Author

Hi BL lovers this is for you guys! Especially for those readers that become my supporters! it’s nice to be back in the field, I’ve been busy at school for these past months and finally I have taken this chance to make something new, probably a new BL story.

MY PORTRAYERS IN THIS STORY FOR THE MALE LEADS!

Rage Lucifer Vanwelter

Go Jin-hee

Enjoy this story and I would take this time to say sorry in advance for delay updates for the future, I hope matapos ko to and maging successful katulad ng first published kong book, I’ll dedicate this story for you new and old readers of BL.

you know the drills, this is BL bxb love story, if this is not your cup of coffee then don’t take time to read this.

ANY  PART OF THIS BOOK IS NOT ALLOWED TO BE COPY WITHOUT THE AUTHOR’S PERMISSION, PLAGIARISM IS A CRIME.

ALL RIGHTS RESERVED

KCMADDALENA

CHAPTER 1

Jin’s POV

“jin-i uliwa hamkke gaja! lamyeon meogja hunlyeon-ui piloleul dallaejul mueongaga pil-yohae!”

(Jin come with us! let’s have ramen noodles we need something to mend our fatigue from training!)

It’s my team mates, even though I’m quite different from them because I’m half Filipino, they are still very friendly towards me

“anyo gwaenchanh-ayo yeoleobun gaseyo ije geoui neuj-eul geos gat-ayo geunyang jib-e galgeyo eommaga gidaligo gyeseyo chodaehaejusyeoseo gamsahaeyo!”

(No I’m okay, you guys go ahead it’s almost getting late I’ll just go home my mom is waiting for me thanks for the invitation!)

And with that wala naman silang ma gawa, they know I’m not that kind of sociable person even sa mga official games namin hindi ako masyadong nag sasalita, and by the way I play volleyball I play the libero position, I’ve been a varsity in our school here in Pocheon Korea.

pagkatapos namin magpa alam sa isat-isa nag lakad nalang ako pa uwi, sanay naman ako mag lakad lalo na pag gabi.

I have both of my parents here in Pocheon, my dad is not that good in making income hindi ko alam anong nang yayari sa kanya, while my mom has a kimbap shop sa baba lang ng bahay namin, and if you’re wondering I’m quiet fluent in Tagalog since my mom is a Filipina she always teach mi this language called Tagalog simula bata kaya ngayon I can say I did master it a lot more.

I’m turning first year college next school year, this winter is the last semester for my grade 12 year and meaning non I have to find college university soon, and hindi ako pweding hindi maka laro I’ve been a scholar athlete since early highschool, volleyball saved me a lot.

habang nag lalakad ako marami akong na dadaanan na mga shop, ang iba hindi parin nag sasara, may iba parin na nag lilinis ng mga snow sa harap ng shops, malipit na 1am kaya parang wala lang dito ang lamig, may iba akong nakakasalobong na mga kakilala ng mama ko kaya nag offer rin ako ng greetings for them.

Hindi masyadong malayo sa Soul ang town nato, hindi rin masyadong malaki tama lang talaga.

mula sa paglalakad ko tanaw ko na ang simple naming bahay maliit pero okay naman siya, pinundar din ng mama ko for years.

hindi paman ako nakakarating rinig ko na ang sigawan nila mama at papa kinakabahan ako kaya tumakbo nalang ako pa akyat ng bahay namin, hindi ko nalang pinansin si Bongji pusa ko na naka upo sa labas ng shop namin alam kong he’s waiting for me to come home, pagka bukas ko nang pinto tumambad sila mama at papa na nag sisigawan, ano bang nang yayari?

“jin-ilang na tteonanda!! neon sseulmo-eobs-eo! dangsin-i aneun geon bijgwa dobagppun-ieyo! dangsin-eun eotteon nampyeon-ija abeojiingayo!?”

(aalis kami ni jin!! wala kang kwenta! utang at sugal lang ang alam mo! anong klaseng asawa at ama ka!?)

no! no! hindi kami pweding umalis! this can’t do

pinag babato ni mama si papa ng mga gamit parang may bagyo talaga sa bahay namin.

“bij-eun naega da gap-ajulge! dasi gajyeogalgeyo!”

ang lakas ng loob niyang sabihin ma babawi siya at babayaran niya lahat ng utang niya, halos baon na siya sa utang….

CHAPTER 2

ang lakas ng loob niyang sabihin na babawi siya at babayaran niya lahat ng utang niya, halos baon na siya sa utang….kami

agad naman na pukaw ang kaluluwa ko mga sumigaw si mama sa gawi ko, I know what she’s thinking and I don’t think it’s a good idea.

“jin! jim-eul kkulyeo ulineun tteonanda! ne mulgeon-eul da gajyeogala! pillipin-euloui pyeon-ib-e gwanhae seonsaengnimgwa sang-uihagessseubnida!”

(Jin! mag impake ka aalis tayo! kunin mo lahat ng gamit mo! kakausapin ko ang teacher mo mag tatransfer ka sa pilipinas!)

no, agad naman akong napa iling alam niyang ayaw ko

“aniyo! jal saeng-gaghaeboseyo. ulineun seoduleuji anh-eul geoyeyo! uli don-i eobsneunde jib-eun eottae? gage? uli modu jal jinaeyo?”

(no! ma mag isip ka ng maayos hindi tayo aalis ng pa dalosdalos! wala tayong pera paano ang bahay? ang shop? pano nato lahat?)

agad naman naluha si mama pero bakas parin ang galit sa muka niya, napatingin naman ako kay papa na ngayon naka opo nalang sa sofa habang naiiyak rin.

“modeun mulgeon-eul deo ppalli bad-aboseyo”

(bilis kunin mo lahat ng gamit mo)

walang emosyong sabi ni mama habang naka pikit, napa buntong hininga nalang ako dahil don wala akong ma gagawa, she’s my mom she knows what’s best for us

how am I supposed to say goodbye sa mga teammates ko the have been my family too…

I guess aalis nalang akong parang bula, walang paliwanag o kung ano man.

“al-ass-eo eomma, ige nega wonhaneun geoya seontaeg-ui yeojiga eobsjiman appaneun eottae? geunyang yeogi honja nwaduneun geongayo?”

(okay mom, this is what you want i don’t have a choice but how about dad? we just let him leave alone here?)

Sabi ko naman habang lumalapit na kay mama, masakit para sakin makita siyang ganto lahat ginagawa niya para sakin nahihirapan ako pag nahihirapan din siya.

humarap si mama sakin saka hinawakan ang muka ko..sabay non ang pag himas ng muka ko

“Aalis tayo ngayon Jin, uuwi tayo ng pilipinas don tayo sa lola mo mag aaral ka don at ipag papatuloy ang pag lalaro don, magaling ka maraming kukuha sayo, ihaehaessnayo? (understood?)”

napa tingin ako ka papa, umiiyak siya alam niyang gusto talaga siyang iwan ni mama, bumaling ako ulit kay mama

“eomma? pillipin-eulo gaja huhoehadeolado dong-uihalge eommaleul wihaeseo”

(mama? umuwi tayo sa pilipinas papayag na ako, kahit nang hihinayang ako pero para sayo mama)

umiyak si mama saka ako niyakap alam kong hirap na siya dito, nararamdaman ko yun. 

“sege na mag handa kana dalhin mo lahat ng gamit mo, mag bo book akong ng urgent flight for us, baka mamaya rin pag sikat ng araw makakaalis na tayo”

wala na akong ma gagawa, kaya tumango nalang ako at tiningnan si papa saglit saka ako pomunta sa maliit kong kwarto.

nag simula na akong mag impake, napa tingin ako sa mga jerseys ko mga sapatos these are my treasures, pinag iponan para lang maka bili, hinawakan ko ang luma kong bola na ginagamit sa pag practice dito sa bahay noon, punit na ang outer layer pero pwedi parin gamitin.

I have so much things pero nag kasya naman lahat, I have 3 laugages and 2 big duffle bags, may back pack rin for some things.

and ang mga teammates ko, I will miss them.

napa tingin ako sa itaas para pigilan ang luha ko, hindi ko alam anong buhay ang nag hihintay samin ni mama sa pilipinas nakikita ko naman ang lolo at lola ko pero hindi sa personal, hindi ko rin kaya makipag usap sa iba.. I’m fluent in Tagalog but pag si mama lang ang kausap ko, I can’t speak it pag iba na ang kausap.

I’ve never been in the Philippines, hindi ko alam ang buhay dati ng mama ko doon, sana maka pag aral agad ako don sana maka kakapaglaro pa ako, I want to play.

And I guess this is my new journey, me and mom will conquer this.

CHAPTER 3

We landed, exactly 4pm hindi ako masyadong naka tulog na maayos alam naman ni mama yon, nandito kami sa airport tapos kami ni mama pa labas palang ng plane naninibago ako ang init naman dito kahit may ac and aside don hapon na pero ang init parang afternoon parin.

nasa baba na kami at kukunin na namin mga laugages namin ni mama, meron din siyang kinakausap sa phone yung susundo samin daw kapatid niyang lalaki, so tito ko for sure, pagkatapos ng pakuha nakin ng laugages namin medyo ma tagal-tagal then yun they need to inspect the bags kasi for security reasons and purposes, naka lobby na kami ni mama nag hihintay sa sundo namin, and init talag pinag papawisan nako

I can’t stand this! hindi na ako naka tiis kinausap ko na si mama

“

eomma

yeogi

neomu

deowoyo

ttam-i

neomu

naseo

nagago

sip-eoyo

beolsseo

nog-abeolil

geos gat-ayo!“

(mom it’s so hot in here, im sweating so bad i want to go out now, i feel like I’m melting already)

saad ko habang naka pout with puppy eyes…

si mama parang wala lang sa init ng paligid chill na chill lang siya samantalang ako parang natutunaw.

“

aniyo

(no) mas ma init sa labas, mag

hintay

nalang tayo dito Jin

parating

naman ang tito mo“

haysssst segeeeeee bahala na nga

tumango nalang ako wala naman akong ma gagawa

mayamaya pa may dumating na lalaki parang nasa mid 30s siya kapatid ni mama, wow magka muka talaga sila bunsong kapatid ni mama ata to mas bata eh sabi niya dalawa lang silang magka patid.

nasa likod lang ako ni mama habang nag uusap silang dalawa nag yayakapan at nag aasaran pa, nabaling naman ang atensyon niya sakin.

“oh!

Koreano

kong pamangkin ang gwapo ah, ma puti ang laki mo na“

hindi ako maka pag salita kaya kumaway nalang ako.

hindi na kami nakapag usap masyado dahil umalis naman kami agad, tama nga ang sabi ni mama mas ma init sa labas kaya dali dali na akong sumakay sa sasakyan, this car is extra… extra long, I don’t know what car is this ma haba kase.

maya maya pa umandar na ang sasakyan, kaya tinanong ko si mama ano tawag dito.

“

omma

? what car is this? very long“

magka harap lang kami ni mama kaya agad naman niya akong pinansin, na tawa si mama ng bahagya sa tanong ko.

“this is called a jeep, public transportation ito dito sa pilipinas Jin ito rin ang sasakyan mo papuntang school soon”

ahhh jip sege jip

wait what? sasakyan to papuntang school? cool gusto ko to!

napa baling na ang atensyon ko sa labas presko naman ang hangin tapos medyo ma init parin kahit malapit na mag 5pm.

not bad, marami namang buildings here in manila akala ko nga didto naka tira sila mama hindi pala, sa  country side rin kami titira katulad lang sa Korea, ma habang byahe to kaya na isipan kong matulog muna, sabi ni mama gagabihin na talaga kami.

saka sabi ni mama kahit nasa county side kami that town is rich and peaceful it has university panga daw and the owner is ang pinag tratrabahuan ng angkan nila mama, she said the mayor is her boss back then, excited nako sa bago naming titirahan saba may volleyball court din para maka laro ako kahit papano.

CHAPTER 4

Rage’s POV

Today is unbelievable muntik na kaming ma talo ng taga mga taga lungsod, that was close halos kainin na namin ang bola sa mga palo nila na injured pa si Jake he’s our libero, kulang hindi siya makaka laro for months he’s fucked, kaylangan niyang operahan he’s our only libero rin.

but still congrats to us, we have won kahit may mga sacrifices and as a captain of the Vanwelter Volleyball Men’s Team, The Vanwelter Golden Spikers I’m aiming for victory.

we’re here sa room na naka assign samin, me and my teammates are getting ready para umowi, tinawagan ko narin si daddy lately my teammates need transportation vehicle kaya nagpadala siya ng bus for us, but hindi na muna ako sasabay sa celebration and given na nay na injury samin hindi kami masyadong nag iingay dito, that would mean my teammates are sad too for Jake we don’t know makakalaro pa ba siya..

my team are not just for volleyball, they are family too we’ve been playing for death 4 years now highschool palang kami nang mag simula 1st year college kaming lahat ngayon..

habang nag hahanda at nag liligpit kami ng mga gamit namin, pumasok naman si coach saka nag salita.

“congratulations boys! nag bunga ang mga efforts ninyo, and Jake is in the hospital now with his parents unfortunately

talagang

malala ang injury niya, the championship game will be two months from now kaylangan nating maka hanap ng papalit kay jake, we never we like it or not maaaring hindi na makakalaro pa si jake“

fuck this!

agad naman akong humarap kay coach,

“copy coach, we will have tryouts for that position”

coach agreed, even my teammates that position is important a libero is important sana maka hanap kami ng sing galing ni Jake.

“and bilisan niyo na dyan mag hihintay ako sa labas, and for Rage hindi siya makaka sabay sa celebration, tumawag si mayor uuwi ang first lady ngayon Rage needs to see his mother”

and with that wala namang naging reklamo ang lahat, and yes you read it right I’m the mayor’s son…only son.

Rage Lucifer Vanwelter…. cruel name? 

no Hot name *smirk

nasa labas na kami ng gymnasium it’s 6pm now kaya masyado pang ma aga, my mom uuwi siya tonight from Russia, she’s Russian artista siya don kaya hidi siya masyadong umo’uwi but even though we’re very close, she even masters speaking tagalog, and her great grandmother is Filipina kaya may dugong Pinoy ang mommy ko, which is good I don’t speak Russian eh.

sumakay na silang lahat sa bus even si coach, kumaway naman ako habang papalayo na sila, nandito kami sa lungsod kaya malayolayo rin ang byahe papuntang town, mayamaya pa dumating na si Charles my butler, he’s old bug still on the run mahusay sa lahat dating navy kaya hindi basta basta.

agad naman akong pumasok sa sasakyan, at dahil gusto ko siyang kausab sa front seat na ako sumakay tabi niya, naka so’ut siya ng black coat and white gloves as usual.

sanay na kami sa isat isa, ako nanga mismo ang nag lagay ng mga gamit ko sa sa back seats.

“kamusta ang laro young master? mukang iba ang timpla ng muka mo?”

napa tingin naman ako sa kanya.

“Jake got injured, we need new libero by this month”

I need to work on this….

“ahh naka uwi na pala ang

ninang

mo, galing Korea mukang makakain naman tayo ng maayos, ang sabi ng daddy mo baka kunin niyang cook ang ninang mo, hindi ko alam ang kwento pero dala niya ata ang anak niya“

oh hindi ko na ma alala may ninang pala ako….

CHAPTER 5

Jin’s POV

Ilang araw narin Mula ng dumating kami rito sa bayan ng Vanwelter nandito ako ngayon sa kwarto ko mag munimuni naka higa lang sa kama habang naka titig sa kesame.

haysssst three days na ako rito sa bahay ng lola ko so boring gusto ko mag volleyball, saka medyo creepy ang bahay niya napaka old style pero malinis at maganda naman, napa hinto ako sa pag iisip ng marinig kong kay sasakyan sa labas ng bahay parang paparada eh kakaalis palang ng tito ko for he’s work yong ma drive ng jip? jyp? jeeap? ewan kaya tumayo ako at pomunta sa bintana para sumilip.

who’s that? he’s like chauffeur? ahh siguro nag tratrabaho siya sa mayaman nag pamilya, medyo ma tanda na siya sala ang ganda ng sasakyan na dala niya ahh baka bisita ng lola ko, dahil curious ako bumaba narin ako pero hindi ako dumeretso sa sala, sa hagdan lang ako nag tatago para maki chismis.

Maya maya pa nag yakapan yung lola ko at yung natandang lalaki pati rin si lolo at mama niyakap sila ng matandang lalaki, saka ito nag salita

“magandang araw Salome at Berting lalo na sayo Janine, Masaya akong naka uwi kana ulit”

sabay ngiti at opo sa upoan yung matanda.

“salamat manong Charles kasama ko ang anak kong umiwi dito, saka matanong kulang ano po bang dahilan kayat kayoy naparito?”

tanong ni mama na naka upo rin sa harap ng Charles nayan, magkatabi sila mama at lola pati si lolo.

“ Oo nga Charles Hindi ka naman nagpa sabi hindi tuloy kami nakapag handa sa pag bisita mo, ano bang nangyari may nangyari ba sa mansyon ng mga Vanwelter?“

kita ko ang pag aalala sa mga muka nila mama talagang close sila sa mga Vanwelter…..

“nako walang ng yari sa mansyon ligtas naman ang mga Vanwelter wag kayong mag alala, kaya ngat pina punta ako dito ni senior ayy dahil alukin si Janine maging taga luto sa mansyon saka si Berting maging hardenero, ubos na ang mga trabahador sa mansyon dahilan dahil hindi sila na gustohan ni master Rage pina alis silang lahat”

Rage? grabe naman siya baka pag mag trabaho sila sa mansyon pa alisin rin niya si mama ko at lolo.

“nako ito talaga si Rage hindi na nag bago, dati paman si Janine lang ang gusto niyang taga luto hanggag sa umalis si Janine pa puntang korea eh nag tatampo na ito sa amin ni Berting”

sabi ng lola ko, ahh siguro gusto niya talaga ang mama ko na mag luto pati ako nga sarap na sarap saluto ni mama.

“Oo mailap si master Rage sa mga tao maliban nalang kung gusto niya ito, saka Janine naka uwi na ang seniorita alam mo bang lagi siyang mag hahanap sayo, Masaya nga siyang Ikaw ang magiging cook ulit sa mansyon”

kita ko ang saya sa muka ni mama parang magkakilala talaga sila mag señorita nayon

“talaga ba mang Charles nako, miss ko na si Alex huling kita namin noon pang binyag ng anak ko sa korea ang tagal na non, talaga matalik kaming magkaibigan nga babaeng yun”

best friend pala sila kaya pala…

ngumiti naman ang matanda saka tumayo at magpapaalam na sana

“ teka mang Charles, pwedi ko bang dalhin ang anak ko sa mansyon? hindi naman mo siya pasaway at ang anak ko rin po ang tumotulong sakin sa pag luluto“

sabi mi mama na naka tayo narin.

“ Oo Janine mas mabuti mag isa rin kasi si master Rage baka making malapit sila sa isat isa kong ganon, saka hindi ba mag aaral ang anak mo?“

naka ngiti naman si mama dahil don saka sumagot sa tanong ng matanda

“ nako Hindi na tapos ng anak ko mag huling semester niya sa korea, sa susunod pa ma abri klase siyang maka pag aral“

ahh ani daw?abri klase?

“kakausapin ko si senior baka maka pasok ang anak mo sa unibersidad ng Vanwelter, hindi naman maramot si senior lalot malalaman niyang anak mo ang tutulongan” sabay ngiti at nag bow pa aalis ang matanda.

wow university…

“salamat mang Charles!” sigaw ni mama habang naka pinto naka tayo,kumaway naman patalikod ang matanda saka umalis gamit ang magandang kotse..

para hindi nila ma laman na nakikinig ako agad na akong umakyat sa kwarto.

haysssst nakakapagod maki chismis.