sabi ni Kairon sa akin pero hindi ko magawa.

“Lagi ka niyang kinukuwento sa amin noong nabubuhay pa siya, ang saya lagi niya. Pero simula nang ilayo namin siya ay hindi na namin ulit iyon nasilayan. Pero sa tingin ko ay iyon ang tama.” mahabang sabi ni Tita.

“Parents always thinks what’s the best for their child, but sometimes they’re wrong.” biglang sabi ni Kairon.

“But because of Tita, we’re together.” natatawang bulong sa akin ni Kairon.

“Ano ka ba!” mahina kong angil sa kaniya.

Tumalikod siya at tumawa habang ako naman ay nakikinig sa mga kinukuwento ni Tita tungkol kay Dave.

“Thank you po, Tita.” sabi ko nang makatayo na kami para umalis.

“Thank you din, sana masaya na si Dave ngayong bumisita ka.” nakangiting sabi ni Tita.

Ngumiti naman ako at nagpaalam na. Inalalayan akong pumasok ni Kairon sa kotse at umalis na. Nagpaiwan doon si Tita dahil gusto niya pa daw makasama si Dave.

“Babe—

“Tigilan mo ’ko, natawa ka habang nag-iiyakan kami? Demonyo ka ba?” nakakunot noo kong tanong.

Ngumuso siya, “I thought we’re bati na? Kilig na kilig ka pa nga habang kinakain mo yung—

“Yung ano?!” pagsingit ko.

“Yung luto ko kanina, sabi mo bati na tayo kapag masarap yung luto ko right?” sabi niya at biglang uminit ang aking mukha.

“H-hindi kaya.” pagtanggi ko.

Flashback…

“Babe, gising na.” rinig kong sabi ni Kairon sa akin habang mahina akong niyuyugyog.

Dahan-dahan akong bumangon at umupo muna. Nakapikit pa ang aking mata nang maramdaman kong halikan niya ako.

Agad kong dinilat ang aking mata at mabilis na binato sa kaniya ang unan. Natatawa naman niya iyong sinalo.

“Nagluto ako ng breakfast.” nakangiti niyang sabi.

“Tooth brush lang ako.” sabi ko at dumiretso na sa bathroom.

Paglabas ko ay nakaupo siyang naghihintay sa kama at nakatingin na sa akin. Agad siyang tumayo at hinawakan ang aking kamay at hinila ako palabas ng kwarto.

Dumiretso kami sa kitchen at pinaghandaan na niya ako ng sinangag, itlog at hotdog. Tiningnan ko naman siya habang ginagawa niya iyon.

“Eat, masarap ’yan.” sabi niya.

“Paano naman kung hindi?” nanghahamon kong tanong.

“Magluluto ako ng bago, hanggang sa patawarin mo ako.” nakangiti niyang sabi.

Hindi ko na lang siya pinansin at sumubo na ng kanin at hotdog.

“Sarap!!!” sigaw kong sabi sa aking isip.

“Masarap?” naghihintay niyang tanong.

“No.” sabi ko pero sumubo pa din hanggang sa maubos ko iyon.

End of flashback…

“Babe, I know masarap ang luto kong ’yon. Pinatikim ko iyon kila Milly.” natatawa niyang sabi.

“Sinasabi lang nilang masarap para hindi ka ma-offend, period.” nang-aasar kong sabi.

Tumahimik naman siya at nakangiting tumingin sa akin. Bigla akong na-guilty sa sinabi ko dahil mukhang nasaktan siya doon.

“N-nagbibiro lang ako, masarap talaga. Bati na tayo, ha.” sabi ko at tumango naman siya at tinuon ang atensyon sa pagmamaneho.

Mukhang nasaktan pa din siya sa sinabi ko. Bakit ba kasi hindi ko pa sabihing nasarapan naman talaga ako sa luto niya at bati na kami.

Hanggang sa pumasok kami sa bahay ay tahimik pa din siya at dumiretso sa kwarto kung nasaan ang kambal. Hinayaan ko na lang siya doon at umupo sa couch, tapat nila Milly at Marco kung saan ay naglalaro silang Snake and Ladders.

Nang mapansin ko si Tita Jenny at Lay na buhat-buhat ang kambal ay dali-dali akong umakyat sa taas. Wala pala sa kwarto ang kambal.

Binuksan ko ang pintuan at sumilip sa loob ng kwarto. Nakahiga siya at nakatakip ang unan sa kaniyang mukha. Napanguso naman ako dahil mukhang nasaktan talaga siya sa sinabi ko.

Dahan-dahan akong pumasok sa loob at sinara ang pintuan. Walang ingay akong naglakad palapit sa kama.

“Babe.” sabi ko at pumatong sa kaniya.

Agad niyang tinanggal ang unan sa kaniyang mukha at gulat akong tiningnan.

“Babe, why?” tanong niya.

“Sorry.” sabi ko at niyakap siya.

Naramdaman ko naman ang kaniyang kamay na nasa aking likod at niyakap din ako. Pero laking gulat ko nang bigla siyang umikot.

Ako na ngayon ang nakahiga at siya ang nasa aking taas. Ngumiti ako at hinawakan ang kaniyang pisngi. Ganoon din ang kaniyang ginawa hanggang sa magtagpo ang aming labi.

Marahan lang ang galaw ng aming mga labi. Marahan na tila nakakabaliw. Hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman.

“I love you.” sabi niya habang nakahiwalay ng kaunti ang aming labi.

“I love you.” sabi ko at muling nagdikit ang aming labi.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking shorts at hinila ito para mahubad. Ginilid ko naman ang dalawa kong binti para mahubad iyon ng mabilisan.

Hinawakan niya ang dalawa kong binti at ipinatong iyon sa kaniyang balikat habang ang aming mga labi ay magkadikit pa rin.

Naramdam kong muli ang kaniyang kamay sa aking pwetan. Hinawakan niya ang aking underwear at bigla siyang napatigil sa halik.

“Jockstrap?” nakangiti niyang tanong at napangiti din ako.

“Gusto ko lang suotin ngayon, masarap kasi sa pakiramdam.” natatawa kong sabi at muli ay nagdikit ang aming labi.

Napahinto siya saglit nang idapo ko ang aking kamay sa kaniyang gitna. Mukhang hindi niya inaasahan na gagawin ko iyon.

Hinawak-hawakan ko ang kaniyang gitna hanggang sa lumayo siya sa akin para mahubad ang kaniyang pantalon. Sinunod na niya ang kaniyang underwear.

Binasa niya ang kaniyang pagkalalaki gamit ang kaniyang laway at itinutok iyon sa akin.

“I’m coming, babe.” sabi niya sa akin ay tumango naman ako.

Dahan-dahan niyang ipinasok ang kaniyang pagkalalaki sa akin.

“Ah!” mahina kong ungol.

“Oh fuck.”

Hinawakan ko ang kaniyang braso para huminto siya saglit. Hindi naman ito ang unang beses pero sobrang sakit pa din.

“Are you okay? Should I stop?” tanong niya na agad ko namang inilingan.

“Keep going.” sabi ko na ginawa naman niya.

Ipinasok niya ang kaniyang pagkalalaki sa akin hanggang sa maramdaman ko ang kakaibang sensasyon. Parang may kumikiliti sa aking pwetan na hindi ko maipaliwanag.

Gumalaw na siya ng marahan habang hawak niya ang dalawa kong binti. Nakapikit lang ako at pinapakiramdaman ang kaniyang ginagawa.

“Mmp.” mahina kong ungol.

“You’re so tight.” sabi niya at medyo bumilis ang kaniyang galaw.

Binitawan ni Kairon ang aking binti at nilagay sa kaniyang balikat at hinawakan ang aking dalawang kamay. Pinag-salikop niya ang aming kamay at diniin iyon sa kama.

Pinulupot ko sa kaniyang bewang ang aking mga binti at pilit inaabot ang kaniyang mukha para mahalikan. Peor hindi na ako nahirapan pa dahil siya na ang gumawa niyon.

Ipinasok niya ang kaniyang dila sa aking bibig at doon ay nagtagpo ang aming mga dila. Habang magkadikit ang aming dila ay ipina-ikot-ikot niya iyon na ginawa ko naman.

Ilang minuto din kaming nasa ganoong posisyon nang inutusan ko siyang humiga, na ginawa naman niya agad.

Umibabawa ako sa kaniya at inupuan ang kaniyang pagkalalaki. Hinawakan ko iyon at itinutok sa aking butas. Walang ano-ano’y ipinasok ko iyon at dahan-dahang gumalaw.

“Ugh babe.” ungol niya.

Ilang segundo, minuto, oras ang nakalipas pero hindi pa din kami natatapos. Gabi na at madilim na sa bintana pero heto pa din kami at tinitikman ang bawat isa.

Nakadikit ako sa pader habang siya ay buhat-buhat ako. Nakapasok ang kaniyang pagkalalaki sa akin at mabilis siyang gumagalaw.

“Ah, K-kairon. S-sige pa!” ungol ko at hinalikan siya sa labi na ginantihan naman niya.

“I’m coming.” sabi niya at nilabas niya ang kaniyang pagkalalaki.

Nakakailang beses na kami sa aming ginagawa at sa bawat labas ng kaniyang katas ay nilalabas niya ang kaniyang pagkalalaki.

Ayaw niya pa daw’ng madagdagan ang anak namin dahil gusto niya pang maalagaan ang kambal. Sang-ayon naman ako sa kaniyang sinabi.

Nakangiti niya akong tinitigan at hinalikan sa labi habang buhat-buhat pa din niya.

“Hold tight.” sabi niya na ginawa ko naman.

Naglakad siya patungo sa tabi ng kama at binuksan ang drawer. Nakahilig lang ang aking ulo sa kaniyang balikat at hindi tinitingnan ang kaniyang kinukuha.

“Got it.” sabi niya.

Tiningnan ko naman ang kaniyang kinuha pero nakatago na iyon sa kaniyang likod. Sinubukan kong tingnan iyon sa likod niya pero hindi ko iyon maabot.

“Ano ’yan?” kuryoso kong tanong.

“Tayo ka.” sabi niya at binaba ako.

Parehas kaming walang saplot dahil kakatapos lang namin sa aming ginawa. Tumayo ako sa kaniyang harap habang siya ay nakaluhod.

Kitang-kita ko ang malaki niyang pagkalalaki kaya hindi ko iyon mapigilang tingnan.

“Babe.” sumeryoso ang kaniyang boses at mukha kaya doon natuon ang aking atensyon.

“You know that I love you so much, right?” tanong niya at tumango naman ako. “Mahal na mahal kita, na kaya kong gawin ang lahat para sayo at sa anak natin. Marami na tayong napagsamahan at karamihan doon ay ang pananakit ko sayo. But I promise, hindi na iyon mauulit. I will be your best husband, if you will marry me.” sabi niya at hinarap sa akin ang maliit na box na ang laman ay isang simpleng singsing pero alam mong mahal dahil sa pagkinang niyon.

“Kyle Warren Seiton, Babe, will you marry me?” tanong niya at nakagat ko naman ang aking labi.

Alam ko na ang isasagot ko pero ayaw niyon lumabas sa aking bibig. Nagsimula nang magtulo ang aking mga luha pero hindi ko pa din nasasabi iyon.

“Babe, lahat gagawin ko. Kung kailangan kong magluto everyday, every night, gagawin ko.” sabi niya at lumapit gamit ang kaniyang tuhod.

“Please, marry me. Babe.” sabi niya.

Pinunasan ko ang aking luha at sunod-sunod na tumango sa kaniya. Nagliwanag ang kaniyang mukha at tumayo.

“Is that a yes?!” excited niyang tanong.

“Y-yes.” sabi ko at niyakap siya.

“Fuck!” malakas niyang sabi at niyakap ako.

Humiwalay siya sa akin at dahan-dahang sinuot ang singsing sa aking palasingsingan. Nakangiti ko iyong tiningnan at hinalikan naman iyon ni Kairon.

“I love you so much.” sabi niya at muli akong niyakap.

“I-i love you.”

Hinalikan niya ako ng paulit-ulit hanggang sa matagpuan namin ang aming sarili na nasa kama.

“Ah, Kairon!” ungol ko nang maramdaman kong malapit na ako.

“Oh fuck!” sabi niya at isinagad ang kaniyang pagkalalaki sa akin at doon ay naramdaman ko ang paglabas ng aking katas.

Napadapa ako sa kama habang siya ay humiga sa aking tabi. Pinalapit niya ako sa kaniya at pina-ibabaw sa kaniyang katawan. Niyakap naman niya ako at hinalik-halikan sa ulo.

Napansin ko ang orasan sa pader at eleven o’clock na ng gabi. Ang ibig sabihin niyon ay limang oras kaming nag-make love? Grabe.

“Limang oras na pala tayo dito sa kwarto.” mahina kong sabi at natawa naman siya.

“I’m surprised, your stamina is strong huh.” natatawa niyang sabi at natawa din ako.

“Kahit maliit ako, malakas din.” mayabang kong sabi.

“That’s my fucking babe.” sabi niya at muli akong hinalikan.

Nasa ganoon kaming posisyon nang makarinig ako ng katok. Agad akong naalerto pero hinawakan ni Kairon ang aking braso at pinahiga.

“Humiga ka na, ako na.” sabi niya at tinakpan niya ang aking katawan ng kumot. Mabilis siyang nagsuot ng underwear at pantalon.

Tumango naman ako at umaktong tulog. Narinig ko naman ang taong kumatok.

“Nasaan si Warren?” rinig kong tanong ni Dad.

“He’s asleep Dad, sorry.” sabi ni Kairon.

“It’s okay, nakainom na ng milk ang kambal kaya wala na kayong gagawin. Ihiga niyo na lang sila para makapag-pahinga na.” mahabang sabi ni Dad.

“Okay Dad, thanks.” sabi ni Kairon at narinig ko ang pagsara ng pintuan.

Bumangon ako at agad na lumapit nang makita kong buhat-buhat ni Kairon ang kambal. Medyo nahihiya pa ako dahil wala pa din akong saplot pero hindi ko na iyon ininda at inayos na ng higa ang kambal sa kuna.

Bigla akong niyakap ni Kairon sa likod habang nakatuwad dahil binaba ko pa si Kale sa kuna kaya agad akong napatayo at humarap sa kaniya.

“Bakit?” tanong ko.

“We’re engaged.” nakangiti niyang sabi at napangiti din ako. Pinulupot ko ang aking mga braso sa kaniyang leeg at hinalikan siya sa labi.

“I love you.” sabi ko at nagulat naman siya.

“Woah, this is the first time na ikaw ang unang nagsabi ng ‘I love you’.” nakangiti niyang sabi at natawa naman ako. “So you really love me?” tanong niya pa.

“Ano ka ba, sasagutin ko pa ang proposal mo kung hindi kita mahal?” natatawa kong sabi at nagulat ako nang buhatin niya ako at iikot-ikot.

“This is the best day ever.” sabi niya.

“Not until the wedding.”

Congratulations, Kyle and Kairon!😭

seannnmattt2

# Epilogue

Epilogue

"Good morning!" masigla kong bati sa kanilang lahat at umupo na sa tabi ni Kairon. 

Lahat sila ay kumpleto dito at nakaupo na sa malaking lamesa. Si Dad na nasa gitna, sa kaliwa naman ay sila Tita Millain, Milly, kuya Raizer at kuya Shaine. Sa kanan naman ni Dad ay si kuya Brendan, ako, Kairon at si Tita katabi ang kambal sa kuna.

"Ang sigla mo naman yata ngayon." sabi ni Tita at natawa naman ako. 

"Let's pray." sabi ni Dad at pinagsalikod ko ang aking kamay at ipinatong iyon sa lamesa. 

Bago pa magsimula si Dad ay biglang sumigaw si Milly kaya agad aking naalerto at nagulat sa kaniyang pagsigaw. 

"Hey, what happened?!" nag-aalalang tanong ni Tita Millain. 

Nagulat ako nang ituro ako ni Milly. Naguguluhan ko naman siyang tiningnan. 

"Bakit?" tanong ko.

"Look! May ring sa ring finger ni kuya Warren!" malakas na sabi ni Milly at lahat sila ay nagulat at napatingin doon. 

"Are you and kuya Kairon engaged?!" excited na tanong ni Milly at tumango naman ako. 

"Yey!" sigaw niya at pumalakpak. 

"Congrats!" sigaw ni kuya Shaine.

"Congrats, Kyle." nakangiting sabi ni kuya Raizer sa akin.

"Thank you."

"Congratulations anak." sabi naman ni Dad at nagpasalamat ako. 

"Kuya, how? When?" excited na tanong ni Milly. 

"K-kagabi lang." sabi ko dahil hindi ko kayang sagutin ang 'how' na tinatanong niya. 

"How?" 

"S-secret na iyon." sabi ko at kumain na lang dahil ang init na ng aking mukha. 

"Kinikilig si kuya, look! His face is red." natatawang sabi ni Milly. 

"Hindi kaya." sabi ko at nagtawanan sila. 

Tinuloy na namin ang pagkain at ang usapan nila ay ang kasal. Kasal agad, kakasuot ko lang ng singsing nito kagabi. Ang bilis naman.

"I should talk to your mother para mapagplanuhan na agad ang kasal." excited na sabi ni Tita Millain.

"I'll call her later, Tita." nakangiting sabi ni Kairon at tumuloy na sa pagkain.

Pagkatapos naming kumain ay dumiretso kami sa labas at umupo sa damuhan. Wala namang araw ngayon kaya hindi maiinitan ang kambal. 

Pagapang-gapang lang sila sa malaking sapin na inilagay ko. Kapag lumalagpas ay agad kong binabalik at baka mangati ang iba't ibang parte ng katawan nila.

"Ang ganda ng singsing, Kairon." nakangiti kong sabi sa kaniya habang nakasandal ang aking ulo sa kaniyang balikat at tinitingnan ang singsing.

"Look," sabi niya at hinubad ang aking singsing. 

Itinapat niya sa akin ang ilalim ng singsing at nabasa ko ang nakasulat doon. 'Te amo.'

"Te amo?" patanong kong sagot. "Anong ibig sabihin no'n.?" 

"It means, I love you," sabi niya at hinalikan ang aking ulo. "Eto pa." sabi niya at inikot ang singsing. Nabasa ko naman doon ang pangalan naming dalawa. 

"Pangalan natin!" nakangiti kong sabi.

"Mahal ba 'to?" tanong ko sa kaniya dahil kung titingnan mong mabuti ay makikita mo ang isang maliit na bato sa gitna ng singsing. 

"Yep." sabi niya at agad ko siyang tiningnan. 

"G-gaano kamahal?" 

"A million." nakangiti niyang sabi at ako naman ay hindi makapaniwala.

"Bumili ka ng singsing na nasa milyon ang presyo?!" gulat kong tanong. "Kahit yung mura na lang, ibalik mo na 'to. Baka mawala ko lang, sayang." sabi ko pero agad niyang hinawakan ang dalawa kong kamay.

"Babe, hindi mawawala iyan kung hindi mo aalisin sa daliri mo. Kahit gaano pa kamahal ang bagay na ibibigay ko sayo, bibilhin ko." sabi niya at natahimik naman ako.

"Anong klaseng singsing ba 'to? Napakamahal naman."

"That's a Solitaire Engagement Ring, 14 karat white gold, 20 carat natural diamond." sabi niya at namangha naman ako.

"Diamond?! Wow!" nakangiti kong sabi at tiningnan iyon. 

Habang nakaupo sa damuhan kasama ang kambal ay nakarinig kami ng sigaw kaya agad kaming napatingin doon. 

Nakita namin si Mom Claire na palapit sa amin. Agad akong tumayo at lumapit na sa kaniya para mag mano. Siguro kaya siya nandito para sa kasal, ang bilis naman ng mga nangyayari. 

"Congratulations! Can I see." sabi ni Mom at pinakita ko naman sa kaniya ang singsing. "It's so beautiful!" kinikilig na sabi ni Mom.

"Thank you po." nakangiti kong sabi. 

Nagyaya na si Kairon na pumasok dahil magdidilim na din, baka mahamogan ang kambal. Sabay kaming pumasok nila Mom sa loob at naabutan namin si Tita Millain katabi si Dad at si Tita. 

Si Tita Millain at Dad ay nasa iisang couch habang si Tita naman ay nasa solo. Marami pang bakante kaya doon na kami umupo. 

"Good evening." bati ni Tita Millain at nakipag-beso kay Mom.

"Good evening." 

Nagsimula silang mag-usap. Tungkol sa kung ano-anong mga bagay hanggang sa umabot na sila sa main part. 

"Dad, Tita, Mom, Tita Jenny, parang masyadong maaga naman ang kasalan?" pagsingit ko sa kanilang usapan. 

Lahat sila ay napahinto at nakatingin sa akin. Na tila ba may nagawa akong masama sa mga tingin nila. 

"Pamangkin, doon din naman aabot ang lahat. Kaya bakit hindi pa simulan ngayon?" sabi ni Tita Jenny.

"True, maliban na lang kung ayaw mo talaga." sabi naman ni Tita Millain.

"Hindi po, Tita! Gusto ko pong ikasal kami, biglaan po kasi yata ang pagplano. Kagabi lang siya nag propose tapos kinabukasan may planuhan nang nagaganap." 

"Ganoon talaga anak, 'wag na nating patagalin ang lahat. Para maging official ka nang Hansley pati ang kambal." nakangiting sabi ni Dad.

Tumahimik na lang ako dahil mukhang wala akong magagawa. Gusto ko din namang makasal, pero hindi pa nga masyadong nag ssink-in sa akin na engage na kami tapos kasalan na agad. 

"Beach or Church?" tanong ni Tita Millain. 

"What do you want?" tanong ni Kairon sa akin. 

"Huh? Ikaw na." 

"Kahit saan ako, basta ikaw ang papakasalan ko." sabi niya at hinalikan ako sa labi. Nahiya naman ako dahil nasa harap kami nila Tita, Dad at Mom.

"C-church na lang po." sabi ko.

"Good idea!" masayang sabi ni Tita Millain at nilista na iyon. Handang-handa talaga sila, may papel pa.

"Who's the best man?" tanong ni Dad. 

"I'll choose Brendan." sabi ni Kairon. "Even tho we're always fighting, we're still friends." sabi niya at napangiti naman ako. 

"How about you?" tanong naman ni Dad sa akin.

"Si Lay po." nakangiti kong sabi at tumango naman sila. 

"You two should wear the most expensive tuxedos, with diamonds and gold and using the expensive fabric." excited na sabi ni Mom.

"I agree!" pasigaw na sabi ni Tita Millain at nag-apir pa sila. 

"I'll take care of the venue." sabi ni Dad at tumango naman sila. 

"Ako na ang bahala sa pagkain, magluluto ako ng masasarap." sabi ni Tita Jenny. 

"Oh my god, I love it!" sabi ni Tita Millain at nag apir silang tatlo. 

Nagtuloy-tuloy pa ang usapan nila tungkol sa kasal hanggang sa magdilim na. Dumiretso kami sa hapagkainan para makakain na.

"Kailan ang kasal?" nakangiting tanong ni Milly. 

"Maybe in three months." sabi ni Tita Millain. 

"I'm so excited, we should wear the most beautiful gown ever!" sabi ni Mom Claire. 

"What theme anyways?" tanong ni Tita Millain sa amin ni Kairon.

"My favorite color is blue, so blue." sabi ni Kairon.

"Blue na lang din po." sabi ko at nagsigawan ang mga tita. 

"Nice choice! I have a dress in my closet, it's so expensive!" sabi ni Mom.

"Saan mo nabili iyon, ako din para triplets tayong tatlo." tanong ni Tita Millain.

"Nako, okay na ako sa murang dress lang." sabi naman ni Tita pero agad na tumanggi sila Tita Millain at Mom.

"No!"

"Hindi!" 

Kaya walang nagawa si Tita kundi tumango na lang at ituloy ang pagkain. Nagkatinginan kami ni Kairon at napangiti. 

"I guess our wedding will be free, no expenses." sabi ni Kairon at natawa naman ako.

Mukhang ang lagat ng gagastusin sa kasal ay pero nila Tita, Mom at Dad. Mukhang wala silang balak na humingi ng pera sa amin. 

"NASAAN AKO?" tanong ko dahil ang pagkakatanda ko ay nasa kwarto na ako at natutulog katabi si Kairon. Pero bakit mag-isa lang ako dito sa puting kwarto.

"Hello?!" sigaw ko pero wala akong narinig na kahit ano maliban sa pag-echo ng aking boses.

Ngayon na pala ang kasal namin, pero bakit wala ako sa bahay. Nasaan na ba ako? Kailangan ko nang makabalik, mahuhuli ako sa kasal.

Lumapit ako sa pintuan ay sinubukan iyong buksan pero naka-lock iyon. Kinalampag ko ng kinalampag ang pintuan nang bigla iyong bumukas at makita ko si Mom Claire.

"Mom!" sabi ko. 

"Hi, sorry kung hindi ko sayo sinabi. Gusto ko kasi ay perfect ang kasal niyo. Hehe." natatawang sabi ni Mom at pumalakpak. 

Pagpalakpak niya ay nagsipasukan ang mga tao habang bitbit ang iba't ibang uri ng gamit. Mayroong suklay, gunting, mga damit, may mga pabango pa. 

"Mom, nasaan po tayo?" tanong ko pero hinawakan niya lang ang aking balikat at kumuha ng towel sa closet. Tinulak niya ako sa isang pintuan at pagbukas ko ay isa pala iyong bathroom.

"Maligo ka na kung ayaw mong ma-late sa kasal niyo." sabi niya kaya tumango naman ako at naglinis na.

Paglabas ko ay agad akong hinila ni Mom at pina-upo sa upuan. Wala akong ibang suot kundi ang underwear at shorts!

"Make up-an ka lang ng kaunti at kaunting ayos lang ng buhok. Pagkatapos ay ang expensive tuxedos!" excited niyang sabi. 

Ni-make-up-an na ako ng babae at nagulat ako dahil pumuti ng kaunti ang aking mukha. Hindi sa pagmamayabang pero makinis ang aking mukha. 

Akala ko ay ganoon na ang aking mukha pero hindi pa pala. May iba pa siyang nilagay at bumalik na sa dati ang kulay ng aking mukha. 

Sumunod naman ang maggugupit ng aking buhok. Binawasan niya lang ang aking buhok at pinantay ang iba. May in-spray pa siya hanggang sa matapos na iyon. 

Binigay naman ni Mom sa akin ang pantalon ng tuxedos at pinasuot iyon sa akin. Dahil madami sila sa kwarto ay pumasok akong muli sa bathroom at doon iyon sinuot. 

Paglabas ko ay pinagsuot din ako ng pang-itaas. Inayos pa iyon ng iba hanggang sa lumabas na kami ng kwarto. 

Sumakay kami ng kotse at mabilis iyong umandar. Muntikan pa akong masuka dahil sa bilis niyon. Mabuti na lang at nakarating kami agad sa tapat ng simbahan. 

Agad kaming bumaba ni Mom ng kotse at patakbong lumapit sa pintuan. Huminto kami doon at may nag-abot sa akin ng bulaklak. 

Naguguluhan ko naman iyong tinanggap at pina-ayos na ako ni Mom ng tayo. Bigla akong kinabahan nang biglang bumukas ang malaking pintuan ng simbahan at makita ko ang lahat ng inimbita namin. 

Lahat sila ay nakangiti habang nakatingin sa akin kaya napayuko ako dahil sa hiya. Dahan-dahan akong naglakad at sa pagpasok ko ay lumapit sa akin sila Dad at Tita Jenny.

Napangiti ako dahil doon lalo na nang makita ko ang kambal na buhat-buhat nila Milly at kuya Raizer sa gilid. Naiyak pa si Kale. 

Nandoon sila Lay at Cedrick kasama si Baby Zac! Ang laki na niya, ang cute! 

At binitawan na ako ni Dad at Tita nang huminto ako sa tapat ng lalaking pinakamamahal ko. Ang lalaking papakasalan ko ngayon sa likod ng madaming problemang kinaharap namin. Nandito kami ngayon sa simbahan at ilang minuto lang ay kasal na. 

Tiningnan ko siya sa mata at ganoon din siya. Hinawakan niya ang aking pisngi at akma akong hahalikan nang pigilan iyon ni kuya Brendan.

"Hep! Wala pang sinasabi si father." saway niya ay nagtawanan naman ang mga tao. 

Napailing na lang ako at magkasabay kaming humarap ni Kairon kay father. Nag-umpisa na siyang magsalita tungkol sa kasal. 

"Into this union Kyle Warren Seiton and Kairon Hansley now come to be joined. If any of you can show just cause why they may not be lawfully wed, speak now, or else forever hold your peace." sabi ni father. 

"Father!" rinig kong boses ni Lay. Teka, tutol siya?!

"Stand up." sabi ni father.

"Ihi lang ako." sabi niya at mabilis na tumakbo palabas. Nakahinga naman ako ng maluwag habang ang iba ay natawa.

Tumuloy na ulit si father sa kaniyang mga sinasabi hanggang sa sumunod na ang pinaka mahalagang scene sa kasalan.

"We come now to the words Kairon and Kyle want to hear the most today... the words that take them across the threshold from being engaged to being married."

"A marriage, as most of us understand it, is a voluntary and full commitment. It is made in the deepest sense to the exclusion of all others, and it is entered into with the desire and hope that it will last for life."

"Before you declare your vows to one another, I want to hear you confirm that it is indeed your intention to be married today."

"Kairon, do you come here freely and without reservation to give yourself to Kyle in marriage? If so, answer "I do.""

"I fucking do, father." sabi ni Kairon at agad ko siyang hinampas sa braso.

"Language, nandito tayo sa simbahan!" medyo malakas kong sabi kaya nagtawanan ang mga bisita.

"S-sorry father, I do." nakangiti niyang sabi. 

"Kyle, do you come here freely and without reservation to give yourself to Kairon in marriage? If so, answer "I do.""

"I do." nakangiti kong sabi habang nakatingin sa kaniyang mga mata. 

"Kairon and Kyle, having heard that it is your intention to be married to each other, I now ask you to declare your marriage vows. Please face each other and hold hands." sabi ni father.

"Kairon, please repeat after me..." dagdag pa ni father.

"I, Kairon Hansley take you, Kyle Warren Seiton my love to be my wife. I will share my life with yours, and build our dreams together, Support you through times of trouble, and rejoice with you in times of happiness." 

"I promise to give you respect, love and loyalty. This commitment is made in love, kept in faith, lived in hope, and made new every day of our lives." 
"Babe, hindi man naging maganda ang una nating pagkikita. Nasakatan man kita ng pisikal, sorry. But now, I will never do that again. I swear to god. I love you so much." 

"Kyle, please repeat after me..." sabi naman ni father sa akin. 

"I, Kyle Warren Seiton, take you, Kairon Hansley, to be my husband." 

"I will share my life with yours, Build our dreams together, Support you through times of trouble, and rejoice with you in times of happiness. I promise to give you respect, love and loyalty. This commitment is made in love, kept in faith, lived in hope, and made new every day of our lives." pagsunod ko kay father. 

"Babe, mahal na mahal kita. Hindi ko akalaing magkakatuluyan pala tayo. Nakakatakot ka kasing boss e." sabi ko at nagtawanan ang mga tao. 

"Sa bawat araw at buwan na dumaan ay pinakita mo kung gaano ka nagbago para sa amin. Pinakita mo kung gaano mo kami kamahal. Mahala na mahal kita." sabi ko at doon ay tumulo na ang aking luha. 

"Your wedding ring are the outward and visible sign of the inward and invisible bond which already unites you two hearts in love." sabi ni father.

"Kairon, place the ring on Bride's finger and repeat after me...." 

"I give you this ring. Wear it with love and joy. As this ring has no end, My love is also fucking forever." pagsunod ni Kairon at sinuot sa akin ang singsing. Napailing na lang si father sa pagmumura niya. 

"Kyle, place the ring on Groom's finger and repeat after me...."

"I give you this ring. Wear it with love and joy. As this ring has no end, My love is also forever. May the wedding rings you exchanged today remind you always that you are surrounded by enduring love." pagsunod ko at sinuot ko na ang singsing sa kaniyang daliri.

"And so now by the power vested in me, it is my honor and delight to declare you husband and husband. You may seal this declaration with a kiss." sabi ni father at walang ano-ano'y hinila ako ni Kairon at dinikit sa kaniyang katawan bago dahan-dahang ilapit ang kaniyang mukha sa akin. 

"I am pleased to present the newlyweds, Mr. and Mr. Hansley." dagdag pa ni father at nagpalakpakan naman ang mga tao.

"
Hindi ko alam na ikaw ang mapapangasawa ko, ang lalaking nananakit lang sa akin dati ay asawa ko na ngayon."

"Ipaparamdam ko sayo kung paano ako magmahal, lahat gagawin ko para sa inyo ng anak natin."

"I'm drowned in your love. Lost in your embrace. On your chest I find warmth. You're all I want babe, you're all I need."

"I love you." 

ENGAGEMENT RING

![](https://img.wattpad.com/1b39e03cb8c3b0958e135d3514876c5e90bc9ad5/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f504a3451544137576374414252773d3d2d313036313839303133312e313637613061656437663361326464383435303331343539343334382e6a7067)

Congratulations Kyle and Kairon! Kasal na kayo mare😭😭😭

Happy 52K reads!!

seannnmattt2

Special Chapter

Special Chapter

My Possessive Boss: Romance after the wedding

Magkahawak kami ng kamay ni Kairon habang nakasakay sa likod ng kotse. Hindi ko alam kung saan niya naisipang pumunta pagkatapos ng kasal lalo na at suot-suot pa namin ang sinuot namin sa kasal.

Sobrang saya ko ngayon, ito na ata ang pangalawa sa pinakamasayang araw ko sa buong buhay ko. Syempre ang una ay ang paglabas ng kambal sa aking sinapupunan.

Huminto ang kotse sa tapat ng malawak na lugar habang malakas na umiikot ang elisi ng helicopter. Napakapit ako ng mahigpit kay Kairon dahil baka tangayin ako ng hangin dahil sa liit ko.

“Saan ba tayo pupunta?” medyo malakas kong tanong dahil malakas talaga ang hangin.

“Secret, are you excited?” nakangiti niyang tanong at tumango naman ako sa kaniya.

Ako ang pinauna niyang sumakay ng helicopter. Dahil maliit ako ay kailangan ko talaga ng tulong. Kaya binuhat ako ni Kairon pataas pero nagulat ako nang hawakan niya ang aking pwetan patulak sa loob.

Natatawa naman siyang sumunod at umupo sa aking tabi. Pinasuot niya ang headset sa akin at hinalikan ako sa noo.

“Malayo ba ang pupuntahan natin?” tanong ko dahil baka mamiss na ako nh kambal.

“Not really, pero maganda do’n.” sabi niya at hinila ako palapit sa kaniya.

Nakayakap na siya ngayon sa akin habang nakadagan ang aking ulo sa kaniyang dibdib.

Amoy na amoy ko ang mabango niyang katawan. Kahit kailan ay hindi ko pa siya naaamoy na mabaho. Lagi siyang mabango, nakaka-adik ang kaniyang amoy.

Halos kalahating minuto ang itinagal namin sa himpapawid hanggang sa bumaba kami sa isang napakagandang isla.

Nilibot ko ang aking paningin at manghang-mangha ako sa sobrang ganda no’n. Ang kulay asul na tubig ng dagat at ang pinong-pinong buhangin na aking natatapakan.

Nang makaalis na ang helicopter ay hinawakan niya ang aking kamay at patakbo niya akong hinila. Natatawa naman akong sumunod sa kaniya.

“Ang ganda dito Kairon, pero bakit parang tayo lang ang tao dito?” tanong ko habang tumatakbo.

“I bought it a few weeks ago, this is for our honeymoon.” sabi niya at nagulat naman ako.

“Bakit kailangan mo pang bumili ng isla para lang sa honeymoon? Ang mahal siguro nito.” sabi ko habang tumatakbo pa rin.

“Babe, this is for honeymoon and for you. This is my gift also for you, because I love you so much.” sabi niya nang tumigil kami saglit at hinawakan ang aking pisngi.

“Mahal din kita, pero sana sa susunod sabihan mo muna ako. Gastos ka ng gastos sayang ang pera, kulit-kulit mo.” sabi ko at napangiti naman siya.

“You’re so cute, fuck I can’t wait.” sabi niya at hinalikan ako ng mabilis at muling hinawakan ang aking kamay. “Let’s go!” sabi niya at muli kaming tumakbo.

Sumunod naman ako sa kaniya at sa ’di kalayuan ay nakikita akong bahay. Dalawang palapag ang bahay na iyon at lahat ay mukhang gawa sa kahoy.

“We’re here.” sabi niya at naglakad na habang magkahawak pa din ang aming kamay.

“Kanino naman itong bahay na ’to?” tanong ko dahil sobrang ganda rin nito! Bagay na bagay sa tanawin ang kulay.

“Kay Kyle Warren Seiton Hansley.” sabi niya at hinalikan ako sa noo.

“Ano?!” hindi ko makapaniwalang tanong.

“Yeah, lahat ng nakikita mo dito sa isla ay nakapangalan sayo. Kaya sayo ang lahat ng ’to, do you like it?” tanong niya pero halatang kinakabahan sa sasabihin ko.

“O-oo naman, gustong-gustong ko pero sobra na ’to.” sabi ko pero natawa lang siya at hinila ako paakyat ng hagdan.

Pumasok kami sa isang kwarto at sa malaking balcony ay kitang-kita ang napakagandang tanawin ng dagat. Sumunod sa akin si Kairon at yumakap sa aking likod.

“Babe.” sabi niya at pinaharap ako sa kaniya.

Nakangiti ko naman siyang tiningnan. “Bakit?” tanong ko.

“I love you so much.” sabi niya sa akin.

“I love you so so much, babe.” sabi ko at napangiti naman siya.

Dahan-dahan niyang nilapit ang kaniyang mukha sa akin at sinalubong ko naman iyon ng aking labi.

Pinulupot ko ang aking braso sa kaniyang leeg at siya naman ay humawak sa aking bewang. Mabagal lamang ang aming paghahalikan.

Hinubad niya ang mamahaling tuxedo habang ang aming labi ay magkadikit pa din at tinitikman ang isa’t isa.

Ganoon din ang ginawa ko at parehas na kaming walang pang-itaas. Bumaba ang aking kamay sa gitna ng kaniyang mga hita at mabagal itong hinawak-hawakan. Napa-ungol siya habang magkadikit ang aming labi.

Nagulat ako nang buhatin niya ako at doon pinagpatuloy ang aming paghahalikan. Pero nang maalala kong nandito kami sa balcony ay agad akong tumigil at tumingin sa kaniya.

“Why babe?” tanong niya.

“Baka may makakita sa atin.” sabi ko pero natawa lang siya.

“Babe, tayong dalawa nga lang ang nandito sa isla.” sabi niya at muli akong hinalikan. Gumanti naman ako at pinagpatuloy ang aming ginagawa.

Bumaba ang kaniyang halik sa aking leeg. Iginilid ko naman ang aking ulo para mas magawa niya ang kaniyang ginagawa.

“Ah, babe.” ungol ko nang kagatin niya ang aking balat at muling hinalikan at dinilaan.

“Fuck, you’re so sweet. I like it.” bulong niya at pinagpatuloy ang ginagawa.

“K-kairon, sa loob na tayo. Hindi a-ako komportable.” sabi ko sa kaniya.

Huminto naman siya at tumingin sa akin. Parang ayaw niyang pumasok sa loob dahil sa kaniyang mga mata.

“This is one of my secret fantasy babe, please.” sabi niya at niyakap ako.

“Ang mag sex sa balcony?” tanong ko at tumango naman siya habang nakayakap sa pa rin sa akin.

Napangiti naman ako at hinalikan siya sa ulo. “Okay, that’s your secrer fantasy, let’s do that.” sabi ko at napangiti naman siya.

“Fuck yes!” sabi niya at binuhat ako at pina-ikot sa hangin.

Natatawa naman niya akong binaba at kinulong sa kaniyang mga bisig. Nakatingin lang kami sa isa’t isa hanggang sa muling magsama ang aming labi.

Kung kanina ay mabagal ang galaw ng kaniyang labi, ngayon ay mabilis at tila marahas. Nagustuhan ko ang ganoong ginagawa niya kaya sinabayan ko ang kaniyang galaw at hinawakan ang kaniyang katawan.

Nararamdaman ng aking kamay ang kaniyang mga matitigas na abs pababa sa kaniyang gitna. Hindi na ako makapag-hintay.

“Babe, let’s do it.” sabi ko sa kaniya at nagulat naman siya.

“Ito ang unang beses na sinabi mo iyan.” gulat niyang sabi.

“Well, kasal na din naman tayo kaya wala na akong dapat katakutan diba?” nakangiti kong sabi.

Ngumiti siya at sinimulang tanggalin ang aking pantalon. Nang matanggal ay nakangiti siyang tumingin sa akin.

“Another jockstrap huh.” sabi niya at naramdaman kong namula ang aking mukha.

“K-kasi nung una mong nakitang suot ko ang ganyan, natuwa ka. Kaya sinuot ko ngayon.” nahihiya kong sabi.

“Aw babe, you’re so sweet.” sabi niya at hinubad ang jockstrap na suot ko.

Agad kong tinakpan ang aking pagkalalaki dahil nahihiya talaga akong ipakita iyon sa kaniya. Lalo na at nakaluhod siya at nakatapat ang kaniyang mukha doon.

“Babe, I want to make you feel good now.” sabi niya at tinanggal ang aking kamay sa aking pagkalalaki.

Hinawakan niya ang aking miyembro at nagulat ako nang dilaan niya basa doon. Agad akong napalayo dahil sa hiya.

“Ano ka ba, nakakahiya.” sabi ko at siguro ngayon ay namumula na ang aking pisngi. Ngumiti lang siya at pina-upo ako sa upuang nasa gilid.

Ibinuka niya ang aking dalawang hita at hinawakan ang aking miyembro. Natakpan ko ang aking mukha at naramdaman ko na lang ang mainit niyang bibig sa aking pagkalalaki.

“A-ah, ang i-init.” sabi ko at sinilip siya.

Hindi kalakihan ang aking gitna kaya kasyang-kasya iyon sa kaniyang bibig. Mabagal siyang gumalaw habang nakatingin sa akin.

Iniluwa niya ang aking pagkalalaki at bumaba sa aking pwetan. Naramdaman ko ang kaniyang dila doon at sobrang sarap ng aking nararamdaman.

“Ah! It f-feels so good!” ang lumabas sa aking bibig at napatakip sa aking bibig.

Tiningnan ko siya at mukhang busy siya sa kaniyang ginagawa sa akin. Nakapikit pa ang kaniyang mata habang dinidilaan iyon.

“Mmp!” impit kong ungol nang maramdaman ko ang kaniyang daliring ipinasok sa akin.

Mabagal niyang inilalabas pasok ang kaniyang daliri sa akin habang dinidilaan iyon. Naghalo-halong sakit at sarap ang aking nararamdaman.

“Babe, I want you now.” hinihingal kong sabi at tumigil naman siya para maghubad ng pantalon.

“Okay.” nakangiti niyang sabi at hinila ako.

Siya ang umupo sa upuan habang ako naman ay hinila niya para umupo paharap sa kaniyang hita.

Ako na ang nagtutok ng kaniyang pagkalalaki sa akin at dahan-dahan iyong ipinasok. Pinigilan ko ang paghinga na para bang matatanggal no’n ang sakit na aking nararamdaman.

Napabuga ako ng hangin nang hindi ko na kayanin ang hindi paghinga. Sa tingin ko ay kalahati pa lang ng pagkalalaki ni Kairon ang nasa akin.

“Fuck babe, ang init. It’s so good, you’re so good. Fuck!” sabi niya nang dahan-dahan akong gumalaw sa kaniyang ibabaw.

Hinawakan niya ang aking pisngi at hinalikan ang aking labi. Gumanti naman ako habang gumagalaw sa kaniya.

Humiwalay siya sa aming paghahalikan at inilipat iyon sa aking nipples. Dinila-dilaan niya iyon at napasigaw ako nang kagatin niya iyon at hilahin.

“Ahh, Kairon.” ungol ko.

“Say my name again, babe.” sabi niya at muling dinilaan at kinagat iyon.

“Ah! K-kairon!” mas malakas kong ungol at napayakap sa kaniya.

Hinawakan niya naman ang aking bewang at siya ang gumalaw niyon pataas-baba sa aking loob. Mabilis ang kaniyang paggalaw kaya ramdam ko ang kaniyang pagkakalaki.

“Ah, teka!” sigaw ko dahil may naramdaman akong hindi ko maipaliwanag.

“Why? What happened?” nag-aalala niyang tanong.

“M-may naramdaman a-ako. A-ano ’yon?” tanong ko sa kaniya at ang nag-aalala niyang mukha ay napalitan ng ngiti.

“So I hit the spot huh.” nakangiti niyang sabi.

“Spot? Ah!” tanong ko.

Hindi ko na nagawa pang magtanong dahil muling gumalaw si Kairon. Bawat pasok ng kaniyang miyembro ay nararamdaman ko ang kakaibang sensasyong iyon.

“Oh my god, sige pa!” hinihingal kong sabi na ginawa naman niya.

“Oh yeah, I love you so much babe.” sabi niya at isinagad ang kaniya sa akin.

“’Y-’yan, ’yan! Ah!” sigaw ko nang tamaan niya ang spot na kaniyang sinasabi.

“Turn around.” sabi niya at naguguluhan naman akong umalis sa kaniya. “Come here, babe.” sabi pa niya at binuhat ako.

Nakatalikod ang katawan ko sa kaniya at ang kaniyang pagkalalaki ay nararamdaman ko sa aking butas. Pinatong niya ang aking dalawang paa sa kaniyang mga mapuputing hita.

“Ready?” tanong niya.

“H-huh?” naguluhan naman ako sa kaniyang tanong hanggang sa maramdaman kong pumasok muli ang kaniyang pagkalalaki sa akin.

Nakakapit ako sa upuan habang siya ay mabilis na sinasalubong ang aking pwetan. Mabilis ang kaniyang galaw pero hindi katulad kanina ay mas ramdam ko ang kaniya.

“W-wow, ang s-sarap.” ang wala sa sarili kong sabi dahil sa aking nararamdaman.

“Oh yeah.” ungol niya at tumigil.

Napaupo ako sa kaniyang hita habang ang kaniyang pagkalalaki ay nasa aking loob pa din. Napasandal ako sa kaniyang katawan at habol ang aming hininga.

“B-bakit ka tumigil?” tanong ko.

“I’m not yet ready to cum.” sabi niya at natawa naman ako.

“Nex position you want?” tanong ko at narinig ko naman ang kaniyang pagtawa.

“Sit here.” sabi niya at pinatayo ako.

“Ah.” napa-ungol pa ako nang tanggalin niya ang pagkalalaki sa akin.

Pina-upo niya ako sa upuan pero itinaas ang aking dalawang paa. Para na akong nakahiga at nakatapat sa kaniya ang aking butas.

“Look at your asshole, fuck. This is my favorite.” sabi niya at natampal ko naman ng mahina ang kaniyang pisngi.

“Wag mo na ngang pansinin ’yan.” mainit ang mukha kong sabi.

Natawa naman siya at muling umayos ng tayo. Mabilis niyang naipasok ang kaniyang pagkalalaki sa akin at mabilis na gumalaw.

“Ah.”

“Yeah.

“Sige pa, babe.”

“Fuck.”

Naramdaman kong medyo bumilis na si Kairon sa kaniyang paggalaw.

“Babe, I’m coming!” sabi niya at naramdaman ko din ang akin.

“L-let’s cum together t-then.” sabi ko at ginalaw ang aking pagkalalaki.

“Ah!/Fuck, ah!” sabay naming ungol nang maabot namin ang kaitaas-taasan.

Ramdam ko ang mainit na katas niya sa aking loob at ang aking katas sa aking katawan. Idinikit niya ang kaniyang daliri sa aking katas at dinilaan iyon. Nagulat naman ako.

“Hala ka!” sabi ko pero natawa na lang siya.

“I love you.” ako ang naunang nagsabi at napangiti naman siya.

“I love you so so fucking much.” sabi niya at hinampas ko ang kaniyang braso.

“Laging may mura.” sabi ko at hinalikan niya lang ang aking noo.

“Let’s take a shower.” sabi niya at tumayo naman ako at hinawakan ang kaniyang kamay.

“Let’s go!” natatawa kong sabi at sabay kaming tumakbo habang papasok sa loob ng walang saplot.

Kyle’s Jockstrap

seannnmattt2

home of affection seiton series #2 is out now!

Special Chapter

Special Chapter

My Possessive Boss: Kids

Ilang oras lang pagkatapos kong maihatid sa school ang kambal ay nakatanggap na ako ng tawag galing sa school nila. Mukhang alam ko na kung para saan iyon. Nasasanay na ako.

Nakakuyom ang noo akong sumakay ng kotse at mabilis naman iyong pinaandar ni Kairon. Kahit siya ay hindi na din makapagtimpi sa ugali ng kaniyang anak at balak pa sanang sa bahay na lang paaralin.

Pero kahit ganoon ang mga ginagawa ng kambal sa school at hindi ako papayag na sa bahay sila mag-aral. Gusto kong maranasan nila ang sayang naranasan ko sa school.

“Kiro, what did you do this time?” nawawalan ng pasensya kong tanong. Hindi na mabilang sa kamay kung ilang pagtawag na sa amin ito ng guro nila.

“I didn’t do anything!” nakakunot ang noo niyang sabi habang kumakamot sa ulo.

“Where’s Kale?” tanong ni Kairon kay Kiro.

“In his class.” maikling sabi ni Kiro at pinagkrus ang mga braso.

“Thank you sa pagdating niyo muli dito. Nagsumbong ang mga bata na sinaktan daw sila ni Kiro—

“How many?” biglang tanong ni Kairon kay Ms. Joy.

“Three kids.”

Napatingin naman ako kay Kairon nang marinig ko siyang mahinang tumawa at tumingin kay Kiro, “Good job.” mahina niyang bulong sa bata.

Agad na nag-init ang aking ulo at kinurot ang bewang ni Kairon. Napadaing siya sa aking ginawa at hinaplos-haplos ang parteng kinurot ko.

“Mom, Dad I didn’t! I mean yes I did that but because they’re bullying someone.” sabi niya at ngumuso pa sa akin tila nagmamaka-awa.

“That’s true po.” biglang sabi ng kung sino na kakapasok lang sa pintuan.

“And who are you?” masungit na tanong ng teacher.

“I am the witness.” sabi ng batang lalaki at napabuntong hininga naman si Kiro at inikot ang kaniyang mga mata.

“So what’s the truth? Did Kiro saved someone from the bullies?”

“Yes Ms. Joy. I have a video.” sabi ng batang lalaki at pinakita sa amin iyon.

Kitang-kita namin kung paano nila kunin ang gamit ng isa pang binatilyo at ikalat iyon sa hallway. Hindi lang ’yon dahil pinitik-pitik pa nila ang tenga ng bata hanggang sa dumating si Kiro at sinuntok ang mga iyon.

“See.” sabi ni Kiro at tumayo na.

“Let’s go my strong son.” natatawang sabi ni Kairon at umakbay kay Kiro palabas ng office.

“Pasensya na po kayo sa ugali ng dalawang ’yon. Mauuna na po ako.” paalam ko kay Ms. Joy pati sa batang naging witness.

Third Person’s POV

Paglabas nila Kiro at Kairon ay mabilis na nagpaalam ang anak sa kaniya at sinabing babalik na sa kaniyang klase. Pinayagan naman ito ni Kairon at bumalik sa office para maisabay sa paglalakad ang kaniyang asawa.

Mabilis at nakakatakot kung maglakad si Kiro papunta sa kung saan. Alam niya kung sino ang gumagawa no’n sa tinulungan niya kanina. Dahil sa kaniya ay napapahamak ang ibang tao.

Hindi nahirapan sa paghahanap si Kiro sa lalaking iyon dahil kusa na siyang lumapit at magkakrus ang mga brasong nakangiti kay Kiro.

“Are you crazy?!” galit na tanong ni Kiro.

“Yes I am! Because of you! I really like you, Kiro! Just…just give me a chance to prove it to you! Please!” sabi ng lalaki at lumuhod pa sa kaniyang harapan.

“You don’t have to hurt someone if you really like me! Are you out of your mind?! Nananakit ka ng inosente!” galit na sabi ni Kiro dahil walang ibang ginawa ang batang iyon sa kaniya kundi kabaitan.

“Okay, okay! I’m sorry, it’s my fault! Forgive me, hindi ko na ulit gagawin ’yon.” umiiyak na sabi ng lalaki at yumakap pa sa kaniyang tuhod.

“May klase pa ako.” malamig na sabi ni Kiro at walang kahirap-hirap na itinulak ang lalaki palayo sa kaniya. Hindi na niya iyon tiningnan pang muli at dire-diretso lang sa paglalakad.

Pagpasok sa loob ng klase ay agad na dumapo ang paningin ni Kiro sa lalaking tinulungan niya kanina. Namumula pa din ang kaniyang tenga at namumugto ang mata.

Sobra siyang naaawa sa ginagawa sa kaniya ng mga tao dito dahil malapit siya sa kaniya. Hindi naman niya kayang iwan ang lalaki dahil mabait talaga ito at laging nakangiti kahit may malaking problemang dinadala sa buhay.

Alam na ni Kiro ang lahat tungkol sa lalaking iyon. Bago pa sila naging mas close ay pina-imbestigahan muna iyon ni Kiro kung dapat ba talagang kaibiganin ang katulad niya at hindi nga siya nagkamali.

Tumunog ang ring sa labas hudyat na tapos na ang klase kaya isa-isa nang nagsi-labasan ang mga estudyante pauwi sa kanilang mga bahay pero si Kiro, Nick, ang lalaking kaniyang tinulungan at si Zib, ang bully ay nandoon pa din sa loob.

Inayos na ni Nick ang kaniyang gamit at pasimpleng tiningnan si Kiro. Gustong-gusto niyang magpasalamat kay Kiro pero nahihiya pa din siya. Napatawag pa siya sa office dahil sa pagtanggol niya kay Nick.

“K-kiro, salamat nga pala.” sabi ni Nick kay Kiro at napatingin naman sa kaniya si Kiro.

Nagulat si Nick nang biglang hawakan ni Kiro ang kaniyang kamay at hilahin ito palabas ng room. Hindi alam ni Nick kung saan sila pupunta pero sumunod na lang siya hanggang sa huminto sila sa madilim na parte ng building.

Nakasandal sa pader si Nick habang si Kiro ay hawak-hawak ang magkabilang braso ni Nick. Kinakabahan at hindi makapagsalita si Nick dahil sa kaniyang nararamdaman.

Akala niya ay galit ito sa kaniya dahil siya ang napatawag sa school imbes na ang mga bully na iyon.

“Kiro sorry talaga, pasensya na kung ikaw yung napatawag sa—

Napatakip ng bibig ang nakatagong si Zib sa pader nang makita niya kung paano halikan ni Kiro ang labi ng kinaiinisan niyang si Nick. Tumulo ang mga luha ni Zib at tumakbo na paalis doon.

Humiwalay sa halik si Kiro at tiningnan ang gulat na gulat na mukha ni Nick. Napangiti siya dahil sa ka-cute-an ng mukhang ginagawa ni Nick habang nakatakip ang kamay sa kaniyang labi.

Tumakbo si Nick palayo habang takip-takip ang kaniyang labi. Natawa naman si Kiro dahil maski ang pagtakbo ni Nick ay naku-cute-an siya.

“Kuya Kiro?! Kuya Kiro!” rinig niyang sigaw ng cute niyang kambal.

“I’m here!” sigaw ni Kiro at tumakbo naman si Kale palapit at niyakap ang kambal.

“How’s your school?” tanong ni Kiro na para bang ilang taon ang kanilang agwat.

“Good, but what happened here? I saw a guy crying over there and another guy running while covering his mouth.” inosenteng tanong ni Kale.

“I don’t know. Let’s go, hinahanap na siguro tayo ni Mom.” sabi ni Kiro at inakbayan ang mahal na mahal niyang kakambal.

“Okie!”

KYLE’s POV

“Mom!” rinig kong sigaw ng batang naging witness kanina habang umiiyak. Yumakap siya sa kaniyang ina at pumasok na sila sa kanilang kotse.

Dumapo naman ang aking paningin sa batang sigurado akong tinulungan ni Kiro kanina. Napangiti ako nang makita ang batang nakangiting nilapitan ang lalaking siguro ay kaniyang tatay. Nakasumbrero iyon kaya hindi ko makita ng maayos ang kaniyang mukha.

Nawala ang atensyon ko do’n dahil sa pagsigaw ng pinaka-cute kong anak at sa pinaka-gwapo kong anak na nakasunod sa kaniyang kakambal.

Tumalon si Kale sa akin at mahigpit akong niyakap habang si Kiro naman ay yumakap lang sa aking bewang. Laging ganito ang sumasalubong sa akin tuwing sinusundo ko sila kaya hindi ako napapagod.

Kahit yakap lang nila ay masaya na ako. Hinding-hindi ako mapapagod kakasundo basta iyon ang kapalit. Gusto kong maiyak habang yakap-yakap sila kaso nakakahiya naman at nasa gitna pa kami.

Itinigil ko na ang aking drama at pinasakay na sa kotse. Napansin ko lang na habang nakatulala ay nakangiti si Kiro. Nagmana talaga sa ama niya, parehas baliw.

Napatingin naman ako kay Kale nang marinig ko siyang tumatawa habang may kausap sa kaniyang phone. Nako ang mga batang ’to, maaga atang magkaka-asawa.

“Kids.” pagtawag ko sa kanilang dalawa pero parang wala silang narinig at may sari-sariling mga mundo.

“Kids!” medyo malakas kong sabi at sabay naman silang tumingin sa akin.

“Yes Mom?” sabay pa nilang tanong.

“May nagugustuhan na ba kayo sa school?” nakangiti kong tanong.

Well, hindi naman sa hindi ko gusto ’yon. Ang totoo ay excited na ako sa magiging karelasyon nila! Wala pa kasi silang pinapakilala o sinasabi sa aming nagugustuhan nila.

Parehas silang natahimik at nag-isip at sabay ding umiling?!

“I don’t think so.” sabi ni Kale habang nakangusong umiiling.

“I’m focus on my acads, Mom.” sabi naman ni Kiro.

“A-ah, okay. I got it, just in case na may nagugustuhan kayo. Sabihin niyo lang sa akin ah?” sabi ko at nagulat naman ako nang magtanong si Kale.

“Really Mom?! You’re going to help us with our crushes?!” tanong niya.

“Hey! So you have a crush? What’s his name?” tanong ko habang nakangiti sa kaniya.

“Kidding.” cute niyang sabi at muling tinuon ang atensyon sa kaniyang cellphone. Natawa na lang ako at tumingin-tingin sa labas ng kotse.

Pag-uwi namin sa sarili naming bahay ni Kairon ay naabutan ko siyang nag-aayos ng mga plato sa dining table habang kumakanta ng kung ano-ano.

“Daddy!” sigaw ni Kale at tumakbo palapit sa kaniyang ama.

“Hi Dad.” mahinahon namang sabi ni Kiro. Sabay na kaming kumain lahat at pinag-usapan ang nangyari kanina sa school. Mabuti at may mabait na batang dumating at ipinagtanggol ang anak ko. Baka hindi na makatiis ang guro at bawasan ang marka niya.

“Kale, my sweet baby.” sabi ni Kairon habang nakangiti.

“Yes my handsome dad?” natatawang sabi naman ni Kale.

“Who’s Denver?” tanong ni Kairon na nagpakunot ng aking noo.

“Denver?” tanong ko.

“D-denver? Oh Denver, he’s my classmate po Dad. Why?” inosenteng tanong ni Kale.

“Classmate? Classmate only?” nakangiting tanong ni Kairon kay Kale. Tila pilit na inaalam ang totoo.

“Y-yes, Dad.” sagot ni Kale.

“Lalamig na ang pagkain, kumain na.” pagtigil ko sa kanilang usapan.

Mukhang ayaw pang magsalita ng mga bata kaya hindi ko na sila pipilitin. Hihintayin ko na lang na sila na ang magkusa. Bata pa naman sila at pwedeng mawala ang kanilang nararamdaman, kung may nararamdaman ba talaga sila.

Hinatid ko na ang kambal sa kwarto para makatulog na. Pero bago ako makaalis sa kama ni Kale ay nagsalita na siya habang nakatingin sa kisame.

“He kissed me, Mom.” mahinang sabi ni Kale, yung kami lang ang nakakarinig.

“He kissed you? Who did that?” tanong ko.

“Denver.”

Third Person’s POV

Flashback

Nabalitaan ni Kale na napatawag na naman sa office ang kaniyang kambal pero hindi siya pwedeng pumunta doon. Nagsimula na kasi ang klase kaya hindi na siya pwede pang lumabas.

Itinuon na lang ni Kale ang kaniyang atensyon sa teacher niya para mas maging proud pa ang kaniyang Mom at Dad sa kaniya kahit nag-aalala siya sa kaniyang kuya.

“Class Dismissed, see you tomorrow.” sabi ng teacher nang tumunog ang bell kaya nagsilabasan na ang mga estudyante.

Aalis na din sana si Kale para mapuntahan ang kaniyang kambal nang hindi niya makuha ang kaniyang bag. Kunot noo niyang tiningnan kung anong problema at nakita niyang nakatali na ang kaniyang bag sa upuan.

Napabuntong hininga na lang siya at sinubukan iyong tanggalin pero hindi niya kaya.

“What’s wrong?” gulat na napatingin si Kale sa pintuan nang makita niya ang senior student dito sa school.

“My bag, someone tricked me. I need help po.” sabi ni Kale at agad namang lumapit si Denver para matulungan si Kale.

Hindi alam ni Denver kung bakit nagsasayang pa siya ng oras sa walang kwentang bagay na iyon pero nang makita niya ang mukha ni Kale ay wala siyang magawa kundi sumunod.

Mabilis iyong natanggal ni Denver kaya sobra ang pasasalamat ni Kale sa kaniya.

“Thank you so much po, I owe you!” sabi ni Kale at tumakbo na papunta sa room ng kaniyang kambal pero agad siyang huminto nang marinig niyang tawagin siya ni Denver.

“Hey!”

“Yes?”

“What’s your name?” tanong ni Denver nang makalapit siya kay Kale.

“K-kale, Kale Seiton Hansley.” nakangiting  sabi ni Kale at aalis na sana nang hawakan ni Denver ang kaniyang braso.

“Your name suits you, cute.” sabi ni Denver kay Kale.

Naramdaman ni Kale ang pag-init ng kaniyang mukha nang marinig niya iyon sa kaniyang senior. Yumuko na lang siya para takpan ang kaniyang mukha pero hinawakan ni Denver ang kaniyang baba at inangat iyon.

Pataas baba ang tingin ni Denver sa labi at mata ni Kale habang papalapit ito. Hindi naman alam ni Kale ang gagawin dahil palapit na ng palapit ang mukha ng kaniyang senior. Hindi niya alam ang gagawin!

Hanggang sa maramdaman na lang niya ang labi ni Denver sa kaniya. Lumaki pa ang kaniyang mata nang gumalaw ang labi niyon pero agad niyang naitulak si Denver nang makarinig siya ng umiiyak sa baba ng hagdan.

“M-mauuna na po ako.” sabi ni Kale at tumakbo pababa ng hagdan.

Huminto si Kale sa gilid ng pader para pakalmahin ang kaniyang sarili. Baka mag-alala ang kambal niya kapag napansin niyang may kakaiba sa kaniya.

End of Flashback

“G-gano’n ba. O sige na, matulog ka na.” sabi ko at inayos ang kaniyang kumot. Tumalikod na ako at lumabas ng pintuan. Agad akong napangiti nang maalala ang kinuwento ng cute kong anak.

Kinikilig ako! Bakit sa akin hindi maganda ang naging love story ko?! Pero ’di bale na, ang ganda ng love story ng anak ko!

Natatawa akong pumasok sa kwarto namin ni Kairon at niyakap siya patalikod.

“Sinabi na ba niya sayo?” tanong ni Kairon.

“Oo, grabe. Kinikilig pa din ako.” nakangiti kong sabi habang nakayakap sa aking asawa. “Sana ganoon din ang love story ko, ikaw kasi e ang sama ng ugali mo.” sabi ko at agad siyang napatingin sa akin.

“What did you say?” kunot ang noong tanong ni Kairon.

“Wala.”

“Gusto mong pakiligin kita sa kama ngayon?” nagbabantang sabi ni Kairon sa akin.

“I’m not scared.” matapang kong sabi at nagulat na lang ako nang buhatin niya ako at ihiga sa kama.

“Ahh!” napasigaw ako nang bigla niya akong halik-halikan sa leeg habang hawak-hawak ang dalawa kong palapulsuhan.

“Boy or girl?” nakangiting tanong niya sa akin at nahampas ko na lang siya sa balikat.

“I love you.” sabi niya at hinalikan ako sa labi.

“I love you too.”

please support the seiton series #2, thank u!!

sean

dwich

Author’s Note

Hi, I’m Sean Mathew Metillo! The author!

Thank you for staying throughout the whole story. I really enjoyed writing this story because of you all! Thank you for the support that you all gave to me as a writer and also to my story.

Before I end this story we reached fifty thousand reads! I’m so happy! I didn’t expect this!

Again, maraming salamat po sa pagbasa at pagsuporta sa istoryang ito! Sana mabuhay pa kayo mzbsnzgsnzvaj

Kindly follow my accounts!

Facebook: Sean Mathew Metillo

Instagram: @

__sxanmthw

Twitter: @__sean

shine

Mobile Legends: 647497326 (laro tayo!)

Sincerely, Sean.

Seiton Series #2 is coming!!!

Seiton Series #2

THE VERY FIRST DAY

I already published the Seiton Series #2! Just check my profile and makikita niyo po ’yon doon. I hope mabasa niyo, thank you po!❤

Characters

Kyle Warren Seiton Hansley Kairon Hansley

Kiro Seiton Hansley Kale Seiton Hansley

Brendan Seiton Raizer Seiton Shaine Seiton Milly Seiton

Lay Alcantara Sanchez Cedrick Sanchez Zac Alcantara Sanchez Dave Nueva

Kaizer Seiton (Kyle’s Dad) Millain Seitom (Kaizer’s Wife) Jenny Dela Cruz (Kyle’s Aunt) Claire Hansley (Kairon’s Mom)

Lahat po ng anak ni Kaizer Seiton is lalaki. Madami pong nalilito sa kanila kaya eto, HAHAHAHAHA!

Season 2?

Well, some of y’all always asking if may season 2/book 2 ba ang My Possessive Boss. I’ll answer it na right now.

Magkakaroon po ng Season 2 ang My Possessive Boss! Pero wala pang exact date since hindi pa tapos ang Seiton Series >_<

I’ll finish the series first before the season 2. hehe thanks!

s

eandwich

100,000!

Only 1000 reads na lang and mari-reach na natin ang 100,000 reads! Sobrang saya ko, ’di ko in-expect na aabot sa gan’to yung story ko.😭😭😭

Advance message na ’to kasi magsusulat na ulit ako ng ilang chapters sa Home Of Affection HAHAHAHA sorry late updates ko huhu.

Thank you po sa pagbabasa ng My Possessive Boss, mas gagalingan ko pang magsulat tho ’wag kayo mag expect ng sobrang galing like talaping talapumpumpum!

ADVANCE HAPPY 100K READS MY POSSESSIVE BOSS!