My Super Kuya Part 1: Larawan

Book Cover by: JohnLloyd Berzuela

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

GENRE: BXB FANTASY

Merry Christmas everyone..

---

My Super Kuya

AiTenshi

Nov 9, 2015

Part 1: Larawan

Ako si Jonas 15 na taong gulang, may taas na 5’6 at kasalukuyang nag aaral sa isang pribadong paaralan dito sa lungsod. Ako ay nasa ikalawang taon sa kursong BSIT. Ordinaryong binatilyo lamang ako at hindi napapansin bagamat sinasabi naman nila na gwapo daw ako at nahahawig sa dating pbb housemate na si Bailey Thomas, pero ewan ko lang kung totoo nga. Maayos ang aming pamumuhay, ang aking mga magulang ay nag mamay-ari ng mga negosyo sa siyudad kaya’t masasabi kong maswerte kami ng aking nakatatandang kapatid dahil nabibili namin ang ano mang aming naisin, inshort ay sunod kami sa luho.

Simple lang ang aking buhay sa loob ng tahanan at maging sa paaralan. Ibang iba ito sa aking nakatatandang kapatid na si Jorel dahil artista ito at sa telebisyon ko lamang nakikita. Ang sabi sa akin nina mama at papa ay hilig na daw talaga ni Kuya ang maging action star kaya pinayagan nila itong lumabas sa telebisyon noon pa. Never kong nakita si Kuya Jorel sa personal kahit na mag kapatid pa kami. Una, dahil hindi naman ako lumaki sa aming tahanan, palaki ako ng aking lola sa probinsya at si kuya naman ay pinalaki ng aking mga magulang sa siyudad. Ikalawa, nitong kolehiyo pa lamang ako pinayagan nila lola at lolo na tumira sa siyudad upang dito mag aral ngunit pag uwi ko dito ay wala na si Kuya Jorel dahil abala na ito sa pag aartista at kailanman ay hindi na umuwi ng bahay.

At ang iyon nga, sa telebisyon ko lamang ito na sisilayan bagamat palagi siyang ikinukwento ng aking mga magulang. Nag kalat din ang gwapong larawan ni kuya sa dingding ng aming tahanan na parang isang museum kaya’t araw araw ay mukha na lamang niya ang aking nasisilayan maliban sa kanyang silid na punong puno ng gitara, at mga collectible items.

Sa 15 na taon ng aking buhay ay hindi ko nasilayan ng personal ang kanyang mukha daig pa ako ng kanyang mga fans at taga hanga sa iba’t ibang sulok ng bansa kaya naman paminsan minsan ay nakakaramdam ako ng pag seselos bagamat hindi naman dapat. Ang akala ko noon ay hanggang tv ko na lamang ito masisilayan ngunit isang araw, ang aking matagal na pag hihintay ay nag tapos na noong mabalitaan ko na mayroon silang guesting sa isang bagong bukas na mall dito sa siyudad kaya naman hindi na kami nag dalawang isip pa aking mga kaklase agad kaming pumila sa mall upang makita siya ng personal.

Alas 3 ng hapon noong mag simula kaming mag hintay sa mall, halos hindi mahulugang karayom ang buong lugar dahil sa dami ng mga taong nag aabang dito. Halos ilang minuto rin kami sa ganoong pag hihintay habang ako naman ay kabado at binabalot ng matinding excitement. Sa unang pag kakataon ay ngayon ko lamang masisilayan ang mukha ni Kuya Jorel, ang aking kapatid at ang taong sa telebisyon ko lamang nakikita at napapanood.

Nag simula nang tumugtog ang music sa stage..

Lalong nag wala ang mga taong nag hihintay hanggang sa lumabas ang Emcee at ipakilala ang naturang special guest.

EMCEE: Ladies and gentlemen, the matinee idol.. Mr. Jorel Mendoza..

Hiwayan ang mga taong nanonood at doon nga ay lumabas sa entablado ang isang lalaking may taas na 6’2, maputi at makinis ang balat, matipuno ang katawan, bilugan ng braso, nakaumbok ang dibdib. Nakasuot ng puting body fit na tshirt na tinernuhan ng itim na fitted pants at itim na leather jackets na animo rockstar. Matangos ang ilong, mapula ang labi. “Parang hindi tao” kung iyong pag mamasdan. Ewan, lahat ay nag hihiwayan sa kanyang pag labas samantalang ako naman ay nakatulala lamang at pumapalakpak habang pinag mamasdan itong kumakaway sa entablado. “Mag kapatid ba talaga kami? Bakit malayo ang itsura nya sa akin?” ang tanong ko sa aking sarili.

“Oi frend, kuya mo ba talaga yang si Jorel? Bakit hindi kayo mag kamukha?” ang hirit na tanong naman ng aking classmate habang apura ang kuha nito ng larawan.

Hindi ko naman ito pinansin at ipinag patuloy ko na lamang ang aking panonood sa aking “Kuya” na noon ay hawak ang mikropono at doon ay nag simula ng kumanta. Halos kaboses na kaboses niya ang orihinal na singer ng naturang kanta kaya naman mas lalo pang nag wala ang mga tao sa paligid.

Everything

Lifehouse

Find me here, speak to me I want to feel You, I need to hear You You are the light that’s leading me To the place where I find peace again

You are the strength that keeps me walking You are the hope that keeps me trusting You are the light to my soul You are my purpose, You’re everything

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

You calm the storms, and You give me rest You hold me in Your hands, You won’t let me fall You steal my heart, and You take my breath away Would You take me in, take me deeper now

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

’Cause You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? Would You tell me, how could it be any better than this?

Matapos ang halos ilang minutong pag kanta ay agad itong nag pasalamat sa mga fans at nag bitiw ng isang matamis na ngiti habang lumalakad pabalik sa likod ng entablado. Ako naman ay napako sa aking kinatatayuan at naiwang pumapalakpak pa rin. Ito ang unang pag kakataon na humanga ako sa isang tao at wala akong magawa kundi titigin siya mula sa malayo. “Oi Jonas, tayo na sa pila, bumili tayo ng album ni Jorel at papirmahan natin sa kanya.” ang pag yaya ng aking kaklase kaya naman agad akong nakipila upang bumili ng kanyang CD album na nag kakahalaga ng 360pesos.

Mahaba ang linya patungo sa table kung saan nakaupo si Kuya Jorel at halos ilang minuto rin ang hinintay namin bago tuluyang makalapit sa kanyang kinalalagyan. Halos manuyo ang aking lalamunan at lumabas ang aking puso sa matinding kaba habang inaabot ko sa kanya ang cd album na kanyang record. “Hello, kanino ko ipapangalan?” ang nakangiting tanong nito sa akin kaya mas lalo pa akong na starstruck sa kanyang anyo. “Kuya ko ba talaga ito? Bakit malayong malayo ang agwat ng itsura nya sa akin? Baka naman anak ni papa ito sa ibang babae?” tanong ko sa aking sarili habang naka titig sa kanyang mukha.

“Kanino ko ipapangalan?” ang muling tanong nito habang patuloy pa rin sa pag ngiti.

“Ah, ano po… Jo- Jonas Mendoza.” ang sagot ko dahilan para mapatingin ito sa akin at muling isinulat ang pangalan ko sa harap ng kanyang cd. Habang nasa ganoong pag susulat ito ay hindi ko na napigilan ang aking sarili kaya naman agad akong nag salita. “Kuya, ako po yung anak ni Jonatahan at Joana Mendoza, mag kapatid po tayo!” ang wika ko dahilan para mapatingin ito sa akin at agad na tumayo sa kanyang kinauupuan. “Ikaw si Johan? Ikaw yung kapatid ko?!!” ang natutuwang wika nito sabay yakap sa akin. Tila ito na yata ang pinaka masayang sandali ng aking buhay, hindi ako makaniwala na mabilis nya akong makikilala. At kung gaano kabilis ang mga pangyayari ay ganoon din kabilis bumalik sa normal ang lahat.

Imagination ko lamang pala iyon..

“Are you okay?” ang tanong nito habang iniaabot ang cd sa akin dahilan upang bumalik sa normal ang aking katinuan. “ Ah e, o-opo.. Pwede bang mag pa picture?“ ang tanging naitanong ko.

“Sure, halika dito sa tabi ko.” ang wika nito kaya naman mabilis akong nagpunta sa kanyang tabi hawak ang aking cellphone. Inakbayan nya ako habang ako naman ay hiyang hiya at hindi malaman ang gagawin. Amoy amoy ko ang kanyang pabango na kumakapit sa aking damit at naiiwan ito sa hangin. “Smile ka naman.” ang bulong nito kaya naman agad akong ngumiti at pinindot ang capture ng aking selfie camera. Matapos ang isang shot ay agad akong tinapik ng gwardya at pinaalis sa tabi ng naturang sikat na artista. Masyado na daw kasi akong matagal doon at nakaka abala na sa ibang fans. Mag papasalamat pa sana ako kay Kuya Jorel ngunit umupo na ito at hindi na ako muling pinansin pa.

Alas 7 ng gabi noong makauwi ako sa bahay. Dala ko ang cd album ni Kuya Jorel at pati na rin ang aming picture na ipinadevelop ko pa sa photoshop para lamang mailagay sa frame at maidisplay ito sa aking silid. “Jonas bakit ngayon ka lamang umuwi? Nakahanda ang hapunan.” bungad ni mama noong papasok ako sa bahay. “Kasi po ma, nanood kami ng kaklase ko sa mall, dumating kasi doon si Kuya Jorel at nais ko siyang makita ng personal, bumili na rin ako ng bagong album niya.” ang masaya kong paliwanag habang pinapakita ang aming larawan.

“Oh bakit pumila ka pa doon? Maaari naman nating puntahan ang kuya mo sa condo niya, at isa pa ay nag padala siya ng kopya ng kanyang CD album dito kanina lamang. Hayun nga nakalagay pa sa isang kahon kasama ng kanyang mga gamit.“ang wika ni mama sabay turo sa isang kahong nakapatong sa cabinet.

“Ayos lang ma.. basta ang mahalaga ay nakita ko na ng personal si Kuya Jorel. Matangkad, gwapo at magaling kumanta. Nag tataka nga po ako kung bakit hindi kami mag kamukha eh. Ma… anak nyo ba talaga ko? Malaki po ang epekto ng itsura ko dahil lumaki ako sa probinsya? Bakit si kuya matangkad at gwapo bakit po ako ay bansot at walang talent?” pangungulit ko habang nakasunod kay mama patungo sa hapag kainan.

“Sa akin ka nag mana at ang kuya mo naman ay nag mana sa papa mo. Ngunit hindi naman mahalaga kung sino ang gwapo o talented, dahil ang mahalaga ay galing kayo sa amin ng papa mo.At mahal na mahal namin kayong dalawa.” paliwanag ni Mama habang mamasdan ang aming larawan ni kuya Jorel. “Gwapo naman ahhh.. Mag kahawig nga kayo ng kuya mo oh. Pareho kayo ng mata at ilong.” wika pa nito kaya naman agad kong kinuha ng larawan at tinitigan ko ito. “Mukhang hindi naman eh, hindi talaga kami mag kamukha mama.“pag mamaktol ko naman.

“Jonas, kumain kana at gutom lang iyan. Nga pala, malapit na ang ika 16 na kaarawan mo, ano ang plano mo sa iyong party?” tanong ni papa.

“Ah e, wala po papa. Simpleng handaan lang ang gusto ko. Mga kaklase ko lang ang bisita at ilang kaibigan. At saka sana… sana po makasama ko si Kuya Jorel sa birthday ko kahit sandali lang po.” ang wika ko dahilan para matahimik sina mama at papa.

Nahinto ng pag nguya si papa at napatingin ito sa aking ina, tila ba nag kakaintindihan sila sa tingin lamang. “Huwag kang mag alala dahil kakausapin ko ang kuya mo tungkol sa kaarawan mo. Ito ang unang pag kakataon na mag diriwang ka ng birthday sa bahay na ito kaya’t gusto ko rin itong maging espesyal. Gagawan ko iyan ng paraan.” ang wika ni papa

“Talaga pa?!” nagagalak kong tanong.

“Oo naman. Mabait naman ang kuya mo kaya’t tiyak na pag bibigyan ka nya.” tugon pa nito

“Kakausapin ko rin mamaya si Jorel upang makasiguradong makakarating sya sa espesyal na araw mo anak.” wika rin ni mama.

Noong gabi ring iyon ay halos hindi maalis sa aking isipan ang mukha ni kuya Jorel, ang kanyang kanta ay paulit ulit kong pinapakinggan habang tinititigan ang larawan namin na naka sabit sa kwadro. Ewan, ngunit nakakaramdam ako ng ibayong tuwa habang pinag mamasdan ko ito, bagamat hindi naman niya ako kilala at hindi ako naging parte ng kanyang mundo. Masaya na akong nakita ko siya kahit na isang beses lamang.

itutuloy..

My Super Kuya Part 2: Imbitasyon

Tao STP as Jorel

---

My Super Kuya

AiTenshi

Nov 10, 2015

Part 2: Imbitasyon

Tatlong araw bago sumapit ang aking ika 16 na kaarawan. Abala ang lahat sa pag hahanda, espesyal daw kasi ito dahil ngayon lamang ako makapag diriwang ng karawan dito sa bahay. Ilang taon din kasi akong namalagi sa probinsya at doon na ako lumaki malayo sa aking mga magulang. Ang gusto ko sana ay simpleng selebrasyon lamang ngunit ayaw pumayag nina mama at papa kaya naman pinag planuhan nila itong mabuti mula sa tema, sound system, pag kain at flow ng program. Syempre ay naka lagay rin dito ang special number na mag mumula kay Kuya Jorel kaya kahit papaano ay excited ako.

“Nga pala anak nag reply na ang kuya mo sa imbitasyon ko. Heto ang text message nya.” ang wika ni papa sabay abot ng kanyang cellphone at doon ay excited akong binasa ang reply ni kuya Jorel.

FROM: JOREL

“SIGE PO PAPA, AAYUSIN KO AGAD ANG SKED KO PARA MAKARATING SA BDAY PARTY NG KAPATID KO, EXCITED NA AKONG MAKITA SIYA SA PERSONAL”

Gumuhit ang isang matamis na ngiti sa aking labi habang binabasa ko ang mensahe ni kuya Jorel. Hindi pa rin ako makapaniwala na ang isang sikat na artistang kagaya niya ay magiging malapit sa akin. Nasasabik na akong maka kwentuhan siya, alamin ang mga bagay na paborito niya at ang mga bagay na madalas niyang ginagawa. Ako na yata ang pinaka maswerte at proud na kapatid sa buong mundo kung sakali man na maging close kami.

“Wow, kakanta ba talaga si Jorel sa bday mo frend?” ang tanong ng aking kaklase habang binabasa ang program sa aking imbitasyon. “Ah oo, inimbatahan na siya ni papa at natutuwa ako dahil nag confirm naman siya.” ang sagot ko naman na may halong pag mamalaki. “Ikaw na talaga frend!Nakaka inggit ka naman.” biro ng mga ito habang ako naman ay naka ngiti at proud na proud pa rin.

Habang lumilipas ang oras ay tila mas lalo pa akong nasasabik na makita ng personal si Kuya Jorel, nandyan yung pinapanood ko ang mga video niya sa youtube at ang ilang mga pelikula niya doon. Action star si Kuya at magaling ito sa mga stunts. Bukod pa roon ay mahusay din itong kumanta kaya’t hindi nakapag tataka na mag karoon ito ng album. Iyon nga lang habang pinag mamasdan ko ang kanyang mukha ay mas lumalakas ang aking pakiramdam na hindi talaga kami mag kapatid dahil wala ni katiting na angulo sa aming mukha ang mag kapareho. Hindi ko tuloy maiwasang isipin kung magiging proud ba siya sa akin kapag nakita niya ako o iiwasan nya ako dahil panget ako at hindi artistahin. Bahala na, ang mahalaga ay mag tagpo ang aming mga landas bilang mag kapatid.

Makalipas ang dalawang araw, sumapit naman ang aking kaarawan. Tulad ng inaasahan ay magarbo ang pag diriwang ng aking kaarawan. Ang reception ay nasa bakuran ng aming tahanan, punong puno ito ng makukulay na ilaw at pati na rin magagarbong desenyo. Malakas din ang kalabog ng musika at patuloy ang pag sindi ng fire works sa kalangitan. Sa buong buhay ko ay ngayon lamang akong nakaranas ng ganitong kagandang pag diriwang, hindi tuloy ako makapaniwala na nangyayari ang lahat ng ito. Nasanay kasi ako na simple handaan lamang sa probinsya at walang gaanong bisita. Kaibahan ngayon na pati si Kuya Jorel ay pupunta para lamang makisaya sa aking espesyal na gabi.

Suot ko ang kulay itim na long sleeve at tinernuhan din ng itim na pants. Pinili ko talaga ang damit na ito dahil ganito ang madalas na suot ni kuya Jorel sa kanyang mga guestings sa mga tv shows. Baka sakaling bumagay din sa akin at maging magkahawig kami kahit papaano. hehe.

Nag simula na ang pag diriwang, ang lahat ay masayang nag kakainan at ang iba naman ay nag sasayawan. Syempre ay masayang masaya ako at hindi naalis ang ngiti sa aking labi bagamat panay ang aking sulyap sa aming tarangkahan, baka sakaling dumating ang espesyal na taong kanina ko pa hinihintay. Nais kong makasama siya sa espesyal na gabing ito at madama ko man lang na espesyal din ako kahit papaano.

Emcee: Ngayon ay nais kong anyayahan ang ating Birthday celebrant na si Mr. Jonas Mendoza upang mag bigay ng isang mensahe.

Palakpakan ang lahat..

Tumayo ako sa entablado at doon ay nag salita. “Nais kong mag pasalamat sa aking mga magulang para sa magandang gabing ito. Ito ang unang pag kakataon na nakapag diwang ako ng kaarawan na kasama sila dahil sanggol pa lamang ako noong kunahin na ako ng aking lolo at lola upang itira sa malayong probinsya. Doon na ako nag kaisip at lumaki, ito ang dahilan kung bakit hindi ko kasamang lumaki ang aking kapatid na si Kuya Jorel, sa telebisyon ko lamang nakikita ang aking kapatid kaya naman ngayon kaarawan ko ay hiniling ko sa kanya na kung maaari ay pag laanan nya ako ng sandaling oras upang makilala ko lamang siya ng personal. Umaasa ako na pag bibigyan niya ang aking kahilingan kaya’t kahit medyo malalim na ang gabi ay hinihintay ko pa rin ang kanyang pag dating, ngunit gayon pa man, walang hanggang pasasalamat ang nais kong iparating sa lahat ng taong nandito ngayon sa espesyal na sandali ng aking buhay. Kayo po ang bumuo ng aking gabi. Sana ay mag enjoy tayong lahat.. Maraming salamat sa pag dalo at magandang gabi sa inyong lahat.”

Palakpakan ang mga bisita..

Nag patuloy ang kasiyahan at ang lahat ay masayang sumasayaw sa saliw ng iba’t ibang musika. Tuloy tuloy pa rin ang pag dagsa at pag alis ng mga bisita kaya’t hindi ako magkamayaw sa pag kamay at pasasalamat sa kanila. “Nagustahan mo ba anak?” tanong ni mama habang lumalapit ito sa akin.

“Opo ma,ito na yata ang pinaka masayang gabi sa aking buhay. Salamat po sa magandang pag diriwang na ito.”

“Salamat naman at nagustuhan mo anak. Ang totoo nun ay ang papa mo ang nakaisip ng lahat ng ito. Gusto niyang bumawi sa kanyang pag kukulang noong mga nakakalipas na taong wala ka sa aming tabi.“wika ni mama sabay turo kay papa na noon ay abala sa pakikipag usap sa kanyang cellphone.

Makalipas ang ilang minutong pakikipag usap sa kanyang cellphone ay agad na nag tungo ito sa aming kinalalagyan habang nakapako ang ngiti sa kanyang mga labi. “Kumusta anak? Nagustuhan mo ba ang party?” tanong ni papa.

“Opo papa. Maraming salamat po sa isang gabing hindi ko makakalimutan. Nga pala pa. Nasaan na po si kuya?” tanong ko naman. “Hmmm, kanina ko pa tinatawagan ang kuya mo ngunit hindi nito sinasagot ang aking tawag. Siguro ay abala ito sa pag ddrive patungo dito.” wika ni papa sabay tapik sa aking balikat. “Puntahan mo ang iyong mga kaklase at mag sayaw kasama nila.”

At iyon na nga lang aking ginawa, pinilit kong maging masaya habang nakikipag sayaw kasama ng aking mga kaibigan bagamat kahit anong gawin ko ay tila may kung anong lungkot ang namumuo sa aking dibdib. Matagal din ang inabot ng aking party hanggang sa tuluyan na nang lumalim ang gabi at isa isa nang mag alisan ang mga tao sa paligid. Halos wala akong nagawa kundi pag masdan ang lahat sa pag labas sa aming tarangkahan. Tila isang slow motion ang pangyayari na kanina lamang ay masayang nag diriwang ang lahat ngunit ngayon ay nagtatapos na ito. Iyan ang panunuya ng buhay, kahit gaano kaganda ang palabas, pag katapos nito ang lahat ay lilisan at maiiwan kang nag iisa habang nakapako sa iyong kinatatayuan..

Habang nasa ganoong pag mamasid ako ay tumugtog naman mula sa sound system ang pinaka huling kanta na maririnig mula sa aming bakuran. Ito ay ang kanta ni Kuya Jorel mula sa kanyang bagong album na inilunsad kamakailan lamang..

Everything

Lifehouse

Find me here, speak to me I want to feel You, I need to hear You You are the light that’s leading me To the place where I find peace again

You are the strength that keeps me walking You are the hope that keeps me trusting You are the light to my soul You are my purpose, You’re everything

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

’Cause You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? Would You tell me, how could it be any better than this?

Unti unting pumatak ang luha sa aking mga mata at kasabay nito pag bagsak ng ulan sa kalangitan. Masakit mang sabihin ngunit “walang kuya Jorel na dumating sa aking kaarawan.. Hindi niya ako napag bigyan sa aking kahilingan.” Kung sa bagay, sino ba naman ako para pag laanan niya ng oras..

“Anak pumasok na tayo sa loob.. Pasensya kana kung hindi nakarating ang kuya mo. Marahil ay busy lamang ito at hindi niya naayos ang kanyang schedule.” wika ni mama sa aking likuran habang pinapayungan ako nito.

“Maaa… ayos lang ako. Naiintindihan ko naman kung bakit hindi nakarating si Kuya Jorel, alam kong busy ito at maraming taping sa kanyang mga projects. At isa pa ay hindi naman ako ganoon kaimportante upang maging priority niya. Sino ba naman ako…” ang wika ko habang pinipigil ang pag iyak

“Jonas, huwag ka naman mag salita ng ganyan. Alam kong gusto rin ng kuya mo na marakating sa kaarawan mo, marahil ay tambak lamang ito ng trabaho kaya’t nabigo siyang makarating. Hayaan mo at kakausapin ko siya bukas na bukas rin.” pang aamo ni mama

“Hindi na ma..huwag na tayo mag aksaya ng oras sa mga bagay na hindi naman inilaan para sa atin. Simula ngayon ay mananatili na lamang akong isang taga hanga, kakalimutan ko na ang pangarap kong maging close kami.” ang wika ko sabay takbo papasok sa loob ng bahay.

Agad akong pumasok sa aking silid at doon ay nag paalahaw ng iyak. Labis akong nag expect kaya heto labis din akong nasaktan. Tama nga ang sabi nila “the more you asa, the more you nganga”. Wala…umasa lamang ako sa wala, kaya minsan ay hindi na ako naniniwala sa happy birthday eh.. Walang ganoon..

Matapos ang ilang minutong pag iyak agad akong nag bihis ng damit pantulog, ni hindi ko na nagawa pang buksan ang mga regalong nakatambak sa aking silid. Ang lahat ng ito ay binuhat ko na lamang at inilagay sa sulok ng dingding. Inalis ko na rin ang maliit na banner sa aking silid na nag lalaman ng pag bati kay kuya Jorel at kasabay nito ay itinabi ko na rin ang kanyang cd album na madalas kong pinapakinggan tuwing papasok ako sa eskwela.

Damang dama ko pa rin ang ibayong lungkot.. Ngunit ganoon siguro talaga kung hindi ka kabilang sa mundo ng taong pinahahalagahan mo.. Yung tipong ikaw lang ang nakaka alam na mahalaga siya.. At sa huli, wala kang magagawa kundi ibulong na lamang ito sa hangin.

itutuloy..

My Super Kuya Part 3: Regalo

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Nov 11, 2015

Part 3: Regalo

Alas 11 ng umaga noong ako ay magising, dama ko ang bigat ng aking pakiramdam dulot ng pag kabasa ng ulan kagabi, ngunit mas nangingibabaw dito ang lungkot dulot ng hindi pag sipot ni kuya Jorel sa aking birthday party. Nanatili ako sa ganoong pag kakahiga ng mga ilang minuto bago ko tuluyang mapansin ang isang naiibang regalo sa tabi ng pinto ng aking silid. Isa itong malaking teddy bear na kulay brown at sa tabi naman nito ay mayroon isang kumpol na pulang rosas na inayos at ibinalot sa silver na palamuti. Isang malaking pag tataka ang namuo sa aking isipan, mukhang wala namang nag bigay ng ganitong regalo sa akin kagabi ah. At isa pa ay hindi naman ako babae upang regaluhan ng stuffed toy at bulaklak kaya naman agad akong bumalikwas ng bangon at pinuntahan ang naturang regalo. Maganda at mukhang mamahalin ang mga ito, sa mga bulaklak ay may nakaipit na isang papel kaya naman agad ko itong kinuha at binasa.

“HAPPY BIRTHDAY TOL. -KUYA JOREL”

“Wow” ang tanging nasabi ko habang binubuhat ang stuffed toy na ipinadala ni kuya. Tila ba may kung anong tuwa akong naramdaman noong hawakan ko ito kaya’t kahit papaano ay nabawasan ang sama ng loob ko.

“Nagustuhan mo ba?” boses ni papa habang nakatayo sa pinto. “Opo papa, kailangan dumating ito? Si kuya ba mismo ang nag dala nito para sa akin?” nasasabik kong tanong.

“Kaninang maga pa iyan dumating, ang PA lamang ng kuya mo ang nag dala dito dahil hanggang ngayon ay nasa taping pa raw ito. Ngunit nangako naman siya na uuwi sa weekend at dito mag diriwang ng holiday kasama natin.” tugon ni papa

“Ganoon po ba? Pakitxt nalang po si kuya at pakisabi na salamat sa regalong ipinadala niya.” tugon ko rin sabay bitiw ng hilaw na ngiti. Ang akala ko pa naman ay si kuya ang nag effort upang dalhin ito, hindi rin pala.

“Ano kaya kung ikaw na lamang ang mag text sa kuya mo?” mungkahi ni papa

“Wag na pa, baka isipin nya ay isa lamang akong fan na nag sstalk sa kanya.” pag tatampo ko.

“Hindi niya iisipin iyon basta mag pakilala ka lang. At isa pa ay exclusive lamang ang number nyang ito para sa akin at sa mama mo. Wala namang mawawala kung kakausapin mo siya at isa pa ay mag kapatid naman kayo.” wika ni papa sabay lista ng number ni kuya sa kapirasong papel at inilagay ito sa aking palad. “Paano anak, aalis na muna ako dahil walang tao sa opisina. Kung nagugutom ka ay maraming pag kain doon sa kusina o magpaluto ka na lamang sa mga kasambahay.” pag papaalam nito habang ako naman ay nakatitig sa numerong ibinigay niya.

Halos ilang minuto rin ako sa ganoong pag titig sa regalong ibinigay ni kuya bago ko tuluyang mapag desisyunan na kuhanin ang cellphone ko at iphonebook ang kanyang number. Wala naman sigurong mawawala kung mag papasalamat ako sa kanya. Mag reply man siya o hindi ay ayos lang no hard feelings lol.

Nag simula akong mag compose ng message para kay kuya, hindi ko alam kung paano bubungad at kung paano ko rin sisimulan. Sige lang, type ng message at pag katapos ay buburahin ko rin kapag hindi ko nagandahan ang aking sinabi.

“Goodpm po kuya, salamat po sa gift ang bait nyo po pala.” ERASE ERASE

“Hi kuya Jorel, thank you sa gift. Meet naman po tayo, ako ang taya. hehe” ERASE ERASE

“Kunichiwa onisan, domo arigato gozaimasu” ERASE ERASE

Last na ito, bahala na. “Kuya Jorel, salamat po sa regalo. Iingatan ko po ito at pahahalagahan. Ingat po. -Jonas”. Okay na iyan basta galing sa puso. Message Sent! Hindi naman ako aasang mag rereply sya. “Okay na sa akin ang mabasa nya ang aking pasasalamat. Masaya na ako doon.” ang bulong ko sa aking sarili habang niyayakap ang stuffed toy na regalo nya sa akin.

Noong araw ding iyon ay wala akong ibang naramdaman kundi ang ibayong saya habang nilalaro ang naturang teddy bear, nandyan yung katabi ko itong naka upo sa sala habang nanood ng t.v, kasamang kumakain sa kusina at katabi kapag nahihiga. Daig ko pa si Mr. Bean kung tutuusin ngunit ayos lang naman iyon dahil galing ito sa isang taong hinahangaan ko ng lubos. Hindi ko tuloy maintindihan ang sarili ko kung kapatid ba ako o isang die hard fan. Siguro ay pwede na ring pareho, ayoko ng gawing komplikado pa.

Alas 3 ng hapon, nakaramdam ako ng pag kabagot kaya naman agad akong gumayak upang mag tungo sa aming campus bagamat wala naman talaga akong pasok ngayong araw na ito. Wala lang, gusto ko lamang maibisan ang pag kainip ko at kung suswertehin ay maka kuha na rin ng advance lesson sa aming prof. Ilang minuto lang naman ang byahe patungo doon at mararating mo ito sakay ng tricicle o kaya ay taxi. Pag pasok ko pa lamang sa gate ay sinalubong na ako ng aming dean sa BSIT at batid kong may mahalaga itong sasabihin dahil bihira itong makipag usap sa kahit na kaninong mag aaral. “Mr. Jonas Mendoza” bungad nito.

“Yes sir, may problema po ba?” tanong ko naman. “Wala naman iho,nais lamang kitang batiin ng happy birthday. “ nakangiting tugon nito. “Salamat po sir.” sagot ko sabay bitiw ng matamis na ngiti.

Habang nasa ganoong pag uusap kami ni Dean ay may isang lalaki naman ang lumalakad patungo sa amin. Matangkad ito, maganda rin ang katawan, maganda ang mukha at artistahin din katulad ni Kuya Jorel. Halos lahat ng mga babaeng mag aaral ay napapanganga kapag siya ay dumaraan. “Nga pala Mr. Mendoza, nais kitang ipakilala sa bagong adviser ng inyong section, sya si Mr. Axel Lagman, graduate siya sa isang international school of technology kaya’t maswerte ang inyong block dahil tiyak na marami siyang maibabahaging kaalaman tungkol sa pag gamit ng computer at ilang codes sa system nito.” ang pag papakilala ni Dean sa bagong dating na guro.

“Hello po sir, kinagagalak ko po kayong makilala. Ako po si Jonas mula sa BSIT block 2B.” ang wika ko habang naka ngiti bagamat nakatingala ako dahil sa tangkad nito. “Hi Mr. Jonas Mendoza, ikinagagalak kong makilala kita. Tama nga si dean, mababait at magagalang ang mga students dito sa campus nyo. Mabuti na lamang dahil dito ako napunta.” sagot naman nito.

“Jon, mabuti pa ay samahan mo si Mr. Lagman na mag ikot-ikot sa buong campus upang maging pamilyar siya sa mga facilities dito.” pakiusap ni dean.“Instant tour guide? Wow gusto ko iyan.” tugon ko naman habang naka ngiti pa rin.

Si sir Lagman, tila ba may kakaiba sa kanya, napaka perfect ng kanyang dating. Hunk, matangkad at gwapo pa. Lalo lamang akong nag mukhang unano habang kasama ko siyang nag lalakad sa mga computer laboratory ng campus. Pinag titinginan kami kapag dumaraan sa harapan ng mga estudyante este sya lang pala ang tinitingnan at hindi ako. hehe. “Jon, maraming salamat sa pag tour mo sa akin dito sa loob ng department nyo. Malaking tulong sa aking pag aadjust ang iyong ginawa.” nakangiting wika ni Mr. Lagman. “Wala po iyon sir, simpleng bagay lamang po ito.” tugon ko sabay bitiw ng matamis na ngiti.

Tahimik.

“Tell me something about yourself Mr. Mendoza.” pag basag ni sir sa katahimikan dahilan para mangiti ako at mapatingin sa kanya. “Kaka 16 ko pa lamang po kahapon sir. Wala pa akong isang taon dito sa siyudad dahil sa probinsya po ako lumaki sa piling ng aking lolo at lola. Dalawa po kaming mag kapatid, ang kuya ko ay nasa malayo din, siya 22 taon gulang pa lamang. Sina mama at papa naman ay abala sa kanilang mga negosyo. Kapag naboboring ako ay madalas akong tumatambay sa mall o sa lugar na matao upang hindi ako nakakaramdaman ng pag iisa. Average student lang po ako sir, i mean hindi matalino at hindi rin bobo. Sakto lang ngunit nakakasunod naman po ako sa mga lessons at madali akong matuto.”

“Napaka honest ng sagot mo Mr. Mendoza. Gustong gusto ko ang mga estudyanteng nasa average lamang, sila ay espesyal at masarap turuan. Ayoko ng mga mag aaral na sobrang talino dahil minsan ay ako pa ang tinuturuan nila sa halip na sila ang turuan ko.” biro ni sir sabay tawa ng malakas. “Anyway belated happy birthday sa iyo Jonas.”

“Salamat po sir.”

“Nga pala ang sabi mo kanina ay nasa malayo ang kuya mo. Saan bansa ba siya naroroon?”

“Ah e, nandito lamang po siya sa Pinas, ang ibig kong sabihin ay malayo ang loob namin sa isa’t isa. Hindi kasi kami sabay na lumaki sa iisang bubong. Bata pa lamang ako noong ilayo ako ng aking lolo at lola dito sa siyudad. Si kuya naman ay lumaki sa piling nina mama at papa at mag buhat noon ay hindi pa namin nasilayan ang mukha ng bawat isa.” paliwanag ko.

“Ganoon ba? Nakakalungkot naman pala ang sitwasyon nyong mag kapatid, ngunit ayos lang iyon dahil marami pang oras para sa pag aayos at pag bawi sa isa’t isa. Looking forward ako na makita kayong mag kasama ng kuya mo.” ang wika ni Sir Lagman sabay tapik sa aking balikat. “Masaya ako na nakilala kita Mr. Mendoza, see you around at maraming salamat sa pag tour mo sa akin.” dagdag pa nya bago tuluyang pumasok sa faculty room samantalang ako naman ay nag desisyon na mag lakad lakad muna sa paligid pampalipas ng oras.

Alas 7 ng gabi noong ako ay makauwi, katulad dati ay nadatnan ko sina mama at papa na kumakain na ng hapunan kaya’t nakisabay na rin ako sa kanila. “Galit ka pa rin ba sa kuya Jorel mo?” ang bungad ni mama sa akin. “Hindi naman ako galit ma, wala naman akong karapatang magalit o mag tampo dahil hindi naman niya ako kilala. At isa pa ay itinext ko naman siya kanina doon sa number nya. Nag pasalamat ako doon sa regalong ipinadala niya.” paliwanag ko.

“Sumagot ba ang kuya mo?” tanong ni papa.

“Syempre hindi.. hehe.. Dalawa lang naman ang maaaring mangyari kapag nag txt ako sa kanya. Maaaring dedmahin nya ako o kaya ay mag reply siya ng “HU U” dahil di nya ako kilala. Pero di naman mahalaga iyon, ang importante ay nakapag pasalamat ako sa kanya.“ paliwanag ko

“Mabait na bata iyang si Jorel, hindi ka nya irereject kagaya ng iniisip mo. Saka hindi naman kayo nag kakalayo ng edad ikaw ay 16 at siya naman ay 22 lamang, tiyak na mag kakasundo kayong dalawa.” wika ni mama

Noong gabi ring iyon ay marami pa silang ikinuwentong mga bagay ukol sa pag laki ng aking kapatid. Naikwento rin nila na madalas nila akong dalawa sa probinsya noong ako ay dalawang taong gulang pa lamang. “Naalala ko nga noon, palagi kang binubuhat ni Jorel kapag dinadalaw ka namin sa probinsya. Halos ayaw kana nyang bitiwan kapag niyayakap ka nito. Minsan din itong nagalit sa amin dahil gusto ka niyang isama pabalik ng siyudad ngunit hindi pumayag ang mga lolo at lola mo kaya nag wala ito at nag katangkang tumalon sa balkunahe ng kanilang bahay. Mahal na mahal ka ng kuya Jorel mo kaya’t sigurado akong mahal ka pa rin niya hanggang ngayon.” pag sasalaysay ni mama.

“Mahal? Eh hindi nga nya ako nakilala noong nag pa pirma ako ng cd album nya noong fans day nya doon sa mall.” pag mamaktol

“Matagal tagal din kasi kayong hindi nag kita kaya’t hindi na nya nasubaybayan ang pag laki mo, ngunit batid kong may dahilan ang lahat ng ito.” wika ni papa.

“Anong dahilan pa? Bakit?” tanong ko naman.

“Sa tingin ko ay hindi pa panahon upang maintindihan mo ito. Ngunit batid kong darating ang takdang araw para doon.” sagot ni papa at ipinag patuloy na nito ang kanyang pag kain samantalang ako naman ay naiwan clueless at walang ideya sa nais nila ipabatid sa akin.

Matapos ang hapunan, hindi na namin pinag usapan pa ang tungkol doon kaya naman dala dala ko itong hanggang sa aking pag higa sa kailaliman ng gabi. Ala 1 ng umaga ngunit gising pa rin ako dahil pilit kong inaalala ang kwento nina mama tungkol sa pag kabata ni kuya Jorel, na handa pala itong mag pakamatay para lamang maisama ako sa siyudad. “Kung totoo ngang ganoon ang pag mamahal niya sa akin, ano ang nangyari ngayon? Bakit tila nabura ako sa kanyang ala ala.?” tanong ko sa aking sarili habang nakatitig sa kisame.

Nasa ganoong posisyon ako ng biglang tumunog ang cellphone sa tabi ng aking lampshade kaya naman kinuha ko ito. “Sino naman kaya ang mag ttxt sa akin sa ganitong alanganing oras.” bulong ko sa aking sarili sabay pindot ng opening message at doon ay laking gulat ko ng bumulaga sa aking paningin ang isang pangalan na ni minsan ay hindi ko inasahan.

FROM

KUYA JOREL

“Hi tol, belated Happy Birthday sayo. Nagustuhan mo ba ang regalo ko? Ingatan mo iyan at palaging itabi sa pag tulog mo. Take care, see you soon.”

Halos huminto ang aking mundo habang ninamnam ko ang bawat letra sa text message ni kuya Jorel. Tila may kung anong kilig at tuwa ang lumukob sa aking buong pag katao, para bang nanalo ako sa loto o kaya ay gusto kong sumigaw ng malakas dahil sa matinding kagalakan. Isang txt message lamang ito ngunit para sa akin ay napaka importante nito at kakaibang tuwa ang dala nito sa aking buong pagkatao.

itutuloy..

My Super Kuya Part 4: Date

My Super Kuya

AiTenshi

Part 4: Date

Sa pag daan ng mga araw ay mas madalas ko nang nakakapalitan ng text message si Kuya Jorel, may pag kakataon na sumasagot ito sa oras at may pag kakataon din naman na sobrang late ang reply nito o kung minsan ay wala pa. Swerte na kung makaka text ko siya ng matagal sa isang araw dahil kung pinsan ay nakaka dalawang mensahe lamang ito sa akin. At take note dahil ako lagi ang nauunang mag send ng message sa kanya. Pakiramdam ko tuloy ay para akong stalker na humahabol habol sa isang idolo. Ngunit ganoon siguro talaga kapag mahalaga sayo ang isang tao, magiging masaya ka sa simpleng bagay na kaya niyang ibigay sa iyo kahit pakiramdam mo ay kulang ito kumpara sa ibinbigay mo.

“How about you Mr. Mendoza, naniniwala ka ba na may iba pang high technology na planetang nag eexist maliban sa earth?” ang tanong ni Sir Lagman noong makita nya akong may hawak na cellphone.

“Siyam lamang ang planeta sa solar system at ang lahat ng ito ay kompirmadong walang kapasidad upang magkaroon ng buhay. Ngunit masyadong malawak ang kalawakan at wala ni isa atin ang nakaka alam ng hangganan nito kaya’t masasabi kong wala ring hangganan ang posibilidad. Naniniwala ako na may iba pang planeta sa kalawakan, may buhay at mas high tech kaysa sa planetang Earth.” paliwanag ko naman

“Very well said Mr. Mendoza. Mukha kahit na nag ttxt ka sa oras ng klase ko ay nakikinig ka pa rin.” ang wika ni Sir sabay tapik sa aking balikat. “Pasensya na po sir, may hinihintay lamang akong mahalaga mensahe.” wika ko naman.

“Ikamusta mo na lamang ako sa kuya mo.” ang naka ngiti ring tugon ni Sir Lagman.

Alas 4 ng hapon noong matapos ang aming klase at kasabay nito ang isang text message mula kay Kuya Jorel na siyang nag bigay ng labis na kaba, tuwa at excitement sa aking pag katao. Hindi ko tuloy alam kung paano mag rereact habang binabasa ko ito. Napapatingin tuloy sa akin ang driver ng taxi na aking sinasakyan dahil ang akala niya ay natatae na ako dahil sa aking pigil na kilig at pananabik.

FROM KUYA JOREL

“Tol, dinner tayo bukas sa restaurant na malapit doon sa tabing dagat. Alam kong nag tatampo ka pa rin sa akin dahil sa hindi ko pag sipot noong birthday mo kaya’t gusto kong bumawi sa iyo. See you..”

Halos mag tambling ako dahil sa sobrang tuwa noong mabasa ko ang paanyaya ni kuya. Pag pasok pa lamang sa gate ng aming bahay ay para na akong lumulutang sa ika siyam na alapaap bagamat hindi pa rin tuluyang nag sisink in sa aking isipan na bukas na ang itinakdang pag kikita namin ni kuya Jorel bilang kanyang kapatid at hindi bilang isang fan. Syempre ay tuwang tuwa rin sina mama at papa dahil sa wakas ay makapag bobonding na kaming mag kapatid kaya naman gabi pa lamang ay namili na akong aking mga isusuot, mula sa polo shirt, pantalon, sapatos at pati hair style ko para bukas ay nirehears ko rin.

Gusto kong maging perpekto ang aming unang pag kikita ni kuya bilang mag kapatid. Basta hindi included dito ang pag papa pirma ko ng autograph sa kanya noong fans day nya sa mall.Iba ang bukas dahil ang gabing iyon ay inilaan lamang niya para sa akin at ito ang nag papakilig sa akin ng husto.

Kinabukasan, araw ng Sabado. Ito ang araw ng “Date” namin ni kuya Jorel. Maganda ang sikat ng araw kaibahan sa aking itsura na haggard at halatang hindi nakatulog ng maayos dahil sa matinding excitement at pag iisip ng mga bagay na maaaring mangyari sa pag tatagpo namin ng taong nag sisilbing inspirasyon ko. Ngunit gayon pa man ay masayang masaya pa rin ako dahil sa wakas ay magiging pormal na rin ang aming relasyon bilang magkapatid. “Oh jonas, ang akala ko ba ay may lakad kayo ng kuya Jorel mo mamaya? Bakit tila yata nag puyat ka na naman?” tanong ni papa

“Hindi naman ako nag puyat papa, sadyang hindi lamang ako nakatulog ng maayos dahil sa matinding excitement.”

“Ganoon ba? Naku e, matulog ka muna kahit sandali upang mabawasan ang lalim ng mata mo. Baka mapag kamalan ka pang zombie ng kuya mo kapag nag kataon. May oras pa naman, mag pahinga kana muna.”

“Ayoko papa, baka malate ako ng dating, nakakahiya kay kuya. Yung artista pa ang pinag hintay ko.”

“Haha sige anak, bahala ka. Basta ikamusta mo na lamang ako sa kuya Jorel mo.”

Ang totoo nun ay antok na antok pa ako dahil hindi naman ako nakatulog kagabi. Pero ayos lamang iyon dahil kaunting oras na lamang ang aking hihintayin ay makaka usap ko na rin si Kuya Jorel sa personal, makaka kwentuhan at makakatawanan. Sana lang ay tanggap niya ako kahit hindi kami lumaking mag kawangis. Pakiwari ko nga ay wala ni isang anggulo ni kuya ang nakuha ko kaya’t imposible kaming mapagkamalang mag kapatid. Sana lang ay huwag akong mag mukhang fan nya dahil alam kong may posibilidad na mangyari iyon.

Kina hapunan, alas 6 ng gabi noong makarating ako sa usapang restaurant namin ni Kuya. Tabing dagat ito kaya napaka presko ng hangin at bukod pa roon ay nakakarelax din ang mga alon na nag mumula dito. Suot ko ang mamahaling polo shirt, pantalon at ang aking ngiti na hindi matutumbasan ng kahit na anong bagay. Pag dating dito ay excited akong nag tanong sa mga crew tungkol sa reservation na ginawa ni kuya Jorel at hindi naman ako nabigo. “Ah si Mr. Jorel Mendoza po? Yes sir mayroon po siyang reservation, table for two. Halika samahan ko po kayo.” ang magiliw na wika ng isa sa mga ito.

Agad naman akong sumunod at ang nakakatawa pa ay kada sa salamin na naming madaanan ay sinusulyapan ko ang aking sarili, sinisigurado kong maaayos pa ang aking itsura para hindi madisappoint si kuya kapag nakita nya ako. hehe. Maganda ang loob ng restaurant, halatang may class ito at mamahalin, pribado at magaganda ang facilities. Hindi nakapag tataka na pipiliin ni Kuya ang ganito lugar dahil tahimik dito at hindi matao.

Isang table sa pinaka gilid ang nakareserve para sa amin, kitang kita dito ang makukulay na liwanag sa dalampasigan na sinaliwan pa ang magandang musika na siyang nag paparomantiko sa paligid. “Gusto nyo na po bang umorder sir?” tanong ng waiter habang inaabot ang menu. “Mamaya nalang, may hinihintay pa kasi ako.” sagot ko naman at inilapag ko na lamang ang menu sa lamesa.

Maigi kong pinag masdan ang paligid, halos nalilibang akong panoorin ang mga mag kakasintahang lumalakad sa tabing dagat, ang iba naman sa kanila ay naka upo lamang habang pinapanood ang makukulay na layag ng mga bangkang pumapalaot dito. Matagal tagal din ako sa ganoong panonood noong pamansin ko ang oras. Alas 7 na pala at late na si kuya Jorel ng 30 minuto, ngunit okay lang alam kong busy ito sa trabaho at isiningit lamang niya ako sa kanya schedule.

Sige pa rin ako sa pag hihintay hanggang sa matapos na ang mga tao sa pag kain at mag alisan ang mga ito. Alas 8:30 na ng gabi at tila yata walang kuya Jorel na mag papakita sa akin. Hangga’t maaari ay ayokong isiping nasayang ang effort ko sa pag hahanda at ang masaklap ay umasa nanaman ako sa wala. Ako na lamang ang naiiwan sa sulok at ang mga waiter ay nag sisimula ng mag linis ng mga lamesa at sahig. Halos sumabog ang aking dibdib dahil sa matinding sa ng loob. Hindi ko tuloy mapigil ang pag tulo ng luha sa aking mga mata.

Tahimik..

Damang dama ko ang matinding lungkot..

“Sir may nag hahanap po sa inyo” ang wika ng waiter kaya naman dali dali akong nag punas ng luhat. Muli kong itinaas ang aking ulo at doon ay nakita ko ang isang lalaking nakasuot ng kulay itim na long sleeve, naka ngiti habang hawak ang isang kumpol na rosas.

Namangha ako sa aking nakita at tilay lumundag sa tuwa ang aking puso na kanina ay balot ng lungkot. Maya maya ay lumapit sa akin ang lalaki at nag salita ito. “Sir, ipinaabot po ni Boss Jorel itong mga bulaklak, pasensya na raw po dahil nag karoon siya ng emergency sa set. Hindi po siya makakarating.” ang wika nito sabay abot sa akin ng kumpol na rosas at nag mamadali ring lumabas.

Ako naman ay napako na lamang sa aking kinauupuan habang nakatitig sa bulaklak na ipinadala ni kuya. Wala akong nagawa kundi ang tumayo at kuhanin ito kasabay ang desisyon na umuwi na lamang. Habang lumalakad ako sa bulwagan ng naturang restaurant ay tila lantang gulay aking katawan, walang gana at nanlulumo. Kaibahan kanina na halos buhay na buhay ako at puno ang metro ng aking pananabik.

“Sir, sandali.” ang tawag ng babae sa front desk. “Bakit?” tanong ko naman. “Sir may charge po ang reservation. Hindi pa po bayad iyon.” ang wika nito na aking ikinagulat.

“ha?Hindi naman ako kumain ah, saka inindian ako ng kameeting ko.”

“Im sorry sir pero policy po iyon ng restaurant namin. You need to pay 750pesos for the reservation.”

“Takte naman, di na nga ako sinipot pinag bayad pa ako.“galit na sigaw ko sa aking sarili sabay abot ng 1,000 pesos. “Ayan keep the change, sa inyo na rin to!” ang salita ko sabay iwan ng bulaklak na ibinigay ni Kuya Jorel bilang pampalubag ng loob at nag mamadali akong lumabas sa kanilang kainan.

Hinubad ko ang aking jacket at isinampay na lamang ito sa aking balikat habang bumababa ng hagdan. At habang nasa ganoong pag mamaktol ako ay nakita ko sa t.v si Kuya Jorel na naguesting sa isang live na gagshow sa isang chanel. Kitang kita ko ang pag tawa at pag ngiti nito habang pino-focus sa harap ng camera. Masayang masaya siya habang ako naman ay umiiyak at nalulungkot. “Ikaw ang nag alis ng letter G sa salitang Pag-asa.. PAASA KAAAA!!” ang galit kong sigaw sa aking isipan.

Noong gabi ring iyon ay muli akong binalot ng kakaibang lungkot. Wala akong nagawa kundi ang maupo na lamang sa tabi ng sea wall at doon ay pag masdan ang mga taong nag lalakad sa pampang ng karagatan. Mabigat na mabigat ang aking kalooban at hindi ko na malayan ang pag tulo ng luha sa aking mata tanda ng muling pag kabigo. Sana ay hindi na lamang ako naniwala.. sana ay hindi ako nasasaktan.

itutuloy..

My Super Kuya Part 5: Paasa

My Super Kuya

AiTenshi

Nov 13, 2015

Noong gabi ring iyon ay muli akong binalot ng kakaibang lungkot. Wala akong nagawa kundi ang maupo na lamang sa tabi ng sea wall at doon ay pag masdan ang mga taong nag lalakad sa pampang ng karagatan. Mabigat na mabigat ang aking kalooban at hindi ko na malayan ang pag tulo ng luha sa aking mata tanda ng muling pag kabigo. Sana ay hindi na lamang ako naniwala.. sana ay hindi ako nasasaktan.

Part 5: Paasa

“Jon? Anong ginagawa mo dito? Gwapo natin ah.” tanong ni Sir Lagman na bigla na lamang sumulpot sa aking harapan dahilan para maantala ang aking pag eemote.

“Ah kayo po pala sir Lagman, ano po ang ginagawa mo dito?” tanong ko rin. “Edi kumain, paborito ko ang seafoods dito. Ikaw anong ginagawa mo dito sa labas at bakit ka umiiyak?” muli nyang tanong

“Hindi po ako umiiyak sir.” pag dedeny ko bagamat halos sumabog na ang aking dibdib dahil sa matinding sakit. “Mr. Mendoza, hindi ako bulag, kahit medyo madilim dito ay halata pa rin ang pamamaga ng mata mo. Now tell me, whats wrong?” pang uusisa nito habang umuupo sa aking tabi.

Wala naman akong nagawa kundi ang ikwento sa kanya ang mga pangyayari habang parang bata na humihikbi at naghahanap ng awa. Sinabi ko rin kung anong sakit ang nararamdaman ko sa tuwing pinaasa ako ng kuya ko sa wala. “Hindi ko alam kung bakit ako nagagalit sa aking sarili, dapat ba akong mainis dahil hindi niya ako sinisipot? o dapat akong mainis dahil patuloy pa rin akong umaasa sa bagay na hindi nya kayang tuparin?” pag iyak ko kaya naman walang nagawa si Sir Lagman kundi ang yakapin ako ng mahigpit. “Ayokong husgahan ang kuya mo dahil lang sa mga bagay na hindi nya nagawa. Marahil ay may sapat siyang dahilan kaya nya nakakaligtaan ang mga pangako nya at kung ano man iyon ay siya lamang ang nakaka alam. Artista ang kuya mo, isa siyang public figure, sikat at ang lahat ng tao ay nakatutok sa kanya kaya’t sa tingin ko ay hirap din itong kumilos sa ganoong klase buhay. Sabi ko nga sa iyo ay mahaba pa ang buhay na tatahakin natin, tiyak na marami pang pag kakataon para sa inyong dalawa kaya’t huwag kanang malungkot.” naka ngiting wika nito.

“Tama ka doon sir, mahaba pa ang buhay na tatahakin natin kaya’t marami pang pag kakataon si Kuya Jorel na biguin at paasahin ako.” pag mamaktol ko dahilan para matawa siya. “Huwag ka na nga mag inarte dyan, sayang ang gabi.. Tayo na lamang ang mag date.” ang naka ngiting wika nito sabay abot ng aking kamay.

“Pero sir nakakahiya po, baka maka abala ako sa iyo. Okay lang po ako dito. Lilipas din ito.”

“Hindi naman ito abala, minsan lamang ako nag aya kaya’t sana ay huwag mo akong ipahiya. Sayang ang ganda ng gabi kung malulungkot ka, sayang ang suot mo at ang kagwapuhan mo. At gusto kong malaman mo na ngayon gabi ay hindi mo ako teacher. Kuya Axel ang itawag mo sa akin okay? Alam kong artista ang kuya mong totoo ngunit sa tingin ko ay hindi naman ako papahuli pag dating sa pagwapuhan.” ang pabirong pag mamalaki nito dahilan para mapangiti ako.

“Salamat po sir este kuya Axel pala. Buti nalang po at nandito ka, malamang ay nag paanod na ako sa dagat kung hindi ka dumating.”

“Tado, huwag mong gagawin iyon dahil tiyak na malulungkot ako, mawawalan ako ng makulit at pasaway na estudyante.”

Tawanan..

Noong gabing iyon ay kami na lamang ni Sir Lagman a.k.a kuya Axel ang nag date. Simple lamang ang pinuntahan naming kainan ngunit hindi naman maalis ang ngiti sa aming mga mukha habang nag kkwentuhan. Tila nabura sa aking isipan ang tungkol sa pang iindian ni Kuya Jorel sa dapat sana ay dinner date naming dalawa. Mabuti na lamang dahil nandito si kuya Axel na siyang sumalo sa kalungkutang nadarama ko at kajot papaano ay hindi na sayang ang effort ko sa pag aayos ng aking sarili.

Alas 11 ng gabi noong ihatid ako ni Kuya Axel sa aming tahanan. Nais ko sana siyang imbitahin sa loob upang makapag kape man lang ngunit tumanggi ito at sinabing sa susunod na lang. Pag pasok ko ng gate ay muli itong kumaway sakin sabay start ng kanyang sasakyan at tuluyan nang nag paalam. “Anak, tumawag si Jorel dito kanina, tinatanong niya kung naka uwi kana. Nag aalala yata ang kuya mo dahil baka raw galit ka sa hindi nya pag sipot sa dinner nyo.“bungad ni mama.

“Hindi po ako galit kay kuya.. Galit ako sa aking sarili dahil patuloy pa rin akong sumasakay sa mga huwad na pangako niya. Paasa sya at santo ng mga mahilig man loko ng kapwa.” ang wika ko sabay akyat sa aking silid.

“Jonas, huwag mo namang tawaging ganyan ang kuya mo. Nag aalala lamang yung tao para sa iyo.” ang narinig kong sarili ni mama bago ko isara ang pintuan ng aking silid.

Tumahimik na si papa..

Pag katapos kong mag bihis at mag ayos ng mga gamit ay napansin ko ang aking cellphone na may notification ng missed calls at unread messages kaya naman agad ko itong binasa.

5 missed calls from Kuya Jorel.

Messages.

FROM

KUYA JOREL

“Tol, naka uwi kana ba? Im sorry kung hindi ako nakarating.”

“Tol, wag kana magalit sa akin please..”

“Tumawag ako sa bahay, 10pm na bakit hindi ka pa umuuwi?”

“Nasaan ka?”

“Reply please?!”

Iyang ang text message ni Kuya Jorel na tila alalang alala at nag papanggap na hindi mapakali. Siguro ay naguguilty lamang iyon dahil sa kanyang ginagawang pag papaasa sa aking ng ilang beses. Pero huli na ang lahat dahil isinumpa ko sa aking sarili na hindi na muling aasa sa mga sinasabi nya. “Isa syang malaking drawing!”

Hindi ko siya nireplyan at wala akong balak gawin iyon. Mabuti na lamang dahil nandoon si Sir Lagman, kahit papaano ay pinilit niyang ibalik ang sigla sa aking katawan. Sana ay siya na lamang ang naging kuya ko at hindi ang sikat na artistang napapanood ko sa telebisyon araw araw. “So galit ka pa rin ba sa kuya Jorel mo? Tumawag siya kanina sa akin, ilang araw mo na raw siyang hindi inetext.” tanong ni mama habang kumakain kami ng miryenda.

“Busy lang po ako sa skul mama, at isa pa ay tunay na kuya ang kailangan ko at hindi textmate.”

“Mukhang sa tono ng pag sasalita mo ay malaki pa rin talaga ang tampo mo sa kuya mo.”

“Slight lang ma, pero lilipas din po ito.” ang naka ngiti kong sagot at ipinag patuloy ko na lamang ang pag kain at nag panggap na wala nang pakialam pa.

Sa pag lipas ng mga araw, tila unti unting nag laho ang pananabik kong makapiling si kuya Jorel. Madalas ko pa rin itong nakikitang nag g-guest at kumakanta sa mga tv shows ngunit wala na lamang sa akin. At dahil nga sa sobrang busy niya ay hindi na rin nito nagawa pang mag text sa akin kaya tila yata muling nabura ang spark sa pagitan naming dalawa. Sa kabilang banda, itinuon ko na lamang ang aking atensyon sa pag aaral at pag gawa ng mga term paper kada subjects. Ewan, pakiramdam ko ba ay para akong isang broken hearted na pinipilit mag move on sa isang masakit na pang yayari sa aking buhay. Medyo OA pero iyon talaga ang nararamdaman ko.

Matapos kong itype sa microsoft word ang lahat ng aking term report ay nag pasya na akong matulog. Alas 12 na ang hating gabi kaya pati talukap ng aking mata ay sumusuko na. Hindi ko na rin nagawa pang maligo at mag bihis ng damit, basta knock out agad ako sa pag kahiga at kasabay nito ang pag lamon sa akin ng matinding antok.

Tahimik.

Mahimbing akong nakatulog.

Payapa at tahimik ang buong paligid kaya naman mas lalo pang lumalim ang aking pag tulog. Wala ibang nasa isip kundi ang magandang panaginip na nag bibigay sa akin ng tuwa at kaligayahan, ngunit maya maya ang lahat ng ito ay biglang nahinto noong maalimpungatan ako sa isang ingay na nag mumula sa tapat ng aking bintana.

Find me here, speak to me I want to feel You, I need to hear You You are the light that’s leading me To the place where I find peace again

You are the strength that keeps me walking You are the hope that keeps me trusting You are the light to my soul You are my purpose, You’re everything

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

Tumutugtog ang kanta ni Kuya Jorel sa labas ng aking bintana at habang tumatagal ay palakas ito ng palakas na tila ba may bandang nakapasok sa aming bakuran..

You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

Nag patuloy ang ingay sa labas aking bintana kaya naman halos mapakunot ang aking noo sabay balikwas sa aking higaan. Nag mamadali akong nag tungo sa aking bintana at doon ay sinigawan ko ang mga taong naiingay sa aming harapan. “Hating gabi naaaa!!Huwag kayong mang istorbo ng natutulog!! Tangnaaaa!!”

Ngunit bigo ako dahil patuloy pa rin sa pag awit ang taong nasa harapan kaya naman agad kong hinawi ang kurtina at ibinukas ng maluwang ang aking bintana. Doon ay bumulaga sa akin ang isang lalaking matangkad, maganda ang katawan, nakasuot ng puting shirt at ragged jeans. May hawak itong mikropono at kumakaway sa aking harapan. Halos matulala ako sa aking nakita kaya naman kinusot ko ang aking mga mata at sinampal ang aking sarili. Ang lalaking kumakanta ay wala iba kundi si “Kuya J-Jorel!” Nakangiti ito at may hawak na isang kumpol na bulaklak.

Tila natulala ako ng ilang sandali bago bumukas ang pinto ang aking silid at pumasok dito sa papa. “Jonas, hinaharana ka ng kuya Jorel mo. Halika na labas at puntahan mo siya.” ang wika ni papa sabay akay sa akin palabas ng silid.

Halos pawisan ako ng malamig at tila wala ako sa aking sarili habang lumalakad palabas ng bakuran kung nasaan ang taong hinihintay ko mula pa noon. Tila hihimatayin ako habang lumalapit patungo sa kanya at hindi ko na namamalayan ang pag tulo ng luha sa aking mga mata. “SURPRISE! Naka istorbo ba ako?” ang naka ngiting wika ni Kuya sabay abot isang kupol na pulang rosas sa aking kamay. “Tama nga si papa, binata kana at malaki na ang pinag bago mo. Hindi katulad noong bata ka pa na iyakin at madalas na umiihi sa salawal.” natatawang wika ni kuya habang nakatayo sa aking harapan.

Hindi ito ang unang pag kakataon na nakita ko si Kuya Jorel ng malapitan. Wala pa rin itong pinag bago buhat noong nag pirma ako ng album sa kanya noong nakakaraang buwan. Gwapo pa rin ito at napaka ganda ng kanyang mga mata. Siya na yata ang pinaka gwapong taong nakita ko sa aking buong buhay.

Itutuloy..

My Super Kuya Part 6: Pag tatagpo

My Super Kuya

AiTenshi

Hindi ito ang unang pag kakataon na nakita ko si Kuya Jorel ng malapitan. Wala pa rin itong pinag bago buhat noong nag pirma ako ng album sa kanya noong nakakaraang buwan. Gwapo pa rin ito at napaka ganda ng kanyang mga mata. Siya na yata ang pinaka gwapong taong nakita ko sa aking buong buhay.

Part 6: Pag tatagpo

Tila na batobalani ako habang nakatitig sa kanyang gwapong mukha, panandaliang huminto ang ikot ng aking mundo noong mga sandaling mag tama ang aming paningin. “Ano tol, tatayo ka na lamang ba diyan o yayakapin mo ako?” naka ngising tanong nito kaya naman kusang humakbang aking paa patungo sa kanya at unti unting gumalaw ang aking braso palingkis sa kanyang matipunong katawan.

Noong mga oras na iyon ay patuloy pa rin ang pag tulo ng luha sa aking mata kaya naman mas lalo pang humigpit ang kanyang pag kakayakap sa akin. “Oh bakit ka umiiyak?” tanong nito habang pinakikiramdaman ang aking pag hikbi.

“Wala po kuya, masaya lang ako.” ang sagot ko naman habang naka subsob sa kanyang matipunong dibdib. “Pag masaya dapat naka tawa at hindi umiiyak.” ang pilosopong saad nito. “Pwede ring umiyak noh. Tears of joy kaya.” pag mamaktol ko naman kaya mas lalo pa nya akong niyakap ng mahigpit.

“Mabuti pa ay pumasok na muna kayo sa loob at doon nyo na lamang ipag patuloy ang inyong kumustahan. Nag pahanda na rin ako sa makaka kain doon sa kusina.” wika ni mama

Noong oras ding iyon ay tila nakulong ako sa isang magandang panaginip. Hindi ako makapaniwala na ang taong pinapangarap kong makasama at makita ay nandito ngayon sa aking tabi. Halos mastarstruck ang mga kasamabahay at tila panandalian silang na shock noong makita si kuya Jorel na lumalakad patungo sa kusina. At syempre ganoon din naman ako dahil sa bawat pag sulyap ko sa kanyang mukha ay mas lalo pa itong gumagwapo sa aking mga mata.

Sama sama kami umupo sa hapag kainan, mag katabi sina at papa, katabi ko naman si Kuya Jorel at ang ilang silya ay okupado naman ng kanyang mga kabanda na kasama niyang tumugtog kanina. Abala si kuya sa pakikipag kwentuhan kina mama at papa, habang ako naman ay abala sa pag sulyap sa kanyang mukha. Noong mapatingin ito sa akin ay napansin niyang walang laman ang plato ko. “Tol bakit di ka kumakain? Tikman mo itong pasta na niluto namin ni mama kanina habang natutulog ka.” wika ni kuya Jorel at sya na mismo ang nag lagay ng pagkain sa aking plato. Pati orange juice sa aking baso ay siya na rin ang nag salin. Para akong isang batang inaasikaso habang abala pa rin ito sa pag kkwento kina mama at papa.

“Dalawang linggo lamang ang hiningi kong bakasyon sa management. Pag katapos nito ay babalik na muli ako sa pag ttrabaho dahil sa susunod na buwan ay nakalinya ako upang gumawa ng isang action film kaya’t kinakailangan ko talaga ng sapat na pahinga ngayon linggo.” paliwanag ni Kuya Jorel habang ako naman ay pinapanood lamang siya. “Sa ngayon, ang plano ko lang ay makabawi dito kay Jonas, alam kong galit sa akin tong bata ito.” saad pa nya kaya naman tila nakaramdam ako ng kaunting kilig

“Mabuti naman at para mawala na ang tampong purorot sa kapatid mo. Alam mo ba noong birthday nya ay mag damag ka nyang hinihintay doon sa gate kahit na umuulan. Ayaw niyang pumasok hanggang hindi ka dumarating.” nakatawang kwento ni mama dahilan upang makaramdam ako ng pag kahiya

“Ma naman…” pag mamaktol ko naman dahilan para mag tawanan ang lahat. “Ganyan din ang kuya Jorel mo noong bata iyan, nag mamaktol at hindi namin makausap kapag hindi naibibigay ang gusto.” natatawang saad ni mama.

Tawanan ulit..

Madaling araw na ngunit balot pa rin ng saya ang buong kabahayan. Syempre hindi ko rin maipag kakaila ang tuwang nadarama ko noong mga oras na masilayan ko ang mukha ni kuya Jorel, tila ba panaginip lamang ang lahat at parang napaka ganda ng pang yayaring ito para paniwalaan kung totoo nga.

Matapos ang ilang oras na kwentuhan, nag paalam na ang mga kasamahan ni kuya, samantalang siya ay naiwan sa aming bahay at nag pasyang mag pahinga na sa kanyang silid. Ako naman ay ganoon din, nakakatuwa lamang na isiping ang sikat na artistang hinahangaan at pinag papantasyahan ng lahat ay nandito lamang sa kabilang silid, malapit sa akin at isang pader lamang ang aming pagitan. Hanggang sa aking pag higa ay iniimagine ko pa rin ang matipunong katawan ni kuya habang nakayakap sa akin. Kakaibang pakiramdam iyon at tinitiyak kong hindi ito mawawaglit sa aking isip.

Ilang minuto rin ako sa ganoong pag yakap sa aking unan hanggang sa may narinig akong kumakatok sa aking pintuan kaya naman muli akong bumalikwas ng bangon upang puntahan ito. “Tol ba akong tumabi sayo?” ang bungad ni kuya Jorel suot ang kanyang itim na boxer at puting sando dahilan para muli akong mabato balani sa kanyang katawan. Halos napaka perpekto ng kanyang anyo, maganda ang mata, matangos ang ilong, mapula ang labi, walang makitang pekas o tuldok sa kanyang mukha dahil napaka kinis nito. 6’2 ang taas, putok ang dibdib at maliit ang bewang. Bilog ang braso at mga hita. Ang hairstyle ay trendy, minsan ay mukhang koreano, minsan ay nakataas, minsan ay nakahawi lamang ngunit kahit ano pang ayos ng buhok niya ay napaka gwapo pa rin niya. Anong nangyari sa akin? Bansot at hindi hunk material.

“S-sige po kuya.” nauutal kong sagot. “Kasi tol, hindi pa ayos yung aking silid at magulo pa ang paligid. Ayos lang ba sayo?” ang naka ngiting tanong nito.

“Oo naman kuya, tuloy po kayo.” sagot ko sabay bukas ng switch ng ilaw dahilan para bumulaga sa kanyang paningin ang aking simpleng silid. “Wow, ang ayos ng silid mo ah, simple lang at walang kalat. Ang mga gamit ay naka salansang mabuti. Parang babae ang may ari nitong silid mo tol.” namamanghang komento nito habang iniikot ang paningin sa paligid.

Natawa naman ako habang nilalakasan ang aircon sa gilid ng pader. “May picture pala tayong dalawa? Kailan kinuhanan ito?“tanong ni kuya habang nakatingin sa larawan naming dalawa noong nag pa pirma ako ng cd album niya noong fans day sa mall dito sa siyudad.

“Noong fans day mo sa mall kuya. Isa po ako sa pumila upang mag papirma sa iyo. Nauunawaan ko naman na hindi mo ako nakilala dahil hindi naman tayo nag kikita pa buhat noon. At isa pa ay maraming tao doon sa mall upang makita ka kaya’t tiyak na hindi mo ako mapapansin.” nakangiting paliwanag ko kaya naman nalungkot ito at bigla na lamang niya akong niyakap. “Patawarin mo ako tol, hindi ko man lang nasubaybayan ang iyong pag laki dahil pinili kong lumayo. Naguguilty ako dahil hindi man lang kita naalagaan habang lumalaki ka. Sa ngayon ay hindi mo pa mauunawaan kung bakit ako lumayo o kung bakit nakahiwalay ang landas natin ngunit tinitiyak kong darating ang tamang panahon at mauunawaan mo rin ito.”

Noong mga sandaling iyon ay tila naging isang malaking palaisipan sa akin ang dahilan kung bakit kami pinag hiwalay ni kuya Jorel, hindi ko tuloy maiwasang kulitin ito upang malaman ang katotoohanan. “Kuya, ano yung dahilan na iyon? Gusto kong malaman kung bakit doon ako sa puder nila lola lumaki. Pls kuya..”

“Tol, hindi ito ang tamang panahon upang pag usapan iyan. Ito ang unang gabi na makakatabi kita sa pag tulog kaya’t excited ako. Tara mahiga na tayo.” pag yaya nito ngunit sadyang makulit talaga ako. “Kuya naman e, bakit nga? pls sabihin mo na.” pangungulit ko pa.

“Wala nga iyon tol, wag na natin pag usapan pa. Ang mahalaga ngayon ay nandito na ako at mag kasama na tayo.” ang wika nito at muli ako niyakap ng mahigpit. Maya maya ay binuhat ako nito ng walang kahirap hirap at inikot ikot na parang isang sanggol. Ibayong tuwa naman ang nararamdaman ko habang ginagawa niya ito bagamat atat na atat pa rin akong alamin ang totoo.

“Tulog na tayo tol.” pag yaya nito kaya naman wala akong nagawa kundi ang mahiga sa kanyang tabi at titigan ang mukha niya habang naka yakap ako sa aking unan.

Maya maya ay tumingin ito sa akin at ngumiti. “Teka tol, bakit iyang unan ang niyayakap mo? Bakit hindi ako?” kunwaring pag tatampo nito.

“Eh, nahihiya po ako kuya.”

“Hmm sige ka mag tatampo ako niyan.” pag mamaktol nito sabay unat ng kanyang bilugang braso. Hindi ko tuloy maiwasang titigan ang kanyang katawan at pati na rin ang kanyan kili kili na may makapal na buhok. “Lika na dito..” pag yaya nito na ang ibig sabihin ay doon ako mahiga sa kanyang braso.

Wala naman akong nagawa kundi sundin ang kanyang nais. Lumapit ako sa kanya at marahang inihiga ang aking ulo sa kanyang bilugang braso. Lumingkis din ang aking kamay pagapang sa kanyang katawan upang yumakap. Pakiwari ko ba ay para kaming mag kasintahan sa aming posisyon at iyon ang nag pakilig sa akin ng husto.

Kinabukasan..

Pag mulat ng aking mata ay nasilayan ko na agad ang gwapong mukha ni Kuya Jorel. Tulog pa rin ito habang kanyang isang braso ay naka patong sa kanyang noo. Bahagyang naka lilis ang kanyang suot na sando kaya lumabas ang tiyan nito ay may abs at ang kanyang pusod na may kaunting buhok pa baba sa kanyang bukol na noon ay naninigas na at halatang may kalakihan dahil naka silip ang mapulang ulo ng kanyang pag kalalaki sa kanyang boxer short. Noong mga oras na iyon ay tila napako ang paningin sa mala kabuteng nakasilip sa kanyang ibaba. Tila may kung bagay ang nag uudyok sa akin upang hawakan nito ngunit sa kabilang banda naman ay natatakot ako dahil baka kung anong isipin ni kuya kung sakaling gawin ko ito kaya naman kinuha ko na lamang ang kumot at marahang itinakip ito sa kanyang katawan.

Agad akong bumaba sa higaan at nag tungo sa banyo para maligo. Alas 1pm to 5pm ang klase ko kaya’t mabilis akong kumilos para gumayak. Hindi ko na nagawa pang gisingin si Kuya Jorel para makapag paalam, hinayaan ko na lamang itong mahimbing na natutulog habang naka dapa at naka yakap sa unan.

“Oh aalis kana? nag paalam ka ba sa kuya mo?” tanong ni mama habang palabas ako ng sala. “Hindi na ma, tulog pa kasi siya, pakisabi nalang po na pumasok na ako sa eskwela.” sagot ko naman habang nag aapurang umalis.

Pag dating sa paaralan, agad akong sinalubong ng aking bestfriend sa campus na si Harry. Kasing edad ko ito at halos kasing tangkad din. Siya ang ipinadala ng campus para maging isang exchange student korea noong nakaraang anim na buwan. Isa ito sa pinaka gwapo at matalinong estudyante na ipinag mamalaki ng aming paaralan. Marami kaming pag kakatulad ni Harry, katulad ko ay mayroon din itong nakatatandang kapatid at isa rin itong artista katulad ni Kuya Jorel. Ang kaibahan nga lang ay dancer ito at hindi kumakanta. Honor student si Harry at ako naman ay pangalawa lamang sa kanya ngunit ayos lamang iyon dahil mag kaibigan naman kami.

“Jon, kumusta kana? Oh heto pasalubong ko sayo.” ang bati nito sabay abot ng isang kahon na nag lalaman ng tsokolate, key chain, tshirt at mga ballpen. “Wow, ang dami ah, salamat tol. Kamusta ang buhay sa ibang bansa?” tanong ko lang.

“Ayun, ayos naman. Mahirap lamang mag adjust sa lengwahe dahil ang karamihan doon ay hindi naman nag sasalita ng ingles, mabuti na lamang at nakapag aral ako ng korean kaya’t kahit paano ay nakakasabay ako. At malaking tulong din ang madalas na pag dalaw ni Kuya Jeff sa akin sa Korea kaya’t kahit paano ay hindi ako na homesick.” paliwanag nito habang nag lalakad kami sa hallway.

“Ang sweet naman pala ng kuya Jeff mo, kahit busy ito sa trabaho ay nagagawa ka pa rin niyang puntahan at asikasuhin.”

“Oo naman tol, alam mo naman may pag ka over protective si Kuya, ayaw na ayaw nitong nawawala ako sa paningin nya. Teka, wag mo sabihing di pa rin kayo nag kikita ng kapatid mo?”

“Ang totoo nun ay kagabi palang kami nag kita ng personal. Hanggang ngayon nga ay hindi pa rin ako makapaniwala. Tila hindi pa nag sisink in sa aking isipan ang aming pag kikita.”

“Ayos lamang iyon, atleast ay nag kita kayo diba? Sikat kasi ang kuya Jorel mo kaya’t tambak ang trabaho nito. Lagi ngang ikinukwento sa akin ni kuya Jeff na malakas daw talaga ang hatak ng kapatid mo sa masa lalo na sa mga kababaihan.”

“Siguro nga tol, ngunit ang mahalaga ngayon ay kasama ko na siya kahit mga ilang araw lamang. Iyon lang ay masayang masaya na ako.”

Halos buong hapon kaming nag kkwentuhan ni Harry tungkol sa iba’t ibang bagay na naganap noong wala siya dito sa campus. Sa sobrang dami ng aming napag bidahan ay hindi na namin nagawa pang makinig sa aming Prof na si Sir Lagman kaya naman halos madalas kami nitong napapagalitan. Dahil sa sobrang pag kalibang ay hindi na namin namalayan pa ang pag lipas ang oras. Alas 5 na pala ng hapon ay dumating na ang sundo ni Harry sa labas ng gate ng campus. Wala iba kundi ang kanyang kuya Jeff na noon ko pa lamang nakita ng personal. Matangkad ito at nasa taas na 5’9, matangos ang ilong at maganda ang mga mata. Natural lamang siguro na maganda rin ang kanyang katawan dahil artista din ito at isang modelo.

“Kuya Jeff, si Jonas nga pala. Bestfriend ko dito sa campus. Kapatid siya ni Jorel yung kasamahan mo dati sa noon time show.” pag papakilala ni Harry.

“Hi Jonas, hindi ko alam na may kapatid pala si Jorel. Anyway, nice meeting you tol. Pauwi kana ba? Halika ihahatid kana namin.” ang pag yaya nito.

“Ah, hindi na po kuya. Taga dyan lamang po ako sa ikalawang subdivision. Malapit lang po dito iyon. Mag tataxi na lamang ako.“pag tanggi ko.

“Tol huwag ka na tumanggi. Doon rin naman ang daan namin kaya’t sumabay kana. “ wika ni Harry sabay hatak sa akin papasok ng sasakyan. Wala naman akong nagawa kundi ang sumakay na rin.

Habang nasa byahe, nakakatuwang pag masdan sina Harry at ang kanyang kuya na nag bibiruan at nag lalambingan. Mga bagay na sana ay nangyari din sa akin at kay Kuya Jorel. Nakaka inggit lang din habang sila ay aking pinag mamasdan. Tila may kung anong kirot ang tumutusok sa aking dibdib sa tuwing sumasagi sa aking isipan ang mga bagay na ni minsan ay hindi ko nakaranasan, kabilang na rito ang pag mamahal ng aking nakatatandang kapatid.

Pag dating ko sa bahay naabutan ko si mama na papasok palang sa office, wala rin bakas ni Kuya Jorel ang sumalubong sa akin. “Jonas, nag luto ako ng dinner, iinit mo na lamang kung sakaling lumamig ang sabaw. Kung hindi mo naman gusto ay mag paluto ka na lamang sa mga kasambahay. Huwag mo na kaming hintayin ng papa mo dahil mamaya nang madaling araw ang uwi namin. Huwag mo na ring hintayin ang kuya Jorel mo dahil may dinner date siya kasama ng girlfriend nya ngayong gabi.” wika ni mama sabay halik sa akin at nag mamadaling sumakay ng sasakyan.

Tila may kung anong kirot ang lumukob sa aking dibdib noong mga sandaling iyon. Hindi ko lubos na maisalarawan ang aking nararamdaman lalo na noong marinig kong umalis si kuya Jorel upang makipag date sa girl friend nya. Kung sa bagay, sino ba naman ako para makaramdam ng ganito? Hindi naman ako ganoong kahalaga. Ilang minuto rin ako sa ganoon pag iisip bago nabuo ang aking desisyon na lumabas na lamang at mag libot. Sa ganitong paraan ay mawawala ang negatibong bagay na bumabalot sa aking pag katao. At kahit papaano ay makakalimot ako sa lungkot na dulot ng patuloy na pag asa sa wala.

itutuloy..

My Super Kuya Part 7: Action Star

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Part 7: Action Star

Dahil sa matinding kalungkutan, nag pasya muna akong lumabas at mag libang. Lahat naman ng tao ay may kanya kanyang paraan ng pag pawi ng lungkot na kanilang nadarama, siguro ay ganito lamang ang sa akin. Sakay ng taxi ay tinahak ko ang pinaka malapit na bar sa kabilang bayan, pag dating doon ay agad akong umorder ng makakain at syempre inumin na may alcohol content. Nakalusot naman ako dahil sinabi ko sa waiter na 18 years old na ako sabay pakita ng aking ID bagamat hindi naman nya ito hinawakan dahil madilim nga. Nag simula akong kumain at uminom ng marami, wala akong pakialam kung malasing ako o kaya ay dito mag sabog. Ang mahalaga ay mawala ang kakaibang kalungkutang nadarama ko.

“Mr. Mendoza?Bakit nandito ka?At bakit ka umiinom? Menor de edad ka pa diba?” ang boses ni Sir Lagman habang umuupo sa aking harapan dahilan para mapahinto ako sa pag nguya. “S-sir, bakit nandito ka?” gulat kong tanong..

“Para uminom at mag relax. Ikaw bakit nandito ka? Ano ang ginagawa ng isang batang katulad mo sa bar na ito? Alam ba ng mga magulang mo at kuya mo nandito ka’t nag lalasing?” naka ngising tanong nito.

“Para uminom at magpaka saya! Alak pa more!! Waiter!!” ang sigaw ko.

“Tama na ang pag inom. 16 ka pa lang at wala pa sa tamang edad. Gusto mo bang tawagan ko ang pamilya mo?” pananakot nito

“Wala akong paki sa kanila!” pabalang kong sagot.

“Aba.. batang pasaway.” natatawang tugon nito sabay order din ng alak. “Alam mo Jonas, hindi mo dapat dinadaan sa pag lalasing ang mga bagay na hindi mo nagugustuhan. Dumarating talaga ang pag kakataon na hindi umaayon sa kagustuhan natin ang mga bagay bagay. Ngunit hindi sagot na abusuhin mo ang iyong sarili.”

“May kanya kanya tayong paraan ng pag lilibang.. Ito lamang ang paraan ko.” sagot ko naman at ipinag patuloy ko ang pag tungga ng alak.

“Oh sya. Bilisan mo ang pag inom mo dyan at alas 11 ng gabi. May pasok ka pa sa akin bukas. Ihahatid na kita sa inyo at baka kung pano ka pa sa daan.”

Hindi naman ako sumagot at ipinag patuloy ko na lamang ang aking ginagawa. Ramdam ko na ang pag bigat ng aking ulo at alam kong tinatamaan na rin ako ng espiritu ng kalasingan ngunit sige pa rin. Oorder pa sana ako ng isa pang bucket ng alak ng bigla akong pigilin ni Sir Lagman at hilahin ako nito patayo. “Mr. Mendoza, tama na iyan. Lasing na lasing kana.” pag pigil nito.

“Ano bang paki mo?! Bitiwan mo nga ako!!” pag sigaw ko naman habang buhat ako nito na parang isang laruan.“Bitiwan mo ko!!”

“Jonas, enough!! Tama na, lasing na lasing kana kaya’t iuuwi na kita.”

“Sir may problema ba?” pang uusisa naman ng bouncer at gwardya ng naturang bar. “Wala naman, sinundo ko lang itong kapatid kong pasaway.” sagot naman ni sir Lagman.

“Kapatid nyo po ba iyan? Menor de edad yata iyan ah.” pag uusisa ng bouncer habang sinisilip ang aking mukha. “Ah hindi na. 19 anyos na ito, bansot lamang kaya’t hindi halata. Late kasing naipatuli ito kaya hindi tumangkad ka agad.” natatawang wika ni sir Lagman

“Ganoon po ba sir, kaya naman pala kung anong kinatangkad nyo ay siya naman kinabansot ng kapatid nyo.” natatawang tugon ng mga ito.

“Oo nga, pinag lihi kasi ito sa dwende. Oh pano mga bossing aalis na kami.” ang nakangiting pag papaalam ni Sir.

“Hindi ako dwende! At hindi ko siya kapatid. Kilala nyo ba si Jorel Mendoza? Yung action star na naging singer bigla? Siya ang kapatid ko. Wala kwenta at paasang kuya.. Wala ginawa kunding paasahin ako at…” hindi na ako nakatapos ng pag sasalita dahil tinakpan na ni Sir ang aking bibig. “Pasensya na kayo mga bossing. Lasing lang itong kapatid ko kaya’t kung ano anong pinag sasabi.”

“At hindi ako late tinule dahil grade 1 palang ako ay tuli na ko. Hindi lang naging mabait sa akin ang tadhana.!”

Tawanan ang lahat habang inilalabas ako ng bar..

“Bakit sila tumatawa? May nakakatawa ba sa sinabi ko? Pinag tatanggol ko lang naman ang sarili ko ah!!” pag mamaktol ko habang sinisakay sa sasakyan ni Sir. “Wala nakakatawa sa sinabi mo Jonas. Na cutan lamang sila sayo. Ang ingay mo kasi. Kaso nga lang ay hindi maganda ang inasal mo kanina noong sabihin mong walang kwenta ang kuya mo. Sikat ang kapatid mo at public figure ito, maraming mata ang nakatingin sa kanya kaya’t isang negatibong bagay lang na tungkol sa kanya ay maaaring sumira ng career nya. Paano kung may nakarinig sa sinabi mo? Tiyak na makaka apekto ito sa kanya.” paliwanag pa nito habang nag ddrive. Samantalang ako naman ay tulog lamang at walang paki alam sa kanyang sinasabi.

Alas 12 ng hating gabi noong makarating kami sa bahay. Inalalayan ako ni Sir Lagman papasok sa gate at ipanasa naman ako nito sa guard na nakabantay sa aming gate upang alalayan papasok sa bahay. “Goodnight Jon, mag rest kang mabuti.” ang huling wika ni Sir Lagman bago ito tuluyang sumakay ng kanyang sasakyan.

Inalalayan ako papasok sa sala, hilong hilo ako at umiikot ang aking paningin. Kinakaladkad na lamang ako dahil halos walang lakas ang aking tuhod. Dito ay agad bumulaga sa akin si Kuya Jorel na nakaupo sa sala habang nasa harap ang apat na bote ng alak. “Saan ka galing?!” ang galit na tanong nito habang lumalapit sa akin.

“Wala kang paki.” ang sagot ko at pinilit kong umakyat ng hagdan kahit ako ay susuray suray ng bigla akong hablutin nito sa aking kohelyo dahilan para mag sisigaw ako na parang bata.“Maaaaaa!!Si kuya sinasaktan ako maaaaaaa!!”

“Wala sina mama at papa dito. Bukas pa uuwi. Ngayon sagutin mo ang tanong ko. Saan ka galing? Bakit ka lasing at SINO YUNG LALAKING SINAMAHAN MO?!” ang may kataasang boses na tanong nito.

“Ano bang paki mo? Pinakikialaman ba kita kapag nakikipag date ka sa mga girlfriends mo? At isa pa ay wag kang umarte na parang nag aalala sa akin dahil ilang oras pa lamang tayong nag kakasama. Ni minsan ay hindi ka naging kuya dahil mas inuna mo pa ang karir mo bilang artista kesa sa akin na nasasabik na makita at makasama ka!” ang sigaw ko rin at doon ay hindi ko na pigilan pang umiyak.

“Tol, kaya umuwi ako dito dahil gusto kong makabawi sa lahat ng pag kukulang ko. Paano ko gagawin iyon kung ganyan ang tingin mo sa akin? Paano ko gagawin iyon kung hindi mo ako binibigyan ng pag kakataon.” sagot din nya habang hinahabol ako sa pag akyat ng hagdan.

“Hindi na kailangan, sanay akong mag isa! Doon ka nalang sa gf mo!” ang sigaw ko at doon ay nadulas ako sa hagdan dahilan para maout of balance ako at malaglag sa aking kinatatayuan. Ramdam na ramdam ko ang unti unting pag bagsak ng aking katawan sa ere at tiyak kong kapag tumama ang katawan ko sa matigas na baitang ng hagdan ay mababali ang buto ko. Wala akong nagawa kundi ang pumikit na lamang at ihanda ang aking sarili ng biglang maramdaman ko ang kamay ni kuya Jorel na humawak sa aking braso at hilahin nito pa taas ang aking katawan. Ang nakapag tataka lamang ay nasa ikalawang pa lamang siya kanina, paano siyang napunta sa itaas? “Tekaaa paanong?” tanong ko kay kuya habang yakap ako nito. “Paano ka naka kilos ng ganoon kabilis?” ang tanong ko.

“Tol, nasaktan ka ba? Adrenaline rush lamang iyon. Natakot ako na baka masaktan ka kaya’t pinilit kong abutin ang iyong katawan. Mabuti na lamang dahil walang nangyaring masama sa iyo.” sagot nito na hindi maitago ang pag aalala.

Hindi naman ako nakaimik, dala lamang ba ng kalasingan ang aking nasaksihan o talagang nagawa ni Kuya Jorel na abutan ang aking katawan ng ganoong kabilis? Paano nya ako nasapo bago tumama ang aking katawan sa baitang ng hagdan kung gayong nasa ibaba pa siya? Paano nya na lagpasan ang aking kinalalagyan ng hindi ko man lang nararamdaman?

“Bakit ba kasi umiinom ka ng sobra eh hindi naman pala kaya ng katawan mo? At isa pa ay menor de edad ka pa ah. Alam mo ba na alalang alala ako sayo? Ang akala ko ay kung napano kana.” ang wika ni kuya habang inihihiga ako sa kama. Agad nitong hinubad ang aking saplot at wala itong itinira ni isang tabing sa aking katawan. Kumuha ito ng basang face towel at agad na pinunasan ang aking katawan. Mula sa noo, mukha, leeg, braso, dibdib pababa sa pusod at pati ang aking pag kalalaki ay walang kiyempre rin nitong pinunasan. “Hindi kana maaaring uminom ng alak sa susunod tol, pinag babawalan na kitang lumabas sa gabi kung hindi lang din ako ang kasama mo.” wika nito habang sinusuotan ako ng boxer short.

Hindi naman ako umimik at hinayaan ko na lamang siya sa kanyang ginagawa.

Maya maya, pumasok ito sa banyo para mag half bath at pag labas nito ay naka suot na lamang din ng manipis na short at walang pang itaas na damit. Nag pupunas ng katawan habang nilalakasan ang aircon sa sulok ng pader.

Nag patuloy ito sa kanyang ginagawang pag pupunas hanggang sa mag pasya itong tumabi sa akin kaya naman ipinikit ko ang aking mga mata at nag kunwaring tulog bagamat gising na gising pa rin ang aking diwa at umiikot lamang ang aking paligid dahil sa pag kalasing. Naramdaman ko na lamang na lumingkis ang kanyang kamay sa aking hubad na katawan at niyakap ako nito ng mahigpit. Ang sikat na artistang si Jorel Mendoza, pantasya at iniidolo ng lahat, heto sa aking tabi naka hubad at nakayakap ng mahigpit sa aking katawan.

Noong mga oras na iyon, hindi ko alam kung dededmahin ko ba siya o yayakap din ako sa kanya ng mahigpit dahil ibayong kilig at kakaibang pakiramdam ang dulot ng pag didikit ng aming mga katawan. Masarap at talagang nakaka dala ang bawat pag hagod ng kanyang kamay sa aking kahubadan. Ngunit sa kabila ng lahat ay mas nangibabaw pa rin ang aking pride at pag kainis dahil sa pakikipag date nya sa kanyang gf kaya naman bigla akong tumalikod at iyon ay labis niyang kinagulat.

“Ano bang problema? Niyayakap lang naman kita ah. Humarap ka nga sa akin.” naiinis na salita nito habang pilit na inihaharap ang aking mukha sa kanyang harapan. “Wala! Doon ka nalang sa ka date mo!” galit kong sagot kaya naman natawa ito at pinisil ang aking ilong. “Arekup!!“pag mamaktol ko.

“Nag seselos ka ba?” seryosong tanong nito

“Hindi no.. hinde!” pabalang kong sagot dahilan para lalong matawa ito. “Kung hindi ka nag seselos ay bakit ka nag ngingitngit na parang isang batang paslit?” muli niyang tanong.

“Wala kang paki.. at wala ka ring oras para sa akin dahil mas inuuna mo pa ang makipag date sa ibang tao kaysa sa akin na sarili mong kapatid.” patuloy na pag mamaktol ko bagamat nag seselos naman talaga ako.

“Date? Teka tol, hindi naman ako nakipag date kanina ah. Ang dahilan ng pag alis ko ay dahil namili ako ng gamit ko, alam mo namang wala akong damit pang araw araw at mga gamit sa katawan buhat noong dumating ako dito. Hindi ko akalaing seseryosohin ni mama ang aking pag bibiro na makikipag dinner date ako, ang totoo nun ay hindi ko lang sinabi sa kanya na mamimili ako ng gamit dahil tiyak na mag pupumilit ito sya na lamang ang bibili para sa akin.” ang natatawang paliwanag ni kuya sabay turo mga kahon at paper bag na kanyang pinamili. “Talaga?” tanong ko na parang nabuhayan ng loob.

“Oo naman, saka kung may idadate man ako ay ikaw iyon dahil malaki ang pag kukulang ko sa iyo. Kaya huwag kana magalit.”

Noong mga oras na iyon ay tila nabura ang galit ko kay kuya Jorel, agad akong humarap sa kanya at niyakap ito ng mahigpit. Natuwa naman siya sa aking ginawa kaya’t ginawaran niya ako ng halik sa pisngi at sa noo. Muli akong nahiga sa kanyang bilugang braso habang nakadantay ang aking hita sa kanyang tiyan. Sya naman ay nakaharap sa akin habang ang isang kamay ay nakalingkis sa aking tagiliran. At noong mga sandaling iyon ay mag kasama naming pinag saluhan ang gabi ng may ngiti sa aming mga labi.

itutuloy..

My Super Kuya Part 8: Super Hero

My Super Kuya

AiTenshi

Part 8: Super hero

Alas 3 ng madaling araw noong ako ay maalimpungatan, kaya naman marahan kong iminulat ang aking mata at doon ay laking gulat ko na wala na pala si Kuya Jorel sa aking tabi. Agad akong bumalikwas ng bangon upang hanapin ito. Hinanap ko ito sa cr, sa kanyang silid, sa kusina ngunit wala talaga. Hindi ko alam kung saan ito nag suot at wala rin akong maisip na maaari niyang puntahan sa ganitong oras. At isa pa ay naroon din ang sasakyan niya kaya’t imposible siyang umalis ng bahay.

Ipinag patuloy ko ang aking pag hahanap hanggang sa matagpuan ko ang pintuan sa likod bahay, nakabukas ito at halatang may taong dumaan. Marahil ay si Kuya Jorel iyon at nakalimutan lamang itong isara kaya naman marahan din akong lumabas ng pinto habang patuloy na hinahanap ito sa paligid. Madalim ang paligid ngunit maaliwalas naman ang kalangitan kabilang na ang makikinang na bituing nag papatingkad dito.

Sa likod ng aming bahay ay may bakanteng lote, dito ko natagpuan ang isang lalaking nakatayo habang nakatunghay sa kalawakan. Sigurado akong si Kuya Jorel ito, suot ang pantalong maong, puting manipis na tshirt at converse na rubber shoes. Laking pag tataka ko kung anong ginagawa niya nito sa ganitong oras ng kadaliman kaya naman agad ko itong nilapitan. “Kuya anong ginagawa mo dito?” tanong ko habang marahang lumalapit sa kanya ngunit tila yata wala itong naririnig. “Kuya…” muli kong pag tawag ngunit wa epek pa rin.

Nanatili pa rin si kuya Jorel sa ganoong pag kakatayo na tila ba walang paki alam sa kanyang paligid hanggang sa maya maya ay nag simula na itong kumilos. Iniluhod niya ang kanyang kaliwang tuhod at ang kanyang kamao ay marahang idinikit sa lupa habang ang kanyang tingin ay naka pako lamang sa itaas.

Tahimik..

Maya maya unti unting humangin sa kanyang kinalalagyan at kasabay nito ang pag sayaw ng lupa kung saan siya naka pwesto. Unti unting nag bitak ang lupa kung saan nakadikit ang kanyang kamao at maya maya bigla na lamang itong lumipad na parang isang rocket ship.. Sobrang bilis at halos hindi na nakita pa ang aking mga mata..

Labis akong namangha sa aking nakita ngunit may kung anong lungkot ang lumukob sa aking pag katao noong makita kong lumipad ito palayo kaya naman wala akong nagawa kundi ang tumingala nalang at doon ay tawagin ito ng paulit ulit.. Natatakot ako na baka hindi na siya bumalik at maiwan nanaman akong nag iisa.

“Kuyaaaaaaa!! Kuyaaaaaaaaa!!” ang malakas kong sigaw. “Huwag kang umalis at huwag mo akong iwan!!!”

“Kuyaaaaaa!!! Huwaaaggg bumalik kaaaaa!!” sigaw ko pa noong maramdaman kong may tumatapik sa aking pisngi.

“Tol, gumising ka!!Nananiginip ka…” ang boses ni kuya Jorel habang inuuga ang aking katawan. “Gising..” saad pa nito sabay pitik aking ilong dahilan para magising ako. “Araayyy!!!” ang sigaw ko at kasabay nito ang pag babalik ng aking ulirat. Pag mulat ng aking mata ay agad kong nakita ang mukha ni kuya Jorel, nakahubad pa rin ito habang nakapatong sa akin.

Noong makita ko ang kanyang mukha ay tila na himasmasan ako at pakiwari ko ay nawala ang bigat at lungkot sa aking dibdib. “Kuya, ang akala ko ay umalis ka..” ang wika ko at doon ay niyakap ko ito ng mahigpit kaya naman mas lalo pa kaming naging mag kapatong. Siya sa ibabaw at ako naman sa ilalim. “Ano bang sinasabi mo? Hindi naman ako aalis at hinding hindi kita iiwan.” sagot naman nito at muli akong hinalikan sa noo. “Matindi ang kalasingan mo kagabi kaya’t kung ano anong napapaginipan mo. Mabuti pa ay mag bihis na tayo dahil naka handa na ang almusal.” pag yaya nito sabay alis pag kakapatong nya sa akin.

Sabay kaming nag bihis at habang nasa ganoong posisyon kami ay hindi ko maiwasang pag masdan ang kanyang anyo, pati na rin ang kanyang pag kilos. Hanggang ngayon ay buhay na buhay sa aking isipan ang pang yayari kagabi kung saan nakita ko ang mabilis na pag kilos ni kuya Jorel para lamang iligtas ako. Para itong nag teleport na nawala na lamang sa aking paningin. Lalo lamang akong na praning noong makapanaginip ako ng kakaibang bagay. “Kuya naniniwala ka ba sa mga super hero? Yung lumilipad, kumikilos ng mabilis at may lakas ng libong mandirigma?” pag basag ko sa katahimikan dahilan para mapatingin ito sa akin ng seryoso.

“Super hero? Syempre walang ganoon. Sa mga komiks at pelikula lamang mayroong mga ganoong nilalang na mabilis kumilos, lumilipad at malalakas. Ngunit lahat naman tayo ay maaaring maging bayani sa sarili nating pamamaraan. Katulad na lamang ng pag tulong sa kapwa, pag papalaganap ng mabuting aral at gawa o pag liligtas ng walang kapalit. Ang lahat ng tao sa mundo ay binibigyan ng patas na pag kakataon upang patunayan ang kanyang sarili, gumawa ng pag babago at lumikha ng isang bagay kung saan siya aangat at kilalanin ng lahat. Ang ibig kong sabihin ay lahat tayo ay maaaring maging super hero.” nakangiting paliwanag ni kuya.

Natameme naman ako sa kanyang kasagutan kaya natahimik ako at hindi agad nakapag salita. “Siguro nga kuya.. Kung sa bagay, hindi ko naman kailangan ng isang super hero. Nandyan ka naman diba? Salamat sa pag liligtas mo sa akin kagabi, kung hindi mo ako nasalo malamang ay nasa ospital ako ngayon.”

“Wala iyon tol, sa susunod ay hindi kana maaaring uminom. Magagalit na talaga ako pag ginawa mo iyon.”

“Hindi na po kuya..”

“Ayos.. Yan good boy ka dapat.” wika ni kuya sabay gulo sa aking buhok..

Agad kaming bumaba sa kusina upang sumabay sa pag kain ng almusal kina mama at papa. Pag dating ko doon ay agad akong sinita ni papa tungkol sa ginawa kong kalokohan kagabi. “Jonas, nag report sa akin si Kaloy (guard). Umuwi ka daw ng alas 12 ng hating gabi, susuray suray sa kalasingan at halos hindi na makatayo?”

“Opo papa, kasi naiinip ako at nalulungkot dahil wala akong kasama dito sa bahay.” katwiran ko.

“Kasalanan ko iyon papa, galit kasi sa akin itong si Jonas dahil hindi ko siya naisama sa aking lakad kagabi. Huwag mo na siyang pagalitan dahil naka tikim na sa akin ito ng sermon kagabi. Hanggang ngayon nga ay namumula pa ang ilong niya oh.” ang sabad ni kuya habang naka ngising aso at doon nga nakaramdam akong pananakit sa aking ilong sanhi ng pag pitik nya kanina.

“Mabuti naman at ikaw ang dumidisiplina dyan sa kapatid mo. Masyadong pasaway iyan at madalas pinapasakit ang ulo ng mama mo.” tugon ni papa.

“Anak, anong bang nangyari dyan sa ilong mo? Para kang si Rudolf niyan ah.” biro naman ni mama habang nag lalagay ng pag kain sa lamesa.

Tawanan ang tatlo..

Ako naman ay napanguso nalang habang hinihimas ang aking ilong.

“Pero kahit lasing ako, alam ko ang nangyayari sa paligid ko kagabi. Muntik na akong mahulog sa hagdan at nag teleport si kuya mula sa ibabang baitang patungo sa itaas upang iligtas ako. Kitang kita ni iyon!” ang pag siwalat ko sa aking nasaksihan dahil para matahimik sila. Ako naman ay nakatingin lang kay kuya habang naka ngising aso.

“Teleport?” ang pag uulit ni papa

Tahimik..

Maya maya ay nag tawanan ang lahat at tila naman napahiya ako. “Nakita ko si kuya, nag teleport siya mama. Hindi ako nag bibiro!”

Pati si mama ay naki tawa na rin..

“Teleport? Baka naman nag halucinate ka lamang dala ng kalasingan anak? O baka naman na sosobrahan ka sa panonood ng mga sci fi movies.” tanong ni mama.

“Hindi ma.. Mabilis kumilos si kuya at nagawa nya agad akong saluhin ng ganoong kadali!“ang pag pupumilit ko.

“Anak, natural na mabilis kumilos ang kuya mo dahil isa itong action star, tumatalon nga ito sa eroplano ng walang ka doble. Huwag kana iinom dahil kung ano anong naiisip mo. At mag pasalamat ka sa kuya Jorel mo dahil pinag tatakpan ka nya.” ang sermon ni papa. Samantalang si kuya naman ay naka ngising aso at dinilaan pa ako nito ng pasimple. “Bleh” kaya naman wala akong nagawa kundi irapan siya.

“Jorel, salamat sa pag liligtas mo sa kapatid mo. Pag pasensyahan mo na sana siya at isip bata pa ang isang iyan.” ani mama. “Wala po iyon ma, simula ngayon ay palagi ko nang babantayan iyang si Jonas para hindi na itong magiging pasaway.” nakangiting demonyong wika ni kuya Jorel. Pero sa lahat ng demonyo ay siya ang pinaka gwapo.

Irap naman ang isinagot ko sa kanya bagamat sa loob ko ay labis akong kinikilig kapag nasa akin ang buong atensyon nya. Ewan ngunit pakiwari ko ba ay hindi na yata normal ang pag hanga ko kay kuya Jorel, hindi ko maipaliwanag ngunit masaya ako kapag kasama ko siya at kapag hindi naman ay hinahanap hanap siya ng aking mga mata.

“Para iyon lang? Huwag kang mag alala dahil normal lamang iyan. Ako nga rin ay nag seselos kapag lumalabas si kuya Jeff kasama ang ibang tao. Ayaw ko ring nahahati ang atensyon nya dahil nakakaramdam ako ng kakaibang pag seselos. Sabi sa akin ni mama ay natural lamang ito dahil “laking kuya” daw ako kaya’t siya lagi ang gusto kong makasama.“ paliwanag ni Harry habang nag lalakad kami sa hallway ng campus.

“Eh paano naman ako?Hindi naman si Kuya Jorel ang nag palaki sa akin? Ni hindi nga nya ako nasaksihang lumaki eh.” tugon ko naman.

“Ang tawag diyan ay “sabik”. Sabi mo nga sa akin ay lumaki kang walang kapatid kaya’t nakatitiyak akong nananabik ka lamang. Normal lamang iyan.. Basta damhin mo na lamang at ienjoy.“ naka ngiting salita ni Harry.

Alas 5 ng hapon noong makarecieved ako ng text message mula kay kuya Jorel. Ang sabi nito ay susunduin nya ako ng 5:30 kaya’t huwag daw akong aalis kaya naman naupo na lamang ako sa waiting shed at doon ay pinag masdan ang mga sasakyang dumaraan. Nakatutuwa lamang isipin na nag eeffort na si kuya Jorel para lamang mas maging close kami bagamat alam ko naman sa aking sarili na higit pa sa pagiging “close” ang pinapangarap ko.

Halos ilang minuto rin ako sa ganoong pag mamasid hanggang sa tuluyan ng balutin ng kadiliman ang buong paligid. Alas 6 na pala ng gabi at wala nanamang kuya Jorel na dumating. Sinubukan ko itong tawagan sa kanyang cellphone ngunit walang sumasagot dito. Mangilan-ngilan nalang din ang mga estudyanteng nakatambay sa harap ng campus ang ilan sa mga ito ay pauwi na at ang iba naman ay nasa night class. Napag abutan na ako ng gabi at muli nanaman akong nag hintay sa wala kaya naman muling nangibabaw ang matinding pag inis sa aking dibdib. Agad akong tumayo sa aking kinalalagyan at pumara ng taxi ng marinig kong nag titilian ang mga estudyanteng babae sa gawing gate ng campus. At noong lingunin ko ito ay agad kong nakita si Kuya Jorel na pinag kakaguluhan ng mga estudyante para mag pa picture.

Nabura ang aking galit noong masilayan ko ang kanyang mukha. Ngiti ito at isa isang pinauunlakan ang pag papicture ng kanyang mga taga hanga. “Kuyaaa!” ang pag tawag ko dito at mabilis akong pumunta sa kanyang kinalalagyan. “Sorry tol,nalate ako ng dating. Ang akala ko ay doon kita sa kabilang gate susunduin kaya’t doon ako nag hintay.” naka ngiting bungad nito kaya naman halos na bigla ang mga kapwa ko mag aaral noong malaman nilang kapatid ko ang sikat na artisa slash singer na si Jorel Mendoza. “Ayos lang iyon. Tayo na.. Baka mag ka stampede pa dito kapag nakita ka pa ng mga schoolmate ko sa loob ng campus.” wika ko naman sabay hatak sa kamay nito at kapwa kami nag tatakbo pabalik ng kanyang sasakyan.

“Ang akala ko ay inindian mo na naman ako kuya eh.”

“Pwede ba naman iyon?Minsan na kitang nasaktan dahil sa hindi ko pag sipot asa ating usapan at hinding hindi na mauulit pa iyon.”

“Talaga?” tanong ko naman.

“Oo naman..Kaya ngayong gabi ay muli tayong babalik sa kainan sa tabi ng dagat upang makabawi naman ako sayo. At para masolo naman kita. Saka heto nga pala yung utang kong 700pesos na ginastos mo sa reservation dati pa.” natatawang wika ni kuya sabay start sa kanyang sasakyan.

Tawanan kami..

Syempre kinuha ko ang pera hehe

Noong mga oras na iyon ay ibayong saya at pag kakilig ang aking daramadaman, ito ang unang pag kakataon na may sumundo sa akin mula sa paaralan at ito rin ang unang pag kakataon na makasama ko si kuya Jorel na mamasyal at mag libot kahit saan. Hindi tuloy maalis ang ngiti sa aking labi habang pinag mamasdan ko ito sa kanyang pag mamaneho. Sinasabayan niya ang kanya sa radyo ng kanyang sasakyan at paminsan minsan ay lumilingon ito sa akin saka nag bibitiw ng matamis na ngiti. Sa minutong lumilipas, dasal ko na sana hindi na matapos pa ang kasiyahan kong ito.. Kung maaari ko lamang pahintuin ang mga kamay ng oras.. hindi ako mag dadalawang isip na gawin ito..

itutuloy..

My Super Kuya Part 9: Stranded

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Nov 20, 2015

Part 9: Stranded

Alas 7 ng gabi noong nakarating kami ni Kuya Jorel sa restaurant, doon kami pumwesto sa ikalawang palapag kung saan matatanaw mo ang buong karagatan. At dahil nga nasa balkunahe kami ay mas ramdam ang lamig ng hangin na dumadampi sa aming balat, sinamahan pa ito ng magandang musika na siyang nag paparomantiko sa buong lugar. Noong mga oras na iyon ay hindi ko maitago ang labis na tuwa habang pinag mamasdan ko si kuya Jorel habang pumipili ito ng pag kain sa menu. “Kuya, ang ganda dito.” wika ko habang namamangha. “Syempre, ang lugar na ito ay inilalaan lamang sa mga personalidad na gusto ng privacy. Tumingin ka sa paligid mo, ang mga kasama natin dito ay mga politiko, mayayamang tao at mga artista. Gusto kasi nila ng tahimik na lugar kung saan maaari nilang masarili ang mga taong mahal nila.” paliwanag ni kuya Jorel kaya naman tumingin ako sa aking paligid at doon nga ay nakita ko ang ilang mga kilalang personalidad sa telebisyon na may kanya kanyang date. Feeling ko tuloy ay kadate ako ni kuya. Nakaka kilig lang pag iyong iisipin.

“Oyy Jorel!!” ang pag tawag na isang lalaki sa kabilang table kaya naman humarap si Kuya at ngumiti ito. “Kamusta? Tapos na ba ang taping sa sitcom?” bati naman ni kuya.

“Wow! Si Andrew Diaz! Yung komedyante sa sitcom twing sabado ng gabi!” sigaw ko sa aking isip.

“Hindi pa tol, balita ko gold record na ang album mo. Ayos ah. Bumili nga tong gf ko noong nakaraang linggo. Sino kasama mo?” tanong nito.

“Kapatid ko nga pala si Jonas.” pakilala ni kuya kaya nag bitiw ako ng isang matamis na ngiti at kinawayan ko ito. “Hello Jonas. Artistahin din ahh.” biro nito.

“Mana sa akin!” sagot naman ni kuya at nag tawanan sila.

Ipinag patuloy namin ang pag kain at dito ay lalong lumabas ang kasweetan ni kuya, nandyan yung siya na mismo ang nag lalagay ng pag kain sa plato ko at pati pag babalat at pag hihimay nito ay kanya ring kinareer. Minsan tuloy naguguluhan na rin ako dahil sa mga ipinapakita nya sa akin. Yung tipong mag yakap kami buong gabi, nagagalit ito kapag umuuwi ako ng late at madalas na kinilikilatis ang mga nakakatxt ko sa cellphone. Lalo tuloy akong naguguluhan sa aking sarili at sa kaperong dahilan ay tila yata umiibig ako sa kanya. Alam kong may pagka abnormal ang dating dahil mag kapatid kami ngunit may mga pag kakataon talaga na hindi ko makontrol ang aking nararamdaman lalo’t may kinalaman ito sa aming samahan.

Habang nasa ganoong pag iisip ako ay bigla na lamang nag bago ang ihip ng hangin sa paligid dahil lumakas ito at parang nag papahiwatig ng masamang panahon. Dito ko naalala na may bagyong parating kaya’t kahapon pa pinayuhan ang lahat na mag handa sa pag land fall nito sa aming lugar. Syempre ay hindi ko naman naitago ang labis na pangamba dahil baka may mangyaring masama sa amin ni Kuya lalo’t habang tumatagal ay palakas ng palakas ang alon sa karagaratan. “Pasensya na tol, nawala sa isip ko ang tungkol sa bagyong parating. Ang sabi kasi sa balita ay baka bukas pa raw ito mag landfall, hindi ko inaasahan na bigla itong hahagupit ngayong gabi.“wika ni kuya habang mabilis kaming lumalabas ng kainan.

“Nawala rin ito sa isip ko kuya. Mainam pa ay bilisan na natin ang pag uwi upang hindi tayo abutan sa daan ng bagyo.” mungkahi ko. “Pasensya na tol, nasira tuloy ang date natin. Babawi na lamang ulit ako sa susunod.” wika ni kuya na hindi halos maitago ang pag kadismaya. “Wala iyon kuya, masaya ako na nakasama kita ngayong gabi, iyon lang ay sapat na sa akin.” wika ko naman at niyakap ko ito ng mahigpit.

Tinahak namin ang daan pabalik sa aming bayan ngunit habang tumatagal ay mas lalo pang lumalakas ang ulan, kasabay nito ang hagupit ng malakas na hangin dahilan para mag katumbahan ang puno sa aming dinaraanan. Halos hindi na rin namin maaninag ang kalsada dahil sa sobrang bigat ng pag daloy ng ulan sa salamin ng sasakyan. “Delikado tol, mahihirapan tayong makalabas lalo’t palakas ng palakas ang hangin at ulan.” ang wika ni Kuya habang hinuhubad ang kanyang polong suot at isinuot naman nya ito sa akin. Sandong itim lamang ang natira sa katawan nito habang inaayos ang manibela para bumalik sa sentro ng siyudad. “Isuot mo muna iyang polo ko upang hindi ka lamigin.” ang wika nito sabay gulo sa aking buhok.

Ipinag patuloy ni kuya Jorel ang pag ddrive hanggang sa iliko nya ito sa isang hotel upang dito muna pag palipas ng gabi. “Mukhang stranded tayo dito tol. Tatawagan ko na lamang sina mama at papa dahil tiyak na nag aalala nya ang mga iyon.” wika ni kuya habang pinapark ang kanyang sasakyan..

Malakas pa rin ang ulan at hagupit ng hangin..

Pag dating namin sa hotel ay agad gumamit ng telepono si Kuya upang tawagan sina mama na noon kasalukuyang nag aalala. Habang kausap niya ang mga ito, ako naman ay nakatingin lamang sa bintana at pinag mamasdan ang masungit na panahon. Habang nasa ganoong pag mamasid ako, naramdaman ko na lamang ang kamay ni kuya Jorel na lumingkis sa aking bewang. Niyakap nya ako mula sa likuran. “Nag alala sina mama, buti na lamang at nakatawag agad tayo sa kanila. Huwag ka nang mag isip ng kahit na ano dahil nandito naman ako, hindi kita pababayaan.” bulong nito habang nananatili sa ganoong pag lingkis sa akin. Maya maya kusang bumitiw ito sa pag yakap sa akin at iniabot ang twalya. “Maligo kana muna, basa ng ulan ang likod mo, baka ka mag kasakit.” utos nito kaya naman agad akong sumunod.

Pag pasok ko sa banyo, agad kong hinubad ang aking saplot at wala akong initira. Lahat ng ito ay isinampay ko upang mabilis na matuyo. Tumapat ako sa valve ng shower at doon ay nag simula akong kuskusin ang aking katawan. Mula sa leeg, kili kili, pa baba sa aking dibdib. Sinabon ko rin ang aking pag kalalaki na noon ay nag sisimula nang tumigas at ang manipis na buhok sa ibabaw nito. Ninamnam ko ang pag sasabon sa aking katawan habang sinasalo ng aking mukha ang tubig na pumapatak sa valve. Masarao ito sa pakiramdam at nakakarelax ng pag iisip.

Tahimik..

Habang nasa ganoong posisyon ako ay biglang bumukas ang pinto cr at doon ay lagi gulat ko ng pumasok si Kuya Jorel dito. Lantad ang kanyang matipunong katawan, maputi at makinis. Nakaumbok ang dibdib at bilugan ng braso. Nakatapis ng twalya ngunit agad din niya itong hinubad dahilan para bumulaga sa akin ang kanyang pag kalalaki. Maputi ito, mapula ang ulo, trim ang buhok at sa palagay ko ay nasa 7 pulgada ang haba. Naka tayo na animo saging at galit na galit.

Tila may kuryenteng dumaloy sa aking katawan noong mga sandaling iyon dahilan para unti unting mabuhay ang aking pag ka lalaki. Sa sobrang hiya ay agad akong tumalikod habang takip takip si manoy gamit ang aking dalawang kamay. Mabilis kong kinuha ang aking twalya at nag tapis para hindi nya makitang naninigas ako. “Tapos kana ba?” tanong nito.

“Opo kuya.” ang sagot ko naman at akmang lalabas na ako ng biglang hilahin nito ang aking buhok pabalik sa kanya. “Hep hep, anong tapos? May bula pa iyang ulo mo at pati kili kili mo ay sabon pa.” pag pigil nito kaya naman inalis nya aking tapis at mag kasama kaming tumapat sa valve ng shower. Binanlawan niya ang aking ulo at pati ang ibang bula sa aking katawan. Nakakailang lamang dahil ang matigas na bagay na kanyang taglay ay dumidikit sa aking likuran at nag bibigay ito ng ibayong sensasyon.

Ipinag patuloy ni kuya ang pag kuskos sa aking katawan hanggang sa tuluyan na akong binalot ng kakaibang pakiramdam. Napasinghap na lamang ako habang ninamnam ang ginagawa niyang pag himas sa aking dibdib. “Kuuyaaa” ang usal ko.

Noong maramdaman ni kuya na nasasarapan ako ay mas lalo pa niyang pinag igihan ang pag himas sa aking katawan. Hindi ako makapaniwala na ang isa sa pinaka gwapong sa national television na si Kuya Jorel ay heto ngayon hubot hubad, naka buyangyang ang kanyang magandang katawan at matigas na pag lalaki sa aking likuran. “Ahhh kuyaaaa!”

“Bakit?” ang nakakalibog na tanong nito bagamat alam naman niyang nasasarapan ako sa kanyang ginagawa.

“Kuya masarap po..” ang tugon ko naman at maya maya ay laking gulat ko noong hawakan niya ang aking mukha at walang ano ano’y sinunggaban niya ako ng halik sa labi. Ito ang aking unang halik, mapusok at punong puno ng pag nanasa. Masarap humalik si kuya Jorel, matamis ang kanyang labi at malambot ito. Ang kanyang dila ay nag lalaro sa aking bibig kaya naman mas lalo pa akong binalot ng matinding pag nanasa.

Nag patuloy ang aming halikan habang mag kayakap at mag kadikit ang aming mga kahubadan. Bumubundol ang pag kalalaki ni kuya sa aking tiyan na parang isang mainit na kahoy na dumadampi sa akin balat. Makalipas ang ilang sandali ay pinunasan ni kuya ang aming katawan at mabilis nya akong inihiga sa kama, pumatong ito sa akin at sinumulang romansahin ang aking katawan. “Kuuyaaa bakit namin ginagawa ito?” ang tanong ko habang nasasarapan.. “Shhhhh, gusto kitang paligayahin tol, akin ka lang..” ang sagot nito habang punong puno ng pag nanasa ang kanyang mga mata.

Walang sawang halikan, pag dila sa aking leeg at pag kagat sa aking dibdib ang ginawa ni kuya Jorel kaya naman halos mabaliw ako sa matinding sarap. Maya maya bumaligtad naman ang aming posisyon, siya ang nasa ilalim at ako naman ang nasa ibabaw na ang ibig sabihin ay ako naman ang mag papaligaya sa kanya at iyon nga ang aking ginawa. Sinibasib ko ng halik ang kanyang leeg, balikat, kili kili at pati ang mga kamay nito ay dinilaan ko. Bumaba ako sa kanyang dibdib at nilaro ang mala holeng utong nito gamit ang aking dila.

Napapasinghap si Kuya Jorel sa aking ginagawa lalo na noong bumaba ako patungo sa kanyang naninigas na pag kalalaki. Ito ang unang pag kakataon na humawak ng ari ng ibang tao. Ang pula ng ulo nito na animo makopa at ang hugis ay parang saging na bahagyang naka kurba. Hindi pa rin ako makapaniwala ang isang sikat na kagaya niya at pinapantasya sa lahat ay heto ngayon sa aking harapan, nag dedeliryo at nasasarapan.

Sinumulan kong itaas baba ang aking kamay sa kanyang kaangkinan dahilan para mas lalo pang umungol ito ng mas malakas. Hinawakan niya ang aking ulo at itipat sa kanyang pag kalalaki. Kumatok ang ulo nito sa aking labi na ang ibig sabihin ay isubo ko ang kanyang sandata. Hindi ko naman siya binigo dahil malaya kong ibinuka ang aking bibig at sinumulang silindruhin ang kanyang kahabaan. Nabalot ng unggol at hingal ang buong silid. Habang masungit ang panahon labas ay mainit naman ang tagpo namin dito sa loob at tila wala kaming paki alam sa nangyayari sa aming paligid.

Ilang minuto ko rin itinaas baba ang aking ulo sa kahabaan ni kuya Jorel. Napapansin kong sinasalubong niya ang aking ginagawang pag silindro sa kanyang alaga kaya naman halos tumarak ito sa aking lalamunan. Maya maya ay kusa niyang binunot ang kanyang pag kalalaki sa aking ibibig at mabilis ako inihiga sa kama. “Aangkinin kita ngayon tol, akin ka lang” ang wika nito at muli akong ginawaran ng halik sa labi. Tumagal ng ilang minuto ang aming halikan hanggang sa maramdaman ko ang biglaang pag pasok ng kanyang daliri sa aking butas kaya naman napasigaw ako at napa pikit sa sobrang sakit “Kuyaaa huwag masakit po.”

“Itiisin mo tol, masasarapan ka rin mamaya.” ang bulong nito at marahan niyang iginalaw ang kanyang daliri sa aking butas, kasabay nito ang pag lalaro ng kanyang dila sa aking dibdib. Ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon hanggang bumilis na ang pag lalaro niya sa aking likuran at sa pag kakataong ito ay kakaibang sarap na ang aking naramdaman. Ang ungol ng sakit ay napalitan ng ungol ng pag nanasa kaya naman nag paubaya na lamang ako kay Kuya Jorel.

Nag patuloy siya sa kanyang ginagawang pag daliri sa aking likuran hanggang sa maya maya ay kusa niya itong hinugot kaya naman nabakante ang aking butas. Hingal na hingal pa rin ako at hindi mapigil ang pag dedeliryo sa sobrang sarap hanggang sa bigla may pumasok na malaking sa aking likuran kaya naman halos mapasigaw ako at doon mamalipit sa sakit. Kinapa ko ang bagay na iyon sa aking butas at laki gulat ko ng mahawakan ang galit na pag kalalaki kuya na nakatarak sa aking makipot na hiyas.

Hindi gumalaw si kuya at hinayaan lamang niyang naka babad ang kanyang pag kakalalaki sa aking kaloob looban. Hindi ko maipaliwanag ngunit pakiramdam ko ay punong puno ako at tila madudumi sa twing gagalaw ang kanyang matigas na laman. Halos wala patid ang pag halik nito sa aking labi at paminsan minsan ay hinihimas niya aking matigas na pag kalalaki. “Ahh sikip mo tol. Birhen ka pa…” ang bulong nito sabay dila sa aking tenga at dito nag simula na siyang umulos. Noong una ay mabagal lamang ngunit hindi nag tagal na bumilis ito na parang unti unti siyang nawawala sa kanyang sarili.

Pareho kaming nag dedeliryo at nilalamon ng makamundong pag nanasa kaya naman halos kapwa kami baliw at mapasigaw sa sobrang sarap na nadarama. Ramdam ko ang pag baon ng kanyang alaga sa aking kaloob looban at iyon ay nag bibigay sa akin ng ibayong sensayon. “Malapit na ko kuyaaaa!” ang sigaw ko kaya naman mas lalo pa niyang pinag igihan ang bayo. “Sabayan mo ko tol.. Heto naaaa!” sigaw rin ni kuya at doon ay sumabog ang mainit na katas nito sa aking loob, samantalang ako naman ay sa aking dibdib.

Kapwa kami hiningal..

At pawis na pawis.

Bumagsak si kuya sa aking katawan kaya’t kusang nabunot ang kanyang ari sa aking butas..

Muli nya akong ginawaran ng halik sa labi bago tuluyang bumangon para mag linis ng aming mga katawan.

itutuloy..

My Super Kuya Part 10: Pag kalito

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Part 10: Pag kalito

Kinabukasan..

Ginising ako ng kirot na nag mumula sa aking likuran, mukhang napasobra yata ang pag gamit ni kuya dito kaya’t hanggang ngayon ay dama ko pa rin ang pagkapunit nito. Mahimbing pa rin ang tulog ni kuya Jorel habang nakayakap ito sa aking katawan. Para kaming mag asawa sa aming posisyon kaya’t kahit papaano ay may kilig pa rin akong nadarama. Kung ganito ba naman kagwapo ang masisilayan mo tuwing umaga ay tiyak na gaganda ang gising mo.

Halos hindi ako makapaniwala na si kuya Jorel ang bumasag sa aking pag kabirhen. Siya ang aking naging unang halik at siya rin ang unang gumamit sa aking katawan. Hindi naman ako babae para mag inarte ngunit hindi ko lamang maisalarawan ang dapat kong maramdaman.

Alas 9 ng umaga noong magising si Kuya Jorel. Naabutan nya akong nag aayos ng aming mga damit. Tuyo na kasi ang mga ito at pinaplantsa ko na lamang. “Goodmorning, sipag ng baby ko ah.” ang bati nito sabay halik sa aking labi na akin namang ikinagulat. “Ganon? After ng naganap sa amin kagabi ay hindi na yata kapatid ang turing nya sa akin kundi kasintahan na. Kung dati ay sa noo lamang nya ako hinahalikan pag kagising sa umaga, ngayon ay nag level up na dahil sa labi na nya ako pinupuntirya.” bulong ko sa aking isipan habang patuloy sa aking ginagawa samantalang si kuya naman ay hubot hubad na nag tungo sa banyo upang mag hilamos.

Nasa ganoong posisyon kami ng biglang mag ring ang cellphone nito kaya naman inutusan nya akong sagutin ang tumatawag. “Tol sagutin mo, baka sina mama at papa iyan.” utos nito habang nag sisipilyo. Kaya iyon ang ginawa ko, kinuha ko ang kanyang telepono at sinagot ito. “Hello?” bungad ko.

Tahimik sa kabilang linya..

“Hello?”

“Hello, si Jorel ba ito?” boses ng isang babae. Parang galit ito at iritable ang boses

“Hindi po, kapatid po nya ito.” salita ko naman.

“Ah ganoon ba? So tinatago nyo pala si Jorel? Pinuntahan ko siya sa set at lokasyon ng mga tapings nya ngunit leave daw ito ng hindi nag papa alam sa akin. Nasaan siya?!” galit na tanong nito.

“Eh teka, sino po ba kayo?” nag tataka kong tanong.

“Ako si Vanessa ang girlfriend nya. Pakisabi sa kuya mo na puntahan nya ako mamayang alas 4 ng hapon sa unit ko, kailangan ko siyang makausap! Maliwanag ba?” paglilinaw nito.

“Makakarating po.” sagot ko naman na tila nakaramdam ng kakaibang pag inis.

“Ok GOOD!!” wika nya sabay patay ng end call button.

Tila napako ako sa aking kinatatayuan noong mga sandaling iyon. Natulala ako habang hawak ang cellphone ni kuya. Parang may matulis na bagay ang tumusok sa aking dibdib noong marinig ko ang salitang “Girlfriend”, paanong nagawa ni kuya Jorel na galawin ako kung ganoong “in a relationship” pala ang status nito? Bakit niya ako hinahalikan at bakit nya ako itinuturing na espesyal? Nakakalito ngunit ibayong sakit ang namayani sa aking dibdib noong mga sandaling iyon.

“Sinong tumawag tol?” ang tanong ni kuya habang pinupunasan ang kanyang katawan. “Ahh, si Vanessa kuya, GF mo daw. Pinapasabi nya na puntahan mo daw siya sa kanyang unit mamayang alas 4 ng hapon. Nais ka raw niyang makausap.” ang wika ko habang nakangiti.

Tila naman natahimik si Kuya at kinuha ang kanyang cellphone sa ibabaw ng kama. Umupo ito habang nakatitig sa screen ng kanyang gadget. Ako naman ay umarteng walang paki alam at itinuloy ko na lamang ang pag aayos ng aming mga damit bagamat tila sumisikip ang aking dibdib sa tuwing nasisilayan ko ang kanyang mukha.

“May karelasyon pala siya.. Paano nya nagawang gamitin ang aking katawan? Kung sa bagay, kasalanan ko rin naman dahil binibigyan ko ng malisya ang kanyang pag halik sa aking labi, tila yata nawala sa aking isip na artista ito at kung sino sinong tao na ang nakahalikan sa mga pelikula. Siguro ay laro lamang din ang tingin nya sa aming ginagawa. Hanggang doon lang at hindi na lalagpas pa.” bulong ko sa aking sarili.

Noong araw ding iyon ay hindi ako nag pahalata kay Kuya Jorel, pilit kong itinago ang aking pag seselos at mas pinili kong kumilos ng normal bagamat bakas sa kanyang mukha ang matinding pag aalala dahil hindi ako makalakad ng maayos sanhi ng pag gamit nya sa aking butas at isa pa ay tila naguguilty ito na malaman kong may karelasyon sya sa katauhan ng modelong si Vanessa Castillo. “Tol, ayos ka lang ba? Kanina ka pa wala kibo ah. Nag aalala na ako sa iyo.” ang tanong ni kuya habang lumalakad ako papasok ng bahay.

“Oo naman kuya lang ako.” sagot ko naman sabay bitiw ng isang matamis na ngiti.

“Tol, alam kong di ka okay. Patawarin mo ako, nadala lamang ako ng matinding pag nanasa kagabi. Alam kong nasaktan kita.” wika nito

“Wala iyon kuya.. wag mo nang isipin. Kalimutan na natin na nangyari iyon.” tugon ko at pinag patuloy ko na lamang ang aking pag lalakad patungo sa aming silid. Dito ay nag pasya akong mahiga at ipikit na lamang ang aking mata, ni hindi ko na kinausap si kuya Jorel dahil tila wala rin naman itong balak ipaliwanag sa akin ang tungkol sa kanyang GF, wala lang. Ayoko rin namang mag tanong dahil baka isipin niyang nag seselos ako, ewan umasa lang siguro ako sa pekeng yakap at halik nya. Ang ibig kong sabihin ay ang halik nyang “pamigay at bukas sa lahat”. Medyo mean pero ganoon na rin iyon.

Alas 3 ng hapon noong magising ako, pag labas ko ng kwarto ay agad kong nakita si mama na nag gagawa brownies sa kusina. Si papa naman ay nag lilinis ng mga sasakyan sa bakuran. Hinanap ko si kuya Jorel ngunit hindi ko ito nakita sa paligid. “Wala ang kuya mo, nakagayak ito kanina at nag aapurang umalis.” wika ni mama habang abala sa kanyang ginagawa. Hindi ko na kailangang mag isip pa, alam kong doon siya nag tungo sa kasintahan niya upang makasama ito. Aaminin kong nasasaktan ako dahil sagad sa buto ang pag seselos ko ngunit sa kabilang banda ay dapat ko ring tanggapin na ang lalaki ay para lamang sa babae at mali ang nararamdaman ko para sa kanya.

Pinilit kong libangin ang aking sarili, tinulungan ko si papa sa pag lilinis ng mga sasakyan at pati pag lilinis ng bakuran ay ginawa ko rin upang maiwaksi sa aking isipan ang sakit na nadarama. Sinubukan ko ring manood ng tv ngunit tila yata isang sumpa na makita kong topic sa isang talk show si Kuya Jorel at ang kanyang kasintahan. “Kanina lamang daw ay namataan ng camera sina Jorel at Vanessa na nag lalakad sa mall, sweet na sweet ang dalawa at mag kaholding hands pa. Nahuli rin ang pag nanakaw ng halik ni Jorel sa dalaga habang papasok ito ng elevator.” iyan ang lamang ng balita at naka post sa national television ang mga stolen shot ng kanilang “date”. Pati sa mga social media sites ay namamayagpag din ang larawan ng dalawa na tila isang perfect couple na kina kikiligan ng lahat.

“Siguro ay may dahilan si Jorel kaya niya ginawa iyon. Alam mo naman sa mundo ng showbiz, kailangan ng publicity dahil kapag wala ka nito ay tiyak na lulubog ang career mo. Hindi naman kita masisisi kung nahulog ang loob mo sa kanya at isinuko mo ang iyong sarili dahil tao lang naman tayo na nakakagawa ng mga bagay na hindi natin inaasahang magagawa natin kapag tayo ay umiibig.” ang paliwanag ni Sir Lagman habang kapwa kami naka upo sa seawall ng karagatan.

“Alam kong mali ang aking nararamdaman para sa kanya ngunit bakit kapag kasama ko siya, pakiramdam ko ay tama ang lahat? Naiinis ako dahil pinaramdam nya sa akin na espesyal ako sa lahat ng pag kakataon ngunit mas naiinis ako sa aking sarili dahil hinayaan ko lamang siyang gawin ito.” patuloy kong pag iyak.

“Kung nag mamahalan sina Jorel at ang kanyang kasintahan ay maging masaya ka na lamang sa kanilang dalawa. At isa pa ay lalaki ang kuya mo, may mga pangangailangan ito na sa babae lamang niya matatagpuan. Sa bandang huli ay wala kang magagawa kundi ang kalimutan na lamang ang nararamdaman mo para sa kanya dahil una pa lang ay alam mo nang mali ito.” paliwanag pa nya.

“Mali nga ito, una palang ay alam kong talo na ako.. Siguro nga ay dapat na kalimutan ko na lamang ang nararamdaman ko para sa kanya at susubukan kong mamuhay ng normal.. Ang akala ko lang kasi ay pwede na ang hindi pwede at posible na ang imposible. Naniwala lang ako na maaaring mabago ang lahat.. ngunit hindi pala..” ang bulong ko naman habang hindi maitago ang labis na sakit.

“Huwag kana umiyak. Hindi naman tamang nag papakasaya ang kuya mo doon sa piling ng kasintahan niya at ikaw naman ay nilalamon ng matinding kalungkutan dito. Tumingin ka sa paligid, masaya ang lahat at maganda rin ang pag lubog ng araw sa kalangitan, maraming mga simpleng bagay ang maaaring mag pangiti sa atin. You deserve to be happy Jonas… without him.. Pakawalan mo ang mga bagay na nakakasakit sa iyo, bata ka pa at marami pang nag hihintay sa iyo.” wika ni Sir Lagman at niyakap ako ng mahigpit nito. At mag kasabay naming pinag masdan ang pag lubog ng araw sa kalangitan bagamat malamlam pa rin ng kulay nito dahil sa nag daang bagyo.

Alas 10 ng gabi noong makauwi ako sa bahay. Pag pasok ko ng pinto ay si papa lamang naabutan ko, nanonood ito ng tv habang nakahiga sa sofa. Walang kuya Jorel na sumalubong sa akin. Siguro ay doon ito nag palipas ng gabi sa unit ng gf nya. Masaya nilang pinag sasaluhan ang magdamag habang ako naman ay binabalot ng hindi maipaliwanag na lungkot.

Namalayan ko na lamang ang pag tulo ang luha sa aking mga mata habang pinag mamasdan ang kisame na tila nililipad kung saan ang aking isipan. Damang dama ko ang ibayong sakit dulot ng umasa sa mga bagay na imposibleng mangyari sa akin. Siguro ay hanggang dito na lang ang pantasya ko at kailangan ko na ring pigilan ang nababaliw na pusong taglay ko bago pa tuluyang walang matira sa akin kundi purong sakit nalang at pag kabigo..

Music Playing..

Everything

Lifehouse

Find me here, speak to me I want to feel You, I need to hear You You are the light that’s leading me To the place where I find peace again

You are the strength that keeps me walking You are the hope that keeps me trusting You are the light to my soul You are my purpose, You’re everything

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

’Cause You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

Ito ang tama at nararapat kong gawin.. Ang iwasan at iwaksi ang aking nararamdaman para sa taong iniibig ko..

Noong gabi ring iyon ay nag pasya ako na kalimutan na lamang ang pag mamahal ko para kay Kuya Jorel.. Iiwasan ko na siya hanggang sa muli kong makasanayang mabuhay ng wala siya sa aking tabi.

itutuloy..

My Super Kuya Part 11: Concert

PAUNAWA: Ito po ay isang BXB Fantasy story.

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Noong gabi ring iyon ay nag pasya ako na kalimutan na lamang ang pag mamahal ko para kay Kuya Jorel.. Iiwasan ko na siya hanggang sa muli kong makasanayang mabuhay ng wala siya sa aking tabi.

Part 11: Concert

Alas 7 ng umaga noong ako ay nagising, ramdam ko pa rin ang sakit at lungkot dulot ng mga gumuhong pangarap ko para sa amin ni Kuya Jorel. Tapos na ang isang magandang fairytale at ngayon ay balik na sa reyalidad ang lahat.. Muli nanaman akong mag iisa, nakakalungkot ngunit hindi na nito mababago pa ang desisyon kong iwasan si kuya Jorel, gagawin ko ito para sa aking sarili.. Upang hindi na ako masaktan pa ng paulit ulit.. Tutal ay isang linggo na lamang ang pasukan at sa susunod na linggo ay Sembreak na, siguro ay uuwi na lang muna ako sa probinsya para tuluyang makalimot.

Pag katapos mag ayos ng sarili ay agad akong pumasok sa paaralan. Dito ay pilit kong iniwaglit sa aking isipan si Kuya Jorel ngunit kahit anong gawin ko ay tila isang sumpa itong sumusunod sa akin. Pag pasok ko ng gate ay agad kong nakita ang tarpaulin ng HRM department, si Kuya pala ang endorzer ng culinary arts and sciences. Naka suot ito ng chef uniform at naka ngiti habang hawak ang kawali at sandok. “Gwapings ng kuya mo ah.” ang wika ni Sir Lagman habang nakatayo sa aking likuran. “Paasa naman” sagot ko sabay tawa ng malakas. “Mabuti naman at nakuha ng HRM department si Kuya bilang model nila. Buti naman at pumayag ito at hindi sila pinaasa.” dagdag ko pa.

Natawa si sir Lagman at inakbayan ako nito. “Hugot pa more Mr. Mendoza, mabait na tao naman iyang kuya mo. Alam mo ba ang sabi nila ay libre lamang daw iyan at hindi nag bayad ang kapatid mo. Ang totoo ay nakatipid tayo ngayong taon dahil maging sa IT department ay libre lang din. Si Jeffrey naman ang modelo natin doon. Pinilit lamang ito ni Harry na mag post para sa tarpaulin. Malaking tulong talaga sila sa pag hatak ng mag aaral dito sa campus. Iba ang nagagawa nila pag dating sa marketing strategies.”

“Wala na ako paki alam kay kuya Jorel. Kakalimutan ko na lamang ang ano mang nararamdaman ko para sa kanya.” sagot ko naman sabay lakad palayo.

“Mukhang masyado mo yatang dinamdam ang mga bagay na napag usapan natin kahapon Mr. Mendoza?” wika ni sir habang lumalakad kasabay ko.

“Hindi naman po, napag tanto ko lang na walang patutunguhan ang pag tingin ko kay Kuya Jorel. Aasa nanaman ako sa wala kaya’t mas makabubuti na ito. Choice ko ang iwasan siya dahil iyon ang tama at makabubuti.”

“Alam mo Mr. Mendoza, kung ang pag iwas mo sa isang bagay na nakakasakit sa iyo ay mag dudulot lamang ulit ng panibagong sakit, mas makabubuti pang huwag mo nalang itong gawin. May mga bagay na hindi natin mababago at wala tayong magagawa kundi pakawalan ito. Sana ay isaalang alang mo iyon. So paano? See you later.” pag papalam ni sir Lagman sabay tapik sa aking balikat. Iniwan nya akong nakapako sa aking kinatatayuan habang patuloy na iinisip kung tama ba ang gagawin kong pag iwas kay Kuya Jorel o baka lumikha lamang ito ng panibagong sakit katulad ng sinasabi ni Sir Lagman? Bahala na nga.. Basta ang mahalaga sa ngayon ay mawala ang nararamdaman ko para sa kanya.

Alas 3 ng hapon noong matapos ang aming klase, maaga pa para umuwi kaya’t nag libot muna kami ni Harry sa kabilang bayan kung saan may masarap na kainan. Pag dating doon ay pilit kong nilibang ang aking sarili, halos lahat ng matatamis na desserts ay nilantakan ko upang maging maganda ang mood ko. “Nga pala tol, bakit di mo kasama si kuya Jeff?” tanong ko kay Harry.

“Kanina pa siya umalis bro, guest kasi sya sa concert ni Sarah doon sa open arena sa kabilang probinsya, sasayaw ang grupo nila. At nakita ko rin na guest ang kuya Jorel mo, kakanta rin yata siya doon sa concert. Gusto mo manood tayo?” naka ngising tanong Harry.

“Manood? Paano?Hindi ba malayo ang kabilang probinsya dito?” tanong ko naman.

“Mayroon akong dalawang ticket, manonood sana sina mama at papa kaso ay nag karoon sila ng emergency meeting sa opisina kaya’t ibinigay na lamang niya sa akin. 1 and a half hour lang ang byahe patungo doon sakay ng airconditioned bus. Alas 4 na kaya’t bago mag 6 ng hapon ay nandoon na tayo. 7pm pa naman ang simula ng concert diba? Tara!” excited na pag yaya ni Harry kaya naman inapura na namin ang pag kain at mabilis na pumara ng taxi patungo sa terminal ng bus.

Pag dating sa terminal, agad kaming sumakay patungo sa naturang probinsya na pag dadausan ng concert. Kapwa kami naka suot ng uniporme, napag kakamalan tuloy kaming mga estudyanteng pasaway na nag ccutting classes. Habang nasa byahe ay maigi kong pinag masdan ang paligid at tila yata nalilibang ako sa mga tanawin dito. Samantalang si Harry naman ay nabala sa pag uupload ng picture sa kanyang Instagram account. Marami kasi itong followers kaya’t panay ang pag update sa kanyang status.

Alas 6 ng gabi, narating namin ang arena na pag dadausan ng naturang concert. Nakapila pa rin ang mga tao at ang lahat ay nasasabik makapasok sa loob ng venue kaya naman nakipila na rin kami sa mga ito. “VIP pass po ang ticket nyo sir. Front seat po kayo.“ang wika ng gwardya at agad nya kaming pinasamahan sa vip area. “Wow! Asteg mo tol. Akalain mo VIP pa tayo!” ang namamangha kong wika sabay akbay dito. “Syempre! Malabo kasi ang mata ni papa kaya VIP ang ibinigay ni kuya, buti nalang at hindi sila nakapunta.” sagot ni Harry habang umuupo kami sa reserved seats.

Ilang minuto pa ay nag simula na ang concert. Hanep ang hiyawan ng mga tao noong lumabas ang major artist sa entablado. Halatang pinag kagastusan ang production number dahil sa dami props at back up dancer na sumasayaw dito. Halos mabingi ang aming mga tenga sa tindi ng pag tili at pag sigaw ng mga taga hanga. Matapos ang bonggang opening number, nag bigay ng kaunting mensahe ang main artist at muli itong nag pasiklab sa pag kanta ng kanyang mga hits sa radyo at telebisyon.

Makilipas ang halos apat na medley song, napagod ang artista at para makapag rest ng kaunti, tinawag nya ang isa sa pinaka mahusay na mananayaw ng hiphop sa bansa at iyon nga si Jeffrey ang kapatid ni Harry. Halos dumagundong ang malakas na sound ng sayaw habang ito ay lumalabas at nag hihiyawan ang mga tao. Pati si Harry ay naki sigaw na rin at proud na proud sa kanyang kapatid. Suot ni Jeffrey ang isang itim na jacket na kanyang hinubad at itinapon sa audience. Sandong itim lamang ang natira sa katawan nito habang gumigiling at umiindak dahilan para mas lalong mabaliw ang mga nanonood. Hindi mapag kakaila na mahusay ito sa tumbling at stunts kaya naman hindi nakapag tataka na maraming humahanga sa kanya.

Matapos ang number ni Kuya Jeffrey, muling lumabas ang main artist suot ang sexing damit at doon ay muling kumanta ito ng mga kanta nina beyonce, rihanna, arianna grade at iba pa. Walang kapaguran ito sa pag sayaw at pag birit ng makapanindig balahibong high notes kaya naman mas lalo pang humanga ang mga tao. At katulad kanina, makalipas ang maraming medley songs ay muling nag pahinga ang main artist ngunit bago iyon ay nag salita pa ito. “Ang susunod kong guest ay isa sa mga crush kong personalidad dito sa showbiz.. (Hiyawan ang mga tao). Natutuwa ako dahil pinag bigyan nya ako ngayong gabi. Ladies and Gentlemen… Ang pinaka gwapong mukha sa ating industriya.. Jorelllll Mendoza!!”

Nag wala ang mga taong manonood at umapaw ang matinding excitement sa buong arena. Pati mga lalaki at bakla ay nakihiyaw na rin..

Namatay ang ilaw sa buong venue dahilan para dumilim dito.. At mula sa stage ay sumindi ang isang maliwanag sa spot light. Doon ay nakita ng lahat na nakatayo si Kuya Jorel suot ang itim na leather jacket, puting tshirt na hapit na hapit sa kanyang katawan at itim na fitted jeans. Lalong gumwapo si Kuya sa kanyang ayos na parang isang miyembro ng boy group sa korea.

Hinawakan nito ang mikropono at isinukbit ang kanyang gitara, doon ay nag simula siyang katanhin ang single hit sa kanyang album. Halos maganda pa rin ang boses nito kahit naka live sa open arena. Dominante ang mga babaeng tumitili at isinisigaw ang kanyang pangalan. Maya maya ay mas lalong nag wala ang mga tao noong mag flash sa big screen ang kanyang mukha na talaga naman napaka gwapo mapa malayo o mapa close up.

Everything

Lifehouse

Find me here, speak to me I want to feel You, I need to hear You You are the light that’s leading me To the place where I find peace again

You are the strength that keeps me walking You are the hope that keeps me trusting You are the light to my soul You are my purpose, You’re everything

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

You calm the storms, and You give me rest You hold me in Your hands, You won’t let me fall You steal my heart, and You take my breath away Would You take me in, take me deeper now

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

’Cause You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

Sinasabayan ng lahat ng kanyang pag kanta habang itinataas sa ere ang kanilang mga kamay. Ako naman ay naka nga nga lamang habang pinag mamasdan si Jorel sa ganoong pag kanta. Hindi ako makapaniwala na ang taong nakikita ko sa entablado ay ang taong katabi kong matulog tuwing gabi, kayakap ko at kalambingan. Ibang iba sa nakikita ko ngayon na tila ba imposible ko siyang maabot.

Makalipas ang isang kanta, kumaway ito at nag pasalamat sa mga manonood. Ngunit tila yata ayaw na siyang paalisin ng mga tao dahil halos buong arena ay sinisigaw ang katagang “MORE! MORE! MORE!!” Kaya naman napangiti ito at muling isinukbit ang kanyang gitara at kasabay nito ang isang masigabong palakpakan mula sa mga nanonood.

You and Me

Lifehouse

What day is it? And in what month? This clock never seemed so alive I can’t keep up and I can’t back down I’ve been losing so much time

Cause it’s you and me and all of the people With nothing to do, nothing to lose And it’s you and me and all of the people And I don’t know why I can’t keep my eyes off of you

All of the things that I want to say Just aren’t coming out right I’m tripping on words, you got my head spinning I don’t know where to go from here

Cause it’s you and me and all of the people With nothing to do, nothing to prove And it’s you and me and all of the people And I don’t know why I can’t keep my eyes off of you

Something about you now I can’t quite figure out Everything she does is beautiful Everything she does is right

Cause it’s you and me and all of the people With nothing to do, nothing to lose And it’s you and me and all of the people And I don’t know why I can’t keep my eyes off of

You and me and all of the people With nothing to do and nothing to prove And it’s you and me and all of the people And I don’t know why I can’t keep my eyes off of you

What day is it? And in what month? This clock never seemed so alive

Matapos kumanta si kuya Jorel ay agad na nag pasalamat ito at mabilis na tumakbo sa backstage habang patuloy na kumakaway sa mga taga hanga. Kinalabit naman ako ni Harry at bumulong ito sa akin. “Tapos na mga perform sina kuya, tayo na sa backstage at ayain silang umuwi. Wala na silang agenda dito.” mahinang usal nito sabay hitak sa akin patungo sa backstage.

“Seryoso ka?Baka hindi tayo papasukin doon?” pagamba ko naman. “Edi sisigaw ako at mag iiskandalo.” naka ngising sagot nito sabay hugot ng dalawang pirasong rosas sa boquet na nakalagay sa stage. “aanin mo naman iyan?” tanong ko. “oh heto, tig iisa tayo. Mag papakilala tayong fan nina Kuya Jeff at Kuya Jorel para papasukin tayo.” ang sagot nito. Agad kaming tumulak patungo sa backstage at tulad ng inaasahan ay hinarang kami ng mga gwardya. Mabuti nalang dahil ang isa sa mga ito ay isa sa mga empleyado ni papa sa kanilang kompanya kaya’t mabilis kaming naka pasok. Pag dating sa loob ay agad naming hinanap ang dressing nina kuya Jeff at Kuya Jorel.

Makalipas ang ilang minutong pag iikot ay natagpuan din namin ang dalawa. Mag katabi ito ng silya habang inakamayan ang mga taga hangang nag bibigay ng mga regalo sa kanila. Halos nag mukha flowershop at toy kingdom ang bawat sulok ng dressing room nila dahil sa dami ng mga taga suportang dumadagsa. “Kuyaaaaa!!” ang sigaw ni Harry at noong makita siya ni Kuya Jeff ay agad na tumayo ito upang lapitan siya. Iniwan nya ang mga fans para lamang puntahan ang kapatid, kaibahan kay kuya Jorel na patuloy pa rin sa pakikipag kamay at pag papa picture sa mga ito.

Makalipas ang ilang minuto, unti unting humupa ang mga tao sa paligid at nanatili lamang ako sa aking kinatatayuan. At dahil nga wala nang taga hanga sa paligid ni Kuya Jorel ay agad niya akong nakita sa di kalayuan. Gumuhit ang ngiti sa labi nito kaya naman humakbang ako palapit sa kanya upang iabot ang rosas na aking dala.

Nasa ganoong pag lakad ako ng biglang bumulaga sa harapan ko si Vanessa at mabilis na lumakad patungo kay kuya. Naka suot ito ng sexing damit na hapit na hapit sa kanyang katawan. Nagulat ako sa kanyang pag sulpot kaya naman napahinto ako sa pag lalakad. Tila walang nagawa si kuya lalo na noong yakapin sya nito at kumandong sa kanyang hita. “Congrats babe” ang wika nito at doon ay hinalikan niya si kuya bibig. Torrid kiss ang ginawa nito at ilang sandali pa ay nakita kong lumaban na rin ng halikan si Kuya Jorel sa kanya at parang nalimutan nya agad na nasa paligid lamang ako.

Tumagal ng ilang minuto ang halikan nila hanggang sa tuluyang mag bitiw ang kanilang mga nguso. “Pareng Jorel, mauna na ako umuwi. Ikaw?” tanong ni kuya Jeff. Sasagot sana si kuya Jorel ng biglang takpan ng mangkukulam na si Vanessa ang bibig niya. “Shhhh, Mauna kanang umuwi Jeff.. Sa unit ko matutulog si Jorel ngayon gabi.” ang sagot nito dahilan para matawa si Jeff at biro pa ito. “Oh paano pare mauna na kaming umuwi. May condom ako dyan sa drawer gamitin mo para hindi ka maka disgrasya.” ang biro nito sabay tawa ng malakas.

Tahimik..

Unti unting sumikip ang aking dibdib at nang gilid ang luha sa aking mga mata. Nag katinginan kami ni Kuya Jorel at kasabay nito ang unti unting pag bitaw ko sa bulaklak na aking hawak. Tila isang slow motion ang pang yayari dahil kasabay ng pag bagsak ng pulang rosas sa sahig ay siya naman pag talikod palayo sa kanya.

Mukhang tama nga ang aking desisyon na kalimutan na lamang siya. Dahil kung patuloy akong aasa sa mga bagay na imposible ay para akong nag hahanap ng tinapay sa tindahan ng mga hardware. Imposible.. at masasaktan lamang ako sa wala.

itutuloy..

My Super Kuya Part 12: Iwas

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Mukhang tama nga ang aking desisyon na kalimutan na lamang siya. Dahil kung patuloy akong aasa sa mga bagay na imposible ay para akong nag hahanap ng tinapay sa tindahan ng mga hardware. Imposible.. at masasaktan lamang ako sa wala.

Part 12: Iwas

Lumipas ang mga araw, sineryoso ko na ang pag iwas kay kuya Jorel, kapag nag ttxt ito o tumatawag ay hindi ko sinasagot. Kapag nag aaya itong lumabas ay madalas tumatanggi at nag papanggap na busy sa skul dahil nga finals. Kapag mag katabi naman kami sa pagtulog ay hindi ako yumayakap sa kanya, mabuti na lamang dahil madalas itong umuuwi ng madaling araw galing work, tulog na ako nun o kaya ay nag papanggap na tulog upang hindi nya istorbohin. Pag gising ko naman sa umaga ay diretso agad ako para maligo, bigla na lamang akong aalis ng walang paalam. Basta wala na akong paki sa kanya at sana ay wala na rin siyang pakialam sa akin. Halos pulit ulit na ganito ang ginagawa ko at batid kong napag hahalata na rin nya ito.

Iyon nga lang, hindi ko alam kung manhid lang ba si Kuya o sadyang eng eng lang siya dahil tila hindi nito sineseryoso ang aking ginagawang pag iwas sa kanya. Minsan kapag uumuwi ito ay palaging may pasalubong sa akin, kung minsan naman kapag pumapasok sa aking silid ay palaging may regalong nag hihintay sa akin. Mga stuffed toy, gadget, kwintas, bagong sapatos at kung ano ano pa. Tila nanunuyo ito na hindi mo mawari ang style nya.

Sa pag lipas ng mga araw ay tuloy pa rin ang aking ginawang pag iwas kay Kuya Jorel, kapag kumakain kami sa harap ng lamesa ay wala akong kibo o kaya ay parang hind ko siya nakikita bagamat siya ang madalas na nag sasalin ng pag kain sa aking plato. Ito ang mga eksenang hindi nakaligtas sa mata nina mama at papa kaya naman isang hapon ay kinausap na ako ng mga ito.

“Jonas,ano bang problema nyo ng kuya Jorel mo? Araw araw na umuuwing malungkot ang kapatid mo dahil hindi mo raw siya pinapansin. Ano ba ang nangyayari sa inyong dalawa?” tanong ni mama

“Ma, wala po. Busy lang ako sa school at isa pa ay busy rin si Kuya Jorel sa career nya sa showbiz. Baka naninibago lamang ito na hindi na ako umaastang FAN na sunod ng sunod sa kanya.” sagot ko habang ineemphasize ang salitang “fan”.

“Anak kahit na kailan ay hindi ka itinuring na fan ng kuya mo. Mahal na mahal ka nya. Di ka ba naaawa sa kanya? Araw araw ka niyang sinusuyo at nireregaluhan ng kung ano ano para lang makipag ayos ka sa kanya. Kung may nagawa mang pag kakamali sayo ang kuya mo ay bigyan mo ito ng pag kakataong makabawi sa iyo. Mahal namin kayo pareho kaya’t ayaw naming nakikitang hindi kayo mag kasundo.” wika naman ni papa.

“Hala! Join forces ang mag asawa para masugpo ang evil na si Jonas!” sigaw ko sa aking sarili. “Naninibago lamang si Kuya dahil hindi na ako parang isang aso na sunod ng sunod sa kanya.” ang pag mamaktol ko at habang nasa ganoong pag uusap kami ay bigla naman pumasok si kuya Jorel, naka suot ito ng puting tshirt at basketball short, mukhang galing lang sa pag lalaro dahil pawis pa ito. At ang nakapag tataka ay bigla na lamang lumungkot ang kanyang mukha noong makita akong kinakausap nina mama at papa.

“Tingnan mo nga, hindi ka ba naaawa sa kuya mo? Malungkot ang itsura nya at napaka tamlay pa.” ang nag aalalang wika ni mama habang nakatingin kay kuya Jorel na noon ay parang isang tupa na inapi ng sampung lobo. Daig pa nito ang si winnie d pooh sa sobrang pag papa awa.

“Natural madadala kayo sa ekspresyon ng mukha nya dahil artista sya. Magaling umarte!” ang sigaw ko naman sa aking isipan. “Hindi ako naaawa sa kanya. May GF naman siyang nag papasaya sa kanya. Hindi nya ko kailangan!” ang galit kong salita sabay walk out sa pinto na kanila namang ikinagulat. Ewan ba, maging ako ay nagulat din sa sagot ko pero huli na para takpan ang bibig ko.

Edi ayun nga, umalis ako ng bahay at iniwan sina mama doon sa sala. Noong mga oras na iyon ay hindi ko alam kung saan ako pupunta kaya naman nag lakad na lamang ako patungo kung saan man ako dalhin ng aking mga paa. Habang nasa ganoong pag lalakad ako ay bigla na lamang bumusina ang sasakyan ni Kuya Jorel sa aking likuran na akin namang ikinagulat. “Tol mag usap tayo…” ang sigaw nito habang naka dungaw sa bintana. “Wala tayong pag uusapan… Ayokong makita ka at lalong ayokong kausapin kaaa!!” sigaw ko naman sabay takbo palayo sa kanya ngunit agad naman niyang pinatakbo ang sasakyan at iniharang ito sa aking daraanan. “Jonas! Mag usap tayo! Huwag mo akong sinisigawan dahil mas matanda ako sayo. Mag uusap tayo sa ayaw at sa ayaw mo naintindihan mo ba iyon?!” ang galit na salita nito at bigla na lamang binuhat ang aking katawan at saka inihagis na parang laruan sa loob ng sasakyan. “Kung sasawayin mo ako ay makakatikim ka sa akin!” ang saad pa nito kaya naman wala akong nagawa kundi ang umupo sa likod ng kanyang sasakyan at manalungko na parang isang batang naaapi.

Nag patuloy si kuya sa pag mamaneho hanggang sa makarating kami sa isang tahimik na lugar, isa itong tulay na bihira lamang ang dumaraan dahil paakyat na ito ng bundok. Mapayapa ang paligid, mabango at sariwa ang hangin, maganda ang tanawin at napaka positibo ng awra ng mga ito. Talagang dito ako dinala ni Kuya upang kumalma ang aking damdamin. “Tol, gusto kong malaman kung ano ba ang problema mo? Bakit mo ba ako iniiwasan?“seryosong tanong nito habang nakatitig sa aking mga mata.

“Bakit hindi mo itanong sa sarili mo?”

“Hindi naman ako tanga tol, may bagay lang talaga na hindi ko maintindihan dahil ayaw mo akong diretsuhin. Ngayon tol, ano ang kasalanan ko sayo?” ang muling tanong nito

“Wala kang kasalanan kuya, kung tutuusin nga ay AKO MISMO ang may kasalanan sa aking sarili. Alam mo kung ano iyon? Dahil hinayaan ko ang aking sarili na mahulog sayo! Na umasa at paniwalaan na maaaring matupad ang mga pangarap ko.” ang sigaw ko at doon ay unti unting naumo ang luha sa aking mga mata. “May girlfriend ka naman pala, ginamit mo pa ako!”

“Tol, hindi kita ginamit. Ginawa ko iyon dahil mahal kita. Nangako naman ako sayo na aalagaan kita pag katapos ng nangyari sa atin. Hindi kita pababayaan, paniwalaan mo sana ako.”

“Huwaw! May kasintahan ka diba? So ano ako sayo KUYA? Parausan mo?!”

“Tol mali ka doon.. Please..huwag ka namang ganyan.”

“Kung mali ako ay ano ang TAMA? Huwag mong sabihin sa akin na tama ang ginagawa mong pag mamahal sa dalawang tao ng sabay? Maaari kang mag mahal ng dalawang tao sa mag kaparehong pag kakataon pero hindi mo sila maaaring mahalin ng mag kaparehong timbang.”

“Mahal kita tol.. noon pa.. wala kang idea kung ano ka sa akin!” wika ni kuya Jorel habang hinahawakan ang braso ko.

“Wala akong idea dahil ang pag mamahal mo sa akin ay punong puno ng libog at pag nanasa. At paki usap huwag mong isumbat sa akin ang mga ideya mo dahil hindi mo alam ang lungkot at sakit na pinag daraanan ko sa tuwing sumasapit ang gabi na nasa piling ka ng ibang tao. Ayoko nang umasa… tama na.. Uuwi na ko..” ang sagot ko at doon ay nag lakad ako ng mabilis upang makalayo sa kanyang kinalalagyan.

“Jonas!Bumalik ka rito! Hindi pa tayo tapos mag usap..May nais akong sabihin sa iyo..Please!” ang sigaw nito habang hinahabol ako.

“Wala na akong paki sa mga sasabihin mo.. Aasa naman ako at nganga nga sa bandang huli!” sigaw ko rin habang patuloy na nag lalakad.

“Tungkol ito sa isang katotoohanang nais kong ipag tapat sayo. Tol, bumalik ka dito!” ang narinig sigaw nito ngunit punong puno ng galit ang aking dibdib kaya naman hindi rin ako napigilan.

Ayokong tumingin ng diretso sa kanyang mata dahil alam kong lalambot ang tuhod ko kapag nasilayan ko ang kanyang mukha na parang isang tutang nag papa awa. Syempre ay alam na alam niya kung paano kumuha ng simpatya dahil artista ito at katakot takot na workshop ang pinag daanan para lang maging convincing ang pag arte nya. Maging ako nga ay napaniwala nya sa mga magagandang bagay na ginagawa niya para sa akin, nun pala ginagawa rin nya iyon sa iba. Inshort, hindi lang pala ako ang pinaibig nya..

Nag tuloy ako sa pag lalakad habang si kuya naman ay sumusunod sa akin at nakiki usap ito na pakinggan ko siya sa kanyang mga sasabihin kaya naman huminto ako at muling nag salita dito. “Ano pa bang sasabihin mo? Nakuha mo na ang gusto mo, lahat lahat ay ibinigay ko na saiyo. Ano pang kulang?!” sigaw ko

“Ikaw ang kulang tol, kailangan kita.. Mahal kita..” sagot nito

“Kailangan mo ko? Mahal mo ko? At ganoon ka rin sa kanya dahil dalawa kami sa buhay mo. Mali ito e, bakit hinayaan kong mahulog ako sa sarili kong kuya?! Bakit hinayaan kong mag padala sa kasweetan at pag papahalaga mo sa akin? Bakit ako naniwala na pwedeng maging posible ang isang bagay na alam kong imposible?” ang sunod sunod na tanong kong pasigaw.

“Sigurado ako sa nararamdaman ko sayo. At hindi ko na kontrol ito.. Mahal kita tol, noon pa.. Mga bata pa lamang tayo ay nais na kitang makasama. Inilayo ka lamang nila sa akin dahil natatakot sila na masaktan kita..” ang umiiyak na sagot nito

“Huwaw! With tears!! Ang galing mo talaga umarte kuya. Artista ka nga.. Pero wala tayo sa harap ng kamera kaya’t hind tatalab sa akin ang pag luha mo. Mainam pa ay bumalik kana doon sa GF mong garapata! Bagay kayo.” ang galit kong tugon sabay talikod at muli akong lumakad palayo sa kanya.

Ang totoo nun ay wala akong matandaang alala ko sa kanya noong mga bata pa kami. Ni hindi ko maalala kung paano pinalaki nina lolo at lola doon sa probinsya. Hindi ko rin maalala kung paano ako minahal ni kuya Jorel at kung paano nya nasabi na “masaktan nya ako.” Wala rin akong ideya kung paano at bakit kami pinag layo dahil sa tuwing tatanungin ko ito sa aking mga magulang ay sinasabi nilang kinuha ako nila lolo at lola dahil nalulungkot ang mga ito. Kaya sa pag lipas ng mga taon ay iyon na rin ang pinaniniwalaan ko.

Tahimik…

Habang nasa ganoong pag lalakad ako ay bigla na lamang sumakit ang aking bungo at dito ay tila may mga imaheng nag f-flash sa aking isipan. Larawan ito ng dalawang batang nag lalakad sa bukid, ang isa ay nasa 8 taong gulang at ang isa naman nasa dalawang taong gulang pa lamang. Pasan pasan ng nakakatanda ang bata habang masaya silang namamasyal sa luntiang paligid nito.

Ang ikalawang imaheng na flash sa aking isipan ay umiiyak na ang batang lalaking nasa 8 walong taong gulang at takot na takot ito habang humihingi ng tulong sa kahit na kanino mang tao sa paligid. “Tulong… tulungan nyo ako!!” ang ume-echong sigaw nito sa aking isipan na nag dulot ng yibayong kirot sa aking ulo kaya naman nanghina ang aking tuhod at napaluhod na lamang ako sa gitna ng kalsada.. Kasabay nito ang isang malakas na busina ng isang rumaragasang truck ng bato sa aking harapan.. “Jonas!!!” ang narinig kong sigaw ni kuya Jorel at dahil sa matinding takot ay kusa lamang sumara ang aking mga mata..

Isang malakas na kalabog ang aking narinig.. Sumabog ang makina ang sasakyan..

Tahimik ulit…

Laking pag tataka ko na ako ay buhay pa at hindi ako nag tamo ang kahit na anong galos sa katawan. Imposible dahil kaunting agwat na lamang ay maaari na akong masagasaan at mamatay.. “Paano..?!” ang bulong ko sa aking isipan at doon ay unti unti kong nakita ang sasakyang sana ay kikitil sa aking buhay..

Nakahinto na ito at sira ang harapan. Nayupi ito at basag ang salamin na tila tumama sa isang matigas na pader. Halos umakyat ang kilabot sa aking ulo noong liparin patungo sa aking harapan ang kapirasong tela sa damit ni kuya Jorel at doon ay nakita ko itong hawak ang harapan ng sasakyan na mistulang nilukot na papel ang bumper. Umuusok ang kamay nito at wala ni isang patak ng dugo o galos ang bumakat sa kanyang katawan..

“K-kuya?!” ang tanging nasabi ko habang naka titig dito. “Totoo ba talaga ang naganap na iyon? Nanaginip ba ako? Nagawa ni kuyang pigilin ang rumaragasang truck gamit lamang ang kanyang dalawan kamay.. paano?!” ang tanong ko sa aking isipan habang pinag mamasdan si Kuya Jorel na naka lumalakad palapit sa akin..

itutuloy..

My Super Kuya Part 13: Biyaya

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

“K-kuya?!” ang tanging nasabi ko habang naka titig dito. “Totoo ba talaga ang naganap na iyon? Nanaginip ba ako? Nagawa ni kuyang pigilin ang rumaragasang truck gamit lamang ang kanyang dalawan kamay.. paano?!” ang tanong ko sa aking isipan habang pinag mamasdan si Kuya Jorel na naka lumalakad palapit sa akin..

Part 13: Biyaya

Lumakad sa akin palapit si kuya Jorel, sira sira ang damit nito at umuusok pa rin ang katawan na tila galing sa loob ng steamer. Ako naman ay napaantras at tila unti unting naninikip ang dibdib dahil sa sobrang pag kabigla. “H-hu-huwag ka sa akin lalapit! Huwaaggg!” ang nanginginig kong sigaw na tila natatakot at nag mamakaawa. “Tol, huwag kang matakot, ako pa rin ito.. please..” ang wika ni kuya habang lumalapit ito patungo sa aking kinalalagyan kaya naman agad akong gumalaw at tumayo bagamat ramdam ko pa rin ang panghihina ng aking tuhod. Noong mga oras na iyon ay wala na akong nagawa kundi ang umiyak ng umiyak na parang isang bata habang pilit na niyayakap ni kuya aking katawan.

“Tinawagan ko na sina mama at papa, papunta sila dito.. tumahan kana.. please.” bulong nito habang naka kulong ako sa kanyang bisig.

Hindi ako sumagot at nag patuloy lamang ako sa pag iyak hanggang sa unti unting bumigat ang talukap ng aking mata.. Basta ang natandaan ko nalang ay may mga pulis na dumating sa paligid at kasama nila sina mama at papa na hindi maitago ang labis na takot at kaba..

Wala na akong naalala pa..

Pag mulat ng aking mata, natagpuan ko ang aking sarili na nakahiga sa aking silid. Nakabantay sina mama at papa sa aking tabi. Si kuya Jorel naman ay naka upo sa sofa at bakas na bakas sa mukha nito ang matinding lungkot at pag aalala. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking pag iisip ang pangyayari kanina kung saan pinigilan ni kuya ang rumaragasang truck ng bato gamit ang kanyang mga kamay. Kung gayon totoo rin ang pag kilos nya ng mabilis upang iligtas ako mula sa pag kahulog sa hagdan at hindi ito dulot ng kalasingan..

Tahimik..

“Labis kaming nag alala sa kalagayan mo anak. Salamat at ligtas ka.” bungad ni mama habang hinihimas ang aking kamay.

Hindi ako kumibo at ibinaling ko na lamang ang aking tingin kay Kuya Jorel na noon ay naka tingin din sa akin. Nangungusap ang kanyang mga mata na tila ba sinasabing “tanggapin mo ako.” Nanatili akong tahimik ng mga ilang minuto habang paulit ulit na nag babalik sa aking isipan ang lahat lahat..

“B-bakit?” ang tanging salitang lumabas sa aking bibig.

“Anak, patawarin mo kami.” wika ni papa

“Parte ba ako ng pamilyang ito? Bakit ninyo itinago sa akin ang lahat? Wala akong maalala sa nakaraan ko kaya’t ano mang isasalaylay ninyo sa akin ngayong mga oras na ito ay ang siyang paniniwalaan ko.” tugon ko naman.

Natahimik sina mama at papa. Tila wala silang pamimilian kundi ang ipag tapat sa akin ang katotoohanan, napabuntong hininga si mama at si papa naman ay tumayo at lumabas ng aking silid. Pag balik nito ay hawak na nya ang isang lumang pahayagan. Iniabot sa akin ito ni papa at dito ay nakita ko ang headline, isang bulalakaw ang tumama sa kabundukan at nag iwan ng isang malalim na butas o crater sa lupa. Malawak ang sarap nito na naging dahilan ng pag kagiba ng mga puno sa lugar na iyon.

“Anong mayroon dito?” tanong ko habang pinag mamasdan ang larawan sa pahayagan. “Dito namin natagpuan ang kuya Jorel mo.” ang wika ni mama at doon ay muli nitong binalikan ang mga pangyayari 22 years na ang nakalilipas.

---

October 14, 1993

Isang malungkot na balita ang sumalubong sa akin sa loob ng ospital kung saan ako nag patingin, apat na taon na kaming kasal ng papa mo ngunit hindi kami mag karoon ng anak dahil may problema raw sa aking obaryo. Ibayong lungkot at kawalan ng pag asa ang nangibabaw sa aming pag katao noong mga oras na iyon, wala tuloy akong nagawa kundi ang umiyak at sisihin ang aking sarili dahil hindi ko mabigyan ng anak ang aking asawa. Halos gumuho ang aking mundo at kasabay nito ang pag suko sa isang bagay na labis labis hinahangad. Ito lamang ang kaisa isang regalo na maaari kong ibigay sa iyong ama ngunit bigo pa rin akong ipag kaloob ito.

Noong hapon ding iyon ay umuwi kaming bigo at luhaan. Ramdam kong malungkot rin ang iyong ama ngunit pinipilit lamang niyang huwag ipahalata ito upang hindi makadagdag sa aking pasanin. Hapon noon at kasalukuyang nag aagaw ang liwanag at dilim sa kalangitan, nasa ganoong pag ddrive ang iyong ama ng biglang may liwanag na bumagsak mula sa kalangitan. Tila isa itong bolang apoy na gumuguhit sa ere, nakakamangha ngunit nakaka kilabot rin dahil alam naming pabagsak ito sa hindi kalayuan. Binilisan ng papa mo ang pag papatakbo sa sasakyan ngunit huli na ang lahat, walang ibang pupuntahan dahil talagang tatama sa amin ang naturang bagay na pabagsak sa kalangitan.

Isang malakas na liwanag ang bumalot sa paligid at kasabay nito ang isang malakas na pag sabog. Malakas ang impact na ginawa ng bagay na iyon noong tumama ito sa lupa. Nag bitak ang mga kalsada, tinangay ang mga puno sa kabundukan at pati ang aming sinasakyan ay tila isang papel na inilipad ng malakas na pwersa. Tumagal ng ilang minuto ang pag yanig bago tuluyang humupa ito. Galos at ilang sugat ang tinamo namin ng iyong ama habang pilit na lumalabas sa sirang sasakyan kung saan kami naroon. Parang isang malakas na delubyo ang dumaan sa isang payapang lugar na iyon, magulong magulo ang paligid at wala ni isang puno ang nanatiling nakatayo.

Nag lakad kami sa dako pa roon at doon nga ay bumulaga sa aming mata ang isang napakalalim na hukay at kasabay nito ang pag iyak ng isang batang sanggol sa loob nito. Nakalagay ang bata sa isang maliit na capsule na kasing laki ng kuna at wala itong saplot sa katawan. Takot ang namayani sa amin noong mga oras na iyon ngunit gayon pa man ay hindi kami nag alinlangan na lapitan ang bata at kuhanin ito. Hindi namin lubos na maunawaan ngunit tila may kung bagay ang bumubulong sa aming isipan na ang batang ito ang sagot sa matagal na naming dinadalangin.

Bumaba kami sa kinaroroonan ng sanggol at noong hawakan ko ito ay bigla naman siyang tumigil sa pag iyak. Tumawa ito habang inaabot ang aking mukha. Ibayong tuwa ang aking naramdaman habang pinag mamasdan ang mala anghel na mukha nito. Malusog tila kay sarap yakapin. Dito nabuo ang aking desisyon na iuuwi na lamang ang sanggol. “Iuuwi? Hindi naman iyan para aso na basta basta na lamang kukuhanin. Baka tayo mabatas.” ang pag tutol ng iyong ama. “Ang ibig kong sabihin ay dalhin natin ito sa DSWD o kaya sa kagawaran na nag aalaga ng mga ulilang bata.” mungkahi nito ngunit hindi ako pumayag. “Naniniwala ako na para sa ating ang batang ito. May kakaibang tuwa akong naramdaman noong nasilayan ko ang kanyang mukha. Sa atin na siya titira at aalagaan ko siya bilang isang tunay na ina.” sagot ko naman.

Walang nagawa ang iyong ama kundi ang sumang -ayon sa aking nais. Kaya naman agad namin itinago ang sanggol at mabilis na umalis sa lugar na iyon bago pa may maka kita sa amin. Kinuha na rin namin ang capsule kung saan ito nakalagay at itinago ito sa pinaka basement ng bahay.

Naging matagumpay pag kupkop namin sa sanggol, habang abala ako sa pag aaruga dito, ang aking asawa naman ay ginagawa ang lahat ng kanyang makakaya upang ayusin ang papeles ng bata para maging legal ang pag kupkop namin dito. At makalipas ang ilang linggong pag aayos, opisyal na ipinakilala si Jorel bilang aming anak.

Kung iyong titingnan ay normal na bata lamang si Jorel, masayahin ito at palaging naka ngiti. Ngunit hindi lingid sa aming kaalaman na nag tataglay ito ng kakaibang lakas na hindi normal para isang bata sa kanyang edad. Isang taon pa lamang ito ay nagagawa na niyang iangat ang mga bagay na mas malaki kaysa sa kanya, nagagawa na rin nitong kumilos ng mabilis at hindi lang iyon dahil nakakapag salita na rin ito ng malinaw. Sabi nga papa mo ay isa siyang “living superman” dahil halos ganito ang nababasa niya sa mga komiks dati.

Gayon pa man ay pinilit namin gawing normal ang buhay nito, ipinaranas namin sa kanya ang lahat bagay na nararanasan ng isang normal na bata, namamasyal kami tuwing linggo at madalas din kaming nag hahanda ng masasarap na pag kain dito sa bahay. Simula noong dumating si Jorel sa aming buhay ay nag karoon ng sigla ang lahat, naging masiyahin kami at nag bigay siya ng kaligayahang hinding hindi mapapantayan ng anu mang bagay dito sa mundo. At bukod pa roon ay nawala rin sa aking isipan ang kakulangang nararamdaman ko bilang isang babaeng hindi mabigyan ng anak ang kanyang asawa.

Makalipas ang ilang taon, maayos naming napalaki si Jorel, 5 taong gulang na ito at may sapat ng pag iisip upang kumilos ng normal katulad ng ibang mga bata. Iyon nga lang ay hindi pa rin niya lubos na makontrol ang kanyang sarili lalo na kapag ito ay nagagalit o nakakaramdam ng kakaibang tuwa. Kung noong isang taong gulang ito ay naiaangat na niya ang lamesa, cabinet at mga sofa ngayong limang taong gulang na ito ay nabubuhat na nya ang mga ito ng walang kahirap hirap. Pati ang motor at sasakyan ng papa mo ay naiaangat na rin nya na parang humahawak lang kapirasong papel. Ibang klase si Jorel at napaka espesyal na bata nito.

Tungkol naman sa kanyang edukasyon, ipinasok namin ito sa isang pribadong paaralan kung saan maaari ko siyang bantayan at tulungan. Matalinong bata ito at nagagawa niyang memoryahin ang ano mang bagay na kanyang makita o basahin. Gifted kung baga kaya naman mas lalo pa siyang hinangaan ng lahat. Bagamat paminsan minsan ay madalas niyang tanungin sa amin kung bakit nagagawa niya ang mga bagay na hindi kayang gawin ng kanyang mga kaklase katulad ng kumilos ng mabilis o kaya ay mag buhat ng mabibigat na bagay. Nakiusap na lamang ako sa kanya na huwag niyang ipapakita ito sa kanyang mga kaibigan para walang problema.

Isang gabi, habang na pauwi kami galing sa pag lilibot ay di sinasadyang napadaan kami sa eksaktong lugar kung saan namin natagpuan si Jorel. Sinariwa namin ang mga pangyayari noong oras na iyon at habang nasa ganoong pag ddrive ang aking asawa ay isang malakas na liwanag ang muling lumukob sa aming paligid. Puting puti ito at walang ano mang maaaninag maliban sa aming mga sarili. Naoong mga sandaling iyon ay binalot ako ng kakaibang kaba, natakot ako na baka bawiin sa amin si Jorel at mawalay siya sa amin, wala akong magawa kundi yakapin ito ng mahigpit at huwag hayaang mawala sa aking paningin.

Ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon hanggang sa makarinig kami ng isang boses na nag mumula sa liwanag. Tinig ito ng isang babae ngunit wala kaming maaninag na imahe nito. Basta’t nakinig lamang kami sa kanyang mga sinasabi at kung sakali man na sabihin niyang babawiin niya si Jorel ay hinding hindi ako papayag. “Kamusta na Joana at Jonathan? Maraming salamat sa pag kalinga ninyo sa aking anak. Masaya ako dahil kayo ang napili niya upang mag alaga sa kanya. Ang tinig kong ito ay isang recording lamang.. Malamang ay wala na ako sa piling ng aking anak kapag narinig nya ito sapagkat unti unti na ring nasisira ang aming planeta. Nawala ang balanse nito dahil sa pananakop ng mga kaaway. Unti unting nagunaw ang aming mundo at nahulog ito sa kawalan. Wala kaming naisalba kundi ang buhay na aking anak at ang isang mahalagang yaman ng aming planeta, ang kristal na balanse ng aming buhay.

At bilang ganti sa inyong kabutihan ay nais ko kayong pag kalooban ng isang munting regalo. Ngunit ang regalong ito ay makakamtam nyo lamang kung susundin ninyo ang aking sasabihin.

Ikaw Jonathan, nais kong sumiping ka sa iyong asawa at muling punlaan ng buhay ang kanyang sinapupunan. At ikaw naman Joana, nais kong ibigay mo ang iyong buong pananalig sa bagay na gusto at makakamtan mo ito sa tamang panahon. Ingatan nyo ang bagong buhay na sa inyo ay darating dahil balang araw ay siya ang magiging lakas ng aking nag iisang anak.“ Ito ang wika ng tunay na ina ni Jorel, at kasabay ng pag kawala ng kanyang tinig ay siya ring pag hupa ng nakasisilaw na liwanag sa paligid..

itutuloy..

My Super Kuya Part 14: Kapatid

My Super Kuya

AiTenshi

Part 14: Kapatid

Isang linggo matapos ang pakikipag usap sa amin ng tunay na ina ni Jorel, sinunod namin ang kanyang mga nais at dito ay nag simulang pag bago ang aking katawan. Isang malaking milagro ang aking pag lilihi at upang makatiyak na ako ay nag dadalang tao, sumangguni kami sa mga doctor na dating tumitingin sa akin kalagayan. Halos lahat sila ay hindi makapaniwala na ako nabuntis sa kabila ng malaking problema sa aking matres. “its a miracle Ms. Mendoza, you are pregnant. Hindi namin alam kung paano nangyari ito ngunit masaya kami para sa iyo.” ang natutuwang wika ng mga doktor at syempre labis din ang saya ng iyong ama at ng iyong kuya na si Jorel. “wow, mag kakaroon na po ako ng baby bro. Aalagaan ko siya at ipag tatanggol sa mga umaaway sa kanya.” ang mayabang na wika ni Jorel habang hinihimas ang aking tyan. Halos mas sabik pa yata itong makita ang kapatid kaysa sa amin ng iyong ama.

Buhat noong ako ay mag dalang tao, naging masayahin si Jorel. Nandyan yung inilagay na nya sa kahon ang kanyang mga lumang laruan dahil ibibigay daw nya ito sa iyo pag laki mo. Madalas ay niyayakap ako nito habang nakatapat ang tenga sa aking tiyan ang pinapakinggan ang pag kilos mo. Kinakausap ka rin niya at madalas ay binabasahan ng mga kwento upang lumaki ka raw na matalino. Wala na yatang tatalo sa excitement na nadarama ng kuya mo noong mga oras na iyon. Nakakatuwa lamang isipin na habang nag bubuntis ako ay palaging nakabantay si Jorel, halos daig pa nga nito ang iyong papa sa pag sama at pag sunod sa akin.

Lumipas ang mga buwan at dumating na nga ang araw ng aking panganganak. Ilang oras din ako sa delivery room hanggang sa tuluyan na kitang mailabas sa mundong ito. Iyon nga lang ay laking pag tataka ng lahat dahil hindi ka umiyak at maputlang sanggol ang aking naisilang. “Patay ang bata!” ang bulong ng doktor na bumasag sa aking ulirat. Hindi ako maka paniwala sa aking narinig, ang sanggol na aking dinala sa loob ng 9 na buwan ay patay noon aking isilang. Bakit? Tila masisiraan ako ng bait noong mga sandaling iyon. Wala akong nagawa kundi mag papalahaw ng iyak at mag wala sa aking higaan.

Noong mga oras na iyon ay kitang kita ko sa mata ni Jorel ang unang pag kabigo. Umiiyak ito ngunit hindi nya pinapahalata sa akin. Nakatalungko lamang ito sa sulok habang hawak ang kanyang dibdib at marahang hinihimas ito na animo sinaksak ng kung ano. Ilang minuto rin ito sa ganoong posisyon ng bigla itong tumayo at lumapit sa patay na sanggol na aking isinila. Tumutulo ang kanyang luha at ramdam na ramdam ang sakit na nadarama dahil sa kanyang pag hikbi.

Tahimik..

Habang nasa ganoong pag tangis ito ay kinarga nya ang bata at hinipan sa bibig. Hinawakan niya ang dibdib nito at maya maya ay bigla na lamang umiyak ito na malakas dahilan para magulat ang lahat. “Nabuhay ang sanggol!!“ang wika ng mga nars habang mabilis na tinatawag ang doktor.

Isang milagrong maituturing ang kaganapang iyon para sa mga nars at doktor sa loob ng ospital. Ngunit para sa amin ng iyong ama, si Jorel ang bumuhay sa iyo kapalit ang kanyang kalusugan dahil matapos patibukin at bigyan ng hininga nito ang iyong katawan ay natagpuan na lamang ito na naka handusay at walang malay sa gilid ng silid. Sinuri ito ng mga doktor at sinabing wala namang natagpuang mali sa kanyang katawan, marahil daw ay dala lamang ito ng pagod at kawalan ng enerhiya. Gusto pa nilang suriing mabuti ang katawan ni Jorel ngunit hindi pumayag ang iyong ama at iniuwi na lamang ito sa bahay dahil sa takot na pag piyestahan ng mga eksperto sa siyensya.

Makalipas ang ilang araw, nakalabas na ako ng ospital ngunit si Jorel ay mahina pa rin ang katawan. Hindi ito makabangon at maka kain ng maayos, madalas din itong tulog o kaya nakatahimik lamang. Kapag tinatanong ko ang kanyang kalagayan ang laging sagot nya ay nanghihina ang kanyang katawan dahil ibinigay niya ang lahat ng kanyang lakas sa kanyang kapatid upang mabuhay ito. Pero gayon pa man nagagawa pa rin nito ngumiti at abutin ang kamay ng kanyang kapatid na parang ipinakikita nya rito na “maayos lang si kuya at babantayan pa rin kita.” At noong oras ding iyon ay siya na rin ang nag bigay ng pangalang Jonas sa iyo. Hango daw ito sa pangalan ng kanyang paboritong karakter sa telebisyon na nag bibigay ng ngiti sa kanya tuwing umaga.

Halos inabot buwan bago tuluyang bumalik ang lakas ni Jorel, at kasabay nito ay bumalik din ang sigla sa loob ng ating tahanan. Lagi itong nakayakap sa iyo, mag tabi kayong matulog o kaya ay hindi ito papasok sa eskwela hanggang hindi ka nya niyayakap at kinakarga. Mahal na mahal ka ng iyong kuya Jorel at ang pag mamahal na ito ay hindi lang basta basta pag mamahal dahil sa pag lipas ng mga araw ay sumobra na ito at dumating na sa puntong inaangkin na nya ang iyong pag katao. “Akin si Jonas! Ako ang bumuhay sa kanya! Akin sya mama! Akin!!!” ang galit na sigaw nito kapag binibiro namin siya na ilalayo ka sa kanyang piling.

At isang araw ay binitiwan nito ang isang salitang ikinagulat namin ng inyong ama. “Si Jonas ang gusto kong makasama habang buhay. Akin lang siya, ako ang nag bigay ng hininga at buhay sa kanyang katawan kaya pag aari ko siya.”

“Jorel, bata ka pa. Ano ba yang pinag sasasabi mo anak?” tanong ng iyong ama

“Basta papa! Akin siya!!” ang galit sigaw ni Jorel sabay buhat ng lamesa at ibinalibag ito sa labas ng bahay.

7 na taong gulang pa lamang si Jorel noon ngunit tila may sarili na itong pag iisip. Hindi lingid sa aming kaalaman na mahal na mahal niya ang kanyang kapatid ngunit ang kinatatakot namin ay hindi pa kontrolado nito ang kanyang lakas. Minsan ay binuhat ka nito ngunit masyadong malakas ang kanyang pwersa dahilan para maging resulta ito ng pag kapilay ng iyong murang buto.

Habang tumatagal ay palakas palakas si Jorel kaya’t mas lalo itong nahihirapang kontrolin ang kanyang pag kilos. Sa sobrang lakas ng kanyang kamay ay madalas itong nakakabasag ng mga kagamitan sa isang hipo lamang kaya naman mas lalo pa kaming nangamba na baka mapahamak ka kapag nag patuloy ito sa kanyang kalagayan. Buhat noong mga oras na iyon ay hindi na kami mapakali lalo’t sa bawat araw na dumaraan ay tumataas ang level ng espesyal na kakayahan ni Jorel at iyon ang labis naming pinangamba.

Isang araw, nag karoon kami ng pag kakataong kausapin ito tungkol sa kanyang kalagayan. Naki usap kami na kung maaari ay iuuwi muna ikaw sa probinsya habang pinag aaralan niya na kontrolin ang kanyang lakas. Ngunit hindi ito pumayag. Ayaw ka nyang malayo sa kanyang piling kaya naman nagalit ito at nag wala. Sa pag kakataong ito ay muntik na rin kaming mapahamak ng kanyang ama. Tumilapon ang aming katawan sa bakuran habang ang parte ng bahay kung saan ito naka tayo na nawasak na tila dinaanan ng delubyo.

Matagal na pakiusapan ang naganap sa pagitan ni Jorel at ng kanyang ama. Sa tuwing mag uusap sila ay inalalayo ko na si Jonas dahil baka madamay ito sa lakas ng pwersa kapag nagagalit ang kanyang kuya. Paulit ulit naming ipinaliliwanag sa kanya na babalik din agad si Jonas kapag natutuhan na nyang kontrolin ang kanyang lakas ngunit nag mamatigas ito.

Hanggang sa isang araw ay naganap ang isang pangyayari na nag bago sa kanyang isip. Nalagay sa matinding peligro ang iyong buhay kaya’t siya na mismo ang nag desisyon na ilayo na kana lamang sa kanya upang hindi kana masaktan pa. Ito ang unang pag kakataon na nakita kong nasaktan ng labis si Jorel, at iyon ay noong ilayo ka namin mula sa kanya.

Mahal na mahal ka ng kuya mo, at sana ay tanggapin mo kung ano o sino man siya. Ang hininga niya ang dumadaloy sa iyong katawan at ang kabiyak ng kanyang pag katao ay namamayani sa yo. Pinag layo namin kayo dahil gusto naming maging maayos ang sitwasyon. Ang akala namin ay mag babago ang nararamdaman ng iyong kuya Jorel para saiyo ngunit hindi pala dahil sobra pa rin ang pag mamahal niya sa iyo.“ ang pag sasalaysay ni mama tungkol sa sikreto ng nakaraan.

Tahimik..

Nanatili ako sa ganoong katahimikan, hindi ko lubos maisalawaran ang aking dapat maramdaman. Si kuya Jorel, ang taong hinangaan at minahal ko ng lubos ay isa palang alien o nilalang na galing sa outerspace. Kaya naman pala kahit saan anggulo ko hanapin ay hindi kami mag kamukha. Masyadong gwapo at perfect si kuya kumpara sa akin na bansot at hindi pansinin ang anyo. “Kaya pala malayo ang anyo namin sa isa’t isa.. Wala ni isang anggulo ni Kuya ang namana ko. Iyon pala ay dahil hindi kami tunay na mag kapatid. Akala ko ay talagang malas lang ako at tulog noong nag sabog ng magagandang katangian ang Diyos at sinalo iyon ni Kuya.” ang tanging nasabi ko na tila mababaliw, hindi ko alam kung iiyak ba ako o tatawa dahil sa mga pasabog sa aking nakaraan.

“Mga anak namin kayo. At kahit anong mangyari ay mananatili ang pag mamahal namin sa inyong dalawa bilang inyong mga magulang. Mahal na mahal namin kayo ng mama nyo.” ang wika naman ni papa.

“Alam ko po iyon papa. Sadyang magulo lamang ang pag iisip ko ngayon mga oras na ito. Nais ko po sanang maging mapag isa muna.” ang tugon ko naman kaya walang nagawa sina mama at papa kundi ang sumang ayon “kung iyan ang alam mong makakagaan ng iyong loob. Nandito lang kami palagi..” wika ni papa at tinumbok nila ang pinto palabas samantalang si kuya Jorel ay nanatili sa sofa habang nakatingin ng diretso sa akin. Nangungusap ang kanyang mga mata na tila gustong gusto na lumapit sa akin.

Ngunit wala pa akong lakas ng loob upang kausapin siya kaya naman humiga na lamang ako at tumagilid patalikod sa kanya. Narinig ko na lamang na sumara ang pinto ng aking silid na ang ibig sabihin ay lumabas na rin ito. Magulong magulo ang aking isipan ngunit natitiyak kong hindi pa rin nag babago ang pag mamahal ko kay kuya Jorel, ang tanging bagay lamang na pumipigil sa aking damdamin ay ang aming nakagisnang samahan bilang mag “kuya” at ang kanyang kasintahan na si Vanessa na hanggang ngayon ay umaasang may forever sila ng kuya kong extraterrestrial .

Halos buong mag damag akong naka kulong sa kwarto, hindi ko na rin nagawa pang lumabas para kumain. Noong gabi ring iyon ay naging laman kami ng balita sa telebisyon. Kabilang na rito ang mga headline na “aksidenteng kinasangkutan ni Jorel Mendoza at ng kanyang kapatid.” Ipinakita rin ang sasakyan yupi ang harapan at ang driver nito na walang maalala sa mga nangyari dahil naka tulog raw siya dahil sa pagod. Mabuti na lamang at hindi nya nakita kung paano pinigilan ni Kuya ang kanyang rumaragasang sasakyan galit lamang ang dalawang kamay nito.

Syempre “tumangging mag salita ang artistang si Jorel Mendoza at nag padala lamang ito ng text message sa media”.

AYOKONG MAG SALITA TUNGKOL SA NANGYARI. ANG MAHALAGA AY LIGTAS ANG LAHAT LALO NA ANG KAPATID KO. WALA RIN AKONG BALAK NA MAG SAMPA NG KASO LABAN SA DRIVER NG TRUCK DAHIL WALA RIN SIYANG KASALANAN. MARAMING ISSUE SA SHOWBIZ AT POLITIKA ANG DAPAT NA TALAKAYIN, DOON LAMANG TAYO MAG FOCUS. - JOREL

Talagang isinara na ng kampo ni Kuya Jorel ang issue tungkol sa aksidente. Alam kong ayaw na rin niyang paimbistigan pa ang kaganapan dahil baka may makadiskubre pa ng kanyang superman wanna be powers kaya nanahimik na lamang ito at inabswelto ang driver ng naturang truck bato. Kaibahan naman sa ginawa ng kanyang aswang na girlfriend na si Vanessa dahil humarap pa ito sa media at doon ay nag pa interview ukol sa pangyayaring wala naman siyang kinalaman.

Media: Miss Vanessa ano ang reaksyon mo noong malaman mong naaksidente si Jorel sa kalsada?

“Actually na shock ako at my heart stops talaga. Sobrang kinabahan ako at nag worry ng husto kay Jorel. Heto nga kalalabas ko lang ng ospital dahil hindi ko kinaya ang nabalitaan ko.” ang sagot nito habang ipinapakita ang medical certification sa kanya ng doktor. Hindi rin ito nag ayos ng sarili at hanggang ngayon mugto pa rin ang kanyang mata sa kanyang pag iyak dahil sabog ang itim na eyeliner nito na animo inupakan ng dalawang beses.

Media: Miss Vanessa, mukhang bakas na bakas sa iyong mata ang labis na pag aalala at pag iyak, maaari ba naming malaman kung bakit ganoon nalang ang iyong reaksyon?

“Iyak ako ng iyak dahil nag alala ako ng husto sa boyfriend kong si Jorel. Paano nalang ang engagement naming dalawa kapag nawala siya? Hanggang ngayon ay natatakot pa rin ako at nag aalala ng husto sa kanyang kalagayan.” ang wika nito at muli nanamang nag iiyak sa harap ng press.

Media: Engagement? Kailan ito magaganap? At ayon sa balita ay nasangkot lamang si Jorel sa aksidente dahil ang napuruhan ng labis ay ang kanyang nakababatang kapatid na si Jonas.

“Tungkol sa engagement, ang gusto ni Jorel ay sa susunod na linggo na ito gawin. Gusto na raw niya kasi akong makasama habang buhay. At tungkol naman sa pag kaka aksidente ng kanyang kapatid na si what so ever, wala akong paki sa kanya, mabuti na lamang at siya ang napuruhan hindi ang Jorel ko. Ilang beses ko na kasing sinasabi dyan kay Jorel na huwag na siyang sumasama sa kapatid nyang taga bundok dahil lahi si Tarzan iyon. Laging naka kapit sa baging, mabuti na lamang dahil ligtas ang boyfriend ko at iyon ang mahalaga, huwag na natin pag usapan ang kutong lupa niyang kapatid. Anyway tungkol naman sa driver, kakasuhan ko siya dahil sa kanyang ginawa. Hindi dapat umiinom at sumisinghot ng droga kapag nag ddrive! Nakakagigil talaga! Pero anyway invited kayong lahat sa engagement namin ni Jorel, gusto kong icover ninyo ang bawat detalye sa mahalagang okasyon na iyon…”

TURN OFF

Hindi ko na kinaya ang pagiging delusyunal ng babaeng iyon kaya’t pinatay ko na lamang ang t.v. at ipinag patuloy ang aking pag papahinga. Paniniwalaan ko ba ang tungkol sa engagement na iyon o baka gawa gawa lamang ng mangkukulam na iyon ang tungkol dito? Ewan, sasabog na yata ang ulo ko sa dami ng bagay na aking iniisip. At habang nasa ganoong posisyon ako ay bigla bumukas ang pinto ng aking silid at dito ay pumasok si papa. “Jonas, aalis na ang kuya Jorel mo, doon na ulit siya titira sa kanyang unit. Baka matagalan na bago ulit kayo mag kita.” ang bungad ni papa na siyang bumasag sa aking tahimik na diwa.

“Sinubukan namin siyang pigilan ng mama mo ngunit nag mamatigas ito. Ikaw na lamang ang hinihintay nya.. Nais lamang daw niyang mag paalam sa iyo bago ulit kayo tuluyang mag kalayo.”

itutuloy..

My Super Kuya Part 15: Bigkis

My Super Kuya

AiTenshi

“Sinubukan namin siyang pigilan ng mama mo ngunit nag mamatigas ito. Ikaw na lamang ang hinihintay nya.. Nais lamang daw niyang mag paalam sa iyo bago ulit kayo tuluyang mag kalayo.”

Part 15: Bigkis

Noong marinig ko ang sinabi ni papa ay tila binalot ako ng kakaibang takot at kaba, sa aminin ko man o sa hindi ay ayokong malayo si kuya Jorel sa akin. Masaya akong nakikita ko siya sa araw araw at tiyak na ikalulungkot ko kung sakaling iiwan nya ulit ako. Basta sa pag kakataong ito ay hindi na ako papayag na lumayo pa sya sa akin kaya naman agad akong bumalikas ng bangon at mabilis bumaba upang mag tungo sa sala. Dito ay naabutan ko si Kuya Jorel na nakatayo habang sukbit ang kanyang knapsack. Sa kanyang anyo ay mukhang seryoso nga ito sa kanyang balak na pag lisan ng pang matagalan.

“Aalis na ako tol. Ingatan mo sarili mo.” ang wika nito sabay talikod at lumakad patungo sa labas ng aming bahay. “Teka kuya, bakit aalis ka? Bakit iiwan mo ako?!” ang tanong ko naman na hindi maitago ang labis na pangamba.

“Lilisan ako upang maging normal ang buhay mo, lalo’t nararamdaman kong hirap kang tanggapin kung sino at anong klaseng nilalang ako.”

“Dahil ba doon kaya ka lilisan kuya? seryoso kong tanong..

“Oo tol.” malungkot na sagot nito.

“Eh mandaraya ka pala!! Ang sabi mo sa akin ay mahal mo ako ngunit bakit iiwan mo ako?”

“Mahal kita tol… Ako mahal mo ba?” tanong nito.

Hindi ako naka imik, pakiwari ko ay nilagyan ng sapal ang aking bibig kaya hindi agad ako naka sagot.

“Ano na ang sagot mo? Tangna mahal mo ba ko o hindi?“naiinis na tanong nito. “Kung sasabihin ko bang OO ay alis ka pa?” tanong ko naman.

“Sagutin mo muna ang tanong ko tol. Ano na? Oo o Hindi?”

“Teka aaminin ko ba o hindi? Kung sakaling sabihin kong mahal ko siya ang ibig bang sabihin nito ay mag kasintahan na kami? Paano si Vanessa? Saka ano nalang ang magiging reaksyon nila mama?” tanong ko sa aking sarili dahilan para pansamantalang madelay ang aking pag sagot.

“Okay, hindi mo nga ako mahal. Sige ingat ka nalang.” wika ni kuya sabay pasok ng sasakyan at mabilis na inistart ang kanyang kotse. “Tekaa kuya, agad agad? Hindi ba pwedeng loading lang muna?” ang pag pigil ko naman habang kinakatok ito sa bintana.

“May sasabihin na ka pa?” tanong naman nito habang ibinababa ang bintana ng kanyang sasakyan. “Kuya pag umalis ka ay malulungkot ako, mawawalan na ng malakas mag hilik, malakas kumain at malikot na matulog dito sa bahay. Wala na ring masungit at paasang kapatid, wala nang mang iindian sa akin at mangangako nang hindi natutupad.” pag pigil ko habang parang bata na naka kapit sa bintana.

“Tangna, pinipigilan mo ba ako o pinipintasan mo ako? Gusto mo bang buhatin ko itong kotse at ihagis ko sayo?” pag mamaktol nito.

“Hindi kuya ang ibig kong sabihin ay mamimiss kita.. Mahal kita.. Mahal na mahal po.. bumaba kana dito pls.” pakiusap ko naman. “Kiss kay kuya” ang wika nito sabay turo sa pisngi nya. Ako naman ay parang isang batang sumusunod sa kanyang mga utos. Teka baka naman may powers si kuya na makapag pasunod ng tao? “Tsup mwah.” pag halik ko.

“Dito pa.” sabay turo sa kabilang pisngi.

“Umwahhhh” tugon ko naman.

“Dito pa.” sabay turo sa labi nya.

“Kuya naman e..” pag mamaktol ko..

“Cge bye.” ang muling pananakot nito sabay sara ng bintana.

“Kuyaaa naman eh, kikiss na po. Umwahhhh! Tsup.” pag halik ko sa labi nya ngunit bigla nitong hinawakan ang aking mukha at mas lalo pang idiniin sa kanyang mukha dahilan para mas higit pang mag kasugpong ang aming mga nguso. Ramdam ko ang pag galugad ng kanyang dila sa aking bibig at pati na rin ang laway niya matamis at nakaka adik.

Ilang minuto rin kami sa ganoon pag hahalikan saka ito bumitaw at lumabas ng kanyang sasakyan. Niyakap ako nito at iniikot sa ere na parang isang bata. “Teka kuya, baka naman maitapon mo ko nito makarating ako sa kabilang barangay.” wika ko naman habang ini iikot niya. “OA ka naman.. Simula ngayon ay kasintahan na kita. Ayokong lalapit ka sa ibang lalaki okay?” mahigpit na bilin nito, samantalang ako naman ay tila isang aliping sunod sunuran sa kanyang mga nais “Opo kuya.. Arf arf! Ibaba mo na ako pls..

“Gusto mo ihagis kita sa outer space?” pang iinis pa nito. “Huwag lang kitang makikitang lalandi sa ibang lalaki dahil doon kita itatapon. Kayong dalawa actually!”

Tawanan…

Kinabukasan, pag gising ko natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nakahiga sa matipunong dibdib ni Kuya Jorel. Kapwa kami walang saplot at hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na kasintahan ko na ito. Kagabi ay napag desisyunan namin na huwag na itong ipaalam muna kina mama at papa dahil tiyak na tututulan nila ang aming relasyon. Hindi naman talaga kami mag kapatid ngunit iyon ang tingin nila sa amin kaya’t tiyak na ikagagalit nila ang mapusok na desisyong ito. Ngunit gayon pa man ay ibayong saya ang aking nararamdaman dahil unti unti nang natutupad ang aking pangarap na matikman ang tunay na sayang dulot ng pag ibig.

Habang nasa ganoong pag iisip ako ay hindi ko namamalayan na mas humigpit pa ang pag kakayakap ko kay kuya, aksidente tuloy na nasasagi ng aking hita ang kanyang pag kalalaki dahilan para unti unting mabuhay ito. Nasa pitong pulaga ito, mapula na parang makopa ang dulo, maputi at parang saging ang hugis. Hindi ko akalaing nakakaya ko ang ganito kalaking sandata. “Ummmmmm, Bakit nakatitig ka sa ari ko? Gusto mo pa ba?” ang wika nito habang naka ngisi. Ako naman ay nakaramdam ng hiya kaya’t agad kong binawi ang aking tingin sa naninigas niyang batuta.

Natawa ito at muli akong niyakap pahiga upang muli kaming mag katabi. Ako naman ay tuwang tuwa at halos hindi makapaniwalang nagaganap ang lahat ng ito. At habang pinag mamasdan ko ang mukha ni kuya Jorel na nakatitig sa akin ay hindi ko maiwasang mailang dahil napaka gwapo nito at talaga namang malulusaw ka sa kanyang titig. “Kuya wag mo nga akong titigan ng todo baka maya maya ay may lumabas na laser dyan sa mata mo.” biro ko lang. “Paano mo nalamang may lumalabas na laser sa mata ko?” seryosong tugon nito.

“Seryoso ka ba?” takot kong tanong. “Oo naman. Gusto mong makita?” nakangising sagot nito.

“Ayoko po.” sagot ko naman sabay subsob sa kanyang kilikili dahilan para matawa ito at yakapin ako ng mahigpit. “I love you baby bro ko.” bulong nito sabay halik sa aking noo.

Tahimik..

“Kuya… paano si Vanessa? Hindi ba GF mo siya? Two timer na iyang ginagawa mo.” ang mahinang usal ko habang nasa ganoong pag subsob. “Tol, matagal ko nanghiniwalayan si Vanessa, ilang buwan na ang nakalilipas. Ginagawa lamang nya ito para sa publicity dahil takot siyang malaman ng ibang tao na iniwanan siya ng lalaki sa ika anim na pag kakataon.” paliwanag ni kuya.

“Ibig sabihin ay pang anim ka nang lalaking nag daan sa buhay niya? Kung wala na kayo ay bakit doon ka pa rin natutulog sa unit nya? Bakit may nangyayari pa rin sa inyo? Paano kapag nabuntis mo siya? Paano kung pikutin ka nya?” ang sunod sunod kong tanong.

“Lalaki din ako tol, nag hahanap din ako ng mga bagay na nag papaligay sa akin. Mahirap tanggihan kung ang palay na mismo ang lumalapit sa manok. Pantasya ng kalalakihan si Vanessa kaya’t kapag nag bibigay ito ng motibo sa akin ay hindi ko matanggihan. Siguro ay masarap lamang akong bumayo at gumiling kaya madalas itong nag paparamdam sa akin.” natatawang wika nito, samantalang ako naman ay natahimik at tila naubusan ng sasabihin. Hindi ko alam ngunit nakaramdam ako ng kakaibang pag kainis noong marinig ko ang kanyang biro kaya naman bumitaw ako sa aking pag kakayakap dito at mabilis tumalikod sa kanya. “Eeyyy bakit tumalikod ka?Nag bibiro lang naman ako tol. Syempre ay hindi ko na gagawin iyon dahil nandito kana. Mahal na mahal kita at ikaw lang ang gusto kong makasama kahit noon pang mga bata tayo.” wika pa nito.

Hindi pa rin ako kumibo kaya’t nag patuloy lamang siya sa kanyang pang aamo sa akin. “Tol wag kana mag selos sa kanya. Kahit ano pa ang makita at marinig mo mula sa kanya ay huwag mong paniniwalaan lalo’t hindi ito nag mula sa akin. Magtiwala ka tol, hindi ako ordinaryong tao at hindi ako katulad ninyo. Ang puso at pag mamahal ko ay nakalaan lamang para sa isang tao at ang taong iyon ay walang iba kundi ikaw. Nais kong malaman mo na walang nag bago sa aking damdamin noong mga bata pa tayo. Mahal na mahal pa rin kita at itong nararamdaman ko para saiyo ang siyang mag bibigkis sa ating samahan.” muli niyang paliwanag.

“Kung noon mo pa ako mahal ay bakit hindi mo ako hinanap? O hindi mo man lang ako nagawang bisitahin sa probinsya? Ni hindi mo nga nagawang subaybayan ang pag laki ko. Noong elementarya ako ay madalas kong pinapakita ang larawan mo sa aking mga kaibigan, ipinag mamalaki ko na mayroon akong kuya na mag tatanggol at mag aalaga sa akin. Ngunit, sa kasamaang palad naka graduate kami at nag kahiwa hiwalay ay wala ni isang hibla ng buhok ng kuya ko ang nakita nila. Kaya ayun tinawag nila akong “istoryahe” at “imbentor.” Mag buhat noon ay hindi ko na inilalas ang larawan mo sa aking pitaka, nakatago na lamang ito at hindi na ako umasang bibisitahin mo ako sa lugar kung saan ako naroroon.“ pag sasalaysay ko naman.

“Tol, masakit sa akin ang hindi ka makasama, ni hindi man lang kita naalagaan habang lumalaki ka. Ngunit sana ay maunawaan mo na hindi ako isang ordinaryong tao. Habang ako ay nag kaka edad ay unti unti ring nag babago ang aking katawan, nag kakaroon ako ng ibat ibang kakayahan na hindi ko makontrol at nag dudulot ito ng pinsala sa aking kapaligiran. Natigil lamang ang pag babagong ito nooong ako ay sumapit sa 18 years old. Sa ganitong edad ay tila naabot ko na ang hangganan ng pag babago sa akin pisikal na lakas at kakayahan. Tol, takot akong masaktan kitang muli kaya’t tiniis kong huwag kang lapitan, kapag sumasapit ang kaarawan mo ay sapat na sa akin na makita kita mula sa malayo at masaya na akong tinatanggap mo ang mga regalong ipinaabot ko sa iyo. Sana ay patawarin mo ako sa aking pag kukulang sa iyo. Ilang taon kong hinitay ang araw na ito at ipinapangako ko na babawi ako, hinding hindi kana muli mag iisa.” ang pag sasalaysay ni kuya habang naka kulong ako sa kanyang bilugang braso.

Muling nag abot ang aming mga labi at pansamantalang huminto ang mundo para sa aming dalawa ni Kuya Jorel. Noong mga oras na iyon ay pansamantalang napalitan ng saya ang lungkot at pag aalinlangan kong nadarama. Unti unting nagiging positibo ang lahat sa kabila ng mga katanungang gumugulo sa aking isipan. Pero ayos lang, hanggat nandito si kuya sa akin tabi ay tinitiyak ko magiging maayos ang lahat.

itutuloy..

My Super Kuya Part 16: Dayuhan

My Super Kuya

AiTenshi

Part 16: Dayuhan

Sa pag lipas ng mga araw, mas lalo pang umigting ang relasyon namin ni kuya Jorel. Kapag naman weekend ay lumalabas kami at namamasyal at dito ay pinag sasaluhan namin ang bawat sandali na punong puno ng pag mamahal sa isa’t isa. May pag kakataon na busy ako sa school at si kuya naman ay busy rin sa work bilang artista. Gayon pa man ay hindi ito nag mimintis na mag lalaan ng oras para sa akin at syempre ay ganoon din ako sa kanya. Labis naman itong kinatuwa nina mama at papa dahil muling nanumbalik ang saya at sigla sa aming tahanan. Hindi naman sila nag tataka na sumobra ang lambingan namin sa isa’t isa dahil una palang alam na nilang mahal na mahal ako ni Kuya Jorel.

Araw ng Huwebes, maaga akong pumasok sa eskwela dahil sa aking gagawing research sa literature class. Sa hallway pa lamang ay sinalubong na ako ng aming dean at ipinag bigay alam nito na hindi makakapasok si Sir Lagman ngayon araw at kasabay nito ang isang text message mula sa aming guro na nanghihingi ng pabor na kung “maaari daw ay dalhin ko ang mga libro at power point nya kanyang tahanan upang makagawa ito ng aming final exam.” At dahil wala naman akong gagawin noong araw na iyon ay minabuti ko na lamang na dalhin ang gamit ni sir sa kanilang bahay. 30 minutos na byahe lamang ang layo nito sa aming paaralan, sakay ng taxi ay agad akong tumulak patungo sa kanila.

Makalipas ang ilang minuto narating ko ang tarangkahan ng tahanan ng aking guro. Nag iisang bahay ito sa gitna ng malawak ng lupain, parang lumang mansyon ang dating at sa tingin ko ay nasa tatlong palapag ito. “Woaw! Mayaman pala talaga itong si Sir Lagman.” sigaw ko sa aking sarili na hindi maitago ang pagkamangha. Maya maya ay lumabas ang security na naka bantay sa tarangkahan at sinamahan ako nito papasok sa loob ng mansyon ng aking guro.

Pag pasok sa bulwagan ay naabutan ko itong nakaupo sa sofa suot ang kulay puting bath robe habang umiinom ng tsaa. “Goodmorning Mr. Mendoza, maraming salamat sa pag dala mo sa aking mga gamit. Halika tumuloy ka.” ang wika nito habang sinasalubong ako.Syempre agad naman akong pumasok at maigi kong pinag mamasdan ang paligid pakiramdam ko ba ay nasa loob ako ng isang hotel o kaya ay palasyo. Basta masyadong magarbo ang mga desenyong naka kabit sa mga pader. “Mahilig kaba sa mga matatamis Jonas? Marami akong mga cake at candy rito sa ref. Halika kumain ka muna.” wika ni Sir Lagman habang inaayos ang kanyang mga gamit.

“Ang yaman nyo po pala sir. Teka nasaan po ang mga magulang mo? Saka sinong kasama mo dito sa bahay?” tanong ko naman.

“Ang aking mga magulang ay nasa malayong lugar, matagal na silang hindi nakakauwi rito. Sa ngayon mayroon akong mga kasambahay dito ngunit ang ilan sa kanila ay naka off sa trabaho. O, heto ang chocolate cake. Kumain kang mabuti.”

“Salamat po sir.”

Halos ilang oras din kaming nag bibidahan ni Sir Lagman hanggang sa mag yaya ito na ipapasyal daw nya ako sa buong bahay.Marami raw kasing mga interesting na bagay ang maaari kong makita sa itaas na bahagi nito at maging sa basement. “Ang mansyon na ito ay pag aari pa ng aking mga ninuno na nag pasalin salin lamang sa pag lipas ng mga panahon hanggang sa mapunta ito sa aking mga magulang. Ayon sa kasaysayan, noong sinaunang panahon daw ang lugar na ito ay dating himpilan o sanctuaryo ng mga kultong naniniwala na ang Diyos ay nag mula sa kalawakan. Sinasabi nila na bukod daw sa ibat ibang teoryang pinag mulan ng tao, maaari rin daw na ang pinag mulan nito ay buhay sa itaas kung saan hindi na ito maaabot ng iyong pag iisip o ang ibig sabihin ay masyadong malawak.. Ang mga kultong iyon ay naniniwala na balang araw ay darating dalawang manlalakbay mula sa kalawakan at mag aagawan nila ang isang mahalagang bagay. Ang isa ay magiging tagapag ligtas o ang mesia at ang isa naman ay ang taga gunaw o taga sira. Mula noong sinaunang panahon ay umaasa na sila nadarating ang dalawang dayuhan na iyon ay huhukuman ang sangkatauhan.” paliwanag ni Sir Lagman.

“Sir, ano ang nangyari sa kulto? Nasaan na sila ngayon? Nag tagumpay ba sila sa kanilang misyon?” tanong ko naman.

“Ang kultong iyon ay matagal nang nabura sa kasaysayan. Ni hindi na rin nila nahintay ang pag dating ng dalawang manlalakbay. Ang sabi ay binitay sila dahil malaki ang impluwensya nila sa mga tao. May kakayahan silang mapasunod ang mga ito sa pamamagitan ng pag gamit ng itim na kapanyarihan.” tugon ni sir. “Black magic? Parang mga mangkukulam sila?” muli kong tanong. “Maaari, ngunit sa aking pag kaka alam ang kapangyarihan niya ay ginagamit lamang sa isang mahalagang misyon, kung ano man iyon ay walang naka aalam.” sagot nya habang pumapanhik kami sa ikatlong palapag.

“Narito na to sa aking maliit na niresearch lab. Tungkol ito sa mga nakatalang kaganapan sa kasaysayan. Ang mga dokumentong iyan sa bulletin board ay ilan lamang sa mga patunay na hindi tayo nag iisa sa kalawakan, na dati pa ay dinadalaw na tayo ng mga nilalang sa dako pa roon. Katulad naman ng isang larawan ito kung saan nakuhan ng camera ang isang UFO na umaangat mula sa kalangitan. At ang ilan naman dito ay ang issue tungkol sa misteryo ng Area 51 sa Amerika, kung saan nakatagpo ang mga militar ng labi ng isang nilalang sa kalawakan. Inilabas nila sa mga pahayagan ang kakaibang insidenteng iyon na “nakatagpo sila ng isang alien sa naturang lugar” ngunit pagkalipas ng ilang araw ay binawi nila ito at sinabing “parachute” lamang daw at isang human dummy ang natagpuan at hindi isang alien.

At dito naman sa ating lugar ay may isang pang yayari din pinag usapan ng mga tao noong taong 1993 kung saan may bumagsak na bulalakaw sa mula kalangitan at tumama ito sa bundok ng Talimas. Ang bulalakaw daw na iyon ay may imahe ng isang maliit na sasakyan habang pabulusok ito pababa sa ere. Ngunit tingnan ito ng mga eskperto ay tanging hukay na lamang ang kanilang naabutan at wala nang iba pa. Narito ang larawan sa pahayagan.“ ang salaysay pa ni Sir Lagman sabay pakita sa akin ng pahayagan na ganoon din sa ipinakita sa akin ni papa kung saan nila natagpuan si Kuya Jorel.

Natahimik ako habang nakatingin sa larawan. Ito ang lugar kung saan bumagsak ang capsule ni kuya Jorel noong sanggol pa lamang ito. Hindi ko alam na masyado pala ang pag kahumaling ni sir Lagman sa misteryo ng kalawakan. “Oh bakit bigla kang natahimik Jonas?” ang tanong nito dahilan para bigla akong mag balik sa aking ulirat. “Ah wala po sir, napansin ko lang mga larawang iyon na may mga nakaukit ng kung anong bagay, at para saan po ang high tech na monitor na iyan?” pang uusisa ko naman na kunwari ay interesado bagamat hindi naman talaga.

“Iyan ba? Mga ancient curvings yan na natagpuan sa iba’t ibang parte ng mundo. Ang iyan ay patunay daw na binibista tayo ng mga nilalang na nag mumula sa kalawakan. At ang malaking monitor naman na iyan ay isang high techonolgy facilities na naka konekta sa mga satelite sa labas ng ating mundo. Upang mas madali kong makita ang kalawakan at kung anong bagay na papasok sa Earth.” nakangiting paliwanag ni Sir habang iniiscan ang naturang monitor gamit ang kanyang kamay. “Sabi ko naman sayo, matindi ang facination ko pag dating sa usapin ng UFO at iba pa, halika doon tayo sa basement. May mahalaga akong bagay na ipapakita sa iyo.”

Nag patuloy ang pag kkwento sa akin ni Sir Lagman tungkol sa mga bagay bagay na kanyang nalaman sa mahabang panahon ng pananaliksik tungkol sa kalawakan. Ako naman patuloy lamang na nakikinig sapagkat alam kong ang lahat ng kanyang sinasabi ay may katotohanan, isang patunay na dito si Kuya Jorel na nag mula sa ibang planeta. Pero gayon pa man ay isinusumpa ko sa aking sarili na itatago at poprotektahan ko ang sikreto nya kahit ano pang mangyari. Mag kamatayan na!

“Nandito na tayo sa Jonas. Nais kong makita mo ang isang bagay na itinatago ng aming lahi mahabang panahon na ang nakalilipas. Ang bagay na ito ay sagrado at iniingatan dahil hindi ito maiintindihan ng publiko. Hindi pa handa ang mga tao upang makita ito.” wika ni sir sabay bukas ng pinto ng basement at doon ay bumulaga sa aking paningin ang isang lumang sasakyang kakaiba ang anyo. Hugis parisukat lamang ito na parang eroplanong papel, kulay itim ngunit walang bintana maliban sa isang basag na salamin sa itaas. Maliit lamang ito na kasing laki ng isang bangka. “Isa itong sasakyang pangkalawakan na natagpuan maraming taon na ang nakalilipas. Bakante ito at wala na ang nakasakay noon makita ito ng mga miyembro ng kulto nag hihintay sa naturang manlalakbay. Kaya’t iniuwi nalang nila ito at itinago sa publiko.”

“Pero, bakit po ako? Bakit sa akin mo ito piniling ipakita?” tanong ko naman.

Natingin ito sa akin ng seryoso, “dahil wala akong kaibigan, simula pa noon ay palagi na akong mag isa. Kapag kasama kita ay nakakaramdam ako ng positibong enerhiya na nag papasigla ng aking katawan. Ayokong maging bias ngunit ikaw ang pinaka paborito kong estudyante sa lahat. Sana lang ay huwag mag selos ang kuya mo sa akin sa tuwing kasama kita. Dahil ang gusto ko ay madalas kitang nakikita.. Hindi ko maunawaan ngunit kakaiba ang iyong prinsenya. Para itong isang magnet na umaakit ng bakal sa kanyang paligid.” wika nito na aking ikinagulat.

Panandalian akong natahimik at napako lamang aking tingin sa isang tambak ng mga lumang papel sa gilid ng silid. “Mabait naman po si Kuya Jorel at hindi naman siya ganoong kaseloso. Natutuwa po akong malaman na kahit papaano pala ay espesyal din ako sayo.” nakangiting tugon ko.. “teka ano po ang tambak na papel na iyon?”

“Mga sinaunang dokumento iyan tungkol sa kultong kinukwento ko sa iyo. Tamang tama hindi ba’t gumagawa ka ng research sa literatura tungkol sa mga sinaunang organisasyon at samahan noong 1906? Pwede mong gawing topic ang tungkol sa kanila. Sa aking pag kaka alam ay sikat ang kultong ito noong kapanahunan nila bago pwersahan patayin ang kanilang lider. At tamang tama rin ang topic na ito dahil ang prof mo sa subject na iyon at si Ms. Lardazabal ang pinak weird na teacher doon sa campus. Tiyak na bibigyan ka nya ng mataas na marka pag nag kataon.” ang natatawang mungkahi ni sir Lagman habang isa isang pinupulot ang mga dokumento sa plastic bag. “Ipapatapon ko na sana ito, mabuti naman at mapapakinabangan pa rin.”

Tawanan..

Halos inabot ako ng alas 4 ng hapon sa pakikipag kwentuhan kay sir Lagman. Sa mag hapong iyon ay mas higit ko pa siyang nakilala, nabuksan ang isang parte ng kanyang pag katao na iilan lamang ang nakakaunawa at natutuwa ako dahil isa ako doon.

4:30 ng hapon, inihatid ako ng aking guro sa campus sakay ng kanyang kotse at noong eksaktong pag baba ko ay nakita ko agad ang sasakyan ni kuya Jorel na nakaparada sa tabi ng puno ng akasya malapit sa gate ng paaralan. Naka salamin ito ng itim ang sumbrero upang hindi siya agad makilala ng mga tao. Kaya naman agad akong tumawid upang puntahan ito bitbit ang aking isang lumang libro na nakuha ko sa basement ng bahay ni sir Lagman. “Sakay na!” ang maigsing utos nito at hindi na muling nag salita pa. Pinaandar nya ang sasakyan at nag focus lang sa pag ddrive.

Tahimik..

“Kuya may problema ba?” pag basag ko sa katahimikan. Kanina pa kasi ito walang imik.

“Bakit di mo tanungin ang sarili mo?” sagot nito na may tanong pag kainis.

“Eh hindi ko nga po alam. Kaya nga ako nag tatanong diba?” sagot ko naman.

“Kasama ko kanina si Jeff sa taping, yung kapatid ni Harry. Mag kausap sila sa dressing room kanina at narinig kong pinag uusapan nila na wala kayong pasok ngayong araw dahil may sakit ang teacher nyo. Bakit di mo tinawagan? Bakit di ka agad umuwi? At bakit bumaba ka sa kotse ng ibang lalaki?” galit na tanong nito.

“So nag seselos ka doon kay Sir Lagman na prof ko?” tanong ko rin dahilan para ihinto nito ang sasakyan at humarap ng tuwid sa akin. “May karapatan akong mag selos dahil kasintahan kita! May relasyon tayong dalawa kaya’t huwag kang umastang single ka! Pasalamat ka at nakontrol ko ang inis ko kanina, kung hindi ay baka binunot ko yung puno ng akasya at inihagis ko sa kinalalagyan niyo.” galit na salita nito.

“Kuya wala ka naman dapat ipag selos. Professor ko lamang iyong nag hatid sa akin kanina. Naki usap kasi ito na kung maaari ay ideliver ko ang powerpoint at ilang aklat niya sa kanila upang makagawa siya ng aming final exam. At isa pa ay humanap na rin ako ng ireresearch sa literature kaya heto may hawak akong isang lumang aklat. Sorry kung hindi ako agad nakapag sabi.” pag hingi ko ng paumanhin dahil para humupa ang pag kainis ito.

“Ayos lang iyon. Ayoko lang na sumasama ka sa ibang lalaki. Seloso ako tol, ang gusto ko ay AKIN KA LANG.”

“Nag magandang loob lang naman si Sir Lagman na ihatid ako upang makabawi raw siya sa kanyang pang aabala sa akin. Kaya kahit masama ang pakiramdam niya ay ipinag drive nya pa rin ako. Iyon lang po yun.”

“Kahit na tol, ayoko pa ring sumasama ka kung kani kanino. Sa susunod ay tatawagan mo ako upang hindi ako nag aalala ng husto sa iyo.”

“Opo kuya. Pasensya kana.”

“Okay lang yun. Kiss ko?” naka ngiting wika nito habang naka nguso.

“tsup mwah” tugon ko naman sabay halik sa kanyang labi.

Pag dating sa bahay, agad kong itinabi sa isang lalagyan ang mga lumang dokumento na aking gagamitin sa research at kasama na nga rito ang lumang aklat na nakababalot sa kalawanging kadena. Samantalang si Kuya Jorel naman ay abala sa pag tugtog ng gitara at paminsan minsan ay sumusulyap ito sa akin saka mag bibitiw ng matamis na ngiti. Para bang inaakit ako habang hinaharana gamit ang malambing nyang tinig. Ibayong saya ang aking naramdaman habang pinag mamasdan ko ito. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na ang isang tulad niya ay magugustuhan ako at ituturing akong espesyal sa lahat ng pag kakataon.

You and me

What day is it? And in what month? This clock never seemed so alive I can’t keep up and I can’t back down I’ve been losing so much time

Cause it’s you and me and all of the people With nothing to do, nothing to lose And it’s you and me and all of the people And I don’t know why I can’t keep my eyes off of you

All of the things that I want to say Just aren’t coming out right I’m tripping on words, you got my head spinning I don’t know where to go from here

Cause it’s you and me and all of the people With nothing to do, nothing to prove And it’s you and me and all of the people And I don’t know why I can’t keep my eyes off of you

itutuloy..

My Super Kuya Part 17: Viatori

My Super Kuya

AiTenshi

Part 17: Viatori

Araw ng Linggo, nag pasya akong buksan ang lumang aklat na gagamitin ko sa aking research project sa literature. Halatang lumang luma na ito dahil bulok na ang cover ngunit buo pa rin ito dahil maganda ang kaledad ng karton. Naka tali ito ng kalawanging alambre at kadena kaya naman mas lalo pang naging wirdo ang dating nito. Naalala ko tuloy yung libro sa pelikulang “Evil dead” dahil halos parehong pareho ang itsura ng mga ito. Gamit ang plais inalis ko ang bigkis sa naturang aklat, sobrang higpit nito na tila ba may isang halimaw o bagay na naka kulong dito kaya’t isinelyo nila ng todo.

Halos ilang minuto rin ako sa ganoong pag bubukas hanggang sa masilayan ko ang unang pahina ng aklat. Nakalagay dito ang letrang “V” at ang salitang “Viatori”. Hindi ko ito maintindihan kaya naman hinahanap ko pa sa google ang ibig sabihin nito at dito ko napag alam na hango pala ito sa salitang latin na ang ibig sabihin ay “traveller” o “manlalakbay”. Sa ikalawang pahina naman ay mga kakaibang simbolo at letra na parang nahahawig sa alibata kaya’t mahirap itong intindihin. Ngunit sa kabila nito ay inilipat ko pa rin sa ikatlong pahina at doon ay laking tuwa ko ng makitang malinaw pa ang pag kakasulat nito, mas madaling basahin at unawain ang mga salita.

Narito ang nilalaman ng mga teksto..

Taong 1906 noong itatag ang samahan ng Viatori sa pamumuno ni Icarus at ng kanyang kaibigan na si Efrem. Silang dalawa ay parehong naniniwala na mayroong mga buhay sa labas ng kalawakan. Ayon sa kanilang paniniwala, ang tao ay hindi basta basta nag mula sa wagis ng unggoy, dahil may ibang pinag mulan ang galing at talino ng mga ito at iyon ang mga nilalang sa ibang planeta. Darating ang araw na bababa dito ang mga manlalakbay mula sa malayong kalawakan at huhukuman ang kanilang mga likha.

Sina Icarus at Efrem ay may taglay na kakaibang kakayahan kaya’t mas mabilis silang nakaka implwensya ng tao upang kanilang maging kasapi. Ang dalawang ito ay may kakayahang gumamit ng itim na kapangyarihan na natutunan nila sa mahabang pananaliksik sa ibat ibang sulok ng mundo. Naniniwala ang mag kaibigan maaari nilang makontrol ang mga manlalakbay gamit ang kapangyarihang ito kaya’t sa pag lipas ng panahon ay mas lalo pa nilang pina igting ang pag papalawak sa kanilang naiibang kakayahan.

Sa pag lipas ng panahon, lumawak ng lumawak ang kasapi ng kultong Viatori at halos natapatan na nito ang ibang rehiliyon sa mundo. Lahat sila ay naniniwala na ang tao ay nag mula sa kalawakan at hindi nang galing sa unggoy o nilikha ayon sa banal na kasulatan. Ang bawat miyembro nito ay umaasang darating ang araw at bababa mula sa kalangitan ang manlalakbay mula sa kalawakan at babaguhin nito ang kapalaran ng sang katauhan. Ang lahat ng ito ay naaayon sa layunin ng naturang samahan.

Una: Palawakin ang sakop ng Viatori at mag tayo ng himpilan kung saan malayang makaka kilos ang lahat.

Ikalawa: Darating ang dalawang manlalakbay at babaguhin nila ang buhay ng sang katauhan. Ang isa ay mag sasalba at ang isa naman ay gugunaw. Kailangan makontrol nila ang alin man sa dalawang ito gamit ang itim na kapangyarihan upang makamit ang inaasam na pag hahari sa mundo.

Ikatlo: Gagamitin ang manlalakbay bilang sandata sa mga nag nanais buwagin ang samahang Viatori. Ang hahadlang ay magigiba at ang pipigil ay wawasakin.

Ito ang mga nakatalang layunin ng kulto kaya naman mas lalo pang dumadami ang kasapi nito sa layunin na pag hahari sa mundo. Masasabing matagumpay ang nasimulan nina Icarus at Efrem dahil sa pag lipas ng maraming taon ay nakamit na nila ang layuning pag papalawak ng kasapi. Matagal na panahon ding namayani at kinatakutan ang naturang samahan bago tuluyang umaksyon ang mga militar at wakasan ang kabaliwan nina Icarus at Efrem.

Isang gabi ay dumating bangungot na hindi malilimutan ng lahat. Dahil ang himpilan kung saan namamalagi ang mga miyembro nito ay walang awang pinasabog na parang mga insektong nabura sa ibabaw ng mundo. Ang lahat ng base ng Viatori sa ibat ibang sulok ng daigdig ay sabay sabay na binomba at winalis upang matigil na ang kanilang maling paniniwala. Marahas! Ngunit ito lamang ang tanging paraan upang matigil na ang maitim na hangarin ng grupo.

Nabuwag ang kulto, samantalang sina Icarus at Efrem naman ay dinakip ng mga militar at sinuri ang kanilang mga katawan. Ikinulong sila sa isang makapal na selda kung saan hindi nila maaaring gamitin ang kanilang itim na kapangyarihan upang makatakas. Ilang taon din sa kulungan ang dalawa bago sila hatulan ng parusang kamatayan. Iniupo sa silya elektrika ang mag kaibigan at kinuryente sa harap ng taong bayan. Ngunit bago tuluyang wakasan ang buhay ni Icarus ay nag bitiw pa ito ng isang salita. “Babalik ako at gaganti. Ang aking salita ay isang sumpa! Muli akong babangon at tatapusin ang aking mga nasimulan! Lahat kayo ay luluhod sa aking harapan at mag mamaka awa para inyong buhay!!“ang malakas na sigaw nito kaya naman mas lalo pa siyang binubog ng mga militar bago tuluyang iupo sa silya elektrika at patayin. At iyon ang naging katapusan ng Viatori..

Tahimik..

Hindi ako makapaniwala na mayroon naganap na ganitong kalagim na pangyayari noong 1906. Nakaka kilabot at hindi makatarungan ang ginawa ng mga militar sa ibang mga kasapi grupo. Para silang mga hayop at insekto na pinasabog na lamang basta basta. “Sana ay kinausap na lamang nila ang mga ito at iningganyong mag bago. Kung sabagay, ano ba naman ang alam ko sa batas noong unang panahon.” bulong ko sa aking sarili habang pinag mamasdan ang huling pahina ng lumang libro kung saan may mantsa ng natuyong dugo. At may nakasulat na salitang dito.

“Resurrectionis mortuorum

e sepulchro surgere

consurgirtur ex inferno“

Binasa ko ito ngunit hindi ko maintindihan kaya naman muli kong kinontak si google upang intranslate ang mga ito.

Resurection of the dead

Rise from the grave

Rise from the hell.

“Ano to?” ang bulong ko sa aking sarili habang pinag mamasdan ang isang larawan ng letrang alibata ibaba ng naturang salitang latin. At habang nasa ganoong posisyon ako ay bigla na lamang may isang malakas na liwanag ang lumabas sa lumang aklat at tinulak ako nito palayo. Dahilan para tumilapon ang aking katawan sa pintuan.

Wala na akong naalala pa.

“Tol, gising.. Anong nangyari sa iyo?” boses ng isang lalaki habang tinatapik nito ang aking pisngi..

“Sino ka? Nasaan ako?” tanong ko naman.

“Anak, napano ka ba? Nag kaamnesia ka ba? Si kuya Jorel mo iyan at nandito sa bahay. Mabuti pa ay tumawag na tayo ng doktor dahil baka napurohan na ang utak ng batang iyan.” wika naman ng isang lalaki.

Nilingon ko ang buong paligid, hindi ako makapaniwalang buhay ako. “Sa wakas nag tagumpay akong sumanib sa katawan ng batang ito! Ako si Icarus! At akin na ang katawang ito.” sigaw ko sa aking sarili.

“Tol,ayos ka lang ba?Bakit nakatawa ka?” ang tanong ulit ng gwapong lalaki.

“Ayos lang ako.. Masarap lang sa pakiramdam na muling nasilayan ko ang mundo.” sagot ko habang nakangiti.

(Author’s note: Wala na si Jonas sa eksena dahil sumanib na sa katawan niya si Icarus matapos niyang basahin ang salitang latin. Wala muna si Jonas.. Si Icarus ang nasa katawan niya sa ngayon.)

“Ang weird mo tol, kanina ay walang maalala ngayon naman ay nakangisi ka na parang isang abnormal. Nakatitiyak kabang ayos ka lang talaga?”

“Oo naman. Kayo? Ayos lang ba kayo?” tanong ko rin kaya’t walang nagawa ang mga magulang ni bagets (Jonas) kundi ang mapakamot ng ulo.

“Mabuti naman at ayos kana. Oh paano, aalis na ako. Tumakas lamang ako doon sa taping dahil ang sabi nila mama ay naaksidente ka raw. Salamat naman dahil hindi ka napurohan. Tatawag na lamang ako sayo kapag pauwi na ako. I love you.” ang wika ng gwapong lalaki sabay halik sa aking noo.

“I love you? May relasyon ba ang bagets na to at ang lalaking gwapong iyon? I smell something fishy.” bulong ko sa aking sarili.

Kinagabihan..

“Hindi ako makapaniwala na nandito na ako muli sa ibabaw ng mundo. Salamat na lamang sa batang ito (Jonas) na binigkas ang aking sumpa. Ngayon ay maisasagawa ko na ang aking pag hihiganti at ang aking misyong hanapin ang manlalakbay upang kontrolin ito gamit ang aking kapangyarihan. Tekaaa, hindi ko masyadong bet ang itsura ng batang ito. Bukod sa bansot ay mahilig pag mag damit ng light colors. Ayoko ng kulay na matitingkad masakit ito sa mata at hindi bagay ang buhok niya na kulay brown, dapat dito ay itim lang. Makapag change outfit nga!”

“mutatione vestis!!”

BOOM

“Perfect! Itim na buhok, itim na jacket, tshirt at pantalon. Ganito pala ang usong fashion sa panahon ito. Infairness sa batang ito gwapo rin pala pag inayusan.”

Mukhang magiging maganda ang pananatili ko lugar na ito. At bago ko ituloy ang aking nasimulan, kailangan kong kolektahin ang mga punit na pahina aklat na nag lalaman ng aking malalakas na mahika. Sa aking pag kakatanda ay naka baon iyon sa lupa kung saan nakatayo ang aming dating himpilan. Ang kailangan ko lamang ay buuin ang bawat piraso ang aking aklat at muling manunumbalik dati ang aking lakas. Sa ganitong paraan may muli kong maibabalik ang aking dignidad at tinitiyak kong pag hihigantihan ko ang lahat ng mga taong may atraso sa akin.

Itutuloy..

My Super Kuya Part 18: Mahika

My Super Kuya

AiTenshi

Dec 4, 2015

Part 18: Mahika

Sa pag papatuloy ng pag sanib ni Icarus sa katawan ni Jonas..

1. Paa ng ipis

2. Buntot ng butiki

3. Talulot ng bulaklak ng kalachuchi

4. Garapata at pulgas ng aso

5. Buntot ng salamander

6. Balahibo ng daga

7. Balat ng palaka

“Pag haluin sa kumukulong tubig ang mga ito upang makagawa ng isang epektibong gayuma. Hmmm.. Ayos.. Ang susunod na sangkap ay #8. Buhok ng birhen.. Hmmmm. siguro naman ay virgin pa ang bagets na ito.” sabay kuha ng buhok ni Jonas ngunit bigla na lamang itong nasunog. “Abat!Bad boy na bata ito, hindi na pala virgin ang katawang ito! Kabata bata pa hindi na virgin. Malande!”

“Good morning tol, kumusta?” bati ng isang bagets din na kasing edad ko. “Oh at sino ka naman?” tanong ko lang.

“Ha?Ayos ka lang ba tol? Ako to si Harry. Kanina pa kita hinahanap eh. Teka ano ba yang ginagawa mo? Ang baho ng amoy! Saka kelan ka pa naging emo?” reklamong tanong nito.

“Ano ka ba, isa itong Science project! At narealize ko na bagay pala sa akin ang itim, lalo akong nagiging mas kaakit akit.” sagot ko naman habang patuloy sa pag dikdik ng sangkap.

“Science project? Sa 18th century? Tigilan mo na nga iyan tol. Masyadong old fashion yang ginagawa mo. Pinapasabi nga pala ni kuya Jeff na pumunta tayo mamaya sa taping nila. Isama daw kita dahil nandoon din ang kuya Jorel mo.” ang wika nito habang habang tinitingnan ang aking ginagawang gayuma. Habang nasa ganoong pang uusisa ito ay nag karoon ako ng pag kakataong kumuha ng hibla ng kanyang buhok. “Aray” sigaw nito. “Para saan iyan?”

“Para dito sa science project ko.” ang sagot ko habang nakatitig sa hibla ng kanyang buhok ngunit maya maya ay natunaw rin ito. “Hindi kana virgin?”

“Oo naman, diba matagal ko nang inamin sa iyo na may nangyari sa amin ni kuya Jeff, bakit parang gulat na gulat ka? Mainam pa ay tapusin mo yang kawirduhan mo. Susunduin nalang kita mamayang alas 6 ng hapon.” wika nito at muling tinahak ang daan palabas. Samantalang ako naman nag patuloy sa aking ginagawang pag gawa ng gayuma. Lahat ng sangkap ay nailagay ko na, buhok na lamang ng virgin ang kulang at mukukumpleto na ito. Sino ba naman kasi ang mag aakalang sa panahon ngayon ay coconut oil nalang ang virgin. Kahit mga bagets na menor de edad ay nabinyagan na rin.

Makalipas ang ilang oras, sa wakas ay naka kuha rin ako ng hibla ng buhok ng virgin at natagpuan ko ito sa pinaka panget na mag aaaral ng campus. Natural virgin siya dahil walang papatol sa kanya. “Perfect! Ngayon ay makukumpleto na ang aking mahika. Maisasakatuparan ko na rin ang aking plano. Ang kailangan ko na lamang gawin ay humanap ng iinom ng aking gayuma.”

Alas 5 ng hapon, habang abala ako sa pag babasa ng lumang aklat ay naka rinig ako ng katok mula sa pintuan. “Sino iyan?” tanong ko.

“Tol si Harry to. Nakagayak kana ba?” sagot nito

“Ah e, oo halika pumasok ka.” pag yaya ko naman at doon ko naisip na ipainom sa kaibigan ni bagets (jonas) ang gayuma na aking ginawa. Kaya naman agad ko itong inihalo sa wine at inabangan ang pag pasok nito. “Tol, umiinom ka ba? Baka magalit si Kuya Jorel sa iyo.” pag tataka nito.

“Wine lamang ito at hindi naman ganoong nakakalasing. Heto tikman mo.” ang alok ko sabay abot ng extra goblet. “Ito ang simbolo ng ating wagas pag kakaibigan, uminom ka. Cheers!” ang saad ko pa habang naka ngising aso.

“Aba may ganon? Alam mo tol, ang wirdo mo nitong mag hapon. Bukod sa nag bago ang image at style ng pananamit mo ay pati kilos ay tila nag iba.“puna nito habang hawak ng goblet na may lamang wine. “Huwag mo na ako pansinin. Inumin na natin ito at baka lumipas ang sarap. Cheers! Para sa ating pag kakaibigang walang hangganan.” wika ko pa.

“Cheers!” ang tugon ni Harry sabay inom ng wine.

Tahimik..

Maya maya nag simula nang manginig ang katawan nito at kasabay noon ay ang panandaliang pag kawala ng malay. Hinayaan ko lang siya sa ganoong pag kakahandusay at hinintay ang muli nyang pag bangon. Makalipas ang 10 minuto ay nag simula na itong imulat ang kanyang mata at ibangon ang kanyang katawan. “Ang tunay na kaibigan ay hindi nag iiwanan.. Maligayang pag babalik Efrem.” bati ko habang naka ngising demonyo.

“Nasaan ako?” tanong nito.

“Nandito ka sa year 2015 sa Pilipinas.” sagot ko naman dahilan para mapangiti ito at mapatingin sa akin. “Binabasa ng bagets na ito (sabay turo sa katawan ni Jonas) ang lumang aklat na nag lalaman ng aking mahika, sa ganitong paraan ay mas mabilis kong nakuha ang kanyang katawan. At ginamit ko naman ang mga espesyal na sangkap upang maibalik ka sa mundong ito. Sa ganitong paraan ay maaari na nating ituloy ang ating nasimulan.”

“Matalino ka talaga Icarus. Teka, bakit ang babagets naman yata ng mga katawan natin? Paano tayo paniniwalaan nito?” pag tataka nito.

“Wala na tayong ibang choice. Mainam na to kaysa sa wala. At wag ka dahil hindi na virgin ang katawan ng mga bagets na ito. Biruin mo ang mga karelasyon nila ay ang mga kuya nila. Najerjer na sa wetpaks ang mga katawang ito.”

“Ganoon ba? Okay lang no, atleast bata na ulit tayo.”

“O tama na ang satsat mo. Tayo na at tapusin ang ating misyon. Kailangan natin mabuo ang mga pahina ng aklat na ito upang mas manumbalik ang ating kapangyarihan.”

“Tekaa, agad agad? Huwag na muna. Makakapag hintay naman iyang walang kwentang misyon na iyan. Saka ikaw lang naman ang mag bebenefits dyan no. Makipag party muna tayo sa mga kuya ng mga bagets na ito.”

“Kung sa bagay, wala namang masama kung makikipag saya muna tayo ngayong gabi. Handa ka na ba?” tanong ko at sabay naming itinaas ang aming mga kamay sabay bigkas ng mga katagang “Libera tibentia!!”

Tulad ng napag desisyunan, nag tungo kami sa party kung saan imbitado ang dalawang bagets na ito (Jonas at Harry). Sa bulwagan pa lamang ay nakatingin na sa amin ang mga tao. “bakit nakatingin sa atin ang mga tao Icarus? Nakakainsulto ang mga tingin nila. Parang hindi yata nila gusto ang ating fashion statement.” ang bulong ni Efrem. “Wala akong paki alam sa mga mababang uring nilalang na iyan. Wala silang taste pag dating sa kasoutan. Hindi ba nila alam na nakapag papa sexy ang pag susuot ng kulay itim? Mga tonto at tonta!” galit kong tugon.

“Tingnan mo Icarus naka tingin talaga sila sa atin. Formal na party pala ito bakit kasi naka ganito tayo? May kapa pang itim, para tayong anime eh. Kung tayo nalang kaya ang mag palit ng damit?” mungkahi ni Efrem.

“Hindi natin gagawin iyon. Kung tayo ang mag aadjust ay mas mabuti pang alisan nalang natin sila ng mga damit sa katawan.” tugon ko.

“Seryoso ka?” tanong nito.

“Oo naman. Unahin natin ang mga taong nakatunghay sa ating kinalalagyan! Wala silang taste pag dating sa fashion kaya heto nababagay sa kanila. “LIBERA DEMENTIA!!”

Boommm…

Nawalan ng saplot ang ilang tao sa bulwagan dahilan para mag hiwayan at mag tilian ang mga ito. Mapa lalaki at babae ay nawalan ng damit kaya’t kanya kanya silang takip sa maseselang bahagi ng kanilang mga katawan habang mabilis na lumilisan sa bulwagan. “Mabuti nga sa kanila.” wika ni Efrem at pinag patuloy namin ang pag lalakad sa bulwagan na nakataas ang noo at proud na proud sa aming mga sarili. “Hayun ang mga kuya slash jowa ng mga bagets na ito. Doon ako sa mas matangkad (Jorel) at doon ka naman sa mas maliit ng bahagya Jeff). Pag may mag kakataon ay dakpin natin sila at lumipat tayo sa kanilang mga katawan. Hindi ko masyadong bet ang katawan ng batang ito (Jonas) bukod sa bansot ay may kabigatan pa.” reklamo ko lang.

“Tol, nandito na pala kayo. Teka ano bang nangyari sa inyong dalawa bakit ganyan ang itsura ninyo? Member ba kayo ng black parade? Kailan pa kayo naging emo?” bungad ni Jeff. “Wala kana doon, mainam pa ay kumain na lamang tayo dahil kanina pa ako nagugutom.” tugon naman ni Efrem (Harry) “Mas masarap pala ang pag kain dito sa Pilipinas kesa sa ibang bansa.”

“Teka ayos lang ba kayong dalawa? Bakit ba ganyan ang itsura nyo? Daig nyo pa ang mga rebeldeng emo sa kasuotan nyo ah. Oh may kapa ka pa Jonas. Ano bang pinag gagagawa ninyo ha?” muling pang uusisa ni Jeff. “Wala kana doon gung gong.” pabulong ko sa sagot sabay harap kay Jorel na noon ay nakangiti lamang at abala sa pag lalagay ng pag kain sa akin plato. “Hello handsome!” ang bati ko sabay haplos sa kanyang nakaumbok na dibdib.

“Oh bakit ganyan ang itsura mo tol? Mas bagay sayo ang itim na buhok pero hindi yata bagay sayo ang may itim na guhit sa mata. Anyway cute ka pa rin at mahal na mahal pa rin kita. Pakiss nga sa baby bro ko.” wika nito sabay akbay sa akin.

“Wow ang ganda ng bagets na ito. Ano kayang ultimate na gayuma ang pinainom ng batang ito sa kuya niya para gustuhin siya ng ganito?” bulong ko sa aking sarili.

“Bakit di tayo mag party? Mag sayaw naman tayo! Lets party. Yeah!!” ang sigaw ni Efrem habang gumigiling ito sa dance floor. Napakamot nalang si Jeff habang pinag mamasdan ito sa kanyang ginagawang pag giling.

“Efrem, kailangan na nating umalis. Hanapin na natin ang nawawalang bahagi ng aklat upang makapag simula na tayo sa ating misyon.“pag yaya ko kay Efrem na kasalukuyang nag bbreak dancing.

“Tol,umuwi na tayo. Kailangan ko na mag pahinga.” pag yaya rin ni Jorel at hinatak ako nito palabas ng bulwagan.

“Hindi pa ako uuwi. May gagawin pa kaming mahalagang misyon. Bitiwan mo nga ako.” pag pupumiglas ko.

“Misyon? Anong misyon? Ang tanging misyon mo lang dito sa mundo ay mahalin ako. Yun lang.. wala nang iba. Halika na at itigil mo na ang kalokohang ito.”

“Hindi ako nag loloko at bitiwan mo ako bago pa kita gawing ipis. Efrem!! Halika na!Aalis na tayo!” pag yaya ko at sabay kaming nag bigkas ng mahikang pag kalaho. ALBENTIA PENUMBRA.. Dahilan para balutin ng malakas ng liwanag ang buong paligid at wala na kaming nakita pa.

At noong unti unting mag laho ang liwanag ay natagpuan namin ang aming sarili na nakatayo sa itaas ng isang gusali, ngunit ang malaking pag kakamali sa aming pag takas ay nasama sina Jorel at Jeff dito. “Anong ginagawa nyo dito?” galit kong tanong. “Yan ang gusto naming itanong sa inyo, paano nyo nagawa ito? Ano bang nanyayari sa inyong dalawa?” mahinahong tanong ni Jorel.

“Icarus, kailangan na nating patahimikin ang dalawang pogi na iyan. Masyado na silang nagiging cause of delay sa ating mga plano. Gawin na natin ang ritwal sa pag papalit ng katawan, hindi ko na matake ang katawan ng bagets na ito.” reklamo ni Efrem.

“Efrem, baka nakakalimutan mong ikaw ang naging cause of delay. Kanina pa kita inaaya na hanapin ang dapat hanapin ngunit nag pumilit ka pang makipag party at hindi lang iyon dahil nag break dancing ka pa. Paano natin mababawi ang dangal ng Viatori kung ganyan ka?” sermon ko naman.

“Viatori? Icarus at Efrem? Parang pamilyar ang mga pangalang iyon. May nabasa akong lumang artikulo tungkol sa isang kulto na binura sa kasaysayan dahil masama ang epekto nito sa paniniwala ng nakararami. Ang samahang ito ay hindi naniniwala sa ibang teoryang pinang mulan ng tao, bagkus naniniwala sila na ang mga nilalang sa mundo ay likha ng mga nilalang mula sa kalawakan. Ayon sa kanilang paniniwala may dalawang manlalakbay na darating sa mundong ito at sila ang huhukom sa lahat ng nabubuhay na tayo, syempre ang mga kaanib ng naturang Viatori ay maliligtas mula sa tiyak kapahamakan.

Masama ang impluwensya ng kultong iyon dahil gumagamit sila ng itim na kapangyarihan at bukod pa roon ay nagiging ugat din ito ng kasamaan at takot sa bawat sulok ng daigdig kaya naman gumamit ng dahas ang mga gobyerno ng ibat ibang bansa upang wakasan ang kabaliwan nila. Ang dalawang pinuno nito na sina Icarus at Efrem ay hinatulan ng kamatayan. Iginapos sila sa poste at sinunog ng buhay hanggang sa maging abo na lamang.“ pag sasalaysay ni Jeff

“Excuse me, sa silya elektrika kami namatay at hindi sa pag sunog ng buhay. Medyo Oa ha!” pag mamaktol ni Efrem

“Teka ano bang nangyayari? Nasaan si Jonas at Harry?” nalilitong tanong ni Jorel. “Wala sila wastong pag iisip dahil sinaniban sila ng dalawang ito. Nasaan sina Johan at Harry?!” sigaw na tanong ni Jeff

“Sabihin nating natutulog lamang ang mga diwa nila. Sa ngayon ay wala sila dito sa mundong ito. Nasaan sila? Ewan ko… tama na ang satsat na ito. Mayroon pa kaming mahalaga misyon na isasakatuparan, walang sino man ang makapipigil sa amin! Tama ba Efrem?!” nag mamalaki kong tanong. “Meowth thats right.” ang sagot naman nito. “Kung gayon, huwag na tayo mag aksaya sa sandali. Efrem itumba mo ang madaldal na lalaki iyon (sabay turo kay Jeff). At ako naman ang bahala dito kay pogi! (sabay turo kay Jorel)

“Sure, lahat ng hahadlang sa amin ni Icarus ay itutumba.” nakangising salita ni Efrem sabay turo ng kamay sa kinalalagyan ni Jeff. “Mortem!!” sigaw nito at bigla na lamang umangat ang katawan ng biktima at inihagis ito na parang laruan dahilan para mawalan ito ng malay.

“Bakit ganoon lang ang ginawa mo? Ang mortem ay “kamatayan”, mahika ito para burahin ang isang nilalang sa mundong ibabaw. Bakit itinapon mo lamang ang kanyang katawan?“ tanong ko

“Hindi ko alam ngunit tila may pumipigil sa akin upang gawin ito. Marahil ay ang pisikal na katawan ng bagets na ito ay mahirap pasunurin lalo ang motibo ay pananakit sa taong mahal nya.” katwiran ni Efrem.

“Malande!!”

“Ibalik nyo sina Jonas at Harry ngayon din. Ayoko ng gulo. Paki usap.” mahinahong salita ni Jorel. “Hindi maaari ang nais mo Pogi! Ilang taon kaming nag hintay para sa pag kakataong ito. Nasasabik kami sa pag hihiganti at uhaw na uhaw kami na makapit ang tagumpay sa aming mga misyon. Hindi ang katulad mo lamang ang hahadlang sa amin.” sagot ko.

“Ngunit katawan ng kapatid mo ang ginagamit mo! Hindi makatarungan na abusuhin mo ang isang bagay na hindi mo pag aari! Ibalik mo si Jonas at Harry!” muling salita ni Jorel.

“Ikinalulungkot ko ngunit sa akin na ang katawang ito! “Libera dementia!!” Lumutang ang mga bagay sa paligid, mga pala, bakal, hallow blocks at ilan pang matutulis na bagay. Mabilis itong lumipad sa kinaroroonan ni Jorel para kitilin ang kanyang buhay ngunit sa pag aaralang ganoon ito kadali ay nag kamali sila dahil mula sa mga mata nito ay lumabas ang kulay pulang liwanag na animo laser at isa isang sinira ang mga bagay na patungo sa kanyang kinalalagyan. “Tama na! Ayokong makasakit ng kapwa!Ibalik nyo sina Jonas at Harry ngayon din!”

“Aba! Magaling ang mahika mo! Hindi ko alam na marunong ka rin palang gumamit nito. Pero mas mahusay pa rin ako!!” sigaw ko sabay bukas ng lumang aklat para lumikha ng isang malakas na mahika.

“Jonas! Gumising kaaaaa! Jonas!!” sigaw ni Jorel. “Huwag kang mag patalo sa nilalang na iyan. Pag aari mo ang katawang iyan kaya’t bawiin mo ang nararapat sayo!”

“Hindi na gigising ang kapatid mo dahil nasa loob na siya ng isang magandang panaginip. Sa ngayon ay nag dedelusyon na ito at wala na sa wastong pag iisip. Wala na ang iyong kapatid slash kasintahan mga baklang brokeback. Tatapusin na kita ngayon kaya’t KUYA JOREL TULUNGAN MO KO! SIRAIN MO ANG AKLAT! KUYAAAAA!!”

“Jonas?! Jonas!! Lumaban kaaaaa!!”

“Kuyaaaa sirain mo ang lumang aklat! Sirain mo!!! LAPASTANGAN!! PAPATAYIN KO KAYONG LAHAT BAGO NIYO MASIRA ANG LAHAT NG PLANO KO! EFREM!!!”

“Icarus! Kakaiba ang isang ito. At hindi mahika ang ginagamit nya. Ang lumabas sa kanyang mata ay isang laser! Natural ang kanyang abilidad at hindi siya nag mula sa mula na ito. Pag masdan mo ang kanyang anyo.. kakaiba at perpekto ang kanyang itsura, ni walang bakas ng takot o ano mang pangamba sa kanyang mukha. Tila hindi nya ikanatatakutan ang ating mga pag babanta. Malakas ang kutob siya ang isa sa manlalakbay na ating hinahanap.” wika ni Efrem.

“Kung siya ang manlalakbay na ating hinahanap ay bakit hindi nya ginagamit ang kanyang buong lakas upang gapiin tayo?!“pag tataka ko. (Icarus)

“Hindi ko maaaring gawin iyon dahil ang katawang gamit ninyo ay ang katawan ng taong mahal ko. Hindi ko siyang magagawang saktan kaya’t nakikiusap ako na palayain nyo na silang dalawa upang matapos na ang kabaliwang ito!”

“HINDE!! Ito na ang pag kakataon upang kami ay mamuno sa mundong ito. Kailangan ka namin upang gawin iyon kaya’t sa ayaw at sa ayaw mo ay babagsak ka sa aming kagustuhan. Kapag napasaamin ang isang katulad mo ay tiyak na ang aming tagumpay. Isa kang malakas na sandatang pandigma at may kakayahang wakasan ang lahat dahil sa iyong taglay na lakas. Walang makakagapi sa atin at tiyak na ang muling pag bangon ng Viatori!”

“Hindi maaari ang inyong nais! Mahalaga sakin si Jonas kaya’t gagawin ko ang lahat upang mabawi siya sa inyong dalawa.” salita ni Jorel at bigla na lamang nawala ito sa aming paningin.

Tahimik..

Ilang saglit ay tumilapon ang katawan ni Efrem sa pader at mawalan ito ng ulirat. Mabilis na tila isang kidlat ang pang yayari. Muling kumilos ng mabilis si Jorel at wala pang ilang segundo ay isang malakas na pwersa ang tumama sa katawan ni Icarus dahilan para tumilapon din ito sa malayo at mabitiwan ang lumang aklat.

“Iyan na ba ang lahat ng lakas mo?” tanong ni Efrem.

“Hindi pa. Pinitik ko lamang kayo dahil ayokong saktan ang mga katawan na ninakaw niyo.” ang wika ni Jorel at muli nito pinitik ang hangin dahilan para lumikha ito ang matinding pag yanig sa paligid. “Ngayon, bumalik na kayo sa inyong pinag mulan dahil ang panahong ito ay hindi na para sa inyo.” ang mahinahong salita nito sabay tingin sa lumang aklat at muling may lumabas na laser sa kanyang mata na sumunog sa naturang isinumpang bagay.

“HINDEEEEE! HUWAGGGGGG!!” sigaw ng dalawa ngunit huli na ang lahat.. Abo na lamang ang aklat at kasabay nito ang pag wala ng malay ng dalawang biktima.

“Tol, anong nangyari?” tanong ni Jeff habang bumabangon ito.

“Tapos na tol, pinilit kong agawin ang lumang aklat at sinunong ko ito dahilan para mawala rin ang mga kaluluwa nina Efrem at Icarus. Tahimik na ang lahat. Dalhin na lamang natin sila sa ospital.”

Binuhat nina Jeff at Jorel ang kanilang mga kapatid na noon ay parehong walang malay tao. At bago pa man nila lisanin ang naturang gusali ay may pumukaw sa atensyon ni Jorel dahilan para mapahinto ito sa pag lalakad at matingin sa isang mataas sa building kung saan may nakatayong lalaki habang natatamaan ito ng malakas na sinag ng buwan.

itutuloy..

(Author’s part 17 and 18.. Filler lang po ito. hehe pero mahalaga pa rin.)

My Super Kuya Part 19: Babala

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

December 7, 2015

Part 19: Babala

Madalim ang paligid, malamig ang hangin na dumadampi sa aking katawan. Natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nakatayo sa pinaka mataas na gusali ng aming siyudad habang pinag mamasdan ang dalawang lalaking nakatayo sa aking harapan. Hindi ko maaninag ang mukha ng isang lalaki ngunit natitiyak kong si Kuya Jorel ang kaharap niya. “Ano ba ang ginagawa ko dito? Bakit kami nandito? Sino ba ang lalaking iyon?” ang tanong ko sa aking sarili habang lumalakad sa kanilang kinatatayuan. “Kuya!” ang sigaw ko ngunit tila yata hindi nila ako naririnig bagamat kaunti lamang ang agwat ng aming pagitan. “kuya Jorel nandito ako!! Kuyaaa!” pag tawag ko pa ngunit wa epek pa rin.

Palakas ng palakas ang hanging sa paligid.. Parang tatangayin ako nito..

Patuloy pa rin sa ganoong mag kaharap na posisyon ang dalawa habang nakatayo sa gilid ng gusali. Maya maya ay unti unting kumilos ang kamay ng hindi kilalang lalaki at mabilis nitong sinaksak ang dibdib ni Kuya Jorel gamit lamang ang kanyang kamao. Kitang kita kung paano lumusong ang kanyang kamay sa loob ng dibdib ni kuya Jorel na parang may kinakapa itong kung anong bagay dito. Tumutulo ang dugo sa kanilang mga katawan habang ang ilang patak nito ay dinala ng malakas na hangin sa aking mukha.. “Kuyaaaa!! KUYAAAA!! HINDEEEE!! Kuya Jorel!! Huwaggg tamaa naaaa!! Bitiwan mo siya!!” ang sigaw ko habang nag kakadarapa sa pag takbo patungo sa kanilang kinatatayuan.

“Kuyaaaa! Bitiwan mo siya!! Kuyaaaaa!!!” patuloy kong pag sigaw habang umiiyak.

“Tol, gising!! Nanaginip ka! Gising!!” boses ni Kuya Jorel habang tinatapik ang aking pisngi dahilan para mag balik ang aking ulirat. Natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nakahiga sa ospital habang naka suot ng purong itim na kasuotan. “Anong ginagawa ko dito?” nag tataka kong tanong. “Wala ka bang maalala sa nangyari tol? Saka bakit sumisigaw ka? Ano ang napanaginipan mo?” tanong ni Kuya Jorel.

“Wala akong matandaan kuya, basta ang huli ko na lamang naalala ay binabasa ko lumang aklat at may liwanag na lumukob sa aking harapan, itinulak nito ang aking katawan at wala na akong naalala pa.” ang sagot ko naman na nakakaramdam pa rin ng sakit sa aking ulo.

“Oh kumusta na yung anak kong emo? Gising na ba?” bungad ni papa habang pumapasok sa pintuan.

“Emo? Bakit?” nag tataka kong tanong dahilan para matawa si kuya Jorel at pinakita ang larawan namin ni Harry habang nakatayo sa bulwagan ng isang party. Nakasuot kami ng leather na kasuotan habang itim itim na ang aming anyo na parang sasali sa black parade. Hindi rin ako makapaniwala na ang brown na kulay ng aking buhok ay naging purong itim na animo piluka. “Sino naman iyan? Bakit kamukha namin ni Harry?” painosente kong tanong.

“Tado, kayo nga iyan ni Harry. Sumanib sa inyong katawan ang pinuno ng Viatori na sina Icarus at Efrem. May sumpa pala ang aklat na binasa mo tol. Nakawala tuloy ang maligno sa loob nito.” natatawang wika ni kuya Jorel.

“Kung gayon ang nawawalang 24 na oras sa aking ala ala ay may sanib ako at wala sa aking sarili?” tanong ko.

“Oo tol, at ang nakakatuwa pa halos isang daang mag aaral sa campus nyo ang kinuhanan mo ng hibla ng buhok. haha” natatawang wika ni kuya.

“Waaaa nakakahiya kuya.. Ayoko na pumasok. Wala na akong mukhang ihaharap sa kanila.” pag mamaktol ko na parang iiyak. “Hahaha huwag kang mag alala, ang sabi ko ay hair testing lang ginawa mo para sa bagong produkto ng shampoo na ieendorse ko sa susunod na linggo. Oh edi lusot ka pa rin.” nakangiting tugon nito. “Nasaan si Harry?” muli kong tanong. “Nandoon sa kabilang silid nag papahinga. Hindi nga ito makapaniwala na binugbog niya ang sarili nyang kapatid. Mabuti nalang nanlaban ako kaya’t di mo ako nabugbog. hehe” nalangising sagot nito.

“Kuya naman ehh” pag mamaktol ko. “Sshh wag kana nga mag maktol diyan, ang mahalaga ay bumalik na sa normal ang lahat. Nag alala ako sayo tol. Mabuti nalang at walang nangyaring masama sa iyo. Hindi ko mapapatawad ang aking sarili kung sakaling mangyari iyon.” seryosong salita ni Kuya Jorel at muli akong niyakap nito.

Sa pag lipas ng mga araw ay muling nag balik sa normal ang lahat, hindi na namin pinag usapan ni Harry ang tungkol sa pag sanib issue dahil isa na lamang itong bangungot na nais naming makalimutan. At dahil nga sa pangyayaring iyon ay dumoble ang pag iingat nina kuya Jorel at kuya Jeff sa amin dahil natatakot daw sila na muli kaming saniban ng masamang espiritu, minsan pa nga ay ginagawa nila itong biro kaya naman kadalasan ay napipikon ako at nauuwi sa pang aaway ang eksena. Hindi ko rin ipinag tapat kay sir Lagman ang pangyayari, basta ibinalik ko na lamang sa normal ang lahat.

Sa pag lipas ng mga araw ay napapadalas din ang pananaginip ko ng kung ano anong bagay na may kinalman sa akin o kay kuya Jorel. Ngunit ang mas madalas na eksena sa aking panaginip ay ang eksena sa itaas ng matayog na gusali, kung saan nakatayo doon si kuya Jorel at ang isang hindi kilalang lalaki pag katapos ay bigla na lamang nitong dudukutin ang dibdib ni kuya Jorel at tatagas ang napakaraming dugo sa kanyang katawan. Nasa apat o limang beses ko na itong napapanaginipan kaya naman sinabi ko na ito kina mama, papa at kuya Jorel.

“Napag tataka naman, malakas ang kuya mo at hindi ito papayag na mangyari ang ganoong eksena.” wika ni papa habang nag babasa ng dyaryo. “Tol, baka naman nasosobrahan ka lamang sa panonood ng t.v? O kaya ay yung panonood mo ng mga anime at cartoons kaya pati sa panaginip mo ay nadadala mo ito?” tanong naman ni Kuya.

“Kuya hindi ako nag bibiro. Kitang kita ko kung paano nya ibaon ang kanyang kamao sa iyong dibdib. Natatakot ako na baka mag katotoo ito.” pag aalala ko naman. “Kasing tigas ng bakal ang katawan ng kuya Jorel mo. Man of steel din iyan katulad ni Superman kaya’t huwag kang mag alala iho.” wika naman ni papa.

“Tol, huwag kana mag alala. Hindi ko hahayaang mangyari ang ganoong bagay. Mag tiwala ka lamang sa akin.” sabi naman ni kuya. “May tiwala ako sayo kuya, hindi ko lamang talaga maiwasang mag alala ng husto.” tugon ko.

“Oh sya tama na muna iyang mga premonition nyo. Mag miryenda na muna kayong tatlo.” sabad naman ni mama sabay lapag ng nilutong pasta at brownies.

Noong mga oras na iyon ay tila wa epek ang aking ginawang pag babahagi ng aking panaginip. Si papa at kuya Jorel ay kumain lamang samantalang ako ay nakanguso at patuloy na nag mamaktol. Hindi naman nila ako pinaniniwalaan at ginagawa nila akong isang batang paslit na nag iimbento ng kwento. “Jonas, kumain kana. Kung ano man ang napanaginipan mo, maaaring isang babala lamang ito o maaaring kabaligtaran din ang lahat. Mag tiwala ka sa kakayahan ng kuya Jorel mo. Mas malakas na siya ngayon at kontrolado na niya ang kanyang espesyal na abilidad. Walang mangyayaring masama kaya’t huwag mo na itong isipin pa. Marahil ay kailangan mo lamang mag relax, bakit hindi ka lumabas o mag libot upang mahimasmasan ang iyong isipan?” mungkahi ni papa

“Magandang ideya nga iyan papa. Tol gusto mo mag libot tayo ngayon?” ang alok naman ni Kuya Jorel.

“Saan naman tayo pupunta?” tanong ko

“Kahit saan, sa beach o kaya ay sa isang resort. Tutal ay weekend naman, maaari tayo doong mag over night hanggang araw ng Linggo.” naka ngiting wika nito.

“Eh kailan naman iyan?” muli kong tanong. “Edi ngayon na! Tara mag ayos na tayo ng gamit!” excited na wika ni kuya sabay buhat sa akin na parang isang laruang manika. “Tekaaa kuyaa ibaba mo na ako. Baka maitapon mo ako doon sa labas ng gate eh” pag mamaktol ko.

Tawanan ang lahat.

At iyon nga ang set up, matapos naming ayusin ang aming mga gamit ay agad kaming tumulak ni kuya sa isang pribadong beach resort na pag aari ng kaibigan ni papa. Habang abala si Kuya sa pag ddrive, ako naman ay patuloy sa pag mamaktol tungkol sa aking malagim na panaginip. “Kuya, natatakot lang ako kaya’t sinasabi ko ito sayo. Alam kong malakas ka at maabilidad ngunit natatakot akong masaktan ka o mawala sa akin.”

“Tol, naniniwala naman ako sa iyo. Ang totoo nun ay napapanaginipan ko rin ang mga tagpong iyon kaya’t nais kong malaman mo na hindi ako nag bibiro. Hindi lamang kita sineryoso kanila dahil ayokong mag alala sina mama at papa. At nais ko ring malaman mo na dalawang bagay lang namang ikinatatakot na mangayari sa buhay ko. Ang una ay ang masaktan kita muli kagaya ng nagawa ko noong mga bata pa tayo. At ikalawa ay iwan ka sa mundong ito ng nag iisa. Kaya’t hinding hindi ako papayag na magapi ng kung sino mang lalaki na iyon.” seryosong tugon ni kuya sabay gulo sa aking buhok.

“Hindi ko rin maiwasang mag alala kuya dahil takot din ako… na mawala ka sa akin.” tugon ko naman. “Shhh, di mang yayari iyon. Mag tiwala ka lang sa akin baby bro.” tugon naman niya.

Noong araw ding iyon ay pinilit kong alisin ang mga negatibong bagay na gumugulo sa aking isipan. Alam kong malakas si kuya ngunit natatakot lamang ako na masaktan ito o makitang nahihirapan. Kung sana ay super human din ako kagaya niya malamang ay hindi na ako mangangamba pa dahil magagawa ko siyang ipag tanggol kahit papaano. Kaso ay hindi, isa lang ako hamak na tao, bansot, walang dating pero cute naman at lovable. Hehe. Biro lang.. “Naalala ko noong bata ako, madalas akong dalhin dito ni papa upang mag langoy o kaya ay sanayin ang aking katawan na kontrolin ang aking lakas. Maraming magagandang ala ala ang nabuo sa lugar na ito noong ako ay bata pa lamang. Dito rin ako umiiyak kapag naalala kita o kaya ay namimiss.” Ang wika ni kuya habang pinag mamasdan ang magandang tanawin sa resort. Asul ang dagat, kulay puti ang buhangin, makintab ito at maraming nag kalat na kabibe. Sariwa ang hangin at payapa ang paligid, walang ibang ingay kundi ang lagaslas ng tubig sa dalampasigan.

Naupo kami ni kuya sa pampang ng karagatan at maiging pinag masdan ang tubig mula sa kalayuan, malayo ang aking tingin at pilit inaabot ng aking mata ang hangganan ng karagatan ngunit isang tuwid na linya lamang ang nakikita ko, hanggang doon lang. “Anong pinag mamasdan mo?” tanong ni Kuya Jorel habang inililingkis ang kanyang kamay sa aking bewang. “Ah e, pinipilit ko lang tanawin yung hangganan ng karagatan, ngunit wala naman akong matanaw kundi ang tuwid na guhit na iyon. Ang ibig bang sabihin nito ay doon na nag tatapos ito?” tanong ko habang nakatitig pa rin dito.

“Hindi tol, malawak pa ang karagatang ito, maaaring may isa pang isla sa kabila nito na hindi na kayang abutin ng ating mga paningin. Alam mo ba kung bakit may hangganan ang nakikita ng ating mga mata? Dahil may mga bagay sa mundo na kinakailangan lakarin, tawirin o liparin upang masilayan mo. Kung ang lahat ng tao ay may kakahayang tanawin o makita ang lahat ng bagay sa mundo, marahil lahat tayo ay nakaupo na lamang at pinag mamasdan ang mga ito, hindi na tayo mag eeffort upang gamitin ang ating mga paa upang marating ang nais nating marating. Sa huli ay maswerte pa rin tayo dahil limitado lamang ang naabot ng ating paningin, ang ibig sabihin nito ay may pag kakataon ka pa ring lumakad at siyasatin ang mundo sa paraang gusto mo, sa paraan kung saan ka magiging masaya.” Wika ni kuya Jorel habang nakatingin sa kalayuan.

Nabato balani naman ako sa sinabing iyon ni kuya, tila ba may humataw na matigas na bagay sa aking ulo at nakaramdam ako ng kaunting pag kahiya. Akalain mo yun, ang isang “alien” pa galing sa ibang planeta ang mag sasabi ng ganitong kagandang bagay. “kontento naman ako sa naaabot ng aking mga mata kuya, nag kataon lamang na nais kong malaman kung ano ang nasa dako pa roon.”

Muling natawa si kuya Jorel sa aking sinabi “isang umaga ay gigising ka na lamang at malalaman kung ano ang nasa dako pa roon. Sa ngayon ay makontento ka munang pag masdan ito. Kung ayaw mo naman ay maaari kang sumakay ng bangka upang marating ang nais mong marating, o maaari rin namang mag hintay ka ng tamang panahon upang malaman ito. Walang limitasyon sa mundo tol.. Maniwala ka sa akin.”

“Ikaw ba talaga iyan kuya? Bakit hindi mo yata ako inaasar o binubwisit ngayon?” pag tataka ko naman kasi tuwing kausap ko ito ay puro piliosopo sagot ang ibinabato nya akin. “Tado, ako nga ito. Kapag iniinis kita ay nagagalit ka, kapag naman sineryoso kita ay ayaw mong maniwala sa akin. Saan ako lulugar doon? Lika nga dito” ang wika nito at muli akong niyakap ng mahigpit. Maya maya ay luminga linga ito sa paligid na para bang pinag mamasdan kung may taong parating at noong makatiyak na kami lang ang nandoon ay hinawakan niya ang aking pisngi at ginawaran akong matamis na halik sa labi. Nag palitan kami ng nag babagang halik hanggang sa tuluyan na akong madala dahil sa tindi ng sensasyong nadarama. Dila sa dila at laway sa laway ang aming ginawa. Mapusok at makamundo ang mga eksenang iyon.

Ilang minuto rin kami sa ganoong pag hahalikan bago ito tuluyang bumitaw at ginawaran ako ng isang mahigpit na yakap. Muli naming pinag masdan ang karagatan habang nakalingkis ang kanyang kamay sa aking likuran.

Tahimik..

Nasa ganoong pag mamasid kami ng bigla na lamang may sumulpot na kung bagay sa kalangitan, maliwanag ito na parang isang bulalakaw.Mabilis na bumagsak ang naturang bagay sa karagatan dahilan para lumikha ito ng matinding pag yanig sa paligid. Tumaas ang tubig at mabilis sumalpok ito sa aming kinalalagyan. “Kuyaaaaa!!!” ang sigaw ko at namalayan ko na lamang na inilubog na ang aking katawan sa kailaliman ng karagatan. Ganoon ka bilis ang pang yayari, sa isang kisap mata ay biglang nauwi sa trahedya ang lahat. Ang payapang pag iisip ko kanina habang naka tingin sa magandang karagatan ay napalitan ng matinding takot at pag ka patid ng aking hininga.

itutuloy..

My Super Kuya Part 20: Apollo

My Super Kuya

AiTenshi

Dec 8, 2015

“Kuyaaaaa!!!” ang sigaw ko at namalayan ko na lamang na inilubog na ang aking katawan sa kailaliman ng karagatan. Ganoon ka bilis ang pang yayari, sa isang kisap mata ay biglang nauwi sa trahedya ang lahat. Ang payapang pag iisip ko kanina habang naka tingin sa magandang karagatan ay napalitan ng matinding takot at pag ka patid ng aking hininga.

Part 20: Apollo

Tuloy tuloy ang pag lubog ng aking katawan sa kailalim ng dagat, halos mapuno na aking tyan sa dami ng tubig na aking nainom. Ibayong takot at kawalan ng pag asa ang lumukob sa aking pag katao noong mga sandaling iyon. Tila ito na yata ang katapusan ko at wala na akong magagawa kundi ang tanggapin ito. Dito nag balik sa aking ala ala ang eksena noong bata pa kami ni Kuya Jorel kung saan lagi niya akong nilalaro at pinapasan kahit saan man ito mag punta. Para itong isang pelikula na nag flash back sa aking isipan. Ganito siguro talaga kapag mamatay kana, ang mga ala ala mo noong nakalipas na panahon mag babalik sa iyong isipan ng hindi mo inaasahan..

Tahimik..

Hinayaan ko na lamang aking katawan sa pag lubog at bago ko pa man tuluyang ipikit ang aking mga mata ay bigla na lamang sumulpot ang imahe ng isang lalaki sa aking harapan at hinila ako nito paitaas. Wala na akong natandaan pa..

Kasabay ng pag babalik ng aking ulirat ang siya namang pag labas ng tubig sa aking bibig. Noong imulat ko ang aking mata ay nakita ko si Kuya Jorel na nakaupo sa aking tiyan at pinipiga ang aking dibdib. Bakas na bakas sa mukha nito ang matinding pag aalala habang tinatawag ang aking pangalan. At nung makita nya akong nag malay na ay wala itong nagawa kundi ang yakapin ako ng mahigpit at himasin ang aking mukha. “Salamat at ligtas ka tol, hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala ka sa akin. Labis akong nag alala sa iyo, ang akala ko ay tuluyan ka nang binawi sa aking ng may kapal.” Wika nito habang niyayakap ako ng mahigpit.

“Salamat sa pag liligtas sa kapatid ko.” Ang wika ni Kuya Jorel habang nakatingin sa isang lalaking nakatayo sa di kalayuan. Matangkad din ang lalaking iyon ngunit batid kong mas matanda ito kay kuya Jorel. Nakasuot ito ng kulay puting damit na may kakaibang kinang. Sa aking palagay ay nasa 31 hanggang 35 taong gulang ang lalaking ito dahil matured na ang kanyang anyo. Kung ganoon ang imahe ng lalaki kanina ay hindi si kuya Jorel kung ang lalaking ito sa aming harapan. “Sino siya kuya?” tanong ko naman. “Hindi ko rin alam tol, ngunit siya ang nag ligtas sa iyo kanina noong pinag hiwalay tayo ng malakas na alon. At batid ko rin na may kinalaman siya sa lumiwanag na bumagsak kanina mula sa kalangitan. “ sagot naman ni kuya

Tahimik ulit.,

Pakiramdaman lamang..

“Maaari ko bang malaman ang pangalan mo?” pag basag ni kuya sa katahimikan.

Maya maya ay lumakad ang lalaki patungo sa aming kinalalagyan at nag salita ito. “Kumusta kana Prinsipe Jorel? Ako si Apollo ang kanang kamay ng iyong ama sa ating daigdig. Naparito ako upang gabayan ka ayon na rin sa kahilingan ng iyong mga magulang noong panahon ng digmaan.” Ang wika nito dahilan para kapwa kami mapa kunot noo ni kuya Jorel. “Anong ibig mong sabihin? Ang akala ko ba ay wala nang natira sa aking mga kalahi?” pag tataka ni kuya. “Mahabang kwento ngunit handa akong ilahad ito kung iyong mamarapatin. Sa ngayon ay nais kong humingi ng paumanhin sa perwisyong aking ginawa. Muntik pa tuloy mapahamak ang iyong kapatid ng dahil sa aking kagagawan. Patawarin ninyo ako.” Pag papakumbaba nito sabay luhod (pag bibigay pugay kuno) sa aming harapan.

“Paano ako nasisigurado na ikaw ay kakampi at hindi kalaban?” seryosong tanong ni kuya

Tumingin sa kanya ang lalaki at maya maya ay dinukot ito sa kanyang bulsa. “Narito ang kwintas pag aari ng iyong ina. Hindi ordinaryo ang kwintas na iyan dahil nag lalaman iyan ng ala ala ng iyong mga magulang noong ikaw ay sanggol pa lamang. Tulad ng sinabi ko ay handa akong isalaysay ang aking nalalaman tungkol sa iyong pag katao kung bibigyan mo ako ng pag kakataon.” Ang tugon naman nito sabay abot kay kuya Jorel ng isang kulay asul na kwintas.

“Kung gayon ay handa akong makinig sa iyong mga sasabihin.” Sabi ni kuya

“Katulad ka rin ng iyong ama, matalino at hindi agad agad nag papaisa. Sa katunayan ay mag kamukha kayong dalawa. Para kayong pinag biyak na bunga.” Wika naman ng lalaki habang nakatingin ng tuwid kay Kuya Jorel.

Isang malaking palaisipan sa amin ang biglaang pag sulpot sa eksena ng lalaking ito, ngunit gayon pa man ay batid kong mabibigyan nito ng kasagutan ang matagal nang tanong na bumabagabag sa loob ni kuya Jorel at iyon ay kung saan ba siya nag mula, sino ang kanyang pamilya at bakit siya pinadala dito sa Earth. Masayahing tao si kuya ngunit paminsan minsan ay nababanaag ko pa rin ang matinding lungkot sa kanyang mata, tila ba hindi kompleto ang kanyang pag katao at parang may hinahanap siyang kung anong bagay sa kanyang paligid. Marahil ay itong si Apollo na rin ang kasagutan sa kanyang mga tanong.

Kinagabihan, agad na sumunod sina mama at papa sa resort dahil na balitaan nila ang nangyaring pag kalunod ko doon sa karagatan. Syempre katakot takot na sermon ang inabot ko mula sa kanila sa pag aakalang may katigasan ang ulo ko at mag isa akong nag lalangoy sa tubig, buti na lamang dahil nandoon si Kuya Jorel upang ipag tanggol ako. Ipinag tapat ni kuya ang buong pangyayari sa karagatan kanina at kung paano lumanding ang sinasakyan ni Apollo sa tubig dahilan upang umangat ito at lumikha ng malaking alon. Habang abala si kuya sa pag kkwento ay bakas na bakas naman sa mukha nila mama at papa ang labis na pag kamangha dahil isa nanamang “alien” ang kaharap nila. “Nag papasalamat ako sa pag aalaga ninyo kay Prinsipe Jorel, sa ngalan ng kanyang umaong ama at ina at sa buong kaharian ng Roika, maraming salamat sa pag mamahal sa aming taga pag ligtas.” Ang wika ni Apollo at muli siyang nag bigay pugay sa aming mga magulang.

“Walang ano man iyon Apollo. Anak namin si Jorel, mahal namin ito kaya’t tungkulin namin na siya ay alagaan at gabayan sa lahat ng oras. Hindi man siya nag mula sa aming dugo, tunay pa rin namin siyang supling dahil nag mula siya sa aming mga puso. Lubos ang kaligayahan namin noong dumating si Jorel sa aming buhay. Isa siyang biyaya mula sa kalangitan.” ang nagagalak na wika naman ni mama.

“Maligayang pag dating sayo Apollo, maaari mo na rin kaming ituring na pamilya.” bati naman ni papa. “Si Jorel ang bumuo sa aming buhay. Silang dalawa ni Jonas ang dahilan ng aming walang hanggang kaligayahan kaya’t isang malaking pasasalamat na kami ang napili niya upang mag alaga sa kanya.”

Ngumiti si Apollo at napatingin kay kuya Jorel. “Ito pala ang pamilya mo dito mahal na prinsipe. Mabait sila at mapag mahal. Tinitiyak kong matutuwa ang iyong mga magulang dahil hindi sila nag kamali sa pag pili sa saiyong ama at ina dito sa planetang ito.” wika niya.

Nag patuloy ang kanilang kwentuhan hanggang sa tuluyang mapunta ang usapan sa nakaraan. “Lahat kami ay iisa lamang ang katanungan, ano ang nangyari sa mundo nina kuya Jorel? Bakit siya pinadala dito sa Earth at ano ang posibleng maganap sa hinarap? Senyales na ba ito ng Alien Invasion?” ang sunod sunod kong tanong.

“Jonas, kung ano anong ang itinatanong mo sa ating bisita. Baka maguluhan iyan at bigla ka na lamang ihagis sa outer space.” natatawang biro naman ni papa.

“Ganoon din ang tanong ko pa.. Kailangan kong malaman kung saan ako nag mula at kung bakit nandito sa mundong ito. 22 taon ko ring iniisip kung ano at sino ba talaga ako. Siguro ay ito na rin ang tamang panahon upang malaman ko ang katotohanan.” seryosong wika ni kuya. “Ang sabi mo kanina ay ipinadala ka para maging gabay ko, ang tanong ko sayo ay bakit ngayon ka lamang dumating kung kailan binata na ako at hindi na nangangailangan pa ng patnubay?”

“Ikinagagalak kong sagutin ang lahat ng inyong katanungan. Ngunit bago ang lahat nais kong dalhin kayo sa panahon kung saan nag simula ang lahat..” ang wika ni Apollo at doon ay unti unting nag bago ang silid na aming kinalalagyan. Nag mistulan itong isang kalawakan, may mag bituin at mga batong nag liliparan. Kahanga hanga, halos lahat kami ay namangha sa aming nasaksihan. “Pansalamanta kong ginawang outer space ang silid na ito upang maipaliwanag ko sa inyong mabuti ang mga pangyayari ilang taon na ang nakalilipas.” saad nito at doon ay unti unting kumilos ang aming paligid na tila nanonood kami ng isang 3D movie. Para kaming nasa loob ng isang museyo na ang tema ay outer space kaya’t bawat imahe sa aming paligid ay nag bibigay kilabot sa aming katawan. “Isa itong simulation ng outerspace.. Ito ay matagal nang naka program sa aking katawan, alam kong darating ang panahon na magagamit ko rin ang mga ito. At ang takdang oras na iyon ay ngayon.” wika ni Apollo.

Tahimik..

Patuloy pa rin sa pag galaw ang aming paligid..

Ngayon ay masasagot na ang mga katanungang matagal nang bumabagabag sa puso ng bawat isa. Habang nasa ganoon pag babalik tanaw kami ay naramdaman ko na lamang na hinawakan ni Kuya Jorel aking kamay na tila sinasabing “dito ka lang at huwag kang lalayo sa aking tabi.”

Hinawakan ko rin ng mahigpit ng kanyang kamay at nag bitiw ako ng isang matamis na ngiti na ang ibig sabihin ay “nandito lamang ako sa kanyang tabi, at maayos din ang lahat”. Ito na ang oras na pinaka hihintay ng lahat at ang nakakatuwa lamang ay biglang dumating ang kasagutan sa hindi inaasahang pag kakataon. Minsan talaga, ang mga bagay na hindi mo hinahanap ay bigla na lamang mag papakita sayo at kapag naman hinanap mo ito ay wala kang makikitang kahit ano. Sa pag kakataong ito ay hindi ko alam kung ano ang mababago sa samahan namin ni kuya Jorel o sa kanyang pag katao sa oras na mapunan ang bakanteng pahina ng kanyang buhay.At sa kabilang banda hindi ko rin alam kung anong pasabog ang dala nitong si Apollo a bigla na lamang sumulpot sa eksena dala ang katotoohanang ipinagkait ng tadhana.

“Ang nangyayari sa ating paligid ay gawa ng isang high technology recorder na nag mula pa sa planetang aking pinag mulan. Sa palagay ko ay matagal na panahon pa ang gugugulin ng mga eksperto dito sa inyong daigdig bago maabot ang ganitong ka advance na teknolohiya.” Wika ni Apollo habang patuloy sa pag babagong anyo ang aming paligid.

“Kung gayon totoo pala ang ibang uri ang talino ng mga nasa ibang planeta? Mas advance ito kaysa dito sa Earth?” namamangha kong tanong.

“Masasabi kong totoo ang iyong sinabi Jonas, mas advance ang teknolohiya ng mga planetang nasa malalayong galaxy kaysa dito sa Earth. Bakit? Dahil kayong mga tao ay nakakarating lamang sa buwan gamit ang pipitsuging sasakyang pang kalawakan, wala kayong eksaktong kakahayahan upang mag lakbay at bisitahin ang ibang kalapit na planeta, hindi katulad ng mga ibang naninirahan sa malalayong kalawakan na nakakarating ng walang kahirap hirap sa inyong planeta upang silipin o bisitahin kayo. Ang mga UFO sightings ay senyales lamang na hindi kayo nag iisa sa kalawakan.. Isipin nating mabuti, inaabot ng ilang taong pag aaral bago kayo makatuklas ng isang planeta at pag aralan ito, samantalang sa amin ay ilang araw lamang ang gugugulin at tiyak na malalaman na namin ang komposisyon ng isang daigdig at isang buwan o linggo lamang ay mararating na namin ito. Hindi pa sapat ang talino niyong mga taong naninirahan sa Earth, sa palagay ko ay hindi pa kayo handa sa aming pag bisita.” Paliwanag ni Apollo

Napanga-nga ako habang nag sasalita si Apollo, batay sa kanyang mga sinasabi ay mukhang napag aralan na niya ang Earth sa ganoong kaigsing panahon. Kung sa bagay, ang nangyayari ngayon sa aming paligid na dinala kami sa kalawakan sa pamamagitan ng isang recorder lamang ay isang patunay na ang mga nilalang sa ibang mundo ay mayroon hindi mapapantayang teknolohiya at sa palahgay ko ay wala itong hangganan..

Patuloy ang aming ginagawang pag lalakbay hanggang sa makarating kami sa isang malaking butas. Kulay itim ito at tila isang tanel na lagusan. “Mula dito ay malapit na ninyong masilayan ang planeta kung saan kami nag mula. Milya milya ang layo nito sa inyong mundo kaya’t imposible itong madiskubre ng mga dalubhasa. Ngayon ay bibigyan natin ng linaw ang lahat ng katanungang gumulo sa iyong isipan Prisipe Jorel. Sana ay pag katiwalaan mo ako, dahil pinadala ako rito upang iyong maging gabay.”

itutuloy..

My Super Kuya Part 21: Roika

My Super Kuya

AiTenshi

Dec 9, 2015

Part 21: Roika

Nag patuloy ang aming pag babalik sa nakalipas upang masaksihan ang naganap sa mundong pinag mulan ni Kuya Jorel. Malayo ito at kinakailangan pang dumaan sa isang wormhole upang mapabilis ang pag lalakbay. “Kung ikaw ay mag lalakbay mula sa Earth hanggang sa aming planeta ng hindi dumaraan sa itim na lagusan ay aabutin ka ng 200 taon sa loob na iyong sasakyan. Ikamamatay mo na ito. Ngunit kung ikaw ay daraan sa mga lagusang ito ay mararating mo ito ng 7 buwan lamang. Ang wormhole ay isang lagusan o short cut upang mapabilis ang iyong pag lalakbay dito sa kalawan. Ang oras pinaka mahalagang bagay dito sa kalawakan dahil nag babago ito depende sa iyong lokasyon. Ang katumbas ng isang oras dito ay maaaring isang buwan Earth. Depende iyon sa ating kinalalagyan.” paliwanag ni Apollo habang patuloy kami sa pag lalakbay.

Makalipas ang ilang sandali ay narating namin ang isang planeta sa malayong galaxy. Hugis oblong ito na parang bola ng rugby ball na napapalibutan ng metal at kung ano ano pang nag liliparang bakal sa paligid. Nakakamangha ito na parang isang lumilipad na junk shop bagamat maayos ito at talaga mapapa wow ka kapag nadiskubre ito ng mga taga NASA. “Ito ang planetang “AUTOTREX” ang mga nakatira dito ay ang mga “Atrox”, sila ay mga anyong tao ngunit mga makina ang katawan o mga Android kung tawagin. Ang mga atrox ay may kakayahang kumulekta ng lakas at kapangyarihan ng bawat nilalang sa kalawakan. Taglay nila ang pinaka high tech na kagamitan na siyang ginagamit nila sa pandigma. At para sa inyong kaalaman, ang mga Atrox ang pinag mulan ng talino tungkol sa teknolohiya sa buong kalawakan. Sila ang sumakop sa planetang “ROIKA” ang planeta kung saan kami naninirahan.“ salaylay ni Apollo habang pinag mamasdan ang planetang Autotrox.

Ipinag patuloy namin ang pag lalakbay sa dakong silangan ng kalawakan. Muli kaming dumaan sa itim na lagusan at pag labas namin dito ay bumulaga sa amin ang isang maliit na planeta. Kawangis ito ng Earth ngunit iba lamang ang kulay. Kulay orange na halong dilaw. Maganda at kumikislap ang paligid na animo nag liliparang diamante at ginto ang nakapalibot dito. “Ang mga bagay sa paligid ng planetang iyan ay mga diamante at ibang mineral na nabubuo mula sa aluminum oxide at carbondioxide. Ang magandang planetang iyan ay ang “ROIKA”, ito ang pinag mulan ng aming lahi. “ROIKAN” ang tawag sa mga taong naninirahan dito. Walang pag kakaiba sa mga tao sa Earth maliban lamang sa aming taglay na lakas at bilis. Ang ganitong kakayahan ay natural lamang sa aming mundo dahil triple ang bigat ng gravity dito. Ang mga Roikan ay nabibilang sa pinaka mataas at pinaka makapanyarihang nilalang sa kalawakan. Ang aming bilis ay katumbas ng kidlat at aming lakas ay katumbas sa libong mandirigma. May kakayahan din kaming lumipad na parang isang kometa at mag labas ng mainit na enerhiya sa aming mata katulad ng sa araw. Ang aming planeta ay gumagamit din ng mga High Tech na armas at kagamitan ngunit hindi nito matatalo ang planetang “Autotrox” pag dating sa teknolohiya.

Masagana ang pamumuhay sa Roika dahil lahat ng pangunahing pangangailangan ng aming katawan ay nasa paligid lamang. Sa aming planeta nakatago ang pinaka mahalagang yaman ng kalawakan. Iyon ay ang ORBIN isa itong bilog na kristal na pinag aagawan ng bawat planeta. Sinadyang ilagay sa Roikan ang sagradong bagay na ito upang maprotektahan at masinop ng aming lahi dahil kami lamang sa buong kalawakan ang nag tataglay ng lakas na hindi matatawaran.“ ang pag sasalaysay ni Apollo habang naka flash sa aming paligid ang isang kulay puting bilog na kristal. Makinang ito at nag liliwanag.

“Ano ang kristal na iyan? Bakit nasabi mong pinag aagawan ito ng mga planeta sa kalawakan?” tanong ni Kuya Jorel

“Pinag katiwala sa atin ang sagradong bagay na iyan dahil mapoprotektahan natin ito gamit ang ating taglay na lakas. Ang kristal na iyan ay may dalawang abilidad. Ang UNA: may kakayahan itong pasunirin ang lahat ng nilalang sa kalawakan, planeta man o simpleng buhay na naninirahan dito. Halimbawa, kung gagamitin mo ang kristal na ito sa kasamaan ay maaari mong buksan ang kalangitan at tawagin ang mga taga ibang planeta upang sakupin ang mundo at pag harian ito. IKALAWA: ito ay may kakayahan gumunaw ng isang buong planeta sa isang iglap. Para itong isang malakas na bombang sasabog at buburahin ang ano mang bagay sa kalawakan. Ang iyong ama na si Salel ang nag mamay ari nito sa mahabang panahon.” sagot ni Apollo.

“Nakaka kilabot pala ang kayang gawin ng maliit na bagay na iyan. Halos ang mag mamay ari niyan ay maaari nang tawaging isang “Diyos”. Hindi dapat ito mapunta sa kamay ng kasamaan dahil tiyak na mapapahamak ang mundo.“ wika naman ni papa.

“Tama ka doon Jonathan. Isa ito sa dahilan kung bakit maraming planeta sa kalawakan ang nag tangkang sakupin ang Roika NGUNIT wala ni isa dito ang nag tagumpay maliban sa Autotrox na siyang naging sanhi ng pag bagsak ng aming planeta.” ang tugon ni Apollo at doon ay muling nag bago ang aming paligid. Dito ay lumabas na ang mga nag liliparang space ship sa paligid ng Roika. Tila ba nanonood ako ng pelikulang Star Wars at Space Wars.

“Ano ang dahilan ng mga Atrox upang sakupin ang ating planeta?” ang tanong ni Kuya.

“May tatlong dahilan ang Planetang Autotrex upang sakupin ang Roika. Alam nila na sila lamang sa kalawakan ang may kakayahang tumapat sa pagiging High Tech ng ating planeta pag dating sa mga kagamitang pandigma. Kaya nagawa nilang sakupin ang Roika at wasakin ito dahil sa mga sumusunod. UNA: Sila ay mga ANDROID na nag nanais taglayin ang lakas at bilis ng mga Roikan kaya’t kinukuha nila ang mga enerhiya ng mga ito upang ilagay sa kanilang mga program ng sa gayon ay taglayin nila ito ng walang kahirap hirap. IKALAWA: Upang kuhanin ang Kristal at sakupin pa ang mga planeta sa buong kalawakan. IKATLO: Upang patayin ang taga mana ng kapangyarihan ni Haring Salel na ayon sa kasulatan ay siyang mag sasalba sa buong kalawakan. At iyon ay si Jorel.” sagot ni Apollo at doon ay ipinakita niya sa amin kung paano wasakin ng mga Atrox ang kanilang planeta. Sinabi rin niya na ang aming nasasaksihan ngayon ay ang aktwal na pangyayari noong digmaan. Ito ay nakarecord na upang ipaliwanag kay Kuya ang lahat ng kaganapan ukol sa kanilang mundo.

Nag patuloy ang bakbakan sa pagitan ng Roika at Autotrex. Hindi mo masasabi kung sino ang lamang dahil kapwa malalakas ang kanilang mga depensa. Ang bawat isa ay lumalaban para ipag tanggol at makamit ang kanilang nais. Iyon nga lang pag dating sa hand to hand combat ay tila dehado ang mga Roikan dahil ang kalaban nila ay mga makina at walang pakiramdam. Bukod pa rito ay kinukuha rin ang kanilang mga enerhiya na nag bibigay ng sari saring emosyon sa aming mga sarili.

Habang nasa ganoong pag iisip ako ay hindi ko namamalayan ang pag tulo ng luha sa aking mga mata. Wala akong nagawa kundi pag masdan ang pag guho ng paligid at panooring bumagsak ang buong Roika. Kasabay nito ang pag labas ng mukha ng isang bata sa aming paligid. Isa itong sanggol na malusog at nakangiti pa bagamat nagugunaw na ang kanilang mundo.

“Salel, oras na upang paalisin ang ating anak dito sa Roikan.” wika ng babae habang niyayakap ito.

“Diana, ihanda mo na ang kanyang sasakyan. Ito na ang tamang oras upang lisanin nya ang ating mundo.” ang wika naman ng kanyang ama.

Habang nasa ganoong pag hahanda ang mag asawa ay biglang bumakas ng marahan ang pinto ng kanilang silid at dito ay pumasok ang isang lalaki Atrox, ang kamay nito ay naging parang isang barenang umiikot at mabilis niyang nilapitan ang sanggol para ito patayin. Halos mapatid ang aking hininga habang pinag mamasdan ko ang nakakatakot na eksenang iyon at halos mabuo ang kakaibang emosyon sa aking dibdib dahilan para mapasigaw ako at tawagin ang pangalan ni Kuya. “KUYAAA JORELLLL!!” ang malakas kong sigaw na dalang dala sa eksenang aking pinapanood. Kasabay ng aking pag sigaw ang siyang pag iyak ng sanggol dahil para marinig ito ng kanyang mga magulang at dito ay nakipag laban ang kanyang ama para ipag tanggol ang kanyang anak.

Matapos magapi ang kalaban ay agad silang nag tatakbo sa itutok ng palasyo kung saan naroroon ang isang capsule na pag lalagyan sa sanggol. “Nakakalungkot na hindi ko man lang makakasama ng matagal ang aking anak.” ang wika ng kanyang ama habang hinihimas ang ulo nito. Dito ko napag masdan na kahawig nga pala ni Kuya Jorel ang kanyang ama. Balbas sarado lamang ito. “Nga pala, naisip mo na ba kung ano ang ipapangalan mo sa kanya?“tanong nito.

“Jorel… Tatawagin siyang Jorel.. Nakakatawa lamang isipin na tila nag mula sa langit sa ang kanyang pangalan. Hindi ko maipaliwanag ngunit tila may sumigaw kanina ng pangalang “Jorel” at kasabay nito ang pag iyak ng bata.“ ang wika ng kanyang ina habang hinahaplos ang kanyang anak.

“Jorel.. Magandang pangalan iyan Diana. Balang araw ay tutuparin ang kasulatan.. Ililigtas niya ang buong kalawakan at siya ang magiging gabay ng lahat ng nabubuhay dito. Humayo ka anak at maging matatag sa lahat ng oras. Lagi mong tatandaan na kasama mo kami sa iyong pag lalakbay.” ang wika ng kanyang ama.

“Ngunit saan natin siya ipapadala? May mag aalaga ba sa kanya sa lugar na iyon?”

“Si Jorel ang pipili ng kanyang magiging magulang. Sa malayong kalawakan ay may isang mundong kawangis ng Roika at iyon ay tinatawag na planetang Earth. Doon natin siya ipapadala upang iligtas at mabuhay ng payapa.” ang wika ni Salel at muli nilang niyakap ang kanilang anak. Kasabay nito ang pag yanig ng paligid. Mula sa pintuan ay pumasok si Apollo at sinabing “Mahal na hari, tumakas na po kayo. Narito na sa itaas ang mga Atrox!” ang wika nito at doon ay dumating grupo ng mga android sa kanilang kinalalagyan. “Ako na ang bahala sa mga ito. Diana ihanda mo na ang sasakyan ni Jorel.” utos nito habang sinasangga ang atake ng mga kalaban. Mabilis namang kumilos ang kanyang asawa at ibinaba ang salamin ng sinasakyan na capsule ng sanggol. Halos humikbi ito habang pinag mamasdan ang kanyang anak sa loob ng sasakyan. “Mag iingat ka Jorel. Mahal na mahal ka namin ng iyong ama.” pag iyak nito.

“Diana bilisan mo!Hindi ko na sila kayang pigilan. Ikaw ang bahala sa kristal!! Isinop mo ito upang hindi nila makuha!!” ang sigaw ng hari at doon ay naliligo na ito sa kanyang sariling dugo. Binarena ang tiyan at putol na ang kanyang kanang kamay. “APOLLO, sumunod ka sa aking anak at gabayan siya sa lahat ng oras. Ikaw na ang bahalang mag paliwanag ng lahat.” ang saad pa nito at doon ay mabilis lumipad ang capsule na sinasaktan ng sanggol at makalipas ang ilang minuto ay lumipad naman ang sinasakyan ni Apollo.

Ipinakita sa amin kung paano sumabog ang planetang Roika habang ang sasakyan ng sanggol ay mabilis na lumalayo. Ang sinasakyan naman ni Apollo ay natamaan ng pag sabog at napunta ito sa isang worm hole. “Ang aking sinasakyan ay nakulong sa isang Time warp at natagalan bago ako makalabas dito. Hindi ko akalain na ang sanggol na babantayan ko ay binata na pala noon ako ay makulong sa butas na iyon. Gayon pa man ay masaya akong malaman na nasa maayos siyang kalagayan.” sabi ni Apollo at doon ay unti unting nag balik sa normal ang paligid.

Tahimik..

Bakas na bakas sa mukha ni Kuya Jorel ang labis na lungkot habang nakapako ang tingin nito sa sahig. “Iyan pala ang kaawa awang sinapit ng planetang pinag mulan ko. Ang sakripisyo ng aking mga magulang ay hinding hindi matatawaran.” wika nito habang patuloy na nalulungkot. “At hindi ko akalain na si Jonas pala ang mag bibigay ng aking pangalan.” ang dagdag pa nito sabay halik sa aking noo.

Noong mga sandaling iyon ay tila binalot ng nakakabinging katahimikan ng buong silid. Maging sina mama at papa ay nawalan din kibo. Ako naman ay tumayo muna at nag pasyang mag pahangin sa labas. Ewan, ngunit tila naapektuhan ako sa naganap na pag bagsak ng planetang Roika at sa kabilang banda ay naaawa rin ako kay kuya Jorel at sa sinapit ng kanyang mga magulang..

itutuloy..

My Super Kuya Part 22: Pag kabata

My Super Kuya

AiTenshi

Noong mga sandaling iyon ay tila binalot ng nakakabinging katahimikan ng buong silid. Maging sina mama at papa ay nawalan din kibo. Ako naman ay tumayo muna at nag pasyang mag pahangin sa labas. Ewan, ngunit tila naapektuhan ako sa naganap na pag bagsak ng planetang Roika at sa kabilang banda ay naaawa rin ako kay kuya Jorel at sa sinapit ng kanyang mga magulang..

Part 22: Pag kabata

“Nandito ka lang pala tol. Kanina pa kita hinahanap doon sa hotel. Anong ginagawa mo dito sa dalampasigan?” tanong ni Kuya habang pinag mamasdan ko ang madilim na karagatan. “Nag papahangin lang kuya. Medyo nadala kasi ako sa nasaksihan ko kanina. Sorry kuya.. Hindi ko alam na ganoon kalagim ang pangyayari sa nakaraan mo.” wika ko naman.

“Bakit ka naman mag sorry e wala ka namang kasalanan doon tol. Naniniwala ako na lahat ng pang yayaring iyon ay may dahilan. Kung hindi nasira ang Roika malamang ay nandoon ako ngayon at hindi kita kilala. Hindi ko naging magulang sina mama at papa. Maraming nag bago.. Malakas ang pananalig ko na may nakalaan para sa akin sa mundong ito. Doon ako nag mula sa ibang planeta ngunit dito naman ako nag kaisip at naging mabuting tao, kayo ang pamilya ko.” tugon ni kuya at umupo ito sa aking tabi.

“Ewan ko kuya, ngayon ay tila pinag sisisihan ko ang mga taon na hindi tayo mag kasama. Kung maaari ko lamang ibalik ang nakalipas, sana ay nag pumilit akong manatili sa tabi mo.” wika ko naman habang pinag mamasdan ang kanyang gwapong mukha. “Ayoko tol, hindi ako papayag na masaktan ka at maulit ang nagawa ko noong mga bata pa tayo.” tugon niya.

“Anong ibig mong sabihin? Paminsan minsan ay sumasagi sa aking isipan ang imahe ng dalawang bata na nag lalaro sa bukid. Masaya silang dalawa ngunit maya maya ay bigla na lamang nag iiyak ang isang bata at takot na takot ito habang humihingi ng tulong. Bukod pa roon ay wala na akong maalala.” pag babalik tanaw ko.

Tumingin sa akin si Kuya at nag bitiw ito ng isang malalim na buntong hininga. “Tol, ang dalawang batang iyon ay wala iba kundi ikaw at ako. Nasaktan kita noon at nalagay ka sa bingit ng kamatayan.”

“Bakit hindi ko ito matandaan? Ano ba ang nangyari noong araw na iyon kuya?” tanong ko.

“Sariwa pa sa aking isipan ang pangyayaring iyon. Araw ito ng Biyernes, pag kagaling ko sa eskwela ay agad kita kinarga upang laruin at alagaan. Dalawang o tatlong taon ka pa lamang noon at ako naman ay nasa walong taong gulang kaya marahil ay hindi mo na naaalala pa ang lahat. Kinuha kita sa bahay at dinala sa bukid ng walang paalam kila mama. Mahal na mahal kita at sabik na sabik akong mayakap at mahalikan ka kaya naman palihim kitang itinakas sa ating mga magulang. Alam ko kasi na hindi ako papayagan ni papa na hawakan ka dahil baka masaktan kita kaya’t ginawa ko ang lahat ng makakaya ko upang kontrolin ang aking kakaibang lakas.

Hanggang ngayon ay rinig na rinig ko pa rin ang pag tawa mo habang nilalaro kita. Ang iyong ngiti ang pinaka magadang bagay na nasilayan ko sa mundong ito at iyon ang nag papahina sa aking tuhod. Kahit mga bata pa tayo noon ay alam ko nang espesyal ka at hindi lang ito basta bastang pag mamahal dahil higit pa roon ang nararamdaman ko para sa iyo.

Ipinag patuloy ko ang pag lalaro sa iyo habang sa makalimutan ko na aking sarili, kung sino ako at anong klaseng nilalang ako. Basta ang alam ko lang ay pasan kita sa aking likuran at pag katapos ay bigla na lamang uminit ang aking pakiramdam. Sumakit ang aking mata at pareho tayong natumba sa lupa. Umiyak ka at natakot noong mga oras na iyon dahil nakita mo akong namamalipit sa sakit ngunit ayokong nakikitang umiiyak ka kaya’t tiniis ko ito at pinilit tumayo. Iyon nga lang ay hindi ko inaasahan ang susunod na nangyari. Bigla na lamang may lumabas na liwanag sa aking mata tumama ang liwanag na iyon sa iyong katawan dahilan para mapinsala ang iyong balikat at ang iyong dibdib. Tumagas ang dugo sa iyong katawan at nawalan ka ng malay.

Ibayong takot ang lumukob sa akin noong mga sandaling iyon. Hindi ko akalain na mauuwi sa trahedya ang lahat kaya’t nag sisigaw ako hanggang sa marinig nila papa at sila na mismo ang tumulong sa iyo upang ikaw ay maisalba. “Jorel, anong ginawa mo sa iyong kapatid? Bakit umabot ang lahat sa ganito? Sana ay nag paalam ka sa amin bago mo siya kuhanin!” ang galit na salita ni papa samantalang ako naman ay yakap ni mama habang umiiyak pa rin.

Nalagay sa panganib ang iyong buhay at halos tumigil na raw ang pag pintig ng iyong puso. Ngunit makalipas ang ilang oras ay milagrong nakaligtas ka sa kabila ng pinsalang iyong natawa. Mag buhat noong mga oras na iyon ay nag pasya na akong iwasan ka at ilayo sa mapanganib kong mga kamay. Masasaktan lamang kita at baka sa susunod ay tuluyan ka nang bawiin sa akin. Nadudurog ang aking puso sa tuwing nakikita kita lalapit sa akin o kaya’y mag papabuhat ka ngunit iniiwasan kita dahil takot akong maulit muli ang insidenteng iyon. “Ma, pumapayag na po akong ilayo nyo si Jonas sa akin. Mahal na mahal ko siya at ayokong mapahamak siya sa aking mga kamay. Kung ang kapalit ng pag mamahal ko ay ang pag titiis na hindi ko siya makita o mahawakan ay gagawin ko para lamang makasigurado akong magiging maayos ang kanyang kalagayan.”

Iyon ang pinaka mahirap at masakit na desisyong ginawa ko sa aking buhay. Ang ilayo ang aking kasiyahan. At habang pinapanood ko ang iyong sasakya palayo sa akin ay isinumpa ko sa aking sarili ay pipilitin kong kontrolin ang abilidad na mayroon ako at balang araw mag kakasama tayong muli.. At hindi na mag hihiwalay pa. Iyon ang ala-ala ng ating pag kabata tol.. Mapait at masakit balikan.“ pag sasalaysay ni Kuya Jorel habang nakatingin sa kawalan.

Nag patuloy lamang ako sa pag titig sa mukha ni Kuya Jorel habang siya naman ay patuloy pa ring nakatanaw sa kalayuan. “Wala akong maalala sa nakaraan kuya.. Ang aking pag kabata ay isang malaking palaisipan sa buhay ko. Para itong isang bakanteng pahina sa aklat kung saan nakatala ang pag katao ko. Patawad kung nag bigay ako ng sakit sayo noong mga bata pa tayo. Kung maaari ko lamang ibalik iyon ay pipiliin kong makasama kita.. kahit ano pang maging kapalit..”

“Kasalanan ko rin iyon tol, kung normal lamang ako at kagaya ng iba ay hindi na kita hahayaang mawala pa. Kung maaga ko lamang nakontrol ang aking kakayahan sana ay nasaksihan ko ang iyong pag laki. Lagi kita aalagaan at pasasayahin katulad ng mga normal na mag kakapatid..”

Tahimik..

“Hindi na mahalaga ang nakaraan kuya.. Tama ba? Ang mahalaga ay kung ano tayo ngayon. Mahaba pa ang buhay na tatahakin natin ng mag kasama kaya’t sa hinaharap na lamang ituon ang ating atensyon dahil iyon ang importante. Ang bawat tao dito sa mundo ay binibigyan ng pantay na pag kakataon upang gawin ang mga bagay na nais nya, sa kabilang banda ay pantay pantay din ang ating pag kakataon upang mag bago, harapin ang hinaharap at kalimutan ang nakaraan. Iyan ang buhay ng bawat nilalang sa kalawakan.. Lahat tayo ay nabubuhay sa walang hanggang posibilidad.” tugon ko naman sabay yakap sa kanya. Niyakap din ako niya ako ng mahigpit at ginawaran ng isang matamis na halik.

Nag patuloy ang pag kakasugpong ng aming mga labi hanggang sa maging mapusok ito at marahan nya akong inihiga sa buhanginan. Wala namang tao sa paligid kaya’t tiyak na walang makaka kita sa aming ginagawang pag hahalikan. Tumagal kami ng ilang minuto ang aming ganoong posisyon hanggang sa binuhat nya ako at mabilis na tumakbo patungo sa aming silid. Mabilis ito na parang hangin lamang kaya’t halos hindi maramdaman ng mga tao sa lobby at reception ang aming pag daan.

Pag pasok sa kwarto agad akong inihiga ni kuya sa kama at mabilis na inalis ang aking saplot. Grabe ganito pala makipag talik sa isang superhuman kulang nalang pati sa hangin ay mag halikan kami. Ilang minuto pa ang lumipas at kapwa na kami hubot hubad. Parehong tirik na tirik ang pag kalalaki namin ni Kuya Jorel, ang kaibahan nga lang ay hamak na mas malaki ang kanya na animo saging sa pag kakurba. Kaibahan sa akin na maliit lamang at halatang hindi pa nasay sa bakbakan. Muling pumatong si Kuya Jorel sa akin at sa pag kakataong ito ay mas naging mapusok pa ang kanyang pag halik sa aking labi, sabik na sabik at tila wala sa kanyang sarili. Ako naman ay nag dedeliryo sa matinding sarap na lumulukob sa aking buong katawan.

Nag patuloy si kuya sa kanyang ginagawang pag romansa sa akin hanggang sa dumako ito sa aking dibdib at dito ay nilapa niya ang mabilis ang aking dalawang utong. Salitan ang kanyang ginawa hanggang kusa akong mabaliw at mawala sa katinuan. Napuno ng ungol ang buong silid hanggang sa itinigil ni kuya ang pag lalaro sa aking dibdib. Umupo ito sa aking dibdib at itinapat ang aking batuta sa aking mukha. Ang gandang pag masdan ng kanyang pag kalalaki, mapula na parang makopa ang ulo at lumalabas dito ang malapot na paunang katas. Hinawakan ni Kuya ang aking ulo at ipinasubo ito sa akin. Punong puno ang aking bibig at naduduwal ako sa laki at taba ng kargada ni Kuya ngunit wala itong paki sa akin basta ang mahalaga ay maitarak nya ang kanyang mala bakal na sandata sa aking lalamunan.

Lalo itong naulol kaya hindi pa ito nakuntento, hinugot niya ang kanyang batuta sa aking bibig at laking gulat ko noong bigla niya upuan ang aking mukha. Lumantad sa aking harapan ang kulay rosas niyang lagusan at ang kanyang dalawang bolang pinkish na may kaunting buhok. Hindi na ako nag aksaya ng panahon, kinain ko ang kanyang bola at pati na rin ang kanyang lagusan dahilan para mapasigaw ito sa matinding sarap. Ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon hanggang sa bumaliktad ito pwesto at ngayon naka 69 na kami. Naka ibabaw siya sa akin at naka tarak ang ari sa aking lalamunan habang siya naman ay isinubo ang aking pag kalalaki na siyang nag bigay ng kakaibang sensasyon sa aking kaibuturan.

Nag patuloy ang aming makamundong pag nanasa hanggang sa muli itong pumatong sa akin at hinalikan nya ako sa labi. Habang nasa ganoong pag halik ako ay bigla kong naramdaman ang kanyang daliri na umulos sa aking butas dahilan para makagat ko siya at mapasigaw ako sa sakit. Ramdam na ramdam kong nag lalaro ang daliri ni kuya sa aking loob kaya naman halos tumirik ang aking mata sa tindi ng sarap. Nilaro ni kuya ang aking lagusan at hindi lang basta laro dahil tila inaasawa na nya aking butas gamit ang kanyang kamay. Halos himatayin ako sa sarap hanggang sa ako na mismo ang humawak ng kanyang pag kalalaki at itinutok ito sa aking likuran. Pumasok ito ng buo at kapwa kami napasigaw sa sarap.

Ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon hanggang sa buhatin ako ni kuya at bayuhin ng patayo. Madali lamang sa kanya ito dahil malakas siya kaya’t halos himatayin ako sa sarap. Ramdam kong umaabot ang kanyang batuta sa aking loob kaya naman ilang bayo pa ay sumabog na aking katas. Kumalat ito sa kanyang abs at dibdib ngunit tuloy parin siya sa pag labas masok sa akin. Gamit na gamit niya ang aking butas hanggang sa manginig ang kanyang tuhod at sumabog ang kanyang masaganang katas sa aking sinapupunan.

Matapos ang aming makamundong pag papasasa sa katawan ng bawat isa, muli kaming nag yakapan sa kama at dito ay nag pasyang mag pahinga. Katulad ng dati ay nahiga ako sa matipunong dibdib ni kuya at sya naman ay naka kayap sa akin. para kaming mag asawa noong mga oras na iyon. Bagamat makirot ang aking likuran ay nadaig pa rin ito ng kaligayahan kong nadarama habang kayakap ang lalaking aking pinaka mamahal.

Kinabukasan, pag mulat ng aking mata ay wala na si kuya sa aking tabi. Kaya naman nag mamadali akong bumalikwas ng bangon upang hanapin ito. “Kuyaaaa nasaan ka?” ang sigaw ko habang nag lalakad sa lobby ng hotel. Ilang minuto rin akong paikot ikot rito ngunit bigo akong makita siya sa paligid. “Oh Jonas gising kana pala. Bakit ganyan ang itsura mo? May nangyari ba?” tanong ni mama noong makita nya akong hinahabol ang pag hinga sa bulwagan ng hotel. “Ma,paano nga si kuya pag gising ko ay wala na siya sa aking tabi e nangako pa naman siya sa akin na ipapasyal ako ngayong araw na ito.” pag mamaktol ko.

“Marahil ay nawala lamang ito sa isipan ng kuya mo, alam mo naman iyon dahil ngayon pa lang nag sisink in sa kanyang isipan ang kaganapan kagabi. Kung gusto mo siyang puntahan ay nandoon lamang siya sa karagatan at nag papahangin.” wika ni mama kaya naman agad akong nag punta sa dalampasigan at doon nga ay naabutan ko si Kuya Jorel na nag papakuha ng larawan at pumipirma ng autograph sa mga bagong dating sa resort. Halos pag kaguluhan ito ng mga bisita.

“Sikat na artista pa si Prinsipe Jorel dito sa inyong mundo. “ boses ni Apollo sa aking likuran. “Kaya po pala, kumusta po ang tulog mo? Pinilit ni Kuya ang maging ordinaryong tao kaya ayan nag artista ito. Bata palang daw po kasi ay mahilig na itong manood ng telebisyon.” paliwanag ko naman.

“Kaya naman pala halos kuyugin na ito ng mga taong taga hanga niya. Nakakatuwa lamang isipin na siya rin ang mag sasalba ng mundong ito sa pag dating takdang araw ng pag huhukom.” wika ni Apollo. “Pag huhukom?Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko naman. “Saka ko na ito ipapaliwanag, kapag handa ang iyong kapatid.” sagot naman niya sabay bitiw ng makabuluhang ngiti.

Ipinag patuloy ko ang panonood kay kuya Jorel hanggang sa mapansin kong kinakawayan na ako nito. “Tol, tara dito!” pag yaya nito kaya naman agad akong nag tatakbo patungo sa kanya. “Kumusta ang tulog ng baby bro ko?” tanong nito sabay yakap sa akin.

“Okay naman kuya. Medyo mahapdi lang yung likod ko.” sagot ko naman. “Sorry tol, hindi ko lang talaga napigilan ang sarili ko. Sarap mo kasi eh..” biro nito habang naka akbay ito sa akin.

“Kuya naman…” pag mamaktol ko dahilan para mag katawanan kami.

Habang nasa ganoong pag bibiruan kami ay hindi ko maiwasang mapatingin sa kinalalagyan ni Apollo. Nakatayo lamang ito sa di kalayuan at batid kong kami ang kanyang pinag mamasdan. Hindi ko tuloy maiwasang itanong sa aking sarili kung bakit alam niya ang tungkol sa nalalapit “daw” na pag kagunaw ng mundo. Marami ang taong nag punta ngayon dito sa resort upang mag saya at mag enjoy. Lahat sila ay mga nakangiti at pinag sasalo saluhan ang mga ligaya sa ilalim ng liwanag ng araw at tila yata kami lang ang nangangamba tungkol sa katapusan ng lahat. Kung alam ng lang nila…

itutuloy..

My Super Kuya Part 23: Misyon

My Super Kuya

AiTenshi

Dec 11, 2015

Part 23: Misyon

Sa pag daan ng mga ordinaryong araw sa aming mga buhay. Balik normal naman ang lahat. Ang aking mga magulang ay naging abala sa kanilang mga negosyo. Si Kuya Jorel naman ay balik pag aartista, si Apollo ay kinupkop namin sa bahay at sa ngayon ay siya ang pinaka mahusay na assistant ni Papa sa kompanya. Ako naman ay balik eskwela at ineenjoy ang nalalabing araw ng pag pasok dahil nalalapit na ang sem ender.

Tuwing weekend ay lumalabas kami ni Kuya Jorel, namamasyal kami at nag pupunta sa ibat ibang lugar na kami lamang ang mag kasama. Hindi nito hinahayaan na mawalan oras sa akin at dahil nga dito ay mas lalo pang nag igting ang takbo ng aming relasyon bilang mag kasintahan at bilang mag kuya na rin. Hindi nawawala ang halikan, lambingan at pati pag tatalik ay madalas din naming ginagawa, natural lang naman ito sa dalawang taong nag mamahalan kaya’t panay na panay ang pag niniig namin hehehe.

Sa pag lipas ng masasayang araw ay tila nalimot na namin ang tungkol sa nag babadyang panganib dulot ng mga Atrox. Ang sabi nga ni Apollo, ang isa sa pinaka mahalagang misyon nila ay tapusin ang buhay ni Kuya Jorel dahil sa pag sapit ng tamang panahon ay mag tataglay ito ng kakaibang lakas na siyang mag hahari sa kalawakan. “Ang totoo nun ay hindi ko ito lubos na maisip ngunit posible nga kaya na si Kuya ang taong tinutukoy na mag sasalba sa aming daigdig? Kung may mag sasalba, ang ibig sabihin ay mayroon ding gugunaw.. At sino naman kaya iyon?” nag tataka kong tanong sa aking isipan.

“Sa ngayon ay hindi natin alam kung sino ang nilalang na nakatakdang maging taga gunaw. Sa ngayon ang mahalaga ay maisakatuparan ni Jorel ang misyon nya sa mundong ito upang mapigilan ang nilalang na maaaring sumira ng lahat.” ang wika naman ni Apollo. “Matagal ko nang nariring saiyo ang misyon na iyan. Maaari mo bang sabihin akin ang tungkol dito? Alam kong hindi ito magiging madali ngunit nakahanda akong gawin ang lahat ng aking makakaya para maisakatuparan ito sa lalot madaling panahon.” sagot naman ni kuya Jorel.

“Ang totoo nun ay wala akong ideya kung sino, saan at kailan darating dito sa inyong mundo ang taga gunaw. Maaaring mamaya o bukas o sa susunod na araw nandito na siya. Maaari rin namang matagal na siyang nandito at nag sisimula nang kumilos para sa kanyang sariling misyon.” tugon ni Apollo.

“Misyon? Pati ba siya ay mayroon din?” tanong ko. “Oo naman. Kung tutuusin nga ay mas mabigat ang kanyang misyon dahil siya ang gagawa ng lahat ng kaguluhan sa kalawakan at si Jorel lamang pipigil sa kanya. Hayaan mong ipaliwanag kong mabuti ang tungkol sa misyon na iyan.” wika ni Apollo

“Mabuti pa nga dahil kanina pa ako naguguluhan. Bakit hindi natin uhanin sa misyon ni Kuya Jorel?” mungkahi ko naman dahilan para matawa ang dalawa.

“Simple lang ang misyon ni Jorel at iyon ay ang hanapin ang Orbin at gamitin ito sa kabutihan katulad ng ginawa ng kanyang ama na si Haring Salel. Huwag itong hahayaang mapunta sa kamay ng kalaban dahil mag dudulot ito ng malaking pag babago sa kasaysayan.” paliwanag nito.

“Kung sakaling mapunta ang Orbin sa kamay ng taga gunaw o kaya’y sa maling nilalang. Ano ba ang maaaring maidulot nito sa hinaharap?” seryosong tanong ni Kuya Jorel.

“Huwag nating hahayaang maganap iyon dahil tiyak na magiging katapusan na ng mundong ito. Kung sakaling makuha ng taga gunaw ang Orbin ay gagamitin nya ito upang gumawa ng lagusan sa kalangitan kung saan malayang makaka daan ang mga taga ibang planeta upang wakasan ang buhay ng tao. Kokontrolin niya ang mga nilalang sa kalawakan at bubuo ng bagong mundo para sa mga Atrox dahil masyadong maliit ang Autotrex para sa lumalaking populasyon nila. Mga android o makina ang mga Atrox ngunit may kakayahan silang mag parami sa pamamagitan ng kanilang mga program sa katawan. Maaari silang gumawa ng anak o kapatid o magulang gamit ang mga espesyal na micro chip na ito. Nakaka kilabot kung iyong iisipin. Na balang araw ay mga makina na lamang ang matitirang kumikilos sa buong kalawakan.” sagot ni Apollo.

“Kung ganoon ay kailangan natin mahanap ang Orbin sa lalo’t madaling panahon. Ang tanong ay saan kaya ito inilagay ng aking mga magulang?” tanong ni kuya.

“Patawad ngunit iyan ang katanungang hindi ko kayang sagutin. Ngunit ang kwintas na ibinigay sa iyo ng iyong mga magulang ang mag tuturo kung nasaan ito.” ang sagot ni Apollo kaya naman agad na inilabas ni Kuya ang kwintas na iyon ay maigi itong tinitigan. “Ano naman ang kayang gawin nito?” tanong nito

Maganda at naiiba ang disenyo ng kwintas na iyon. Para itong isang maliit na compact o medalya na nakaukit ang planetang Roika. Nag iiba ito ng kulay depende sa lagay ng temperatura. Kulay asul kapag malamig at kulay dilaw naman kapag mainit. May tatlong maliit na bato sa likod nito na nakahugis ng tatsulok, ang nasa itaas ay kulay pula, ang dalawang nasa ibaba ay kulay berde at asul kapansin pansin ito dahil sa kaaya ayang kulay at kinang. “isang maliit na compact ang kwintas na iyan. Buksan mo ito at tuklasin kung ano ang mangyayari.” naka ngiting salita ni Apollo.

Marahang binuksan ni kuya Jorel ang naturang kwintas at mula dito ay lumabas ang isang liwanag at naging hugis bilog ito na parang isang malinaw na salamin. Mula dito ay lumabas ang imahe ng isang magandang babae at iyon si Diana ang kanyang ina. “Ang kwintas na iyan dating pag aaari ng inyong ina. Iniregalo sa kanya iyan ni Haring Salel sa araw ng kanilang kasal.” saad muli Apollo habang nakatitig kami sa imahe nito.

Tahimik..

Binalot ng katahimikan ang buong silid.

“Anak kamusta kana? Sana ay nasa maayos kang kalagayan habang pinapanood mo ito. Alam kong sa mga oras na ito ay mag kalayo na tayo at baka hindi mo na ako masilayan pa kaya’t heto, inirecord ko na sa kwintas na ito ang lahat ng gusto kong sabihin..

Hindi lingid sa aking kaalaman na ang taong isinilang ko ay nakatakdang maging isang bayani. Alam kong darating ang araw na mag tataglay ka ng malakas na kapangyarihan at aangat ka sa lahat, sana ay lagi mong aalalahanin kung saan ka nag mula at kung saan ka uuwi.

Ngayon anak ay hawak ko ang pinaka mahalagang yaman ng ating mundo at pati na rin ng buong kalawakan. Ito ang mahiwagang kristal na kung tawagin ay “Orbin”. Ito ang pinag aagawang kayamanan sa buong galaxy dahil sa taglay nitong kapangyarihan. Sinasabi nila na ang bagay na ito ay may sariling pag iisip dahil siya ang pumipili ng kanyang magiging tahanan. Katulad na lamang ng pag pili niya sa ating daigdig upang maging kanyang himpilan. Ang iyong ama ang nangangalaga sa bagay na ito at alam kong darating ang panahon na mapapa saiyo ang taglay nitong lakas. Sana ay gamitin mo ito sa kabutihan katulad ng ginagawa ng iyong ama. Alam ko naman na mamanahin mo ang kanyang katalinuhan, kakisigan at pagiging mapag mahal. Alam kong lalaki kang kagaya niya kaya’t ngayon pa lamang ay masayang masaya na ako.

Wala akong espesyal na regalong maibibigay sa iyo kung hindi ang kwintas na ito. Dito ko ibinuhos ang lahat ng aking lakas at kapangyarihan upang magabayan ka at matulungan sa oras ng iyong pangangailangan. Kung iyong napapansin ay mayroon tatlong bato sa likod nito. Espesyal ang mga batong iyan dahil ang bawat isa ay nag tataglay ng kakaibang lakas at kakayahan. Ang tawag diyan ay “TALIN” na matatagpuan sa ilalim na kaharian ng Roika. Ang PULANG BATO ay may kakayahan palakasin ang iyong kapangyarihan sa loob ng 10 minuto ngunit maaari nitong sirain ang iyong katawan kung gagamitin mo ito sa kasamaan. Mabuti ang pulang bato at ibibigay nito ang enerhiya na iyong kakailanganin sa pakikipag digma dahil ito ay simbolo ng LAKAS.

Ang BERDENG BATO naman ay simbolo ng BUHAY, may kakayahan itong pag hilumin ang sugat ng isang nilalang at higit pa roon ay may kakahayan din ito ibalik ang buhay sa isang namatay na katawan. Ang huling bato ay ang ASUL NA BATO ay sumisimbolo sa PAGMAMAHAL, ito ang iyong alala, kung dumating man ang panahon ay maligaw ka ng landas gamitin mo ito upang aalahin kung sino at ano ka bilang tao, bilang anak ko at bilang ikaw.

At tungkol naman sa Orbin, itatago ko ito sa isang lugar na hindi mahahanap ng kahit na sino mang nilalang sa kalawakan. Alam kong pag mumulan ng gulo kaya’t isininop ko na ito ng mabuti. Nais kong protektahan ka at ilayo sa tiyak na kapahamakan. Mahal na mahal kita anak.. Huwag mong kakalimutan iyan, maging matatag ka at ingatan ang iyong sarili.“ ang wika ng kanyang ina at unti unting nawala ang liwanag, bumalik ito sa loob ng kwintas..

Tahimik..

Natahimik si Kuya at marahan nitong isinara ang kwintas sabay bitiw ng malalim na buntong hininga. “Iyon naman pala, itinago na ng aking ina ang Orbin sa lugar na hindi matatagpuan ng kahit na sinong nilalang sa kalawakan. Ang ibig sabihin ay wala na tayong problema.”

“Maaaring itinago nga ni Diana ang Orbin sa lugar na hindi mahahanap ng mga kalaban ngunit hindi tayo nakakatiyak kung mananatili ba itong nakatago doon. Ngayon kailangan nating agapan ay mahanap ito ng taga gunaw. Alam kong darating ang araw na mag aagawan kayo sa pag hanap nito kaya’t dapat ay pag handaan mo iyon.” wika ni Apollo. “Huwag kang mag alala dahil lagi akong naka handa. Mananalo tayo sa labang ito, mag tiwala ka lamang sa akin.” wika naman ni Kuya.

“Katulad ka rin ng iyong ama, masyadong malakas ang kompiyansa sa sarili. Sa kanya ka nga nag mana.” wika ni Apollo at habang inaayos ang kanyang mga gamit. “Babalik na ako sa opisina ni Jonathan, kayo na ang bahala dito.”

“Paano ba yan tol, tayo na lamang ang tao dito.“naka ngising asong salita ni kuya. “Kuya wag po.” ang sagot ko naman.

“Ngayon lang ulit tol, pag bigyan mo na ko.”

“Kuya masakit pa po. Kakabira mo lang sa akin kagabi ah. Huwag po kuyaaaaa huwag pooo!!”

Natawa si Kuya Jorel at tinungo nito ang ref sabay kuha ng dalawang galong ice cream. “Ano bang sinasabi mo tol? Ang gusto ko lang ay kumain tayo ng maraming ice cream ngayon. Kaunting ehersisyo lang naman ang katapat nito. Oh ayan sayo ube flavor. Ang libog mo kasi tol eh, siguro iniisip mo na aasawahin ulit kita no? Bad boy!” naka ngising salita nito samantalang ako naman ay nakaramdam ng pag kahiya.

“Paano naman kasi yung ngiti mo ay nakakaloko. Parang manyak at parang may binabalak na masama.” katwiran ko.

“Ang sabihin mo ay nag gagwapuhan ka lang sa akin. Gwapo ko no? Gwapo no?” pang aasar nito habang inilalapit sa akin ang kanyang mukha. “Panget ka! Gorilya.” pag aasar ko naman. “Gorilya pala ha.” salita nito at mabilis akong sinunggaban ng halik. Lasang ice cream ang aming labi kaya naman sinipsip namin ang laway ng bawat isa. Nadala kami ni kuya sa matinding pag nanasa hanggang sa pareho kaming bumigay. Naging mas marahas pa ang halik namin sa isa’t isa.

Noong mga oras din iyon ay muli naming pinag saluhan ang mainit sandali sa piling ng isa’t isa. Damang dama ko ang walang kapantay na pag mamahal ni kuya Jorel sa akin. Sana ay hindi na matapos pa ang mga sandaling ito.

itutuloy..

My Super Kuya Part 24: Lagnat

My Super Kuya

AiTenshi

Vocabulary:

Roika: Planetang pinag mulan ni kuya Jorel

Roikan: mga taong naninirahan sa Roika

Autotrex: ang planetang sumakop at sumira sa Roika

Atrox: mga tao/android na naninirahan sa Autotrex

Orbin: mahiwagang kristal na sinasabing pinaka makapangyarihan sa kalawakan.

Talin: tatlong maliit na bato sa kwintas na inibigay ng ina ni Jorel sa kanya.

---

Madilim ang paligid, natagpuan ko ang aking sarili sa itaas ng isang lumang gusali. Sa aking harapan ay nakatayo si Kuya Jorel at ang isang hindi kilalang lalaki. Nag uusap silang dalawa ngunit hindi ko maunawaan ang kanilang talaslasan.

Nag patuloy kami sa ganoon posisyon hanggang sa unti unting kumilos ang kamay ng hindi kilalang lalaki at bigla na lamang niya itong isinaksak sa dibdib ni Kuya Jorel. Bumaon at tumagos ang kamao nito sa katawan ng aking kuya kaya naman muli akong nag sisigaw habang pinag mamasdan ko ang unti unting pag bagsak ng kanyang katawan.

“Kuyaaaaaaaa!!Hinde!! Kuyaaaaaaaa!!” ang sigaw ko at doon ay isang malakas na tawag ang aking narinig dahilan para mag balik ako sa aking normal na diwa. “Mr Jonas Mendoza, are you okay? Bakit natutulog ka sa aking klase?” tanong ni Sir Lagman.

Marahan ko itinaas ang aking ulo at doon ay dito ay nakaramdam na ako ng kakaibang init ng katawan at biglaang pang hihina nito. Umiikot ang aking paningin at tila malalaglag aking ulo sa sobrang bigat nito. Tatayo sana ako upang manghingi ng paumanhin ngunit bigla na lamang bumagsak ang aking katawan sa sahig.

“Jonas!“ang sigaw ni Sir at gayon din ang aking mga kaklase..

Wala na akong natandaan pa..

Part 24: Lagnat

Noong bumalik ang aking ulirat ay natagpuan ko na lamang aking sarili na nakahiga sa loob ng aking silid. Nasa aking tabi si mama samantalang si papa naman ay kausap si Sir Lagman. Masakit pa rin ang aking ulo at mabigat pa rin ang aking pakiramdam kaya naman wala akong nagawa kundi ang haplusin si mama. “Ang lagnat ng pasyente ay dulot ng sobrang pagod, puyat at stress. Kinakailangan lamang niya ng sapat na pahinga at water therapy ng sa gayon ay lumabas ang init ng kanyang katawan. “ wika ng doktor.

“Malayo naman pala iyan sa bituka Mr. Mendoza, kailangan mo lamang ng sapat na pahinga. Ako na ang bahalang mag paliwanag sa iba mo pang mga guro. Mag pahinga kang mabuti.” wika naman ni Sir Lagman.

“Sir, nag pahanda ako ng masarap na hapunan, dito ka na lamang kumain, at isa pa ay pauwi na rin ang kanyang kapatid, sana mag kakilala kayo.” pag anyaya naman ni mama. “Misis Mendoza, maraming salamat sa inyong imbitasyon, sa susunod na lamang po dahil marami pa akong tatapusin sa campus. Salamat sa inyong kabutihan. Paano Jonas, mag pahinga kang mabuti.” ang wika ni Sir at kinamayan nya ang aking mga magulang bago ito mag pasyang lumisan.

“Maraming salamat sir, pasensya na sa istorbo.” wika ni mama. “Walang anuman iyon Misis Mendoza. Magandang gabi sa inyo. Tutuloy na po ako.” pag papa alam nito.

Pag alis ng sasakyan ni Sir Lagman ay siya naman pag dating ni Kuya Jorel. Sa ibaba palang ay naririnig ko na ang boses nito na hindi maitago ang labis na pag aalala. Halos parang hangin ito pumanhik sa hagdan para lamang mas mabilis nya akong mapuntahan. “Tol, sinabi sa akin ni papa ang nangyari sa iyo. Ayos ka lang ba? Sana ay hindi na ako umalis para naalagaan kita. Labis akong nag alala sayo noong sinabi ni papa na nag colapse ka sa inyong classroom.” wika ni kuya habang niyayakap ako nito. “Kuya, dont worry napagod lang po ako. At simpleng lagnat lamang ito. Ewan ko ba, kanina noong gumising ako ay wala naman ito. Maayos ang pakiramdam ko at walang mali, ngunit kanina habang nag kklase si Sir Lagman ay bigla na lamang akong nakatulog at doon ay muli kong napanaginipan ang eksena sa itaas ng lumang gusali habang nakatayo kayo ng isang hindi kilalang lalaki, ganoon pa rin ang katapusan ng aking panaginip, wala pinag kaiba ito sa una, ikalawa, ikatlo at ikaapat beses na nakita ko ito. At noong magising ako ay inaapoy na akong ng lagnat na tila ba nang hina ng husto ang aking buong katawan. Iyon lang ang naalala ko.” pag pasasalaysay ko.

“Kung gayon, hanggang ngayon pala ay napapanaginipan mo pa rin ang mga eksenang iyon.” bulong nito. “O-opo kuya at iyon ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay natatakot pa rin ako. Ayokong may mangyari masama sa iyo. Ayoko!!” ang wika ko naman sabay iyak. “Shhhh tama na tol, walang mang yayaring ganoon dahil hindi ko ito papayagan.” pang aamo naman ni kuya sabay yakap sa akin.

Noong mga oras na iyon ay wala akong nagawa kundi ang manatiling nakayakap kay Kuya Jorel, damang dama ko pa rin ang pang hihina ng aking katawan na para bang sa iglap ay biglang hinigop ang aking lakas. “Tol, mainam pa ay mag pahinga ka na lamang muna. Gagawa lang ako ng mainit sa sabaw upang may makain ka. Mamaya kapag hindi pa bumaba ang lagnat mo ay dadalhin na kita sa ospital. Heto ang cellphone, kung sakaling kailangan mo ako ay tumawag ka lang. I love you.” ang wika ni kuya at ginawaran ako nito ng isang matamis na halik sa labi.

“I love you too kuya..” tugon ko naman.

Muli kong ihinihiga ang aking katawan sa kama at doon ay nag pasya akong ipikit ang aking mga mata. Habang tumatagal ay tila yata inaapoy ako ng matinding lagnat, parang sinisilaban ito at kasabay nito ang mabilis na pag kawala ng aking lakas.

Naisip ko na psychological lamang siguro ito, the more na iniisip ko ay mas lalo kong nararamdaman kaya naman kinuha ko ang aking headset at pinakinggan ko ang mga kanta ni kuya Jorel sa kanyang album. Kahit papa ano ay gumaan ang aking pakiramdam at nalibang ang aking pag iisip. Maganda pa rin ang sikat ng araw kahit hapon na, maaliwalas at masarap sa mata. Tila ngayon ko lamang na appreciate ang ganda nito. “Teka, mamatay na ba ako kaya’t napapansin ko na ang mga bagay na dati ay bale wala lang sa akin?” tanong ko sa aking pag iisip habang nakatanaw sa labas ng bintana.

Tahimik..

Habang nasa ganoong posisyon ako ay bigla na lamang gumalaw ang aking higaan na tila sumasayaw ito at pati na rin ang gamit sa paligid. “Lumilindol!!” sigaw ko aking isipan kaya naman pinilit kong bumangon at kasabay nito ang malakas na pag sabog sa labas ng bahay na tila ba may bumagsak na eroplano. Nabasag ang salamin ng aking silid at ako naman ay tumilapon sa sahig. Kasabay nito ang pag dating ni kuya na animo kidlat sa bilis. “Tol, ayos ka lang ba? Aalis na tayo dito. Maraming bumabagsak na bulalakaw sa paligid.” ang wika nito at agad kinuha ang kumot saka ito ibinalot sa aking katawan.

Ibayong takot ang naramdaman ko noong mga sandaling iyon. Mukhang ito na yata ang sinasabi ni Apollo na pag kagunaw ng mundo.. “Saan tayo pupunta kuya? Nasaan sina mama?” ang sigaw ko habang buhat niya ako. “Nauna silang lumikas palabas ng siyudad. Kasama nila si Apollo.” sabi naman ni kuya habang tumakbo ito pabalas ng bahay.

Sunod sunod pa rin ang pag bagsak ng mga kometa sa langit at bago pa man kami makalayo ay may isang nag aapoy na bagay ang biglang bumagsak sa bakuran dahilan para sumabog ang paligid. Si kuya naman ay niyakap ako ng mahigpit at iniharang ang kanyang katawan sa akin upang hindi ako mapano. “Nasaktan ka ba tol?” tanong nito.

“Hindi kuya.” ang sagot ko naman at doon ay nag mamadali kaming nag tungo sa loob ng sasakyan. “Saan tayo pupunta kuya?” muli kong tanong.

“Doon sa bahay ng lolo ng Jeffrey sa paanan ng bundok. Ligtas daw doon at sa oras na ito ay patungo na rin doon sina mama.” sagot nito habang patuloy sa pag ddrive.

“Maayos naman ang kalangitan kanina. Bakit wala man lang update galing sa pag asa?” ang pag tataka ko. “Hindi ko rin alam tol, bigla na lamang naging ganito ang lahat. Ngunit higit pa roon ay nag aalala ako sa kalagayan mo.” wika nito habang ibinabalot sa katawan ko ang kumot.

Nag patuloy ang pag ddrive ni kuya at ganoon pa rin ang pag kakagulo ng tao sa paligid. Trapik at tila katapusan na ng mundo ang eksena sa labas. Ako naman ay nakasandal lamang sa bangkuan at nakabaluktot ang aking mga paa dahil sa matinding ginaw. “Tinitingnan ko ang labas, kung sakali mang may babagsak na bulalakaw sa ating kinalalagyan ay sasaluhin ko ito at pipigilang tumama sa lupa.” wika ni kuya. “Hindi ko hahayaan na may masamang mangyari saiyo tol. Mahal na mahal kita.”

“Giniginaw po ako kuya” tanging naisagot ko noong makaramdam ng panginginiig ng katawan sa gitna trapik. “Sandali nalang tol. Kapag nakalabas tayo dito ay mabilis na tayo makakarating kila mama.” tugon ni kuya at pinatay niya ang aircon ng sasakyan, mabilis itong nag hubad ng suot niyang long sleeve na tshirt at agad itong pinasuot sakin. Wala itong paki alam kung naka hubad na lamang siya. “Halika dito. Mainit ang katawan ko.” dagdag pa nya at doon ay niyakap niya ako ng mahigpit hanggang madikit ang aking mukha sa kanyang matipunong dibdib.

“Salamat kuya.”

“Wala iyon, pasensya kana tol.. Wala akong magawa para maging maaayos ang pakiramdam mo.”

“Okay na to kuya. Sapat na to.. Hindi mo alam kung gaano kasaya ngayon sa kabila ng mga nangyayari sa ating paligid. Hindi ako natatakot dahil kasama kita.. Kasama ko ang aking super kuya..”

“Salamat sa tiwala baby bro ko..Mahal na mahal kita.”

Ilang minuto rin kami sa ganoong posisyon hanggang sa muling umusad ang mga sasakyan at ipinag patuloy ni kuya ang pag ddrive. Umarangkada ito ng takbo patungo sa lugar kung saan nakatira ang lolo ni Kuya Jeff. “Sandali nalang at makakarating na tayo doon.” sabi ni kuya habang ako naman ay nakatanaw lang sa langit kung saan patuloy na bumabagsak ang mga nag aapoy na bulalakaw.

Makalipas ang ilang minuto ay narating namin ang sinasabing bahay ng lolo ni Kuya Jeff. Isa itong malaking mansyon na nakadikit sa ilalim ng bundok kaya’t naka kubli ito at hindi agad agad na tatamaan ng bulalakaw. Pag dating sa tarangkahan ay agad kaming sinalubong ni Apollo at kuya Jeff. Nandoon na rin sila papa at mama sa balkunahe. “Kumusta kayo tol? May nasaktan ba sa inyo?” tanong ni Kuya Jeff. “Wala tol, mataas lang ang lagnat ni Jonas at halos wala itong lakas.” wika naman ni kuya Jorel.

“Doktor si Lolo, matutulungan niya si Jonas.” sabad naman ni Harry habang inaalalayan ako sa pag tayo. “Bubuhatin ko na si Jonas. Ako na ang bahala sa kanya.” wika ni kuya at walang ano ano’y binuhat ako nito na parang isang babae.

Hindi naman maitago nina mama at papa labis na pag aalala habang ipinapasok ang aking katawan sa sala. Maigi kong nakikita ang paligid ngunit ang aking katawan unti unting nawawalan ng pakiramdam. “Kuya namamanhid ang katawan ko.” ang usal ko dahilan para mag panic ang lahat.

“Huwag kayo mag panic. Baka isa itong tigdas o mataas na uri ng lagnat. Kailan siyang mailipat sa silid at doon ay punasan ang malamig na tubig ang kanyang katawan upang sumingaw ang init.” ang sabi ng lolo ni Kuya Jeff. “Marami akong gamot doon, masusuportahan natin ang kalagayan niya hanggang bukas bago mailipat sa ospital.”

Habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay bigla na lamang nag iba ang kilos ni Apollo at lumapit ito kay kuya Jorel. “Mayroon tayong bisita sa labas..” bulong nito.. Tumango naman si kuya at kinontrol ang kanyang emosyon “mainam pa ay ipasok niyo na si Jonas doon sa silid at pupuntahan lang namin ang taong nasa labas.” wika naman nito habang naka ngiti. Cool na cool ang reaksyon nito bagamat alam kong ang tinutukoy nilang “bisita” ay hindi ordinaryong tao kundi isang nilalang na nag mula sa labas ng aming planeta.

itutuloy..

My Super Kuya Part 25: Senyales

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay bigla na lamang nag iba ang kilos ni Apollo at lumapit ito kay kuya Jorel. “Mayroon tayong bisita sa labas..” bulong nito.. “Mainam pa ay ipasok niyo na si Jonas doon sa silid at pupuntahan lang namin ang taong nasa labas.” wika naman ni kuya habang naka ngiti. Cool na cool ang reaksyon nito bagamat alam kong ang tinutukoy nilang “bisita” ay hindi ordinaryong tao kundi isang nilalang na nag mula sa labas ng aming planeta.

Part 25: Senyales

Pilit kong pinigilan si kuya Jorel at Apollo na puntahan ang sinasabi nilang bisita ngunit ang inakala ng lahat ay nag dedeliryo lamang ako. “Kuyaaaa wag please… Huwag kang lumabas!! Dito ka lang…” ang sigaw ko habang ipinapasok sa isang silid. “Jonas tama na anak.. makakasama sa iyo ang labis na pag sigaw. Masyadong mataas ang lagnat mo, mabibinat ka kung patuloy kang mag wawala ng ganyan.” pag pigil ni papa

“Pero pa… Hindi tao yung nasa labas.. Baka mapahamak sina kuya..” dagdag ko pa. “Sshhh Jonas.. tama na.. Masyadong mataas ang lagnat nito. Nag kukumbulsyon na kanyang katawan.” wika naman ng matanda at inutusan nito si Harry na kumuha ng malamig na tubig ispongha para mapunasan ako.

Hindi ko na alam ang mga nangyayari. Hinang hina ang aking katawan at bukod pa roon ay matinding takot at pag aalala ang lumukob sa aking pag katao habang ginagamot. Gusto kong bumangon at puntahan si kuya Jorel sa labas ngunit ang katawan ko ay tila nasusunog plastik na hindi ko maunawaan. Nag simula silang punasan aking katawan gamit ang malamig na tubig iyon nga lang ay nag tataka sila kung bakit umuusok ito pati ako ay ganoon din. Ganito ba katindi ang sakit ko kaya’t para akong kalderong nag eevaporate. “Nasaan si kuya?!” ang tanging lumalabas na salita sa aking bibig.

“Nandito ako tol. Kumusta ang pakiramdam mo?” ang narinig ko boses ni kuya Jorel at naramdaman kong hinawakan nito ang aking kamay. “Dito lang ako sa tabi mo. Hindi ako aalis.” dagdag pa nya at noong marinig ko ang kanyang boses ay tila muling gumaan ang aking pakiramdam. Unti unting nawala ang pag aalala sa aking dibdib. Hindi ko binitiwan ang kamay ni Kuya Jorel hanggang tuluyan na akong dalawin ng matinding antok. Wala na akong tandaan pa.

Kinabukasan..

Tumama ang sinag ng araw sa aking mukha na siyang gumising sa aking diwa. Unti unti kong binuksan ang aking mata at doon ay nakita ko si kuya Jorel na natutulog sa sofa. Si kuya Jeff at Harry naman ay natutulog sa sahig na mag kayakap pa. Nakapag tataka na tila nawala ang lagnat sa aking katawan. Parang dumaan lamang ito kasabay ng pag bagsak ng mga bulalakaw kagabi. “Gising kana pala tol, kumusta ang pakiramdam mo?” tanong ni kuya habang hinahaplos ang aking pisngi. “Okay na ako kuya. Maayos na aking pakiramdam. Hindi na ako nang hihina. Parang nakiraan lamang ang sakit ko. Hindi ko maipaliwanag.” tugon ko.

“Mabuti naman baby bro. Labis akong nag alala sa kalagayan mo kagabi. Takot na takot ako at ayoko lamang itong ipahalata saiyo. Malakas ako ngunit may isang bagay akong kinatatakutan, iyon ay ang mawala ka sa akin. Hindi ko iyon kakayanin tol.” wika ni kuya habang niyayapos ang aking kamay.

Makalipas ang ilang minuto ay nagising na ang lahat at masayang masaya sila na bumalik muli sa normal ang aking pakiramdam. Hindi maitago nina mama at papa ang labis na saya habang niyayakap ako ng mga ito. Syempre ay labis din ang pasasalamat nila kay Kuya Jeff at Harry, pati na rin kay lolo Bien ang taong may ari ng masyon na ito at siya rin ang gumamot sa akin kagabi. “Sa 70 taon kong pang gagamot ay ngayon lamang ako naka encounter ng ganyang uri ng sakit. Parang nag aapoy ang iyong katawan at sa maniwala ka man o sa hindi ay naka 10 timbang tubig kami na punong puno ng yelo, iyon ang ginamit namin upang mapa baba ang iyong nag aapoy na temperatura. Para kaming nag papatay ng nasusunog na bahay. Umuusok ang kada parte ng iyong katawan na nababasa. At ang nakapag tataka ay bigla na lamang nawala ito noong tumigil ang pag bagsak ng bulalakaw. Ngayon ay normal na ulit ang iyong temperatura.” paliwanag ni Lolo Bien.

“At ang isa pang nakapag tataka ay bigla na lamang ang pag ulan ng kometa, naalala ko tuloy ang pelikulang armagedon at 2012, ang akala ko ay katapusan na ng mundo kagabi. Pati ang NASA ay nabigla rin dahil walang senyales ng meteor sa paligid ng Earth. Ayun, ang pinaka napinsala ay ang ating siyudad, halos dito yata bumagsak ang lahat at ang iba naman na nasa malayong lugar ay inakalang meteor shower lamang ang nagaganap. Hindi nila alam na pinapatay na tayo lahat dito.” wika naman ni Kuya Jeff na may halong pag kainis.

“Ang mga ganitong sakuna ay biglaang dumarating kaya’t kailangan ay maging handa tayo sa lahat ng pag kakataon. At iyon ang ipinagawa ko ang mansyon na ito, dahil minsan na akong nabiktima ng mga bumabagsak na kometa. Natatandaan ko pa noong nakalipas na 30 taon, may isang malaking kometa ang bumagsak sa aming tinitirhan sa bukid. Kinitil nito ang buhay ang aking asawa at dalawang mga anak, nasira ang aking bahay at ang aking pananim. Walang natira sa akin kundi ang matinding sakit at pag dadalamhati.

At noong puntahan ko ang butas kung saan bumagsak ang naturang bagay mula sa kalangitan at may nakita akong imahe ng isang taong umakyat mula dito. Isa itong lalaki, walang saplot at walang bakas ng galos sa kanyang katawan. Lalapitan ko sana ang naturang lalaki ng bigla itong mag laho sa aking paningin. Naiwan lamang ang isang sasakyang kakaiba ang anyo sa gitna ng butas na nilikha dulot ng pag sabog. Buhat noon ay naniwala ako sa mga nilalang na nakatira sa kalawakan. Totoo sila at bumibisita dito sa ating daigdig. Nakaka sigurado ako na ang pag bagsak ng mga kometa kagabi ay may dalang swerte o kamalasan sa mundong ito.“ pag kkwento ni Lolo Bien.

“Makailang beses na sa amin na ikwento ni Lolo Bien ang bagay na iyan. Sinasabi niya na naka kita raw siya ng Alien matagal na panahon na ang nakalilipas, halos hindi pa rin nag babago ang kanyang pag sasalaysay, eksakto pa rin ito kagaya noon. “ wika naman ni Harry.

Napatingin naman ako kila mama, ang sabi nila ay 22 taon buhat noong matagpuan nila ang sanggol sa kabundukan kung saan bumagsak ang kometa. Ang sabi naman ni Lolo Bien ay 30 taon na ang lumipas buhat noong bumagsak ang isang kometa sa kanilang bukirin at mula dito ay umahon ang lalaking walang saplot. Parang may mali.

“Lolo Bien, sigurado po ba kayo na 30 taon na ang lumipas mag buhat nung insidenteng iyon? At ano po ang itsura ng lalaking iyon?” pang uusisa ko naman.

“Sigurado ako iho, 30 na ang nakalipas. Naka hubad ang lalaki, parang kasing tangkad na ito ni Jorel. Puti ang buhok at kakaiba ang kulay ng kanyang mga mata. Hindi ko na matandaan pa ang ibang detalye ngunit isa lamang ang alam ko, hindi kapayapaan ang kanyang dala sa mundong ito..” wika ni Lolo

“Kung gayon, ang taga gunaw ay naunang dumating kay Kuya Jorel? Ang ibig sabihin ang nilalang na aming hinihintay ay matagal nang nandito sa mundo at naninirahan bilang normal na tao? Nakakaloka baka masiraan na ako ng bait mga ateng!” bulong ko sa aking sarili.

“Hindi na ako mag tataka kung bakit maraming tanong iyang si Jonas. Simula kasi noong naging mag kaklase kami ay mahilig na yan nanood ng mga documentary tungkol sa kalawakan at iba pa. Kaya di ako mag tataka na mabilis silang mag kasundo ni lolo.” biro naman ni Harry. “Bakit ikaw rin naman ah, mahilig kang manood ng mga documentary tungkol sa multo at mga aswang. Di na ako nag tataka kung bakit sinasaniban kayo ni Jonas ng masasamang espiritu eh” pang aasar naman ni Kuya Jeff sabay pitik sa tenga ng kapatid.

Tawanan..

Kinagabihan ay nag karoon kami ng isang espesyal na pag sasalo salo. Pasasalamat daw ito dahil nakaligtas kami sa trahedyang pag ulan ng bulalakaw sa kalangitan. Nag pasalamat kami kay Lolo Bien sa pag papatuloy sa amin sa kanyang tahanan at syempre sa pang gagamot sa akin. Kung kagabi ay binalot ng takot at pangamba ang aming mga damdamin, kaibahan naman ngayon dahil kahit papaano ay may saya sa aming mga puso. Bagamat gumugulo sa aking isipan ang mga bagay na isinalaysay sa amin ni Lolo, marahil ay isa na itong senyales na nalalapit na ang araw ng pag huhukom at kapag dumating ito ay tiyak na mag babago na ang lahat.

Noong gabi rin iyon ay nag karoon ako ng pag kakataong makausap si Kuya Jorel tungkol sa taong o nilalang na “bumisita” kagabi. Noong una ay ayaw nya ito sagutin at pag usapan ngunit dahil sa walang sawang pangungulit ko ay napilitan din nito isalaysay ang lahat. “Kuya ano nga ang nangyari? Sino ba yung bumisitang nilalang kagabi?” tanong ko.

“Tol, yung bumisitang nilalang kagabi ay walang dalang gulo. Isa lamang siya sa kaibigan ng aking ama sa ibang planeta, dumating siya rito upang mag bigay ng mga datus na kakailanganin upang mahanap ang taong gugunaw ng kalawakan.” sagot ni kuya at doon ibinalikan niya ang pangyayari kagabi.

FLASH BACK

“Ayokong mag alala si Jonas kaya’t bilisan na natin. Kung ano man ang pakay ng bisitang iyan, sana ay hindi ito gulo dahil ayokong madamay ang mga tao sa loob ng bahay.” bulong ko kay Apollo habang lumalabas ng bakuran.

“Huwag kang mag alala dahil payapa ang aura ng ating panauhin. Marahil ay isa lamang itong mensahero mula sa kalawakan.” wika ni Apollo at doon nga ay nakita namin ang isang lalaki na naka tayo sa labas ng tarangkahan.

“Kumusta kana Apollo?” ang bati nito. “Ngayon ko lamang nakuha ang signal ng iyong sinasakyan kaya’t ngayon lamang ako nakarating dito.”

“Mabuti naman ako, kasama ko ngayon si Jorel ang anak ni Haring Salel ng Roika.” pag papakilala ni Apollo sa akin. “Jorel, ikinagagalak kong makaharap ang mesiah ng kalawakan. Hindi nakapag tataka na anak ka nga ni Salel dahil kawangis na kawangis mo siya. Ako naman si Daruis ang kaibigan ng iyong ama mula sa planetang Bahara. Naparito ako upang ibigay kay Apollo ang datus tungkol sa itinakdang gugunaw ng kalawakan.” ang wika nito.

“Ikinagagalak kitang makilala Darius, ano ang kinalaman mo sa pag ulan bulalakaw dito ngayon gabi? Marami ang napinsala at na perwisyo dahil sa pananalasa nito.” agad kong tanong na may halong paninisi.

“Jorel, wala akong kinalaman sa pag ulan ng mga bato galing sa kalawakan. Pati ako ay napinsala rin dahil sa pag dating nila. Kinakailangan ko pang tumawag ng back up upang ako ay makapag lakbay muli. Sa aking pag kaka alam ang pag ulan ng bulalakaw ay senyales na unti unti nang bumabalik ang lakas ng taga gunaw.”

“Anong ibig mong sabihin doon?” tanong naman ni Apollo.

“Nawala ang memorya ng taga gunaw kaya’t natahimik ito ng mahabang panahon. Ngayon ay unti unti na itong natatauhan kaya’t ang pag ulan ay senyales na ng kanyang lakas at kapangyarihan. Hindi ko alam kung sino at anong klaseng nilalang ito, basta ang alam ko ay nag mula ito sa planetang Autrotrex. Winasak ng mga Atrox ang Roika dahil nais nila kunin ang Orbin upang mapalakas ang kanilang hukbo at upang patayin si Jorel dahil siya ang nakatakdang pumigil sa kanila.” sagot nito.

“Ang sabi mo ay nawala lamang sa sarili ang kalaban. Ang ibig mong sabihin ay matagal na siyang nandito? Nauna pa sa akin? Paano nangyari iyon? Nandito na siya agad bago pa wasakin ang Roika? Alam na niyang dito ako pupunta? Tangina ibang klase yan! Niloloko mo ba ko? May sakit ang kapatid ko at kailangan niya ako kaya’t ayusin mo ang sagot mo!” galit kong tanong.

“Huminahon ka Jorel. Sasagutin ko ang lahat ng tanong mo. Winasak ng mga Atrox ang Roika upang kuhanin ang orbin at upang patayin ka ngunit nabigo sila dahil pinatakas ka ng iyong mga magulang kapalit ang buhay nila.. Ang iyong tanong ay “kung bakit nauna pa ang taga gunaw sa iyong pag dating at sampung taon siyang mas maaga kaysa sayo?” tanong nito.

“Oo iyon nga.” sagot ko naman.

“Time travel ang ginamit nilang pamamaraan. Ang mga Atrox ay ang pinaka hightech na nilalang sa buong kalawakan. May kakayahan silang lumika ng isang portal na maaari kang mag lakbay sa oras, sa hinaharap at sa nakaraan. Ginamit nila ang kanilang teknolohiya upang mag lakbay sa Earth ng mas maaga at hintayin ang iyong pag dating upang tapusin ka at huwag na hayaang lumaki pa. Iyon nga lang ay maaaring nag kaproblema ang kanilang program kaya’t nawalan ito ng memorya. Posibleng iyong ang nangyari.” sagot ni Darius dahilan para matahimik ako.

“Posible bang iyon ang naganap?” tanong ko kay Apollo.

“Posible iyon Jorel. Lalo ang Atrox ang may hawak na pinaka magilas na teknolohiya sa kalawakan.” ang sagot naman nito.

Tahimik..

“Ang pag ulan ng bulalakaw ay isang senyales. Huwag kang mag papabaya anak ni Salel. Narito ang datus na maaari ninyong kailanganin sa pananaliksik. Kailangan ko nang umalis at kung sakaling kailanganin nyo ng tulong ko ay darating kami. Kami ay kasama niyo sa pakikibakang ito.” wika nito at muli itong lumipad patungo kung saan.

“Iyon ang pinag usapan namin tol. Hanggat maaari ay ayoko nang mag alala ka kaya’t hindi ko ito sinasabi sa iyo. Patawarin mo ako kung hindi na magiging ordinaryo ang buhay mo mula ngayon. Ngunit nandito ako para mahalin at protektahan ka sa lahat ng oras dahil mahal na mahal kita.” wika ni Kuya Jorel at muli akong ginawaran ng mahigpit na yakap.

itutuloy…

My Super Kuya Part 26: Showbiz

My Super Kuya

AiTenshi

Part 26: Showbiz

Lumipas ang mga ordinaryong araw sa buhay namin ni Kuya Jorel. Bumalik na sa normal ang lahat. Unti unti nang nakakarecover ang buong siyudad sanhi ng pag ulan ng mga bulalakaw. Bakasyon ko sa paaralan kaya’t madalas ay kasama ako ni Kuya sa kanyang mga guesting at taping, paminsan minsan ay sumasama rin ako sa mga pictorials nya. Naalala ko nga noong isang araw, kinuha si Kuya bilang endorser ng isang sikat na brand ng underwear. Syempre may ay may pictorial ito at doon palang sa studio ay halos ibubuyang na nya ang kanyang magandang katawan habang naka pose ng sexy. Nakataas ang dalawang kamay nito sa batok habang naka higa suot ang brand ng underwear na ineendorso nya. Naka umbok ang dibdib, bilog ang braso, may abs at maliit ang bewang, idagdag mo pa ang buhok sa kanyang kili kili na siyang nag pa tingkad pa ng kanyang pagiging matipunong lalaki. “Ang gwapo talaga ng kuya ko.” bulong ko sa aking sarili habang pinapanood ito sa pag popose.

“Good shot Jorel, more sexy! Sige pa!” ang wika ng direktor kaya naman mas lalo pang ginawang kaakit akit ni kuya ang kanyang itsura.

Abot langit ang pag hanga ko kay kuya noong mga oras iyon, kung iyong pag mamasdan ay hindi mo aakalaing isa itong superhuman dahil bukod sa napaka normal ng kanyang anyo ay gwapo pa ito at hindi basta basta kayang tanggihan ng iyong mga mata ang kanyang taglay na alindog.

Nag patuloy si kuya sa kanyang ginagawang pag poproject sa camera samantalang ako naman ay pasimpleng kinukuhanan siya ng larawan gamit ang aking cellphone hanggang sa maya maya ay bumukas ang pintuan ng studio at biglang pumasok ang isang hindi inaasahang bisita rito. “Nandito ka lang pala Jorel, kanina pa kita tinatawagan ahh bakit di ka sumasagot?” bungad nito.

“Kayo po pala Ms. Vanessa, bawal po istorbohin si boss Jorel ngayon abala ito sa pictorial. Saka bawal pong pumasok ang taong hindi otorisado.” pag pigil ng PA ni kuya.

“Hindi mo ba nakikilala kung sino ko?” mataray na sagot nito.

“Si Miss Vanessa nga po.” natatakot na sagot nito. “Gaga! Alam ko ang pangalan ko! Ako lang naman ang GF ng amo mong ugok na never na nag paramdam sa akin at mas pinili pa yung unggoy niyang kapatid na taga bundok na makasama kesa sa mala Diyosa kong ganda!” pag tataray nito.

“Eh Miss Vanessa hindi po talaga kayo maaaring pumasok. Limitado lang po ang tao sa loob at baka ikagalit ito ni Direk.” sagot muli ni PA

“Wala akong paki sa sinasabi mo. Julalay ka lang at wala kang karapatang pigilan ako. Umalis ka sa harapan ko bago pa kita itumba!” galit sa salita nito sabay tabig sa PA ni Kuya Jorel at nag dirediretso ito sa set “Jorel!!” sigaw nito kaya nagalit si Direk. “Hoyy punyeta huwag kang sumigaw dito sa set ko.”

“Wala akong paki sayo beki bakulaw! Iharap nyo sa akin si Jorel ngayon din!” sagot nito. “Aba’t bruhang to. Retokada!” ang sigaw din ni direk ngunit hindi siya pinansin nito at muli nanamang nag sisigaw. “Jorel! Mag pakita ka sakin!!”

Kaya naman wala nang nagawa si Kuya kundi mag suot ng bath robe at humarap sa babaeng nag hahanap sa kanya. “Vanessa, bakit nag wawala ka dito? Ano bang problema?” mahinahong tanong ni kuya. “Ikaw ang problema! Bigla ka na lamang nawala! Umulan na ng mga meteor dito sa siyudad ay hindi man lang kita nakita. Parang pinababayaan mo na kami ng magiging anak natin. Napaka iresponsable mong ama!” ang mangiyak ngiyak na sagot nito na siyang kinabigla ng lahat. Naging sanhi tuloy ito ng bulungan sa buong studio.

Ako naman ay nabigla sa pangyayari, parang isang malakas na bomba ang sumabog sa aking harapan dahilan para bumilis ang kabog ng aking dibdib. “Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Kuya.

“Anong ibig mong sabihing di mo alam? Noong nag live in tayo ay halos gabi gabi mo akong sinesex, tapos ngayon parang nagulat ka na nag bunga ang ginawa mo?” ang tanong nito sabay balibag ng pregnancy kita sa kanyang harapan. “Panagutan mo kami dahil mamaya lamang ay malalaman na ng buong mundo na nabuntis mo ako.” ang pag babanta nito sabay walkout sa studio. Naiwan naman si kuya sa kanyang kinatatayuan habang hawak ang positive na pregnancy test.

Dahil sa pangyayaring iyon ay pinosponed muna ang pictorial dahil tumawag ang brand ng underwear na itigil muna ito dahil may issue na kay kuya Jorel at kalat na ito sa buong bansa. Ganoon kabilis ang pangyayari, may tenga ang lupa at may pakpak ang balita.. Sa isang iglap ay nalaman na ito ng lahat. Kalat na rin ito sa mga social media at agad itong naging trending sa twitter.

Ako naman ay hinang hina at hindi malaman ang gagawin. Pakiwari ko ba ay inapi ako at kinawawa ng tadhana. Hindi ko naman magawang magalit kay Kuya Jorel dahil ayoko nang makadagdag sa iniisip niya bagamat masama ang loob ko ay hindi ko na ito ipinahahalata sa kanya o maging kila mama. “Kalat na kalat sa buong bansa ang nangyari, kung saiyo nga iyon Jorel ay wala tayong magagawa kundi ang panagutan mo ito. Kung hindi ay lalo kang masisisira sa mata ng publiko.“wika ni papa habang binabasa nito ang mga pahayagan. Samantalang si kuya naman ay naka yuko lang at paminsan minsan ay naka tingin sa akin. Wala tuloy akong nagawa kundi ang tumayo at umakyat nalang sa aking silid at doon ay ilabas ang aking emosyon. Alam kong katapusan na ito ng pag sasama namin ni Kuya Jorel.

Kung sabagay, ano nga bang laban ko. Hawak ng babaeng iyon ang alas. May petchay siya eh, at nabuntis pa sya ni kuya. Pinag laruan nanaman ako ng tadhana, ang akala ko ay perpekto na ang lahat sa amin ni Kuya Jorel, ngunit maling mali pala ako. Walang perpekto at sa love story naming dalawa ay tiyak na maiiwan akong nag iisa, luhaan at walang karamay kundi ang aking sarili lang din.

“Tol, pwede ba akong pumasok?” boses ni kuya sa pintuan kaya naman agad kong pinunasan ang aking luha at inayos ang aking sarili. “Oo naman kuya. Tuloy ka.” sagot ko habang naka ngiti.

“Tol, pwede ba tayong mag usap?” malungkot na wika nito habang umuupo sa aking tabi. “Oo naman, anong pag uusapan natin kuya?” painosente kong tanong.

“Tungkol sa atin, at sa sitwasyon ko. Gusto kong manghingi ng tawad sayo dahil alam kong nasasaktan kita. Alam kong malaking pag kakamali ang nagawa ko sa saiyo at sa aking sarili. Sana ay walang mag bago sa ating samahan tol.” malungkot na wika nito. “Okay lang yun kuya. Babae siya at lalaki ka naman. Ang babae ay nilikha para sa lalaki at ang kanilang pag sasama ay mag bubunga ng isang supling. Huwag mong isipin mali iyon dahil ginawa mo ito. Huwag kang mag alala dahil lahat ng tao sa mundo ay nag kakamali kahit ang mga super hero pa kaya’t wala tayong magagawa kundi ang tanggapin na lamang ito. Walang mag babago, MAG KAPATID pa rin tayo diba? Hanggang doon nalang ito at kung ano man ang namagitan sa ating dalawa ay ituturing ko na lamang na isang magadang panaginip.” nakangiti kong sagot bagamat unti unting namumuo ang luha sa aking mga mata.

“Pero tol, ayoko ng ganito tayo. Hindi ako masaya sa nangyayaring ito. Gusto kitang makasama at ikaw lang ang inaasam ko sa araw araw, kapag nawala ka ay wala na rin ako. Handa akong talikuran ang lahat, tumakas tayo, umalis at mag pakalayo layo hanggang sa maging tahimik ang ating buhay. Walang showbiz, walang taga gunaw, walang kahit ano kundi tayong dalawa lang.” malungkot na mungkahi nito habang nakahawak sa aking kamay.

“Gusto kong makasama ka kuya, mahal kita at wala akong pinangarap kundi ikaw lang. Gusto kong pumayag sa nais mo ngunit hindi ako makasarili para sundin ang sarili kong kaligayahan at bale walain na ang iba. Kuya, walang kasalanan ang bata, kung lalayo tayo ay wala siyang kagigisnang ama at alam ko ang pakiramdam ng nag iisa at nangungulila sa mga taong mahal mo. Lumaki rin akong mag isa, malayo sa iyo at kila mama, malungkot ang buhay ko at sabik ako sa yakap nyo. Minsan na akong naging mag isa, sana ay huwag mo itong gawin sa magiging anak mo kuya. Kung ang pag mamahal ay pag paparaya ay gagawin ko ito.. Masaya na akong nakikita kita..mula sa malayo.” ang wika ko at unti unti akong bumitaw sa kanyang pag kakahawak sa aking kamay, tumalikod ako at lumakad palabas ng pintuan.

Lumakad ako palayo at iniwan ko si kuya sa aming silid. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng aking mga paa basta kailangan ko lang na maging mapag isa. Sumakay ako ng taxi at doon ay napaghatid sa tabing dagat na madalas kong tambayan. Para akong pinag sukluban ng langit at lupa noong mga oras na iyon hindi ko maiwasang umiyak habang nasa loob ng sasakyan. Habang nasa ganoong emosyon ako ay biglang tumugtog ang isang kanta na lalo pag pang nag bigay ng kakaibang emosyon sa aking dibdib.

You could be happy

Snow Patrol

You could be happy and I won’t know But you weren’t happy the day I watched you go

And all the things that I wished I had not said Are played in loops till it’s madness in my head

Is it too late to remind you how we were? But not our last days of silence, screaming, blur

Most of what I remember makes me sure I should have stopped you from walking out the door

You could be happy, I hope you are You made me happier than I’d been by far

Somehow everything I own smells of you And for the tiniest moment it’s all not true

Do the things that you always wanted to Without me there to hold you back; don’t think, just do

Pag tapos ng kanta ay nag tuloy tuloy pa rin ako sa pag hikbi, pilit kong iniilalabas ang aking emosyon hanggang hindi na ito nakaligtas sa atensyon ng driver. “Boss ayos ka lang ba?” tanong nito. “Oo naman, masama lang ang pakiramdam ko.” ang sagot ko naman. “Kilala kita boss e, at alam ko kung bakit ka umiiyak. Dahil nakabuntis ang kuya Jorel mo diba?” ang tanong nito.

“Paano na laman? At paano mo na lamang mag kapatid kami?” tanong ko naman.

“Sikat si Jorel at taga hanga niya ang mga anak kong dalaga na mag dedebut sa susunod na linggo. Naku puro poster ni Jorel ang naka display sa kwarto nya at katulad mo ay hindi rin matanggap ng aking anak ang pang yayaring iyon. Madali kitang nakilala dahil madalas kita nakikitang kasama ang kuya mo sa harap ng bahay nyo kapag dumaraan ako doon.” wika ng taxi driver.

“Hindi rin ako pabor sa nangyayari. Naaawa ako kay kuya dahil mabuti siyang tao ngunit handa naman niyang panagutan ang lahat ng kanyang nagawa.”

“Naku… mahirap iyan boss. Tandaan mo na hindi lahat ng taong naka kulong sa bilangguan ay may pag kakasala. Ang iba sa kanila ay na frame up lang o napag bintangan. Hindi naman sa nang hihimasok ako sa inyong pamilya ngunit sana ay imbestigahan nyo muna ang pang yayari. Ang bawat krimen ay may kanya kanyang anggulo at kung minsan ay hindi ito nakikita dahil nakatago ito.” sagot ng driver.

Tahimik..

Natahimik ako sa sinabi niya, parang may kung anong matigas na bagay ang humampas sa aking ulo at kasabay nito ay tila nabuhayan ako ng loob. “Kung ganon ay may pag asa pa!” ang tanging nasabi ko. “Oo naman boss, huwag kang sumuko. Ilaban mo iyan para sa mga nag mamahal at humahanga sa kuya.” ang wika nito at doon ay agad akong bumaba ng taxi upang isakatuparan ang aking misyon. “Salamat kuya..” ang pag paalam ko. “Edgar, Edgar Santos.” ang naka ngiting salita nito sabay abot ng calling card. “kung kailangan mo ng taxi boss ay kontakin mo lang ako.”

“Salamat po kuya Edgar.”

Noong araw ding iyon ay agad akong bumuo ng plano, kailangan kong imbistigahan si Vanessa upang makahanap ng butas sa kanyang mga plano. Alam kong set up lang niya ang lahat dahil palubog na ang kanyang karir bilang modelo ng bra at panty kaya’t gumagawa siya ng ingay sa bansang Pilipinas upang pag usapan siya. “Naku, paktay tayo dyan tol. Ang ibig mong sabihin ay papasukin natin ang apartment ni Vanessa at hahanap tayo ng ebidensya na sinesetup lamang niya ang kuya Jorel mo?” ang tanong ni Harry habang napapakamot ito ng ulo

“Ganoon na nga. Walang ibang paraan kundi ang mag imbestiga. Ano are you with me or not?” tanong ko naman. “Natural, bestfrend tayo e, sige gawin natin yan mamaya.” ang sagot nito sabay apir sa akin.

“Hoy anong pinag uusapan ninyo dalawang ungas kayo?” tanong ni kuya Jeff habang nag eensayo ito ng pag sayaw. “Wala po kuya. May lakad lang kami ni Jonas mamaya.” sagot naman ni Harry.

“Nga pala Jonas, nakita ko si Vanessa kahapon sa fitness center nag yoyoga ito at sumasabit pa sa kumot. Alam ba ng kuya mo ang pinagagawa nya? Baka maya maya ay malaglag ang bata. Kung umasta ay parang hindi buntis!” wika pa ni Kuya Jeff habang tuloy tuloy sa pag ppractice.

“Sabi ko sayo eh, may kalokohang ginagawa yang Vanessa na iyan. Mamaya, alas 6 ng hapon, papasukin nating lungga ng daga! Okay ba iyon?” tanong ko kay Harry. “Oo naman! Lagot sya sa atin. Hihihi.” ang sagot naman ni Harry na hindi maitago ang excitement.

“Hoy kayong dalawa naka handa na yung miryenda nyo sa kusina. Kung ano anong kautuan nanaman ang pinag uusapan ninyo.” wika ni kuya Jeff.

“Naku wag mong pansinin yang si Kuya Jeff, mainit ang ulo niyan dahil hindi ko napag bigyan kagabi.” natatawang wika ni Harry. “Si kuya Jorel din pag di ko napapag bigyan ay masungit sa akin.” tugon ko naman.

Tawanan..

Alas 6 ng hapon, nag simula kami ni Harry sa aming mga plano. Naka suot kami ng itim na damit at bonet sa ulo. Mukha tuloy kaming akyat bahay gang. Mabuti nalang dahil nakalusot kami sa security guard ng building dahil inabutan namin ito ni Harry ng suhol para manahimik lang siya at isa pa ay taga hanga rin daw siya ni Kuya Jorel at mabait daw ito sa kanya tuwing dumadalaw si kuya dito sa building kung saan naka apartment ang impakta.

Sinabi rin niya na kaalis lang daw ni Vanessa kanila at maya maya pa ang dating nito kaya naman agad kaming nag tatakbo sa 2nd floor at pag tapat namin sa kwarto ni Vanessa ay agad naming binuksan ang pintuan nito ng bumulaga sa amin ang dalawang taong nag sesex, mag patong ito at nag dedeliryo sa sarap. “Hoy ano ba? Tangna!!” ang mura ng lalaki kaya naman agad kami nag tatakbo palayo. “Akala ko ba iyon ang kwarto ni Vanessa? Bakit dalawang barakong naka doggy ang nandoon?” ang inis kong tanong. “Eh naka lagay dito ay room 66” ang dipensa ni Harry. “Tingin nga..” inagaw ko ang papel. “Loko room 99 ito oh sa 3rd floor pa.” Ang sabi ko naman at nag mamadali kaming pumanhik sa patungo doon.

“Sure kana bang ito iyon? Baka maya maya ay dalawang lalaking naka doggy nanaman ang bumulaga sa atin.” Wika ni Harry. “Eto na yun, sure ako, nakita mo ba kulay pula ang ilaw sa loob. Ibig sabihin ay ito na ang pinto ng impyerno kaya pumasok na tayo.” Ang pag yaya ko naman at agad kaming pumasok sa loob ng apartment ng bruha.

“Aba maganda ang place niya ah, mamahalin ang gamit at mala egyptian ang style ng mga ito. Katulad ng paliguan, puro pabango at lotion ang makikita mo.” Ang pang uusisa ni Harry. “Loko, hindi tayo nag punta dito para usisain ang paliligo niya dahil wala akong paki sa petchay nyang bugbog sarado ng mga lalaking dinadala nya dito. Ang mainam pa ay humanap na tayo ng ebindensya para makawala na yung kuya ko sa kalokohan niya.” Pag aapura ko habang gumagapang gapang sa sahig.

“Hala may napkin sa basurahan!! May dugo!! At sariwa pa. Ang ibig sabihin ay may regla siya edi hindi sya buntis!” wika ni Harry. “Oo nga no, magandang ebidensya sya. Kunin mo na!! Dali!!” utos ko naman. “Teka, gago bakit ako kukuha? Ikaw nalang no. Side kick mo lang ako at wala sa kontrata natin ang humawak ako ng panapal sa regla!” galit nasagot nito.

Tawanan..

Habang nasa ganoong posisyon kami ay bigla na lamang bumukas ang pinto ng silid kaya naman labis kaming nagulat ni Harry. Mabilis kaming sumuot sa ilalim ng kama mabuti na lamang dahil maluwang ito at nag kasya kaming dalawa. Halos maalis ang puso namin sa sobrang kaba habang pumapasok ito sa loob ng silid. “dumating na ang bruha” bulong ko kay Harry. “Ano uupakan na ba natin?” tanong naman nito. “Loko, wala sa plano natin iyon. Dito na muna tayo sa ilalim ng kama at hintayin siyang makalabas.” Sagot ko naman.

Maya maya ay umupo ito sa kama na tila nag dadabog kaya naman nauntog kami ni Harry at nasubsob sa sahig. “Tangna bigat ng hayup!” bulong ni Harry. “Syempre malaki ang boobs e” sagot ko naman. “Kaya pala magaling mag langoy ang kuya mo, lagi sya dumadaib sa malaking boobs.” Ang pilyong sagot nito dahilan para batukan ko. “Uto. Hala, may kausap siya sa cellphone, irecord mo dali” ang bulong ko kaya naman agad ni Harry kinuha ang recorder at itinapat ito sa parteng malapit kay Vanessa.

“Hello sis!! Hello, wait lang ha, hindi ko marinig” ang wika niya nito sabay pindot ng loud speaker.

“Oh ayan, narinig mo na ba ako?” ang sagot ng kabilang linya.

“Oo naman, tulad ng sinabi ko sayo success ang plano. Paniwalang paniwala ng mga press na buntis nga ako. Kaunting iyak lang at pag papa awa ay nakuha ko na agad ang simpatsya nila.” Pag mamalaki ni Vanessa

“Aba, sis ang galing mo talaga. Ikaw ang number 1 pag dating sa kagagahan. Ibang klase ka Vanessa! Winner ka. So ngayon ano ang susunod mong plan? Kasal na ba agad?” kinikilig na tanong nito.

“Syempre engagement muna at saka kasal! At pag tapos noon ay maaaksidente ako para kunwari ay malalaglag ang bata. Dapat ay maikasal muna kami bago ko gawin iyon!” dagdag ni Vanessa

“Gaga ka talaga! Bruha ka Vane!! Ibang klase na yang pag giging desperado mong mai angat ng karir mo ha.”

“Gaga ka rin! Marami akong utang sa bangko! Kailangan ko ng pera ni Jorel para makalaya ako sa mga pesteng naniningil sa akin!”

“Kawawa naman si Jorel, napaka gwapo pa naman niya at halatang walang alam pag dating sa ganyan, Nag tataka nga ako kung paano ka nya mabubuntis e napaka intelehente ng taong iyon.” Pag tataka ng babae sa kabilang linya.

“Maganda ko at naakit sya sa akin. Walang alam? Grabe sis parang turumpo kung gumiling yon. Ah basta! Kailangan mag tagumpay ako dito dahil ito na lamang ang tanging pag asa ko. Kapag pumalpak ito ay sa kangkungan ako pupulutin!” ang wika nito habang kunwari ay umiiyak

“Teka, ang dami namang lalaking gwapo at mapera dyan. Mga politiko o kaya ay mga mayayamang doktor. Bakit si Jorel pa kasi? Eh kung sa iba ka nalang kaya mag panggap na buntis?” tanong nito

“Si Jorel ang pinaka sikat at siya ay kumikita ng milyon sa isang araw, kailangan ko siya. Saka pwede ba wag kang mainggit sa akin! Mag papayat ka rin kasi para maka bihag ka ng gwapo at mayaman. Balyenang to!” ang inis na salita ni Vanessa dahilan para matawa kami.

“Sobra ka naman. Ang sama mo talaga sis!” ang wika ng nasa kabilang linya ngunit hindi na sumagot si Vanessa, tila nakikiramdam ito na baka may ibang tao sa kanyang silid. “Wait lang sis ha, tatawagan kita mamaya!” pag papa alam nito sabay pindot ng end call button.

“Patay, narinig yata tayo.” Bulong ni Harry

“Ano tol, nairecord mo ba? Malinaw ba?” tanong ko naman.

“Oo tol, pasok na pasok! Malinaw pa sa sikat ng araw. Umalis na tayo dito pag yaya nito sabay gapang palabas ng kama ng bigla na lamang sumilip si Vanessa at makita kami nito. Mabuti na lamang dahil may takip ang aming mukha kaya’t hindi nya kami agad na kilala. “Mag nanakaw! Mag nanakaw!!!!” ang sigaw nito at pinigil nito ang kamay ni Harry. “Saan ka pupuntang mag nanakaw ka!! Ibalik mo ang kayamanan ko!!” ang sigaw nito habang hawak ang braso ni Harry kaya naman napikon ang aking bestfriend at inupakan nito ang mukha ng bruha dahilan para matumba ito.

Mabilis naming nilisan ni Harry ang building at itinapon ang aming mga damit sa basurahan. Balik estudyante ulit kami na may bag at naka i.d pa. Samantalang si Vanessa naman ay apura pa rin ang tawag sa mga pulis at sinabi nito na ninakawan siya. “Ang gaga ninakawan daw siya!” ang natatawa kong salita samantalang si Harry naman ay tinitingnan ang kanyang kamao at saka ito tatawa ng malakas. “Pak na pak ang kamao ko in her face! Kasi naman e hinahawakan pa nya ako!” wika nito sabay pindot ng recorder at doon ay malinaw na nag sasalita si Vanessa .

“Si Jorel ang pinaka sikat at siya ay kumikita ng milyon sa isang araw, kailangan ko siya. Saka pwede ba wag kang mainggit sa akin! Mag papayat ka rin kasi para maka bihag ka ng gwapo at mayaman. Balyenang to!”

Tawanan ulit kami..

Kinagabihan, muling naging laman ng balitang showbiz si Vanessa. Ninakawan daw ito ng mga gamit na nag kakahalaga ng kulang isang milyong piso. Iyak ito ng iyak sa buong national television at syempre trending nanaman ang lola sa mga social media sites.

“Huhuhu, napaka sakit ng pangyayaring iyon sa akin. Yung isang ay pinag tangkaan pa akong gahasain mabuti nalang dahil naka wala ako at suntok lamang ang aking natamo. Natakot ako para sa kalagayan aking magiging anak. Hindi ko alam kung bakit sinusubok ako ng tadhana…” ang umiiyak na sagot nito habang sinasabi ang mga bagay na nawala sa kanya. Mga bag, ipad, cellphone, laptop at pati wallet nya at kasama na. Ang ibig sabihin at talaga nilooban sya sa dami ng mga nawala sa kanya.

Tahimik lang kami ni Harry at nag pasya kaming gumawa ng bogus account upang gamitin ito sa pag papakalat ng usapan ni Vanessa at ng kanyang balyenang kaibigan tungkol sa kanyang pekeng pag bubuntis ng biglang pumasok sina kuya Jeff at Jorel sa aking silid. Galit ang dalawa at may hawak na isang printed band paper. “Ano naman iyan?” ang tanong ko.

“Jonas, Harry. Anong kinalaman ninyo sa nakawan sa apartment ni Vanessa?” ang tanong ni Kuya Jorel habang hawak ang papel na may larawan ng dalawang binatilyong naka suot ng itim na jacket at may bonnet sa mukha hanggang ulo. “Ano bang sinasabi mo kuya. Paano mo nasabing kami iyan e wala naman mukha ang mga mag nanakaw na iyan.” Katwiran ko naman at doon at pinitik nito ang aking tenga.“Sira ulo ka, yung relo mo ayan oh G SHOCK na pula at yung kay Harry G SHOCK na asul! Regalo namin ito ni Jeff sa inyong dalawa diba? Mga tarantado kayo, bibigyan nyo pa kami ng sakit ng ulo!” galit na salita ni Kuya Jorel sabay katok sa aming dalawa.

“Arekuuppp!!”

“At ikaw Harry, bakit sinuntok mo si Vanessa, Buntis yung tao, paano kung nalalaglag ang anak ni Jorel?” tanong naman ni kuya jeff.

“Basta suntok ako agad?” tanong ni Harry

“Ano pa nga ba, ikaw lang ang nag aral ng muay thai sa inyong dalawa at yung suntok na iyon ay hindi basta suntok dahil kontrolado ito at hindi nag pasa at hindi lang iyon dahil pinag tangkaan nyo pa siyang gahasain. Ganyan ba kayo kalilibog?! Ngayon anong kalokohan ang ginawa ninyo? Bakit kailangan nyo pang mag nakaw eh ibinibigay naman namin lahat ng gustuhin nyo. Nasaan yung mga gamit ni Vanessa na ninakaw nyo?” ang galit na tanong ni Kuya Jeff.

Hindi kami nakasagot ni Harry at wala kaming nagawa kundi ipag tapat ang totoo na hindi naman kami nag nakaw at hindi totoo yung iniiyak ni Vanessa doon sa tv na nawalan siya ng kulang isang milyong piso dahil wala sya noon. At napaka imposible noon dahil sa dami ng sinabi niyang bagay na ninakaw sa kanya, ni isa ay wala kaming dalawa larawan. At lalong di namin sya pinag tangkaang gahasain dahil di pa kami nababaliw para gawin iyon. Ang lahat ng ito ay para isalba si kuya Jorel sa kamay ng manlolokong babaeng iyon at wala kaming ibang agenda maliban doon. Ipinarinig namin ni Harry kina kuya ang usapan ni Vanessa at ng balyena nyang kaibigan sa telepono na nag sasaad ng panloloko ukol sa kanyang pag bubuntis. At habang pinakikinggan nila ito ay tawa sila ng tawa, damang dama ko rin ang saya sa mukha ni Kuya Jorel dahil sa wakas ay malaya na siya mula sa issue kinadawitan at maaari na naming ipag patuloy ang aming nasimulang relasyon. “Ginawa namin ito upang tulungan si Kuya Jorel, ayoko siyang makulong sa piling ng maling tao. At masaya ako dahil nag tagumpay kami sa aming ginawang pag kalap sa katotohanan.” Wika ko naman.

“Mahal na mahal kasi ni Jonas si Kuya Jorel kaya’t ginawa nya lahat para matigil na ang kabaliwan ng bruhang iyon. At syempre ko si Jonas kaya’t kahit saan sya mag tungo ay tutulungan ko siya. Kahit igalit pa ito ni kuya Jeff.” Ang wika ni Harry kaya naman binatukan siya ng kanyang kapatid. “Sa susunod ay ayoko nang gagawin nyo ito, paano kung napahamak kayo? Paano kung may masamang nangyari? Hindi namin mapapatawad ni Jorel ang mga sarili namin kapag may nasaktan ni isa sa inyo. Delikado ang ginawa ninyo at napaka mapangahas.” Wika ni kuya Jeff

Si kuya Jorel naman ay lumapit sa akin at niyakap ako nito ng mahigpit “salamat tol, napaka tapang mo para tuklasin ang katotohanan. Daig mo pa yata ako, ikaw ang tunay na super hero at hindi ako.” Wika nito at inikot ikot ako na parang isang bata. “Teka kuya, ibaba mo na ako, baka po maihagis mo ako doon sa kabilang barangay.” Wika ko naman dahilan para matawa ito at niyakap ako ng mahigpit sabay halik sa aking labi. Wala na itong paki alam kung nakikita pa kami ni Harry at Kuya Jeff.

“Aruu halikan pa more!!” ang wika ni Harry sabay tawa. “Naiingit ka ba?” tanong ni kuya Jeff sabay sunggab ng halik sa kapatid.

Tawanan ang lahat..

Noong gabi ring iyon ay ini-upload nina kuya ang record sa mga social media sites at ilang oras pa ay pinag fiestahan na ito ng buong media. Nag labas din ng statement si Kuya Jorel na hindi na kunwari ay nalulungkot sa ginawang pang loloko sa kanya ni Vanessa. Inamin din ng kaibigan nyang balyena na siya nga kausap ni Vanessa sa telepono at sinabi nito na gawa gawa lamang ng bruha ang naturang issue sa pag bubuntis. Wala namang nagawa si Vanessa kundi ang umiyak at umamin sa kanyang kasalanan lalo’t wala ni isa ang kumakampi sa kanyang panig. Sa bandang huli ay nalinis ang pangalan ni Kuya Jorel at makalipas ang ilang araw ay bumalik muli sa kanya ang mga endorsement na tumalikod dahil sa kanyang negatibong issue.

Dahil sa pangyayari, nag pasya na lamang si kuya na iwanan pansamantala ang showbiz at mabuhay ng tahimik, kasama ako at ang aking mga magulang. Ang sabi nya kailangan niyang mag pahinga dulot ng kaliwat kanang issue, ngunit ang totoong dahilan ng kanyang pag alis ay dahil ililigtas nya ang buong kalawakan at buong mundo..

At bilang pasasalamat sa driver ng taxi na nag bigay ng lakas ng loob sa akin upang ituloy ang laban, ikontak ko sya at sinurpresa namin ang kanyang anak na mag dedebut.. Pumunta sa kanyang birthday party si Kuya Jorel at inalayan siya ng kanta, at may bonus dance number pa galing kay Kuya Jeff kaya naman halos ang lahat ng tao doon ay mag kagulo sa aming biglaang pag dating.

Itutuloy..

My Super Kuya Part 27: Datus

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Part 27: Datus

Halos isang buwan na ang nakakaraan mag buhat noong iwan ni Kuya Jorel ang showbiz at mag focus na lamang ito sa personal niyang buhay. Hindi naman totally iniwan, nag li low lamang siya at naging mapili sa pag kuha ng proyekto. Ngunit mas madalas na lamang siya dito sa bahay kasama ko o kaya naman ay namamasyal kami sa iba’t ibang lugar at doon ay pinag sasaluhan ang tamis ng aming pag mamahalan. Habang tumatagal ay mas lalo pang nag iibayo ang aming pag mamahal sa isat isa na tila walang paraan upang mabuwag ito.

Sa bawat oras na dumaraan ay ipinapakita namin ni kuya ang wagas na pag mamahal namin sa isa’t isa. Lambingan dito, yakapan doon, biruan, kaladyaan at kung minsan ay maauwi ito sa mapusok na pag tatalik. Mahal na mahal ko si Kuya Jorel at hindi ko maisip na sa kanyang mga kamay nakasalalay ang ikabubuti ng buong mundo. Minsan itinatanong ko sa aking sarili kung bakit siya pa, kung bakit natatakot akong dumating ang araw na lilisanin niya ako upang isakatuparan ang kanyang misyon. Ewan, natatakot ako kapag naiisip ko ito.

“Mukhang malalim ang iniisip ng baby bro ko ah.” ang wika ni Kuya habang tumatabi sa akin. May hawak itong bote ng soda na may kaunting bawas at maya maya itinapat ito sa aking bibig na ang ibig sabihin ay uminom muna ako. “Ano bang iniisip mo at kanina ka pa tahimik?” ang muling tanong nito.

“Ah wala kuya. Iniisip ko lang kung bakit nandito tayo sa paanan ng bundok. Pwede naman tayong tumambay sa tabing dagat ah.” ang salita ko naman. “Sawa na ko doon sa tabing dagat, mas gusto ko dito sa bukid, mas malapit sa kalikasan.” ang tugon niya. “Oh bakit naman mukhang naging nature lover ang kuya ko?” naka ngiti kong tanong. “Wala, masyadong maganda ang lugar na ito kung masisira lang.. Minsan iniisip ko kung ano ang kahihinatnan ng mundo kung sakaling dumating ang araw na kinatatakutan ko.” seryosong sagot ni Kuya.

“Ganoon din ang iniisip ko kuya.. Darating ang araw na ang lahat ng ito ay mawawala at nangangamba ako kapag sumasagi ito sa isipan ko. Ngunit mas nanatakot ako sa tuwing naiisip kong darating ang araw na lilipad ka palayo sa akin, ngunit kung iyon ang inihingi ng pag kakataon ay ibibigay ko, hindi ako makasarili, para itago kita sa piling ko.” ang wika ko naman habang nakatanaw sa malayo.

“Ayokong isipin ang bagay na iyan tol. Masasaktan lamang ako.” ang sagot naman ni kuya sabay inom ng soda.

Tahimik..

Ipinag patuloy namin ni Kuya ang pag tanaw sa malawak na luntiang bukirin hanggang sa maya maya ay liwanag na kumisap sa kalangitan. Mabilis ito bumulusok pababa kaya naman tumayo si kuya at tinanaw itong maigi. “Ayan na siya!” ang natutuwang salita nito. “Sino naman?“tanong ko habang nakatanaw din kung saan siya nakatingin. “Edi si Apollo.” sagot nito. “Ang sabi mo sa akin ay nasa bakasyunan si Apollo. Bakit naka sakay siya sa space ship?” nag tataka kong tanong. “Oo nga, nag bakasyon siya sa planetang Bahara upang pag aralan ang datus na nalikom nila. Teka tol ha, sasaluhin ko lang yung sasakyan niya baka sumayad sa bukirin at masira pa ito.“wika ni kuya at mabilis itong nag tatakbo na parang hangin sa parte ng bukid kung saan babagsak ang sinasakyan ni Apollo.

Makalipas ang ilang saglit ay bumulusok na nga pababa ang sinasakyan ni Apollo at agad ito sinapo ni Kuya Jorel dahilan para hindi na ito tumama pa sa lupa. Nakakatuwa, para lamang sumapo ng bola ng baseball ito at hindi man lang natinag sa kanyang kinalalagyan.

“Nice catch Jorel!” ang natatawang wika ni Apollo habang lumabas sa kanyang sasakyan. “Natagalan ka yata?” tanong naman ni Kuya.

“Maigi naming binusisi ang bawat detalye ng datus na nalikom ng mga taga planetang Bahara. At ang magandang balita ay nag pahayag sila ng suporta kung sakaling mag karoon ng biglaang pag salakay ang mga taga Autotrex.” wika ni Apollo habang umiinom din ng soda. “Hmm masarap ang inumin sa planetang ito ha.” biro pa nito sabay gulo sa aking buhok. “Kumusta na si baby Jonas?”

“Tse, okay naman ako. Panira ka ng moment namin ni kuya dito sa bukid. Kung kailan kami nag momoment saka ka biglang lumalanding katulad doon sa tabing dagat.” ang pag mamaktol ko.

Tawanan..

“Mainam pa tol ay doon na lamang natin pag usapan ang tungkol sa impormasyon.” ang wika ni Kuya Jorel kaya naman mabilis naming nilisan ang bukirin. “Mahalaga ang bawat impormasyon na nakalap namin sa Planetang Bahara, halos lahat ng hukbong sandataan doon ay nag hahanda na kung sakali mang sumalakay ang mga Atrox. Ganoon din ang mga karatig planeta. Alam nilang wala silang laban pag dating sa teknolohiya ngunit buong puso sila tutulong para sa kapayapaan.” paliwanag ni Apollo.

“Eh ang Earth? Tutulong din ba ang taga rito upang puksain ang mga Atrox?” sabad ko naman. “Sa palagay ko ay hindi na kailangan dahil nandito sa Earth ang pinaka malakas na sandatang pandigma.” sagot ni Apollo sabay turo kay kuya Jorel na noon ay abala sa pag ddrive habang sumasabay pa sa kanyang paboritong kanta. “Parang hindi naman eh” pag mamaktol ko.

“Ganyan din ang kanyang ama na parang walang paki alam sa mundo. Ngunit malakas at hindi natitinag.”

“Kung ganoon ay mana mana lang talaga?”

“Ganoon na nga kaya’t hayaan na lang natin ang trip nya.”

Tawanan ulit..

Pag dating sa bahay, agad na pinaliwanag ipinakita ni Apollo kay kuya ang mga datus at impormasyong nalikom nila sa planetang Bahara. Nag labas ito ng mga simbolo at kung ano ano pang bagay na hindi ko naman maintindihan kaibahan kay Kuya Jorel na madaling nauunawaan ang mga ipinapakitang imahe ng kanyang gabay. “Bakit di ko maunawaan ang mga simbolong iyan?Bakit si kuya ay nababasa agad ang mga ito e pareho lang naman kaming lumaki dito sa Earth.” pag mamaktol habang naka nguso.

“Dahil isang alien ang kuya mo. Isa siyang Roikan at ito ang aming paraan ng pag susulat. Huwag kang mag alala dahil mauunawaan mo rin ang lahat mamaya.” sagot ni Apollo samantalang si kuya naman ay walang kibo at nakatitig lamang sa mga datus na iprinesinta ng kanyang tapat na taga pag lingkod.

“Ang ibig bang sabihin nito ay kompirmadong sa Autrotrex nag mula ang sugong gugunaw sa kalawakan?” ang tanong ni Kuya Jorel. “Opo mahal na prinsipe. At kompirmado rin na ang Autotrex ang siyang nag nanais sumakop kalawakan upang maging dominante na lamang ang mga lahing makina o android sa buong sanlibutan. Ang ibig kong sabihin ay layon nilang burahin ang buhay sa mga planeta at palitan ito ng mga makina.” paliwanag ng gabay.

“Sige Apollo, ituloy mo lang ang iyong pag papaliwanag at nakikinig ako.” paki usap ni kuya.

“Sa ngayon ay nasa 9 planeta na ang napabagsak ng Autotrex kabilang na rito ang ating planetang Roika. Ang mga planetang ito ay mga makakapangyarihan kaya’t inuna na itong wasakin bago pa mag sanib ng mga pwersa. Ang maliliit na plante ay hinayaan lamang nila at hindi pinapasin. Marahil ay alam nilang wala itong pakinabang sa kanila. At ayon din sa aming pananaliksik ay na nag hahanap sila ng planeta na nag tataglay ng masaganang likas na yaman katulad ng Roika at isa sa kanilang target ay ang planetang Earth. Ang planetang ito ay kayang suportahan ang kanilang lumalaking teknolohiya hindi katulad ng ibang mundo na puro disyerto, tubig, yelo o purong buhangin lamang ang makikita sa paligid.”

“Kung gayon ay talagang target nila ang Earth upang dito manirahan o target nila ang mundong ito dahil alam nilang nandito ako? Alin sa dalawa ang totoo?” tanong ni kuya

“Pareho po prinisipe Jorel, ang manirahan dito at burahin ka sa mundong ito.” Sagot ni Apollo

“Kung gayon wala tayong ibang pamimilian kundi ang lumaban at puksain sila. Kung hindi kakayanin ay hihingi ako ng tulong sa pwersang militar ng mundong ito.. Alam kong tutulong din sila kahit papa ano.” Dagdag pa ni kuya.

Pansamantalang natahimik ang paligid..

“Kumusta ang datus tungkol sa katauhan ng taga gunaw?” pag basag ni kuya Jorel sa katahimikan.

“Tungkol sa taga gunaw, kompirmadong gumamit ito ng time travel upang makarating ng mas maaga dito sa Earth.. Ang hindi lang namin alam ay kung bakit sampung taong mas maaga siya sa iyong pag dating. Lalaki ang taga gunaw, at katulad mo ay isa rin siyang espesyal na nilalang mula sa planetang Autotrex. Bago ito nag tungo sa Earth ay marami na rin siyang sinirang maliliit na planeta at ayon sa mga nakasaksi ay anyong tao ito, mabilis kumilos at hindi mukhang makina dahil may emosyon ang kanya mukha. Sa ngayon ay kompiramadong nandito na siya sa mundong ito at unti unting nagigising ang kanyang diwa. Sa susunod na pag bagsak ng bulalakaw mula sa kalawakan ay siya namang pag ahon ito mula sa matagal na pamamahinga. Iyon ang simula ng malawakang pag gunaw.” Muling paliwanag ni Apollo

“Naka kuha ba ng larawan ng taga gunaw? Sino iyon? Nasaan siya dito sa mundo?” muling tanong ni kuya. “Ikinalulungkot ko mahal na prinsipe ngunit wala sa datus ang kanyang anyo. Ang sabi nila ay anyong tao rin ito kagaya natin at kulay puti lamang ang kanyang buhok at hindi ito nalalayo sa isang normal na tao. Ang totoo nun ay hindi kami gaanong nag focus sa kanyang itsura dahil ang importante ay mayroon tayong ideya kung kailan siya kikilos, at iyon ang pinag aralan ng mga dalubhasa sa Planetang Bahara.” Paliwanag ng gabay

“Ang ibig mo bang sabihin ay mayroon na kayong impormasyon kung kailan ito kikilos?” gulat na tanong ni Kuya

“Opo, ayon sa mga matatandang dalubhasa sa pag babasa ng hinaharap bawat planeta sa kalawakan, ang Earth ay nalalapit na rin sa pag gunaw. Sinasabi nila nauulan daw ng bulalakaw ng dalawang beses at sa ikalawa ay pag bagsak nito ay siyang pag ahon ng taga gunaw mula sa impyernong kanyang kinahihimlayan.”

“Kailan ito Apollo?” seryosong tanong ni kuya Jorel

“Sa susunod dalawang buwan ay mag sisimula ang lagim.” Ang sagot naman ni Apollo sabay upo sa harapan ni kuya Jorel at doon ay kapwa sila nag isip. “Ganoon kabilis? Agad agad? Hindi pa ako nakaka kalahati ng buhay ko ah, nasa ¼ palang ako nito.” Pag mamaktol ko.

“Mananalo tayo tol, mag tiwala ka lang sa akin. Kaya natin ipanalo ang labang ito kahit walang Orbin o kahit na anong kristal na nakapag papalakas ng kapangyarihan. Ang tiwala at pag mamahal mo lang ay sapat para maging matatag ako at malakas sa lahat ng pag kakataon.” Sagot ni kuya sabay yakap sa akin.

“I love you kuya..” bulong ko sa kanya habang naka subsob sa kanyang dibdib. “I love you too baby bro. Huwag kang matakot at mag alala, nandito lang ako para sa iyo.” Bulong din nya habang naka kulong ako sa kanyang bisig. “Oh sige maiwan ko na muna kayong dalawa dyan. Yakapan pa more. Kung ako sa inyong dalawa ay ipagtapat nyo sa mga magulang nyo yang relasyon nyo bago pa mag end of the world.” Natatawang biro ni Apollo at agad itong nawala sa aming paningin.

Hindi ko lubos na maisalawaran ang dapat kong maramdaman noong mga oras na iyon. Parang kay hirap paniwalaan ng mga sinasabi ni Apollo dahil kung iisipin ay tatlo lang kami sa bilyon bilyong tao sa mundo ang nakaka alam na nalalapit na ang digmaan sa pagitan ng taga gunaw at taga salba. Ewan, parang kwento lang ni Noah na sinabi ng Diyos na uulan at babaha 40 days ngunit walang naniwala sa kanya dahil normal naman ang lahat at walang senyales nang pag ulan kaya’t pinag tatawanan siya habang gumagawa siya ng higanteng arko. “Eh kung ipag kalat ko na kaya sa internet na magugunaw na ang mundo sa loob ng dalawang buwan? May maniniwala kaya sa akin? O pag tatawanan din nila ako?” tanong ko sa aking sarili.

“Huwag kana mag isip ng kahit ano tol, mainam pa siguro ay mag pahinga muna tayo sa itaas. Alam kong nabibigla ka rin sa mga pangyayari ngunit anong mangyari ay nandito lamang ako sa tabi mo.. Hindi ako aalis tol, lalaban ako para sa iyo, para sa kinabukasan mo at para sa ating dalawa. Mahal na mahal kita, at hindi ko makakalimutan iyon.” Ang wika ni kuya habang pasan ako nito paakyat sa aming silid.

Mag katabi kaming nahiga at katulad ng dati ay naka unan ako sa kanyang bilugang braso habang naka yakap sa kanyang matipunong katawan. Ewan, ngunit paulit ulit kong itinatanong sa aking sarili kung bakit si Kuya Jorel pa? “ Bakit ang taong mahal ko pa ang naka takdang mag salba ng mundo? Bakit ang kaligayahan ko pa?“ ang tanong ko sa aking isipan at doon ay unti unting pumatak ang luha sa aking mga mata dulot ng pinag halo halong emosyon na namamayani sa aking dibdib.

Itutuloy..

My Super Kuya Part 28: Pangarap

My Super Kuya

AiTenshi

HAPPY BIRTHDAY MAVERICK MIGUEL a.k.a sasuke21uzumaki.. Cheers!!

---

Part 28: Pangarap

“Hello baby bro, kamusta ang 1st day ng unang semester? Dalawang taon nalang at graduate kana kaya galingan mo ha.” Bati ni kuya sabay halik sa aking labi. “Okay naman kuya, wala namang ginawa at wala si Sir Lagman, naka leave daw ito dahil may karamdaman.” Ang sagot ko naman sabay bitiw ng matamis na ngiti. “Tingnan mo kuya, nabili ko doon sa bagong bukas na flower shop kanina lamang.” Wika ko sabay pakita ng isang halamang naka tanim sa paso. Para itong daisy na kulay pula at sumasayaw kapag nasisikatan ng araw.

“Ano naman iyan?” tanong ni kuya habang pinag mamasdan ang halaman sa paso. “Nabili ko lang kanina doon sa flower shop, nag iisa lang ito kaya’t binili ko na. Ang sabi ng may ari ay bihira daw ito at minsan lang sa isang taon kung tumubo. Saka nakakatuwa dahil kapag itinatapat ito sa sinag ng araw ay sumasayaw siya na namumukadkad ng kusa.” Pag mamalaki ko naman.

“Kailan ka pa nahilig sa pag aalala ng halaman? Saka bakit yang halaman ang inaalagaan mo? Bakit hindi ako?” pag mamaktol nito na kunwari ay nag tatampo. “Kuya naman, ikumpara pa ba ang sarili sa halaman.” Sagot ko naman sabay tawa. “Ewan ko sayo, aalis muna ako dahil mag sshoot kami ni Jeff ng bagong commercial, dito ka lang at huwag kang lalabas okay? Maya maya ay darating na sina papa at Apollo. Huwag kang mag papasok ng ibang tao dito sa bahay lalo na ang lalaki okay? Mahirap na dahil baka marape ka pa. Akin ka lang at walang ibang pwedeng umangkin sayo kundi ako lang. Dudurugin ko ang buto ng nag nanais na umagaw sa iyo.” Mayabang sa salita ni kuya at muli akong ginawaran ng halik sa labi. “Takot lang nila sa kuya kong incredible hulk.” Biro ko naman. “Tado! Mas gwapo ako dun ng isang milyong beses!” tugon ni kuya sabay gulo sa aking buhok. “ikandado mo ang pinto at bintana..Dito ka lang at kausapin mo yang halamang binili mo. Itxt mo nalang ako kapag sumagot” pang aasar pa nito habang sumasakay ng kanyang sasakyan.

Pag alis ni kuya ay tinuon ko naman ang aking atensyon sa bulaklak na nakalagay sa paso. Ang totoo nun ay ngayon lamang ako naka kita ng ganitong uri ng halaman, pulang pulang mga petals nito at ang kanyang mga dahon ay kulay violet. Para ito cast sa video game na Plants vs. Zombies. Hehehe, weird ang anyo pero kaakit akit naman kung iyong pag mamasdan. At dahil nga medyo hapon na, wala nang sinag ng araw kaya kumuha akong flashlight upang tanglawan ito. Habang tinatamaan ng liwanag ang katawan ng naturang halaman ay kapansin pansin ang pag sayaw nito na animo isang pokemon na nakatanim sa paso. “WOW!! Ang husay!!” ang sigaw ko sa aking sarili. “Dapat ay makita ito nina mama at tiyak na mamangha sila.”

Nag patuloy ako sa pag ilaw dito hanggang sa maya maya ay kapansin pansin na mas lalo pang namukadkad ang kanyang mga petals, palaki ng palaki ang bulaklak nito habang patuloy sa pag sayaw at pag ikot. Lalo naman akong napanga-nga at napahanga sa kanyang ipinapamalas na husay kaya’t naki sayaw sayaw na rin ako sa pamamagitan ng pag galaw galaw ng aking uso. Ilang minuto rin ako sa ganoong panonood hanggang sa biglang bumuga ito ng kung anong bagay, para itong alikabok na kumikinang, kulay pula at berde ang inilabas nito at tumama ito sa aking mukha kaya naman agad kong nasinghot. “Tangnaaa!! Baho!!!” ang sigaw ko “Achuuuuuu!!” sabay bahing.

“Tumae ka ba?!” ang tanong ko sabay layo sa halaman at doon ay unti unti akong naka ramdam ng ibayong pag hilo. Umikot ang aking paningin at kasabay nito ang pag bagsak ng aking katawan sa sahig. Wala na akong naalala pa..

---

Pag mulat ng aking mata ay natagpuan ko ang aking sarili sa ibang silid. Kulay puti ang paligid, puti ang bed sheet, kumot at pati ang kulay ng dingding. Nililipad ng hangin ang manipis na kurtina habang pumapasok dito ang maliwanag na sinag ng araw. “Nasaan ako?” tanong ko sa aking sarili at doon ay biglang bumulaga sa aking paningin si Kuya Jorel, naka hubad ito at nakangiti habang pinag mamasdan ang aking mukha. “Good morning asawa ko, kamusta ang pakiramdam mo?” ang naka ngiting bati nito. “Asawa?” ang tanong ko naman na parang nag tataka. “Haha, nakaka tuwa ka talaga. Tuwing gumigising ka sa umaga ay parang hindi ka makapaniwala na mag asawa na tayo. Halos mag aapat na buwan na tayong kasal ahh” wika nito sabay halik sa aking labi. Ako naman ay labis na nalilito sa pangyayari, basta ang natatandaan ko lang ay nawalan ako ng malay at pag gising ko ay ganito na ang lahat.

“Ano gusto mong breakfast? Sunny side up? Longganisa? Pork chop? Bacon and fried rice o daing na pusit?” naka ngiting tanong nito. “Ikaw mag luluto kuya?” ang nag tataka kong tanong. “Kuya? Ano ka ba honey, hindi na tayo mag kapatid ngayon mag asawa na tayo kaya’t hindi na pwedeng “kuya” ang tawag mo sa akin. Saka bakit parang nag tataka ka e ako naman talaga nag luluto bago ako pumasok sa trabaho.“ Paliwanag nito.

“Kasi hindi ba busy ka sa taping at pag gawa ng commercial kasama sina kuya Jeff? Sabi mo sa akin iyon kagabi diba?” tanong ko ulit. “Commercial? Hindi naman ako artista tol, isa akong accountant sa bangko.” Muling sagot nito kaya naman napakunot ang aking noo. “Naalala mo ba noong mag kasintahan palang tayo, may kumukuha sa akin para maging isang artista ngunit tinanggihan ko ito dahil nais ko ng isang tahimik na buhay, kasama mo at kasama ng ating magiging mga anak. At saka sapat naman sa atin ang kinikita ko sa araw araw kaya hindi ko na kailangan mag artista.” Wika nito sabay ngiti.

“Nasaan sila mama? Si Apollo?” muli kong tanong

“Sila mama at papa ay nasawi noong umulan ng bulalakaw at dumating ang taga gunaw. Si Apollo naman ay nag ttrabaho sa gobyerno bilang isang police officer. Teka hon, ano bang nangyayari sa iyo? Bakit parang wala kang alam sa mga nangyayari, may problema ba?” tanong ni kuya habang inaalalayan ako sa pag bangon. “Teka kuya, bakit kailangan mo pa akong alalayan sa pag bangon? Kaya ko naman.” Wika ko sabay balikwas ng tayo at doon ay nakaramdam akong ibayong sakit sa aking tiyan na parang kung anong bagay ang nakalagay dito. “Arayyyy!!! Ahhhhhh!!!” namamalipit kong daing. “Hon!! Ayan na nga ba sinasabi ko, huwag kang basta basta tatayo dahil makakasama iyan sa anak natin!” ang wika ni kuya at doon ay natanggal ang kumot ang saking katawan dahilan para lumantad ang aking may kalakihang tiyan. “Ano to?! Ahhhhhh! Ano to?????!!!” ang takot kong tanong.

“Hon, huwag kang sumigaw, makakasama iyan sa pag bubuntis mo.” Pag pigil ni kuya Jorel habang niyayakap ako. “Hanggang ngayon pala ay hindi ka pa rin makapaniwalang nag dadalang tao ka. Bago tayo ikasal ay nag bunga na ang ating madalas na pag tatalik. Alam mo naman na hindi ako nag mula sa mundong ito, may kakayahan akong mag punla ng buhay sa sinapupunan ng isang tao kahit babae o lalaki pa ito. Sa tuwing nag tatalik tayo ay inilalabas ko ang katas ko upang hindi ka mabuntis ngunit mapilit ka, hiniling mo sa akin na ilabas ko ito sa loob mo kaya’t nag bunga ang ating pag iibigan. Iyon nga lang ay kinakailangang isisarian ang iyong panganganak dahil ito lang ang tanging paraan upang mailabas mo ang bata. Ipinaliwanag ko na ito sayo bago natin gawin ang pag tatalik na iyon at pumayag ka. Paki usap huwag kang mabigla dahil makakasama ito sa ating magiging anak.” Paliwanag ni kuya kaya naman labis ako nabigla at napaisip. “Nga pala, huwag kang mag alala dahil si Apollo ang pag papa anak sa iyo. Dati syang doktor sa aming planeta kaya’t magiging maayos ang lahat.”

Noong araw ding iyon para akong lula na walang alam sa pangyayari sa aking buhay. Pinag masdan ko ang mga larawan namin ni kuya noong aming kasal. Pareho kaming nakasuot ng puting tuxedo habang mag kahawak ng kamay. May ilang picture din kami ng mag katabi sa kama at walang saplot sa katawan, mayroon ding mag kahalikan o kaya ay mayakap. Hindi ako makapaniwala na nangyayari ang lahat ng ito, parang malaking pag kakamali ngunit masaya naman ang lahat, perpekto at magaan sa pakiramdaman. Habang nasa ganoong pag mamasid ako sa paligid ay napadako ako sa balkunahe ng bahay at doon ay napansin kong madalang na ang tao sa paligid, kaunti lamang ang bahayang nakatayo, ang kalangitan ay mag kaiba ng kulay, may kulay itim na animo gabi at may liwanag naman na animo araw. Ewan parang pinag halong araw at gabi ang anyo nito. “Kuya bakit ganito ang kalangitan? Nasaan ang tao sa paligid? Ang mga bahay? Nasaan sila Harry at kuya Jeff?” ang nag tataka kong tanong.

“Ang kalangitan ay wasak na tol, butas na ang mundo kaya ang kalahati nito ay madilim na. Dulot iyan ng pag kawasak noong sumalakay ang mga Atrox. Nasira ang buong mundo at kaunti lamang tayong nakaligtas. Namatay sina mama at papa kasama na rin sina Harry at Jeff. Kaunti nalang din ang natitirang planeta sa buong mundo. Wala na Mercury, Venus at iba pa. Earth na lamang at Saturn ang natitira sa orbit. Nasira na rin ang planetang Bahara at hindi na tayo ang may ari ng mundo ito kundi ang mga Atrox. Ang kawani ng gobyerno natin ay isang robot, at ang namumuno sa bawat bansa ay mga makina rin. Nasira ang buong mundo at wala akong nagawa tungkol dito” ang paliwanag ni kuya

“Ha? Bakit? Ikaw ang taga salba? Ikaw ang mag liligtas? Paano naganap ang lahat ng ito? Nasaan ang Orbin?” ang may kataasang boses kong tanong na halos hindi makapaniwala

Natahimik si kuya..

“Hindi na natagpuan ang Orbin dahil itinigil ko ang pag hanap dito. Tinalikuran ko ang pagiging taga pag ligtas ng kalawakan dahil mahalaga ka sa akin. Mas pinili kita dahil mahal kita at ikaw ang buhay ko. Mas mahalaga ka sa lahat ng bagay dito sa mundo. Hanggang ngayon ba ay issue pa rin sa atin ito? Dalawang taon na ang nakakaraan, wala akong pinag sisisihan dahil naging masaya ako sa desisyon kong makasama ka habang buhay.” Mangiyak ngiyak na wika ni kuya.

Ako naman ang natahimik..

“Marami ang nag sakripisyo para sa kaligayahan nating dalawa kuya. Ang ibig sabihin ay marami tayong tinapakan at marami tayong sinayang na buhay. Nakaka lungkot at ito ang kinatatakutan kong mangyari.” Sagot ko naman at doon ay hindi ko na napigil pa ang pag iyak.

“Tama na please, makakasama iyan sa baby natin. Mainam pa pumasok kana sa loob at ipag luluto kita ng nais mong kainin.” Pag yaya ni kuya at inalalayan ako nito papasok sa sala.

Hindi ko pa rin akalaing nagaganap ang lahat ng ito,para akong nasa loob ng isang pangarap ngunit bangungot din sa kabilang banda.

Ito ang nais ng lahat ng mga nasa ganitong uri ng relasyon, ang mabuhay ng payapa kasama ang lalaking mahal mo at mag karoon kayo ng pamilya. Ngunit isa naman itong bangungot dahil sa naganap na trahedya sa buong kalawakan. “Ano nanaman ang iinisip ng asawa ko?” ang tanong ni kuya habang hinihimas ang aking tiyan.“Ganito pala ang pakiramdam ng nag bubuntis, mabigat sa tiyan at masakit sa bewang pati na rin sa likuran.” bulong ko sa aking sarili.

“Kapag nanganak kana ay hihinto muna ako sa pag tatrabaho ng ilang buwan upang maalagaan kita at ang anak natin. Marami naman akong naipon dito kaya’t tiyak na makaka survive naman tayo. Alam mo ba na pangarap ko nang gampanan ang tungkulin bilang isang ama ng aking anak.” wika ni kuya habang hinahalikan ang aking tiyan. Kitang kita ko ang tuwa at pananabik sa mukha ni Kuya Jorel noong mga oras na iyon, wala itong ginawa kundi ang pag silbihan ako, mahalin at alagaan ng buong puso hanggang sa dumating ang oras ng aking panganganak.

“Arrgggghhhhh kuyaaaaa masakit ang tiyan koo, mamatay na yata ako!!!” ang sigaw habang inihihiga sa kama. “Jonas! Huminga ka ng malalim, tatagan mo ang loob mo. Mahal na mahal kita.” ang sagot naman ni kuya habang niyayakap ako.

“Kailangan natin siyang turukan ng anesthesia upang hindi nya maramdaman ang sakit ng operasyon. Hawakan mo siya Jorel at piliting kumalma.” wika naman ni Apollo habang inihahanda ang gamit sa operasyon. Agad siyang sinunod ni kuya, niyakap ako nito at ikinulong sa kanyang mga braso. Ako naman ay halos hindi na makahinga dahil sa matinding sakit na parang sasabog ang aking tiyan at gayon din ang aking ulo. “Arrrghhh hindi ko na kayaaaa!”

“Sandali nalang hon, tiisin mo.. please.” wika ni kuya at nasa ganoong posisyon kami ng maramdaman ko ang pag tarak ng karayom sa aking katawan dahilan para mamanhid ito at wala na akong maramdaman pa..

Sinumulan ang operasyon..

Ako naman ay naka dilat ngunit wala ako sa aking diwa. Basta naka titig lamang ako sa maliwanag na ilaw ng kisame at ilang sandali pa ay dinalaw na ako ng matinding antok.

Pag balik ng aking ulirat ay narinig ko nalang ang iyak ng isang bata habang karga ito ni Apollo at ibinabalot ng lampin. “Half Roikan Half Earthling” ang biro ni Apollo sabay abot ng bata kay Jorel. “Lalaki ang anak natin hon. Gwapo ito at kamukhang kamukha mo ang kanyang labi at ilong. Ako na yata ang pinaka masayang lalaki sa buong mundo. Tatay na ako!!” ang natutuwang wika nito habang hinahalikan ang kanyang anak.

“Anong pangalan ng bata?” tanong ni Apollo.

“Tatawagin ko siyang Zoran na ang ibig sabihin ay “dapit hapon”, sagrado ang oras ng pag lubog ng araw sa Roikan dahil nag dadala ito ng swerte.“ sagot ni Kuya at inilapag sa aking tabi ang bata. “Tingnan mo Jonas, ang gwapo ng ating anak. Salamat sa regalo mong ibinigay sa akin.” bulong ni Kuya sabay halik sa akin.

Nasa ganoong posisyon kami ng biglang lumindol ng malakas at mula sa aming kinalalagyan ay nag labasan ang mga Atrox sa paligid. “Anong kailangan ninyo?” tanong ni Apollo ngunit hindi na ito naka kuha ng sagot dahil mabilis pa sa kidlat ay naputol ang kanyang ulo at tumilapon sa aming kinalalagyan. “Kailangan paslangin ang batang iyan! Roikan! Mapanganib!” wika ng mga ito kaya naman tumayo si kuya Jorel at humarap sa kanila. “Hindi ako papayag na basta basta nyo ito gawin! Patayin nyo muna ko.” ang wika nito at doon ay nakipag laban siya sa mga ito ngunit katulad ng sinapit ni Apollo ay ganoon din ang nangyari sa kanya. Pinutol nila ang katawan ni Kuya Jorel at binaril ang bata sa aking tabi. “Kuyaaaaa! Huwaaaggg! Tamaaaa naaaaa!!” ang pag iyak ko na hindi maitago ang takot.

Hinawakan ng Atrox ang aking ulo at itinutok ang baril sa aking noo.. Kasabay nito ang isang malakas na putok..

BANG!!!

Ilang malakas na putok pa ang aking narinig at kasabay nito ang pag balikwas ko ng bangon sa aking higaan. Isang panaginip lang pala ang lahat.. “Tol, mabuti nalang at nagising kana. Isang araw ka nang natutulog. Ang akala ko ay kung napano kana.” ang bungad ni kuya sabay yakap sa akin. “Anong nangyari sa akin?” tanong ko

“Nalason ka tol, hindi pala ordinaryong halaman ang iniuwi mo.” sagot ni kuya.

“Ang halaman na dinala mo dito sa loob ng bahay ay ang halamang “Poporam” , tumutubo ito sa mga meteor rocks sa kalawakan at nag bibigay ito ng kakaibang panaginip. Ginagamit ito ng mga nilalang sa kalawakan na hindi makapag desisyon para sa kanilang sarili. Ipinapakita nito ang mga posibilidad na maaaring maganap dulot ng ating mga desisyon. Sa maka tuwid ay sasagutin nito ang katanungang “WHAT IF” o “Paano kung”. paliwanag ni Apollo

“Hindi naman mapanganib ang halamang ito, ang kanyang dahon ang lunas upang muli kang maibalik sa dati. Alam kong nag karoon ka ng isang mahalagang panaginip at ipinakita nito ang posibilidad na maaaring sa mga bagay na pipiliin natin sa hinaharap.” paliwanag rin ni Kuya.

Natahimik ako at tila walang naisagot. Kung gayon ipinakita lamang sa akin ng halaman ang posibilidad na maaaring maganap kung sakaling mamuhay ng normal si kuya Jorel at talikuran nito ang kanyang misyon. Alin sa dalawa ay tiyak na bangungot ang kahahantungan kaya’t wala akong magagawa kundi ang sumabay sa agos ng buhay at piliin ang alam kong ikabubuti ng lahat.. “Salamat sa halamang ito, ipinakita nya sa akin ang aming magiging kapalaran dulot ng maling desisyon.” bulong ko sa aking sarili habang nakatingin sa mga bulaklak nito na unti unting nalalagas at sumasama sa ihip ng hangin.

Itutuloy..

My Super Kuya Part 29: Hudyat

My Super Kuya

AiTenshi

---

Part 29: Hudyat

Araw ng Biyernes, maaga akong pumasok sa campus upang isubmit ang aking project sa faculty room ng mapansin kong bakante pa rin ang table ni Sir Lagman. Ang sabi sa akin ng mga co-teachers nya ay naka leave daw ito dahil may malubhang karamdaman. Ang sabi naman ng ibang mga estudyante ay nababaliw na raw ito dahil sumobrang galing at talino, ewan, kung di ko lang alam ay asar lang sila kay sir dahil pinapahirapan sila nito sa mga subjects na hawak niya at hindi katulad sa section namin na talaga namang iniispoiled nya. Kung tutuusin ay hindi naman ibang tao sa akin si sir Lagman, kaclose ko ito at palagi nya akong iniintindi sa mga problema ko, hindi sya nag sasawang mag bigay ng advice at paalala sa mga bagay na dapat kong gawin kaya’t kahit papaano ay aminado akong namimiss ko sya. “Ewan ko ba tol, halos isang buwan ng hindi nag paparamdam si sir Axel Lagman, dumating na nga yung substitute teacher na papalit muna pansamantala sa kanya. Ipinag tanong tanong ko na rin kung bakit hindi na sya pumapasok, ang sabi sa akin ay may cancer daw ito at nag papagaling sa ospital. Ewan lang din. Teka bakit ba interesado ka?” ang tanong ni Harry habang nag lalakad kami sa hallway.

“Close naman kami ni sir Lagman, kayo nga lang dalawa ang kakampi ko kapag inaapi ako ni kuya e.” Sagot ko naman. “Edi puntahan mo siya doon sa bahay niya. Huwag kang mag alala di ko sasabihin kay Kuya Jorel, alam ko naman kasing seloso iyon at baka gerahin ka na naman, abnormal din iyon e, parang si kuya Jeff din.” ang naka ngiting mungkahi nito. “Talaga tol?” naka ngiti kong tanong. “Oo naman, basta agahan mong umuwi ha. Hindi ka maaaring abutin ng alas 4 ng hapon dahil tiyak na hindi na ako paniniwalaan ni Kuya Jorel na mag kasama tayo.” Sagot naman nito at doon ay nag apir kaming dalawa. Iyan si Harry ang aking partner in crime, kasama sa kalokohan at sa mga kautang gawain na sumasagi sa aming isip. Pero this time ay hindi kalokohan ang gagawin ko dahil seryoso ako, kailangan kong malaman ang nangyari kay sir Lagman dahil kahit papaano ay malaki ang naitulong nito sa buhay ko.

At iyon nga ang set up, alas 10 ng umaga noong mag pasya akong sumakay ng taxi patungo sa mansyon na tinitirhan ni sir. Hindi naman ito ang unang pag kakataon na narating ko ito dahil minsan ko na siyang binisita noong nag dala ako ng gamit sa kanya bahay at noong sinaniban ako ng Arrghhhh never mind! Minsan nga ay iniisip ko kung paano nangyari iyon, bakit may ganoong factor ng pag sanib sa akin at kung may kinalaman ba si sir sa pang yayaring iyon. Pero anyway hayaan nalang natin dahil mas marami pang importanteng bagay kaysa doon.

Makalipas ang ilang minuto ay narating ko ang tarangkahan ng mansyon na tinutuluyan niya, katulad ng dati ay wala pa rin pinag bago ito, maganda pa rin at maaayos ang lugar. Iyon nga lang ay mas tumahimik pa dito at tila nawalan ng buhay. Pag tapat sa higanteng tarangkahan ay pinindot ko agad ang doorbell, limang beses ko itong inulit ulit hanggang sa lumabas ang gwardya at inusisa ang dahilan ng aking pag punta roon. “Boy anong kailangan mo?” tanong nito. “Estudyante ako ni Sir Axel Lagman, nais ko lamang siya makita at makausap. Nandyan ba siya?” ang tanong ko.

“Nandito, ngunit ayaw niyang mag pa istorbo. Ang sabi sa akin ay huwag akong mag papa pasok ng kahit na sinong tao dito sa bakuran. Pasensya kana ngunit bumalik ka nalang sa mga susunod na araw.” wika nito at muling ikinandado ang tarangkahan. “Ngunit kailangan ko siyang makausap, nais kong malaman ang kalagayan niya.” Sagot ko naman ng biglang mag ring telepono ng guard house at doon ay nag bago ang desisyon nila. “Tumawag si boss Axel, papasukin na daw ang bisita. Ihatid ito doon sa balkunahe ng mansyon.” Ang utos ng isa kaya naman agad akong pinapasok at inihatid sa lugar ng ibinilin sa kanila.

Halos ilang minuto rin ako sa pag hihintay doon sa balkunahe hanggang sa bumukas ang pintuan at lumabas ang taong aking hinahanap. “Kamusta Mr. Mendoza? Long time no see.” ang bati nito sabay bitiw ng matamis na ngiti. Walang pag babago sa anyo ni Sir Lagman, maganda pa rin ang katawan nito at mapusyaw ang kutis maliban lamang sa kaunting pag payat at pag laki ng kanyang eye bags na tila yata hindi natutulog at sumisinghot nalang ng drugs tuwing gabi. Gayon pa man ay ibayong tuwa ang naramdaman ko noong mga sandaling masilayan ko ang kanyang gwapo at maamong mukha. Hindi ko tuloy napigil ang aking sarili na yakapin ito dahil kahit paano ay nawala ang pag aalala ko para sa kanya. “Sir!! Kamusta na po? Miss na miss kitaaa!” ang bati ko rin sabay yakap dito na kanya namang ikinagulat.

“Namiss mo ba talaga ko?” naka ngiting wika nito habang naka kulong din ako sa kanyang bilugang bisig. “Oo naman po, at namiss ka na rin ng buong klase. Nag tataka sila dahil bigla ka na lamang nawala sa ere. Syempre ganoondin ako, nawalan tuloy ako ng kakampi at sumbungan noong nawala ka doon.” Kunwaring pag mamaktol ko na may halong tampo. “Namiss ko rin naman ang pinaka makulit at pasaway kong estudyante” sagot nito sabay gulo sa buhok ko at inaya nya ako sa loob ng kanyang tirahan.

“Sir bakit po ba hindi kana pumapasok sa campus? May sakit ka ba?” pang uusisa ko naman. “Sino naman ang nag sabing may sakit ako? Ang totoo nun ay marami lamang akong tinapos dito sa mga research ko, sa palagay ko ay mas importante ito kaysa sa pag tuturo sa mga pasaway na estudyante doon sa paaralan ninyo” naka ngiting wika nito.

“Eh ano bo pa yang research na tinatapos mo?” pang uusisa ko pa.

“Gusto mo bang malaman Jonas?” seryosong tanong nito

“Oo naman sir, kung maaari ba ay bakit hindi?” naka ngiting sagot ko.

“Alam kong maiitindihan mo ito lalo’t mahilig ka sa mga topic tungkol sa mga kakaibang bagay tungkol sa kalawakan. Nga pala Mr. Mendoza, naniniwala ka ba sa mga alien? Mga kakaibang nilalang na bumibisita rito sa mundo upang bigay kaalaman o babala sa mga tao?” tanong nito habang bumababa kami sa base kung saan naroroon ang kakaibang sasakyan na itinatago nya rito. “Siguro po, maluwang ang kalawakan, wala itong katapusan kaya’t masasabi kong wala ring katapusan ang posibilidad.” Ang sagot ko naman. Safe na safe at walang butas.

“Iyan ang inaasahan kong sagot mula sa iyo Mr. Mendoza. Alam mo ba na pati ako ay naniniwala rin sa mga Alien na dumadalaw at pinipiling manirahan dito sa mundo, nakikibagay sila na parang mga normal na tao. Mga alien na may kakaibang bilis at lakas ng pangangatawan. Alam kong may kilalang isa sa kanila Mr. Mendoza.” Ang seryosong salita ni Sir Lagman habang binubuksan ang pinto ng basement.

“Ano po ang ibig mong sabihin?” tanong ko naman na nakaramdam ng takot at pag kabalisa. Sumasagi tuloy sa aking isipan na baka alam na niya ang tungkol kay kuya Jorel dahil hindi naman nakapag tataka ito sa dami ng high tech gadget nya dito sa mansyong ito. “Tinatanong kita kung naniniwala ka sa mga alien na may kakaibang lakas at bilis.. Alam kong may kilala kang ganoon Jonas.” Ang naka ngising salita nito.

Hindi ako naka kibo, parang binusalan ng kung anong bagay ang aking bibig at pakiwari ko ba ay lalabas ang aking puso sa matinding kaba. Ramdam kong alam na niya ang sikreto ni kuya Jorel at interesado siya rito. “Si Superman! Hindi ba? Mabilis at malakas ito.. Sikat at kilala ng lahat.” Ang naka ngiting salita nito na ang tinutukoy pala nya ay isang fictional character na si superman at hindi ang kuya ko.

“Oo naman sir, kilala ko siya. Pero naniniwala ka ba sa posibilidad na may isang “superman” na darating dito upang isalba ang ating mundo?“ ang tanong ko. “Oo naman naniniwala ako doon Jonas, at naniniwala rin ako na may darating na gugunaw sa mundo at makakalaban niya. Parang isang Yin-Yang, ang bawat kabutihan ay may katumbas kasamaan. Isang kulay puti at isang kulay itim. Balanse ito at hindi maaaring dominante ang isa.” Makabuluhan niyang sagot.

Natahimik nanaman ako at mas lumakas pa ang kutob ko na may mali sa aming pinag uusapan. Para bang hinuhuli nya ako o kaya pinasasaringan na alam na nya ang lahat. “Mukha naman po palang wala kayong sakit sir, siguro po ay mauuna rin ako. May klase pa kasi ako ng alas 12 ng tanghali.” Ang palusot ko sabay tingin sa aking relo, bagamat ang nais ko lang ay umiwas sa kanyang mga sinasabi. “Oh bakit aalis kana Mr. Mendoza? Ang akala ko ba ay interesado ka sa aking research?” ang tanong nito.

“Opo, interesado ako ngunit baka kasi malate ako sa klase ko” palusot ko pa. “Huwag kang mag alala, mas mahalaga ito kaysa sa ituturo ng professor mo doon sa paaralan ninyo.” Wika nito sabay alis ng takip mula sa lumang sasakyang pang kalawan na kanyang itinatago dito sa loob ng basement. “Naalala mo ba ang sasakyang ito? Ipinakita ko na ito sa iyo dati noong unang punta mo rito.” Pag papaalala nito

“Opo sir, naalala ko” sagot no naman habang nanunuyo ang lalamunan dahil sa matinding kaba. Sana ay hindi na lamang ako nag punta rito, para tuloy akong sinisilaban ngayon.

“Alam mo ba na halos limang taon kong pinag aralan ang datus tungkol sa sasakyang ito at sa wakas ay nakumpleto ko na rin ito kamakailan lamang. Hindi ko maintindihan na sa tuwing hinahakawan ko ang space ship na ito ay may mga memoryang nag babalik sa akin ala-ala na para bang sumakay na ako dito dati pa” ang salita nito habang hinihimas ang naturang lumang sasakyang pang kalawakan.

Lalong kumabog ang aking dibdib..

“Ano po ang ibig mong sabihin doon sir?” tanong ko

“Alam mo Mr. Mendoza, maraming bagay dito sa mundo ang hindi basta basta naipapaliwanag ng tao. Katulad na lamang ng mga multo, mga nilalang sa ilalim ng karagatan katulad ng ogopogo, mukeremubembe, nessi, kappa, shokoy at mga sirena. Lahat ng ito ay walang konkretong basehan pag dating sa katotohanan. Ngunit ang isang ito (sabay turo sa lumang sasakyan sa kanyang tabi) ay totoo dahil ako mismo ang nakasaksi ng lahat. Hindi ko maintindihan ngunit noong buksan ko ito gamit ang mga datus na kinolekta ko ay isa isang nag balik sa aking isipan ang lahat na para bang isang pelikula na inirewind ang eksena. Ang pinag daanan ng taong nakasakay dito ay hinding hindi matatawaran, dahil ang kanyang nakaraan ang humubog sa kanya upang maging malakas at matatag.” malalim na sagot nito.

“Ang ibig mong sabihin ay kilala mo na ang taong nakasakay sa space ship na iyan?” tanong ko

“Sabihin na nating nakilala ko na siya. At ngayon ay nag hihintay na lamang siya ng tamang panahon upang lumabas at mag pakilala sa mundo.” ang wika ni Sir at laking gulat ko noong mapunta ito sa aking harapan at hawakan ang aking pisngi. “Gwapo ka Jonas.. Napaka inosente ng iyong mukha. Hindi nakapag tatakang gustong gusto ka ni Jorel.” ang wika nito sabay halik sa aking labi dahilan para matulala ako. “Nagustuhan mo ba ang halik ko?” ang tanong nito.

“Aalis na ako sir, baka hinahanap na ako sa campus.” pag papa alam ko ng bigla nya akong hawakan sa braso at ilagay ang kanyang kamay sa tapat ng aking puso. “Mahalaga ang bagay na ito, madaling mawasak kaya’t ingatan mo.” ang nakangiting salita nito. “Iniingatan ko na ngayon ang puso ko. Mahal ako ni Kuya Jorel at hindi na sya wawasakin ang puso ko.” sagot ko sabay talikod.

Tahimik..

Aalis na sana ako noong muli itong mag salita na labis ko ikinagulat. “Iiwanan ka rin ni Jorel pag dating ng takdang panahon ng aming pag haharap. Ayokong nakikita kang nalulungkot ngunit kinakailangan ko siyang burahin sa mundong ito.”

Natigilan ako sa pag lalakad at agad na humarap sa kanya. “Ano ang ibig mong sabihin doon Sir Axel Lagman?”

“Malalaman mo sa susunod na pag ulan ng bulalakaw sa siyudad na ito.” ang wika nito at doon ay labis akong kinabahan. Hindi ko akalain ang taong aking kaharap ay ang nilalang na nakatakdang gumunaw ng mundo. At bago pa man ako lumabas ng kanilang tarangkahan ay biglang dumilim ang paligid, ang kalangitan ay nawalan ng kulay at kasabay nito ang pag labas ng mga kumikisap na bagay mula sa kalangitan. Pinag masdan ko ang mga ito hangang sa unti unting tumama sa lupa ang bawat tipak ng nag liliyab na apoy. “Agad agad?” ang tanong ko sa aking sarili habang tumatakbo palayo sa mansyon.

“Umuulan nanaman ng bulalakaw! Mag silikas na tayo!!” ang sigaw ng mga gwardiya at pati sila ay nag likasan na rin. Halos daig ko pa ang bida ng isang video game na tumatakbo habang umuulan ng mga meteor sa paligid. Iwas dito at iwas doon ang aking ginawa hanggang tuluyan akong makarating sa siyudad.

Muling nag kagulo ang mga tao sa buong paligid habang winawasak ng mga bagay mula sa kalawakan ang kanilang mga tirahan at kabuhayan. “Tol!” ang sigaw ni Kuya Jorel habang mabilis itong tumatakbo patungo sa akin. “Kanina pa kita hinahanap, delikado dito dahil sa mga oras na ito ay nagising na ang taga gunaw.” wika ni kuya habang ipinapasan ako.

“Alam ko kuya, kilala ko siya..” ang sagot ko naman dahilan para mapahinto ito.“Anong ibig mong sabihin?” tanong nito at doon ay bigla na lamang dumating si Sir Lagman na parang isang hangin sa aming kinalalagyan suot ang purong itim na kasuotan at isang malakas na suntok ang iginawad niya sa mukha ni Kuya Jorel dahilan para tumilapon ito ng malayo. “Kuyaaaaaa!!” ang sigaw ko na halos hindi makapaniwala sa bilis ng pang yayari. Bumagsak ang aking katawan sa lupa at tumama ito sa sirang sasakyan na naka hinto sa kalsada. Samantalang si kuya naman naka dapa pa rin sa lupa habang nadadaganan ito ng gumuhong pader kung saan sumalpok ang kanyang katawan.

Ang lahat sa paligid ay nawasak na tila dinaanan ng delubyo. Sa isang iglap ay nag bago ang lahat at nauwi ito sa isang madilim na hinaharap.

itutuloy..

My Super Kuya Part 30: Axel

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Dec 16, 2015

Ang lahat sa paligid ay nawasak na tila dinaanan ng delubyo. Sa isang iglap ay nag bago ang lahat at nauwi ito sa isang madilim na hinaharap.

Part 30: Axel

“Kuyaaaaa!!!!“ang sigaw ko habang nag kakadarapa sa pag takbo patungo kay sa kinalalagyan ni Kuya Jorel na noon ay unti unting bumabangon mula sa pag kaka bangag sa pader. “Ayos lang ako tol, hindi ko lang inaasahan ang kanyang pag dating. Kilala mo ba ang taong iyan?” tanong ni kuya habang pinupunasan ang dugo sa kanyang bibig. “Opo, sya ang professor ko sa campus, ngunit kakaiba na ang ikinikilos nya ngayon.” sagot ko naman.

“Dahil unti unti na siyang natatauhan mula sa matagal na pag kakatulog. Kapag nakumpleto na ang kanyang memorya ay babalik na ito sa dati niyang anyo at makakalimutan na niya ang lahat.” bungad ni Apollo na noo’y kadarating pa lamang..“Maliit talaga ang mundo Jonas, ang akala ko noong una ay isa ka lamang ordinaryong mag aaral na umiibig sa kapwa niya lalaki.Ni minsan ay hindi sumagi sa aking isipan na ikaw pala ang hinahanap kong kasugatan upang matupad ang aking misyon sa mundong ito.” wika ni Sir Lagman habang lumalapit sa aming kinalalagyan.

Patuloy pa rin ang pag bagsak ng mga bulalakaw sa kalangitan at unti unting sinisira nito ang paligid.

“Sir Lagman, tama na po. Maaari naman nating kalimutan nalang ang mga misyong ito ay mabuhay na lamang ng payapa sa mundong ito. Yung wala gulo at walang nasasaktan.” sagot ko naman.

“Huli na para sa kapayaan Jonas, ang itinakda ay magaganap at ang tanging magagawa mo na lamang ay ang tanggapin ito. Malupit ang mundo at ganoon din ang mga nilalang na naninirahan dito. Ang dapat sa kanila ay binubura lupa dahil hindi sila karapat dapat manatili sa daigdig kung saan sila naka tayo. Makasalanan na ang kalawakan kaya’t dapat na itong palitan ng mga nilalang na perpekto at hindi nag kakamali.” ang wika ni Sir

“At anong nilalang naman ang ipapalit mo sa amin? Mga robot at makina? Walang pakiramdam at walang emosyon?! Nakaka kilabot ang balak mo!” sigaw ni Kuya “Kung ganito lang ay mainam pang tapusin na kita upang matigil na ang kahibangan mo!”

“Huwag masyadong mag madali Jorel darating din tayo sa katapusang sinasabi mo. At sisiguraduhin kong isa sa atin ay mag wawakas ngayon gabi” naka ngising sagot ni Sir Lagman.

“Tama naaaaa!! Sir, bakit? Anong kasalanan namin sa iyo? Bakit ang mundo pa namin ang napili mo?!” tanong ko naman. “Dahil ang mundo nyo ay maraming likas na yaman, madaling mag palawak ng teknolohiya dito kumpara sa ibang planeta na puro yelo, tubig at disyerto. At isa pa ay masyado nang sakim ang mga tao sa daigdig na ito kaya’t kinakailangan na silang palitan ng mga nilalang na mas malaki ang pakinabang kaysa sa kanila.” ang sagot nito.

“Teknolohiya? Kung ganoon ay galing ka nga sa planetang Autotrex at isa ka sa sumira ng aming planeta! Hindi kita mapapatawad!!” ang galit na sigaw ni kuya Jorel.

“Mali ka doon Jorel. Hindi ako nag mula sa Autotrex.” nakangising sagot nito.

“Kung ganoon, saan kang planeta nag mula?” muling tanong ni Kuya.

“Ako ay nag mula rin sa planetang Roika, katulad mo.” ang sagot nito habang naka ngiting demonyo. At doon ay unti unting umangat ang paa niya mula sa lupa hanggang sa lumipad ito sa ituktok ng isang mataas na gusali. “Halika rito Jorel, lumipad ka at patunayan mong karapat dapat ka upang aking makatunggali.” hamon nito

“Apollo, bantayan mo si Jonas dito. At kahit anong mangyari ay huwag mo siyang iaakyat sa itaas. Maliwanag ba?” ang wika ni Kuya at tango lamang ang isinagot sa kanya ni Apollo.

“Si kuya ay lilipad?” ang tanong ko sa aking sarili habang pinag mamasdan ito sa kanyang posisyon. Iniluhod nito ang kanyang kaliwang tuhod at ang kanyang kanang kamao ay marahang idinikit sa lupa. Ang kanyang tingin ay naka pako lamang sa itaas ng gusali kung saan naroroon si Sir Lagman at maya maya unti unting yumanig ang aming lupang kinatatayuan. Humangin ng malakas at mabilis itong umangat sa ere parang isang rocket. “Nagawa rin ni Prinsipe Jorel!” wika ni Apollo habang pinag mamasdan itong lumipad patungo sa kaaway.

“Susundan ko si kuya Jorel!” ang wika ko sabay takbo palayo kay Apollo. Ngunit mabilis itong kumilos kaya’t kahit anong pag takbo ko ay hindi ako makakalayo ng basta basta. “Hep hep, saan pupunta ang daga?” tanong ni Apollo habang naka hawak sa damit ko. “Kay kuya po.” sagot ko naman na parang isang kuting na nag papa awa. “Hindi ka maaaring tungo doon sa itaas ng gusali. Bilin iyon ng kuya mo.” ang pag pigil ni Apollo at doon nga ay ilang mag kakasunod na pag sabog ang naririnig namin mula sa kinalalagyan nina Sir Lagman at kuya Jorel. Nandyan yung bigla na lamang titilapon ang katawan ni kuya Jorel at hahampas ito sa kalapit na gusali, minsan naman ay ganoon din ang nangyayari kay Sir Lagman na halos gibain ng kanyang katawan ang mga bagay sa paligid kapag tumatama sa kanyang katawan. Patas lang ang laban at sa kabilang banda ay nakaka mangha pa rin na tila nanonood ako ng labanan ng mga super hero at super villain sa pelikula.

Habang nasa ganoong pag mamasid kami ay bigla na lamang tumilapon ang katawan ni Kuya Jorel sa lupa at tumama ito sa mga sasakyang naka parada sa kalsada. Sumadsad ito sa sementadong daan kaya naman halos mag bitak ang mga parteng iyon. “Kuyaaa!Kailangan ni Kuya ng tulong!!” ang wika ko noong makitang nakatayo si Sir Lagman sa kanyang kinalalagyan habang nag liliwanag ang mata nito. “Jonas! Dito ka lang! Tutulungan ko ang kuya mo.” wika naman ni Apollo sabay kilos ng mabilis patungo sa kanilang kinalalagyan.

Pinigilan ni Apollo ang kalaban sa pamamagitan ng pag sipa dito kaya naman para itong bolang lumipad sa itaas. Muling bumangon si Kuya Jorel at kapwa sila lumipad patungo sa itaas ng gusali kung saan sila nag simula ng matinding labanan.

At dahil nga pasaway ako, hindi ako nanatili sa aking kinalalagyan. Nag tatakbo ako patungo sa pintuan ng gusaling iyon at mabilis akong umakyat sa hagdan upang makarating sa tuktok kung saan sila naroroon. Habang pumapanhik ako ay ramdam na ramdam ko ang mga dagundong at pag sabog mula sa itaas. Yumayanig ang buong gusali na parang lumilindol ngunit batid kong mga kamao lamang nila ang lumilikha ng ganoong mga ingay.

Makalipas ang ilang saglit, narating ko ang tuktok ng gusali. Naabutan kong tuloy pa rin sa labanan sina kuya Jorel, Apollo at Sir Lagman. Halos hindi ko na makita ang kanilang mga kilos dahil sa sobrang bilis nila, basta magugulat na lang ng biglang may katawang titilapon, minsan ay Apollo, minsan ay si Kuya Jorel at minsan naman ay si Sir Lagman. “Paano ka naging Roikan? Paano mo nagawang sirain ang ating planeta!! Gago ka! Ibinenta mo ang sarili mo sa mga Atrox!!” galit na sigaw ni Kuya Jorel.

“Wala akong paki alam sa mundo niyo dahil matagal ko nang tinalikuran ito! Mag noong paslangin ng iyong ama ang aking ina!” ang galit na sigaw ni Sir Lagman.

“Pinatay? Anong ibig mong sabihin?” muling tanong ni Kuya.

“Ikaw ba ang anak ni Lady Dalia? Ikaw iyon hindi ba?“ang tanong ni Apollo.

“Aba’t naalala mo pa ang pangalan ng aking ina. Oo, ako ang kanyang anak!” sigaw din ni Sir.

“Nais kong malaman mo na hindi si Haring Salel ang pumaslang sa iyong ina. Walang kinalaman ang hari dito!” ang sigaw ni Apollo.

“Sinungaling! Halatang wala kayong alam sa katotohanan kaya’t hayaan ninyong isalaysay ang kasamaan ng inyong lahi at kung bakit umabot sa ganito ang lahat!” galit na sigaw ni Sir Lagman at doon ay nag balik sa kanyang ala ala ang lahat.

FLASH BACK

“Bata pa ako noong mamatay ang aking ama dahil sa isang malubhang karamdaman sa kanyang puso, kaya naman naulila ako at ang aking ina noong dumating ang oras ng kanyang pag lisan. Apat na taong gulang lamang ako noon at wala pang muwang sa mundo. Basta ang alam ko lang ay nag ttrabaho ang aking ina para lamang mabuhay kaming dalawa. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking ala-ala ang kanyang kariktan, maganda at kaakit akit ang aking ina kaya naman hindi nakapag tatakang nagustuhan siya ng Haring si Salel.

Nag kakilala ang dalawa sa lugar kung saan nag ttrabaho ang aking ina at mag buhat nung araw na iyon ay nag kamabutihan na ang kanilang loob. Ibinigay ng hari ang lahat ng aming pangangailangan ngunit hindi lingid sa aming kaalaman na may asawa ang hari. Gayun pa man ay tinanggap pa rin siya ng aking ina at ibinigay sa kanya ang buong pag katao nito, labis at walangpag kukulang.

Tumagal ng halos 9 taon ang kanilang pag sasama hanggang sa unti unting masira ito dahil nalaman ng Reyna ang katotohanan. Dinakip nila ang aking ina at iniharap sa taong bayan. Nakatikim siya ng matinding pang huhusga at pananakit mula sa mga ito. Saksing saksi ang aking dalawang mata sa tindi ng pasakit na inabot ng aking pinaka mamahal na ina, bagamat alam kong ginawa lamang niya iyon dahil sa kagustuhan niyang mabigyan ako ng maayos na pamumuhay.

Nanghingi ako ng tulong sa hari, nakiusap ako sa kanya na isalba aking ina ngunit wala itong nagawa. Tumalikod na lamang ito at hinayaan kami sa ganoong pag hihirap, walang nag tanggol sa aking ina kundi ako lamang. Sinasangga ko lahat ng mga bagay na tumatama sa kanyang katawan, wala akong pakialam kung mag sugat sugat ako, kung ano ang mangyari sa akin, ang mahalaga ay maisalba ko ang buhay ng aking pinaka mamahal na magulang. Siya na lamang ang natitirang mayroon ako sa mundo at hindi ko kakayanin na pati siya ay mawala pa sa akin.

Ilang oras kaming pinasakitan ng taong bayan. “kabit! mababang uri ng babae! ikinahihiya ng lipunan! malandi!” iyan ang naririnig kong mga sigaw habang patuloy ang pag paparusa sa amin. Duguan ang aking katawan, ang aking ina ay wasak ang mata at ginupit ang kanyang magandang buhok. Nag hihingalo at halos hinahabol na ang kanyang pag hinga. Nasa gitna kami ng mga taong bayan, lahat sila naka titig lamang sa amin at pinapanood ang aming unti unting pag kamatay.

Nawalan ng buhay ang aking ina habang nakayakap ito sa akin, halos sumabog ang aking dibdib dahil sa matinding galit kaya naman noong makita ko ang mukha ng hari ay mabilis ko itong sinugod at sinaksak. “Ikaw ang dahilan kung bakit namatay ang aking ina!!! Kasalanan mo!! Hindi ka man lang naawa sa kanya at ang masakit ay hindi mo siya nagawang tulungan! Pinanood mo lang ang kanyang pag kawala at hinayaan kaming yakapin ni kamatayan! Ginamit mo lang siya! Ikaw ang pumatay sa kanya Salel! Pinatay mo aking ina!!” ang sigaw ko habang naka tarak ang punyal sa kanyang tagiliran.

Hinuli ako ng mga kawal at dinala ako sa piitan. Pinahirapan, hindi pinakain at unti unting pinatay. Noong halos wala na kong buhay ay itinapon nila ako sa tambakan ng mga basura at doon ay hinayaan na lamang. Tumitibok pa ang aking puso at may lakas pa ang aking katawan, ang tanging bumuhay lang sa akin ay ang tubig ulan na iinom ko habang ako ay mahigpit na niyayakap ni kamatayan. “Gaganti ako, at wawasakin ko ang lahat!” ang aking determinasyong mabuhay ang siyang nag palakas sa aking katawan hanggang sa matagpuan ako ng isang Atrox at iniuwi ako sa kanilang planeta. Inuuod na ang kalahati ang aking katawan at halos agnas na ito, ngunit ginawa pa rin nila ang lahat upang buhayin ako at mapag aralan ang aking katawan. Pumayag sa mga eksperimentong ginawa nila upang ako maging malakas at walang kapantay.

Sa pag lipas ng taon ay naging mahusay akong mandirigma at iyon ang simula ng aking pag ganti. Dito ko narinig ang tungol sa kristal ng walang hanggang lakas na kung tawagin ay “Orbin”, kung mapapa sa akin ito ay magagawa kong pag harian ang buong kalawakan at maisasakatuparan ko ang aking pag nanais na maka ganti. Kaya naman nabuo ang plano sa aking isipan na sakupin ang mga kalapit na planeta at palakasin ang aming pwersa sa pamamagitan ng hindi mapapantayang teknolohiya.

Iyon nga lang ay lumabas ang isang propesiya sa buong kalawakan na nakatakdang isilang ang nilalang na mag sasalba sa buhay ng lahat at iyon ang anak ni Haring Salel na nag akin ng kanyang buong lakas. Labis akong nagimbal noong mga sandaling iyon, hindi ko hahayaang maisilang ang bata kaya’t inilunsad ko ang malawakang pag salakaya sa Roika. Una: Kuhanin ang Orbin, Ikalawa: Patayin ang batang isisilang at Ikatlo: Wasakin ang buong planeta bilang kabayaran sa ginawa nila sa aking ina.

Sinakop namin ang mga Roikan, wala kaming itinirang buhay sa paligid. Bata, matanda o kahit na sino pa ay hindi nakaligtas. Galit ang namayani sa akin noong mga oras na iyon dahil nag balik sa aking ala-ala ang kalupitang sinapit ng aking ina kaya naman pinasabog ko ang lahat ng aking makita kabilang na ang palasyo ni Salel. Muli kaming nag harap ng hari, iyon nga lang ay hindi na siya ganoon kalakas dahil wala na sa pangangalaga niya ang kristal at ang kanyang kapangyarihan ay naisalin na niya sa kanyang na noo’y ay tumakas na patungo sa planeta na kung tawagin ay Earth.

Bakas na bakas ang pag gulat sa mata ng hari noong masilayan niya ang aking mukha. Kaya naman bilang paniningil ay ako mismo ang pumugot ng kanyang ulo at kumitil ng buhay ng kanyang asawa. Makalipas bumagsak ang planetang Rokai, agad akong sumakay sa aking sasakyan upang sundan at paslangin ang batang hahadlang sa aking pag hahari kaya naman gumamit ako ng teknolohiyang lagusan na kung saan maaari akong mag time travel upang dumating doon ng mas maaga. Hindi ko na hahayaan pang lumaki ang bata, papaslangin ko na ito habang maaaga pa.

Lumusot ako sa portal, iyon nga lang ay aksidenteng tumama sa aking sinasakyan ang sasakyan ni Apollo kaya naman nag lihis ako ng landas at dumating ako ng sampung taong mas maaaga kaysa sa inaasahan kong isang buwan. Ang masaklap ay nasira ang aking sinasakyan at lumikha ito ng malakas na pag sabog na siyang naging sanhi ng aking pag limot..

Pag lapag ko sa planetang Earth ay hindi ko na kilala kung sino at ano ako. Mag buhat noon ay namuhay ako sa malaking katanungan, saan ako nag mula at ano ang pakay ko sa mundong ito.

Itutuloy..

My Super Kuya Part 31: Orbin

My Super Kuya

AiTenshi

Madalim ang paligid, malamig ang hangin na dumadampi sa aking katawan. Natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nakatayo sa pinaka mataas na gusali ng aming siyudad habang pinag mamasdan ang dalawang lalaking nakatayo sa aking harapan. Hindi ko maaninag ang mukha ng isang lalaki ngunit natitiyak kong si Kuya Jorel ang kaharap niya. “Ano ba ang ginagawa ko dito? Bakit kami nandito? Sino ba ang lalaking iyon?” ang tanong ko sa aking sarili habang lumalakad sa kanilang kinatatayuan. “Kuya!” ang sigaw ko ngunit tila yata hindi nila ako naririnig bagamat kaunti lamang ang agwat ng aming pagitan. “kuya Jorel nandito ako!! Kuyaaa!” pag tawag ko pa ngunit wa epek pa rin.

Palakas ng palakas ang hanging sa paligid.. Parang tatangayin ako nito..

Patuloy pa rin sa ganoong mag kaharap na posisyon ang dalawa habang nakatayo sa gilid ng gusali. Maya maya ay unti unting kumilos ang kamay ng hindi kilalang lalaki at mabilis nitong sinaksak ang dibdib ni Kuya Jorel gamit lamang ang kanyang kamao. Kitang kita kung paano lumusong ang kanyang kamay sa loob ng dibdib ni kuya Jorel na parang may kinakapa itong kung anong bagay dito. Tumutulo ang dugo sa kanilang mga katawan habang ang ilang patak nito ay dinala ng malakas na hangin sa aking mukha.. “Kuyaaaa!! KUYAAAA!! HINDEEEE!! Kuya Jorel!! Huwaggg tamaa naaaa!! Bitiwan mo siya!!” ang sigaw ko habang nag kakadarapa sa pag takbo patungo sa kanilang kinatatayuan.

“Kuyaaaa! Bitiwan mo siya!! Kuyaaaaa!!!” patuloy kong pag sigaw habang umiiyak.

Part 31: Orbin

“Jonas!! Ano ang ginagawa mo rito?” galit na tanong ni Kuya Jorel habang nag tatakbo palapit sa akin. Nakahubad na ito at sugatan ang kanyang katawan. “Nag aalala ako sa iyo kuya, kaya pinuntahan kita rito.” sagot ko naman. “Mapanganib sa lugar na ito tol, hindi ka dapat umakyat dito.” ang wika nito at inakay ako sa isang ligtas na lugar.

“Jonas, ang pinaka mahusay kong mag aaral. Natandaan mo ba ang tungkol sa Viatori? Alam mo ba ikaw ang dahilan ng aking pag gising? Nasaksihan ko kung paano ka saniban ni Icarus at kung paano ka nakipag laban sa iyong kapatid na si Jorel. Hindi ako nag kamali, siya ang batang matagal ko nang hinahanap, siya ang batang sinundan ko rito sa mundo upang wasakin. Maraming salamat saiyo Jonas!” ang naka ngising wika nito.

(Author’s note: si Axel yung nasa itaas ng building noong sinaniban si Jonas at nakipag laban siya kina Jorel at Jeff. Chapter 18 Mahika)

“Hindi ikaw si Sir Lagman! Hindi ikaw yung taong nakilala ko, mabait, inuunawa ako at sinusuportahan sa lahat ng oras. Hanggang ngayon ay sinusunod ko pa rin ang iyong mga payo at ginagawa kitang huwaran sa bawat pag kakataon na haharap ako sa problema at pag subok. Nasaan na ang taong iyon?! NASAAN NA?!” galit kong tanong.

“Wala na Jonas! Ang Axel na nakilala mo noon ay nag laho na! Ito ako, at wala ka nang magagawa pa doon!” sagot naman niya habang naka ngising demonyo.

“Alam kong nandyan ka pa rin Sir, paki usap itigil mo na ito!! Maraming inosenteng tao ang madadamay kung itutuloy nyo pa ang labanang ito.”

“Wala akong paki alam sa kanila. At kalimutan mo na si Lagman dahil hindi ako iyon! Tumahimik kana Jonas!!” ang galit na salita nito. Binalak ko pang sumagot ngunit tinakpan na ni kuya ang aking ibig. “Tol, dito ka lang sa gilid at kahit anong mangyari ay huwag kang aalis dito naitindihan mo ba? Pasaway ka rin e, kapag napahamak ka ay hindi ko mapapatawad ang sarili ko.” sabi ni kuya habang inihaharang ang isang malaking tipak ng gumuhong gusali sa aking kinalalagyan. “Kuya naman! Wag mo kong takpan!” pag mamaktol ko. “Tado! Proteksyon to. Dito ka lang at huwag matigas ang ulo mo. okay?” bilin nito at agad na lumipad patungo sa kinalalagyan nina Apollo at Axel.

Nag patuloy ang kanilang epikong labanan nila kuya, mabilis ang kanilang kilos at pawang mga yanig lamang ang aking naririnig. Para ba akong nanonood ng labanan nina Son Goku at Vegeta. Ganoon ka gilas at ganoon kabilis. Kahit yata kusutin ko ang aking mata ay hindi ko ito makikita. Minsan ang nakikita ko ay nasasapak si Sir Lagman a.k.a Axel , tapos minsan naman ni kuya Jorel ang uupakan. Patas ang laban at hind ko alam kung sino ang nakahihigit at naka lalamang.

Halos ilang minuto ko rin silang pinapanood hanggang mapagod sila at tumigil sa pakikipag laban sa isa’t isa. Kapwa hingal na hingal at hinahabol ang hininga habang naka tayo sa gilid ng gusali. Ewan ngunit pamilyar ang eksenang iyon, parang nakita ko na ito ng maraming beses.

Paste panaginip..

“Ito yung panaginip ko!!Kuyaaaa!Nasa kapahamakan si Kuya Jorel!!“ang sigaw ko sa aking sarili habang iniaalis ang harang sa aking paligid.

“Kuyaaaa! Lumayo ka sa kanya!!“ang patuloy kong pag sigaw ngunit tila yata hindi nila ako naririnig.

Malakas pa rin ang hangin sa paligid at tinatangay nito ang aking katawan..

Patuloy ako sa pag takbo palapit sa kanila noong marinig ko ang kanilang usapan. “Ibigay mo sa akin ang Orbin. Alam kong alam mo kung nasaan ito!” wika ni Axel.

“Hindi ko ito sayo ibibigay. At kung alam ko ito ay hindi ko pa rin ibibigay sayo. Manigas ka! Gago!“wika ni kuya.

“Jorel, huwag mo akong iudyok na kunin ito ng sapilitan Hinihingi ko ito kaya ibigay mo sa akin ng kusang loob.” ang naka ngising wika ni Axel.

“Hindi ko alam kung nasaan ito. Nag aaksaya ka lang ng oras.” tugon ni kuya.

“Tila ako yata ang nag aaksaya ng oras dito. Mainam pa ay tapusin na natin ito.” seryosong salita ni Axel.

Ganito yung nasa panaginip ko, katulad na eksena kung saan nakatayo si kuya at ang hindi kilalang lalaki sa gilid ng gusali. Mag kaharap sila at seryosong nag papakiramdaman. Halos ganito rin ang eksena dito sa totoong buhay, walang pinag kaiba at parehas na parehas ang detalye. Kung gayon ay hindi lang basta panaginip ang pangitaing iyon kundi isang babala na maaaring ikapahamak ni kuya..

Tahimik..

Nag simulang kumilos ang kamay ni Axel katulad ng aking nasa panaginip kaya naman nag kakandarapa akong tumakbo patungo sa kanila. “Kuyaaaa umalis ka dyan!! kuyaaaaaa!!!” sigaw ko na tila slow motion ang pang yayari.

Umamba ng pag atake si Axel kaya naman nag sisigaw ako habang lumalapit sa kanila at doon ay bigla na lamang kumilos ng mabilis ang kamay nito katulad ng sa aking panaginip kung saan binutas niya ang dibdib ni kuya Jorel.

Ganoon nga ang naganap.. Tumalsik ang dugo sa aking mukha dahilan upang mapa pikit na lamang ako..

Tahimik..

Noong imulat ko ang aking mata, at doon ay naganap nga ang kinatatakutan ko, nangyari nga ang aking panaginip ang kaibihan nga lang ay sa harapan ko nakatayo si Axel at ang kanyang kamay AY NAKABAON SA AKING DIBDIB. Natulala ako habang nakatingin kay kuya Jorel at kasabay ng kanyang pag sigaw ng aking pangalan ay siya namang pag bulwak ng dugo sa aking bibig. “Jonas!!!!” sigaw nya habang slow motion na tumatakbo patungo sa akin.

“Bakit? B-bakit ako?” mahinang tanong ko kay Sir Lagman a.k.a Axel habang pumapatak ang luha sa aking mga mata.

“Matalino talaga ang iyong ina at ama Jorel, alam mo ba kung bakit? Dahil inilagay nila ang mahiwagang kristal sa lugar hindi matatagpuan ng kahit na sinong nilalang sa kalawakan. INILAGAY NILA ITO SA KATAWAN NI JONAS! Ang totoo noon ay kaya biniyaya ang anak ang mga taong kumupkop sayo ay upang dito itago ang Orbin! Narinig mo iyon Jonas? Kaya ka lamang binuhay sa mundo ito ay upang itago ang kristal, upang maging sakripisyo at upang mamatay sa aking kamay! Iyan ang kalaparan mo Jonas! Ito ang itinakda para sa iyo!!” ang wika nito habang patuloy ang pag dukot sa aking dibdib at maya maya ay may isang liwanag na nag mula dito. “Eto na! Hahahaha!” ang galak na sigaw nito.

Nag liwanag ng matindi ang aking dibdib at mula dito ay hinugot niya ang kanyang kamay hawak ang bolang kristal na pinag aagawan kasamaan at kabutihan. “Sino ba naman ang mag aakala na ang bagay na aking hinahanap ay nasa tabi ko lamang. Mukha sa akin ang tagumpay… Sa akin pumanig ang pag kakataon!!” sigaw nito habang naka ngiting demonyo.

Matagumpay niyang nakuha ang kristal sa aking dibdib at kasabay noon ang pag yanig ng paligid. Marahang bumagsak ang aking katawan sa lupa, butas ang aking dibdib at hinahabol ang aking pag hinga. “Naalala mo ba noong nilagnat ka Jonas? Noong iniuwi kita sa inyong tahanan? Naramdaman ko ang lakas ng kristal na nag mumula sa iyong dibdib. Habang tumatagal ay lumalakas ang kapangyarihan nito kaya’t nag iinit ang iyong katawan dahil hindi nito magawang kontrolin ito. Ang inaakala mong lagnat ay hindi ordinaryo dahil may kinalaman dito ang bagay na pinag aagawan sa buong kalawakan. At para sa iyong kaalaman, ang kristal din ang may kagagawan ng pag ulan ng bulalakaw dahil hinihila nito ang pwersa na nag mumula sa labas ng mundo.” ang wika nito habang hawak ang Orbin at maya maya ay bigla na lamang yumanig sa aming kinalalagyan at kasabay nito ang ilaw ng kanyang katawan.

Tila yata biglang nag iba ang kanyang anyo. Naging kulay puti ang buhok, puti ang kilay at kulay puti rin ang mga mata. Para siyang male version ni Storm ng Xmen mas nakaka kilabot naman ang kanyang mukha.

Pinilit naman ni Apollo na agawain ang Orbin mula sa kamay ni Axel ngunit kahit na anong gawin nya ay hindi na siya makalapit dito. “Iyan ang tunay niyang anyo. Blanko ang mukha at walang emosyon. Mag iingat ka kayo dahil mas malakas na siya ngayon. Ganap na ang kanyang pagiging taga gunaw.” wika ni Apollo habang si Kuya naman ay pilit tinatakpan ang butas sa aking dibdib. “Tol, lakasan mo ang loob mo pakiusap.. huwag kang bibitiw sa akin. “ bulong ni Kuya Jorel, tila nawalan na ito ng lakas noong makita akong lugmok sa ganoong kalagayan.

“Ku-kuuyaaa.. Ma-mabuti nalang ligtas ka” bulong ko habang hinihimas ang kanyang mukha. “Shhh please. Huwag kana mag salita tol. Lakasan mo ang loob mo, makakaligtas ka. Mag tiwala ka sa akin.” ang sagot ni kuya at muli akong niyakap nito.

“Nakuha ko na ang kailangan ko.. Mag kita na lamang tayo sa kalawakan!” ang wika ni Axel at mabilis itong lumipad patungo sa langit. Hindi na nagawa pang habulin ang kanyang pag takas dahil ang atensyon nina Apollo at Kuya ay nakatuon na sa aking kalagayan. Damang dama ko ang hanging tumatagos sa aking dibdib habang pumapatak ang luha ni kuya sa aking mukha. Ito ang ikalawang pag kakataon na umiyak ang isang super human sa kagaya ko lamang.

“Jonas!!” ang sigaw naman nina mama at papa habang nag kakadarapa sila sa pag lapit sa amin. Iyak ni mama ang bumungad sa akin habang niyayakap ako nito.

Damang dama ko ang mahigpit na yakap ni kamatayan sa aking buhay. Tila ba wala siyang balak na pakawalan ako at ialis ang kanyang matalim na kalawit sa aking leeg. Wala akong magawa kundi ang pag masdan ang mukha nila mama habang unti unting napapatid ang pisi ng aking hininga..

Ilang saglit pa ay huminto na ang lahat..

itutuloy..

My Super Kuya Part 32: Desisyon

My Super Kuya

AiTenshi

Part 32: Desisyon

“Jonas” ang boses na nag mumula kung saan. “Sino ka?” tanong ko habang patuloy na lumalakad sa isang madilim na lugar.

“Ako ito Jonas, ang taong nag bigay ng buhay sa iyo, halika dito, sundan mo aking tinig at ito ang magiging iyong gabay patungo sa liwanag.” Wika ng tinig. “Nasaan ba ako? Patay na ba ako?” ang tanong ko naman habang patuloy sa pag lalakad. “Hindi pa Jonas, hiniram ko lamang ang iyong diwa upang maka usap ka.” Saad nya bagamat hindi ko alam kung saan tutungo dahil sa dilim ng paligid.

“Anong kailangan mo sa akin?” tanong ko naman. “Sabihin na natin na “nais” ko lamang maka usap ang taong pinaka mamahal ng aking anak.“ ang wika nito at doon ay nag karoon na ako ng ideya kung sino ang aking kausap. “Ipag patuloy mo lamang ang pag lalakad Jonas, sa dulo ng dilim ay makikita ang liwanag na nag aabang sa iyo” dagdag nito kaya naman nag patuloy ako sa pag lalakad at ginawang gabay ang kanyang tinig.

Ilang minuto rin ako sa ganoong pag lalakad sa kadiliman hanggang sa makita ako ang liwanag sa dulo ng dilim, pakiwari ko ba ay nag lalakad ako sa isang madilim na tunnel at kay sarap sa mata noong masilayan ko ang liwanag kaya naman ang tatakbo ako patungo dito. “Maligayang pag dating Jonas” ang bati ng babaeng naka suot na gown na puti at naka ngiti akong lumalapit sa akin. “Ako si Diana, ang ina ni Jorel.”

“Kayo po pala ang totoong ina ni Kuya Jorel, ikinagagalak ko po kayong makilala. Hindi nakapag tataka kung saan nag mana ng magandang mukha ang kuya ko.” Biro ko naman dahilan upang matawa ito. “Palabiro ka pala Jonas, ngunit masasabi kong nag mana si Jorel sa kanyang ama na si Salel.” Tugon nito

“Bakit nandito po ako? Patay na ba ako? Ito na ba ang tinatawag na kabilang buhay?” tanong ko naman. “Hindi iho, buhay ka pa kaya’t huwag kang mangamba, ang lugar na ito ay isang portal lamang ng aking ala ala, napanatili ito dahil sa makabagong teknolohiya sa aming planeta.”

“Wow, astig.. kapag namatay po ba ako ay maaari din akong manatili dito upang makausap si Kuya Jorel kapag gusto ko?” makulit kong tanong. “Hmmm, maaari ang nais mo kung ilalagay dito ang lahat ng iyong mga ala-ala katulad ng ginawa ko sa aking sarili.” Naka ngiting sagot nito. “Teka, ano po ba ang iyong sasabihin sa akin? Saka ang alam ko ay patay na ko dahil nag karoon ako ng malaking pinsala sa aking dibdib dulot ng pag kuha ni Axel ng orbin sa aking katawan.” Pag tataka ko.

Natahimik ang ina ni kuya Jorel at napa buntong hininga ito. “Iyan ang gusto kong ipaliwanag saiyo iho. Alam kong tumatak sa iyong isipan ang mga sinabi ng kaaway na ikaw ay ginamit lamang upang pag taguan ng kristal. Nais kong sabihin sa iyo na ang lahat ng iyon ay walang katotohanan. May dahilan kung bakit nasa iyo ito.” Paliwanag niya.

“Ano po ang dahilang ito? Ang totoo nun ay hindi ko naman iyon iinisip. Dahil bukod sa masamang tama sa aking dibdib ay mas iniisip ko sina mama, papa at kuya na maiiwan ko sakaling mawala ako sa mundong ito. Mahalaga sa akin ang aking sarili kaya’t labis ko itong iniingatan dahil kapag nawala ako ay sino na lamang ang mag mamahal sa kanila katulad ng pag mamahal ko? Pag nawala ako ay alam kong makakaramdam sila ng sakit at hinagpis kaya’t hindi pa ako naka handang lisanin ang aming daigdig. Mahal ko sila, at sila lamang ang aking iniisip… hindi na ako nag iisip pa ng iba.” Paliwanag ko naman.

“Napaka buting bata mo Jonas, ang pag mamahal mong iyan ang hinangaan ko kaya nandito ka ngayon sa aking harapan. Alam kong iyan ang katangiang minana mo sa iyong mga magulang na sina Jonatahn at Joana. Nasaksihan ko kung paano nila minahal si Jorel at itinuring nila itong anak sa kabila malaking kaibahan nito sa ibang mga bata. At dahil dito ay pinag kalooban ko sila ng isang mahalagang regalo at iyon ngaa ay ang maipag buntis ka ng iyong ina. Maayos tinanggap ng katawan ni Joana ang pag dadalang tao, ngunit habang tumatagal ay hindi kinakaya ng kanyang katawan ang pag laki mo dahil wala siyang kapabilidad upang mag kaanak, sa madali’t salita ay hindi kayang suplayan ng kanyang katawan ang iyong pangangailan bilang isang bata sa sinapupunan at iyon ang dahilan kaya ka ipinanganak na walang buhay. Labis ang hinanakit ni Jorel noong mga oras na iyon, ramdam na ramdam ko ang kanyang hinagpis noong makita ka niyang walang buhay kaya’t pati ako ay nasaktan din. Iyon ang unang pag kakataon ang pinaka malakas na nilalang sa Roika ay lumuha at nasaktan ng dahil sa isang bata.

Ayokong nakikitang nasasaktan ang aking anak kaya’t ginawa ko ang isang mapangahas na desisyon at iyon ay ang ilagay sa iyong katawan ang Orbin upang mabigyan ka nito ng buhay. Ang lakas nito ay may kakayahang ibalik ang isang planeta sa ayos at sa kaparehong lakas ay may taglay din itong kakayahan upang buhayin ang katawan ng kahit na sino. Iyon ang naging sagot upang ikaw ay mag karoon ng hininga, iyon nga lang ay hindi ito magaganap kung wala si Jorel dahil ginamit ng Orbin ang kanyang dugo at hininga upang ikaw ay mabigyan ng buhay. Ito ang totoong dahilan kung bakit nasa katawan mo ang Orbin.“ Ang wika ng ina ni kuya Jorel at habang kinausap ako nito ay napapasin kong lumalabo na ang kanyang imahe na parang nawawalan ng signal o baterya.

“Naunawaan ko po iyon, utang ko kay kuya Jorel ang aking buhay kaya naman lahat ng pag mamahal sa buong mundo ay ibinibigay ko sa kanya. Si kuya ay isang perpektong nilalang, malakas , gwapo, matalino at nag tataglay ng kakaibang abilidad na malayo sa aking inaasahan, ngunit gayon pa man ay naka handa akong mahalin siya, kung ano at kung sino sya. Naka handa akong mag sakripisyo para sa ikabubuti niya, at ako ang kauna unahang taong matutuwa kapag nag tagumpay siya sa kanyang misyon” tugon ko habang naka ngiti.

“Maraming salamat sa iyo Jonas, mahalin mo ang aking anak at unawain siya sa mga oras na hindi niya maunawaan ang kanyang sarili. Maging matatag ka sa lahat ng pag kakataon dahil ang tunay na pag subok sa inyong dalawa ay mag sisimula pa lamang. Ngunit gayon pa man, nais kong malaman mo na nandito lang ako sa inyo tabi. Paalam Jonas… Ingatan mo ang iyong sarili” ang wika ng ina ni Kuya Jorel at bigla na lamang itong nag laho na parang namatay na telebisyon sa aking paningin at kasabay nito ang pag mulat ng aking mga mata..

Tahimik..

Noong bumalik ang aking ulirat ay natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nakahiga sa aking silid. Maayos na ang aking pakiramdam bagamat may kaunting kirot pa rin sa aking dibdib dulot ng pinasalang tinamo nito. Inikot ko ang aking paningin at dito ay nakita ko sina mama at papa na nakabantay sa akin. Hindi nila maitago ang labis na tuwa noong makita nila ang aking maayos na kalagayan. “Salamat sa Diyos at ligtas kana anak, labis kaming nag alala sa iyo.” Ang bungad ni mama habang hinahalikan ako nito. “Maligayang pag babalik anak, utang natin sa kuya Jorel mo ang lahat” ang wika ni papa kaya naman agad kong inikot ang aking paningin at hinanap si kuya sa paligid. Ngunit walang kuya Jorel na nag pakita sa akin maliban kay Apollo na naka upo sa sofa at nag babasa ng libro. “Nasaan si Kuya?” ang agad kong tanong.

“Nandoon si Jorel sa roof top at nag papahangin.” Ang sagot naman ni Apollo

“Pa, anong nangyari? Paano naging maayos ang aking kalagayan?” tanong ko. “Ang totoo noon ay tatlo araw ka nang nakaratay sa higaan habang nag hihilom ang iyong sugat sa dibdib. Ginamit ng kuya mo ang berdeng bato sa kanyang kwintas upang maibalik ang iyong buhay” paliwanag ni papa at doon ay nag balik sa aking ala-ala ang eksena kung saan ipinaliliwanag ang tungkol sa mga talin o ang bato sa kanyang kwintas.

“ANG BERDENG BATO ay simbolo ng BUHAY, may kakayahan itong pag hilumin ang sugat ng isang nilalang at higit pa roon ay may kakayahan itong ibalik ang buhay ng isang namatay na katawan.”

“Kung gayon ay iyon pala ang ginamit ni kuya upang isalba ang aking buhay. Halos dalawang beses na niya akong inililigtas mula sa tiyak na kamatayan. Utang ko kay kuya Jorel ang aking buhay at sa palagay ko ay hindi ko mapapantayan ang lahat ng kabutihan at sakripisyo niya para sa akin” ang tugon ko habang lumuluha. “Nasaan si kuya? Gusto ko siyang makita” salita ko habang pilit na bumangon. “Jonas, mag pahinga ka muna. Hindi pa maayos ang iyong lagay.” Pag pigil ni papa. “Ayoko papa, kaya ko na po. Kailangan kong makita si Kuya Jorel, kailangan niyang malaman na maayos na ako” pag pupumilit ko at doon ay lumapit sa akin si Apollo at lumuhod ito. “Ihahatid na kita sa kuya Jorel. Hindi ka naman makaka akyat doon sa rooftop eh” sabi nito kaya naman pumasan ako sa kanyang likuran.

“Bakit wala si kuya doon sa kwarto kanina?” tanong ko kay Apollo habang naka pasan ako sa kanyang likuran. “Nag pahangin lamang siya doon sa rooftop, pero buong araw ka niyang binabantayan habang natutulog ka.” sagot naman nito. “Ganoon ba? Kailangan ko lamang pag pasalamat kay kuya dahil parati niyang inililigtas ang buhay ko. “ sabi ko habang umaakyat kami patungo sa kinalalagyan ni kuya Jorel.

Noong marating namin ang rooftop ay agad kong nakita si kuya Jorel. Naka upo ito sa gilid habang naka lawit ang mga paa sa ere. Suot nito sirang pantalon, rubber shoes at sandong itim na siyang nag patingkad ng kanyang kagwapuhan. Idagdag mo pa ang hangin na dumadampi sa kanyang mukha at gumugulo sa kanyang buhok na lalo pang nag bigay ng aakit akit na dating sa kanyang anyo. “Kuya..” pag tawag ko.

Humarap ito sa akin at ngumiti. “Mabuti naman at maaayos kana tol. Masaya ako na makita kang nasa mabuting kalagayan.” ang wika nito ngunit hindi man lang siya lumapit sa akin. Parang may mali at agad ko itong napuna. Maging ang kanyang ngiti at tingin sa akin ay iba rin.

Ngunit hindi ko ito pinansin, agad akong lumapit kay Kuya at niyakap ko ito. “Salamat sa pag liligtas sa akin kuya. Utang ko saiyo ang buhay ko ng dalawang beses.” wika ko habang naka yakap sa kanya. Sinuklian din niya ang pag yakap ngunit agad itong bimutaw at tumayo, lalo lamang akong nag tanong sa aking sarili kung ano ba ang mali. Parang nawalan siya ng gana sa akin. “Masaya ako dahil ligtas ka tol.” ang tugon nito at muli siyang lumakad palayo sa akin.

Tahimik..

Mahangin..

Napako lamang ako sa aking kinatatayuan habang siya ay nakatayo din sa aking harapan. Ilang dipa lamang ang layo niya sa akim ngunit pakiwari ko ba ay hindi ko siya maabot. “Kuya, may problema ba?” tanong ko.

“Wala Jonas, nag desisyon lamang ako na lumayo sa iyo. Ayokong madamay ka sa gulong naka kabit sa aking balikat. Hindi ko na kakayanin kapag muling may nangyaring masama sa iyo. Simula ngayon ay hindi mo na ako maaaring samahan. Gusto kong mabuhay ka ng normal at lumayo sa kapahamak na maaaring idulot ng pag sama mo sa akin.” seryosong salita ni kuya na siyang dumurog sa aking dibdib.

“Dahil lang doon ay iiwasan mo ako? Hindi naman yata patas iyon kuya. Pag mulat ng aking mata ay ikaw agad ang aking hinanap, ngunit wala akong kamalay malay na nag desisyon kana palang layuan ako. Sana ay hindi mo na lang isinalba ang aking buhay, sana hinayaan mo na lamang akong mamatay kung sa pag mulat naman ng aking mata ay pasasakitan mo lamang ako.” naiiyak kong sagot.

“Ito lang ang tanging paraan upang mailayo kita sa kapahamakan.” sagot ni kuya at lumakad ito palayo sa akin.

Hindi na ako naka kibo dahil sa sobrang pag kabigla. Tila isang bangungot ang pangyayaring ito. Sana ay hindi na ako gumising pa kundi sana ay hindi ko na naramdaman pa ito. Parang hinampas ng matigas na maso ang aking dibdib dahil sa matinding sakit lalo na noong pinag masdan ko si kuya Jorel lumakad palayo sa aking kinalalagyan. Pumatak ang luha sa aking mga mata at kasabay nito ang pang hihina ng aking tuhod dahilan para mapaupo na lamang ako at doon ay mag iiyak na parang bata habang hawak ko ang aking kumikirot na dibdib.

“Labis na sinisi ni Jorel ang kanyang sarili noong may mangyaring masama sa iyo. Palagi itong nakatulala at hindi makausap ng maayos habang binabantayan ka sa iyong silid. Natatakot lamang siya na muling mag dulot ng kapahamakan ang madalas na pag sama mo sa kanya. Iyon kasi pinaka malaking takot niya, ang may mangyaring hindi kanais nais sa taong pinaka mamahal niya. At ikaw iyon Jonas. Sa tingin ko ay naguguluhan lamang ang kuya mo, magiging maaayos din ang lahat.. Mag tiwala ka lang.” paliwanag ni Apollo.

Mag buhat noong araw na iyon ay nag bago na ang pakikitungo ni kuya sa akin. Kapag kumakain kami sa hapag kainan ay hindi na ito nakatabi sa akin, kapag nanonood ng telebisyon ay umaalis ito kapag ako ay dumating at ang pinaka malala sa lahat ay lumipat na rin siya ng silid. Malaking pag babago ang naganap sa aming samahan at walang magawa sina mama at papa tungkol dito. Yung tipong mag kasama kayo sa bahay ngunit parang hindi nag eexist ang isa’t isa. Kung minsan ay nag papansin ako sa kanyang ngunit titingin lamang ito sa akin at saka siya lalayo. Sumasakit ang dibdib ko kapag ganito kami, at pakiwari ko ba ay walang katapusang pasakit at lungkot ang aking nararanasan.

Isang gabi ay nag lakas loob akong kumatok sa silid ni kuya. Walang humpay na pag toktok sa pintuan ang aking ginawa bago niya ito buksan. “May problema ba?” tanong niya. “Gusto kitang makausap kuya. Ayoko na ng ganito, nasasaktan na ako.“sagot ko.

“Wala naman tayong pag uusapan. Maayos naman ang ating sitwasyon. Malayo ka sa kapahamakan kaya’t kahit paano ay tama ang aking desisyon na layuan ka. Ayokong madamay ka sa kamalasang dulot ng aking tungkulin bilang tagapag ligtas ng mundo.” masungit na tugon nito. “Pero bakit kailangan mo akong iwasan kuya? Bakit kailangan umabot sa ganito ang lahat?” tanong ko. “Dahil kapag malapit ka sa akin ay malapit ka rin sa panganib. At isa pa ay masanay ka nang wala ako sa iyong tabi. Malaki kana, kaya mo na ang sarili mo. Bumalik kana sa iyong silid.” utos nito. “Ayoko kuya, dito ako matutulog sa tabi mo.” pag pupumilit ko. “Hindi ka pwede rito. Nanununtok na ako pag tulog at kung minsan ay lumilipad ako ng hindi ko namamalayan. Baka mapunta ka sa Mars kapag dito ka natulog. Huwag na matigas ang ulo mo. Bumalik kana doon..” wika niya sabay tapik sa aking balikat at agad isinara ang pintuan.

Ibayong sakit ang naramdaman ko noong gabing iyon. Wala akong nagawa kundi ang bumalik sa aking silid habang patuloy sa pag patak ang aking luha. Ilang beses ko nang itinanong sa aking sarili kung bakit nangyayari ito, ngunit sa kabila ng lahat ay hindi ko pa rin matanggap ang katotohanang hindi na ako espesyal sa mata ng taong bumuo ng aking pag katao.

itutuloy..

My Super Kuya Part 33: Landas

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Dec 19, 2015

Part 33: Landas

Sa pag lipas ng mga araw ay wala pa ring pinag bago ang pakikitungo ni kuya Jorel sa akin, iniiwasan pa rin niya ako at hindi binibigyan ng espesyal na atensyon. Hindi katulad dati na kulang nalang ay ipasok nya ako sa kanyang bulsa o kaya ay patirahin ako sa loob ng kanyang brief para lamang hindi ako mawalay sa kanyang tabi. Halos dalawang linggo na rin pala kaming nasa ganoon sitwasyon at pakiwari ko ba ay araw araw na parusa ito sa aking dibdib sa bawat sandaling gumigising ako sa umaga na wala siya sa aking tabi. Nitong mga nakaraang araw ay parating wala si kuya sa bahay, ang sabi sa akin nina mama at papa ay may importante bagay daw itong inaayos kasama si Apollo kaya’t kung minsan ay gabi na sila umuuwi o kaya’y hindi na kami nag aabot dahil tulog na ako.

Isang araw, noong maka uwi ako galing sa paaralan ay naabutan ko sina mama at papa kausap si Kuya Jorel sa kusina, seryoso ang kanilang mga mukha at tila hindi yata nagustuhan ng aming mga magulang kanilang pinag uusapan. Gustuhin ko man maki usisa ay hindi naman maaari dahil tiyak na ikagagalit ito ni papa. Ang usapan kasi ng matatanda ay para sa matanda lamang at hindi ako kasali doon. Siguro ay may kinalaman ito sa pag iwas nya sa akin, o kaya ay hindi na kinaya nina mama ang aming sitwasyon na hindi mag pasinan kaya’t sila na mismo ang gagawa ng paraan upang maibalik sa dati ang aming samahan. Halos ilang minuto ko rin silang pinag mamasdan sa ganoong pag uusap at bago ito tuluyang matapos ay niyakap ni kuya sina mama at papa habang bakas na bakas ang pag luha sa kanyang mga mata.

Napakamot ako ng ulo noong mga sandaling iyon..

Naka nga-nga ako at walang alam sa nangyayari, “as usual may sikreto naman ang mag anak at wala silang balak itong ibahagi sa akin” bulong ko sa aking sarili sabay panhik sa aking silid.

Noong mga oras na iyon ay tila nakaramdam ako ng kaunting tampo, yung tipong parang wala akong guts para malaman ang issue ng pamilyang ito at pag katapos ay puro kadramahan pa ang sasalubong sa akin habang papasok ako ng bahay. Kung sana ay nasa big brother house kami at family edition ang season ay baka kagatin ko pa ito ngunit hindi naman. At para mabawasan ang tampong pururot sa aking dibdib ay minabuti kong umalis na muna at mag tungo sa lugar na madalas kong tambayan at iyon ang tabing dagat doon sa kabilang bayan. Naalala ko tuloy si Sir Lagman na siyang lagi kong kasama habang nakatanaw sa kalayuan. Siya lamang ang nakakaunawa sa akin at kahit papaano ay may nakakaramay ako, iyon nga lang ay tila pinag laruan ako ng tadhana dahil ang taong malalapit sa puso ko ay nawawala kagaya na lamang ni Sir Lagman na siyang itinakda upang sumira sa buong kalawakan.

Nakakatuwa kung iyong iisipin ang masasayang araw na pinag daanan ninyo kasama ang mga espesyal na taong iyon ngunit ang tuwang iyon ay mapapalitan ng pag-iyak kapag alam mong hanggang naalala na lamang ang lahat at hindi na ito maaaring maulit pa. Siguro nga ay hanggang “kahapon” nalang ang samahan namin ni kuya Jorel, ang lahat ng magagandang ala alang binuo namin ay mananatili na lamang isang parte ng nakaraan at hindi na ito maaaring ibalik pa. Kung alam ko lamang na gigising ako isang araw at mababago na ang lahat, sana ipinikit ko na lamang aking mga mata at hindi na ako dumilat pa.

Dapit hapon noong makarating ako sa tabing dagat, bumili ako ng isang boteng beer at itinabi ko ito habang naka tanaw sa pag lubog ng araw sa kalangitan. Malamlam ang kulay ng ulam, katulad ng nararamdaman kong kalungkutan. Malamig ang hangin na nag mumula sa karagatan, dumadampi ito sa aking mukha na siyang nag bibigay ng ibayong lamig sa aking katawan. Hindi ko maiwasang hindi isipin si Kuya Jorel at ang kanyang desisyon na layuan ako, sana ay nag kabaligtad na lamang, sana ay ako nalang siya at tinitiyak kong hinding hindi ko siya sasaktan katulad ng kanya ginagawang pag iwas sa akin. Sa bawat araw na dumaraan ay tila sibat na tumusok sa aking puso ang bawat eksenang paglalagay niya ng distansya sa pagitan namin dalawa. Kay lapit nito ngunit pakiwari ko ay milya ang layo niya, lumamig ang kanyang walang kasing init na pag mamahal at naiwan akong naka bitin sa ere habang patuloy na umaasa sa wala.

Wala tuloy akong magawa kundi sariwain ang bawat araw na kami ay mag kasama habang patuloy itong nag dadala ng sakit at sugat sa aking puso.Kung nakikita lamang ni Kuya ang mga luhang pumapatak sa aking mga mata, kung alam lamang niya kung gaano siya kahalaga sa akin ay hindi na nya nanaisin pang lumayo sa piling ko. Sana ay saklaw ng abilidad niyang mabasa ang nilalaman ng puso at isip ng tao upang malaman niya kung gaano ako nasasaktan sa tuwing tatangkain kong lumapit sa kanya ngunit siya naman ay tatalikod sa akin at lalakad palayo.

Tahimik..

Ipinag patuloy ko ang pag lagok ng alak..

Nasa ganoong pag iisip ako noong mapako ang aking paningin palubog na araw sa kalangitan, maganda ito at kaakit akit ang kulay, iyon nga lang ay nakakatuwang isipin na kahit gaano kaganda ang isang bagay ay nawawala pa rin, at wala kang magagawa kundi ang panoorin itong mawaglit sa iyong mga kamay. Ngunit sa kabilang banda, kung lumubog man ang araw ay sisikat naman ang buwan na may dalang bagong liwanag sa tatanglaw sa kadilaman ng gabi, ito ay may pag asang dala kaya’t kahit paano ay kumakapit pa rin ako ng mahigpit sa aking paniniwalang magiging maayos din ang lahat para sa amin ni kuya Jorel.

“Nandito ka lang pala Jonas. Kanina ka pa hinahanap ng mga magulang mo” boses ni Apollo sa aking likuran. Hindi naman ako nag salita, tumingin ako sa kanya at agad ko rin itong binawi sabay tungga ng alak. “Nais kang makausap ng kuya Jorel mo, kanina ka pa nya hinahanap” dagdag pa nito.

Hindi pa rin ako sumagot kaya naman umupo ito sa aking tabi at tumangga din ng alak. “Maganda rito sa tambayan mo Jonas. Nakakabigay ng payapang pag iiisip at malamig ang simoy ng hangin. Nakakatuwang isipin na baka hindi na ito abutan pa ng mga susunod na henerasyon kapag nag patuloy ang trahedya sa kalawakan.” Wika nito. “Ito ang paboritong lugar ko dito sa siyudad, kapag ako ay nalulungkot ay pinag mamasdan ko lamang ang karagatan at kahit papaano ay nagiging maayos ang aking pakiramdam.” Sagot ko naman.

Tahimik ulit..

“Galit ka ba sa kuya mo?” pag basag nito sa katahimikan..

“Hindi” sagot ko. “Nag tatampo lamang ako dahil sa ginagawa niyang pag layo sa akin at iwanan ako sa mga panahong kailangan ko siya.”

“Alam kong nasasaktan din ang kuya mo, ngunit tinatatagan lamang niya ang kanyang loob. Alam mo bang napaka hirap para sa kanya ang iwasan ka lalo’t ikaw ang nag sisilbing lakas, kahinaan, kalungkutan at kaligayahan niya. Wagas mag mahal ang isang Roikan Jonas, kapag tumibok ang aming puso para sa isang nilalang ay hinding hindi na ito mababago pa, kaya’t alam kong mahal na mahal ka na iyong kuya.. Ang kanyang pag iwas sa iyo ay may dahilan, kailangan mo lamang itong intindihin.” Paliwanag ni Apollo.

“Masakit para sa akin ang naging desisyon ni kuya na iwasan ako, hindi yata patas iyon dahil wala naman akong kasalanan. Wala akong ibang ninais kundi ang makasama siya at ang maging masaya kami sa lahat ng pag kakataon. Siya lamang ang aking inaasam simula pa noong mag kaisip ako. Wala siyang ideya kung gaano ako nasasaktan sa kanyang mga ginagawa.” Pag lalabas ko ng sama ng loob. “Nauunawaan kita Jonas, kaya nga nandito ako para sunduin ka, nais kang makausap ni Jorel dahil alam kong miss na miss kana niya” naka ngiting wika nito sabay gulo sa aking buhok. “Nais akong makausap ni kuya?” tanong ko ulit.. “Oo, naki usap siya sa akin na puntahan kita rito. Halika na, alam kong kanina pa siya nag hihintay doon.” Ang pag yaya nito kaya naman agad akong tumayo at nag ayos ng aking sarili. “Tatawag lang ako ng Taxi” pag papa alam ko ng pigilin nya ako sabay bitiw ng isang nakakalokong ngiti. “Nakalimutan mo na ba? Mas mabilis ako sa taxi at maging sa eroplano. Gusto mong itry?” tanong nito sabay luhod sa aking harapan na ang ibig sabihin ay pumasan ako sa kanya.

Iyon nga ang ginawa ko, sumampa ako sa likuran niya at kumapit ako ng mahigpit sa kanyang leeg. Maya maya unti unting humangin sa aming paligid at mabilis kaming sumibat paakyat sa ere. “WOW!!! Para akong nakasakay sa mabilis na roller coaster, ganito pala ang makiramdam ng lumilipad. Malaya at walang kahit na sino man ang maaaring gumambala sa iyo mula dito sa itaas.” Bulong ko sa aking sarili habang pinag mamasdan ang ganda ng buong siyudad. “Mabagal lamang ang ating lipad dahil baka hindi ka maka hinga kung pabibilisin ko ito. Ito ang kaibahan namin ni Jorel, hindi marunong mag kontrol ang kuya mo kaya kung saan saan ito tumama kapag siya ay bumubulusok sa ere.” Kwento ni Apollo sabay tawa ng malakas.

Makalipas ang ilang saglit ay narating namin ang bahay, Sa gate pa lamang ay kapansin pasin na ang mga makukulay na ilaw na naka lagay sa paligid, at sa tabi ng fountain area ay may isang lamesa na may nakalagay na kandila at wine. Mukhang pinag handaan talaga ni kuya Jorel ang gabing ito dahil halatang inayos ang buong lugar. “Para sa akin ba ito?” tanong ko sa akin sarili habang kinilig bagamat ayokong mag expect na ganoon na nga. Habang papasok ako sa tarangkahan ay damang dama ko ang romantikong pakiramdam lalo’t sa bawat hakbang ko patungo sa fountain area ay may mga petals ng rose ang unti unting nahuhulog mula sa aking nilalakaran, para itong nililipad ng hangin patungo sa akin kaya naman mas lalo pa akong namangha habang patuloy ang pag ulan ng talulot sa aking ulo. Ito na yata ang pinaka masaya at pinaka romantic na pangyayari sa aking buhay,. Sinabayan pa ito ng tunog ng violin sa saliw ng kantang “Everything” na mula sa album ni kuya Jorel.

Nag patuloy ako sa aking pag lalakad at doon ay nakita ko si Kuya na nakatayo malapit sa lamesa. Suot nito ang kulay itim na fitted long sleeve at tinernuhan ng puting fitted jeans. Bakas na bakas ang kanyang magandang katawan sa kanyang kasuotan kaya naman mas lalo pa akong humanga sa kanyang aking kagwapuhan. Hawak ni kuya ang isang kumpol na bulaklak at agad itong iniabot sa akin noong makalapit ako sa kanya. “Ano ang mayroon kuya?” tanong ko habang naka tingin sa kumpol na rosas. “Nais ko lang makasama ka ngayong gabi tol, miss na miss kita” wika ni kuya sabay yakap sa akin ng mahigpit. “Ako rin naman, araw araw kitang namimiss. Ang totoo nun ay may tampo pa rin ako saiyo hanggang ngayon, ngunit unti unting nawawala ito sa tuwing masisilayan ko ang iyong mukha. Sana ay huwag mo na akong iwasan dahil labis akong nasasaktan” sagot ko naman.

“Patawad tol, alam kong nasaktan kita at labis ko itong pinag sisisihan” wika ni kuya habang nangungusap ang kanya mga mata.

“Sino ba naman ako para mag tanim ng sama ng loob sa iyo kuya. Naunawaan ko naman ang dahilan ng pag iwas mo sa akin kaya’t kahit paano ay inunawa ko ito. Nag kataon lamang na lagpas langit ang pag mamahal ko saiyo kaya’t ganoon ang naging reaksyon ko. Ang mahalaga ngayon ay okay na tayo. Sana ay bumalik na sa normal ang ating samahan.” sabi ko sabay bitiw ng matamis na ngiti.

Noong gabing iyon ay ibayong tuwa ang aking naramdaman habang kasabay ko si kuya Jorel na kumakain ng hapunan. Ang lahat ng aking lungkot ay parang bulang nag laho at napalitan ito ng ibayong saya. Ang akala ko ay katapusan na ng aming relasyon ngunit mali pala dahil gumagawa pa rin ng paraan ang tadhana upang kami ay mag kaayos. Tila lumulutang ako sa ika pitong alapaap habang patuloy naming pinag sasaluhan ni kuya ang romantikong sandaling ito. Sana ay hindi na ito matapos pa, gusto kong ihinto na ang lahat sa ganitong sitwasyon. Kung maaari ko lamang hawakan kamay ng orasan ay hindi ko na hahayaan pang umalis ito sa ganitong sandali.

Matapos ang hapunan ay niyaya naman ako ni kuya upang mag sayaw. Nakalingkis ang kanyang kamay sa aking bewang habang ako naman ay nakayakap sa kanyang balikat. Mahigpit ang aking pag kakayakap sa kanyang katawan at tila ayoko nang bumitaw pa. Masaya na ako sa ganitong eksena, nais ko nang hawakan ang remote control ng buhay ay pinundutin ang “pause” upang mapanatili ang ganito kasayang pakiramdaman. Ang ngiti namin sa bawat isa ay hindi mapapantayan ng kahit na anong bagay dito sa mundo.

Malalim na ang gabi noong mag pasya kaming pumasok na loob ng bahay. Masayang masaya ako habang hawak ang kumpol na bulaklak na ibinigay ni kuya sa akin. “Salamat kuya, Ito na yata ang pinaka masayang kaganapan sa aking buhay. “ ang wika ko sabay halik sa kanyang pisngi.

Ngumiti ito at muli akong ginawaran ang halik sa labi. Maya maya ay binuhat ako at parang batang ikinandong sa kanyang mga hita. “I love you baby bro.” bulong nito sabay yakap sa akin. “I love you too.. My Super kuya.” tugon ko habang naka ngiti ng ubod ng tamis.

Hinawakan ni kuya ang aking mukha at tinitigan nito ang aking mga mata. “Ang ngiti mo iyan ang pinaka magandang bagay na nakita ko sa aking buhay. Ipangako mo sa akin na hindi ito mag lalaho kahit na dumating pa ang oras na wala na ako sa iyong tabi.” seryosong wika nito dahilan para mapatingin ako sa kanyang tuwid. “Pangako kuya, teka ano bang ibig mong sabihin? Maayos na tayo hindi ba?” tanong ko na medyo nakadama ng kaunting kaba.

Tahimik..

Natahimik si kuya at bago mag salita ay nag bitiw muna ito ng malalim na buntong hininga. “Tol, aalis ako upang mag tungo sa kalawakan. Kinakailangan kong lumayo ng landas upang maging maayos ang lahat. Tatlong taon mula ngayon ay babalik ako at papakasalan kita.. Pangako.” ang wika ni kuya habang bakas sa mukha nito ang matinding kalungkutan.

Natulala ako sa aking narinig, pakiwari ko ay may sumabog na bomba sa aking tenga at kasabay nito ang pag bagsak ng kumpol na bulaklak sa sahig, iyon lang ang tanging ingay na aking narinig bago tuluyang kumilos ang aking mga paa at palayo kay kuya Jorel. Hindi ako makapaniwala sa aking narinig, ang akala ko ay perpekto na ang lahat ngunit nag kakamali pala ako. Naniwala ako na isang magandang panaginip na ang lahat ngunit isa lang pala itong ilusyon na binuo ng aking malikot na pag iisip.

itutuloy..

My Super Kuya Part 34: Bituin

My Super Kuya

AiTenshi

Natulala ako sa aking narinig, pakiwari ko ay may sumabog na bomba sa aking tenga at kasabay nito ang pag bagsak ng kumpol na bulaklak sa sahig, iyon lang ang tanging ingay na aking narinig bago tuluyang kumilos ang aking mga paa at palayo kay kuya Jorel. Hindi ako makapaniwala sa aking narinig, ang akala ko ay perpekto na ang lahat ngunit nag kakamali pala ako. Naniwala ako na isang magandang panaginip na ang lahat ngunit isa lang pala itong ilusyon na binuo ng aking malikot na pag iisip.

Part 34: Bituin

“Tol, please.. Huwag kang umiyak. Lalo lamang bumibigat ang loob ko kapag nakikita kita lumuluha. Tumahan kana paki usap.” wika ni kuya habang lumalapit ito patungo sa akin. “Diyan ka lang! Bakit ganyan ka kuya? Unfair ka!! Matapos mo akong iwasan, ngayon naman ay sinasabi mo sa akin na aalis ka at iiwan mo ako? Ano bang nagawa ko saiyo para sapitin ko ang lahat ng ito?! Yung totoo, binuhay mo lang ba ako upang pasakitan?” ang sigaw ko habang patuloy sa pag iyak.

“Kailangan ko lang tuparin ang misyon ko tol. Para ito sa kinabukasan ng lahat. Babalik naman ako at sa pag uwi ko ay sisiguraduhin kong hindi na tayo mag kakahiwalay pa.” pang aamo ni kuya.

“Hindi ako tanga kuya. Digmaan ang pupuntahan mo kaya’t huwag mo na kong pangakuan ng mga bagay na aasahan ko. Dahil sa huli ako lang din ang masasaktan.” ang tugon ko sabay akyat papanhik sa aking silid. Iniwan ko si kuya na nakaupo sa sofa habang hinahabol nito ng tingin ang aking ginagawang pag akyat.

Pag pasok sa aking silid ay kinandado ko ang pintuan nito upang hindi nila ako makita sa ganito emosyon. Nag papalahaw ako ng iyak na tila namatayan habang yakap ko ang aking sariling tuhod. Kanina ay walang kasing saya ang aking naradama ngunit sa isang iglap ay biglang nag bago ito. Tila ba pinahiram lamang ako ng sandaling kaligayahan at pag katapos ay babawiin din ito agad agad. Ang akala ko kanina ay perpekto na ang lahat, iyon pala ay peke lamang ang lahat ng iyon, pinaasa lamang ako sa isang magandang love story na mag tatapos sa isang romantikong ending subalit ang katotohanan ay trahedya ang sinapit ng aming relasyon. Sa dinami-rami ng nilalang sa buong sanlibutan ay bakit si kuya Jorel pa ang kailangang humarap sa ganitong kabigat na bagay. Sana ay normal na tao na lamang siya at sana ay masaya kaming mag kasama habang kinakalimutan ang buong mundo. Tanging kami lamang ay wala nang iba pa.

“Jonas, pwede ba kita makausap?” boses ni papa sa pintuan, ngunit hindi ako sumagot at nag panggap na lamang akong natutulog. Marahil ay iyon ang pinag usapan nila kanina noong maabutan ko silang mag kakaharap kanina. Alam kong nag paalam din si kuya sa kanila at pinayagan nila ito ng hindi man lang sinasabi sa akin. “Nakakatampo ngunit, sino ba naman ako? Bago ko malaman ang isang bagay ay alam na ito ng buong mundo.” patuloy kong pag hihinagpis.

Kinabukasan, natagpuan ko na lamang ang aking sarili na nakaupo sa rooftop ng isang gusali habang nakatingin sa kawalan. Blanko ang aking pag iisip ngunit ang aking mga mata ay nakatanaw kung saan, tila ba may hinahanap ako bagamat wala naman. Makulimlim ang panahon at malamig ang ihip ng hangin. Nag liliparan ang mga tuyong dahon na nag mumula sa mga matataas na puno sa paligid. Kataka taka lamang na mag buhat noong lumipad si Sir Lagman o Axel sa outerspace ay hindi na ganoon ka tindi ang sikat ng araw, hindi na ito mainit at nagiging abnormal narin ang panahon sa iba’t ibang sulok ng mundo. Ni hindi ko man lang nahalata na ang taong nakatakdang gumunaw ng mundong ito ay ang taong madalas kong kasama kapag ako ay binabalot ng matinding lungkot at pag kalito.

Naalala ko tuloy ang eksenang ipinakita sa amin ni Apollo kung paano pinatay ang haring Salel, kinitil siya ng isang Atrox. naka suot ng maskara ang taong iyon bilang proteksyon sa mukha kaya’t wala akong kamalay malay na si Sir Lagman ang brutal na nilalang na iyon. Malayong malayo sa taong nakikila ko rito sa Earth.

Tahimik..

Ilang minuto rin ako sa ganoon pag iisip hanggang sa maramdaman kong may tumabi sa aking kinauupuan. Si Kuya Jorel, naka suot ng sandong puti at kupas na maong jeans. “Nandito ka lang pala tol. Kanina pa kita hinahanap. Galit ka pa rin ba sa akin?” tanong niya. “Hindi kuya, nabigla lamang ako kagabi. Ang akala ko kasi ay magiging maayos na ang lahat para sa atin.. Ngunit hindi pala.” sagot ko habang nakatanaw sa kawalan.

“Maayos naman ang lahat sa atin, mahal pa rin kita tol, at kahit na kailan ay hinding hindi mag babago iyon.”

“Kung mahal mo ko ay bakit mo ako iniwasan? At ngayon naman ay iiwanan mo ako? Anong klaseng pag mamahal ang alam mo kuya? Puro pasakit ang dulot sa akin nito. Galit ka ba sa akin?” tanong ko at nag simula nang pumatak ang luha sa aking mga mata.

“Tol, hindi ako galit sa saiyo. Bakit mo ito itinatanong?” tugon nya.

“Bakit? Kasi palagi mo akong sinasaktan. Ano bang nagawa ko sa iyo para gawin mo sa akin ito? Hindi naman ako chichirya na nakalagay ang salitang “tear here” para wasakin mo.“ patuloy kong pag iyak.

“Patawarin mo ako tol, ang totoo nun ay kita iniwasan upang makasanay mong wala ako sa iyong tabi. Gusto kong maging malakas ka at maging matatag sa mga panahong lilisan ako. Gusto kong harapin mo ang mundo ng walang takot at pag aalingan. At higit sa lahat, kailangan kong lumisan para sa iyo. Dahil gusto kong mayroon kang magandang mundong masisilayan pag tanda mo, pangarap kong makita kang masaya habang nakatanaw sa magandang kapaligiran sa bakuran ng ating bahay. Ang totoo nun ay natatakot ako, hindi para sa sarili ko kundi para sa iyo dahil hindi ko kakayanin na makita kang nahihirapan habang tinatahak ang nawawasak na daigdig at lalong hindi ko kakayanin kung mawawala ka kasama nito. Handa akong mag sakripisyo para sa iyo at sa mga taong naging parte ng buhay ko. Ito ang mundo ko.. At ito ang tahanan ko.. Dedepensahan ko ito kahit na ano pang mangyari.” naiiyak na wika ni kuya Jorel habang pinag mamasdan ang kapaligiran.

“Tama ka doon kuya, ito ang mundo mo, at IKAW naman ang mundo ko. Kung gayon ay kailangan kong isakripisyo ang mundo ko para sa mundo ng iba. Ang ironic diba?” natatawa kong tanong habang patuloy sa pag luha.

“Alam kong balang araw ay mag sasama tayo sa iisang mundo. Wala akong pinangarap kundi ang dumating araw na iyon. Sana ay hintayin mo ako Jonas. Babalik ako para saiyo.. Pangako.” wika ni Kuya sabay lingkis ng kanyang kaliwang kamay sa aking bewang. “Nangako rin ako kila mama na ako ay babalik at kahapon lamang ay hiningi ko na ang mga kamay mo sa kanila. Alam kong ikagagalit nila ito ngunit alam kong ikaw ang nais kong makasama habang buhay. At bukod pa roon ay hindi rin nila nagustuhan ang aking pag papaalam sa kanila. Ayaw rin nilang lumayo ako dahil labis lamang silang mag aalala at isa pa ay igagalit mo raw ito kaya’t hindi rin sila pabor. Sa bandang huli ay pumayag silang mag pakasal tayo ngunit kailangan mo pa daw tumuntong ng 18 year old para maging legal ito. Mahal kita tol, at ikaw lang ang lahat sa akin.”

Tahimik ulit..

Hindi ako makapaniwala na hihingin ni kuya ang kamay ko. Kung gayon ay seryoso ng siya sa kanyang sinabi kagabi na naka handa siyang maka isang dibdib ako.

“Kailan ang alis mo?” pag basag ko sa katahimikan.

“Dalawang araw mula ngayon tol, mahihintay mo ba ako?” muli niyang tanong.

“Kailangan kita kuya.. Ngunit kailangan ka rin ng buong mundo. Hindi ako makasarili para ipag kait ka sa kanila. Alam kong nakahanda kang mag sakripisyo para sa kanila kaya’t kahit masakit ay handa rin akong ipahiram ang sarili kong mundo para sa kanila. Siguro ay matapang na ako dahil idol kita.. Ikaw pa rin ang nag iisang super kuya ng buhay ko.” wika ko sabay yakap dito.

Niyakap ako ng mahigpit ni Kuya Jorel habang kapwa kami naka upo sa roof top. Tila nakikiramay ang panahon sa aming desisyon na sandaling pag hihiwalay nag sisimula nang pumatak ang ulan sa kalangitan. Patuloy pa rin ang malakas na hangin.. Hinawakan ni kuya ang aking mukha at marahang idinikit ang kanyang labi sa aking labi. Nag palitan kami ng mainit na halik habang naka kulong sa bisig ng isa’t isa. Ito ang pinaka mahirap na desisyong ginawa ko sa aking buhay… Ang pakawalan ang aking sariling kaligayahan.

Sinulit namin ni Kuya ang dalawang araw na kami ay mag kasama. Namamasyal kami at pinag sasaluhan ang tamis ng aming pag mamahal. Wala na kaming paki alam kung mag kahawak ang aming kamay sa public o sa lugar kung saan man kami mapunta. Nag karoon din kami ng despedida party para may kuya Jorel at dito ay nagpasalamat ang aking mga magulang sa kanyang pag dating sa aming mga buhay. Maituturing na biyaya para sa aming pamilya at para sa buong kalawakan ang kanyang pag silang. Alam kong balang araw ay muli syang uuwi sa aming tahanan at mag sasama sama kami ng masaya habang buhay.

Sa bawat oras na lumilipas ay mas lalong nag iigting ang aking pag nanais na pigilan na lamang si kuya dahil ayoko pa ring lumisan siya ngunit ito ang hinihingi ng pag kakataon. Tinangka ko rin na sumama sa kanya ngunit hindi raw kakayin ng aking katawan ang kawalan ng hangin doon at ang gaan ng gravity. Wala tuloy akong nagawa kundi ang sulitin ang bawat sandali na kami ay nasa piling ng isa’t isa. Hindi ko na mamalayan na paubos na rin pala ang aming mga oras.

“Para saan ang kandilang iyan tol?” tanong ni kuya Jorel noong makita niyang nag tutulos ako ng mga kandila sa aming roof top. “Tatanglawan ng mga kandilang ito ang iyong landas na tatahakin kuya. Kung sakaling balutin ka ng kadiliman ay tumingin ka lamang sa puso mo at mananatili dito ang mga liwanag nito. Kahit nasaan ka man o ano pa ang iyong ginagawa ay lagi mong alalahanin na mayroon kang tahanang uuwian.. Bumalik ka sa amin.. Mag hihintay kami..” ang wika ko habang umiiyak.

“Halika nga dito, huwag kanang umiyak ha. Sige ka malulungkot ako niyan.” ang wika ni kuya at kinandong nya ako na parang isang bata. “Kung sakali mang malulungkot ka o mamimiss mo ako ay tumingin ka lamang sa mga bituin sa langit.. Nandoon lamang ako tol.. Palagi kita babantayan at pag mamasdan mula sa itaas. Uuwi ako at mag tatagumpay para saiyo at para kina mama at papa. Pangako iyan tol.” Noong mga oras na iyon ay niyakap ko si Kuya Jorel at hindi na ako bumitaw pa. Ramdam na ramdam ko ang ikot sa aking dibdib lalo na kapag naiisip ko ilang oras na lamang ang itatagal ng aming pag sasama dahil sa pag sapit ng bagong araw ay lilisan na ito sa aking piling.

Kinabukasan..

Inihatid namin si kuya sa malawak na bukirin sa paanan ng bundok kung saan lumanding si Apollo noong nakaraang buwan. Malamig ang simoy ng hangin at berde ang kulay ng paligid. Hawak ko ang kamay ni kuya Jorel na noon ay nakasuot ng itim na kasuotan na parang isang diver sa karagatan. Bigay ni Apollo ang damit na ito bilang proteksyon sa katawan. “Prinsipe Jorel, nandito na ang sasakyang pang kalawakan ng planetang Bahara. Iyon ang magiging base natin sa susunod na tatlong taon.” wika ni Apollo.

Tumingin sa akin si kuya at ginulo nito ang aking buhok. Lumakad siya patungo kila mama at papa na noon ay hindi mapigil ang emosyon habang niyayakap niya ang mga ito. “Ma, pa.. Aalis na po ako. Marami salamat sa pag aalaga at pag papalaki sa akin na parang isang normal na bata. Kayo po ang totoong bayani at taga ligtas dahil kayo ang humubog sa akin para maging isang mabuting tao. Kahit saan man ako makarating ay kayo pa rin ang aking magulang at hinding hindi na mag babago iyon. Alagaan nyo po si Jonas habang wala ako..” wika ni kuya

“Mag ingat ka doon anak, nandito lamang kami ng iyong ina at hihintayin namin ang iyong muling pag babalik.. Isa tayo pamilya kaya’t sa amin ka pa rin uuwi kahit na anong mangyari. Proud na proud ako saiyo anak. Mag iingat ka palagi.” wika ni papa sabay yakap kay kuya habang si mama naman ay patuloy pa rin sa pag iyak.

Maya maya ay lumapit naman sa akin si kuya at niyakap ako nito. “Aalis na ako tol.. Ingatan mo ang sarili mo..” ang wika nito at hinawakan niya ang aking kamay sabay suot ng isang silver na singsing sa aking daliri. “Babalik ako at gusto ay suot mo pa rin ito.. Mahal na mahal kita Jonas.” sabay halik sa aking noo.

Ako naman ay nakatayo lamang at naka titig sa kanyang mukha. Wala akong nagawa kundi ang tumango na lamang at yumakap sa kanya ng mahigpit. Damang dama ko ang bigat ng aking dibdib at pakiwari ko ba ay sasabog ito ano mang oras.

Ngumiti si kuya at muli nitong ginulo ang aking buhok. Tumalikod siya at lumakad patungo sa sasakyan na mag dadala sa kanila sa kalawakan.

Pinag masdan ko lamang ang kanyang pag alis.. Lumalakad na palayo sa akin ang taong pinaka mamahal ko, isasakripisyo nya ang sarili nya para lahat..

Sasabog ang aking dibdib at kasabay nito ang tulo ng aking luha habang palayo ito ng palayo sa aking kinatatayuan..

“K-kuya… KUYAAAAAAA!! KUYAAAAA!!” ang sigaw ko sabay takbo patungo sa kanya dahilan para huminto ito at yakapin ako ng mahigpit. “Bakit kasi aalis ka pa.. Dito ka nalang please..” pag iyak ko.

“Kailangan tol, ito ang aking misyon at maraming nilalang sa labas ng planetang ito ang umaasa sa akin. Mahal na mahal kita at huwag mong kakalimutan iyan. Kahit anong mangyari ay hindi hinding mag babago iyon. Balang araw ay mag sasama tayong muli at ipinapangako kong hindi na ako aalis pa sa tabi mo. Ikaw ang number one dito sa puso ko… “ ang lumuluhang wika nito.

“Bumalik ka kuya.. Mag hihintay ako kahit gaano katagal. Pangakong nandito lamang ako at nag hihintay na dumating ang araw na makita kitang muli. Gagawin kitang inspirasyon sa lahat ng bagay na aking gagawin at tutuluran ko ang iyong tapang.. Mahal na mahal kita kuya.” tugon ko at agad niya akong sinunggaban ng halik. Wala na kaming paki alam sa mga tao sa aming paligid at sa sandaling oras ay tila huminto ang mundo para sa akin.

Bago tuluyang umakyat ng sasakyan ay kumaway pa si Kuya Jorel at nag bitaw ito ng matamis na ngiti. Ako naman ay patuloy pa rin sa pag iyak habang tititigan ang mukha nito..

Kasabay ng pag angat ng kanilang sasakyan ay tumugtog ang isang kanta mula sasakyan ni papa na siyang nag bigay ng ibayong emosyon sa akin..

Always No.1

Alistair Griffin

So long, farewell, but not goodbye

I know we’ll meet again

’cos I’ve seen in your eyes

the spark that lights the dreams of rocket men

And you still chase that light

That takes you to the place you’ll always know

Takes you home

I don’t know if I will make it

All I know is that the sun

Keeps on shining when you’re gone

So I ride the wave that takes me

To that time when we were young

And you were always number one

They say it’s too late to write your

name in lights across the sky

That you’ve had your time

But you’d risk it all for one last chance to fly

Cause you still chase that light

That takes you to the place you’ll always know

Takes you home

But I don’t know if I will make it

All I know is that the sun

Keeps on shining when you’re gone

So I ride the wave that takes me

To that time when we were young

And you were always number one

It’s a brand new life

It’s a glorious day

It’s a golden sun

They’ll write your name

In the fire & blood

When we’re long gone

Pinag masdan kong maigi ang sinasakyan nila kuya hanggang tuluyan itong mawala sa aking mga mata. Alam kong balang araw ay babalik sya sa akin at mula ngayon ay hihintayin ko ang pag sapit ng takdang panahon na iyon. Sa ngayon ay kailangan kong tibayan ang aking loob at maging malakas katulad ng taong bumuo sa aking buhay..

“Mag hihintay ako kuya…”

itutuloy..

My Super Kuya Part 35: Bagong Simula

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Part 35: Bagong Simula

Dalawang linggo na ang nakalipas mag buhat noong umalis si Kuya Jorel, halos ganoon pa rin ang aking pakiramdam. Mabigat pa rin ito at hinahanap hanap kong pilit ang kanyang prisensya sa loob ng bahay at maging sa aking silid. Sa bawat sulok nito ay naaalala ko siya lalo na kapag tumutugtog ang kanyang kanta sa radyo. Alam ng lahat ang pag lisan ni kuya Jorel, ang kaibahan nga lang ay alam nilang nag tungo ito sa ibang bansa upang mag aral, bagamat alam naman ng aking pamilya ang katotohanan ng kanyang pag lisan.

Naging mahirap tanggapin sa akin ang pag alis ni kuya Jorel, may mga gabing napapanaginipan ko siya o kaya ay bigla na lamang mag fflash ang kanyang mukha sa aking isipan. May mga araw din na iyak ako ng iyak dahil sa mga bagay na hindi ko matanggap. Mabuti na lamang dahil nandito sina Harry at kuya Jeff upang icomfort ako. Lagi nila akong sinasama sa mall o kaya’y namamasyal kami sa iba’t ibang siyudad hanggang sa malibang ako at maibisan ko ang matinding pangungulila.

“Salamat tol, mabuti na lamang at nandito kayo ni kuya Jeff.” wika ko kay Harry habang kumakain kami ng ice cream sa kanto. “Wala iyon bro, alam mo namang best frend tayo hindi ba? Kahit anong mangyari ay palagi lamang akong nandito sa tabi mo.” wika naman nito habang naka ngiti.

“Salamat Harry, noong una ay naging mahirap sa akin ang malayo kay Kuya Jorel dahil alam mo namang sa kanya lamang umikot ang buhay ko at wala akong ibang ninais kung hindi siya lamang. Ngayong malayo na siya sa akin ay hindi ko alam kung paano ako mag sisimula muli.” malungkot na wika ko.

“Kaya mo iyan tol, wala kang ibang pag pipilian kundi ang labanan ang kalungkutan. Alam mo, hindi nag sasawa ang buhay na bigyan tayo ng paulit ulit na aral. Minsan matatagpuan mo ang iyong sarili na mag isang nag lalakad sa daan, hindi mo alam kung saan ka tutungo at kung saan ka dadalhin ng tadahana. Ang tanging magagawa mo lamang ay hayaan ito, lumakad ka lang at sumabay sa hakbang ng iyong mga paa. Minsan ay hindi natin kailangang idenpede ang ating buhay sa isang tao o bagay, dapat ay matuto tayong tumayo sa sarili nating paa. Lilipas rin ang lungkot mong iyan tol.. At darating din ang araw na magiging maligaya ka. Mag tiwala ka lang sa singsing na naka suot sa iyong daliri.” naka ngiti wika ni Harry.

“Salamat tol, alam kong darating din ang araw na mawawala ang lungkot na nadarama ko at mapapalitan ito ng ibayong saya. Ang bawat araw na dumaraan ay katumbas ng bagong buhay at bagong asa. Tama ka doon, panahon na upang tumayo ako sa aking sariling paa at maging malakas sa bawat pag kakataon. Alam kong babalik si kuya Jorel tutuparin niya ang kanyang ipinangko sa akin.” wika ko naman na noo’y ay biglang nabuhay ang aking pag asa. Noong oras ding iyon ay nag pasya akong mag simulang muli. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay kakalimutan ko na si Kuya Jorel, magiging inspirasyon ko siya upang maging isang mabuting tao na punong puno ng pangarap sa buhay. Pipilitin kong maging matatag at malakas katulad ng ipinangko ko kay Kuya upang sa kanyang pag babalik ay ako naman ang mag tatanggol sa kanya.

Sa pag lipas ng panahon ay natutunan ko na rin ang tumayo sa aking sariling paa. Habang nag aaral ako sa umaga, sa gabi naman ay nag papartime job ako sa restaurant na pag aari ng kaibigan ni Papa. Lahat ng oras ko ay ginagamit ko upang hindi makasingit ang lungkot kapag ito ay umaatake. May mga pag kakataong naaalala ko si Kuya Jorel lalo na kapag naririnig ko ang mga kanta nito na tumutugtog sa radyo. Napapangiti ako habang pilit na inanamnam ang masasayang araw naming pinag saluhan noong mga panahon kapiling ko pa siya.

Everything

Life house

Find me here, speak to me I want to feel You, I need to hear You You are the light that’s leading me To the place where I find peace again

You are the strength that keeps me walking You are the hope that keeps me trusting You are the light to my soul You are my purpose, You’re everything

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

You calm the storms, and You give me rest You hold me in Your hands, You won’t let me fall You steal my heart, and You take my breath away Would You take me in, take me deeper now

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

’Cause You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything You’re all I want, You’re all I need You’re everything, everything

And how can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this?

How can I stand here with You and not be moved by You? Would You tell me, how could it be any better than this? Would You tell me, how could it be any better than this?

Isa’t kalahating taon ang lumipas, nakapag tapos na ako ng pag aaral. Kabilang ako sa mga nag tapos ng may karangalan kaya’t labis itong ikinatuwa nina mama at papa. Ito pala ang nagagawa kapag punong puno ng inspirasyon ang iyong puso at isipan. Ilang araw matapos ang graduation, nag paalam naman sa akin sina Harry at kuya Jeff na mag tutungo sa Amerika upang mag bakasyon doon at siguro daw matatagalan ang kanilang pag uwi.

Wala pa rin kaming balita kay Kuya Jorel, ngunit sa kabila ng lahat ay hindi pa rin kami nawawalan ng pag asa na balang araw ay babalik ito sa aming tahanan at mabubuhay kami ng masaya at mag kakasama. Ako naman ay pansamantalang nag trabaho sa kompanya ni papa bilang kanyang sekretaryo habang nag hihintay ako ng maganda oportunidad para sa akin.

Malaki na rin ang pinag bago ng kalawakan. Ayon sa mga eksperto ay unti unti na raw nasisira ang ibang planetang malalapit sa Earth at napapadalas din ang pag dalaw ng mg UFO sa kalangitan. Marahil ay pinag mamasdan nila ang paligid upang maka kuha ng sapat na datus dito.

May mga pag kakataon din nalulungkot ako kaya’t nag pupunta ako sa roof top kung saan kami madalas na tumatambay ni Kuya Jorel at doon ay pinag mamasdan ko ang mga bituin sa langit. Pilit hinahanap ng aking mata kung nasaan na ang taong aking minamahal. Nakakatuwa lamang na isipin sa bilyon bilyong bituin na kalangitan ay hindi ko na alam kung saang banda ako titingin. Halos inaabot ako ng buong mag damag sa pag mamasid dito at kung minsan nga ay dito na rin ako nakakatulog. Bumili rin ako ng sariling binocular at ginawang libangan ang pag silip sa kalawakan. Sa ganitong paraan ay mas lalo kong nararamdamang malapit lamang si kuya.. Sa tingin ngunit batid kong hindi ko pa rin ito kayang abutin.

“Kamusta kana Jonas?” ang tanong ni Papa sa akin habang mag kakasabay na kumakain sa lamesa. “Okay naman po pa, sa susunod na linggo ay lilipat na ako doon dating condo ni Kuya Jorel, malapit kasi ito sa trabaho ko at bayad na pala ni kuya ang place na iyon, sayang naman kung hindi gagamitin.” sagot ko naman.

“Mukhang nakasanayan mo na ring mabuhay ng wala ang kuya mo sa tabi mo ah. Hindi kana kuya’s boy ngayon.” biro ni papa. “Nakasanayan ko na lamang pa, alam kong ginagawa ni kuya ang lahat ng makakaya niya upang maprotektahan tayo. Hindi pa rin nawawala ang papanalig at pag titiwala ko sa kanya.” tugon ko.

“Ganoon din kami ng papa mo. Umaasa kami na balang araw ay darating siya dito at muli mabubuo ang ating pamilya.” wika ni mama.

“Hanggang ngayon ay hinahanap hanap ko pa rin ang kakulitan ni kuya Jorel, yung pang aasar niya, pambabatok sa akin. Parang kahapon lang ay mag katabi pa kaming kumakain dito, sinasalinan niya ng pag kain ang aking plato at nagagalit iyon at kapag hindi ko ito nauubos. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking ala-ala ang lahat.” ang wika sabay bitiw ng isang malalim na buntong hininga.

“Ang lahat ng ala-ala iyan ay mapapalitan ng bago kapag bumalik ang si Jorel sa ating pamilya. Sa ngayon ang kailangan natin gawin ay ipanalangin na ligtas ang kanyang kalagayan.” tugon ni mama at tumayo ito upang yakapin ako.

Patuloy ang buhay, tulad ng set up ay umuwi ako sa condo unit ni Kuya Jorel kung saan ito tumira habang nag aartista pa siya. Maganda ang buong flat at talaga namang mamahalin ito. Sa dingding ay nakasabit ang kanyang gwapong portrait na naka ngiti habang naka suot ng pulang polo. At sa ibabaw naman ng kabinet ay naka display ang larawan ng dalawang batang mag kayakap habang naka higa sa kama. Ito ay larawan namin ni kuya Jorel noong mga bata pa kami. Hindi ko akalaing itatabi ni kuya ang lahat ng aming mga larawan kaya naman labis akong napapangiti habang pinag mamasdan ko ito.

Ang susunod kong inusisa ay ang malaking cabinet sa kanyang silid na may dalawang pintuan, ang isang pinto ay nakabukas dahil nandito ang kanyang mga magagandang damit, ni hindi ko na pala kailangan pang mamamili ng mga bagong gamit dahil nandito na ang kanyang mga sapatos, tsinelas at mga pantalon. Malaki lamang ito ng bahagya at kaunting tupi lang ay ayos na.

Habang nasa ganoong pag susukat ako ay napukaw ang aking atensyon sa isang pintuan ng cabinet, kataka takang naka lock ito at tila may nag uudyok sa akin para wasakin ang kandado at silipin kung ano ang nasa loob nito. Syempre mag nanakaw mode ang aking ginawang pag sundot sa padlock hanggang sa bumukas ito.

Marahan kong binuksan ang pinto ng cabinet at mula dito ay nahulog ang isang regalong nakabalot ng puting makintab na papel. Kasing laki ito ng pencil case kaya naman agad ko itong pinulot at binasa ang papel na nakasulat. “Happy 7th Birthday Jonas.. -Kuya Jorel”

“7th birthday? Ano naman ito?” tanong ko sa aking sarili habang pinag mamasdan ang naturang regalo. At doon ay nag pasya akong ibukas ng todo ang pinto ng cabinet dahilan para mag kahulog mula dito ang mga kahon ng regalong nakabalot sa iba’t ibang kulay ng papel. Gulat na gulat ako sa aking nasaksihan, ang bawat regalong ito ay may bilang “Happy 4th Birthday Jonas, Happy 10th, 12th, 13th,14th etc…” Halos pumatak ang luha ko habang isa isa kong pinupulot ang mga kahon ng regalo. Wala akong ideya na iinipon pala ni kuya ang mga regalo niya sa akin sa bawat taon. Ang akala ko ay bale wala lamang ito sa kanya.

Ipinag patuloy ko ang pag aayos sa loob ng cabinet, sinalansan kong mabuti ang mga kahon at habang nasa ganoong pag aayos ako ay may nakita kong isang makapal na scrap book sa pinaka ilalim ng mga ito, muli nanaman akong naintriga kaya’t muli ko itong pinaki alaman. Kinuha ko ito at dinala sa table para tingnan. May kalumaan na ang naturang libro ngunit maganda pa rin ang desenyo nito.

Tahimik kong binuksan ang unang pahina at doon ay bumalaga sa akin ang mata ang aking mga larawan noong sanggol, isang taong gulang, dalawang taon, tatlo, apat at pataas pa. May caption ito “Lumalaki na ang baby bro ko.”

Muli kong inilipat ang pahina at doon ay nakita ko naman ang mga larawan ko sa paaralan sa probinsya, pati ang aking graduation picture noong elementary ay nandito rin at pati ang larawan ko noong tinutuli ako ay may kopya rin siya. “Umiihi pa ba sa banig ang baby ko kahit tuli na siya? Huwag ka munang mag ggf ha, hintayin mo ako.” Ito naman yung caption sa pahinang iyon.

Ipinag patuloy ko pa ang pag lipat sa pahina, nakita ko rin ang mga larawan kong ginupit at itinabi sa kanyang larawan. Natutuwa ako habang pinag mamasdan ko ito ngunit sa kabilang banda ay patuloy naman ang pag tulo ng aking luha. Hindi ko alam na sinusubaybayan pala ni kuya ang aking pag laki at iniipon pa nya ang aking mga larawan. At sa pinaka dulo ng scrap book ay ang larawan ko habang nag papakuha ako ng picture sa kanya sa mall noong album signing niya. May kopya rin pala siya nito at ang nakalagay sa caption ay “Binata na ang baby bro ko, alam kaya niya na ako ang kuya niya? Nagustuhan pa niya ang pag kanta ko habang palihim na sumusulyap sa kanya?”.

At sa pinaka dulo ng libro ay isang blangkong pahina, walang nakalagay dito kaya naman isinara ko na lamang.

Tahimik..

Napaupo na lamang ako sa gilid ng kama at dito ay nag papalahaw ako ng iyak. Lalo lamang nag igting ang pag nanais kong makasamang muli si Kuya Jorel kahit sandaling oras lamang. Miss na miss ko na siya at ito ang nag bibigay lungkot sa akin sa bawat araw na ako ay gumigising umaga. Ni minsan sa aking buhay ay hindi siya nawaglit sa aking isipan at sinisigurado kong mananatili siya dito mag pakailanman..

itutuloy…

My Super Kuya Part 36: Pag babalik

My Super Kuya

AiTenshi

Alas 3 ng madaling araw noong ako ay maalimpungatan, kaya naman marahan kong iminulat ang aking mata at doon ay laking gulat ko na wala na pala si Kuya Jorel sa aking tabi. Agad akong bumalikwas ng bangon upang hanapin ito. Hinanap ko ito sa cr, sa kanyang silid, sa kusina ngunit wala talaga. Hindi ko alam kung saan ito nag suot at wala rin akong maisip na maaari niyang puntahan sa ganitong oras. At isa pa ay naroon din ang sasakyan niya kaya’t imposible siyang umalis ng bahay.

Ipinag patuloy ko ang aking pag hahanap hanggang sa matagpuan ko ang pintuan sa likod bahay, nakabukas ito at halatang may taong dumaan. Marahil ay si Kuya Jorel iyon at nakalimutan lamang itong isara kaya naman marahan din akong lumabas ng pinto habang patuloy na hinahanap ito sa paligid. Madalim ang paligid ngunit maaliwalas naman ang kalangitan kabilang na ang makikinang na bituing nag papatingkad dito.

Sa likod ng aming bahay ay may bakanteng lote, dito ko natagpuan ang isang lalaking nakatayo habang nakatunghay sa kalawakan. Sigurado akong si Kuya Jorel ito, suot ang pantalong maong, puting manipis na tshirt at converse na rubber shoes. Laking pag tataka ko kung anong ginagawa niya nito sa ganitong oras ng kadaliman kaya naman agad ko itong nilapitan. “Kuya anong ginagawa mo dito?” tanong ko habang marahang lumalapit sa kanya ngunit tila yata wala itong naririnig. “Kuya…” muli kong pag tawag ngunit wa epek pa rin.

Nanatili pa rin si kuya Jorel sa ganoong pag kakatayo na tila ba walang paki alam sa kanyang paligid hanggang sa maya maya ay nag simula na itong kumilos. Iniluhod niya ang kanyang kaliwang tuhod at ang kanyang kamao ay marahang idinikit sa lupa habang ang kanyang tingin ay naka pako lamang sa itaas.

Tahimik..

Maya maya unti unting humangin sa kanyang kinalalagyan at kasabay nito ang pag sayaw ng lupa kung saan siya naka pwesto. Unti unting nag bitak ang lupa kung saan nakadikit ang kanyang kamao at maya maya bigla na lamang itong lumipad na parang isang rocket ship.. Sobrang bilis at halos hindi na nakita pa ang aking mga mata..

Labis akong namangha sa aking nakita ngunit may kung anong lungkot ang lumukob sa aking pag katao noong makita kong lumipad ito palayo kaya naman wala akong nagawa kundi ang tumingala nalang at doon ay tawagin ito ng paulit ulit.. Natatakot ako na baka hindi na siya bumalik at maiwan nanaman akong nag iisa.

“Kuyaaaaaaa!! Kuyaaaaaaaaa!!” ang malakas kong sigaw. “Huwag kang umalis at huwag mo akong iwan!!!”

“Kuyaaaaaa!!! Huwaaaggg bumalik kaaaaa!!”

“Sir Jonas, gising!! Nanaginip po kayo.” ang wika ng aking sekretaryo habang naka dukdok sa lamesa at tinatapik nito ang aking balikat. Kaya naman agad kong itinaas ang aking ulo at napansin kong hapon na pala

“Ayos lang po ba kayo sir?” tanong nito

“Oo naman, siguro ay stress lang ako. Maaari ka nang umuwi.” Sagot ko naman. Hindi ko lubos na maunawaan kung ano ang nais ipahiwahig ng panaginip ko iyon. Naulit nanaman ito at ngayon ay nakakaramdam ako ng matinding kaba. Namimiss ko lang ba si kuya o may iba pa itong ibig ipahiwatig sa akin? (Mababasa ang panaginip ni Jonas na ito sa Part 8: Super Hero)

Part 36: Pag babalik

Eksaktong tatlong taon at kalahati ang nag daan, malaki na ang pinag bago ng lahat, una na rito sina mama at papa na lumipad patungo sa Amerika upang mag pagamot. Noong naka lipas na apat na buwan kasi ay nadetect na si papa ay mayroon prostate cancer kaya’t bago pa ito lumala ay iminungkahi kong dalhin na ito sa mga eksperto upang maagapan. Sina Harry at kuya Jeff naman ay nakatakda nang ikasal sa susunod na buwan, napatunayan na kasi sa korte na hindi talaga sila totoong magkapatid at si kuya Jeff ay isang adopted child lamang na inilihim ng kanyang mga magulang. Malaki na rin ang nag bago sa akin, mas tumangkad ako at naging matured, madalas na rin akong mag gym at siyempre ay mas naging gwapo daw sabi nila. Sa kasalukuyan ay tatrabaho ako bilang kapalit ni papa sa kanyang iniwang kumpanya habang ito ay nag papagaling sa ibang bansa.

Tungkol naman sa planetang Earth, muling nanumbalik sa sigla ang sikat ng araw, hindi na rin ganoong kaabnormal ang panahon sa iba’t ibang panig ng mundo. Ayon sa NASA ay nawala na raw ang mga malalaking tipak ng bato na sana ay tatama sa aming planeta sa susunod na isang taon. Nasira na rin ang ilang karatig planeta katulad ng uranus, pluto at mercury. Ang sabi sa mga pahayagan at telebisyon ay tila nga raw nag karoon ng “Alien Wars” ang outer space kaya’t naganap ang mga ganitong pag kasira.

Tungkol naman kay kuya Jorel, wala akong balita sa kanya at umaasa na lamang ako na isang araw ay may darating sa mundong ito upang ibigay sa akin ang kanyang mga naiwang ala-ala, kung mayroon man. Ang pangako niya sa akin ay tatlong taon lamang siyang mawawala ngunit lumagpas na ito. Hindi ko tuloy alam kung ano na ba ang nangyari sa kanya, buhay pa ba siya o may aasahan pa ba ako? Kapag ganito ang naiisip ko ay hindi ko tuloy maiwasang umiyak at malungkot ng sobra lalo’t kung minsan ay madalas akong nakakaramdam ng matinding pag iisa.

Isang araw ay naisipan kong bumalik sa aming bahay upang hakutin ang mga natitirang gamit ni kuya para ilipat ito sa condo niya. Lahat kasi ng mga ala-ala niya mula sa damit, sapatos, gitara at mga larawan ay iniipon ko doon upang sa kanyang pag babalik ay maroon siyang mga gamit na uuwian. May kalumaan na ang aming tirahan, ang pintura nito ay kupas na at ang mga damo sa paligid ay lumago na. Hindi katulad noong nandito kami nila kuya, palaging malinis at maaliwalas ang buong paligid. Ang fountain area kung saan kami nag date ni kuya Jorel ay napuno na ng lumot at nag bitak bitak na. Habang lumalakad ako sa aming bakuran ay hindi ko maiwasang balikan ang masasayang ala-ala ng aking pamilya sa tuwing kami ay kumakain o kaya ay nag kkwentuhan lamang sa balkunahe. Anong sarap kapag sumasagi iyon sa aking ala-ala. Agad kong binuksan ang pintuan ng aming bahay, nakapag tataka lamang na wala itong kandado, ang doorknob ay sira na parang sinunog ng kung anong mainit na bagay. Balot man ng pagtataka ang aking isipan ay pinili ko pa rin pumasok sa loob nito at doon ay tumambad sa aking paningin si Apollo, naka upo ito sa sofa habang naka harap sa kanyang maliit na gadget. “Apollo?” ang tanging nasabi ko na hindi ko maitago ang pag kagulat.

“Jonas, ikaw pala. Kamusta kana?” ang natutuwang wika nito sabay yakap sa akin. “Tekka, totoo ba ito? Kailan pa kayo dumating? Nasaan si kuya Jorel?” ang tanong ko naman. “Ang totoo nun ay kagabi lamang kami dumating at hindi ko alam kung sana ka hahanapin. Abandunado na ang lugar na ito at malaki na rin ang pinag bago. Pati ikaw ay hindi ko na rin nakilala. Mukha humahabol kana sa kgwapuhan ko ah.” Biro nito.

Tawanan..

“Nasaan si kuya? Ano ang nangyari?” ang sunod sunod kong tanong. “Nasa roof top ang kuya mo, huwag kang mag alala dahil nasa mabuti siyang kalagayan.” Wika nito. “Kung ganoon ay pupuntahan ko siya!” ang excited kong tugon sabay takbo patungo sa roof na madalas naming tambayan. “Tekaaa Jonas, may sasabihin pa ako!!” sigaw ni Apollo ngunit hindi ko na ito pinakinggan pa. “Mamaya na iyan Apollo, kailangan kong makita si kuya ngayon!!! Wooooo!!” ang sagot ko habang nag lululundag sa kagalakan.

Noong mga sandaling iyon ay tila lalabas ang aking puso dahil sa matinding excitement. Tila nabura ang lahat ng aking kalungkutan at pangungulila para kay kuya. Pag katapos ng tatlong taong pag hihintay, sa wakas ay makakasama at mayayakap ko na rin siya. Matagal akong nangulila sa kanya at ngayong nandito na siya ay wala akong mapag sidlan ng ligaya. Umaapaw ang kasiyahan ko at parang daig ko pa si Pia na nanalo kanina sa Miss Universe 2015. Halos hingal kabayo ako habang pumapanhik sa hagdan patungo sa roof top. “Kuyaaaaa!!! Kuyaaaa!!! Nandito na ako!!” ang sigaw ko sa aking sarili na parang mamatay na sa labis na kasabikan.

Pag dating ko sa rooftop ay agad kong nakita si Kuya Jorel, nakatayo ito sa gilid ng harang habang naka tanaw sa kalayuan. Malaki na ang pinag bago ng kanyang anyo. Ang kanyang fit and toned na katawan ay mas lalo pang lumaki at lumobo. Ang kanyang buhok ay medyo mahaba na at naka tali lamang ito ng itim na ribon. Ewan, ngunit kung tumangkad ako ay ganoon din siya dahil palagay ko ay mas lalo pa itong lumaki kaysa sa dati. In short ay naging matured ang kanyang anyo. 22 anyos siya noong lumisan sa planetang ito at ngayon ay 25 na sya kaya’t pansin pansin ang pag babago sa kanyang pisikal na anyo. Ngunit sa tingin ko ay mas gwapo siya ngayon kaysa dati. Mas lalaking lalaki ang dating at tila hindi matitibag ng kahit na sinong babangga sa kanyang matipunong katawan. “Kuyaaaa!” ang sigaw ko habang lumalakad patungo sa kanya. Halos pumatak ang luha sa aking mga mata noong muli kong masilayan ang kanyang mukha kaya naman ang tatakbo na ako upang siya ay yakapin ng mahigpit. “Kuyaaaa!!! Kuyaaa kooo!! Miss na miss na kitaaa!! Salamat nakabalik ng ligtas!!” ang umiiyak kong salita habang nakayakap sa kanya.

Ipinahinga ko ang aking mukha sa kanyang matipunong katawan habang dinadama ang tibok ng kanyang puso. Totoo nga ang lahat ng ito!! Hindi ito isang panaginip, si kuya Jorel ay nandito sa aking harapan at ngayon ay niyayakap ko na siya ng personal.. Hindi na ito isang imahinasyon na binubuo ko sa aking isip tuwing gabi habang niyayakap ko ng mahigpit ang aking unan. “Kuya..” ang bulong ko habang patuloy sa pag iyak..

Maya maya ay gumalaw ang mga kamay ni kuya at hinawakan ang aking balikat.. Tumingin ito sa aking mukha at doon ay napansin kong tila wala itong emosyon. Hindi yata siya masaya na makita ako, o hindi man lang siya nag react. “Sino ka?” ang tanong nito habang naka tingin sa akin.

“Kuya naman, ako ito si Jonas yung kapatid mo.. Ano bang nangyayari sa iyo?” tanong ko naman habang pinag mamasdan ang kanyang blankong reaksyon. “Kapatid? Ako ang nag iisang anak ni Haring Salel. Ako si Jorel ng Roika. Wala akong naiwang kamag anak sa aming mundo.” Ang wika nito at inilayo niya ang aking katawan sa kanyang tabi.

Tila isang malakas na bomba ang sumabog sa aking harapan noong mga oras na iyon. Ano bang nangyari kay kuya Jorel? Kay tagal ko siyang hinintay ngunit noong bumalik naman siya ay hindi na niya ako maalala pa. “kuya, ako to si Jonas. Dito ka nakatira dati at mag kasama tayo palagi..hindi mo ba natatandaan yung ipinangako mo sa akin bago ka umalis at mag tungo sa planetang Bahara?” tanong ko ulit. “Wala akong alam sa sinasabi mo. Ako si Prinsipe Jorel ng Roika at wala akong panahon sa mga walang kwentang sinasabi mo.” Ang wika nito ngunit hindi pa rin ako sumuko. “Kuyaa, ano ba ang nangyari sa iyo? Bakit ka naging ganyan? Bakit?!” tanong habang patuloy na nakayakap sa kanya. “HINDI MO AKO KAPATID! NAG IISANG ANAK LAMANG AKO NI SALEL!” galit na sagot nito sabay tulak sa akin dahilan para sumadsad ang aking katawan sa sahig samantalang si kuya naman ay nag tatakbo at lumundag ito sa gusali upang makalayo sa akin.

Nasa ganoong posisyon ako noong biglang dumating si Apollo at itayo ako nito. “Jonas, ayos ka lang ba?” tanong nito dahilan para mapatingin ako sa kanya ng masama at hindi ko na napigil pa ang bugso ng aking damdamin. “Anong nangyari ka kuya Jorel? Bakit hindi nya ako maalala? Bakit nawalan siya ng memorya? Tatlong taon akong nangarap at nag hintay sa kanyang pag dating, ngunit noong mangayari ang lahat ng ito ay hindi na siya ang dating kuya ko na bumalik dito sa akin!!!. Bakit?!!” galit kong tanong habang umiiyak.

“Iyan ang nais kong sabihin sa iyo kanina. Ngunit agad kang umalis. Nais kong ipag tapat sa iyo na ang katauhan ni Jorel ay kontaminado na ang Orbin.” Paliwanag ni Apollo.

“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko

“Noong nakaraang taon ay nag karoon ng malawakang digmaan sa planetang Bahara, sinalakay ito ng mga Atrox sa pamumuno ni Axel. Dito ay nakipag laban kami para sa aming mga buhay, hindi kami maaaring matalo sapagkat kapag nasira ang planetang Bahara ay susunod na ang Earth sa listahan ng sasalakayin. Hindi pumayag si Jorel na maganap iyon dahil mahal niya ang inyong planeta kaya muli siyang nakipag laban kay Axel, patayan at madugo ang kanilang naging labanan hanggang sa mabuti ng iyong kuya ang Orbin mula sa mga kamay ng kaaway. Ginamit ni Jorel ang kapangyarihan ng kristal at sa sobrang lakas nito ay halos hindi na niya makontrol. Naitaboy niya ang mga mananakop kasama na si Axel ngunit sa kabilang banda ay hindi niya alam na mas matindi ang epekto ng kristal kapag ginamit ito bilang sandata. Nalasing sa kapangyarihan si Jorel at unti unti nitong binura ang kanyang ala-ala. Maging ang planetang Bahara ay nais na rin niya pag hari sa paniniwalang siya na ang pinaka malakas sa buong kalawakan. Ngayon ay bumalik siya rito upang sakupin ang Earth at dito siya mag tatayo ng panibagong kaharian katulad ng kanyang amang hari. Sa makatuwid at kinain na ng kapangyarihan ng Orbin ang isipan ni Jorel at naging timawa o hayok ito sa kanyang lakas. NAHIGITAN NA NI JOREL ANG LAKAS NG ISANG ROIKAN kaya’t lubha itong mapanganib.” Paliwanag ni Apollo. “Maging ako ay walang magawa kundi ang pigilan siya.”

“Kung gayon kailangan nating wasakin ang orbin!” ang mungkahi ko. “Sa tingin ko ay malabong mangyari ang bagay na iyan dahil adik na si Jorel dito. Para itong isang droga na iingatan niya dahil ito ang nagbibigay ng “heaven” feelings sa kanya. Lunod ang kapatid mo sa kapangyarihan at natatakot ako na gagamitin niya ito sa kasamaan.“ Pag sagot ni Apollo.

“Kung gayon ay paano natin mahahanap si kuya?” tanong ko ulit. “Nag lagay ako ng tracker device sa kanyang leeg noong huling beses na makaharap ko ito. Nahirapan akong lapitan siya ngunit nagawa ko pa rin. Sa ganitong paraan ay malalaman natin kung saan patungo ang kuya mo. Katulad nito, ngayon patungo sa pinaka sentro ng siyudad.” Wika ni Apollo

“Sundan natin siya!” mungkahi ko at agad naman sumang-ayon si Apollo. Muli akong pumasan sa kanya at ilang saglit lang ay narating namin ang lugar kung saan naroroon si Kuya Jorel. Lumalakad ito sa kasabay ng maraming tao, ang ilan pa nga ay napapalingon sa kanya dahil minsan syang naging isang sikat na artista sa telebisyon. Patago namin siyang sinundan hanggang sa pumasok ito sa loob ng isang bar dito ay sinalubong siya ng mga babaeng entertainer at agad siyang nilingkis ng mga ito. Kung kasing gwapo ba naman ni kuya Jorel nasa harap mo ay paniguradong lilingkis ka rin sa kanya at iyon nga ginawa ng mga babaeng iyon. Marahan kaming pumasok ni Apollo sa loob nito ay doon ay nakita ko si kuya Jorel na nasa sulok ng bar habang kahalikan ang isang babaeng naka sampa na parang unggoy sa kanyang katawan. Pangahas ang kanilang halikan, dila sa dila at laway sa laway. Ang kanang kamay ni kuya ay naka dakot sa boobs ng babae at ang kaliwang kamay naman nito ay naka pasok sa loob ng palda nito. “Taksil!! Tingnan mo ang ginagawa niya Apollo!!” ang galit ko sigaw. “Iyan ang nakatagong ugali ng iyong kuya Jorel, kabaligtaran ito ng dating siya na matapat, mapag timpi sa tukso. Ngayon ay para ito isang mabangis na hayop na susunggaban ang lahat ng nais niyang sunggaban.

Maya maya ay dinala ni kuya ang babaeng kahalikan sa tagong parte ng bar, at muli silang nag palitan ng halik doon. Pinatuwad ni kuya ang babae at maya maya ay napasigaw ito noong ipasok ni kuya ang kanyang mala trosong alaga sa ari nito. Umayuda ng mabilis si kuya na parang walang paki alam sa babae kung nasasaktan ito o naiiyak. Nasa ganoong posisyon sila ng hindi ko na napigil ang aking sarili at ako na mismo ang nag pahinto sa kababuyan nilang ginagawa. “kuya tama naaaa!!! Umuwi na tayo!!” ang galit kong sigaw dahilan para mapatigil ito sa pag bayo at inalis ang kanyang nagagalit na pag lalaki sa lagusan kung saan ito naka tarak. “Ikaw nanaman? Ano bang kailangan mo?” tanong nito.

“Sino ka ba??! Umalis ka nga dito!” ang wika ng babae ngunit hindi namin ito pinansin kaya itinaas nalang ang kanyang panty at nag walkout palayo sa amin.

“Kailangan natin mag usap. Kailangan mong makawala sa epekto ng orbin!” sagot ko naman.

“Wala akong paki alam sa mga sinasabi mo. Umalis ka sa daraanan ko bago pa kita tirisin na parang isang pulgas.” Sagot ni kuya at doon ay binitbit ako nito na parang isang laruan palabas ng bar. “Umuwi kana at baka hinahanap kana ng nanay mo.” Dagdag pa nito sabay hagis sa akin sa tabi ng basurahan. Siya naman ay bigla na lamang nawala sa kanyang kinatatayuan, batid kong lumipat nanaman ito ng lokasyon.

“Jonas, ayos ka lang ba? Kanina pa kita hinahanap ah, bakit bigla ka na lamang nawala sa aking tabi?” tanong ni Apollo. “Nasaan si kuya? Sinubukan ko siyang pigilan ngunit talaga hindi na siya ang dating kuya Jorel na kilala ko” tugon ko. “Lumayo na rito ang kuya mo, nag tungo dito roon sa kabilang siyudad. Mainam pa ay umuwi na muna tayo at mag plano kung paano natin siya maibabalik sa dati. Alam kong may paraan kaya kailangan lamang natin itong alamin.” Mungkahi ni Apollo at iyon nga ang ginawa namin. Umuwi na muna kami at doon ay nag plano kung paano ibabalik sa dati si kuya Jorel na na adik sa kapangyarihan ng Orbin.

“Alam mo bang palagi kang ikinukwento ng kuya Jorel mo sa mga taga Bahara? Palagi rin niyang bukambibig ang planetang Earth kung saan siya lumaki at nag kaisip. Naging mahirap din para sa kanya ang maka bitiw sa memoryang iyon kaya’t nahirapan siya sa kanyang training dahil hindi siya makapag focus. Ang lahat ng ginagawa niya ay para saiyo at ni minsan ay hindi ka nawaglit sa kanyang isipan. Naalala ko nga noong kaarawan mo ay nag handa pa iyang espesyal na cake para sa iyo ngunit kami kami lang din ang kumain. Jonas, huwag mo sanang isipin na nakalimutan ka ng kuya mo sa mga nag daang taon dahil hindi nangyari iyon. Ang totoo nga noon ay pinag hahandaan na niya ang pag iisang dibdib niyo kung sakaling maging matagumpay ang kanyang misyon.” Pag babahagi ni Apollo habang kumakain kami sa lamesa.

“Ganoon din naman ako Apollo, wala oras na hindi sumagi sa aking isipan si kuya Jorel. Para itong magandang sumpa na paulit ulit nag babalik sa aking panaginip. Parati rin akong nangangarap na balang araw ay muli itong lumipad pabalik sa akin at doon ay mag sasama kaming muli at hindi na mag hihiwalay pa. Kaya naman ibayong sakit ang nararamdaman ko ngayon dahil ang lahat ng ala-alang mayroon si kuya Jorel para sa akin ay tila isang bulang nag laho, at ngayon ay ibang tao na siya” tugon ko at hindi ko maiwasang mapaluha.

“Huwag kang mag alala dahil may paraan pa upang maibalik sa normal si Jorel, kailangan lamang natin maagaw ang orbin sa kanya. Palagi itong naka lagay sa kanyang bulsa kaya’t ang kailangan lamang nating gawin ay mag hintay ng tama tiyempo.” Wika ni Apollo at abang nasa ganoong pag uusap kami ay isang balita sa telebisyon ang bumualaga sa aming mga mata. Nag kakagulo daw kasi sa kabilang siyudad kung saan walang awang nilooban ang isang bangko at kinuha lahat ng pera sa mga atm machine at sa mga kaha. Ang lalaking ito ay naka suot ng itim na jacket, bonnet sa mukha at pantalong kupas. Ang nakapag tataka lamang daw ay sinasagupa nito ang mga bala, bomba at tear gas na ibinabato sa kanya. Hindi makapaniwala ang lahat sa kanilang nasasaksihan habang umuulan ng mga pasabog mula sa mga alagad ng batas.. “Si kuya Jorel!” ang wika ko habang nakita ko itong may dalang mga bag bagamat hindi naman talaga kita ang kanyang mukha.

“Iyan ang mangyayari kapag hindi natin ibawi kay Jorel ang orbin. Sa susunod ay mas malala pa diyang ang kanyang maaaring gawin. Maaari niyang pakawalan ang mga nuclear weapon ng bawat bansa o kaya ay kontrolin ang mga tao sa kanyang paligid. Nakaka kilabot ang kanyang gawin ni Jorel habang nasa ganyan siyang kalagayan.” Paliwanag ni Apollo.

“Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Paano tayong lalaban kay kuya Jorel eh adik na siya at walang nakikilala” tanong ko.

“Susubukan ko siyang pigilan. Habang ginagawa ko iyon ay kunin mo ang orbin sa kanyang katawan. Kaya mo itong gawin basta maniwala ka lamang” sagot ni Apollo at noong mga sandali rin iyon ay bumuo kami ng mga plano hanggang sa lumalim na ang gabi at kapwa kami dalawin ng antok.

Alas 3 ng madaling araw noong ako ay maalimpungatan, kaya naman marahan kong iminulat ang aking mata at doon ay laking gulat ko na makita ko si kuya Jorel na nag lalakad sa labas ng bakuran kaya naman agad akong bumalikwas ng bangon upang sundan ito. Tila may kakaiba sa aking pakiramdam at pakiwari ko ba ay nakita ko ang eksenang ito.

Tahimik akong lumakad at nag patuloy sa pag sunod kay Kuya Jorel.

Sa likod ng aming bahay ay may bakanteng lote, dito ko natagpuan ang isang lalaking nakatayo habang nakatunghay sa kalawakan. Sigurado akong si Kuya Jorel ito, suot ang pantalong maong, puting manipis na tshirt at converse na rubber shoes. Laking pag tataka ko kung anong ginagawa niya nito sa ganitong oras ng kadaliman kaya naman agad ko itong nilapitan. “Kuya anong ginagawa mo dito?” tanong ko habang marahang lumalapit sa kanya ngunit tila yata wala itong naririnig. “Kuya…” muli kong pag tawag ngunit wa epek pa rin.

Nanatili pa rin si kuya Jorel sa ganoong pag kakatayo na tila ba walang paki alam sa kanyang paligid hanggang sa maya maya ay nag simula na itong kumilos. Iniluhod niya ang kanyang kaliwang tuhod at ang kanyang kamao ay marahang idinikit sa lupa habang ang kanyang tingin ay naka pako lamang sa itaas.

Tahimik..

Maya maya unti unting humangin sa kanyang kinalalagyan at kasabay nito ang pag sayaw ng lupa kung saan siya naka pwesto. Unti unting nag bitak ang lupa kung saan nakadikit ang kanyang kamao at maya maya bigla na lamang itong lumipad na parang isang rocket ship.. Sobrang bilis at halos hindi na nakita pa ang aking mga mata.. “Kuyaaaaaaa!! Kuyaaaaaaaaa!!” ang malakas kong sigaw. “Huwag kang umalis at huwag mo akong iwan!!!”

“Kuyaaaaaa!!! Huwaaaggg bumalik kaaaaa!!” ang sigaw ko ngunit malayo na ito.

“Jonas!!” ang narinig kong sigaw ni Apollo habang tumakbo ito patungo sa akin. “susundan ko si Jorel at pipilitin ko siyang sumama sa akin. Mag kita tayo sa Roof top at dalhin mo ang lahat ng mga bagay na mag papa alala sa kanya ng dating siya. Kumilos kana! Ngayon na!!” wika ni Apollo at mabilis din itong lumipad patungo kung saan si kuya lumipad. Samantalang ako naman ay nag aapura sa pag balik sa condo upang hakutin ang lahat ng mga ala-alang naipon ni kuya, mula sa mga regalo, scrap book, at mga larawan naming magkasama. Isa ito sa napag usapan namin ni Apollo, may posibilidad raw na maibalik ang dating ugali ni kuya Jorel kung ipapa kita namin ang mga ala-ala na kahit kailan ay hindi nya maiwaglit sa kanyang puso at isipan. Sana ay maging epektibo ito at huwag mauwi sa marahas na labanan.

Itutuloy..

My Super Kuya Part 37: Ala-ala

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

My Super Kuya

AiTenshi

Dec 21, 2015

Part 37: Ala-ala

Katulad nga ng set up, agad akong nag punta sa roof top kung saan kami madalas nakatambay ni kuya Jorel noong bago ito umalis at mag tungo sa kalawakan. Dito ay dala ko ang lahat ng aming mga ala-ala mula sa mga larawan, mga album nya, damit, at pati scrap book na kanyang ginawa ay binitbit ko na rin. Hindi ko alam kung magiging epektibo ito ngunit malaki ang pag nanais kong maibalik si kuya sa dati kaya naman lahat ay gagawin ko para lamang maging normal muli ang aming pag sasama.

Madaling araw ito, at ramdam ko pa rin ang lamig ng paligid, mahangin sa itaas ng rooftop ngunit tahimik at tanging kuliglig lamang ang ingay na iyong maririnig. Maganda ang siyudad kapag ganitong oras, parang hindi ito nasira dulot ng sunod sunod na pag ulan ng bulalakaw. Habang hinihintay ko ang pag dating nina Apollo at kuya Jorel ay hindi ko maiwasang mapabuntong hininga, pilit kong kinakalma ang aking sarili. Tila yata sinusubok ng mga balakid ang aming relasyon kaya kahit kailan ay hindi ako nag karoon ng payapang pag iiisip. Minsan nga ay naiinggit ako kina Harry at Kuya Jeff dahil napaka perpekto ng kanilang samahan, walang mabigat na problema at wala rin sci-fi na aksyon, walang digmaan, super powers at space ship. Yung tipong simple lang.. silang dalawa lang.. habang pinag sasaluhan ang masayang mundo.

Ilang minuto rin ako sa ganoon pag iisip bago tuluyang lumanding sina Apollo at Kuya Jorel. Wala akong ideya kung saan sila inabot, basta ang mahalaga ay may tyansang maisakatuparan ang aming mga plano. Wala namang mawawala kung susubukan eh. Basta huwag lamang itong mauwi sa madugong labanan kundi ay ayawan na.. “Anong pag uusapan natin Apollo? At bakit nandito ang kutong lupang ito? Huwag mo akong abusin dahil lang sa kalahi kita” matigas na wika ni kuya Jorel

“Jorel, nais ka lamang naming kausapin, tungkol sa pag katao mo.” Tugon ni Apollo. “Anong pag katao ang pinag sasasabi mo dyan? Walang nag bago sa akin.. Sadyang natutunan ko lamang kung paano gamitin ang aking abilidad. Sumama ka na lamang sa akin Apollo, pag harian natin ang planetang ito, planeta mga unggoy at buwaya.” Pang eenganyo ni kuya habang iaabot ang kamay ng kanyang gabay.

“Hindi maaari Jorel, dahil ang mundong ito ay iyong tahanan ang ang batang iyon ay iyong pamilya at mapapangasawa sa hinaharap. Siya ang dahilan kung bakit ka sumama sa akin sa planetang Bahara upang makipag digma.” Wika ni Apollo dahilan para mapakunot ang noo ni kuya. “Mapangasawa? Putang ina! Iyan?! Lalaki yan eh, lalaki rin ako! Hindi maaari ang sinasabi mo!” natatawang wika ni kuya.

Natahimik ako at panandaliang nawalan ng kibo, tila tinusok ng kung anong matigas na bagay ang aking dibdib habang pinakikinggan ang mga masasakit na salitang sinasabi ni kuya Jorel tungkol sa dati naming relasyon na hanggang ngayon ay labis ko pa ring iniingatan. Yung tipong tila ako nalang yata ang pilit kumakapit dahil ang lahat ay bumitaw na rin kabilang na rito tadhana. “Nag bibiro lang si Apollo, hindi ako ang mapapangasawa mo. Kapatid mo ako at ito ang mga patunay na minsan ay naging parte ka ng buhay namin.” Ang wika ko bagamat nag sisimula ng tumulo ang aking luha dahil sa matinding sakit.

Una kong ipinakita sa kanya ang larawan namin kasama sina mama at papa. “Iyan ang larawan natin, kasama natin sina mama at papa. Ang dalawang iyan ang nag alaga at nag palaki sa iyo noong ipinadala ka dito sa aming mundo. Ang dalawang iyan ang tumayong magulang mo at gabay habang ikaw ay lumalaki at nag kakaisip.

Ikalawa kong ipinakita ay ang mga larawan namin, photo album, at pati scrap book na kanyang ginawa ay ipinakita ko rin at hindi naman ako nabigo dahil inisa isa niyang tingnan ang mga ito. Pati CD album niya at ilang video clips sa mga show ay ipinanood ko rin ko rin upang makatiyak na maaalala niya ang dating siya, “Ang lahat ng ito ay ang mga naipon mong ala-ala mag buhat noong ikaw ay nanirahan dito sa aming daigdig. Mahal na mahal ka namin kuya, at wala kaming ibang hiniling sa mga bituin kung hindi ang bumalik ka sa aming piling. Gabi gabi akong sumisilip sa kalawakan gamit ang aking munting teleskopyo at nag babaka sakali akong makita kita doon bagamat alam kong imposible itong mangyari. Umuwi kana kuya.. Bumalik kana sa dati paki usap.. Miss na miss na kita.” Ang mangiyak ngiyak ko salita habang isa isang inilalahad sa kanya ang mga bagay na nag lalaman ng kanyang mga dating kagamitan.

Tahimik..

Nawalan na kibo si kuya Jorel at pakiwari ko ay nag iisip ito. Sana ay epektibo ang ginawa kong pag papakita ng mga munting ala-ala namin habang kami ay mag kakasama pa. Sana ay muli niyang maisip na ang mundong ito ay kanyang tahanan at handa siyang mag sakripisyo para dito. “Please kuya, bumalik kana sa dati” wika ko pa habang nakatitig sa kanyang blankong mukha. Umaasa ako na muling matatauhan si kuya Jorel sa pamamagitan ng pag alala sa kanyang nakaraan ngunit nag kakamali pala ako dahil tinitigan lamang niya ang mga ito at isa isang sinunog kamit ang apoy sa kanyang mata kaya naman sa sobrang pag kabigla ay isa-isa ko ring pinulot ang mga ito at nagawa ko pang hubarin ang damit upang patayin ang apoy sa mga gamit na itinuring kong mahalagang yaman kabilang na ang kanyang scrap book na nag tamo ng bahagyang sunog. “Ang sama mo kuya!! Ang sama mo!!! Ang lahat ang ito ay mga ala-alang iniwan mo sa akin, ito lang ang tanging kayamanang mayroon ako!! Bakit mo sinunog?!!!” ang sigaw ko.

“Wala akong paki alam sa mga ala-alang iyan! Lahat ng iyan ay basura!! Ako si Jorel ang pinaka malakas sa buong kalawakan! Ang aking kapangyarihan ay maihahambing sa isang Diyos!! Hindi ko kailangan ng mga basurang iyan at hindi ko kayo kailangan sa buhay ko!” ang pag mamalaki nito dahilan para mapikon ako at sugurin ko ito. “Ang sama mo!!! IBALIK MO ANG KUYA KOOO!! IBALIK MOOOO!!! Hindi ikaw iyang kuya!! Paki usap gumising kaaaa!!!!” ang sigaw ko habang hinahampas ito sa kanyang matipunong dibdib. “PATAY NA ANG KUYA MO!!! AT KAHIT NA KAILAN AY HINDI NA SIYA BABALIK!!” ang malakas na sigaw nito sabay tulak sa akin dahilan para tumilapon ako sa pader ng gusali,

Habang nasa ganoong pag kakasadsad ako ay nakita ko naman si Apollo na pinipigilan si Kuya Jorel dahil muli nanaman akong susugurin nito. Hawak ni Apollo ang dalawang braso ni kuya dahilan para pansamantalang mapahinto ang katawan nito sa pag kilos. “Jonas!! Ngayon na!!!” ang sigaw nito kaya naman ang tatakbo ako patungo kay kuya at doon ay pilit inagaw ang kwintas na nakasabit sa kanyang leeg.Nag pupumiglas si kuya habang patuloy na sinisiko si Apollo sa kanyang tagiliran habang ako naman ay parang snatcher na nag tatakbo palayo noong makuha ko ang aking pakay. Dito ko tuloy naalala yung pinag usapan namin ni Apollo tungkol sa kwintas na ito.

“Kung hindi natin maaagaw sa kanya ang Orbin, kailangan ay makuha natin ang kwintas na ibinigay ng kanyang ina. Naalala mo ba ang Talin na bato sa likod nito ay may kakayahang ibalik ang memorya ng isang tao sa pamamagitan ng pag durog nito at pag saboy sa kanyang mukha na parang alikabok.

“ANG ASUL NA BATO ay sumisimbolo sa PAGMAMAHAL, ito ang iyong alala, kung dumating man ang panahon ay maligaw ka ng landas gamitin mo ito upang aalahin kung sino at ano ka bilang tao, bilang anak ko at bilang ikaw. “

“Tama, kung gayon ay may pag asa nang maibalik sa normal ang pag iisip ni kuya Jorel kapag nagawa natin itong agawin? Teka kung iyon ay buhay pa tayo, malakas si kuya at kaya nya akong durugin na parang asin sa isang pitik lamang.” Pag aalala ko

“Kaya nga, pag nakuha mo ito ay tumakbo kana agad ng mabilis at mag tago dahil tiyak na iyon nga ang mangyayari sa iyo pag naabutan ka nya,” pananakot ni Apollo. “Eh kung ikaw nalang kaya ang tumakbo tutal ay mabilis ka naman kumilos at nakakalipad ka pa” mungkahi ko naman. “hmmm, pwede rin iyang naisip mo, basta ba ikaw ang pipigil sa kuya mo eh” natatawang sagot nito.

Napanguso ako sa mungkahi ni Apollo “ Edi mas mahirap naman yata ang gusto mong ipagawa sa akin, sa sobrang lakas ni kuya ay baka mag kalasag lasag ang buto ko pag nag kataon.“ Pag mamaktol ko. “Oh edi mamili ka, tatakbo ka at mag tatago na parang isang daga, o pipigilan mo ang kuya mong abnormal at mag kakalasag-lasag ang iyong buto?” naka ngising tanong nito. “Wala na bang ibang option?” tanong ko ulit.

“Wala na Jonas. Kaya mamili kana kung ano ang nais mong gawin, baka naman kasi isipin mo ay iniisahan kita” dagdag ni Apollo. “Edi ikaw na lamang ang pumigil kay Kuya Jorel, gagawin ko naman ang makakaya ko upang makalayo sa kanya at makapag tago.Ano deal na ba?” tanong ko sabay lahad ng aking kamay. “Madaya ka rin eh hano. Sige deal..” ang sagot ni Apollo at nakipag kamay ito sa akin.

Iyon nga ang set up, pag ka kuha ko ng kuwintas ay agad akong nag tatakbo palayo sa rooftop ng gusali, nag kakadarapa akong bumaba ng hagdan upang mabilis na makapag tago sa mga abandunadong silid ng lumang gusali. Para akong isang dagang kosta na nag susumiksik upang hindi mahuli ng pusa kaya naman lahat ng posibleng taguan ay pinuntahan ko upang maging ligtas lamang. Habang nasa ganoong pag tatago ako ay isang malakas na pag sabog ang aking narinig mula sa itaas ng gusali, nabigla ako dahil umuga ang lupa at bahagyang nag dulot ito ng pag yanig. “Jusko RIP Apollo.” Ang sigaw ko sa aking sarili sabay sign of the cross.

Ilang saglit din ako sa ganoong pag tatago hanggang sa marinig ko si Kuya Jorel na bumababa ng hagdan at sumisigaw ito “Mag tago ka lang dyan bubuwit.. Siguraduhin mo lang na hindi kita makikita dahil kung hindi gagawin kitang inihaw na daga.” Ang pananakot nito habang isa isang pinapasabog ang naka harang sa kanyang harapan. Ako naman ay abala sa pag durog ng Asul na bato na galing sa kwintas ni kuya Jorel. Matigas ang talin na hindi ito kayang wasakin ng kahit na anong bagay sa aking paligid, sinubukan ko rin kagatin ito ngunit wala talaga. Para itong isang metal na hindi basta basta nasisira. “Kapag nakita kita ay gagawin kitang abo kagaya ng mga basurang ipinakita mo sa akin kanina” narinig ko pang salita nito kaya naman mas lalo akong nag sumiksik sa isang abandunadong cubicle. Nabigo akong gawing pulbos ang kristal kaya naman itinago ko na lamang ito sa aking busla upang hindi makuha ni kuya.

Habang nasa ganoong posisyon ako ay laking gulat ko ng bigla na lamang umangat ang kubli sa abandunadong cubicle kung saan akong naka tago at doon ay nakita ko si Kuya Jorel na naka tingin sa akin “SURPRISE!” ang wika nito at mabilis na dinampot ang aking katawan na parang isang kuting. “Bitawan mo ko!!!” pag pupumiglas ko. “Ikaw bubuwit ka, kanina ka pa namumuro sa akin ah, akin na ang kwintas ko!!” sigaw nito habang bitbit pa rin ang aking katawan at palabas kami ng lumang gusali.

Ibinigay ko sa kanya ang kwintas ngunit wala na ang asul na talin dito dahil naitago ko na ito. Salamat na lamang dahil hindi nya ito napansin. “bitiwan mo ko kuya!!!!! Bitiwan mo kooooo!!!” ang sigaw ko habang sinisipa ito. “Hindi mo ko kuya!!!At hindi kita kapatid!! Tahimik!” ang sigaw din nito at ambang susuntukin ako ng bigla na lamang siyang pigilan na Apollo. “Jorel ordinaryong tao lamang ang batang iyan. Ikamamatay nya kung sakaling tumama ang suntok mo sa kanyang katawan. Kapatid mo ang isang iyan at nais lamang niyang bumalik ka sa dati!” wika ni Apollo. “Ah kung ganoon ay pinag kakaisahan nyo ako? Tangina Apollo, kalahi pa naman kita.. Huwag mo akong pipikunin dahil baka unahin kitang ilibing sa lupa.” Galit na salita ni Kuya Jorel.

Habang nasa ganoong pag tatalo ang dalawa ay naka kuha ako ng tiyempo kaya naman agad kong dinukot ang asul na talin at isinampal ito ng malakas sa noo ni kuya Jorel dahil para mapatingin ito sa akin ng masama, wala itong naging epekto at para pang ninoohan ko lang sya. “Gago ka talaga hano?” ang galit na salita nito habang naka pakat pa rin sa noo nya ang asul na kristal kaya nag mukha nitong indian. “May lamok kasi kuya, peace!” ang wika ko naman at doon ay biglang umilaw ang kristal sa kanyang noo dahilan para balutin ng asul na liwanag ang buong paligid. Napasigaw si kuya Jorel at para itong nawawala sa balanse at bago ito tuluyang tumumba ay inihagis nya ako ng malakas sa mga sirang gusali dahilan para bumalandra ang katawan ko dito at tumusok ang aking balikat sa naka usling bakal. Tagos ito at pakiwari ko ba ay para akong barbie Q na itinuhog sa stick. Ang aking paa naman ay nadaganan ng malaking bato kaya’t pakiwari ko ay napilay ito.

Napasigaw ako sa matinding takot habang tumitilamsik ang dugo sa aking katawan. “Jonas?!! Nasaan kaaa?!” sigaw ni Apollo ngunit tila hindi na ako makapag salita pa ng diretso dahil sa sakit, halos puro unggol at impit na daing lamang ang lumalabas sa aking bibig habang pilit kong iniaalis ang aking katawan sa pag kaka tuhog. “Arrghhhhhhhh!!!!!”

Makalipas ang ilang minuto ay tuluyang humupa ang asul na liwanag sa aming paligid, dito agad kong nakita si kuya Jorel na bumabangon at lumalakad patungo sa aking kinalalagyan. Wala epekto ang kristal dahil halos ganoon pa rin ang kanyang awra, pakiwari ko tuloy ngayon ay mas tumindi pa ang kanyang galit sa akin kaya heto lumalakad na siya sa aking harapan upang ako ay gantinhan. Wala naman akong ibang pamimilian kundi ang tiisin ang sakit habang pilit iniaalis ang aking sarili sa pag kakatuhog, agos ang dugo at ibayong kirot ang aking nararamdaman. “ARRRGGHHHHHHHH!!!” isang malakas na sigaw at tuluyan na akong nakalaya mula sa matulis na bagay na sumira sa aking katawan. Inialis ko rin ang batong naka dagan sa aking paa at mabilis na tumakbo palayo.

Nakakatuwa lamang isipin na dati ay palagi ako tumatakbo palapit kay kuya Jorel kaibahan naman ngayon na tumatakbo ako palayo sa kanya. Kung dati ay pinoprotektahan niya ako ngayon naman ay nais niya akong burahin sa mundo. Napaka mapanuya talaga ng buhay ng tao at ito ang nararanasan ko ngayon. Paika-ika akong lumakad palayo kay kuya, tumutulo ang dugo sa aking nilalakaran at makailang beses na rin akong nadapa ngunit hindi ko ito iniinda patuloy lamang ako sa pag takas habang siya naman ay patuloy sa pag sunod sa akin. Malayo layo rin ang aking nalakad hanggang sa tuluyang bumigay ang aking binti at masadsad ako sa lupa. Dapa ang aking katawan at iyon ang dahilan para maabutan ako ni kuya Jorel sa aking kinalalagyan. Noong mga sandaling iyon ay wala akong nagawa kundi ang maiyak nalang at sigawan ito. “Umalis ka para iligtas ang mundo, para protektahan ako.. Pinayagan kita dahil nangako ka sa akin na babalik ka. OO, bumalik ka nga pero hindi na ikaw ang taong kilala ko at iyon ang dahilan kung bakit ako umiiyak ngayon. Ngayon ay nag sisisi ako na ipinahiram ko ang aking mundo sa iba.. ako tuloy ang nawalan at hindi sila. Hindi ko na kailangan ito at hindi na rin ako aasa sa mga pangako mo! HUWAD!!” ang sigaw ko sabay hubad ng aking singsing at ibinalibag ko ito sa kanyang mukha.

Nanatili pa ring nakatayo si kuya sa aking harapan, maya maya ay kumilos ito at pinulot ang singsing saka niya tinitigan samantalang ako naman ay pinipilit bumangon habang itinutukod akong mga kamay. Tumutulo ang dugo sa lupang aking kinalalagyan at ang aking damit ay halos maging pula na rin. Patuloy ako sa pag iyak ngunit mas nangingibabaw ang sakit sa aking dibdib. Para itong sasabog sa kawalan ng pag asa kaya naman noong mga sandaling iyon ay isinuko ko na rin ang lahat. “Ayos na rin siguro na mamatay ako sa kamay ng taong mahal ko..” wika ko habang pinag mamasdan ang mukha nito

Tahimik..

Nag simulang gumalaw si kuya Jorel at lumalapit ito sa aking harapan habang hawak ang singsing. Hinawakan nito ang aking mukha at umamba suntok. Tila mukha ko kaya ang kanyang nais puntiryahin para patay agad kaya naman ipinikit ko na lamang aking mga mata noong kumilos ang kanyang kamao pa landing sa aking mukha. Sa kanyang lakas ay maaari nitong burahin nalang aking ulo at sa ganoong paraan ay wala na akong mararamdaman pa. Nag tuloy tuloy sa pag landing ang kanyang kamao hanggang sa maya maya ay maramdaman ko nalang na ikinulong niya ako sa kanyang bisig at kasabay nito ang isang salita.. “Jonas..” pag tawag nito sa aking pangalan.

Muling tumulo ang luha sa aking mga mata habang naka kulong sa kanyang bisig, “ang tinig na iyon.. ang malambing at magandang boses ni kuya Jorel kapag siya ay nag sasalita ay muling napakinggan.” Ang bulong ko sa aking sarili kaya naman gumalaw din ang aking duguang kamay at niyakap ko ito ng mahigpit. “Welcome back, kuya Jorel.”

Itutuloy..

My Super Kuya Part 38: Sumpaan

My Super Kuya

AiTenshi

Muling tumulo ang luha sa aking mga mata habang naka kulong sa kanyang bisig, “ang tinig na iyon.. ang malambing at magandang boses ni kuya Jorel kapag siya ay nag sasalita ay muling napakinggan.” Ang bulong ko sa aking sarili kaya naman gumalaw din ang aking duguang kamay at niyakap ko ito ng mahigpit. “Welcome back, kuya Jorel.”

Part 38: Sumpaan

“Tol, mabuti naman at gising kana” bati ni kuya habang naka ngiti, ang kanyang gwapo at maaliwalas na mukha ang sumalubong sa pag mulat ng aking mga mata. Sinuklian ko rin ang kanyang ngiti at hinaplos ito sa kanyang pisngi. “Kumusta ang pakiramdam mo?” ang tanong nito habang niyayapos ang aking ulo. “Mabuti na kuya, teka ikaw na ba talaga iyan?” tanong ko habang seryosong nakatingin sa kanyang mga mata.

“Ako na to Jonas, salamat sa asul na bato na siyang nag balik ng aking ala-ala, at syempre salamat sa iyo at kay Apollo.. Kung wala kayo ay baka tuluyan na akong nalayo ng landas.” Wika ni kuya habang isinusuot ang singsing sa aking daliri. “Teka, nasaan si Apollo?” tanong ko naman.

“Nandito ako, nag papahinga. Bali lang naman ang tatlong tadyang ko at pati ang aking braso ay napinsala rin. Masyadong malakas itong si Jorel kaya’t ganito ang inabot ko” wika ni Apollo na tila nag mamaktol habang nakahiga sa kabilang kama at nag papahinga. “Pasensya kana Apollo, hindi ko alam ang ginagawa ko noong mga oras na iyon. Ni hindi ko nga matandaan kung paano kita nasaktan” wika ni kuya

“Eh ano pa nga bang magagawa ko” muling pag mamaktol nito dahilan para matawa kami ni kuya Jorel.

Tahimik..

Lumingon sa akin si kuya at niyapos nito ang aking pisngi.

“Namimiss kita tol, masaya akong makita kitang muli” malambing na salita ni kuya at nahiga ito sa aking tabi. Iniunat niya ang kanyang braso at dito nya ako pinahiga. “Payakap nga sa baby bro ko” bulong pa nito at doon ay niyakap nya akong mahigpit sabay halik sa aking labi. “Masaya ako na makitang maaayos kana kuya. Ang laki ng pinag bago mo, mas naging gwapo ka pa kaysa dati at mas lumakas” tugon ko habang pinipisil pisil ang pisngi nito. “ikaw rin naman e, parang hindi na kita baby bro, hindi kana mukhang baby. Malaki na ang katawan mo at tumangkad ka pa lalo. Dapat sayo ay “asawa” na ang tawag ko.“ Natatawang wika nito sabay halik sa aking pisngi. Napuno ng lambingan ang buong silid, syempre si Apollo ay natulog na lamang dahil wala naman siyang paki alam sa amin. Halik dito, laplapan doon iyan ang ginawa namin ni kuya Jorel buong mag hapon. Hindi ko rin maitago ang labis na kaligayahan sa aking puso dahil pakiramdam ko ay muling nabuo ang aking pag katao. Masaya ko ring ibinalita kina mama at papa na nakauwi na si kuya Jorel at halos mapaiyak silang dalawa noong makausap nila ito. Nagiging maayos na ang lagay ni papa at bumubuti na raw ang pakiramdam nito kaya’t sa susunod na buwan ay maaari na silang maka uwi.

Noong araw ding iyon nag kwentuhan kami ni kuya tungkol sa mga ginawa ko noong mga nakakaraan taon na wala siya sa aking tabi. Naibalita ko rin sa kanya ang nakatakdang pag iisang dibdib nina Harry at Kuya Jeff sa susunod rin buwan at labis naman niya itong ikinatuwa. Syempre nabanggit din niya ang samin at aayusin daw namin ito pag uwi ng aming mga magulang dito sa bansa, kung gusto ko raw ay mag punta na kami ngayon sa Amerika sumakay na lamang ako sa kanyang likuran, instant eroplano lang ang peg nitong kuya slash kasintahan ko. Binalikan din ni kuya ang naging buhay niya sa ibang planeta noong nakalipas na dalawang taon, at habang nag kkwento ito ay hindi ko maiwasang mapatitig ng husto sa kanyang gwapong mukha na para bang napasa ilalim ako sa kanyang mahika.

“Hindi naging madali sa akin ang tumira sa ibang planeta, Una ay dahil malayo ako sa iyo at sa aking mga magulang. Hindi ako sanay na hindi ka nasisilayan o nahahalikan kapag gumigising ako sa umaga. At iba rin ang oras doon, mas matagal ito kaysa sa planetang Earth. Ang dalawang araw doon ay katumbas lamang ng isang araw dito kaya’t natagalan ang aking pag dating. Ikalawa ay dahil sa pressure na dulot ng pagiging “tagapag ligtas”, ang lahat ay umaasa sa akin, ang lahat ay nakadepende sa akin kaya’t kinakailangan ko ng sapat na training upang ma meet ko ang expectation nila sa akin. Lahat ng hirap ay pinag daanan ko upang maging malakas at walang kapantay. Nandyan yung ibinibitin ako sa bunganga ng bulkan, inilulubog sa tubig o sa yelo ng matagal na oras hanggang makasanayan ito ng aking katawan. Ang lahat ng ito ay kinaya ko dahil ginawa kitang inspirasyon sa lahat ng oras. Sa bawat araw na dumaraan ay labis akong nangungulila sa iyo dahil wala ka sa aking tabi kaya’t wala akong magawa kundi ang kuhanin ang larawan mo at halikan ito bago ako matulog. Sa ganitong paraan ay maiibisan ang sakit at lungkot na aking nadarama dulot ng malayong distansya sa ating pagitan.

Sa pag lipas ng mga buwan ay sumapit na ang pag sakalay ng mga Atrox sa planetang Bahara, ang totoo nun ay nalaman lamang nila na nandoon ako kaya’t inuna nila itong wasakin bago ang planetang Earth na aking tirahan.Ngunit malalakas ang loob ng mga taga Bahara dahil alam nilang nandoon ako at malakas ang kanilang pananalig sa akin. Dito ay muli kami nag harap ni Axel at halos mag kamatayan kami dahil sa madugong labanan sa aming pagitan. Naagaw ko sa kanyang mga kamay ang Orbin at ginamit ko ang lakas nito upang itaboy ang mga Atrox sa planetang iyon. Sa unang pag kakataon ay may nagtagumpay na planeta upang itaboy ang mananakop na Autotrex dahil wala pang nakakagawa nito sa kasaysayan. Ang kapalit ng pag gamit ko sa lakas ng orbin ay ang aking memorya, kinain nito ang lahat ng ala-alang mayroon ako at ipinalit lamang ang detalyeng ako ay anak ni Haring Salel ng Roika at ako ang pinaka makapangyarihan sa buong galaxy. Sadyang nakaka akit at nakakalasing ang orbin kapag ginamit ito isang nilalang.

Bumalik ako dito sa planetang Earth upang mag tayo ng bagong Roika na aking pag haharian. Mag lalahi ako at muling bubuhayin ang aming planeta, iyon ang misyon na tumatak sa aking isipan. Hindi ko alam na sinundan ako ni Apollo dito at nakipag tulungan siya sa iyo upang maibalik ako sa dati. Utang ko sa inyong dalawa ang lahat.. Maraming salamat sa pag babalik ng dating ako, at patawarin mo ako kung muli kang napahamak at nasaktan ng dahil sa akin tol.. Mahal na mahal kita.“ Pag sasalaysay ni kuya Jorel at muli niya akong ginawaran ng yakap at halik sa labi.

At dahil nga miss na miss namin ang isa’t isa ay nauwi nanaman sa mainit na pag tatagpo ang lahat, halos pareho kaming sabik na sabik na makapaling ang bawat isa kaya naman umaatikabong halikan at yakapan ang naganap noong mga sandaling iyon. Habang nag niig kami ni kuya Jorel ay hindi ko maiwasang umiyak dahil sa hindi maipaliwanag na kaligayahan. Ang aking pangungulila ng maraming tao ay parang isang bulang nag laho at napalitan ito na ibayong tuwa na hinding hindi mapapantayan ng kahit na anong bagay. Muli namin pinadama sa isa’t isa ang aming pag mamahal at sa bawat oras na lumilipas ay mas lalo pa itong nag iigting.

“Salamat sa pag babalik mo kuya, ni minsan ay hindi ako bumitaw sa pag asa na muli kitang mayayakap at makakasama. Walang oras na hindi kita inisip.. Sana ay huwag kana mawalay pa sa akin. Dito ka nalang please… kailangan kita.” Ang wika ko habang naka higa sa braso ni kuya Jorel sa rooftop ng lumang gusali kung saan kami madalas tumatambay. Nag latag kami ng kumot dito at humiga upang mag star gazing.

“Huwag kang mag alala dahil hindi na ako lalayo pa sa tabi mo. Dito lang ako at aalagaan kita habang buhay. Sumpa yan tol.. Sumpang mamahalin kita ngayon, bukas at sa susunod na araw at sa susunod pa at sa mga susunod pa hanggang wala nang matirang araw sa mga buhay natin.. Paano ko ba mapapatunayan sa iyo na nandito lang ako at hindi ako aalis? Sapat na bang mahalin lang kita mag pakailan pa man?” ang wika ni kuya sabay yakap sa akin.

“Yung nandito ka lang at nasisilayan ko ang mukha mo pag umaga ay sapat na sa akin kuya. Sana ay wala nang katapusan ang kaligayahan ko nadarama ngayon. Abot langit ang saya ko ayyy hindi pala, lagpas langit at abot na nito ang mga bituin sa kalawakan at katulad nila ay hindi kukupas ang pag mamahal ko sa iyo. Mananatili itong kumikinang hanggang sa huling aking bahagi buhay” tugon ko at doon ay muli nag yakapan.

Tahimik..

“Ang ganda no?” ang wika ko habang pinag mamasdan ang mga kumpol na bituin sa kalangitan. “Mas maganda iyan kung titingnan mo ng malapitan.” Naka ngiting wika ni kuya sabay tayo at mabilis na kinarga ako sa kanyang likuran. “Tekaaa kuya… baka mahulog ako!” ang wika ko habang tumatawa ng malakas. “Hindi ka mahuhulog, ipapasyal lang kita” sagot naman niya at bigla itong sumibat paitaas sa ere. “WWWOOOOOOOOOOOO!” ang sigaw ko habang sinasalubong ang malamig at malakas na hangin. “Ayos ba tol?” tanong ni kuya habang tumatawa. “Opo!! Ang saya!!!” sigaw ko rin na hindi maitago ang kaligayahang nadarama.

“Mas maganda sana ang pag lipad kung may music!” request ko naman dahilan para matawa si kuya at pinadukot nito ang kanyang cellphone sa bulsa ng kanyang gadget at saka siya pumili ng kanta mula sa kanyang playlist at ito ang nag silbing background music namin habang lumilipad sa kalangitan.

Angels or Devils

Dishwalla

And this is the last time That I’m ever gonna come here tonight And this is the last time I will fall Into a place that fails us all inside

Well I can see the pain in you And I can see the love in you And fighting all the demons will take time It will take time

The Angels they burn inside for us And are we ever, are we ever gonna learn to fly The devils they burn inside of us And are we ever gonna come back down, come around I’m always gonna worry about the things that could break us

If I want to give in and give it up and then I take a breath, make it deep and ’cause it might be the last one you get Be the last one that couldn’t make us cold, you couldn’t make us cold I’m always gonna worry about the things that couldn’t make us cold

Tumaas kami ng tumaas sa kalangitan hanggang sa makita ko na ang buong siyudad, makulay ito at maliwanag, ito na yata ang pinaka magandang tanawing nakita ko sa buong buhay ko. Hindi ko tuloy maiwasang yakapin si kuya ng mahigpit at bilang ganti ay hinahalikan ako nito habang ngumingiti ng matamis. Muli kaming lumipad pa taas hanggang sa lumagpas na kami sa mga ulap at dito ay nakita ko ng malapitan ang mga kumikinang na butuin sa kalawakan. Ibang klase ang mga ito, mga batong nasisinagan ang araw at nagiging maliwanag sa gitna ng gabi. “Ang ganda kuya… salamat po” ang wika ko habang ninanamnam ang magandang tanawin sa itaas. “Walang ano man baby bro, kung gusto mo ay ikutin natin ang buong mundo e” pag yayabang nito.

“Weh, kaya mo?” tanong ko naman. “Medyo kaso dapat ay may stop over saka dapat may lagi akong may kiss at sex sayo.” Biro nito sabay halik sa aking pisngi. “Kuya naman, malaki yan e, hindi pwedeng madalas” pag mamaktol ko at doon ay nag tawanan kami.

“I love you Jonas..” seryosong wika ni kuya habang naka tingin ng tuwid sa aking mga mata. “I love you too kuya Jorel” sagot ko at muli kaming nag palitan ng halik habang nasa ere.

Marami pa kaming pinuntahan ni kuya, halos naikot namin ang buong Pilipinas ng walang kahirap hirap. Iba klase talaga kapag may kapatid kang superman dahil lahat ng bagay ay posible basta siya ang iyong kasama. Halos ilang oras din kaming namamasyal ni kuya, minsan ay napapag tripan din naming sumabay sa mga eroplanong ang dadaan at kakaway sa ilang pasaherong naka tingin sa bintana kaya naman nagugulat ang mga ito ang ginigising ang kanilang mga katabi, natural, ikaw ba naman ang makita ng mga taong lumilipad ay bakit hindi ka maloka. Basta tawanan lang kami kapag nasasaksihan namin ang kanilang mga reaksyon. At makalipas pa ang ilang minuto ay nag pasya na kaming bumalik sa rooftop upang makapag pahinga. Ito na yata ang “best date ever” na nangyari sa buhay ko. “ang sakit ng likod ko” pag paparinig ni kuya habang kunwari ay di maka tayo ng maayos habang hinihimas ang kanyang likod bagamat alam kong umaarte lang ito dahil matagal niya akong pasan. “Salamat kuya” wika ko sabay halik sa kanyang labi dahilan para matuwa ito.

Muli kaming nahiga ni kuya Jorel sa kumot sa doon ay mag kasama naming pinag saluhan ang masayang gabi. Katulad kanina ay nahiga ako sa braso ni kuya habang marahang ipinipikit ang aking mga mata, si kuya naman ay inilingkis ang kanyang mga kamay sa aking katawan habang ang kanyang labi ay nakatapat sa aking mukha. Nag pasya akong ipahinga ang aking sarili at hindi ko na inisip pa ang nasa aking paligid. Alam akong habang nandito si kuya ay ligtas at panatag ako na walang mangyayaring masama.

Tahimik..

Kapwa kami nakatulog.

Alas 3 ng madaling araw, habang payapang natutulog ang lahat ay isang malakas na pag sabog ang aming narinig dahilan para mapabalikwas kami ng bangon. Doon ay nakita namin ang isang parte ng siyudad na binabalot ng apoy “anong nangyayari kuya?” tanong ko at laking gulat namin ng biglang sumabog ang gusali kung saan kami naroroon dahilan para matumba ako at mahulog dito. “Jonas!!” ang malakas na sigaw ni kuya sabay talon sa gilid ng building upang habulin ang aking bumubulusok na katawan sa lupa. Tila suspended animation ang aking pag bagsak pababa habang naabot ang kamay ni kuya na noon ay mabilis na lumilipad upang maabutan ako.

“K-kuya..” ang tanging salitang lumabas sa aking bibig habang nakatitig sa kanyang mukha at maya maya ay naramdaman ko na lamang na naabot ang aking kamay at bago pa man tumama ang aking katawan sa lupa ay niyakap na nya ako upang maprotektahan sa pag bagsak.

“Tol, ayos ka lang ba?” tanong ni kuya Jorel habang hinahaplos ang aking buhok. “Ayos lang ako kuya, salamat.” sagot ko naman at doon ay bigla akong napatingin sa kalangitan. Dito ay nakita ko ang isang malaking sasakyan na lumulutang sa himpapawid kaya naman na shock ako at hindi agad naka pag salita. “Kuya… a-ano yun?” tanong ko habang nakaturo sa malaking bagay sa aming itaas.

“Shit!! Mga Atrox!!” sigaw ni kuya na nakaramdam ng kaunting takot..

At mula sa gumuhong gusali kung saan kami naka tambay kanina ay naka tayo ang isang lalaki at batid kong nakamasid ito sa amin. “Nag kita rin tayo sa wakas Jorel” wika nito

Maigi kong pinag masdan ang lalaking iyon at doon ay gumuhit ang kaba sa aking dibdib noong masilayan ko ang kanyang mukha. Ang taong ito ay wala iba kundi ang aking professor na si Sir Lagman a.k.a Axel at batid kong naparito siya upang makipag rematch kay Kuya Jorel sa ikatlong pag kakataon. Iyon nga lang ay malayo na ang kanyang anyo noong huling beses na masilayan ko ito. Mahaba na ang kanyang buhok at kulay abo ito. Mas lumaki ang katawan at pakiwari ko ba ay talagang pinag handaan niya ang pag kakataon na ito.

Tuloy tuloy pa rin ang pag sabog sa paligid..

Nag sisigawan ang mga tao habang lumilikas ang mga ito.

“Tapusin na natin ito Axel!!” sigaw ni kuya. Tumayo ito ng matuwid at hinubad ang kanyang itim na jacket..

Noong mga sandaling iyon ay batid ko hindi magiging madali ang labanang ito.. Mula ngayon ay mag babago na ang lahat dahil ito na ang simula ng katapusan..

itutuloy..

My Super Kuya Part 39: Huling Laban

My Super Kuya

AiTenshi

Noong mga sandaling iyon ay batid ko hindi magiging madali ang labanang ito.. Mula ngayon ay mag babago na ang lahat dahil ito na ang simula ng katapusan..

Part 39: Huling Laban

“Masyadong nang mahaba ang labanang ito.. Oras na para tapusin ko!” ang sigaw ni kuya Jorel habang nakatingin ng tuwid sa kalaban.

Patuloy pa rin ang pag kakagulo ng mga tao sa paligid, walang humpay ang mga pag sabog at pag kasira ng buong siyudad, para itong isang pelikula kung saan sinasalakay ng mga alien ang planetang Earth. Umuulan ng mga laser beam at mga high tech na liwanag na nag dudulot ng matinding lagim. “Hindi naman kailangan umabot sa ganito ang lahat Jorel, simple lang ang nais ko.. Ibigay mo sa akin ang orbin at lilisanin ko ang planeta ninyo. Hahanap ako ng ibang planetang maaaring gawing Autotrex at ititira ko ng ligtas ang iyong lupaing pinaka mamahal. Siguro naman ay magandang partido na iyon aking kalahi.” naka ngising wika ni Sir Lagman a.k.a Axel.

“Takte! Hindi ako gung gong! Kukunin mo ang Orbin at gagawin mo ang lahat ng nais mo! Hanggang may nabubuhay na isang katulad mo sa kalawakang ito ay tinitiyak kong patuloy pa rin ang kasamaan! Malas mo lang dahil naagaw ko ito sa iyong mga kamay at tinitiyak kong hindi mo na ito mababawi pa! Nek nek mo gago!!” sagot naman ni kuya Jorel.

“Kung gayon ay malinaw ang usapan! Simulan na natin ang huling pag tutuos!” tugon ni Axel at maharang bumaba ito sa lupa kung saan kami nakatayo. “Kamusta kana Jonas? Natutuwa akong makita kang muli. Tila yata isang milagro ang pag kabuhay mo.” bati nito habang naka ngising demonyo.

“Milagro nga ang pag kabuhay ko at malas namang maituturing ang pag dating sa buhay ko. Alin sa dalawa ay realidad na dapat mong tanggapin.” sagot ko naman. “Aba! Ang iyakin at baklitang si Jonas ay natuto nang sumagot. Dala ba iyan ng pag tira ng kuya mo sa pwet mo? Bad boy ka talaga Jonas.. Very bad boy.” pang iinsulto nito sabay tawa ng malakas. “Tumigil kana, tingnan kung makatawa ka pa pag katapos mong magulpi!” sagot ni kuya.

Habang nasa ganoong pag sasagutan ang dalawa ay dumating naman si Apollo habang isa isang pinapasabog ang mga sasakyang nag liliparan sa himpapawid gamit ang laser sa kanyang mata. “Jorel, masyadong marami ang mga Atrox kaya’t nang hingi na ako ng tulong sa planetang Bahara upang mag padala ng karagdagang pwersa dito sa Planetang Earth. Ang ilan sa nag liliparang sasakyan sa itaas ay ang mga sundalo at militar na nag mula sa ibat ibang bansa dito sa daigdig ngunit batid kong hindi sapat ang kanilang makalumang teknolohiya upang pigilan ang mga Atrox.” paliwanag nito.

“Kung gayon ay tama lamang na humingi ka ng tulong sa Bahara at ilan sa karatig na planeta nito.” utos ni kuya. “At kung maaari ay ialis mo na rin dito si Jonas.” dagdag nito dahilan para mapataas ang kilay ko. “Teka bakit pati ako ay aalis? Side kick mo ako kuya. Dapat ay dito ang ako sa tabi mo.” pag tutol ko naman . “Hindi pwede tol, ayokong mapahamak ka. Huwag na matigas ang ulo mo at sumunod ka na lamang sa kagustuhan ko. Ako ang kuya dito, mas nakatatanda ako sa iyo kaya’t nais kong sundin mo ako.” wika ni kuya habang inaalis ang kwintas sa kanyang leeg. “Isuot mo ito. Minsan na akong prinotektahan ng kwintas na iyan. Sana ay ganoon din ito saiiyo.” dagdag pa nito sabay sabit sa leeg ko ng kwintas

“Eh ayoko nga umalis kuya. Dito lang ako.” pag pupumilit ko. “Hindi pwede. Paano kung mapahamak ka na naman? Basta hindi pwede. Apollo ilayo mo na si Jonas dito.” utos ni kuya kaya naman nag agad akong kinarga ni Apollo at inilipad palayo kay Kuya Jorel. “Bitiwan mo ko! Babalik ako kay kuyaaaa!!” pag pupumilit ko. “Hindi maaari ang gusto mo Jonas dahil makakasagabal ka lang sa kuya mo. At isa pa ay alam ni Axel na IKAW ang kahinaan ni Jorel, maaaring gamitin ka nya upang magapi ang kuya mo. Pwede ka nyang saktan o patayin para lang sa tagumpay nya.” paliwanag ni Apollo kaya naman medyo natahimik ako. “Unawain mo na lamang na ayaw na niyang mapahamak ka ulit katulad ng dati” dagdag pa nito. “Eh ano pa nga bang magagawa ko eh inilayo mo na ako.” bulong ko sa aking sarili habang naka nguso.

Habang palayo kami ay nakatingin pa rin ako sa kinalalagyan nina kuya at Axel. Ngayon ay nag simula na silang gumalaw. Katulad ng dati ay muli nanaman silang lumipad at hindi nanaman ito makita ng aking mga mata dahil sa sobrang bilis. Basta ang naaninag ko lamang ay ang pwersa ng hangin kapag sila ay nag papakawala ng suntok sa ere. Pumwesto kami sa isa pang gusali kung saan makikita namin ang buong siyudad kasama na ang labanan ni kuya. “Bakit hindi ko makita sina kuya?” tanong ko kay Apollo habang abala ito sa pag target ng mga sasakyan ng Atrox na dumaraan sa aming kinalalagyan. Parang itong nag lalaro lamang ng video game kung saan winawasak ng player ang mga kaaway. “Iyon ay dahil mabilis silang kumilos. At ayon sa aking nakikita ay patas lamang ang kanilang lakas. Marahil ay ayaw gamitin ng kuya mo ang lakas ng orbin dahil natatakot ito na baka mawala nanaman siya sa kanyang sarili.” paliwanag ni Apollo habang kampanteng pinanonood ito. “Sapul!!” ang wika nito.

“Anong nangyari?” ang tanong ko. “Sapul ang kuya mo sa mukha. Pero nakabawi naman ito kaya’t huwag kang mag alala.” natatawang wika nito. “Bakit kasi ayaw mo pa akong dalhin doon sa mas malapit eh!” pag mamaktol ko. “Hindi pwede Jonas. Gusto mo bang magalit ang kuya mo? Dito lang tayo at tulugan mo nalang ako manipat ng mga sasakyan ng Atrox na dumaraan.” naka ngising alok nito.

“Ha e pano naman? Wala akong super powers at wala rin akong laser sa mata ala cyclopse! Hmmpp.”

“Simple lang ang gagawin mo, totore ka doon sa kabilang gilid ng gusali at kakaway ka sa mga Atrox para maakit silang mag tungo dito at para masira ko sila agad agad.”

“Ahh bitag? At ako ang pain? Teka akala ko ba ayaw nyo akong mapahamak bakit ipapain mo ako sa mga kaaway. Hmmpp!” pag mamaktol ko. “Babalik nalang ako doon kay kuya at iccheer ko siya!” sabay lakad palayo.

“Eeyyy binibiro lang kita.. Kainit ng ulo mo. Syempre ay hindi ko naman gagawin iyon. Edi pinatay ako ng kuya mo kapag nagalusan ka. Alam mo naman overprotective yuon pag dating sa iyo.” habol ni Apollo sabay buhat sa akin pabalik sa aming pinag tataguan.

“Ah basta pag naka kuha ako ng pag kakataon ay tatakas ako dito kay Apollo.” sigaw ko sa aking sarili habang pinag mamasdan ang buong paligid.

Ibang klase ang Alien invasion na ito. Alien laban sa kapwa Alien noong dumating ang mga taga planetang Bahara lulan ng kanilang mga puting space ship. “Nandito na ang mga taga Bahara, kailangan kong lumipad sa patungo sa Heneral ng sasakyang himpapawid ng mga taga Planetang Earth dahil kailangan nilang malaman na ang mga puting sasakyan ay kakampi.” ang wika ni Apollo habang naka tayo sa gilid ng gusali.“At huwag kang mag kakamali tumakas dito dahil malalagot ka sa akin.” bilin pa nito sabay lipad palayo.

“Ayos!!!” sigaw ko sa aking sariling pinag mamasdang maka alis si Apollo sa aking kinalalagyan. Noong makasiguradong nakalayo ito ay dali dali akong umalis ng gusali upang puntahan si kuya Jorel at makigulo sa laban nya este icheer siya. Kaya naman mabilis akong nag tatakbo sa kalsada at hindi ko iniinda ang mga nag liliparang sasakyan sa himpapawid, nag kakagulo ang mga tao at nasisira ang bawat gusaling dinaraanan ko dahil sa lakas ng mga pag sabog. At katulad nga ng inaasahan ay nag sanib pwersa ang mga tao sa planetang Earth at mga Alien sa Planetang Bahara upang itumba ang mga Atrox.

Nag patuloy ako sa pag takbo hanggang sa makarating ako sa pinag lalaban nina kuya Jorel at Axel. Takte, daig ko pa si Ding kung maka sidesick sa isang super hero. Pag dating ko dito ay naabutan ko ang isa sa kanila na bumubulusok pa bagsak sa lupa. Inaninag ko ito “Its a bird! No Its a plane! Its kuyaaaaaaaa Jorellllll!!!” ang sigaw ko noong tumama ang katawan nito sa isang gusali dahilan para pumasok sa loob building ang kanyang katawan. “Kuyaaaa!!” ang sigaw ko habang nilalapitan ito. Naka hubad ang katawan nito at puro galos ang kanyang dibdib. “Tangna, anong ginagawa mo dito? Nasaan si Apollo?” ang galit na tanong nito habang bumabangon. “Eh wala siya kuya. Lumipad para tumulong sa mga taga Bahara” palusot ko naman.

“Gago ka talaga, pag may nangyaring masama sayo dito. Nakuu tarantado ka.” ang inis na tugon nito sabay pitik sa tenga ko. “ Araayyy!! Child abuse yun kuya!“ ang pag mamaktol at maya maya ay bigla na lamang niya akong binuhat at inilagay sa isang kubli. “Dito ka lang at huwag kang lalabas okay? Pasaway ka rin eh.” asar na bilin ito sabay lipad palayo sa akin, ngunit maya maya laking gulat ko ng bigla na lamang sumulpot si Axel sa kanyang harapan at ginawaran ito ng isang malakas na dagok dahilan para muling sumadsad ang katawan ni kuya sa lupa papasok ng gusali kung saan ako naroroon. “Ku-hhhh” ang sana’y isisigaw ko ng biglang sumenyas ito na tumahimik ako. “shhhhh” wika niya habang naka lagay ang daliri sa labi.

Puro gasgas na ang katawan ni kuya. Ang suot na damit nito ay wasak na at nag mistulang basahan. May dugo sa kanyang sintido ay gayon din sa kanyang bilugang braso. “Jorel, ibigay mo sa akin ang orbin. Baka sakaling maawa pa ako sayo.” wika ni Axel na noon ay pumapasok sa loob ng gusali. Katulad ni kuya ay puno rin ng galos sa katawan. Lumakad ito kung saan naka dapa ang katawan ni kuya Jorel at mabilis na dinakot ito mula sa buhok. “Ibigay mo sa akin ang orbin! Ibigay mooo!!” gigil na utos nito samantalang si kuya naman ay naka tingin lamang ng diretso sa kanya at bigla dinuraan ang mukha nito. “Pwe!!” wika niya sabay dampot sa tubong naka kalat sa lupa at mabilis na isinaksak ito sa dibdib ni Axel.

Tahimik..

Ganoon kabilis.. Tumagos ang tubo sa katawan ng kalaban dahilan para mabigla ito at mapatayo. “Arrghhhhhh! Lapastangan ka Jorel.” ang daing nito habang napapaluhod sa hirap. Sa puso niya tumama ang tubo kaya’t hinahabol na nito ang kanyang pag hinga. “Arrgghhh katapusan ko naaaaa…!” ang parang umiiyak na daing nito habang lumuluhod at idinudukdok ang ulo sa lupa.. “Arrrrghhhhh” ang pag hihirap niya ang unti unti hanggang sa maya maya ay mapalitan nito ng pag tawa. “AHAHAHAHAHAHAHAHA! Joke lang” ang wika niya sabay tayo at mabilis na hinugot ang gabarasong tubo sa kanyang dibdib.

Napakunot ng noo si kuya habang pinag mamasdan ito ng maigi. “Takte.. buhay ka pa?” sigaw nito.

“Nag papatawa ka ba? Sa palagay mo ba ay mapapatay mo ako sa ganyang bagay lamang? Marami na akong planetang winakasan at daang mandirigma narin ang aking itinumba bago ako makarating ditio. Hindi ang isang tubo lamang ang makakapatay sa akin Jore!” wika nito habang inaalis ang butones ng kanyang damit. “Hindi ako mamatay dahil ako ay higit pa isang magiting na mandirigma. Taglay ko ang pinaka mahalagang sining ng planetang Autotrex kaya’t kahit anong gawin mo ay matatalo ka pa rin.” wika niya at doon ay tuluyan na niyang hinubad ang kanyang saplot. Halos nanlaki ang mga mata noong masilayan ang pinag mamalaking katawan ni Axel. Ang kalahati nito ay gawa sa bakal na animo si Cyborg sa Justice league. “Surprise! Oh bakit nanlalaki ang mga mats nyo?” tanong nito habang nag sasara ang butas sa kanyang dibdib.

“Ipinag bili mo na rin pala ang katawan mo sa mga Atrox. Kung sa bagay, una palang ay hindi kana naiiba sa kanila.” wika ni kuya.

“Maaaring tama ang sinabi mo at wala akong pinag sisisihan doon. Iniligtas ng mga Atrox ang buhay ko mataas akong patayin ng mga Roikan. Itinapon nila ako sa tambakan ng mga basura upang doon na abutan ni kamatayan, inuod ang kalahati ng aking katawan ngunit ang aking determinasyong mabuhay ang siyang naging dahilan ng aking pag kapit ng mahigpit upang mabuhay. Wala nang silbi ang kalahati ng aking katawan noong matagpuan ako ng mga Atrox kaya’t hinati nila ito at pinalitan ng mga bakal. Maganda hindi ba? Ito ang totoo sining ng teknolohiya! Balang araw, wala nang tao dito sa mundo ang mamatay dahil papalitan na sila ng mga robot. Dahil ang mga nilalang sa mundong ito ay gahaman, suwail, at hayok sa kapangyarihan. Mga makasalanan kaya’t hindi sila nararapat sa planetang ito. Ang dapat sa kanila ay pinapatay at binubura sa kasaysayan!” galit na sigaw ni Axel habang lumalakad ito palapit kay kuya Jorel. Unti unting nag bago ang kanyang kamay na bakal at naging barena ito na umiikot. “Subukan natin ang galing ng isang hybrid na katulad ko. Half Roikan at half Atrox.. Sa tingin mo ay hanggang saan kaya kakayanin ng katawan mo ang makipag laban ng hindi ginagamit ang kapanyarihan ng Orbin?” dagdag nito.

“Kapag ginagamit ko ang kapangyarihan ng Orbin ay nawawala ako sa aking sarili. Hindi ko na ito gagamitin pa. Nais kong matalo ka gamit ang aking sariling lakas. Hindi ko na kailangan pang manghiram sa iba.” wika ni kuya.

Muli nanaman silang nag laban, katulad kanina ay mabilis ang kanilang pag kilos at halos mga nawawasak na pader lamang ang nakikita ko. Tila walang katapusang pag atake at pag iwas ang ginagawa ng bawat isa. Iyon nga lang, sa pag kakataong ito ay alam kong mas nakalalamang si Axel dahil may sandata ito at bakal pa. Kaibahan kay kuya na purong laman at balat sa katawan ang pinanangga kaya kada suntok at pag depensa nito ay natutulap ang kanyang balat at dugo ang inaabot nito. Maya maya ay huminto ang kanilang pag kilos ng mabilis at doon ay nakita kong naka tusok sa tagiliran ni kuya Jorel ang barenang kamay ni Axel dahilan para sumabog ang dugo mula dito.

“Kuyaaaaaaaa!!” ang malakas kong sigaw at doon ay nag mamadali akong kuhanin ang tubo sa lupa kung saan ito itinapon ni Axel. Ginamit ko ang aking buong lakas upang isaksak ito sa kanyang kabilang dibdib na walang bakal. Alam kong purong katawan ito ng tao dahil kalahati lamang ang ginawang android sa kanyang katawan kaya kahit paano ay makakaramdam ito ng sakit. Samantalang nag pumiglas naman si kuya Jorel hanggang sa magawaran nito ng isang malakas na suntok si Axel dahilan para tumilapon ito sa labas ng gusali.

Tagas ang dugo mula sa tagiliran ni kuya Jorel kaya naman hinubad ko rin ang aking damit at mabilis na pinunit ito para itali sa kanyang sugat. “Ang tigas ng ulo mo tol. Bakit ka lumabas?” galit na tanong ito.

“Nag alala ako sayo! Hindi ko matiis na makita ka sa ganoong kalagayan kaya lumabas ako. Masyado kang makasarili dahil inaako mo ang lahat.. Wala kang ideya ngunit ako ang nasasaktan kapag nasusugatan ka.” ang sagot na hindi mapigilan ang pag luha

“Oh wag kana umiyak..Sorry na please. Halika nga dito.” wika ni kuya sabay yakap sa akin. “Huwag kang magalit sa akin tol, ayoko lang na mapahamak ka. Hindi ko kakayanin iyon.” dagdag nito.

Habang nasa ganoong pag uusap kami ay dumating naman si Apollo at nag mamadali itong nag tungo sa aming kinalalagyan. “Jonas bakit ka umalis doon?! Ang tigas ng ulo mo ah. Anong nangyari dito?” tanong nito habang inuusisa ang sugat ni kuya. “Apollo, huwag mo nang pagalitan iyang si Jonas at talagang pasaway iyan. Wala na tayong magagawa doon.” tugon ni kuya habang bumabangon ito.

“Malalim ang pinsala ng tagiliran mo ah. Napano iyan?” tanong muli ni Apollo. “Tanginang Axel, naisahan ako.. Ang kalahati ng kanyang katawan ay makina kaya pala kahit na anong pag atake ang gawin ko ay bale wala dito.” sagot ni kuya.

Sinuri ni Apollo ang sugat ni kuya Jorel at mabilis na inaplayan ito ng gamot upang huminto ang pag durugo. “Masyadong malalim ang sugat mo, ang tanging magagawa lamang ng gamot na ito ay patigilin ang pag durugo nito.” paliwanag nito.

Tahimik..

Maya maya ay nakarinig kaming ng yapak ng paa patungo sa amin. Dito ay nakita ko si Axel na muling pumapasok ng gusali at sa pag kakataong ito ay may dugo na ang kanyang katawan dulot ng tubong nakapasak sa kanyang dibdib. “Huwaw, kompleto ang cast! Kamusta kana Apollo at Jonas. Nagagalak ako na nandito na kayong dalawa. At dahil dyan hayaan ninyong batiin ko ang inyong pag dating.” wika ni Axel at doon ay muling nag bago anyo ng kanyang kamay at naging armalite ito. Itinapat niya ito sa aming harapan at walang ano ano’y BRATATATATATATATATATATATATAT!!!!! Umulan ng bala sa aming kinalalagyan ngunit bago tumama ito sa amin ay binuhat ni Apollo ang isang tipak na makapal na pader at ikinubli ito sa aming kinalalagyan.

Bumaon ang lahat ng bala sa pader ngunit hindi pa rin ito tumitigil sa pag tira hanggang sa tuluyang madurog ang pananggalang kung saan kami nakatago. “Apollo..” ang tawag ni kuya sa kanyang gabay at doon ay bigla akong binuhat nito palayo sa aming kinalalagyan. Mabilis na mabilis hanggang sa makalabas kami ng gusali. “Tekaa si kuyaaa, paano si kuyaaa?!” sigaw ko. “Kaya ng kuya mo ang sarili niya. Hindi mo ba naintindihan na ang mahalaga sa kanya ay ang iyong kaligtasan? Dito lang tayo at hindi tayo aalis dito!” salita ni Apollo at doon ay napaluhod ito na tila nakaramdam ng kirot. “ Bakit? Ano ang nangyari?“ tanong ko. “Shit, may tama ako.” ang wika nito at doon ay pinunit ang kanyang damit. Dito ay ay nakita ko ang maliliit na butas sa kanyang dibdib, balikat at braso. Nasa walong tama ito at nag durugo. “Kanina habang tumaktabo ako ay binabaril din ako ni Axel. Tayo talaga ang nais niya tapusin.” wika nito habang inilalabas ang mga bala sa kanyang katawan. “Arrghhh sana ay naging maingat ako. Hindi ordinaryong bala ang ginamit niya dahil tumatagos ito sa aming katawan. Ang balang ito ay gawa pa sa Autotrex kaya’t tumatagos ito sa kahit na anong bagay.

Habang nasa ganoong posisyon kami ni Apollo ay isang malakas na pag sabog ang aming narinig mula sa gusali kung saan naroroon sina Axel at kuya Jorel. Kasabay nito ang pag angat ng duguang si kuya mula sa ere na umiilaw ang mga mata at patuloy ito sa pag lalabas ng laser na siyang dumudurog sa buong paligid ng gusali. “Ligtas si Kuya Jorel!” ang sigaw ko kay Apollo na noon ay nakasandal lamang sa pader at ginagamot ang sarili. “Sabi ko naman sa iyo, hindi basta basta matitibag si Jorel dahil malakas ito.”

Muling nag patuloy ang labanan ni Axel at ni Kuya Jorel. Kapwa sila duguan at tila yata wala ni isa sa kanila ang may balak sumuko. Daig ko pa ang nanonood ng laban nina Son Goku at Cell dahil sa gilas at bilis ng kanilang pag kilos. Nag sagupaan silang dalawa, nag abot ang kanilang mga kamay at muling nag tadyakan hanggang sa kapwa sila tumilapon at tumama ang mga katawan sa kalapit na gusali. Habang tumatagal ay nag kakasira ang buong paligid dahil sa kanilang pag tutuos, para silang mga anime na nag lalaban sa telebisyon kung saan nasisira ang lahat ng kanilang madaanan.

Ilang minuto rin sila sa ganoong pag papalitan ng suntok hanggang sa muling naging armalite ang kamay ni Axel at pina-ulanan nito ng bala ang katawan ni Kuya Jorel dahilan para tumilapon ito sa aming kinalalagyan. “Kuyaaaaaaa!!” ang sigaw ko habang ibinabangon ang kanyang katawan na duguan at durog dahil sa pag tama ng mga bala dito. Wala nang malay si kuya Jorel at ito ang unang pag kakataon na nakita ko siya sa ganitong pag kalugmok. Ang kanyang mapulang labi ay balot ng dugo at ang kanyang tagiliran ay butas at nakalabas ang lamang. “Ito ba ang kapalit ng maging taga salba ng mundo? Ang unti unting pag kamatay ng kuya ko?” ang sigaw ko sa aking sarili habang pinapahiran ang dugo sa katawan nito.

“Jorel, ibigay mo na sa akin ang Orbin.. Upang matapos na ang pag hihirap mo. Kapag nakuha ko na ito ay tatapusin ko na kayo upang hindi nyo na masaksihan pa ang pag ubos ng mga tao.” wika ni Axel habang bumababa sa ere.

“Hindi! Bakit kailangan umabot sa ganito ang lahat? Wala akong kapangyarihan at hindi ako malakas.. Pero gagawin ko ang lahat para ipag tanggol si kuya at ang mga taong mahalaga sa akin!” sigaw ko sabay tayo at mabilis ko ito sinugod. Noong mga oras na iyon ay wala na akong paki alam sa aking sarili. Ang tanging inisip ko lamang ay maipag tanggol sina kuya at Apollo na noon ay nag alay ng lakas at sarili para sa mundo.

Tawa lamang ang sinukli ni Axel at mabilis nito dinakot ang aking buhok. “Wala kang magagawa ulol! Tingnan mo nga ang super hero ng kalawakan, walang nagawa.. Paano mo ako matatalo?” tanong nito sabay turo kay kuya na noon ay pilit bumabangon upang isalba ako. “Ito ang mundo ko! Dito ako lumaki at nag kaisip! Dito ko natikman ang tamis at pait ng buhay, hindi naging perpekto ang aking pananatili dito ngunit masaya ako dahil natuto akong mag mahal at maging mabuting tao. Ang mundong ito ang humubog sa akin at hindi ko hahayaang makuha ko ito basta basta!!” ang sigaw ko rin ko rin sa kanya.

Isang malakas na tawa ang isinukli nya sa akin at binuhat ang aking katawan paitaas sa ere. “Kung gayon Jonas, mag paalam kana sa mundo mo.” naka ngising demonyong salita nito at doon ay mabilis na inihagis na parang basura ang aking katawan sa ere hanggang sa lumabas ito sa hangganan ng gusali. Naramdaman ko na lamang na nahuhulog ang aking katawan sa labing isang palapag nito. “Kuyaaaaaa!!!” ang sigaw ko habang bumubulusok pababa sa ere.

Ito na yata ang katapusan ko..

itutuloy..

My Super Kuya Part 40: Takip Silim

My Super Kuya

AiTenshi

Part 40: Takip Silim

“Kuyaaaaaaaaa!!!!” ang malakas kong sigaw habang unti unting bumubulusok ang aking katawan pabagsak sa ere. Ramdam na ramdam ko ang hangin na bumabalot sa aking katawan at ang matinding takot na nangingibabaw sa aking pag katao. Wala akong magawa kundi ang ipikit na lamang ang aking mata nang maramdaman kong may pumapatak na kung anong bagay sa aking mukha.

Noong iminulat ko ang aking mga mata ay nakita ko si Kuya Jorel na hawak ang aking kamay habang ang dugo sa kanyang katawan ay tumutulo at parang ulan na pumapatak sa ere. Wala nang lakas si kuya ngunit pinilit pa rin niyang tumayo para iligtas ako. Namangha ako sa aking nakita ngunit sa kabilang banda ay mas nag igting ang aking awa sa kanya lalo na noong yakapin ako nito ng mahigpit at ikulong sa kanyang katawan upang hindi ako mapahamak.

Ilang saglit pa ay sumalpok na ang aming katawan sa lupa. Halos madurog ang likod at ulo ni kuya sa tindi ng pag tama nito sa lupa habang yakap akong mahigpit. “Nasaktan ka ba tol? Wala na akong lakas lumipad kaya’t hindi maganda ang naging bagsak natin.” wika ni kuya habang nahiga ito at nakatitig sa akin. “Hindi kuya.. Hindi ako nasaktan.. Salamat sa pag ligtas mo sa akin.” sagot ko naman at doon ay hindi ko na napigilan pang umiyak habang nakatitig sa kanyang duguang mukha, tadtad ng bala at butas ang kanyang katawan na mas lalo pang nag bigay ng matinding kirot sa aking dibdib.

“Huwag kang umiyak tol.. Hindi makatutulong iyan sa atin.” bulong ni kuya

“Sorry kuya.. Nasasaktan lamang ako kapag nakikita kita sa ganitong kalagayan.. Wala akong magawa kundi ang panoorin kang nasasaktan at nahihirap para iligtas ako at ang buong mundo..”

“Tungkulin kong protekatahan ka dahil mahal kita.. Tungkulin kong protektahan ang mundo dahil ito ang misyon ko. Sa parehong dahilan, masaya akong gawin ito hanggang sa aking huling hininga.”

“Kailangan kita kuya.. Ngunit kailangan ka rin ng mundo.. Sa parehong dahilan ay talo ako dahil kapwa ito nag reresulta ng kapahamakan mo. Kung ito lang ang kapalit ng lahat ay ayoko nang ituloy pa.” patuloy kong pag iyak.

“Kailangan ako ng mundo at kailangan naman kita. Sa kaparehong dahilan ay masasaktan ako kapag may nangyari masama sa iyo” sagot ni kuya at pinahiran ang luha sa aking mata gamit ang duguan niyang daliri.

Tahimik..

Nasa ganoong posisyon kami noong biglang mag dilim ang kalangitan at mula dito ay nakita ko si Axel na lumilipad sa ere hawak ang Orbin at ang walang malay na katawan ni Apollo. “Nakuha nya ang orbin.. Ibinigay ko ito kanina kay Apollo upang itago. Ngayon ay magaganap ang kanyang nais.” ang wika ni kuya habang nakatitig sa langit.

Kitang kita ko kung paano itapon ni Axel ang walang malay na katawan ni Apollo sa lupa habang nakataas ang kanyang isang kamay sa kalangitan. Maya maya ay umilaw ang orbin at nag labas ito ng kakaibang liwanag na siyang bumalot sa paligid. Halos ilang minuto rin ang itinagal ng liwanag na iyon bago ito tuluyang mag laho. “Ano ang liwanag na iyon?” tanong ko naman. “Sinusubukan niyang buksan ang portal upang dalhin dito ang planetang Autotrex at gawin itong iisa. Sa makatuwid ay kakainin ng Autrotex ang planetang Earth upang makabuo ng bagong planteng pag haharian nila. Iyan ang kakayahan ng Orbin.” paliwanag ni kuya.

Nag patuloy ako sa pag mamasid hanggang sa mapansin kong mas lalo pang nag didilim ang kalangitan at kasabay nito ang malakas na pag yanig ng lupa, mula sa itaas ay unti unting nag pakita ang malaking tipak ng lupa na animo bakal. Imposible na ito dahil iyon ang planetang Autotrex na siyang dumidikit sa Earth. Hindi ko na maisalarawan ang buong pangyayari dahil sa pag kabigla at pag kamangha na rin. Nakaka kilabot na makita mong nawala ang kalangitan at napalitan ito ng mga bakal na animo tambakan ng mga metal sa buong kalawakan. Unti unting kinakain ng Autotrex ang Earth at kasabay nito ang pag bagsak ng mga Atrox na may dalang mga baril na gagamiting panlupig sa sang katauhan. “Ito na yata ang simula ng katapusan.. Mukhang mag tatagumpay sa Axel sa kanyang mga plano.

“Tol..” bulong ni kuya habang naka titig ito sa aking mga mata. “Kailangan ko siyang pigilan gamit ang aking natitirang lakas.” wika niya.

Tumingin din ako sa kanya at tanging tango lamang aking naisukli kasabay nito ay hinubad ko ang kwintas na ipinag kaloob ng kanyang iyan at inalis ang pinaka huling talin (bato) sa likod nito. Inilagay ko ito sa kanyang kamay habang pumapatak ang luha sa aking mga mata.

Ngumiti si kuya at muling pinahiran ang aking luha gamit ang kanyang duguan kamay at pag katapos ay marahan niyang inilagay ang huling talin sa tapat ng kanyang puso..

Tahimik..

Nag liwanag ang kanyang katawan dahilan para ipikit ko ang aking mata dahil sa matinding pag kasilaw. Dito nag balik sa aking isipan ang kakayahan ng Pulang Talin..

“Ang PULANG BATO ay may kakayahan palakasin ang iyong kapangyarihan sa loob ng 10 minuto ngunit maaari nitong sirain ang iyong katawan kung gagamitin mo ito sa kasamaan. Mabuti ang pulang bato at ibibigay nito ang enerhiya na iyong kakailanganin sa pakikipag digma dahil ito ay simbolo ng LAKAS.”

Noong imulat ko ang aking mata ay laking gulat ko na wala na si kuya sa lupa kung saan ito nakaratay kanina at nakita ko itong nakatayo ng matuwid sa aking harapan, walang galos, walang bahid ng dugo o kahit na akong pinsala. Ang kanyang itim na buhok ay naging puti at gayon rin ang kanyang mga mata. Walang bahid ng reaksyon sa kanyang mukha at sa isang kumpas lamang ng kanyang kamay ay pinasabog niya ang mga sundalong Atrox na palapit sa aming paligid. Maya maya ay dinapot niya ang aking katawan na parang isang kuting at inilagay ako sa isang ligtas na lugar kung saan hindi ako maabot ng mga kalaban.

“Kuya… Sampung minuto lamang ang itatagal ng talin, mag ingat ka..” ang wika ko habang lumalakad ito palayo sa akin at doon ay tumingala ito kalangitan kung saan naroon si Axel at mabilis na lumipad patungo dito. Triple ang bilis nya kaysa kanila. Ang talin na iyon ay parang isang booster, papalakasin nito saglit ang kapangyarihan ni kuya kaya’t kailangan ay maitapos nya ang misyon sa loob ng 10 minutos.

Isang kisap mata lamang ay agad narating ni Kuya Jorel ang kinaroroonan ni Axel at ng Orbin. Malayo ang kanilang kinalalagyan ngunit malinaw ko naman itong nakikita. Mabangis si kuya Jorel at nawala ito ng awa dahil isang malakas na suntok ang ginawad niya sa kalaban at bahagyang tumabingi ang mukha nito. Hindi pa nakakabawi si Axel ay muli nanaman syang umatake hanggang sa nag sunod sunod na ang pag sugod na ginawa ni kuya Jorel, tila hindi na nya binigyan pa ang pag kakataon ang katunggali. Pinilit lumaban ni Axel gamit ang armalite sa kanyang braso ngunit agad ito hinawakan ni kuya Jorel at binali upang hindi na gumana. Basta ang nakita ko na lamang ay itinapon ni kuya ang putol na braso nito sa ere at kasabay nito ang pag sipa niya ng malalakas at sunod sunod sa sirang katawan nito. Ilang gusali rin ang tinamaan ng kaaway bago ito sumadsad sa lupa at tuluyang manghina.

Malupit..

Walang awa..

Iyan ang imaheng pinakita ni Kuya Jorel sa akin..

Tumba si Axel, wasak ang mga bakal sa katawan nito. Bali ang isang braso at nag lawit ang mga kable sa kanyang makinang bahagi, putol din ang kanyang katawan at halos hindi na ito makaka laban pa. Si kuya naman ay naka tayo sa kanyang harapan at walang reaksyon at walang makikitang bakas ng takot o awa sa kanyang mukha. Tila naging malupit ito at sumobra ang kanyang lakas para madaling tapusin ang laban.

Ito na yata ang pinaka mahabang labanang naranasan ko sa aking buhay. Nag umpisa ito ng madaling araw at ngayon hapon na ngunit hindi pa rin ito nag wawakas. Patuloy pa rin ang digmaan sa itaas sa pagitan ng Atrox at mga tao kakampi ang mga taga Planetang Bahara. Patuloy pa rin sa pag bagsak ang Autrotrex sa langit upang sumanib sa planetang Earth. Samantalang si Axel naman ay nandito sa lupa at nakasadsad habang hawak ang orbin sa kanyang mga kamay.

Tahimik..

“Sumuko kana Axel, Ilan na lamang tayong Roikan na natitira sa kalawakan. Umalis kana rito at mag simula muli.” ang wika ni Kuya Jorel

“Maganda ang takip silim dito sa inyong mundo.” wika ni Axel habang naka tingin sa kalangitan.

“Iyan ang pinaka paboritong pag masdan ni Jonas sa tuwing siya ay nalulungkot.” sagot ni kuya.

“Ang takip silim ay nag bibigay sa akin ng ibayong sakit.. Noong bata ako ay pumanaw ang aking ama habang naka tunghay ito sa magandang takip silim. Kung gaano kaganda ito ay ganoon din kalungkot ang dala niyang kulay kaya’t marahil ang pag lubog ng araw ay katuwang ng kamatayan. Pati ang aking ina ay pumanaw rin sa takip silim, wala itong iniwang kaibahan sa aking ama. At ngayon… batid kong sa takip silim rin mag wawakas ang lahat..” wika ni Axel habang naka lugmok ang katawan.

“Ikinalulungkot ko ang pag matay ng iyong ama at ina. Ngunit sana ay natutunan mo na ang pag kakamali ay hindi maaaring ituwid ng isa pang pag kakamali. Hindi pa huli ang lahat Axel, maaari kang mag simulang muli, ang buhay ay walang katapusang pakikibaka at binibigyan tayo nito ng walang tapusang posibilidad. Laging bukas ang pinto sa pag babago at laging may bagong daan na maaari mong tahakin. Kung nag kamali ka man, maaari kang bumangon muli at lumakad sa ibang daan na alam mong babago sa iyong buhay. Sa huli, ang lahat ay nakasalalay pa rin sa ating mga sarili.” wika ni kuya sabay lahad ng kanyang kamay. “Hawakan mo ang aking kamay, at handa akong tulungan ka.. Malakas ka at mahusay na mandirigma.. Marami kang magagawa sa para iyong planeta sa buong kalawakan.”

Tahimik..

Natawa si Axel sa sinabing iyon ni kuya Jorel. “Hindi na maaaring mabago ang lahat Jorel. Ito ang aking tadhana.. Ito ang landas na aking pinili kaya’t hindi na ako maaaring bumalik pa.” wika ni Axel habang nakatingin ng tuwid kay Kuya. “Hindi na rin ako mag tatagal. At sa oras na huminto ang aking pag hinga ay bubukas ang bombang nakatanim sa aking katawan.. May kakayahan itong pasabugin ang inyong planeta sa loob ng isang minuto. Wala pa rin kayong kawala..” dagdag pa nito habang natatawa.

Patuloy ang pag tulo ng dugo sa kanyang bibig habang tumatawa. Parang nang-gago lamang ito o kaya ay galak na galak pa siya habang nakayakap sa kanya ng mahigpit si Kamatayan.

Halos ilang minuto ring pinag mamasdan ni Kuya Jorel si Axel habang nag aagaw buhay ito, at maya maya unti unting pumikit ang kanyang mata at kasabay nito ang pag bukas ng ilaw sa kanyang dibdib. Mukhang seryoso nga ang kanyang sinabi kanina dahil nag simula nang bumilang ang timer. 58 secs..

“Tol, ilang minuto pa ang itatagal ng talin?” tanong ni kuya sa akin. “Isang minuto nalang at 30segundo” sagot ko naman.

Agad na kinuha ni kuya Jorel ang katawan ni Axel at mabilis na inilipad ito sa kalangitan kung saan naroon ang Planetang Autotrex na sumasanib sa planetang Earth.

Agad narating ni Kuya ang lugar kung saan naroon ang bumabagsak na planeta ng mga Atrox sa kalangitan. Dito ay itinapon niya si Axel at binuhat niya ang buong planeta palabas ng ulap. Halos yumayanig ang ang buong paligid habang unti unting gumagalaw ang Autotrex. Hindi rin ako makapaniwalang umabot na sa ganitong hangganan ang kapangyarihan ni kuya Jorel at nagagawa na niya buhatin ang isang buong planeta palabas ng Earth.

Ang lahat ng tao sa paligid ay naka nga-nga habang pinag mamasdan ang isang nilalang na binubuhat ang isang imposibleng bagay para lamang iligtas silang lahat. Samantalang ako naman ay nakatingin sa aking relo. 30 segundo na lang..

Tuluyang nailabas ni kuya ang Autotrex sa hangganan ng aming planeta at kasabay nito ang isang malakas na pag sabog sa buong kalawakan. Sumabog ang planeta ng mga Android! Sumabog ang Autotrex kasama ang mga Atrox sa loob nito. Tama ang ginawa ni kuya Jorel na ilagay doon ang katawan ni Axel, sa ganitong paraan ay mabubura na ang planeta ng mga makina sa kasaysayan ng kalawakan.

Tapos na ang minuto..

Bumalik na si kuya sa normal..

Ilang minuto rin akong nakatunghay sa langit.. Walang bakas ni kuya Jorel na bumaba mula dito. Kaya naman ibayong kaba at takot ang lumukob sa aking pag katao. Samut saring bagay ang pumapasok sa aking isipan na baka nadamay ito sa malakas na pag sabog o kaya ay nabura na lamang ito sa ere..

Tumulo ang luha sa aking mga mata habang hinahanap siya sa kalangitan.. “KUYAAAAAAAA!!! KUYAAAAAA!!!!” ang sigaw ko na umalingaw-ngaw sa mundong siyudad..

Nag bubunyi ang mga tao at mga sundalo dahil sa kanilang tagumpay. Ang mga taga planetang Bahara naman ay isa isang nag alisan dahil tapos na ang kanilang misyon. Wasak ang buong siyudad na tila dinaanan ng delubyo habang ang mga gusali ay umuusok at unti unting nagigiba. Wari’y bangungot ang kaganapang ito sa buhay ng lahat. Batid kong mula dito ay mahihirapan ang bawa’t isa upang makabangon muli.

Habang nasa ganoong pag mamasid ako ay biglang bumukas ang ulap at mula dito ay nakita kong bumubulusok pa baba ang katawan ni kuya Jorel sa ere. Halatang wala itong malay dahil sa itsura ng kanyang katawan na walang lakas at parang gulay. Umiilaw ang katawan nito na parang isang kometang bumabagsak sa langit kaya naman mabilis akong nag tatakbo upang manghingi na tulong sa mga militar upang saluhin ito.

Patuloy ako sa pag takbo hanggang sa makita kong sinalo ng isang lumilipad na tao ang katawan ni kuya Jorel. “Si Apollo!! Yes!!” ang sigaw ko habang nakataas ang kamay. Mabilis na lumipad si Apollo patungo sa aking kinatatayuan buhat ang walang malay na si kuya. Bumalik na sa dati ang anyo nito, tadtad ng sugat ang dibdib at paltos ang mga kamay dulot ng pag tulak niya sa planetang Autotrex.

Hindi ko tuloy maiwasang umiyak habang pinag mamasdan ito sa ganitong kalagayan. “Kuyaaaaa..” ang pag hagulgol ko habang naka yakap sa duguang dibdib nito na animo namatayan. “Patawarin mo ako kung naging sanhi ako ng sakit ng ulo mo. Sorry kuyaaaa!” patuloy kong pag iyak ng maramdaman kong may kumatok sa aking ulo. “Tado.. Hindi pa ko patay.. Huwag mo nga akong iyakan.” ang naasar na wika nito.

“Arekupp! Tamo binatukan pa ako nito. Hmmpp! Kasi diba lahat ng bida dito sa kwento ni AiTenshi ay namamatay katulad nina Prinsipe Malik at Ybes. Akala ko ay mamatay ka rin eh.” pag mamaktol ko sabay iyak habang nakayakap sa kanya.

“Gago, ibahin mo ako. Kaya nga SUPER KUYA eh. Super! Malakas ako! Lokong to. Huwag mo kong ihanay sa kanila. Mga weak lang iyon!” sagot nito at muli nanaman ako kinutusan.

“Arayyy!! kuya naman eh, bugbog sarado ka na nga nag yayabang ka pa.” pag mamaktol ko sabay hampas sa dibdib dito.

“Arayyy!! Ikaw yata papatay sa akin eh. Gusto mo bang mawalan ng asawa? Grabe ka ah.. Matutulog muna ako.. Huwag kang mang iistorbo okay?” ang natatawang wika nito habang tila naduduling sa sobrang pagod. “Opo kuya.. I love you.”

Ngumiti ito at ginulo nya ang aking buhok. “I love you too baby bro ko.”

Noong mga oras na iyon ay pinag masdan ko si Kuya Jorel. Naka guhit ng ngiti sa kanyang mukha habang siya naka pikit at natutulog. Marahil ay batid nyang tapos na ang lahat.. Nag tagumpay ang siya sa kanyang misyon at ngayon ay babalik na siya sa kanyang dating buhay.

Tatapusin..

My Super Kuya Part 41: Tahanan (END)

PAUNAWA:

“Hindi lang ikaw ang manunulat sa mundo, ang ano mang pag kakahawig ng tauhan, lugar at pangyayari sa totoo buhay ay hindi sinasadya ng manunulat. Ang mga nilalaman ng akdang ito ay pawang kathang isip lamang. Kung hindi mo gusto ang iyong binabasa maaari mong lisahin ang pahinang ito. Maraming salamat po”

Story By AiTenshi

Editor: AiTenshi

Thank You AiTenshi for sharing your stories! LOL

Full Credits to ff:

Everything by Lifehouse

You and Me by Lifehouse

You Could be happy by Snow patrol

Always No. 1 by Alistair Griffin

Angels and Devils by Dishwalla

Cover Photo by Man of Steel

---

Author’s Note: Hindi biro ang mag sulat ng isang fantasy story lalo’t bxb pa. Sampung beses na mas mahirap ito kaysa sa drama, action o comedy genre. Ayoko lang limitahan ang sarili ko bilang manunulat kung kaya ko namang gawin ang lahat uri genre ay bakit hindi diba? hehe.. Kaya patuloy akong nag lalabas ng ganitong mga kwento.

Ang inspirasyon ko sa kwentong ito ay walang iba kundi si Superman. “Paano kung ang isang katulad niya ay umibig din sa kapwa niya lalaki. Ano nga ba ang kaya niyang ibigay at gawin para sa taong iyon?” Ang mga katanungan ito ang bumuo sa konseptong “My Super Kuya.”

P.S

Sana po ay naibigan niyo ang aking akdang ito. Mula kay Jonas at Kuya Jorel, Maraming salamat po.

Happy New Year! Happy 2016!!

Other BXB Fantasy Story

Ang Lihim Ni Seth

Ang Alamat Ni Prinsipe Malik

Mr. Genius X Mr. Blood Sucker Series

Sa Piling ni Lucario Series

My Guardian Devil

---

AI TENSHI

My Super Kuya

Dec 28, 2015

Final Part 41: Tahanan

“Goodmorning kuya.” bati ko kay kuya Jorel noong mga sandaling iminulat nito ang kanyang mata. Halos mag iisang linggo na rin itong tulog dahil batid kong naubos talaga ang kanyang lakas noong nakaraang pag salakay ng mga Atrox dito sa aming planeta. Para itong isang baterya na kinailangan icharge pag katapos ma drain. Isang matamis na ngiti ang isinalubong ko sa kanya habang nakatingin ito ng seryoso sa aking mukha. “Sino ka?” seryosong tanong nito. “Ha? Kuya naman eh.. Huwag mo nga akong binibiro ng ganyan.” ang wika ko na hindi maitago ang pag alala.

“Hindi talaga kita kilala.” ang salita nito habang pinag mamasdan ang aking mukha dahilan upang matakot ako na baka wala nga siyang maalala kaya naman agad akong sumigaw. “Maaaa, paaaaaa si kuya gising na.. Kaso may Amnesia ito!!! Dalhin natin siya sa Arrrrrayyyyyyy!!!” ang sigaw ko noong maramdamang sinabunutan nya ang aking buhok. “Tado ka, binibiro lang kita, idadamay mo pa sina mama.” ang salita nito sabay yakap sa akin.

Kakauwi lamang nila mama at papa noong nakaraan araw. Wala daw kasi byahe ang mga eroplano dulot ng insidenteng pag sakalay kaya’t hindi agad sila naka uwi sa oras. Maayos na rin ang lagay ni papa, mabuti nalang dahil agad na nagaapan ang sakit nito. “Ano bang isinisigaw mo Jonas?” wika ni mama habang pumapasok sa aming silid. “Paano mo naman nasabing nag karoon ng Amnesia ang kuya Jorel mo e naka yakap pa ng ito sayo.” nag tatakang wika ni papa.

“False alarm po papa. Si kuya kasi eh ang lakas ng trip.” wika ko naman habang nakapalupot sa binti ni kuya na parang isang linta.

Lumapit sina mama at papa sa kinalalagyan ni kuya at niyakap nila ito ng mahigpit. Bumuhos ang emosyon noong mga sandaling masilayan nilang muli ang isa’t isa. Labis ang pasasalamat aming mga magulang dahil nakaligtas kami sa labanan sana ay naka takdang kumitil sa aming mga buhay. Sa wakas ay mapapanatag na rin ang kanilang loob lalo’t batid nilang manunumbalik na sa normal ang lahat. “Isang biyayang maituturing ang pag dating mo sa aming buhay anak. Kahit kailan kay hindi kami bumitiw sa paniniwalang pag tatagumpayan mo ang lahat ng misyon na itinakda para iyo. Ang buong mundo ay nag papasalamat sa iyong ginawang pag ligtas sa buong sambayanan. At nais kong malaman mo na proud kami sa iyo. Ipinag mamalaki ka namin anak, Mahal na mahal ka namin.” wika ni papa habang nakayakap kay Kuya Jorel. “Masaya kami ng papa mo dahil muling nabuo ang ating pamilya.” wika naman ni mama.

“Salamat pa, ma. Ngunit hindi ko magagawa ito kung wala ang tulong ni Jonas. Siya ang nag balik sakin noong mga sandaling nawawala ako sa tamang landas, at siya rin ang nag paalala sa akin na ang mundong ito ay ang tahanan ko. Dito ako lumaki at kayo ang humubog sa akin upang maging mabuting tao, dito ako uuwi kahit gaano pa kalayo ang aking marating. Mahal na mahal ko rin po kayo.” wika ni kuya Jorel habang hindi maitago ang labis na kaligayahan.

“Tama anak, ito ang tahanan mo, at sa amin ka uuwi kahit na anong mangyari.” Ang wika ni mama habang umiiyak ito.

Syempre ay labis din ang pasasalamat namin kay Apollo dahil isa siyang tapat at tunay ka gabay para kay kuya Jorel. Dahil dito ay nag pasya na rin ito na manirahan dito sa mundo kasama namin. Hindi naman siya iba at pamilya na ang turing namin sa kanya kaya’t malugod namin siyang tinanggap. Malaki rin ang naitutulong niya kay papa lalo’t hindi na ganoon kalakas ang katawan nito. Dahil dito ay maituturing din na isang biyaya ang kanyang pag dating dito sa aming mga buhay.

Sa pag lipas ng mga araw ay muling nanumbalik ang lakas ni kuya Jorel. Mabilis ring nag hilom ang sugat nito dulot ng labis na makikipag laban kay Axel. Ngayon ay mayroon na siya sapat na lakas upang gawin ang kanyang pinaka huling misyon. “Saan mo naman dadalhin ang Orbin? Hindi ba’t mas maganda kung dito na lamang iyan sa ating pangangalaga?” tanong ni Apollo. “Habang nasa atin ang bagay na ito ay patuloy tayong sasalakayin ng iba’t ibang planeta sa kalawakan na nag nanais makamit ito. Hindi tayo makakasiguradong magiging ligtas kung patuloy na nasa atin ang kristal na ito. Dadalhin ko ito sa kalawakan at itatapon sa araw. Sasabog ito at pag hihilumin ang sugat ng buong mundo.” wika ni kuya Jorel.

“Kuya, gawin mo ang sa palagay mo ay tama. Nandito lang kami upang sumuporta sa ano mang bagay na naisin mo.” wika ko naman habang nakangiti.

Ngumiti rin si kuya Jorel at ginulo nito ang aking buhok. Kasabay noon ay muli nito iniluhod ang kanyang kaliwang tuhod at idinikit ang kamao sa lupa. Nag simulang yumanig sa aming kinalalagyan at makalipas ang ilang segundo ay lumipad na ito pa itaas.. Mabilis na amino isang liwanag. “Nahigitan na ni Jorel ang lakas ng Orbin kaya’t hindi na ito kailangan pa.” wika ni Apollo habang pinag mamasdan si kuya na lumilipad sa langit. “At hindi na rin kailangan ng mundo ng isang Orbin dahil mayroon na tayong Jorel. Higit pa ang kaya niyang gawin kaysa sa isang pirasong kristal na iyon.” tugon ko naman habang naka ngiti.

Tahimik..

Habang pinag mamasdan namin ang kalangitan ay isang matinding liwanag ang sumabog mula dito. At kasabay nito ang pag ulan na makikinang na bagay na animo umuulan ng maliliit na bituin sa paligid. Kumikislap na animo mga fairy dust na siyang nag bibigay ng ibayong ganda sa buong siyudad. “Nag tagumpay si Jorel na wasakin ang orbin. Ang kumikinang na bagay na iyan sa ating paligid ay ang abo ng kristal. May kakayahan iyang pag hilumin ang sugat ng isang planeta at ibalik ito sa dating porma.” paliwanag ni Apollo at doon tila milgarong nabubuo ang buong siyudad. Ang mga gumuhong gusali ay bumalik sa dating porma at ang mga sugat na natamo ng mga tao ay unti unting nag hihilom hanggang sa kusang nawala ang liwanag at naibalik nito ang lahat sa ayos. Hindi naman masyadong maayos ngunit hindi na lang ganoong ka gulo. Sa tingin ko ay 50% lamang ang nagawang irestore ng orbin mula sa pag kasira.

Sa pag lipas ng mga buwan, ay unti unting bumangon ang buong mundo. Sa pag tutulungan at pag bibigayan ng bawat taong naninirahan dito ay mas napadali ang kanilang pag recover hanggang sa muling manumbalik sa normal ang lahat. Normal ulit ang paligid, payapa na ito at malayo sa ano mang kaguluhan. Naukit sa kasaysayan ang ginawang pag salakay ng mga Atrox sa planetang Earth, at halos kumalat din sa buong mundo ang mga video footage at larawan ng mga lalaking lumilipad at nakikipag laban. Ito ay mga imahe nina kuya Jorel, Apollo at Axel na abala sa pag salba at pag gunaw ng paligid. Ang nakakatuwa lamang ay wala ni isa ang naka kilala sa mga ito dahil blurd ang kanilang mukha sa mga larawang inilabas sa media at sa publiko. Basta sila raw ay mga “Alien” na nag mula sa kalawakan upang hukuman ang sang katauhan.

Tungkol naman kina mama at papa ay muling nag balik sa pag mamanage ng kani-kanilang negosyo at si Apollo naman ay naging professor ng IT sa campus kung saan ako grumaduate at kung minsan naman ay tinutulungan niya si papa sa mga gawain sa kompanya. At tungkol kay sir Lagman, nabura ito sa ere at wala ni isa ang nakaka alala sa kanya. Walang record at wala ni isang bakas ng kanyang pananatili sa mundo.

Ilang linggo ang lumipas ay umuwi naman sina Harry at Kuya Jeff mula sa Amerika at sa pag kakataong ito ay bagong kasal lamang sila. Katulad ni kuya Jorel ay tinalikuran rin ni kuya Jeff ang showbiz kapalit ng tahimik na buhay bilang may asawa. Si Harry naman ay itinuon ang kanyang atensyon sa pag mamahal at pag aalaga sa kanyang asawa. At sa pag lipas ng panahon ay kapwa sila naging masaya sa piling ng isa’t isa. Hindi naman ako nainggit dahil sa susunod na buwan ay nakatakda naman ang aming kasal ni kuya Jorel sa planetang Bahara kung saan pag kakalooban ako ng pahintulot upang maka isang dibdib ang isang Roikan. Tingnan nyo na pati ang aming kasal ay extraordinaryo din. hehe

Tungkol naman sa iba pang taong naging parte ng aming buhay, si Lolo Bien ay pumanaw dahil sa katandaan. Si Vanessa naman ay nangibang bansa at doon ay nakatagpo ng mayamang Afrikano na siyang nag bayad ng kanyang pag kakautang.

Ang planetang Bahara naman ay tinaguriang “Most Friendly Planet” sa buong kalawakan dahil palagi itong nakahandang tumulong sa mga planetang nalalagay sa bingit ng alanganin. Bukod pa rito ay naging mabuti rin ang relasyon ng Earth sa Bahara dahil kapwa sila pinag uugnay ng isang mahalagang tao.. At iyon si Kuya Jorel.

Ang planetang Autotrex naman ay nabura na sa kalawakan at wala ni isang piraso nito ang natira dulot ng pag sabog ng katawan ni Axel. Sa bandang huli, ang lahat ay naging maayos at nakamtam ng buong kalawakan ang inaasam na kapayapaan.

Lahat tayo ay binibinigyan ng pantay pantay na pagkakataon upang maibahagi ang ating mga sarili sa ibang tao. Lahat tayo ay maaaring maging bayani sa ating mga simpleng pamamaraan katulad ng pag tulong sa kapwa o pag gawa ng mga bagay na makakabubuti sa iyong paligid. Hindi natin kailangan ng super powers para maging superhero dahil ang totoong kapangyarihan ay nakahimlay sa iyong puso. Kung paano mo mahalin at pahalagahan ang mga bagay na nag bibigay ng saya at tuwa sa iyong buhay. Sa bandang huli ay mapag tatanto mo na ang pinaka makapangyarihang bagay sa mundo ay ang pag mamahal at pag babahagi ng iyong sarili para sa iyong kapwa. Iyan ang mga bagay na natutunan ko mag buhat noong mahalin ko si Kuya Jorel.

Naniniwala ka ba sa Superhero? Sa isang nilalang na bababa mula sa kalawakan at isasalba niya ang buong mundo mula sa tiyak na kapahamakan? Kung ako ang tatanungin ay “OO” ang magiging sagot ko dahil ngayon ay kasama kong namumuhay ng maligaya ang isa sa kanila. At sa bawat araw na lumilipas ay mas lalo pang tumitibay ang aming samahan bagamat batid kong hindi magiging perpekto ang lahat ngunit sa kabila nito ay ipinangako naman namin sa isa’t isa na habang buhay kaming mag sasama at hinding hindi mag iiwanan kahit saan pa kami dalhin ng panahon. Dahil ang aming pag ibig sa isa’t isa ay handang saklawin ang karagaratan, kakahuyan, langit, lupa at maging ang buong kalawakan..

Ito ang pag mamahal ni Kuya Jorel..

Ang aking Super Kuya..

Wakas.