Sky’s Note:

My Possesion Series 01:

NOT A STRIPPER

by skywinoma

Before delving into this story, I would like to mention that I am open to receiving constructive criticism and corrections in case I falter or misunderstand any details. . However, please provide feedback kindly. I am eager to learn and grow. Please be reminded that negative comments or harsh critiques can be hurtful, and I would greatly appreciate it if feedback is communicated politely. Thank you in advance for your understanding and support!💙

DISCLAIMER:

• This book is a work of fiction. Names, characters, businesses, organizations, places, events, and incidents either are the product of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual persons, living or dead, events, or locales is entirely coincidental.

• This book contains prostitution and abuse of power. I do not promote neither romanticize any of this. It is just needed in the plot of story. Please be open-minded.

• There are words and scenes that are not suitable for young ages. Read at your own risk.

• I am aware that I write cliché, predictable and unrealistic story. So, if you’re looking for the otherwise, kindly leave or remove this book to your library. Thank you.

• Plagiarism is a crime- that is a fact.

MOODBOARD

Characters

MoodBoard

Aisha

Mae Dela

Torre

(ay·sha· may day·lah tor·ay)

Ford David Radcliffe

(fawd day·vid rad·klif)

SYNOPSIS

Aisha Mae Dela Torre.  She is a remarkable woman, not only for her bravery but also for her intelligence. Handa siyang gawin at bitawan ang lahat para sa pamilya niya. From a very young age, Aisha took up the mantle of the eldest sibling, assuming responsibilities far beyond her years and working tirelessly to support her siblings.

Hanggang saan nga ba ang kayang ibigay ni Aisha para sa kanyang pamilya?  Will she be prepared to give up everything she has and surrender herself to a stranger in a desperate attempt to save her mother’s life?

Ford David Radcliffe. He is one of the most handsome and hot billionaire in the Philippines. He exudes an aura of charm and magnetism. With his cold, dark chocolate brown eyes and an expressionless face, he possesses an uncanny ability to intimidate others while leaving women weak at the knees. From the moment David first lays eyes on Aisha, he is immediately captivated by her, causing a rush of desire that stirs his very core.

Ano nga ba ang intensyon ni Ford David Radcliffe kay Aisha Dela Torre? Does he simply desire her for his own pleasure, or does he have a deeper, more meaningful reason for wanting her?

CHAPTER 1

Chapter 1: MANIAC!

“Hey, beautiful!” Hindi ko mapigilan ang mapangiti ng kindatan ako ni Dominic ng tuluyan akong makalapit sa bar counter. “You’ll serve this in V.I.P room 8 after a moment.” He pointed at the serving tray that is placed over the counter.

“Hindi mo na ako kailangan pang bolahin dahil trabaho ko naman talaga ito.” I jokingly rolled my eyes on him.

“Hindi, ah! You’re really beautiful.” He gave me a gravelly chuckle that made me stare at him. I watch how his wavy hair sync in every move of his body. “Pogi ba?” He joked that made me looked at his intimidating dark gray eyes that can be easily mistaken as black, when he noticed that I am staring at him.

Napa-iling na lang ako at nangingiting pinanood siya sa ginagawa. I was amazed on how he skillfully mixed the drinks like it was natural for him to do that.

“Bakit parang ang daming customer ngayon?”

Sumandal ako sa counter at pinanood ang crowd na nagkakagulo sa dance floor. They were all raising their hands in the air and dancing carelessly to the beat of music. At gaya ng natural mong makikitang tagpo sa loob ng bar, the place was loud, in a mess, and the smell of alcohol and cigarettes was all over the place. NeoBar was a spacious and high class bar so, having a lot of people was not really a problem.

“Lagi namang ganyan tuwing Friday night. Hindi ka pa ba nasasanay?” Jimuel interfere. He placed a bucket of ice and bottle of beers into the other tray. He lazily glanced at me with his tired eyes. Halatang pagod at inaantok na ito dahil full shift ito ngunit pinipilit paring magtrabaho.

“Kung sa bagay…” kibit-balikat ko.

“Done.” Dominic smiled as he placed a glass of bloody mary, a bottle of an expensive brand of whiskey, and a bucket of ice into the tray in front of me. “V.I.P 8, don’t forget.”

I saw him grin a little as our hands touched when I picked up the tray. I secretly bit my lower lip when our eyes met.

“ I like you, Aisha. I like you, not just because of your beautiful face but because of a strong a personality and kindness you have in your heart. “ I blushed when I remembered his confession last week.

“Sus, tama na ang tinginan! Trabaho muna bago landi, puwede?” Jimuel snapped at us. Dominic and I both shook our heads while chuckling.

Umalis na ako mula sa pagkakasandal sa counter at tinahak ang daan patungo sa second floor kung nasaan ang mga V.I.P rooms.  

“Hey, babe! What’s yah name?”

“Sexy, dito ka muna!”

“Pa-isa naman, Babeh!”  

I winced when some guys catcalled me when I passed by them but I just ignored them, like I always do. Hindi ko naman kasi sila puwedeng patulan dahil alam kong sarili ko lang din ang papagudin ko kung sakali man. Mga lasing sila, at mga lalaki pa. At sa mundong ito, mga lalaki ang pinakakumplikadong uri ng nilalang sa lahat dahil wala silang isang salita at madalas na iniisip nilang sila ang nasa pinakataas ng tatsulok kasi malalakas sila pero madalas naman ay hindi gumagamit ng utak.

I stopped on my track when I’m already in front of the 8th room. Ramdam ko ang pamumuo ng pawis sa noo at mga kamay ko habang nakatitig sa pintuan. Kahit na halos araw-araw ko na itong ginagawa ay kinakabahan parin akong pumasok sa mga V.I.P rooms. Hindi pa rin kasi matanggap ng sikmura ko ang kahalayang maaaring nagaganap sa loob ng mga silid. I understand why women are doing that kind of job but I just can’t accept it.

I unleashed a heavy sigh before I turned the door knob open. My head was on the ground as I slowly entered the room. I expected a flirtatious giggles or a voluptous moans but I was welcomed in an intense kind of silence. Halos manigas ang buong katawan ko ng dumapo ang paningin ko sa nag-iisang taong laman ng silid na iyon.

I saw a guy, all in black, seating on the couch in the center of the room while his index finger is playing on his lower lip. He was like examining my whole body and my soul in the way his chocolate hawk eyes stared at me. Hindi ko pa man nakikita ang buong katawan nito ay alam ko ng malaki at matitigas ang kalamnan nito dahil sa paraan ng pagyakap ng damit sa katawan nito at paghapit ng mahabang manggas sa buong braso nito. His body is a body that every woman would die for.

Bumalik ako sa katinuan nang makita ang bahagyang pag-angat ng sulok ng mga labi nito habang ang daliri ay nanatiling naglalaro dito. Tumikhim ako at ipinilig ang ulo. Pinakiramdaman ko ang sarili ko kung may laway ba na tumulo mula sa aking labi. Ano bang nangyayari sa akin? Ayusin mo, Aisha!

Kahit nanlalambot ang mga tuhod ko ay pinilit kong maglakad ng tuwid at normal palapit sa lalaki.

“Good evening, Sir, t-this is your order,” sinikap kong hindi mautal habang sinasabi iyon. Marahan kong inilapag ang tray sa ibabaw ng lamesa at isa-isang inilipat ang nilalaman nito.

Hindi ko na sinubukang sulyapan pa ang lalaki dahil baka tuluyan na akong matumba at mawalan ng balanse dahil sa panghihina ng mga tuhod ko. Ngunit kahit na ganoon ay ramdam ko ang malalim na pagtitig niya sa bawat pagkilos ko.

Umayos na ako ng tayo nang matapos. Papaalis na sana ako ng makaramdaman ng magaspang na kamay na pumaikot sa aking pulsuhan upang pigilan ako. Napa-igtad ako sa gulat dahil sa ginawa niya.

Unti-unting umusbong ang kaba sa aking dibdib ngunit nagawa ko pa ding salubungin ang madilim niyang mga mata.

“W-would you like anything else, Sir?”  

Nakita ko ang paglandas ng dila niya sa pagitan ng kanyang mga labi. He remained seated. His rough hands grazing against my skin sends an irrelevant feeling inside me.  

“You.”  

“Sir?” I uttered, dumbfounded.  

“You. I want you,” He mumbled using his deep and husky voice.  

Marahang kumunot ang noo ko nang makuha ang ibig niyang sabihin. My jaw dropped when I saw how his eyes traveled around my body like I am standing naked in front of him. I felt uncomfortable but I have to control myself, he’s a VIP. Sa tindig at ayos ng pananamit niya ay alam mo ng hindi siya basta-bastang tao kaya’t kailangan kong mas habaan pa ang pasensya ko.

“Excuse me, Sir, pero hindi po ako tulad ng iniisip mo.” I gritted my teeth.  

His fingers stopped from playing with his lips before he slowly get up from his seat, towering over me. Matangkad ako ngunit mas mataas siya kaysa sa akin kaya’t umabot lang ako sa tapat ng baba niya. I want to take a step back, but I force myself not to. Gusto kong maramdaman niya na hindi ako apektado sa kanya kahit na nanlalambot na naman muli ang mga tuhod ko.  

“Look…” His voice was calm. “I want you. And I always get what I want, in any ways that I can. Let’s not prolong our conversation because I don’t like to waste my time, how much are you?”

Napahinga ako ng malalim. Ang kaunting paghangang nararamdaman ko para sa kaniya kanina ay napalitan na ng inis. Oh, how I love to punch his face!

Gusto kong takpan ang dibdib ko mula sa mga mga niyang madiing nakatitig sa mga ito. Sanay na ako sa mga panunutsot at mapagnasang mga tingin mula sa mga parokyanong mga lalaki dahil buong pagtatrabaho ko dito sa NeoBar ay lagi akong nakakarinig at nakakatanggap ng mga ganiyan ngunit may kakaibang hatid sa akin presensya ng lalaki dahil sa nagiging reaksyon ng katawan ko patungo sa kanya.

“I will give you a straight answer, Mister, I’m not a slut or a pussy you can easily fuck. Stop wasting your time,” saad ko habang pinagdidiinan ang mga katagang lumalabas mula sa bibig ko.

I can’t blame men in the way their body reacted at upon seeing me because it was normal for a man’s nature. My smooth and creamy legs and the roundness bottom was exposed because of my black short and fitted shorts uniform. Sa pang-itaas naman ay hindi masyadong revealing dahil sa black long sleeve button-down shirt na may naka-burda sa kanang dibdib na logo ng NeoBar gamit ang kulay gintong sinulid at loose maroon tie. Ngunit kahit na ganoon ay hindi pa din nito maitago ang hugis ng aking dibdib.

Hindi ko talaga kayang intindihin kung bakit kailangan pang isatinig ng mga lalaki kung gaano kadumi ang isip nila at kung bakit mababa ang tingin nila sa mga babae para hindi respetuhin. Hindi ko alam kung bakit mas nakakataas ang lalaki kaysa sa mga babae sa lipunan e, mas madalas naman nilang gamitin ang ulo nila sa baba kaysa sa nasa taas.

I bit the inside of my cheeks. Gustuhin ko mang umiwas mula sa pagkakatingin sa mga mata niya ay hindi ko ginawa. I should slap on his face that I am not affected by him and I am not easy as he think.  

“Five hundred thousand…” with narrowed eyes and deep voice, he stated while directly looking at my hazel eyes. Napakurap ako at wala sa sariling umiling. I can’t believe his guts! Lasing ba siya?

“Cash, just for one night,” he continued. The end of his lips moved upward when he slightly slant his face. And now, he is shamelessly looking at my breasts while biting his lower lip. Grabedabs! I can’t believe that a man as handsome as him can be a total maniac!

I took a deep breath to calm myself, before long I said. “Pasensya na, Sir, kailangan ko na pong bumalik sa trabaho ko. Nagsasayang lang po tayong dalawa ng oras dito and I have a lot of work to do, Sir. Maayos po ang trabaho ko dito at kuntento na ako sa kinikita ko.”

Five hundred thousand? Kung iisipin ay malaking halaga na iyon. Ilang buwan ko din iyong puwedeng pagtrabahuhan dito sa Bar. Puwede na akong makapag-aral ng maayos na walang iisiping trabaho at makakabayad pa ako ng tuition fee ng dalawa kong kapatid.

I shook my head, keeping that thoughts away from my head. Maling-mali na isipin ko iyon. Hindi ako mababaw na tao upang isipin ang ideyang iyon para sa mga dahilang puwede namang gawan ng iba pang paraan. Hindi ako iningatan at pinalaki ng Mama ko para lang ibaba ang sarili ko.

I gave the man in front of me a forced polite smile. “I’ve got to go, Sir. Just give us a call if you need anything else.”  

His Adams apple moved. Agad kong iniwas and braso ko sa kanya ng subukan niya akong hawakan.  

“Baby, I’m offering you a lot of money. It’s just for one night,” He throatily said. It was like he is somewhat controlling himself from doing something. “Don’t worry, I’ll make sure that you’ll enjoy it too. I’ll make you scream my name, baby.”

Kumuyom ang kamao ko at tuluyan ng nandilim ang paningin sa lalaki. And soon after, I slapped him without thinking twice, without blinking and doubting about my move. I slapped him hard in his thick-fucking face!

He so persistent, and I hate it! Nakakabastos na talaga! Sinikap kong habaan ang presensya ko at kinusidera ang pagiging V.I.P niya ngunit ang hirap lang talagang gawin iyon lalo na kung pagod na ’ko sa trabaho at talagang bastos pa ang kausap ko.

“Waitress po ako dito at hindi parausan. Kung gusto niyong maglabas ng init ng katawan, just jack off or just rent a whore. Mayroon ditong mga babaeng handang magbigay ligaya sa ’yo pero hindi ako kabilang doon!” I exclaimed, almost yelling. I sighed heavily, feeling a little bad of some words that I have said but I don’t want to take it back because I am terribly feeling bad right now.

Binigyan ko siya ng masamang tingin while he was touching the reddening part of his face and eyes are popping out. I sly a smirk and was about to turn around to leave when I felt his hand encircled around my wrist. Napasunod na lang ang katawan ko sa kaniya ng hilahin niya ako palapit sa kaniya.

Oh, my freaking god! He kissed me—No—Wait— He is kissing me!

 

Grabedabs! Na-estatwa ako mula sa aking pagkakatayo at hindi na halos makagalaw dahil sa sobrang gulat ko sa ginawa niya. I felt his hand holding my jowl while the other one was on my nape, guiding me to move against his lips.

Hinahalikan niya ako sa paraang gusto niyang kainin ang buong labi ko. Namanhid ang katawan ko at tila nag-black out na ang utak ko. He was pushing his tongue between my lips for an entrance but I keep my mouth shut.

Nang tuluyang maproseso ng utak ko ang kasalukuyang nagaganap ay inipon ko ang buong lakas ko upang itinulak siya palayo sa akin sa abot ng aking kakayahan. Dahil na din siguro sa naka-inom siya ay nagawa ko siyang mapaatras ng ilang mga hakbang mula sa akin.

At that point, I want nothing but to slap him in the face. And I just did. Straight and hard on the side of his face!

Tumabingi ang mukha niya dahil sa impact ng sampal ko. Muli siyang napahawak sa namumulang pisngi niya at nagsalubong ang mga kilay. Kung kanina ay hindi pa masyadong halata ang pamumula ng pisngi niya ngayon ay halatang-halata na dahil sa maputing kulay ng balat ng lalaki.

Sampalin ko pa kaya siya ng dalawang beses sa kabila para pumantay?

Napaarko ang kilay ko dahil sa masamang tinging ipinupukol nito sa akin. Ay, teka? Ikaw pa talaga ang galit niyan?

I am not done yet. I grabbed both of his shoulders and pulled him down before I kick him, where it hurts the most.

Napahiyaw siya sa sakit dahil sa ginawa ko. Napaluhod siya harapan ko habang sapo-sapo ang kaligayahan niya. Tumingala ito sa akin at tila hindi makapaniwala sa ginawa ko. Satisfied enough, I smiled big and wide while looking back at his dark-flaring eyes like he was murdering me inside of his head.  

“What the hell? Why’d you fucking do that? Are you out of your mind!?” Sigaw nito. I forced myself not to laugh while looking at him. Namumula na halos ang buong mukha at leeg nito dahil sa sobrang inis. Parang puputok na ang litid nito sa akin.

Who is looking up now, jerk?  

“I’m am terribly sorry. Maybe, I was really out my mind,” I sarcastically said. I placed my hands on my hips before I growl. “You know what? I don’t care if you’re a V.I.P customer or if I’ll get fired after this. Alam ko sa sarili kong ginawa ko ang nararapat, I know myself worth and I know how to take care of myself. And next time, please, show some respect, not only to me but to all women. Masuwerte ka at wala akong sapat na oras dahil kung mayroon man ay hindi ako mangingiming kasuhan ka ng sexual harassment!” I exclaimed with my flaring nostrils.

Standing with my chin held high, I gave him my victorious smile before I leave the room. Dumeritso ako sa comfort room pagkatapos ng pangyayaring iyon. Naghilamos ako ng mukha at tiningnan ang sariling repleksyon sa salamin. I need to compose myself first bago ako bumalik sa trabaho. Pero sana lang ay may trabaho pa din ako bukas.

🔹▪🔹

Ateng Sky’s

Note: So, how was the first chapter? Sana ay nagustuhan niyo, and I hope you can support my story ’till the end. Thank you! 💙

CHAPTER 2

Chapter 2: CALLING CARD             “Ang lalaking iyon… nababaliw na siya!” I hissed. Napapikit ako ng muling maalala ang paraan ng paghalik sa akin ng ekstrangherong lalaki kanina. His lips was so soft and sweet against my lips.

“Ano ba naman itong pinag-iiisip ko? Anong nangyayari sa akin?” Inis na bumukas ang mga mata ko nang maalala ang mga sinabi niya sa akin. Ipinilig ko ang ulo ko at itinukod ang dalawang kamay sa harap ng sink pagkatapos kong patayin ang faucet. “Pake ko ba sa five hundred thousand cash niya? Hmp! Mayayaman talaga…”

His lips tastes like heaven but his attitude sucks like hell! He just stole my freaking first kiss! Kainis! Agh! 

In my 20 years of living here in this crazy world, ang bastos na bungaga pa ng lalaking iyon ang unang nakatikim sa labi ko! Pagkatapos kong ingatan ang sarili ko, sa ganito lang mawawala ang first kiss ko? At bakit sa lalaking iyon pa talaga napunta ang first kiss ko!? I don’t even know him!

But I must admit, he has the body and the face. The word handsome will never be enough to describe how gorgeous he is. He had a prominent checkbones, proud and perfectly shaped nose, and he also has a strong and sharp jaw. You’ll automatically get drawn by just staring at his dark chocolate eyes. And… and his lips was soft, sweet, and red. I can’t believe how I loved the feeling of how he pressed his lips against mine. For a moment, I think it’s magical.

I unconciously moaned while my eyes are half-closed, thinking about what happened earlier.

“Miss, okay ka lang ba?”

Literal na napatalon ako sa gulat ng biglang may nagsalita. Walang tao sa ng pumasok ako dito kaya’t nagulat ako dahil hindi ko manlang siya namalayang pumasok. Ganoon na ba ako ka-okupado sa lalaking iyon para hindi ko na mapansin ang nagaganap sa paligid ko?

Napangiwi ako at marahang lumingon sa babae. Halatang nawe-werduhan ito sa akin dahil sa tindi ng pagkakakunot-noo nito. Iniisip kaya niyang nababaliw na ako?

Grabedabs! Nakakahiya!

May pa-ungol-ungol at pikit pa kasi akong nalalaman! Kasalanan talaga ito ng lalaking kumuha ng firs kiss ko!

“I’m… fine. Hehe.” Napakamot ako sa gilid ng noo ko at binigyan siya ng pilit na ngiti.

Nakakahiya talaga! Inayos ko agad ang sarili at nagmamdaling lumabas mula sa comfort room. Ngunit kahit na bumalik na ako sa pagtatrabaho ay hindi nilubayan ng lalaking iyon ang isip ko. Hindi mawala-wala sa utak ko ang kung paano niya nakuha ang first kiss ko na dapat ay sa unang kasintahan ko ibibigay. Pakiramdam ko ay lutang parin ako sa lahat ng nangyayari sa paligid ko. 

“Hoy, okay ka lang ba? Parang wala ka sa sasarili mo.” Nagulat ako ng biglang sumulpot si Jimuel sa harapan ko. He was eyeing me curiously. “Tingnan mo, lutang na lutang ka!” He pointed at my shocked face.

“Yeah, you look preoccupied. May nangyari ba?” I turned to look at Dominic. He looks worried. 

Siguro ay napansin nila na medyo wala ako sa sarili ko. Pilit na ngumiti ako sa dalawa at umiling.

“Wala. I’m all right, just a little tired,” sabi ko. Mukha namang naniwala silang dalawa dahil tumango lang sila sa akin at bumalik na sa trabaho.

“Three beers, please.”

Rinig kong saad ng babaeng customer na agad namang dinaluhan ni Jimuel. Napatingin naman ako sa dalawang baso ng Dry Martini na ipinatong ni Dominic sa serving tray na nasa harapan ko.

“Table two,” he said. May bahid pa din ng pag-aalala ang mga mata niya na nakapagpangiti sa akin. “Are you really okay?”

Hindi talaga ako nagtataka kung bakit gusto ko siya. He was so caring and sweet. And he value and love his family just like I do. Parehas naming inuuna ang pamilya namin kaysa sa sarili kaya kahit na alam namin na higit pa sa pagkakaibigan ang namamagitan sa aming dalawa ay hindi namin magawang ilagay sa next level ang relasyon namin dahil sa mga responsibilidad na nakapatong sa balikat namin. We both believe na kung kami talaga, kami din sa huli.

Bumigat naman bigla ang dibdib ko ng maalalang wala na ang first kiss kong ibibigay ko sana sa kanya kung sakali mang maging kami pagdating ng panahon.

Malalim akong humugot ng hininga. “Oo naman. Pagod lang siguro talaga ako.”

“Magpahinga ka din kasi minsan at huwag puro trabaho at pag-aaral. Tao ka lang din.”

Bahagyang natawa ako at napa-iling sa kanya. “Nagsalita ang madaming part-time. Natutulog ka pa ba?”

He chuckled because of what I said. “Kailangan, e.” He shrugged his shoulders. “Pero seryusuhin mo ang sinabi ko, magpahinga ka.”

Tumango na lamang ako sa kanya at kinuha na ang tray mula sa counter. Nang matapos ang shift ko ay agad akong tumungo sa locker room at nagbihis ng white T-shirt at pants.

“Ano yung inaarte-arte mo kanina?” Napalingon ako kay Ella ng magsalita ito.

“Huh?”

Sinara muna nito ang sariling locker bago tumingin sa akin. She crossed her arms and raised a brow at me.

“Huwag ka ngang magmaang-maangan diyan! Obvious naman na nagpapansin ka lang kay Jimuel, e!” She said while rolling her eyes.

I winced in disbelief. Waitress din si Ella kagaya ko at pareho din kami ng working time. Matagal na siyang may gusto kay Jimuel ngunit hindi siya magawang pansinin ng lalaki dahil gaya namin ni Dominic ay wala pa din sa isip nito ang makipag-relasyon dahil sa responsibilidad nito sa pamilya. At kahit pa alam ng lahat na may something kami ni Dom ay ako pa din ang dinadahilan niya kung bakit hindi sa kaniya nagkakagusto si Jimuel.

“Ano? Hindi ka makapag-salita? Hindi mo itatanggi? Kasi totoo, di’ba? Malandi ka!” She proclaimed and I just look at her with my lazy eyes.

I am tired, hungry, and sleepy. I have no time for her dramas so, istead of defending myself from her imputation I just gave her a genuine smile.

“Tapos ka na ba?” I asked and her jaw dropped.  “Mauna na ako sa’yo, ha. Mag-ingat ka din pauwi. Goodnight.”

Pagkatapos niyon ay linampasan ko na siya. Tinawag ako ni Ella ngunit nagpatuloy lamang ako sa paglalakad. Sa back door ng bar ako dumadaan pauwi sapagkat ayaw kong dumaan ngayon sa front door dahil maaring may makasalubong pa akong mga kriminal.

May usap-usapan kasi na kasali sa underground organization si Mr. Liu kaya hindi nahuhuli ng mga pulisya illegal na mga gawain dito Bar. Ang sabi ng iba ay may nangyayari underground and illegal transactions dito tuwing Friday night, at may mga malalaking kriminal at mga bosses ang nakikinabang dito dahil ginagawa nilang front ang bar para sa mga illegal business nila. Pero sa ilang taon ko namang nagta-trabaho dito sa NeoBar ay wala pa naman akong nasasaksihang mga ganoong bagay, ang tanging nakita ko lang ditong illegal ay ang prostitution na dahilan kung bakit ako natatakot sa pumasok sa mga V.I.P rooms.

Kalalabas ko pa lang ay iniisip ko na agad ang pamasaheng magagastos ko dahil hindi ko dala ang mumurahing sasakyan na aking nabili dahil coding iyon ngayon. Napaatras naman ako sa gulat ng bumungad sa akin ang mukha ng lalaking gumugulo sa aking isipan ng gabing iyon.

He was coolly leaning against his car that looks like it is costs millions and legs. It was Lamborghini Veneno, and it is absolutely stunning from every angle of it.

Agad kong itinikom ang medyo nakaawang kong labi ng makita ang ngisi sa labi ng lalaking nasa harapan ko habang nakatitig ako sa sasakyan niya.

“Ano’ng ginagawa mo dito?” Kunot-noong tanong ko sa lalaki. Ngunit imbes na sagutin ako ay umalis ito sa pagkakasandal sa kanyang sasakyan at nagsimulang lumapit sa kinatatayuan ko.

“Hey Baby…”

Huminto siya sa tapat ko mismo. Agad namang umikot ang mga mata ko dito. I can smell the scent of the alcohol he drink mixed with his manly perfume from here.   Sinundan ko ng tingin ang kamay niyang tila may kinukuha sa loob suot niyang coat. “Here’s my card. If you ever change your mind, just call me.”

Napaarko ang isang kilay ko ng ilahad niya sa akin ang maliit na card na tinutukoy niya. I crossed my arms.

“Inintay mo talaga ako dito para ibigay sa akin ’yan? Well, let me tell you this…” Binigyan ko siya ng pekeng ngiti. “I don’t need that piece of junk.”

Akmang lalampasan ko na ito ng harangan niya ako.

“Not so fast, baby.” He smirked.

“Talaga bang hindi mo ako titigilan?” tila napipikong saad ko dito.

Pilit kong pinaseryuso ang ekspresyon ng mukha ko sa kabila ng pangingiliti ng nakakahalina at nakakahilong amoy niya sa ilong ko. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko sa hindi ko malamang dahilan.

“Just accept this card and I promise, hahayaan na kitang makauwi,” may lambing ang boses nitong saad sa kabila ng walang ekspresyong mukha nito. Mariin akong napapikit at napahinga ng malalim upang kalmahin ang sarili.

“Tsk. Fine!” Hinablot ko mula sa kamay niya ang card na hawak niya.

Nakaramdam ako ng kakaibang bilis ng pagdaloy ng dugo sa katawan ko nang sandaling maglapat ang mga palad naming dalawa dahil sa ginawa ko. “O, kinuha ko na. Now, can you please excuse me, uuwi na ako.”

Nakita ko ang bahagyang pagkislap ng mga mata ng lalaking kaharap ko. I watched how his lis tongue licked his upper lip that made my knees wobble.

“Yeah, sure.” Umatras siya ng isang hakbang palayo sa akin. May kakaibang kinang ang mga mata niya na naghatid ng kaba sa akin. “About my offer, just think about it.”

Tumungo siya sa harapan ng kanyang sasakyan. Akala ko ay may kung ano siyang gagawin pero nagulat ako ng magpahinto siya ng taxi. Nagtatakang sinundan ko siya ng tingin ng lumapit siya sa driver’s seat nito. May sinabi muna siyang kung ano sa driver bago lumingon sa akin. Nakita ko ang namumutlang mukha ng Taxi driver na sumilip sa bintana upang tingnan ako. Sunod-sunod siyang tumango sa lalaki at nanginginig ang kamay na kinuha ang lilibuhing pera mula sa kamay nito. Naguguluhan ko silang pinanood mula sa kinatatayuan ko hanggang sa ma-realize kong kailangan ko na nga palang umuwi. Naagaw ang atensyon ko ng tapikin ng lalaki ang pinto ng backseat ng taxi.

“Get in. He’ll drive you home,” he said using his baritone voice.

“Ha?” Litong saad ko.

“Do I need to repeat myself?” He tilted his head. I saw how his lips lift up for a second when I pouted. “I want to personally drive you home but I know that you’ll just refuse my offer.”

“Paano mo nalaman kung saan ako nakatira?” Imbes ay tanong ko. 

“I have my ways. Now, get in,” bagkos ay sagot niya sa akin. How the hell did he know where I lived? Is he my stalker?

“I won’t. Wala kang karapatang utusan ako,” matapang kong sagot dito.

Bahagya siyang natigilan sa naging sagot ko ngunit marahan ding umiling sa akin. Halatang hindi ito sana’y na hindi nasusunod ang gusto na siyang nakapagpangisi sa akin. Maybe I’m just a challenge to him that’s why he is doing this.

“It’s already late, and I just want to make sure that you’ll go home safe. I already paid the taxi driver. And I promise to the deepest hell that nothing bad will happen to you. It will drive you straight to your home. Now, please, get in,” may pagsusumamong saad na nito habang nakatingin ng deritso sa mga mata ko. Bigla akong nanghina.

I don’t know what happened next but I just saw myself inside that taxi. I felt that I was just being hypnotized by him.

And before the taxi’s engine starts, I heard him whispered. “I always get what I want, Aisha, remember that.”

Paano niya nalaman ang first name ko? Tanong ko sa aking isipan sa buong biyahe. 

Tulalang sinaraduhan ko ang bintana ng taxi. Halos nanginginig pa ang mga kamay ko ng tingnan ang calling card na mula sa lalaki.

‘Ford David Radcliffe’  

🔹▪🔹

Ate Sky’s Note: Enjoy reading po. Hart hart.

CHAPTER 3

Chapter 3: PROBLEM

Nagpasalamat ako sa taxi driver ng makarating kami sa tapat ng bahay. Hindi ko alam pero pakiramdam ko ay ang bagal ng naging biyahe namin. Mabuti na lang at may mga 24/7 na fast food kaming nadaanan kaya doon na lang ako um-order ng pagkain kaysa magluto pa pag-uwi ng bahay. Ayaw pa nga akong payagan ni Manong driver na bumili dahil ang sabi daw ni Mr. Ford David Radcliffe ay deritso sa bahay pero sa huli ay ako pa din ang nanalo kay Manong.

Our house was a two-storey house and it was painted in baby pink because Mom is kinda obsessed with pink. It was okay to me ’cause all my life I was surrounded by that color and growing up I had learned to like the color too. There was a small rose garden in front that make our house looks homey.

“Nandito na ako! I brought food for our lunch!” sigaw ko habang pumapasok sa loob ng bahay.

Walang taong sumalubong sa akin sa living room kaya dumeritso na ako sa kitchen. I saw my Mom there washing the utensils she used for baking the cupcakes we ate for breakfast.

“Mama,” I said, calling her attention. “Bakit kayo ang naghuhugas ng mga iyan? Nasaan sina Mark at Nichol?”

Lumingon sa akin si Mama pagkatapos niyang patayin ang gripo. “Hayaan mo na ang mga kapatid mo, anak. Mukhang mga pagod talaga sila dahil bagsak agad ang mga kapatid mo pagkauwi mula sa school.”

Ipinunas niya ang mga bula sa kanyang kamay sa suot niyang pink na apron. She’s skinny and her hair was in shoulder-length and was starting to turn gray. Her eyes really resembles mine. I am happy that I got most of my features from her than my father who has no balls.

“Bakit nga pala sobrang sobrang ginabi ka na? Alas-nuwebe na, ah? Nakatulog na ata ang mga kapatid mo ng hindi pa kumakain.”

“Pasensya na, ’Ma, alam mo namang madaming tao sa bar tuwing Friday night.” Ipinatong ko ang mga paper bag na dala ko sa counter na may tatak ng fast food na pinagbilihan ko ng pagkain.

“Paniguradong magpupuyat ka na naman dahil gagawa ka pa ng lesson plan mo. Baka magkakasakit ka niyan sa mga ginagawa mo,” nag-aalalang saad ni Mama sa akin.

“Okay lang po ako, ’Ma. Kayang-kaya,” Tila nagyayabang kong saad na ikinailing niya. Tumingin siya sa paper bag na nasa ibabaw ng counter.

“Ano ba iyang dala mong ulam?” tanong ni Mama at lumakad papalapit sa akin.

“Manok lang po iyan—MA!” I screamed, panic and fear occupied my whole system when she almost fell down. Mabuti na lamang at agad siyang napakapit sa counter at doon kumuha ng suporta.

“Ma, okay ka po ba?” Agad ko siyang dinaluhan at inalalayang makaupo sa stool.

“Okay lang ako, anak. Medyo sumakit lang ang ulo ko.” Tipid na ngumiti sa akin si Mama habang nakahawak sa pagitan ng mga mata niya. Umahon ang kaba sa dibdib ko ng makita ang bahagyang pangi-nginig ng mga tuhod niya “Baka napagod lang ako.”

“Hindi ba’t sinabi ko na naman sa inyo na isara niyo na muna ang Aisha’s para hindi na kayo gaanong napapagod? Baka lalo lang maka-sama sa inyo iyan, eh.”

Noong ipinagbubuntis pa lang ako ni Mama, she build her own coffee shop and named it after me because I am the their first born. Simula pagkabata ay pangarap na ni Mama ang magkaroon ng sarili niyang Café kaya ng magkaroon siya ng sapat na ipon upang makapag-negosyo ay agad niyang tinupad ang pangarap niya.

Matagal ko ng sinasabi kay Mama na ipasara na muna ang Aisha’s Café dahil baka kung mapano pa siya pero hindi siya nakikinig at sinasabi niya sa akin na iyon na lang puwede niyang gawin para makatulong sa akin. Parang ako na nga daw ang tumatayong nanay at tatay sa aming pamilya. At t’saka ito nalang din ang pwede niyang pagkaabalahan. Ayaw kasi ni Mama na nakaupo lang siya at walang ginagawa dahil sumasama ang loob niya. Although the business was slowly loosing when she had her first cancer, she still believes that she can put it back on track.

You may be wondering why I am not working at Aisha’s Café and help Mom to run the her business, right? Well, that’s because I have no passion and talent for cooking or anything related to kitchen. That is way out of my vocabulary, maybe instead of helping her out, I’ll just ruin her business more. I am not really friends with kitchen even if I tried befriending it for several times, I will always burn the food in the end. I couldn’t even cook a proper and decent foods because I could only afford to cook are canned goods and instant noodles.

“Hindi kailangang ipasara, anak. Napagod lang siguro ako pero kayang-kaya.” Panggagaya niya sa tuno ko kanina. She chuckled when my face remained serious. “Tiyak na mawawala rin ito kapag kumain na tayo, kaya ikaw, mag bihis ka na at sabayan mo akong kumain. Tingnan mo din ang mga kapatid mo kung gising pa sila.”

Tinapik ni Mama ang braso ko na parang sinasabing sundin ko na lang siya. Malalim akong napahugot ng hininga bago marahang tumango kahit na labag sa kalooban ko.

“Basta po, kapag sobra na, tama na.” Paalala ko muna sa kanya bago lumisan sa kusina.

The doctor said that her cancer was almost gone, kaya kampante na si Mama. She was going better everyday, that was she said. Pero hindi ko parin maalis sa sarili ko ang hindi mag-alala sa kanya dahil nitong nakaraan lamang ay dumadalas ang pagsakit ng ulo niya at palagi ko siyang nakikitang nawawalan ng balanse. Hindi man niya sinasabi sa akin ay palagi kong napapansin iyon. Nakikita ko ang madalas niyang pagsusuka tuwing umaga, at natatakot ako. Masyado ko siyang mahal para isa-walang bahala ang lahat. Mahal na mahal ko si Mama at kahit ano ay gagawin ko para sa kanya.

Napatigil ako sa paghakbang sa hagdan ng makita sa dulo ang kapatid kong babae na si Nichol. Magulo ang hanggang balikat at itim niyang buhok na parang kababangon lang mula sa pagkakahiga. Her face was emotionless while she was staring back at me.

Tumikhim ako at ngumiti sa kaniya. “May ulam na tayo. Magbibihis lang ako at sabay-sabay na tayong kuma—”

Natigil ako sa pagsasalita ng walang sabi-sabing tinalikuran niya ako. I don’t know why, but I feel like she’s angry at me or something like that. We never get close. Sa kabila ng apat na taon lang na pagitan ng mga edad namin at parehong babae ay hindi kami nagkausap ng maayos at nagkaroon ng bonding gaya ng normal na mga magkapatid na babae. Sa aming tatlong magkakapatid ay siya ang pinakakakaiba ang ugali.

Napa-iling na lamang ako at nagpatuloy na sa paghakbang. Habang tinatahak ko ang daan patungo sa sarili kong silid ay nakarinig ako ng mga pigil na hikbi sa loob ng kuwarto ng kapatid kong lalaki. Naisipan kong silipin siya at tingnan ko okay lang ba siya. Pagkapihit ko ng hawakan ng pinto ay saktong bukas ito.

And there I saw my brother… crying. He was sitting on his bed and leaning against the headboard. Mabilis na umiwas ang kapatid kong lalaki sa aking deriksyon ng makita niya ako. Halatang nagulat ito sa biglaang pagpasok ko sa kaniyang kuwarto.

“A-anong ginagawa m-mo dito, ate?” He asked in his brittling voice. I even heard him sniffed.

“Hey, may problema ba?” I asked Mark, Nichol’s twin brother. I slowly sit down on the edge of his bed.

“Wala, ate, napuwing l-lang ako,” sagot ni Mark. He raised his eyeglasses a bit so that he could dry out his tears. He got our mother’s eyes, too, but the shape of his face reminded me of a man who once broke my heart.

Pinigilan kong matawa dahil sa sinabing palusot nito. Halatang-halataa naman na umiyak siya dahil sa pamumula ng kanyang mga mata at basang mga pisngi. Sa aming tatlong magkakapatid, Mark has the softest and purest heart.

“Alam mo, gasgas na iyang palusot mo.” Kinuha ko ang mga kamay niya mula sa kaniyang mukha at marahang pinisil ang mga iyon. “Ano ka ba naman, Mark? I’m your older sister. Puwede mo sa aking sabihin kung anong problema mo, you know that you can trust me.”

Binawi niya ang isang kamay niya sa akin upang punasan muli ang mga takas na luha niya.

“Alam kong mapapagod ka na sa amin, ate. You were working and studying at the same time.” Simula pa lang niya pero agad ng bumigat ang dibdib ko. “Alam ko din na hindi pa ito sinasabi sa’yo ni Nichol, ayaw ko din naman itong sabihin sa’yo but our tuition payments is on due. Ilang buwan na ang nakalipas ng magsimula ang klase pero tanging down payment pa lang ang nababayaran natin. Hindi pa din tayo nakakabayad sa mga libro. A-at kanina, ki-kinausap kami ng D-dean,” pumiyok si Mark sa pagsasalita at muling bumagsak ang mga luha. He was sniffing hard kaya hinila ko siya upang yakapin to comfort him. Ramdam ko ang paglandas ng mga luha niya sa leeg ko. “A-ate, ayaw kong tumigil sa pag-aaral dahil g-gusto kong matupad ang mga pangarap ko. Gu-gusto kong matulungan kayo n-nina Mama.” Humigpit lalo ang pagkakayakap niya sa akin.

Pa-ulit-ulit kong hinaplos ang buhok at likuran niya upang pakalmahin siya. Ilang saglit din akong natulala sa lamp shade sa ibabaw ng side table. Mark and Nichol is studying in Stryker Academy, a private school. The tuition fee in that school was about 30k to 32k per semester or more or less 60k to 64k per year inclusive of tuition and miscellaneous fees.

Napapikit na lang ako dahil sa laki ng halaga na kailangan naming bayaran. Bibili pa din ako ng mga gamot at vitamins ni Mama. At magbabayad pa din ako ng hulugan sa lupa kay Mr.Wang.

When Mom was first diagnosed with brain cancer, napilitan kaming isangla kay Mr.Wang ang lupa na kinatatayuan ng Aisha’s Café kaya ngayon ay hinulog-hulugan namin ito to reclaim the land title.

Saan ako kukuha ng pera? Bakit ba kasi kailangang magsabay-sabay pa ngayon ang mga kailangang bayaran?

Ipinatong ko ang baba ko ibabaw ng ulo ni Mark at pinatakan ito ng magaang halik.

“Si Ate na ang bahala doon kaya huwag ka ng mag-alala. I will find a way para maka-hanap ng pera para makabayad tayo, okay?” I said even if I don’t know how will I find a big amount of money.

    

---

  

“Mark! Nichol! Get ready for school, baka ma-late kayo!” sigaw ko habang kumakatok sa magkasunod na pinto ng kwarto nina Mark at Nichol.

It was 7 in the morning at 7:30 ang simula ng klase nina Nichol at Mark. They are both in their 11th grade, madaming kayod pa pero kakayanin. Medyo malapit lang ang school nila sa University na pinapasukan ko kaya kapag may pagkakataon ay hinahatid ko na lamang sila para makatipid na din ng pamasahe.

“Oo, ate, susunod na ako!” sagot sa akin ni Mark. At gaya ng normal na mga araw ay wala na namang naging tugon sa akin si Nichol.

Akmang baba pa lang ako ng hagdanan ng mapatingin ako sa baba. My lips parted. Mabilis na tumaas baba ang dibdib ko sa mabigat na paghinga at ilang beses na kumurap upang makumpirma kung totoo nga ba ang nakikita ko.

I was shocked to see my Mom… lying on the floor. She’s motionless and unconscious.

I-I can’t even utter a word. Napahawak ako sa bibig ko kasabay ng pag-ragasa ng luha mula sa mga mata ko. Nagmamadali akong bumaba sa hagdanan at lumuhod sa tabi ni Mama.

“Mama!” sigaw ko at agad na tiningnan ang bandang uluhan niya. Wala siyang malay at sobrang namumutla na siya.

“MARK! NICHOL! SI MAMA!”

I was panicking and I don’t even know what to do!

“Ano?” Mula sa taas ng hagdan na tanong ni Mark ngunit ng makita ang kalagayan namin ni Mama ay natulala lang din siya.

“MAMA!” His voice echoed around the house. Mabilis na siyang bumaba mula sa hagdan ng makabawi. Naiwan naman sa taas si Nichol at nagmamadaling binuksan ang bag niya.       

---

     

Parehas lang kaming umiiyak ni Mark sa waiting area ng hospital. God knows how I want to stop from crying right now and show to my siblings that I am strong but I can’t. I can’t even calm myself down!

The doctors, nurses, and visitor was walking around but I can’t see anything. I heard a lot of cries and grunts of pain but I couldn’t care. I was just crying and staring blankly at the white walls in front of me. Hindi ko na alam ang nangyayari sa paligid. Hindi ko nga rin alam kung papaanong may pumuntang ambulansya sa bahay. Tulala lang ako buong biyahe habang pinapakinggan ang mga hikbi ni Mark.

Ang sabi ng Doktor, mabuti na at naagapan namin ang pagdala kay Mama sa ospital. Ngunit sa kabila nito ay may masamang balita pa din sa amin ang doktor.

“The cancer is back,” malungkot na balita ni Dr. Ramirez.

“Wha-What!? Hindi… N-no…”  hindi makapaniwala at nanghihinang saad ko. I shook my head repeatedly while I am crying. Hindi na nilubayan ng luha ang mga mata ko.

“We just found a tumor on her brain, she passed out because the tumor on her brain was putting pressure between her skull and brain. A tumor is a mass of tissue that’s formed by an accumulation of abnormal cells and the tumor continues to grow as more and more cells are added to the mass. And there are two types of brain tumor, Benign and Malignant brain tumors. Benign tumor is noncancerous while Malignant are typically grow faster than benign tumors and aggressively invade surrounding tissue…” Dr. Ramirez explained.

“W-what kind of tumor my mother has this time?” I asked while sobbing.

“She has a Malignant brain tumor.”

“Oh, my god!” Napasapo ako sa mukha ko at napasandal sa pader.

Kita ko ang awa na sumasalamin sa mata ng Doktor habang nakatingin sa akin. He kept on talking about the tumors, treatments and stages, but I just couldn’t listen anymore. It’s like a big hole swallowed me and didn’t let me breath.

“Please, d-do everything to s-save my mother. I-I can’t lose her. Hindi ko p-po kakayaning m-mawala ang Mama ko,” I pleaded while my voice is shaking… breaking. But Dr. Ramirez just said…

“You need to ready a big amount of money for the surgery and chemoteraphy Ms. Dela Torre.” He cleared his throat.

“Please, tell me how much that big amount of money we needed.”

Dr. Ramirez fixed his eyeglasses first before he answered.

“Probably, close to six hundred thousand dollars to seven hundred thousand dollars.”

Bigla naman akong nanlumo. Saan naman ako kukuha ng ganun kalaking halaga para sa operasyon ni Mama?

Nagpaalam na sa akin si Dr. Ramirez and I could do nothing but to nod at him. Matamlay na pumasok ako sa loob ng kuwarto ni Mama. Naabutan ko doon si Mark na tahimik na umiiyak sa tabi ni Mama habang si Nichol ay nasa pinaka-sulok ng kuwarto habang naka-earphones at nakatitig lang sa tiled floor.

I admired how Nichol can look so calm in a situation like this. Lumapit ako at tumayo sa harap ni Nichol. Alam kong alam niyang nandoon ako pero hindi manlang niya ako magawang tingnan at nanatili lang na nasa baba ang tingin.

“Thank you for calling the ambulance,” saad ko. Alam kong naririnig niya ako.

“Don’t thank me, I just did what I have to do. Sa mga sitwasyong ganoon, hindi dapat kayo nagpa-panic ni Mark,” pantay ang tuno ng boses nitong saad. Hindi ko tuloy alam kung galit ba ito o ano.

“I know, I’m sorry.”

She closed her eyes without a word that made me nod my head. That only means she doesn’t wants to talk to me anymore. Umupo na lamang ako sa tabi ni Mark at hinawakan ko ang isang kamay niya. He was still crying silently like he doesn’t want anyone to hear or see him crying.

“Kaya natin ’to, okay?” marahang wika ko habang may unti-unti na ring mga luha ang nabubuo sa aking mga mata. Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. “Wag ka ng umiyak. Lalo kang papangit niyan, sige ka!” biro ko. Mabilis na pinunasan ko ang nagbabadyang mga luha.

“B-bakit ikaw, umiiyak? E, di pangit ka din?” he forced himself to laugh.

“Basta, kailangan nating magpakatatag.” I gave him a small smile, and then I pat his shoulder. Binawi niya ang kamay niya sa akin upang punasan ang mga mata niya.

“Narinig namin kanina ni Nichol ’yong pi-pinag-usapan niyo ni Dr. Ramirez. Ate, s-saan tayo kukuha ng g-ganoong kalaking halaga?” Muli ay unti-unti na namang bumuhos ang masasaganang luha sa mga mata ni Mark.

“Sshhh. Huwag mo ng isipin iyon, ako na ang bahala do’n. Ang isipin mo lang ay ang pag-aaral mo.” I pulled him into a tight hug.

“Paano kung sa p-public na lang ako mag aral? O mas mabuti pang tu-tumigil na lang muna ako? Okay lang sa akin, ate,” he said in a brittle voice as he buried his face against my neck.

“Mark, kahit kailan huwag na huwag mong iisipin na tumigil sa pag-aaral. If you want to reach your dreams and help me someday, you should keep on studying. Kahit ako na lang ang tumigil sa pagaaral at magtrabaho basta makapag-tapos lang kayo ni Nichol. Pangarap ni Mama na doon kayo makapagtapos ng pag-aaral kaya hindi ka lilipat. Walang lilipat. Ako na ang bahala sa perang gagastusin, okay? Kahit anong trabaho gagawin ko, o kaya mangungutang ako, basta makapagaral lang kayong dalawa at mapagamot natin si Mama,” Mariin kong kinagat ang pang-ibabang labi ko upang pigilan ang paghikbi ko.

“Pero ate—”

“Mark, huwag ng makulit. Ako na ang bahala. Magtiwala ka sa akin,” putol ko sa sasabihin ni Mark. I feel so weak at that moment. Wala manlang akong magawa para mapalakas ang loob ng mga kapatid ko dahil ako mismo ay pinanghihinaan na.

“I want to transfer in to your school.” Gulat na nag-angat ako ng tingin kay Nichol ng magsalita ito. She was standing in front of me and Mark and her face was emotionless while she’s looking at me.

“No—”

“You can’t control my life, AM. Si Mark na lang ang pag-aralin mo doon dahil may patutunguhan ang pera mo sa kanya kaysa gumastos ka pa sa akin, para ka lang nagtapon ng pera. Sigurado naman akong walang patutunguhang maganda ang buhay ko,” she said in her mono-tone. Tila wala lang sa kanya ang mga sinasabi niya.

“Ano bang sinasabi mo—”

“Just do what I said. Alam mong ayaw ko ng pinipilit ako,” she cut me off again. Walang ganang umirap ito sa akin bago tumalikod at umalis sa loob ng silid.

🔹▪🔹

Ateng Langit’s Note

: Please, vote and leave a comment. Thank you for reading my story!

CHAPTER 4

Chapter 4: SOMETHING

HAPPENED

“Please stop crying, AM. Kanina ka pa umiiyak, tumahan ka na. Magiging maayos din ang lahat,” Sydney said, worry was visible on her voice.

I nodded my head but I didn’t stop from crying. Sydney is one of my bestfriends and she was working part-time in Aisha’s Café to support herself on her study. Pero ngayong nasa hospital si Mama ay siya na muna ang namamahala sa café dahil siya ang pinaka-pinagkakatiwalaan ni Mama pagdating sa shop. Sydney has a clear almond-shaped eyes and her face was vibrant. Baby face siya kaya kahit na mas matanda siya sa akin ng anim na taon ay aakalain mong magkasing-edad lamang kami.

Tatlong linggo na ang nakalipas simula nang malaman naming bumalik na ang cancer ni Mama. Dalawang linggo na din ang lumipas simula ng lumipat si Nichol ng school, hindi ko talaga kayang kontrolin o pigilan pa ang batang iyon. Tatlong linggo na din akong abala sa pag ta-trabaho at halos di na ako makahanap ng oras para makakatulog sapagkat halos lahat ng kaya kong trabaho ay pinasukan ko na.

Hindi na muna namin inuwi si Mama sa bahay ng magkaroon siya ng malay. Napag-desisyonan naming magkakapatid na sa ospital na lang muna si Mama para mas mabantayan siya ng maaayos at kung magka-problema man ay maagapan.

“You look like you really need to rest na. Tingnan mo ang self mo, namamaga na nga iyang mga eyes mo, puro eyebags pa!” Mia exclaimed while she’s staring at me like I am a creature from another planet.

Mia is a kind of person na magulo talaga ang lahi dahil madaming dugong banyaga ang na nanalaytay sa katawan niya mula sa kanyang grandparents hanggang sa magulang. She has a light natural brown hair, a pair of expressive amber eyes, and her body was in its perfect figure. Her father, Mr. Liu, owns the NeoBar so that makes her also my boss.

“T’saka nangangayayat ka na, oh,” dagdag ni Sydney at bahagya pang kinurot ang braso ko.

“I don’t know what to do anymore. Ang laki ng kailangan ko para sa surgery ni Mama. Magbabayad pa ako ng tubig, kuryente, at hulugan kay Mr.Chua sa lupa.” I sobbed harder. Ibinaon ko ang mukha ko sa dalawang palad ko habang ang mga siko ko ay nakatukod sa dalawang tuhod ko. “Tapos… tapos sumabay pa din ’yong kailangang bayaran sa school ni Mark.” Pilit kong pinunasan ang mga luha sa mata ko. “Ang tigas pa ng ulo ni Nichol, hindi ko maintindihan ang batang iyon. Hindi na umuuwi ng bahay. Ang sabi niya ay may trabaho na daw siya pero parang wala akong tiwala,”

Naramdaman ko ang paghagod ni Mia sa aking likod. “Nichol is malaki na, and she’s smart, too. Hindi mo na need na mag-worry sa kaniya, you just need to trust her,” saad niya pero agad akong umiling.

Hindi naman na kasi niya kailangang mag-trabaho pa dahil mas lalo lang akong nag-aalala sa kanya. Dapat ay manatili na lang siya sa bahay at mag-aral ng mabuti. I should be the one who’s working for us, hindi nila obligasyon iyon.

Naramdaman ko ang unti-unting pagbagal ng paghagod ng kamay ni Mia sa likuran ko. Nag-angat ako ng tingin sa kaniya na sakto namang pag-ngisi niya.

“You know, AM, if you’re really that desperate, why kaya hindi mo na lang i-try mag-sell ng lamang loob? O kaya why don’t sell drugs? I know someone who can help you,” tumaas-baba ang kilay ni Mia na parang kinukumbinsi ako.

Ngunit nauwi ang ngisi niya sa pag-ngiwi ng bigla siyang batukan na Sydney. “Baliw!” Sigaw niya dito. “Ikaw, Mia, ha? Kung ano-anong sinasabi mo kay AM, baka mamaya maniwala sa’yo, eh!”

“Ouch, ha! You’re so harsh to me talaga! I was just joking,” Mia pouted and secretly rolled her eyes on Sydney. “Pinapatawa ko lang naman si AM para mag-stop na siya from crying!”

“Ang tanong, tumatawa ba siya?” Tanong ni Sydney at pinag-ekis ang kaniyang mga braso sa ibabaw ng kaniyang dibdib. “You’re suggesting bad things to her!”

“Ang tanong, is your boobs malaki?” Mia jeered before she chuckled. “Ay, no. You’re flat kasi!”   “How dare you!” Sydney’s eyes popped out. “Wala namang koneksyon iyon sa pinag-uusapan natin!”

Naiinsultong sumulyap siya sa kaniyang dibdib bago sinamaan ng tingin si Mia.

“Flat! Flat! Flat!” Mia chanted, earning a pissed off groans from Sydney. “You’re a walking wall!” And she laughed evilly.

“Shut up, you virgin brat!” She fired and Mia gasped. It was her eyes turn to pop out.

And that was the start of their ninth world war. Nagsimula na silang dalawa na mag-laitan sa isa’t isa. It was a normal thing for them, ganoon silang dalawa na mag-lambingan, sa tingin ko. Sometimes they will hurt each other physically pero walang pikunan na nagaganap ’cause in the end, we’ll just laugh it off.

Sydney was not really conscious of not having a blessed future because her past claims it all, she was just riding on with Mia’s craziness. While Mia, I don’t know why she has this crazy operation she called ’Operation: Finding Daks for Maw ’. I mean, she’s beautiful, smart, sexy and all, hindi niya kailangang magmadali dahil dadating din ang tamang lalaki para gawin ang ‘bagay’ na iyon sa kaniya. Hay, I don’t really know what’s running inside her mind.

And while watching Sydney and Mia throwing words with each other, I can’t help but laugh at them. I just think that my bestfriends are cute.

“Mga baliw! Nag e-emote ako dito tapos e-extra kayo,” kunot-noong sita ko sa dalawa habang nagpupunas ng luha. Ngunit ang kunot ng aking noo ay nawala ng hindi ko mapigilan ang matawa.

“Tingnan mo! I made her laugh!” Masaya at parang proud pang saad ni Mia dahilan para mas lalo akong matawa.

“Whatever.” Sydney just shook her head and chuckled a little. But when her eyes turned to me, her face is back at being serious and worried about me. “Stop from crying so much, Aisha. You don’t need to cry alone dahil nandito kaming dalawa ni Mia para damayan at tulungan ka.” She gave me a small smile and glanced at Mia who was nodding her head. “Puwede kitang pautangin, tutal naman ay may ipon pa ako. Maliit na halaga lang iyon kaya sana makatulong sa inyo.”

“No, Sydney!” I firmly shook my head. “Don’t you dare do that! It was for your son’s future!” mariing saad ko.

“Yes, pero puwede mo naman akong bayaran kapag gumaling na si Tita Lories.”

Paulit-ulit akong umiling sa kaniya. I just can’t accept it. She was studying and working hard at the same time to save money for her son’s future. Maagang nabuntis si Sydney ng kanyang kauna-unahan at kaisa-isahang ex-boyfriend. I don’t know what happened to her son’s father because she’s still not comfortable talking about the guy but seeing how she suffered of being a single parent, I can say that the man has no balls just like my father for leaving Sydney alone in times when she needed him the most.

I am proud that I have a friend like Sydney who was able to half her time as student, a worker and a mother. She’s now in her last year on studying elementary education, major in Filipino. While Mia is now studying on her 3rd year on Business Management.

“Me!” Sabay kaming napatingin ni Sydney kay Mia ng bigla itong magtaas ng kamay. “I don’t have a son! Puwede kitang pautangin kahit magkano, even millions is okay! I will just need to talk to Babá to—”

“No, Mia!” I cut her off. Naiwan sa ere ang kamay niyang nakataas at nagtatakag tumingin sa akin.

“But I don’t have a son! Hindi mo need na mag-worry sa akin.” She pouted.

“I know, and I really appreciate it. It was so kind of you but I really need to refuse it. Nahihiya na ako sa’yo, Mia, sobrang dami ko pang utang sa’yo. Hindi ko na nga alam kung kaya ko pang bayaran ang mga iyon sa’yo,” I mumbled softly.

It’s true that I have a lot of numbers of debts to Mia. Tuwing nalalaman niyang hindi pa ako kumakain ay nililibre niya ako. Kapag nalalaman niyang hindi pa ako nakakabayad sa mga ambagan sa school ay nagugulat na lang ako na nakikita kong paid na ang pangalan ko sa listahan. At kapag kinakapos ako sa allowance, pinauutang niya ako without any hesitation, and she never asked me for a payment. Madalas nga ay kinakalimutan na niya. And I thanked God for giving me such a good friend like her.

“Why ka naman ma-sha-shy sa akin? We are friends! You know naman na okay lang kahit huwag mo ng bayaran ang mga utang mo sa akin. Being my true bestfriend is more than enough for me,” she said that made me smile. What she said really warms my heart.

Suminghot ako at mabilis na pinunasan ang nagbabadyang luha sa aking mga mata. I looked at the two strong and sweet woman in front of me, I am really lucky to have them both.

“I know. At sapat na din sa akin ang kaalamang nandiyan kayong dalawa sa tabi ko.” I sobbed. “Salamat sa inyong dalawa pero ako na muna ang gagawa ng paraan. Mayroon namang mga organizations diyan na handang tumulong sa may mga sakit na tulad ni Mama. Ang sabi din ni Dr. Ramirez ay ilalapit niya ako sa isang pharmaceutical company para maka-libre kami kahit papaano sa mga kakailanging gamot ni Mama.”

“But, AM, we want to help you, too,” Mia said and Sydney nodded.

“Please, know that I feel so lucky to have you both.” I gave them a small genuine smile. Natawa ako sa sarili ko ng muling sumilip ang luha sa aking mga mata. “Hayaan niyo, kapag kailangan na kailangan ko na talaga ng tulong, I’ll call you two right away.”

“Good,” saad ni Sydney at lumapit sa akin. She hugged me from the side. “I feel so lucky to have a friend like you, too.”

Bumaling naman ako sa kabilang gilid ko ng maramdaman din ang pagyakap sa akin ni Mia. Ang mga baba nila ngayon ay nakapatong sa dalawang balikat ko.

“Such a cry baby.” We chuckled at what Mia said as felt her hand gently tapping my back.

Pagkatapos ng ka-dramahan namin ay nagusap-usap na lang kaming tatlo kung paano ako makakakuha ng pera ng hindi nila ako pinapautang at walang ginagawang ‘illegal’, dagdag pa ni Sydney. Pinipilit pa nga ako ni Mia na bibigyan niya na lang ako ng pera at hindi daw utang pero hindi ko parin iyon tinanggap dahil marami na akong utang sa kaniya. Nakakahiya na kung dadagdagan ko pa iyon.

Naki-usap ako kay Tita Lori, kapatid ni Mama, kung maaari niya munang bantayan si Mama habang nasa school sina Nichol at Mark, at habang nasa trabaho ako. Pumayag naman siya agad and she even offered me help but I know that Mom would refuse it so I did not accept. Hindi ko alam kung bakit parang may pader na pagitan sa amin at sa pamilya ni Mama. Never kong nakita ang Lolo at Lola ko ng sinasadya, it’s either naka-salubong lang namin sila o inimbitahan kami sa parehong okasyon ni Tita Lori. They will always look at us from head to toe like we are not their blood and flesh. May panghuhusga sa mga mata nila at hindi ko iyon labis na maintindihan. Dahil ba nabubuhay sila sa marangyang buhay ngunit mas pinili ni Mama ang mamuhay ng normal?

Pagkalipas ng isa o dalawang oras ay naisipan ko ng bumalik sa ospital para mabantayan si Mama. Magbabayad na sana ako ng pamasahe sa jeep nang may makita akong bagay na naka-singit sa wallet ko. Nagtatakang kinuha ko ito.

Teka? Ito ’yung calling card na ibinigay sa akin noong lalaking manyak, ah?

My body stiffened for a moment. Biglang nanariwa sa aking isipan ang sinabi ng lalaking iyon.

“ I will give you a straight answer, Mister, I’m not a slut or a pussy you can easily fuck. Stop wasting your time,“ I said while emphasizing every word that’s coming out of my mouth.

I bit the inside of my cheeks. Gustuhin ko mang umiwas mula sa pagkakatingin sa mga mata niya ay hindi ko ginawa. I should slap to his face that I am not affected by him and I am not easy as he think.

“Five hundred thousand…” with narrowed eyes and deep voice, he stated while directly looking at my hazel eyes. Napakurap ako at wala sa sariling umiling. I can’t believe his guts! Lasing ba siya?

“Cash, just for one night,” he continued. The end of his lips moved upward when he slightly slant his face. And now, he is shamelessly looking at my breasts while biting his lower lip. Grabedabs! I can’t believe that a man as handsome as him can be a total maniac!

Matagal akong nakipagtitigan sa kapirasong papel na iyon. Pinag-isipan ko ng mabuti ang bagay na gagawin ko. Ako mismo ay kinakabahan sa maaaring takbuhin ng utak ko.

I gently bit my lower lip. He is right. He is offering a big amount of money. Napaka-laking halaga na noon para saakin.

Napawi ang pagkatulala ko sa calling card ng marinig ang ring tone ng cellphone ko.

Nichol’s calling…

Nangunot ang noo ko ng makita iyon sa screen ng cellphone ko. Nilakihan ko ang mga mata ko upang kumpirmahin kung tama ba ang unang basa ko. Never kasi itong tumawag sa akin. Pa-sekretong nga lang ang paghiningi ko kay Mark ng numero nito.

“ Hello…“

Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo ko ng hindi marinig ang bosses ng kapatid ko.

“Hello? Sino ’to?” I asked, a bit confused.

“Am I talking to Ms. Aisha Dela Torre? Are you Ms. Nicholette Dela Torre’s guardian?” Balik na tanong sa akin ng babae sa kabilang linya.

“Yes, I am her sister,” agad namang sagot ko.

“I am Mrs. Florinda Santiago, I’m the Alston University’s Guidance Counselor. I called to inform you that something happened to Ms. Dela Torre—”

Agad akong kinabahan ng marinig iyon.

“Ano pong nangyari? Nasaan siya? Okay lang po ba siya?” sunod-sunod na tanong ko.

“I will just explain it when you get here. We are here at Alston University: South Gate’s Clinic. Don’t worry, she’s okay now.”

Nakahinga ako ng maluwag ng malamang okay lang si Nichol. Bumaba na ako sa jeep at pumara ng panibago patungo sa Alston University upang puntahan si Nichol.          

 

Pagkarating ko sa East Gate ng Alston University ay agad kong nakita doon si Mrs. Santiago. She explained to me what had happened as we made our way to the clinic.

Ang sabi ni Mrs. Santiago ay nadamay si Nichol sa gulo ng may maganap na away sa pagitan ng dalawang grupo sa canteen kaya mayroon siyang cast ngayon sa braso. Bumagsak kay Nichol ang dalawang lalaking nagsusuntukan kaya’t naipit ng mga ito ang braso niya dahilan para magkaroon siya ng bali sa braso.

Hindi naman daw malala ang natamong bali ni Nichol at sinabing ilang linggo lang ay posibleng maging okay na muli ito kaya wala daw kaming dapat na ipagalala. Puwede naman daw na hindi muna pumasok si Nichol ng tatlong araw o isang linggo para mapahinga ang braso nito. Sinabi din ni Mrs. Santiago na ipinatawag na ang mga batang sangkot sa gulo at nabigyan na ang mga ito ng karampatang kaparusahan dahil sa gulong nangyari.

“Salamat po, Ma’am,” saad ko ng maihatid niya ako sa tapat ng clinic. Nakangiting tumango lang sa akin si Mrs. Santiago at nagpaalam.

Papasok pa lang ako ng clinic ng may makasalubong ako na isang pamilyar na binatang lalaki. Aside from having a handsome but expressionless face, agaw-pansin din ang kulay asul nitong mga mata. He looks really mysterious. Deri-deritso lang ito sa paglalakad kahit na alam kong alam nitong sinusundan ko siya ng tingin. Saan ko nga ba nakita ang batang iyon?

Napailing na lamang ako sa sarili bago tuluyang pumasok sa clinic. Nagtanong ako sa school nurse na nandoon kung nasaaan ang kapatid ko at nakangiti niya naman itong itinuro sa akin.

Pagkahawi ko pa lamang ng kurtina ay sumalubong na sa akin ang seryusong mukha ng kapatid ko na tila hindi nagulat at inaasahan na talaga ang pagdating ko.

She was leaning against the wall. Marahang lumapit naman ako sa tabi ng kama niya. Hahawakan ko sana ang braso niyang may cast nang ilayo niya iyon mula sa akin.

“Nichol, anong nangyari? Okay ka lang ba?” tanong ko habang pinagmamasdan ang braso nito.

“Don’t ask like you don’t still know. And you don’t have to be here, I can handle myself.” Umiwas ito ng tingin sa akin.

“Ang sabi ni Mrs. Santiago, puwede ka daw munang hindi pumasok ng tatlong araw o isang linggo para mapahinga ang braso mo,” I softly said but her face remains the same. “Okay ka lang ba?”

Kumunot-ang noo nito at marahas na bumaling sa akin. “I am okay! Can’t you see!? Nabalian ako ng braso at okay lang ako! Ang sarap nga, e! Okay ka na ba!?” She hissed while gritting her teeth. “Bakit ka ba kasi nandito? I don’t need you here!”

Natahimik ako sa biglaang pagsigaw ni Nichol sa akin. Napatitig lang ako sa kaniya. Naiinis na umalis siya sa pagkakasandal sa pader at tumayo. Akmang tutulungan ko siya ng samaan niya ako ng tingin. I just watched her leave hanggang sa natulala na lamang ako sa kurtinang naghahati sa mga kama sa loob ng clinic.

Mapait akong napangiti sa sarili ko at agad na pinunasan ang nagbabadyang mga luha sa aking mga mata. I don’t know how to understand you anymore. Ano na bang gagawin ko sa ’yong bata ka?

---

           Pasalampak akong naupo sa sofa ng maka-uwi sa bahay. Kakatapos lang ng trabaho ko bilang janitres at magpapalipas na lang ako ng oras dito sa bahay bago pumasok sa NeoBar. Hanggang ngayon ay hinihingal pa din ako sa pagod kahit na halos isang oras na ng matapos ako sa trabaho.

Ilang araw na akong absent at hindi pumapasok para lang makapagtrabaho. Nanghihinayang ako sa mga klaseng hindi ko napasukan pero kailangan ko itong isakripisyo.

Nangunot ang noo ko habang nakatingala sa ceiling ng makitang hindi bukas ang ilaw. Magagabi na at normal sa mga ganitong oras ay bukas na ang mga ilaw sa loob ng buong bahay.

“Mark!” malakas na tawag ko sa pangalan ni Mark upang marinig ako nito mula sa ikalawang palapag ng bahay.

“Oh, Ate, bakit?” mabilis namang sagot ni Mark. Nasa kusina lang pala ito at may dalang kandila na siyang ipinagtaka ko.

“Bakit patay ang ilaw sa buong bahay?” tanong ko dito.

“Hindi mo ba alam, Ate?” Lumapit sa akin si Mark. Ipinatong nito ang dalang kandila sa center table at naupo sa tabi ko. “Tatlong araw na tayong walang kuryente. Lagi ka na kasing umagang umuuwi nitong mga nakaraang araw kaya hindi mo napapansin.”

Parang naputulan naman ako ng dila at hindi magawang makapag-salita sa sinabi ni Mark. Tumayo si Mark sa pagkakaupo at may kinuhang puting sobre sa gilid ng lumang TV namin. Mabilis ko namang kinuha iyon mula sa kanya.

“Pumunta dito si Mr. Chua kahapon, Ate. Ilang buwan na daw tayong hindi nakakabayad ng kumpleto ng hulugan sa lupa. Kung hindi pa daw tayo makakabayad ng kumpleto ngayong buwan ay ipapagiba niya na daw ang Aisha’s Café at papatayuan ng mini park para sa mga alaga niyang aso.”   I don’t know how did I able to smile at Mark at that moment. Gusto kong humanga sa sarili ko sa sobrang galing kong magpigil umiyak sa harap niya. “Huwag kang mag-alala, si Ate na ang bahala. Umakyat ka na sa taas, dalhin mo itong kandila at mag-aral ka ng mabuti.”

May pag-aalinlangan man sa mukha ni Mark ay tumango pa din ito. Nang tuluyan ng makaakyat si Mark sa ikalawang palapag ay mariin na lamang akong napapikit at ibinagsak ang likod sa sandalan ng sofa.

Oh, God! I don’t know what to do anymore!    

Ateng Langit’s

Note: Votes and Comments are so much appreciated! 💙

CHAPTER 5

Chapter 5: BAR GIRL

“Sure ka na ba talaga about dito?” Nag-aalalang tanong sa akin ni Mia habang pilit na sinasabayan ang paglalakad ko. “AM, baka naman nabibigla ka lang?”

Tumigil ako sa paglalakad. Medyo hinihingal pa si Mia na huminto sa unahan ko dahil sa ginawa niyang paghabol sa akin. Nilingon ko ang pinto ng opisina’ng pinanggalingan ko bago muling tumingin kay Mia.

“Sigurado na ako, Mia, ito na lang ang naiisip kong paraan para mabilis na kumita ng pera,” I answered flatly.

Nagbaba ako ng tingin. Alam ko naman sa sarili kong kahit anong part-time o trabaho ang gawin ko ay hindi ako agad makakaipon ng malaking halaga ng pera. I can’t sell our house dahil baka matulad ito sa lupa ng Café na hindi na namin magawang mabawi.

Kinausap na din ako ni Dr. Ramirez tungkol sa paglalakad niya sa akin sa isang pharmaceutical company. And acording to him, many cancer patients are now being assisted by the said company so they are no longer accepting cancer requests by now. And that leave me no choice but to find an easier way to make money. I can’t wait for the companies to when they will accept requests again and when Dr. Ramirez will find another company that accepts request.

“Ang ano? Ang pagiging prostitute? AM, naman!” She was almost shouting.

“Mia, huwag ka ngang OA. Kumalma ka mu—”

I tried to calm her down because someone might hear her, but she just cut me off.

“I know that we own this place but hindi ko kakayanin na mapabilang ka sa mga cheap na babae dito!” Mia raised her voice while her eyes are pleading. I understand why she’s raising her voice at me, she’s just worried about me. “How much do you need ba? Handa akong bigyan ka. Huwag mo ng isiping utang, ang isipin mo na lang ay tulong ko para sa inyo. Please, AM, huwag lang ganito.”

Marahang ngumiti ako kay Mia. Bakas na bakas ang pag-aalala sa magandang mukha nito. “Hindi mo kailangang mag-alala sa akin, Mia. Alam ko ang ginagawa ko. At isa pa, nasabi ko na ito sa tatay mo at kabilang na ako sa mga babaeng sasayaw mamaya. Hindi na ako puwedeng tumanggi pa.”

“But you’re my friend! Kaya kong gawan ng paraan kung gugustuhin ko!” Maluha-luhang saad ni Mia.

Ang opisinang pinanggalingan ko ay ang opisina ng ama ni Mia. Nagpalista ako sa listahan ng mga bayarang babaeng sasayaw at magbibigay aliw ngayong gabi. It was a tough decision. Pero anong magagawa ko? Wala na akong pagpipilian pa. Mas okay pa sa aking masabihan na mataas ang pride dahil sa pagtanggi ko sa alok sa akin ni Mia kaysa ang lamunin ako ng kahihiyan sa sarili ko. Alam kong hindi problema kay Mia ang pagtulong sa akin ngunit malaking bagay iyon para sa akin. Ayaw ko ng pakiramdam kong parang inaabuso ko na ang pagiging kaibigan ko kay Mia. She already had done a lot of good things to me. Hindi ko na matatanggap ang tumanggap pa ng tulong galing sa kanya dahil baka kulangin na ang buong buhay ko para makabayad ng utang na loob ko sa kaniya.

“Magiging okay lang ako, Mia, ibigay mo na sa akin ito. T’saka kung kakausapin mo ang Babá mo tungkol dito ay siguradong malalagot ka. He forbids you to go in a place like this, right?” I said. Nakangusong tumango naman ito na parang ngayon lang niya naisip ang sinabi ko. Her father maybe looks ruthless but he loves Mia so much na halos hanggang ngayon ay iniisip pa din ni Mr. Liu na isang batang iyakin pa din ang prinsesa niya na hindi puwedeng magpunta sa magulong lugar tulad nito.

“Hindi naman ako tatanggap ng extra service. Sasayaw lang ako doon at makikipag-usap sa mga customer. Kaya huwag ka ng mag-alala sa akin. Kaya ko ito, Mia, para sa pamilya.” I balled my fist and showed it to her.

“But you don’t know what’s running inside their heads,” umiiling na saad sa akin ni Mia. Napaatras ako ng bigla niya akong dambahan ng yakap. “ If the customer does anything wrong to you, tell me, okay? Dahil kahit sino pa sila, I will make them pay!“

Hindi ko mapigilan ang matawa ng marinig ko ang paghikbi niya sa balikat ko habang sinasabi niya iyon. She really cares for me.          

---

  

 

Ramdam ko ang pag-iwas sa akin ng mga bartender at kapwa ko waitress dahil sa bilis kumalat ng balita tungkol sa naging desisyon ko. Even Dominic and Jimuel couldn’t looked at my direction. I was hurt, but I can’t do anything about it.

Napa-irap na lang ako ng makita ang nakakalukong ngising ibinibigay sa akin ni Ella ng mapansin niyang iniiwasan ako nina Jimuel.

Malalim akong hunugot ng hininga. Kahit sino naman talaga siguro ay masama talaga ang tingin sa mga babaeng taga-aliw dahil ganoon din naman ako noong una. But now I realize that you can’t really judge someone just because of the decision or path they choose to walk. Hindi ka dapat magbigay ng komento tungkol sa kanila kahit na taliwas sa pananaw at paniniwala mo ang ginagawa nila, at kahit pa alam mo ang pakiramdam ng malagay sa posisyon nila ay mananatiling wala kang karapatang punahin ang ibang tao. Because even if you go through the same path,you’ll stay being different from them.

Nang sumapit ang alas-diyes ng gabi ay pinuntahan na ako ni Ate Strawberry, payat na bakla ito at namamahala sa lahat ng mga babaeng taga-aliw sa Bar, upang ihanda at ayusan ako para sa gabing iyon.

Ibinigay sa akin ni Ate Strawberry ang damit na aking susuotin at sanabng hihintayin niya na lamang ako sa second floor. Tumango lang ako at pumunta na sa locker room upang magbihis. Napangiwi ako ng makita ang aking sarili sa harap ng salamin. Hapit na hapit at sobrang ikli ng red spaghetti strap dress na iyon. My panties were barely visible and my big chest was almost spitting out because of the small amount of clothing I was wearing. Pakiramdam ko ay isang mabigat na paghinga at galaw ko lamang ay mapupunit na iyon mula sa aking katawan.

Madali kong kinuha ang pulang roba na kasama ng ibinigay na dress sa akin ni Ate Strawberry at itinali ko iyon para matakpan kahit papaano ang aking katawan. Palabas na sana ako ng locker room ngunit napatalon ako sa gulat ng makitang nakasandal si Dominic sa hamba ng pintuan.

Tumikhim ako at pilit na sinalubong ang madilim nitong mga mata. “Ka-Kanina ka pa ba diyan?”

Umalis si Dom sa kanyang pagkakasandal at lumapit sa akin. May kakaibang emosyong ipinapakita ang mga mata nito. “Sakto lang.”

Hindi ako kumportable sa mga titig na ibinibigay niya sa akin kaya muli akong tumikhim. Pakiramdam ko ay hinuhusgahan niya ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Lalagpasan ko sana siya ng hawakan niya ang aking siko upang pigilan ako.

“Hindi kita huhusgahan sa desisyon mong ito, AM. Maniwala ka,” mahinahong saad ni Dom. “Sana lang ay hindi ka magsisi sa gagawin mong ito.” Walang bakas ng galit o pandidiri sa boses nito, tanging panghihinayang lamang.

Nakaramdam ako ng hapdi sa dibdib ko. He said he won’t judge but his eyes are telling me the otherwise. May diing binawi ko ang siko ko mula sa kaniya. Naging malumanay ang mga mata niyang nakatingin sa akin.

“Maaaring magsisi ako sa huli, Dom, pero hindi ngayon. Puwede mo akong husgahan kung iyon ang gusto mo at hindi kita pipigilan.” Binigyan ko siya ng tipid at pilit na ngiti bago tuluyang lampasan. Nakaramdam ako ng hapdi sa dibdib ko ngunit agad kong isinawalang bahala iyon.   Nang makarating ako sa second floor ay agad akong hinila ni Ate Strawberry sa silid kung saan niya inaayusan ang kanyang mga alaga. Sinimulan na ako nitong ayusan mula mukha hanggang sa buhok. Nilagyan niya ako ng make-up to make me look more attractive and put my hair into a messy bun. Nagladlad siya ng ilang hibla ng buhok ko at kinulot iyon.

“Ang ganda mong bata ka! Ang kinis-kinis at ang ganda ng hubog ng katawan,” natutuwang saad ni Ate Strawberry mula sa likod ko habang nakatingin sa aking repleksyon sa salamin. “Sana kapag naging ganap na babae na ako’y maging tulad ng sa’yo ang katawan ko!” Humagikgik siya dahilan para mapangiti ako.

“Paniguradong mas maganda at sexy ka pa sa akin kapag nagkataon,” I said that made him giggle.

“Naku! Ikaw na bata ka, huwag ka ngang mambola at baka maniwala pa ako sa’yo. Nag-iipon pa ako, anebe!” Natutuwang pinisil niya ang lantad kong balikat.

Pagkatapos ayusan ni Ate Strawberry ang ilan pang mga babae doon ay inihatid na niya ako sa isang V.I.P room. Naandoon na ang tatlo pang babae na makakasama kong sumayaw sa gabing iyon. Pinapila kami sa likod ng maliit na intablado habang hinihintay na magsimulang tumugtog ang mapang-akit na tugtugin.

“Girls, alam niyo na ang gagawin niyo, ha? Huwag niyo akong ipapahiya sa mga bagong customer natin. Mga kaibigan ito ng boss at nandito lang upang mag-bakasyon, kaya ayusin niyo, ha? Give them a good show! Huwag niyo kaming ipapahiya ni Boss,” striktang saad sa amin ni Ate Strawberry dahilan para sabay-sabay kaming tumango’ng lahat. His playful mood was gone and was change into his strict and serious mood. “Oh, siya at aalis na ako. Galingan niyong lahat gumiling, ha. Lalo ka na, AM.” Binalingan ako nito ng tingin at pinanlakihan ng mata. “Alam kong bago ka lang dito pero ayaw ko ng aarte-arte. Maki-ride ka na lang sa gusto ng customer. May kakayahan ka namang tumanggi kung ayaw mong magbigay ng extra service.”   Tumango ako kay Ate Strawberry at pilit na ngumiti. Pinasadahan niya muna ulit kaming lahat ng tingin bago tuluyang lumabas ng silid.  

“Hello,” nahihiyang saad ko sa babaeng kasama ko na kanina ko pa napapansin ang panaka-nakang pagsulyap sa akin. She looks a bit familiar pero hindi ko matandaan kung saan ko nga ba siya nakita.

“Ikaw yung waitress dito, tama?” May pag-aalinlangan niyang tanong sa akin.

Kilala niya ako? Takang tanong ko sa sarili.

Marahan siyang tumawa na tila nakita ang katanungan sa buong mukha ko. “Tita ako ni Dominic.”

Agad akong nag-iwas sa kaniya ng marinig iyon. Kaya pala siya pamilyar. Siguro ay nagkikita na kami tuwing nagpupunta ako sa bahay nina Dominic o nagkakasalubong na kami dito sa Bar ngunit hindi ko lang siya kilala.

“Alam mo bang tuwing gagawin ko ang trabahong ito ay lagi kitang nakikita sa may counter na kausap si Dominic?” She chuckled. “Alam ba niya?” Tanong niya, at marahan naman akong tumango. Narinig ko ang marahas niyang paghugot ng hininga. “Hindi ko inaasahan na nakakasama kita dito. Matagal na kitang kilala dahil madalas ko noong naririnig na inaasar ni Ria ang Kuya niya sa’yo. At noong makita kita dito, naisip ko na hindi ka bagay sa lugar na ito. You look so young and pure to be here. Masyadong magulo at masyado masama ang lugar na ito para sa mga katulad mo.” Natatawang umiling ito sa bago muling tumingin sa akin ng may mapait na ngiti sa labi. “Iba talaga siguro ang hatid kapag kailangan mo ng kumapit sa patalim.”

I can see disappointment through her eyes. Umalis ang babae sa kanyang puwesto at lumipat sa kabilang dako. Napayuko na lamang ako at na nahimik sa isang tabi. I felt a heavy feeling inside my chest. Kahit ako din naman ay disappointed sa sarili ko.

A few minutes later, a soft erotic music started playing. Unti-unting na ding bumukas ang tilon na humaharang sa amin mula sa apat na matatandang lalaking Chinese. Madidilim ang kanilang mga mata at mayroong malalaswang ngising nakapalitada sa kanilang mga labi na nagdulot ng kilabot sa aking katawan.

Nakaramdam ako ng panlalambot. Sinasabi ng bahagi ng isip ko na tumakbo na ngunit may parte din na sinasabing tiisin ko na lang.

Marahas akong humugot ng hininga at mariing pumikit. Nang makitang nagsisimula ng sumayaw ng marahan ang mga kasama ko ay muling dinapuan ng pinaghalong kilabot at kaba ang buong katawan ko. Nanginginig at dahan-dahan ang mga naging galaw ko.

Hindi ko na alam kung paano nga ba ako napunta sa desisyong ito. Kahit na minsan sa buhay ko ay hindi pumasok sa isip ko na gagawin ko ang ganitong bagay. Nakaka-suka. Nakakadiri.

Iyan ang nararamdaman ko habang sinasabayan ang ritmo ng tugtugin. Kahit na alam kong wala naman akong ibang gagawin kung hindi ang sumayaw ay hindi ko maalis sa isip kong ang pandidiri sa sarili. Kung ganito pa nga lang ang ginagawa ko ay hindi ko na masikmura, ano pa kayang nararamdaman ng mga babaeng tinitiis na makipagtalik sa mga lalaki upang magkaroon lamang ng pera para lang magkaroon sila ng maayos na buhay kahit papaano? Hindi ko alam kung paano nila nakayanan ang lahat ng paghihirap nila sa kabila ng panghuhusga sa kanila ng ibang tao.

I slowly caress my hips upto my neck while slowly swaying my hips in a sexy manner. I felt like a slut while doing that but I have to endure it.  

“Take it off!”

“Tāmen ràng wǒ jī kě!”

“ Fēilǜbīn rén zhēn de hěn piàoliang.“

“Tāmen dōu hěn xìnggǎn!”

I heard the chinese men talking. Hindi ko halos magawang tingnan ang mga kalalakihan harap dahil pakiramdam ko ay masusuka ako sa oras na gawin ko iyon. 

Nang akmang tatanggalin ko na ang pagkakabuhol ng robang suot ko mula sa aking katawan ay marahas na bumukas ang pintuan ng silid. Lahat kami ay nabaling doon ang atensyon. Narinig ko pa ang matinis na pagtili ni Ate Strawberry mula sa labas.

At mula sa pintuang iyon ay pumasok ang isang medyo hinihingal na lalaki. He’s wearing an all black suit. Mabibigat ang paghinga nito at matalas ang mga mata na bumaling sa deriksyon ko. And from there, I recognizes him.

He was the guy who offered me money in exchange of one night! And damn! Seeing him almost out of breath with his messy hair, I can say that he really looks hot and dangerously handsome. And I like it!

May kakaibang hatid talaga ang presensya ng lalaking ito sa akin na hindi ko magawang maipaliwanag. Maging ang mga kasamahan kong babae ay tulala sa makisig na lalaking kararating lamang. Hindi ko naman masisi ang mga ito dahil ganoon din ang reaksyon ko sa lalaki nang una ko siyang makita. Nagbago lang paghanga ko dito ng magsalita ito ng malaswa patungkol sa akin.

“Who are you? What are you doing here?” Matalas na tanong ng isa sa matatandang chinese.

“We are having fun here, please get your own private room and girls,” segundang saad naman ng isa.

Seryuso ang mukhang nilingon ng lalaki ang mga ito. And with his deep baritone voice, he said, “Don’t you know me?”

Bahagyang tinitigan naman ito ng dalawang chinese at ang kaninang matapang na mukha ng mga ito ay unti-unting nawala. Their face became pale as white. Ang dalawa namang kasamahan naman ng mga ito ay mga nakayuko lang at nanatiling walang imik.

“I’m sorry, Mr.Radcliffe! I didn’t recognize you immediately,” magalang na saad ng matanda at nagmamadaling yumuko sa lalaki.

“Yes, you can have all of them if you want!” Sabay turo sa aming mga babae ng ikalawang chinese.

“Please, forgive them, forgive us,” sabi ng isa na nanatiling nakayuko pa din.

Napanganga naman ako sa ini-akto ng mga chinese sa harap ng lalaki. Sino ba talaga ang lalaking ito? Ganoon ba ito kayaman para katakutan ng mga ito?

“Get out,” the man said using his monotone voice.

Halos mataranta naman ang mga matatandang chinese at tila hindi malaman ang gagawin. Nang mapansing hindi parin kumikilos ang mga lalaki ay kumunot ang noo nito.

“Do I need to repeat myself?” May bahid na ng inis nitong saad.

Dali-dali namang naglabasan ang mga matatandang lalaki at halos magtulakan pa. Lumingon ang lalaki sa aming direction.

“You, whores too,” dagdag niya pa.

Nang makitang paalis na ang mga kasamahan ko sa kuwarto ay maglalakad na din sana ako paalis ng samaan ako ng tingin ng lalaki.

“No, not you.”

Agad naman akong yumuko upang hindi magsalubong ang aming mga mata. Napalunok ako ng makita ang anino nitong unti-unting lumalapit sa akin puwesto. There’s something changed on his presence. Parang mas lalong lumakas. Hindi tulad ng unang kita ko sa kanya ay mas doble ang kabang nararamdaman ko ngayon. Kung noong una ay nakaya ko siyang sampalin ng dalawang beses, ngayon ay parang kahit dulo ng daliri ko ay hindi ko magawang ilapit sa kanya. He’s just too much for me.

“I thought you said that you’re not a slut so, what is this?” Tumigil ito sa mismong tapat ko. May panunuya ang boses nito. “You refuse my offer, and you choose those old chinese men over me?”

“No…” Nahigit ko ang aking hininga.

“Then why didn’t you call me instead?” His index finger touched my chin and make me look at him. “Hmm?”

Halos malunok ko na lahat ng laway ko dahil sa ginawa nito. Nakaramdam ako nang pagka-pahiya sa harap nito, ngunit hindi ko iyon magawang mapansin dahil nakatutok lang ang mga mata ko sa malilikot niyang mga mata na naglalakbay sa buong mukha ko. Parang gusto kong mapahawak sa dibdib ko dahil sa sobrang bilis ng pagtibok nito.

“I-I lost you-your card,” I said, stammering.

Totoo iyon. Nawala ang card ng malaman kong naaksidente si Nichol. Maybe I misplace it or nabitawan ko dahil sa pagkataranta. I tried to find it but I couldn’t.

“Yeah,” tugon nito na parang hindi naniniwala sa sinabi ko.

“I really lost it, I’m sorry.”

Hindi ko alam pero pakiramdam ko kailangan kong magpaliwanag sa kanya kahit na hindi naman dapat. Halos manginig ang kalamnan ko ng bahagyang umangat ang sulok ng labi nito. Pinasadahan ng dila nito ang palibot ng sariling labi.

“I’m a big catch, you know?” Kumislap ang mga mata nito. “I can give you the money, I have the looks, the body, the experience. I can make you scream and plead for more, Aisha. I can eat your pussy just like how it deserves to be eaten and make you cum faster than you could ever think.”

Ang daliri nito sa aking baba ay unti-unting dumulas pababa sa aking leeg, pababa sa taas ng aking halos lantad ng dibdib. Gumawa ito ng maliliit na bilog doon na naghatid ng erotikong klase ng kiliti sa akin.

Hindi ko na nagawang kumilos ng dahan-dahan itong yumuko sa akin hanggang sa maramdaman ko ang paghinga nito sa aking leeg. I caught my breath. Napapikit na lamang ako ng maramdaman ang biglaang pagtaas ng temperatura ng aking katawan. Wala pa siyang ginagawa sa akin pero heto ako’t malapit ng magmakaawa sa kanya na hawakan ako.

“Just name your price, Baby.”

🔹▪🔹

At

eng Langit’s Note:

Sorry kung hindi muna ako maka-update. Busy ako this week. Gusto ko munang tapusing basahin ang book na binabasa ko. Medyo makapal pa hehe. Anyway, please vote and leave a comment. Thank you! 💙

CHAPTER 6

Chapter 6: BACK-UPS

Alam kong sa huli ay maaari kong pag-sisihan ang napili kong desisyon pero hindi ngayon. Hindi ngayon.

Ito na siguro ang pinaka-mahirap, at ang pinaka-hindi  ko pinag-isipang desisyon sa buong buhay ko pero ito ang pinaka-madaling paraan sa lahat.

Let’s be real. Hindi ako agad makakapag-ipon ng thirty to thirty-five million pesos kahit na umutang pa ako kay Mia at Sydney.  Mom’s illness can’t wait for a lifetime. Hindi ko naman puwedeng sabihin na ‘Brain Cancer, wait ka muna diyan, ha? Mag-iipon muna ako, kalma ka lang diyan sa utak ni Mama’, di’ba?   

Humugot ako ng malalim na hininga bago magbayad sa driver at tuluyang bumaba ng taxi.

Sobra ang pasasalamat ko kagabi ng dumating si Mr. Liu, ang ama ni Mia, dahil kung hindi ay baka nabuwal na ako sa aking pagkakatayo at tuluyang nawala sa sarili. Ang buong akala ko ay magagalit si Mr. Liu tungkol sa nangyari sa mga kaibigan niya ngunit kalmado itong humarap kay Mr. Radcliffe. Ngumiti pa siya dito at sinabing gusto niya itong makausap ng pribado.

Binigyan muna akong muli ni Mr. Radcliffe ng calling card bago siya lumabas ng silid kasama si Mr. Liu. Maybe they’ll talk about Mr. Radcliffe’s sudden entry into the private room without any permission.

’ Don’t lose it this time.’

I remember Mr. Radcliffe whispering those words with his husky voice and while his hot breath touches my neck. He let out a sexy smirk before he turns his back on me.

Hindi ako halos makagalaw noon sa aking kinatatayuan. Nanatili lang akong nakatitig sa pintong kaniyang pinaglisanan habang nanginginig ang kamay na may tangan ng calling card niya.     

Pagkadating ko sa address ng kompanya na nakalagay sa calling card ni Mr. Radcliffe ay hindi ko mapigilan ang sarili kong mamangha sa nakikita. A large and very tall building was standing in front of me. Radcliffe Builders. Basa ko sa malalaking letra sa harapan ng building. Kumikinang ang asul na salamin na bumubuo sa gusali sa sinag ng araw at halos mabali na ang leeg ko sa pagtingala sa pinaka-tuktok nito. Sa hula ko ay aabot ito ng hanggang seventy to eighty floors.    Sa totoo lang, hindi ko naman talaga kailangan pang pumunta dito para sabihin sa lalaki ang naging desisyon ko. May personal number siya sa card na ibinigay niya sa akin at kung tutuusin ay puwede ko na lamang iyon tawagan, but I want to personally tell him about my decision and conditions para maayos namin itong mapag-usapan.

Huminga ako ng malalim at nagsimula na akong maglkad papuntang entrance ng building. Kinakabahang ngumiti ako sa dalawang guard sa pangambang baka hindi ako papasukin pero agad din naman silang ngumiti sa akin pabalik. Kinapkapan lang muna ako ng lady guard at hiningian ng I.D bago papasukin dahil hindi ako empleyado ng kompanya.      

Dumeritso na ako agad patungo sa mga receptionist. Halos yumuko na ako habang naglalakad dahil hindi ko alam kung bakit ako pinagtitinginan ng mga tao dito.There was a long counter with two girls dressed in a very conservative white and red uniform. Ngumiti sa akin ang isa sa kanila kaya sa kaniya ako lumapit.

“Good morning. How can I help you, Miss?” She asked politely with a smile on her face.

“I’m looking for Mr. Radcliffe,” Pagkasabi ko no’n ay agad na umarko ang kilay nito sa akin ngunit ang ngiti ay nanatiling nandoon. Pero halatang peke na.

“Do you have an appointment?” Masungit na tanong nito.

Problema nito? Kanina akala mo sobrang bait kung maka-ngiti pero ng malaman lang niya na si Mr. Radcliffe ang pakay ko ay biglang nag-sungit na? Adik ka, ’te?

“I-… I don’t have an appointment but—”

“Miss, bumalik ka na lang sa susunod kapag may appointment ka na.” Pa-simpleng inirapan ako nito. She even checked me out with her judgmental eyes as if I couldn’t see what she was doing. “Tsk. Bakit ka pa ba pinapasok dito ng guard,” mahinang bulong pa nito sa hangin na halatang sinadya din niyang iparinig sa akin.

Bahagyang umawang ang labi ko dahil sa tinuran niya. Nagbaba ako ng tingin sa sarili ko. I was only wearing a simple pink blouse, paired with faded jeans, rubber shoes and a sling bag. I know I look simple but I also know that it is not as horrible as she looks at it.

My eyes turns to slit. “Puwede bang tawagan mo na lang si Mr. Radcliffe, just informed him that I am here.”

Nakaramdam ako na hindi ako pagbibigayan ng babae kaya sinimulan ko ng ilibot ang paningin ko sa paligid para sa posibleng Plan B ko.   “Pasensya na pero hindi ko puwedeng gawin iyan,” She apologetically said with an obvious smirk on her lips. “Women often came here trying to seduce Mr. Radcliffe, at iyon ang pinaka-ayaw sa lahat ng CEO dahil naantala ang trabaho niya.”

Hindi na naman nakakapagtaka na madaming babae ang nagpupunta dito at sumusubok na bihagin si Mr. Radcliffe. He got the looks, the body and the wealth. What else could a girl ask for?

“Pero, Miss—”

“Hindi nga puwede!” She cut me off and shamelessly rolled her eyes on me. “Gusto mo ba talagang tumawag na ako ng security?” Banta pa niya sa akin at pinanlakhan ako ng mga mata.

I sighed as a sign of defeat. Ngumisi pa ito sa akin bago ako umatras. But an idea popped inside my head when I glanced at the elevator.

Pa-simpleng nag-iba ako ng deriksyon at nagtungo sa elevator. Napangiti ako ng malapad ng magtagumpay akong makapasok. Agad kong pinindot ang top floor kung saan karaniwang matatagpuan ang office ng CEO. Hindi ko alam kung suwerte ba ako dahil may nakasabay akong isang guwapong lalaki sa elavator. Muntik na nga akong mapasigaw ng makitang kulay asul ang mga mata nito. He has a fair skin and a pair of deep dimples sa parehas niyang pisngi. Nagpakilala siya sa akin bilang Alden. Bigla kong naisipan na itanong sa kanya kung saang floor ang office ni Mr. Radcliffe upang makasigurado.

“Are you his girlfriend, fling, or sort of?” Instead of answering my question, he asked me instead.

“N-no. But w-we’re friends,” tanging sagot ko na lamang. Bahagyang tumaas ang kilay nito sa akin pero hindi na din muling nagtanong.

Nag-presinta siya sa akin na ihatid ako sa opisina ni Mr. Ford David, and I gladly accept it. Aarte pa ba ako? Hindi ko din naman alam kung saan iyon, baka mamaya ay maligaw lang ako.    When we arrived at the top floor, my heart was hammering crazy inside my chest. I bit my lower lip nervously.

“Are you alright?” Tanong ni Alden, siguro ay nahalata sa mukha ko ang kaba.

I just noded as we start to walked through a long hallway. Lahat ng taong nadadaanan namin ay bumabati sa kanya ng good afternoon. Iniisip ko tuloy kung anong posisyon niya dito sa kumpanya. It is like everyone is respecting him.    I looked at the tall orange-haired girl that was hurrying towards us. Her uniform was so thigh, her pencil skirt was really short, and she’s wearing a very high heels. Bahagyang napatitig pa ako sa piercing niya sa ilong.

“Hey, Alden, sino iyang kasama mo?” She asked coldly as her questioning eyes looked at me. May sakit na panandaliang dumaan sa mga mata niya.

At parang awtomatikong umismid naman si Alden ng marinig ang boses ng babae.

“She’s Mr. Radcliffe’s friend,” patuloy parin sa pag lalakad si Alden while talking, habang ang babae naman ay patuloy lang din sa paghabol sa amin.

“I heard that he’s in a bad mood. You know he doesn’t want to be bothered,” seryusong saad nito bago humarap kay Alden. “Alden, I’m serious.”

“You’re my secretary, and I’m your boss. Fucking stop talking to me in that way, show some respect,” Alden said bitterly, not even looking at the girl in front of us. Nagulat pa ako sa pagmumura nito pero hindi ko na lang pinansin.

Bigla namang napa-yuko ang babae. Halatang nasaktan siya sa sinabi ni Alden.

“I’m sorry, Sir,” mababa ang tuno nitong saad bago naka-yukong nag-walk out sa amin.

Nakita ko nama ang biglang paglambot ng ekspresyon sa mukha ni Alden ng makaalis ang babae. Maybe he’s guilty of what he said to her.

“Can… Can you wait for me for a second? I… I just…” Umawang ang labi ko ng makita ang bahagyang pagkabalisa sa mukha nito habang nakatingin sa deriksyon na pinatunguhan ng babae.

“O-oo naman!” Mabilis kong tugon. Mukhang may something din talaga sa kanilang dalawa ng babae. “Ituro mo na lang sa akin ang daan patungo sa office ni Mr. Radcliffe. Kaya ko na naman sigurong pumunta doon mag-isa.”

“Are you sure?” Alinlangang tanong niya at tumango naman agad ako. “Okay. Diretsuhin mo lang ’yan,” saad niya at itinuro ang partikular na deriksyon. “Bilang lang naman ang mga office dito sa top floor dahil halos sakupin na ng office ni David ang buong palapag, kapag nakakita ka ng malaking wooden door ay iyon na mismo ang office niya. If you still can’t find it, come back here and just wait for me.”  

Ngumiti na lang ako sa kay Alden at tumango. Nang magpaalam na ito sa akin ay sinimulan ko ng tahakin ang daang itinuro niya. Hindi naman ako nabigo at nahanap ko din agad ang malaking pintuan. Binasa ko muna ang paligid ng aking labi bago maglakad patungo sa pinto.

“Ehem…”

I was about to reach the door knob when I heard someone cleared her throat. Napalingon ako sa gilid at doon ko natagpuan ang babaeng madiing nakatitig sa akin. She has a long and straight hair, and the make-up she wears made her look feirce and confident. Tumayo siya mula sa pagkakaupo.

“Hi, I’m Clarissa Navarro. I’m the CEO’s secretary,” she said in a matter-of-fact. “What can I do for you, Miss?”

“Hello, is… is Mr. Radcliffe’s inside?” I said, pointing at the closed door.

“Do you have an appointment?” She asked like what the receptionist asked me earlier.

“I don’t have, but he’s expecting me.” I tried to smile at her para hindi nito gaanong mahalatang nagdadahilan lamang ako.

“Miss, Mr. Radcliffe is a busy person. At kung gusto mo talaga siyang maka-usap, magpa-schedule ka na lang ng appointment.”

“Ah, sige. Gawan mo ako ng schedule sa kanya. Kailan ba puwede?”

Naiiling na humugot ito ng malalim na buntong hininga bago kuhanin ang Ipad sa ibabaw ng table at pumindot doon. “First week, next month. Tatawagan ka na lang namin para sa exact day and time.” Kumuha muna siya ng papel at ballpen bago inilapit sa akin. “Isulat mo na lang diyan ang pangalan at number mo, at kung tungkol saan ang pag-uusapan niyo.”

“Wala bang mas maaga? Like now, later, or tomorrow?” umaasang tanong ko. “Kailangan ko na talaga kasi siyang maka-usap.”

“Sorry, pero kapag ginawa namin iyan ay kakailanganin mag-cancel ng ibang appointment si Mr. Radcliffe. At wala akong kakahayang gawin iyon, si Mr. Radcliffe lang. Kaya kung pwede lang, Miss, umalis ka na. Sinasayang mo lang ang oras ko.”

“That’s not the right way to treat your boss’ friend, Ms. Navarro.”

Sabay kaming napalingon ng babae ng may biglang magsalita. It’s Alden. There was a goofy smile on his lips but something is telling me that he is dangerous.

“Mr. Baltazar! Mukha pong napaaga kayo, mamaya pa pong two-thirty ang meeting niyo with Mr. Radcliffe.” I can hear some nervousness in her voice.

“What? Can’t I go to my own cousin’s company early? Early is better than late, right?” His left eye brow rose up.   “Right!” Ms. Clarissa nodded her head like a good child to her father.

“Let this beautiful woman come into David’s office.” He smirked as his gaze met mine.

Muntikan na akong mapahawak sa balakang ko upang masiguradong hindi nalaglag ang panty ko dahil sa tingin na ibinibigay niya. Hindi na ako magtataka kung bakit magpinsan sila ni Mr. Radcliffe dahil sa lakas ng dating nila pareho. Mukhang noong nagpaulan ng magandang lahi ang Diyos ay ninuno nila ang pinaka-nag-enjoy.   “But, Sir—”

“Ako na ang bahala,” he said with authority on his voice. Kahit na maliwanag ang mukha nito at parang hindi marunong magalit ay may kakaibang hatid na panganib ang bosses nito.   “O-Okay, Sir.”

Wala ng nagawa ang babae kung hindi ang tumango dito. Bumaling muli sa akin si Alden at ngumisi. Alden knocked three times at the wooden door. Bumalik naman bigla ang kaba sa dibdib ko. I rubbed my sweaty hands on my shirt as I tried to breath normally.   

“Come in.”  

Hearing that familiar deep voice sent wave of electricity through me. Ang seryuso ng boses nito. Hindi kaya totoo iyong sinabi ni Ate-Orange-Hair-Girl kanina na bad mood ngayon si Mr. Radcliffe?

I bit my lower lip. Hard.

“Go inside. Ganiyan talaga siya,” Alden said while giving me an encouraging smile.   Pilit naman akong ngumiti at tumango kay Alden. And then, he turned his feet and he started to walk away. Tumingin naman ako sa secretary ni Mr. Radcliffe na bumalik na sa pagkakaupo.   

Sana tama itong gagawin ko… sana.

🔹▪🔹

Ate Sky’s Note: Thank you for reading my story. Your votes and comments are very much appreciated! 💙

CHAPTER 7

WARNING!

Mature Content.

Chapter 7: CONTRACT

It was time to face him. I sighed and grasped the door knob and turn it open to find a very elegant office. Panandaliang akong natulala. Marahang isinara ko agad ang pinto upang walang makarinig sa paguusapan namin ni Mr. Radcliffe.

The office was all in black and white. There was a black carpet that covered the whole floor and the wall was glassed. Kitang-kita mula dito sa taas ang siyudad at naglalakihang mga building. Two big black and white couches were in one corner and a mini center table. A bookshelf, full with books was in the other corner. May dalawang pinto din doon na hindi ko alam kung para saan. And then my eyes finally landed to him. To Mr. Ford David Radcliffe.

He was sitting in front of a square black desk. His serious profile was facing me. He had a phone pressed on his ear using his left hand, and it seems like he was listening to the other line while he was signing some papers. He is so busy that I think he hadn’t noticed my presence yet.

“Yes, we need to finish that project on time,” he said in his cold baritone voice that sent shiver down to my spine.

The black suit that he was always wearing really fits him well. His hair was messy, in a sexy way, and that’s made him hotter than the weather. The first time I saw him didn’t justify to his appearance today. Hindi ko makita sa kaniya ’yong lalaking nagbitaw ng mga bastos na salita sa akin at ang lalaking sinampal at tinuhod ko. He looks like a serious and ruthless businessman right now. 

His dark aura was telling me that he is The Boss, the owner of this place. Every employee probably stood frozen each time he walked past them. Indeed, the view I was looking was breath taking.

“No, I don’t care how much it costs! Try to fucking talk to the Estimator! Don’t you have a fucking brain!?” Natigilan ako ng marinig ang biglaang pagdagundong ng boses nito sa loob ng buong silid.

Napansin ko ang pagkunot ng noo nito habang nakikinig sa kabilang linya.

“You’re the fucking Construction Manager, it’s your fucking job! Just fucking do your job!”

Lalo akong nakaramdam ng kaba dahil sa gaspang ng boses niya. Halos manakit ang tainga ko dahil sa pagmumura niya. I rubbed my sweaty hands on my blouse as I feel my own heartbeat racing fast.

“Don’t come back here until you have find a fucking solution to that fucking project!” He hang up and stopped from reading and signing the papers in front of him.

He rubbed his temples as he closed his eyes. He looked so stressed out.

“Do you even have a plan to move there?” His question made me jump in surprise.

He had noticed me? But how?

“How did yo—”

“I smell your scent all over my office.” He slowly opened his eyes, and his eyes directly looked at me.

My smell? Pa-simple kong inamoy ang sarili ko sa aking pagtataka. Wala naman akong gamit na pabango ngayon at sigurado naman akong wala akong body odor kaya anong amoy ko ang tinutukoy niya?

“What a surprise. What brings you here, Aisha? Hmm?” He asked with a sly smirk plastered on his face. He looks more relaxed now unlike before that his face was so dark.

Aisha .

Hanggang ngayon ay hindi ko pa din alam kung papaano niya nalaman ang pangalan ko.

“Can… Can we talk?” Ramdam ko ang matinding kaba ng magsalita ako.

I watched him moistened his lips using the tip of his tounge before he rested his hand on the table. Tila may ideya na sa kung ano ang pakay ko. “Sure.”

I unleashed a heavy sigh. Sobrang bigat ng dibdib ko at sobrang lakas din ng tibok nito.

Breath in… Breath out… Kaya mo iyan, ikaw pa ba? You’re Aisha Mae Dela Torre!

“A-about your o-offer…”  I said, stammering and looking away from his intense stare.

“Wait,” he said, cutting me off when I was about to open my mouth again. His red and soft lips formed a sneering smirk. “Are you trying to say that you are accepting my offer?”

“Yes,” I answered firmly, like I was sure of it even if I am really not.

“Well, okay.” He shrugged his shoulders before he dangerously smiled at me after noding his head. He leaned his back on his swivel chair. “Name your price, Baby.”

Sandali akong natahimik. Pinagiisipan kong mabuti ang aking isasagot sa lalaki. My virginity and my mother’s life is what we are talking about here, I have to think about what to do in this instance to gain the advantage. Muling bumalik ang tingin ko sa kanya ngunit ang tingin niya ay hindi manlang nilisan ang mukha ko.

“35 million,” I answered confidently.

Bahagyang natigilan si Mr. Radcliffe ngunit ng makabawi ay natawa ito. Napahawak pa siya sa tiyan niya habang tumatawa na parang nagbitaw ako ng pinakanakakatawang salita sa buong buhay niya. Nangunot naman ang noo ko dito.

Nang makabawi ay umiling-iling siya sa akin habang may nangungutyang ngiti sa kaniyang mga labi habang madilim ang matang nakatingin sa akin.

“Thirty-Five million?” mahinang ulit niya sa aking sinabi. Umalis siya sa pagkakasandal at ipinatong ang baba sa kamay na tila pinagiisipan ang sinabi ko. He looked at me from head to toe before he tilted his head. “For one night?” Before I could even answer, he immediately shook his head. “No, lugi ako.”

Bigla akong nakaramdam ng panghihina. Kung sabagay, ang laki nga naman ng halagang hinihingi ko para sa isang mahirap at walang karanasan na katulad ko.

“Okay, ikaw na ang mag-desisyon kung ilang beses,” I said and looked at him with pleading in my eyes. Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi dahil sa reyalisasyong kaya kong ibaba ng ganito ang sarili ko para lang sa pera. Sa isang iglap ay biglang nawala ang ang limitasyon ko sa sarili at hinandang kondisyon para sa lalaki. “I just really need the money as soon as possible.”

Umiwas siya ng tingin sa akin as he took a heavy sighed.

“I am stressed at work and I think I need a diversion. I need someone to be with me so I will never get bored or think about a lot.” He let out a heavy sigh. “That’s why I want you to stick with me while we are in this deal.”   Tumaas ang isang kilay ko na tila inuusig siyang ipagpatuloy ang kaniyang sinasabi.

“While we are inside this deal, I want you to be exclusively mine. Wala kang ibang magiging ka-relasyon at wala kang ibang magiging lalaki sa buhay mo kung hindi ako lang. Mas mabuti nang ngayon pa lang ay alam mo na, I don’t like sharing what’s mine, Aisha. And from now on, you’re mine ’till the end of this deal.” His eyes was blank as he said those words. I can’t see any emotion from his eyes.

Itatanong ko pa lang sana kung kailan matatapos ang deal ng unahan niya akong magsalita upang ipagpatuloy ang kaniyang sinasabi.

“I will decide when our deal is over,” he informed. “In exchange, I will be your human credit card. I will pay for everything you need. I will pay for your Mother’s surgery, your electricity and water bills, and yours and your siblings tuition fee. And after your mother’s surgery, I will also take care of her radiation and chemotherapy. “

“Sandali… Wait… Did you got me investigated? Paano mo nalaman lahat ng iyan?” I asked confused and a little creep out. Nanlalaki ang mga mata kong nakatingin sa kaniya.

“I have to since I’m going to fuck you. I just want to know if you’re clean or you don’t have any tranferable disseses. I don’t want to use rubber while I fuck that tight little pussy of yours.” May kakaibang kislap ang mga mata nito habang sinasabi iyon. Biglaan na naman muli akong nakaramdam ng kaba dahil dito. Ang bastos talaga ng bibig ng lalaking ito!   Sinundan ko ng tingin ang bawat galaw niya habang may kinukuha siya sa ilalim ng kaniyang lamesa.

“Here.” Inabot niya sa akin ang isang folder. Nagtataka ’man ay kinuha ko pa din iyon at binasa ang nilalaman.

It’s a freaking contract! 

“Sign it,” he put a sign pen in front of me. “Also put in there how much you need other than what I told you earlier that you can get from me

“Hindi ka masyadong prepared, ano?” Pabalang kong saad and he just smirked at me. I secretly rolled my eyes before starting to read what’s in the contract. “Mamaya ko na pipirmahan. Babasahin ko muna itong kontrata, baka mamaya scam pala ’to, no!”

Hindi ito sumagot sa akin kaya pinilit ko na lang i-pokus ang atensyon ko sa hawak. Pinilit kong intindihin ang mga salitang nakasulat sa papel at ilang beses pang napakurap. Marunong naman ako magbasa pero bakit parang wala akong maintindihan? Inilipat ko ang pahina ngunit wala parin. Masyadong naagaw ang atensyon ko ng lalaking taimtim na nakatitig sa akin.

“So, what’s your decision?” I blink for a couple of times when I heard him speak. Para kasing walang salita ang rumehistro sa utak ko. “Come on, Aisha, we don’t have all the time in the world.”

Wala sa sariling kinuha ko ang sign pen sa ibabaw ng lamesa at pinirmahan ito. I put 5 million pesos on the blank space of the paper. I saw Mr. Radcliffe sexily smirked at me. Napalunok ako nang tumayo siya mula sa pagkakaupo at lumakad palapit sa akin

“Is it a deal?” Naglahad siya ng kamay sa akin.

Buong tapang kong tinanggap ang kamay niya sabay sabing “Deal.”

Hndi ko ipinahalata sa kaniya ang elektrisidad na naramdaman ko sa paglapat ng aming mga palad. I caught my breath when he gentle squeezes my hand.

Babawiin ko na sana ang kamay ko mula sa kanya ng hilahin niya ako at sinunggaban ng halik sa labi. He caged my head between his hands as he tilted his head. He was giving me a hungrily kiss. Tila sabik na sabik siya sa mga labi ko. Pumaikot ang isang braso niya sa katawan ko habang nakatukod naman ang mga kamay ko sa dibdib niya upang bigyan ang katawan namin ng kaunting espasyo.

I didn’t complain on his kisses because it was part of the deal. Siya ang first kiss ko kaya hindi ko alam kung paano humalik pabalik. Ngunit habang tumatagal ay natututunan ko na ding sabayan ang bawat galaw ng labi niya. Ang paraan ng pagkagat at pagdila niya.

I felt his hand slightly squeezes my waist. Lalo niya akong hinapit papalapit sa kaniya at para namang may sariling utak ang mga kamay ko at kusang pumaikot sa batok niya. He tightly hug me to deepen our kiss.

I silently moaned when his kisses trailed down onto my neck. He was biting and sucking my skin. Pakiramdam ko ay kakapusin ako ng hininga tuwing lalapat ang mga labi niya sa balat ko. And when his kiss suddenly creep behind my ear, I can’t help myself but to moan louder.

“Shit! Baby, your moan is turning me on,” bulong niya nang sandaling lumayo ang labi niya sa akin.

Ramdaman ko ang unti-unting pagbaba ng haplos ng malaking palad niya sa aking likod at bahagya pagpisil doon. I felt him licked the back of my ear before he took a step back.

“On your knees,” he throatily said. I saw how his Adams apple moved when my lips parted.

“Huh?” I asked dumbfoundedly, totally clueless of what he just said.

The end of his lips lift up for a second. Confusion was visible all over my face as I looked at his glinting eyes. I watched his hand moved from my face down to my shoulder. My forehead creased when he gently pushed me down.

“Kneel,” he ordered huskily.

I slowly nodded my head even if I was still wondering. Ngumisi siya sa akin ng tuluyan akong lumuhod sa harapan niya na parang sinasamba siya. Hinawakan niya ang baba ko at bahagyang pasadahan ang ibabang labi ko gamit ang kanyang hinlalaki. 

“I want to feel these sweet lips around me,” he almost whispered, deeply staring at me.

Agad namang nanlaki ang mga mata ko ng kalasin niya ang sinturon niya at ihagis iyon kung saan. Mabilis na nagtaas-baba ang dibdib ko habang pinapanood siyang marahang binubuksan ang zipper ng kaniyang pantalon.

“N-ngayon na ba n-natin gagawin?” I asked nervously. Bumaba sa sahig ang tingin ko dahil sa sobrang pag-iinit ng mga pisngi ko.    Halos kapusin ako ng hininga ng maramdaman ang malaking palad niya na sumakop sa baba at pisngi ko. Ngumisi siya sa akin at itinapat ang mukha ko sa harapan niya. I felt my whole face turning red while looking at his huge erection in front of me. Nakababa na ang itim niyang pantalon sa kanyang tuhod and he was only on his boxer briefs. Mula sa V-line niya ay nakikita ko ang bahagyang pagsilip ng maliliit niyang balahibong buhok doon. Ngunit imbes na mandiri sa nakikita ay nakaramdam ako ng kakaibang excitement na nanggagaling sa gitnang bahagi ng katawan ko.

I almost shreiked when he suddenly pulled down his boxer briefs and his manhood sprang to life. His cock was huge, long and it’s veins was protruded. Wala sa sariling napatingin ako sa braso ko at sa harap niya, at hindi ko magawang iwasang pagkumparahin ang dalawa dahil sa laki ng pagkalalaki nito.

Nagtaas ako ng tingin sa lalaki na pinapanood lamang ang ginagawang reaksyon ng mukha ko. His eyes were darkened with lust. I know he saw the frightened expression on my face.

“Why? First time?” He asked with his deep voice. And his grin grew wider when I nodded my head. “I’ll be your teacher, then.”

I gasped when he suddenly untie my ponytail at inihagis ang panali ko sa buhok sa kung saan. Ginulo niya ang buhok ko at mariing pinakatitigan ako. He held his mad erection and gently stroke it in front of my face. His shaft was like pointing at me. Habang tumatagal ay napapansin kong lalo pa itong lumalaki sa kamay niya.

“Replace my hands with yours,” he said in his dry throat. “Come on, it won’t bite you.”

Nanginginig ang mga kamay kong umangat sa kaniyang harapan. I hitch when I already touched his manhood using both of my hands ’cause one hand was not enough to hold his raging tool. Hindi ko mapigilan ang mamangha. I can feel him. Skin to skin. Hard and really big.

“Move your hands like that,” tila nahihirapan niyang saad habang marahang iginagalaw ang kamay ko sa kahabaan niya. He starts arching his pelvis when my shaking hands started stroking him. I bit my lower lip. His manhood was twitching against my fingers!

Makaraan ay binitawan na niya ang mga kamay ko at hinayaang gumalaw mag-isa. Atras at abante. Paulit-ulit. Hinawi niya ang buhok kong tumatabing sa mukha ko at inilagay sa aking likuran.

“Open your mouth,” he commanded with his gluttural voice.

I took a large intake of breath before I slowly parted my lips. His cock smelled so aromatic. Bigla akong nakaramdam ng panunuyo ng lalamunan.

“Suck me.”

I unconsciously licked the frame of my lips that made him groaned. Nang hindi ako kumilos ay siya na mismo ang nagtulak ng ulo ko papalapit sa kanyang nag-uumigting na pagkalalaki.

“Suck me…” he muttered, groaning.

I put light kisses on the tip of his manhood to his grievance before I slowly slid his shaft inside my mouth. I felt my lips stretching hard and wide. I tried to take his full length inside my mouth but he’s too big and too long. I just suck the upper part of his manliness and pumping the lower part using both of my hands. I gently squeeze his cock that made him moan. He grab a fistful of my hair and push my head more against his manhood.

“Suck me more..”  ungol niya at mariing kinagat ang pang-ibabang labi.

Ramdam ko ang pagbagsak ng luha ko ng salubungin niya ang bawat galaw ng bibig ko. He began moving on his own, thrusting and slamming back and forth inside my mouth. I held onto his thighs to support myself and pressed my eyes closed as I felt myself gagging when his manhood reached down my throat. Hindi ko na magawang gumalaw at hinayaan na lang na nakabuka ang bibig ko. His manhood was soaked in the mixture of my saliva and his pre-cum.

“Ah! Shit, Baby!” I felt his hand tightened it’s grip on my hair. His jaw clenched while looking up to the ceiling. Malalalim na ang bawat paghugot ng hininga niya. And after a few series of thrusts, he cursed loudly as he filled my mouth with his cum. May ilang katas niya ang tumulo mula sa bibig ko dahil hindi pa din niya hinuhugot ang kaniyang pagkalalaki.

“Swallow it,” he ordered me with his hoarse voice before he pulled out his shaft. I just nodded and gulped all his savory cum. I licked the side of my lips and wiped my chin using the back of my hand.   “Not bad for a first time,” he smirked and pulled his pants up. I blushed and looked away from him, still kneeling down. Pagkatapos niyang ayusin ang sarili niya ay pabagsak siyang naupo sa swivel chair niya.

“Clean yourself.”

Sumunod ang mga mata ko sa isang roll ng tissue na inihagis niya malapit sa akin. He took his phone from his table and starts calling and talking to the other line.

I felt a sting pain inside my chest. Doon ko tuluyang napagtanto na isa na akong ganap na bayarang babae. Kumuyom ang kamao ko at tumayo. I froze when he glanced at me.

Kinuha ko ang nalaglag na sling bag ko kanina at patakbong umalis palabas sa opisinang iyon. Nang makarating ako sa elavator ay doon na tuluyang bumagsak ang mga luha ko. Pinagtitinginan ako ng mga kasabay ko but I coudn’t care less.

Gusto kong masuka sa sarili ko. Paulit-ulit kong pinunasan ang labi ko kahit namamanhid na ito hanggang sa tuluyan akong makalabas ng building. Hanggang ngayon ay nararamdaman ko pa din ang pagkalalaki niyang tumutusok sa lalamunan ko.

Kinuha ko ang cellphone ko sa loob ng sling bag at agad ko itong inilagay sa tapat ng tainga ko ng makitang si Mark ang tumatawag. Pinigilan ko ang paghikbi ko at pinunasan ang mga luha ko bago magsalita.

“H-Hello, Mark?”

“A-Ate…” Agad na kumunot ang noo ko ng dahil sa panginginig mg boses niya.

“Mark?” muli kong tawag dito.

“Ate, s-si Mama.” He sniffed. Unti-unting bumangon ang kaba sa aking dibdib ng makarinig ng hikbi at hindi pamilyar na boses sa background.

“Bakit, Mark? A-anong n-nangyari kay M-Mama?”

🔹▪🔹

Ateng Langit’s Note: Madalas po na sumasakit ang ulo ko this past few days kaya sana po maintindihan niyo kung bakit doble ang bagal ng update ko. Salamat po sa pagbabasa. 💙

CHAPTER 8

Chapter 8: THE PAYMENT

Naalimpungatan ako ng maramdaman ang marahang tapik sa aking braso. Pupungas-pungas akong umangat sa pagkakayuko mula sa tabi ng kama ni Mama. Kinusot ko ang mga mata ko at mahinang humigab.

“Hija, pasensya na at ginising kita. Kanina pa kasi tumatawag sa’kin ang Tito mo, eh. Kailangan ko na talagang umuwi sa’min,” pagpapaalam niya sa akin.

“Okay lang po, Tita, mamaya pa naman po ulit ang alis ko. Hihintayin ko na din po munang dumating sina Mark para may magbantay kay Mama,” saad ko at sumulyap kay Mama na natutulog pa din. Magaan ang kamay na inayos ko ang nagulong kumot kung saan ako yumuko at nakatulog kanina. “Salamat po sa pagbabantay kay Mama ngayong araw.”

“Alam mo na ba kung bakit inilipat ng kuwarto ang Mama mo?” Tita Lauren asked that made me stop.

Biglang bumalik sa aking alaala ang biglaang pagtawag sa akin ni Mark habang umiiyak noong nakaraang araw. Sobrang takot ko nang araw na iyon dahil akala ko ay kung ano na’ng nangyaring masama kay Mama. Sobra ang pagdadasal ko noon habang nasa biyahe at halos umiyak na ako habang nagmamadaling pumasok sa loob ng hospital. Mabuti na lamang talaga at walang anumang masama ang nangyari at inilipat lang si Mama sa private wing ng hospital. Halos bumagsak ako noon nang makahinga ako ng maluwag dahil sa sobrang kaba. Natakot lang talaga siguro si Mark noon at nag-panic sa nangyayari kaya’t agad niya akong tinawagan.

Malaki ang bagong kuwarto ni Mama na halos triple sa dati niyang silid. It has its own bathroom, flat screen TV, refrigerator, couch and another extra bed. May nurse call system, radio and direct dial telephone at may free wifi din. Noong una ay naisip kong baka nagkamali lang sila ng inilipat na pasyente ngunit matapos ang tatlong araw ay wala paring kumakausap sa amin at nagpapaliwanag kung bakit inilipat dito si Mama.

“H-Hindi pa po, Tita. Balak ko nga pong magtanong mamaya dahil baka po namali lang sila,” I answered. Napakapit ako sa pantalon ko upang ihanda ang sarili ng makita ang malalim ng paghugot ng hininga ni Tita. Inilibot niya ang tingin sa paligid ng buong silid.

“This room is too big, Aisha. I also talked to your mother’s doctor and I found out that she really needs to undergo a surgery as soon as possible. But in the current state of your life, I know you can’t afford everything you have to pay for here in the hospital. Huwag niyo nang hintayin pang mahuli ang lahat dahil habang tumatagal ay lalo lang manghihina si Ate,” Tita Lauren tried to touch my hand ngunit agad ko iyong iniwas sa kanya. “I am here, Aisha. Handa akong tumulong sa inyo bilang kapatid ni ate Lories.”

“Salamat na lang po sa pag-aalok niyo ng tulong pero hindi ko po matatanggap iyan, Tita Lauren.” Hirap akong napalunok dahil sa pakiramdam na may nakabara sa aking lalamunan. I took a deep breath before I continued, “Sapat na po ang pagbabantay niyo kay Mama bilang tulong sa sitwasyon namin ngayon. Lubos na po ang naitulong niyo at sobrang nagpapasalamat po ako lalo na at… ipinangako niyo sa aming hindi niyo babanggitin ang kalagayan ni Mama kay Doña Luisa.”

“Siyempre naman, hija, pamilya pa rin tayo kahit na ano’ng mangyari.” She smiled. “At ang pamilya ay palaging nagtutulungan kahit na ano pa’ng mangyari. Let me help you, Aisha, especially my sister. Pinapangako kong walang malalaman si Mamá na kahit anong tungkol dito.”

Agad akong umiling sa sinabi niya.

“Hindi na po, Tita. Ayaw ko po’ng suwayin si Mama. Kabilin-bilinan niya po sa aming magkakapatid na huwag tumanggap ng tulong o kahit na ano’ng bagay mula sa inyong mga…” Tumikhim ako. “Herrera. Sabihin niyo na pong mataas ang pride namin pero sigurado po akong mas gugustuhin pa ni Mama ang m-mamatay kaysa ang tumanggap ng kahit na ano’ng mula sa inyo,” magalang na saad ko na may kaunting diin. “At sana din po ay huwag niyo na ng babanggitin pa ang bagay na ito kay Mama dahil sasama lang loob niya,” I added.

“Talaga? Kung ganoon ay sige. I will not force you but I hope you’ll think about this carefully because no matter how hard you try to refuse my help, you know to yourself that you need it.” She plastered a tender smile on her face that I almost believe that it’s true.

Kumuyom ang mga kamay kong nakapatong sa aking hita at pilit na kinalma ang aking sarili. “Hindi po namin ibibigay ang bahay at lupa, Tita. Alam kong may kapalit ang lahat ng ipinapakita niyo sa’min pero ’wag na kayong umasa.” I gritted my teeth. “Nagpapasalamat po talaga ako pagbabantay niyo kay Mama pero sa tingin ko po ay kailangan niyo ng umalis..”

“Hindi niyo na nga mabayaran ng maayos ang kuryente niyo at naka-sangla pa ang Café kaya paano niyo nagawang kumuha pa ng ganitong klase ng kuwarto sa ospital? Ang lakas lang ng loob niyo. Hindi niyo ito kakayanin ng walang kahit na anong tulong na hinihingi mula sa amin, tandaan mo ’yan.” Her smile turned into smirk. “Matalino kang bata, Aisha. Sana mas gamitin mo ang utak mo ngayon.”

My jaw clenched as I tilted my head. I pressed my lips into a thin line. Sabi ko na nga ba.

“Huwag mo na sanang hintayin pa’ng maubos ang lahat sa inyo bago kayo lumapit sa amin.” She touched a few strands of my hair bago siya tuluyang lumabas ng silid.

Napa-iling na lang ako at sunod-sunod na huminga ng malalim. Hindi ko lubos maisip na may ganoon kaming klase ng kamag-anak. Nakababatang kapatid siya ni Mama ngunit imbes na mag-alala siya sa kalagayan ngayon ng kaniyang kapatid ay ginawa pa niya itong opportunity para manipulahin kami. Hindi na nga kami naghahabol ng pamana sa amin ni Lolo, pati ba naman bahay namin ay nais pa nilang kuhanin sa amin?

Napabuga ako ng hangin upang mapigilan ang mga luhang nagbabadyang tumulo mula sa aking mga mata. I held Mama’s right hand and looked at her peaceful face. She looks so pale at malaki na din ng ipinayat niya simula ng manatili siya dito sa hospital.

“’Ma, pangako kong gagawin ko ang lahat para matuloy ang surgery mo. Hinding-hindi ako hihingi ng tulong sa mga Herrera kahit na ano’ng mangyari kasi alam kong ayaw niyong magkaroon ng kahit na anong utang na loob sa kanila. Hintay ka lang muna, ’Ma, ha? Kaunting hintay lang at magiging maayos na din ang lahat.” I sniffed and smiled. Hinalikan ko muna ang likod ng palad ni Mama bago punasan ang mga takas na luha sa aking mga mata.

Nagpapasalamat talaga ako na tulog si Mama ngayon at hindi niya narinig ang mga pinagsasasabi ng sarili niyang kapatid dahil alam kong masasaktan lang siya at mabuti din dahil paniguradong hindi niya gugustuhing marinig ang mga sinabi ko. Ayaw niya kasing tinitingnan siya ng kahit na sino bilang mahina.

Makalipas ang ilang minuto ay dumating na si Nichol. Nakasuot siya earpiece at deritso lang na naupo sa sobrang kama na katapat ng kay Mama. Tumayo na ako mula sa silyang aking inuupuan at napag-desiyunang bumili na ng makakain para eksaktong dating ni Mark ay kakain na lang kami.

“Nichol, ikaw na muna ang magbantay kay Mama. Bibili lang ako ng pagkain natin,” I said. Nakatingin lang ako sa kanya at nag-iintay ng respond kung narinig ba nito ang sinabi ko. Akmang uulitin ko ang sasabihin ko ng tamad na tumingin siya sa akin at tumango.

---

Mabilis akong nakabili ng pagkain dahil may karinderyang malapit sa hospital. Naglalakad na ako pabalik sa silid ni Mama ng mamukhaan ang sekretarya ni Mr. Radcliffe na may kasabay na Doktor sa paglalakad. Abala sila at seryusong nag-uusap kaya’t hindi ako nakita ng babae. At imbes na dumeritso ako sa paglalakad ay kumaliwa ako upang magtago habang nakasunod pa din ang tingin sa Doktor at sa sekretarya ni Mr. Radcliffe. I don’t know why or who I am hiding. Basta bigla nalang akong kinabahan at naramdaman ko na lang na kailangan kong magtago. Pero bakit nga ba nandito ang sekretarya ni Mr. Radcliffe? Is it possible that he’s here too? Pero posible din namang may ibang sadya ang sekretary niya kaya siya nandito, ’di ba?

Napatango ako at kumalma na ng malampasan na ng dalawa ang daan patungo sa kuwarto ni Mama. Napahawak ako sa batok ko ng may maramdamang pamilyar.

“Who are you hiding from?”

Literal akong napatalon sa gulat sa baritonong boses na biglang nagsalita mula sa aking likuran. Mariin akong napapikit at napahawak sa tapat ng aking dibdib dahil sa biglang pagbilis ng tibok nito. Kunot-noong lumingon ako sa pinanggagalingan ng boses na iyon. My jaw almost dropped and my whole face turned bright red when I recognized who it was.

“M…M-Mr. Radcliffe!” I gasped.

At kagaya ng normal na araw tuwing nakakita ko siya ay nakasuot na naman siya ng itim na suit. But he never fails to amaze me. He really looks good on his black suit that matches his cold eyes and stoic face. I suddenly wondered kung ngumingiti ba siya, ’yong genuine at hindi pilit at bastang ngisi lang.

“Are you hiding from me?” His eyes narrowed while looking down at me. “You seems scared.”

And suddenly, what happened days ago creeps into my mind. Ilang gabi ko ding napapanaginipan ang nangyayari noong araw na iyon. Pero sa panaginip ko ay hindi ako nakakaramdam ng takot o ano mang pandidiri bagkos ay kakaibang klase ng gutom ang nararamdaman ko. I bit my lower lip when I felt something on my throat.

“H-hindi. Nagulat lang ako at… at nandito ka. Ang buong akala ko kasi ay hindi na tuloy ang d-deal natin,” I said in a small panicky voice.

“Our deal goes on, you’ve already signed the contract so there is no turning back. I just have something important to deal with in Singapore first,” he answered using his baritone voice.

I lowered my head when he tilted his head and stare at me with his cold and deep set of eyes. Flush creeps across my cheeks. Halos makahinga ako ng maluwag ng maramdamang umalis ang tingin niya sa akin.

“Ate?”

I heard Mark’s voice from my back. His forehead was creased when I turned to him but immediately changed into a wide smile when he confirmed that it was really me.

“Ate!” masayang saad niya at lumapit sa akin upang salubungin ako ng mahigpit na yakap na tila ba natutuwa siyang makita ako. Naguguluhan man sa kanyang ginawa ay yumakap pa din ako pabalik sa kanya.

Bumitaw lang sa akin si Mark when we heard someone clearing his throat. Nagtatakang bumaling siya lalaking nasa harapan namin si Mark bago tumingin sa akin ng may pagtatanong sa kanyang mga mata.

“I’ll wait for you at the parking lot,” Mr. Radcliffe said on his monotone voice.

“S-sige,” I answered while nodding my head.

Mr. Radcliffe glanced at Mark and slightly nodded at him before he started walking away from us. Tila nabunutan ako ng kalahating tinik sa aking lalamunan ng tuluyan na siyang mawala sa aking paningin. He’s just too much for me to handle. Parang habang tumatagal ay palakas ng palakas ang epekto niya sa akin.

“Sino ’yon, Ate?” Mark asked with curiosity on his voice.

“S-sino?” wala sa sariling tanong ko.

“Ganiyan ka po pala kapag nakakakita ng pogi?” I heard him said with a tone of teasing kaya agad akong pinamulahan.

“H-ha? Hindi! Boss ko ko ’yon! Ano ba ’yang sinasabi mo?” I exclaimed as I tried so hard not to stutter.

“Huh? Akala ko po chinese boss mo, Ate? Mukha naman pong kano ’yon, eh,” Mark pointed out.

Naglumikot ang mata ko sa paligid na tila naghahanap din ng kasagutan sa kaniyang tanong. Pinigilan ko ang kamay kong kumamot sa gilid ng aking noo dahil alam kong alam niyang ginagawa ko lang iyon tuwing kinakabahan o nagsisinungaling ako.

I gulped. “B-bagong boss ko s-sa… sa bagong trabaho ko.”

Mark tilted his head. “Ano po ba’ng bagong trabaho mo?”

Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi sa kawalan ng sasabihin. Bakit ba kasi kailangan pa niyang makitang kausap ko si Mr. Radcliffe? ’Yan tuloy ay ginigisa niya ako ng tanong.

I inhaled frustratingly. “Bakit ba ang dami mong tanong, ha!? Kailan ka pa naging tsismoso?”

“Wala, Ate, curious lang po ako. Masyado ka po kasing kinakabahan,” he answered chuckling before he added, “Nga pala, Ate, may good news ako!”

“Oh, talaga? Ano ’yon?” I immediately asked to change our topic.

“Hulaan mo.” He grins that made my brow arched.

“Sabihin mo na. Dami mo pang alam na pauso, eh!” Pabirong sumimangot ako dahilan para matawa siya.

“Scholar na ako!” sigaw niya habang ang kamay ay nakataas sa hangin.

“S-scholar?” I mumbled with my eyes popping out.

“Opo!” he proudly noodded.

My brows furrowed immediately as my nose crinkled. “Hi…Hindi sila basta-bastang n-namimigay ng scholarship pa-paanong… p-papaanong…”

I am lost of words because of my shock. Hindi ko na nga halos matapos ang salitang nais kong sabihin dahil sa kanyang ibinalita.

“Hindi ko din po alam, Ate. Basta kaninang umaga pinatawag ako sa Principal’s office. Akala ko may nagawa ako o maniningil na naman ng tuition fee, pero hindi! Nakilala ko ng personal si Mr. Stryker, Ate, iyong may ari ng University!” nanlalaki ang mga matang saad niya. “Tapos… tapos nag-offer siya sa akin ng scholarship. Libre na daw ako sa lahat hanggang sa makapagtapos ako kapag pumayag ako basta daw ay medisina ang kukuhanin ko.” He gigled and clapped his hands together. “Hindi mo na kailangan pang isipin ang tuition fee ko at mga kailangang bayaran sa university, Ate! Ang kailangan na lang gawin ay ang mag-aral ako ng mas mabuti pa! Ang suwerte ko, Ate!” He beamed in happiness.

Halata ang kasiyahan at excitement sa buong mukha niya ngunit hindi nawala ang pagkakakunot ng noo ko. I just can’t really believe what he said because it’s so impossible. Mga sobrang matatalinong tao at gifted lang ang binibigyan ng University ng scholarship k-kaya imposible. Hindi naman sa hindi matalino si Mark pero mga may kakaibang klase ng talino at husay lang ang binibigyan nila nang ganitong klase ng opurtunidad. Mga tipong papantayan na si Einstein sa taas ng IQ at kasing galing ni Bo Jackson at Michael Jordan pagdating sa sports.

“Maganda ngang balita ’yan pero ang tanong ay gusto mo ba’ng maging doctor? Dahil kung hindi ay tanggihan mo na iyan. Ayos lang naman sa akin na mahirapan ako, Mark, huwag mo akong isipin dahil gusto kong matupad mo ang mga pangarap mo,” I said as I maintain the eye contact between us. I what him to be honest with me.

“Opo, Ate. Gusto ko pong maging doktor.” He smiled with his eyes and mouth dahilan para makahinga ako ng maluwag.

I really appreciate na iniisip niya ako at gusto niya akong tulungan pero mas gusto kong maging masaya sila at matupad nila ni Nichol ang pangarap nila dahil alam kong iyon din ang gusto ni Mama para sa kanilang dalawa.

“Gusto kong tumulong sa mga taong may sakit na tulad ng kay Mama. Alam ko kasi, Ate, kung gaano kasakit para sa isang anak ang makitang nahihirapan na ang magulang niya ng dahil sa cancer. Gusto ko silang bigyan ng lakas at pag-asa. Gusto ko… gusto ko silang alagaan at pagalingin gaya ng kung gaano ko kagustong alagaan at pagalingin si Mama,” he added. I bowed my head to hide my teary eyes from him.

“T-talaga? Mabuti naman kung ganoon.” I messed up his hair and forced a smile. “Kaya, ikaw, dapat mag-aral ka ng mabuti para matulungan mo sila pagdating ng panahon. Ang ganitong klase ng opurnity ay hindi dapat sinasayang, okay?”

“Oo, naman, Ate. Pinapangako kong mas gagalingan ko pa sa school para sa inyo, kay Nichol, kay Mama at lalo na para sa ’yo. Para ’di masayang ang lahat ng sakripisyo at paghihirap mo para sa amin, mas gagalingan ko pa. Hinding-hindi ko kayo bibiguin,” he assured and pushed his chest out while his fist in the air. “Napakalaking opurtunidad nito para sa akin. Pangarap ito ng maraming kaabataan at ngayong nasa harapan ko na ay hinding-hindi ko na ito papalagpasin pa. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para maging deserving ako!”

“Dapat lang.” I chuckled. I bit my cheeks inside and fixed my gaze. “Mark, nandoon na si Nichol sa loob. Kayo na muna ang bahala kay Mama, ha. Nasa labas kasi ang b-boss ko at k-kailangan pa naming mag-usap t-tungkol sa t-trabaho.”

“Ganoon po ba? Sige po. Gusto ko na din itong ibalita kina Mama at Nichol, siguradong matutuwa sila!” He nodded excitedly.   Ibinigay ko na sa kanya ang binili kong pagkain at pinauna siyang maglakad bago ako umalis sa puwesto ko. I went down to the parking lot and after a few minutes of searching, I found Mr. Radcliffe leaning against his car. He was staring at the floor while tapping his shoes. Bumagal ang paglalakad ko habang papalapit ako sa kanyang puwesto. Nahigit ko ang aking hininga habang pinagmamasdan ang inosente niyang mga mata na ngayon ko lang nalamang tinataglay niya.

He looks like he’s in deep thoughts. Ano kaya ang iniisip niya ngayon?

I cleared my throat to get his attention. His innocent eyes turned blank in an instant. His head slowly turn to me. Umalis siya sa pagkakasandal sa kanyang sasakyan at umayos ng tayo. He stepped closer to me

“Come with me,” he muttered with his guttural voice.

“H-Ha?” wala sa sarili sambit ko dahil sa pagkabigla sa kanya.

“My Secretary is talking to the hospital owner right now for your Mother’s surgery, as we have agreed. I promise you the best neurosurgeon this country can offer.”

Napayuko ako at napapikit ng makaramdam ng kaginhawahan dahil sa sinabi niya. I suddenly thought that it might not be a coincidence that he showed up today and suddenly Mark received a scholarship since that school is well known and doesn’t just give scholarships to anyone.

“’Yong scholarship ni Mark…” I paused. “Ikaw ba ang may gawa niyon?”

“Yes.” Hinawi ni Mr. Radcliffe ang mga buhok kong nakalagay sa aking balikat at inilagay iyon sa likuran. Sinundan ko ng tingin ang bawat galaw niya.

“P-pero sobra na iyon…” my voice weakened.

“There is nothing too-much at what I did because that’s what is in the contract you signed.” My heart beat faster when I saw him staring openly at my neck as if something special was there. I bit my lower lip when I saw his eyes was shaded with a different kind of glint. “Don’t worry. I don’t do things for free… “

Hindi ko siya napigilan ng bumaba ang kanyang mukha patungo sa aking leeg. My lips parted at the anticipation.

“’Cause you’re the payment,” he whispered against my skin. Pinigilan kong mapaungol ng dampian niya ng maliliit na halik ang sensitobong parte ng aking leeg. Wala sa sariling akong tumingala upang bigyan siya ng access. Humawak ako sa dulo ng coat niya upang may makapitan ako at mukuhanan ng lakas dahil sa labis na panghihina.

I almost groaned when he suddenly pulled away. Nakita ko ang multong ngisi sa labi niya dahil sa naging reaksyon ko.

“Now, come with me and do what you have to do,” he ordered. My eyes followed the way his tounge licked his lower lip.

CHAPTER 9

WARNING

Mature Content.

Chapter 9: ROUGH

I was quiet inside the car the whole time we are traveling. I keep looking outside and watching other cars and street lights to keep myself distracted.

Napatuwid ako sa aking pagkakaupo ng pumasok ang sasakyan ni Mr. Radcliffe sa isang malaki at mataas na gate. Isang malawak na garden ang sumalubong sa amin at umawang ang labi ko sa pagkamangha nang may madaanan kaming isang Spouting fountain na napapalibutan ng iba’t ibang uri ng mga bulaklak. Ilang segundo pa ang lumipas nang tuluyan ko ng matanaw ang napakalaking kulay puting mansyon.

Huminto na ang sasakyan ngunit nanatili lang akong nakatulala. Naunang lumabas si Mr. Radcliffe at umikot sa aking puwesto upang pagbuksan ako ng pinto. Kinuha ko ang nakalahad niyang kamay at lumabas na.

Nagtatakang tumingin ako sa katabi ko nang hawakan niya ako sa baba.

“You’re drolling,” he said.

Agad akong napahawak sa aking labi at bahagyang nanlaki ang mga mata nang makumpirma kong totoo nga ang sinasabi niya.

I looked away because of the embarrassment. “S-sorry…”

He nodded his head. “Let’s go inside.”

Ibinaba na niya ang kanyang kamay mula sa aking baba upang kuhanin ang kamay ko. I bit my lower lip because of that. Hindi ko alam kung para saan ang paninikip ng dibdib ko.

Mabuti na lang at agad ding nabaling ang atensyon ko sa ibang bagay. My lips parted even more ng tuluyan kaming makapasok sa malaking pintuan. Kung nakakakamangha na sa labas, what more kapag nakapasok ka na dito sa loob. The interior design is decorated in an electric yet glamorous style. Halos mag-laway akong muli ng makita ang Black Crystal by Philippe Stark Chandelier sa gitna ng living room. Halatang mula sa labas at sa kasuluksulukan ng mansyon na ito pinagkagastusan at gawa sa mga mamahaling materyales.

“Do you want to eat first?”

“H-huh?” tanong ko ng hindi marinig ang sinabi niya dahil sa pagmangha sa buong paligid. Hindi ako makapaniwala kahit na nakikita ko na ito mismo. Ang akala ko ay sa pelikula ko lamang makikita ang ganitong klase at karangyang bahay.

“Are you hungry?” he asked again. I tensed when his other hand started playing with my hand that he’s holding.

“H-hindi pa naman,” I answered shaking my head.

Walang pagbabago sa kanyang ekspresyon at nanatili lang ang mga mata niyang nakamasid sa akin. Nang pumasok kami kanina ay wala akong nakitang kahit isang taong sumalubong sa aming dalawa. Kahit kasambahay manlang ay wala. Bigla tuloy akong napaisip na… ang laki ng bahay niya tapos siya lang mag-isa?

“Sinong kasama mo dito?” I gasped at my own question.

I covered my mouth with my hands. Hindi ko sinasadyang maisatinig ang katanungan ko sa aking isip. Kinabahan naman ako bigla nang bahagyang tumagilid ang kanyang ulo. Nanginig ang labi ko nang pakawalan niya ang kamay ko.

“O-Okay lang naman ka-kahit hindi mo sagutin ang tanong ko,” utal ko pang bawi.

He sighed and started walking again. Wala akong nagawa kung hindi ang sumunod sa kanya sa paglalakad. Napayuko na lamang ako at nilibang ang sarili sa paglalakad para hindi na makaisip ng iba pang mga katanungan. Nakaramdam ako ng pagka-guilty dahil sa bawat hakbang niya ay lalong lumalalim ang paghinga niya.

“My father is in Spain, with his new family,” napaangat ako ng tingin ng bigla siyang magsalita. Tumigil siya sa paglalakad kaya ganoon din ang ginawa ko. “My mother is in Canada, with her new family. And my sister, I don’t know where she is. Maybe she’s in Japan, Korea, Thailand or Italy. She loves to travel a lot.”

Nakatalikod man siya mula sa akin at hindi ko man makita ang mukha niya ay ramdam ko naman ang bigat na kanyang dinadala sa bawat salitang binibitiwan niya. Hindi ko alam kung magandang bagay ba o hindi na may isang bagay kaming pagkakaparehong dalawa. At iyon ay ang hindi kami nabiyayaan ng kumpletong pamilya. I was about to say sorry for my question when he suddenly turned to face me.

“I know what’s running inside that pretty head of yours. And I am telling you this, don’t you dare say sorry to me,” he uttered on his monotone voice.

Gulat man sa sinabi niya ay pinilit ko ang sariling tumango sa kanya.

“Come,” saad niya bago ako hawakan sa aking balakang. Halos kapusin ako ng hininga ng ilapit niya ang kanyang sarili sa akin. “I will show you my room.”

Those words reminded me the fact that were alone at his house.

“O-okay.” I swallowed hard before I nodded. My heart started pounding fast against my chest.

Lumayo na siya sa akin at hinawakan muli ang kamay ko. I blushed when he’ll sometimes squeezed it softly. There was a long corridor ahead us and doors were placed each by side. Hindi ko na mabilang kung ilang pinto na ang nalagpasan namin bago kami huminto sa tapat ng isang pinto.

Mr. Radcliffe opened the door for me. He stayed at the door frame. “You first,” he said pointing inside.

Napalunok ako bago pumasok sa loob.

“Wow,” ’yon lang ang nasabi ko sa sobrang pagkamangha sa loob ng silid ni Mr. Radcliffe. 

The bedroom opens up into a balcony with views of the city lights at night. There was a king sized bed that mattress is made by Kluft in the middle, with a two dazzling bedside tables beside it and above there was a striking black chandelier that matches the white walls. In front of the bed, there was a Peugeot Onyx sofa and a Sony 800XH flat screen TV with 43 inches to 55 that hangs against the wall. And what’s the best in this room is that Mr. Radcliffe’s scent was all over the room. Ang bango!

I almost jump when I felt someone hug me from the back while I am looking around Mr. Radcliffe room. But smelling that familiar fragrance, I know that it’s him. I closed my eyes as my lips quivered when I felt him kissed the side of my neck. I forced myself to hold my laugh because his gentle kisses tickles me.

He hold my arms and turned me around to face him. We just stared at each other for a couple of seconds. But I couldn’t stop my self to to lowered my gaze because his stare was making me shiver. Ramdam ko ang pamumula ko.

Nakahinga ako ng maluwag nang maagaw ang atensyon niya mula sa akin nang tumunog ang phone niya. His brows knitted while he’s looking at the screen. Tumingin siya sa akin na parang nagpapaalam kaya’t agad akong tumango sa kanya. Lumabas siya ng silid upang sagutin ang tawag. Hindi pa man siya nagtatagal doon ng minuto ay narinig ko na agad ang pagsigaw niya.

“Fucking stop beating around the bush. Just tell me what happened!”

Halos mapatalon ako gulat dahil sa malakas na pagdagungdong ng boses ni Mr. Radcliffe na halos sakop ang buong palapag. Nakabukas ang pinto kaya’t rinig ko ang boses niya mula sa loob ng kanyang silid.

“What the fuck did I told you!?”

Dahil sa kuryusidad ay lumakad ako papalapit. Huminto ako sa frame ng pinto at nilabas ang ulo ko habang nakatago ang katawan ko sa loob. Nakatalikod si Mr. Radcliffe mula sa akin kaya hindi niya ako nakita ang pagsilip ko.

“That’s your fucking job, idiot! Stop asking me what to do! Do something, fuck!”

Mabibigat ang paghinga niya habang nakikipag-usap sa kabilang linya. Naka-kuyom ang kamao niya na parang kaunti na lang ay sasabog na siya sa galit.

“Remember this, don’t come back until you find a solution to your fucking mess! Or else, I will skin you alive!”

Nakaramdam ako nang takot sa katawan ng dahil sa banta niya at gulat ng inhagis nito ang cellphone. Pakiramdam ko ay biglang nanghina ang tuhod ko dahil sa nasaksihan.

The broken parts of his phone scattered on the floor but Mr. Radcliffe’s attention was not there. Nakayukong tumagilid siya at sinuntok ang pader sa harap. Nakapikit ang mga mata niya at nakaigting ang panga. Halatang nangigil siya sa galit.

His head tilted at panandaliang natigilan nang makita niya akong nakatingin sa kanya. Isinarado ko ang labi kong nanginginig na bahagyang nakaawang dahil sa naramdamang takot.

“David…” mahinang banggit ko sa pangalan niya na parehas naming ikinagulat ngunit mas mabilis siyang nakabawi.

He tightly closed his eyes and took a deep breath. Nang muli siyang magmulat ay nawala na ang galit sa kanya at bumalik sa pagiging blangko. Isinenyas niya sa aking lumapit sa kanya, kinakabahan man ay iyon ang ginawa ko.

Napalunok ako nang tuluyan akong makalapit sa kanya. Sinadya kong may isa o dalawang hakbang pa ding espasyo nakapagitan sa amin.

“I’m sorry…” he muttered as he looked at me with those tantalizing eyes. “You should not have seen that.”

Kalmado na ang mukha at tuno ng pananalita niya. Dahil sa kabila nang walang ekspresyong mukha niya ay alam kong humupa na ang galit niya, hindi gaya kanina na namumula ang buong mukha at parang kaunti na lang at papatay na ito. Aaminin kong natakot ako sa kanya dahil hindi ko pa naman siya lubusang kilala at alam ang maari niyang gawin sa akin.

“I shouldn’t have brought you here if I only knew this would happen. I don’t know how to control my anger,” he said in his low baritone voice. Sumulyap ako sa kamao niyang nanatiling nakakuyom. Doon mo makikita ang galit niyang pilit na itinatago dahil naglalabasan na ang mga ugat sa mga kamay niyang madiing nakakuyom. Halatang nagpipigil siyang sumabog sa harapan ko.

Hindi ko alam kung ano’ng klase ng espirito ang sumapit sa akin at lalo nilakad ko ang natitirang espasyo sa amin upang lumapit sa kanya at yakapin siya. Hindi ako uminom ng alak pero parang nalalasing na ako. Basta ang gusto ko lang ay matapos na.

“Then use me, Mr. Radcliffe. Use me to lessen the anger you are feeling,” I whispered under his ear.

“Are you serious?” he growled. Kinalas niya ang mga braso kong nakapulupot sa kanya at maigi akong pinakatitigan gamit ang madilim niyang mga mata. “But I might be rough with you. I can’t be gentle when I’m mad, Aisha,” he warned.

I cupped his face with both of my hands. Pinapungay ko ang mga mata ko at marahang kinagat ang pang-ibaba kong labi. And I said, almost whispering, “Then be rough with me.”

He grinned devilishly because of what he heard from me. Binasa niya ang paligid ng labi at tiningnan ako na parang sinusuri kung totoo nga ba ang sinabi ko.

“Kiss me,” he ordered with his throaty voice.

“H-ha?” wala na sa sariling saad ko.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin sa mga oras na iyon. Bigla akong natauhan. Wala naman talaga akong alam sa mga ganitong bagay. Kahit na sino ay hindi ako nahawakan gaya ng mga paghawak na ginagawa niya sa akin. Bigla akong namula sa pagkapahiya dahil hindi ko alam ang susunod kong dapat gawin. Paano nga ba ang humalik? Ilang beses na niya akong hinalikan pero hanggang ngayon ay hindi ko pa din alam kung paano iyon nangyayari. Basta tuwing hinahalikan niya ako bigla ko na lang nararamdaman ang dapat kong gawin.

“You looked so innocent,” I gasped for more air when I heard those words slipped from his lips with his husky voice. Umangat ang kamay niya at pinaglandas ang likod ng palad sa aking pisngi. Mariing nakatitig ang blangko niyang mga mata sa buong mukha ko. “And I want to know what innocence tastes like.”

My eyes widened when he pulled me closer to him and lowered his head to kiss me. His tongue licked my lower lip, as if he was asking for entrance, and I gave in. Letting him explore my mouth. His hands softly squeezes my waist like he’s familiarizing my curves. And it was getting hot in there, lalo na nang idikit pa lalo niya ang katawan sa akin.

His hands went down to my hips, and then to my ass. He roughly squeezed it making me sigh on his mouth. He pushed me against the wall as he left my mouth to go down on my neck. Napaungol ako nang patakan niya iyon ng mumunting mga halik. Nakaramdam ako ng kiliti doon ngunit mas lamang ang kakaibang pakiramdam.

He pressed his body against mine, letting me feel how hard his manhood was. He lifted me up and I automatically wraped my legs around his waist. Muling bumalik ang labi niya sa aking mga labi kasabay ng marahang paghakbang niya.

I took a sharp breath when I felt a different kind of pain on my lower abdomen. Napasigaw ako sa gulat nang bigla niya akong ibalibag sa kama. Huminhingal na umayos ako ng higa upang tingnan siya. He had this kind of glint on his eyes… It’s desire.

He took off his coat and his sleeve while he was staring at me. He looks sexy while doing that. I felt seduced while staring at his glorious body, his hard chess and muscles, his perfect sculptured abs and his sexy pelvis. Hindi ko na ma-imagine kung ano pa ang mayroon sa ibaba.

He slowly got on top of me and he roughly kissed me. I didn’t complain because aside from it being part of the deal, it feels so damn good. He keeps on nibbling and sucking my tongue, making me moan inside his mouth. Our lips smacked nosily.

“Fuck. I love your moan, Baby,” bulong niya nang bahagyang maglayo ang mga labi namin para huminga.

I accidentally bit his lips when he pressed his hard manhood against my lower abdomen that made my core moist. Damn it!  Ang init ng pakiramdam ko kahit may aircon naman sa loob ng silid ni Mr. Radcliffe.

He ripped my blouse in one swift move and shove my brassiere upward para mahawakan agad ang malulusog kong mga dibdib. At tila imbes na makaramdam ng takot dahil sa ginawa niya ay lalo lang akong nakaramdam ng matinding excitement sa kung ano ang susunod niyang gagawin. And from the way he caresses my breasts and sometimes squeezes it, alam kong nagustuhan niya ang mga ito.

“Fuck, your boobs are big!” parang nahihibang na saad ni Mr. Radcliffe.

Napaliyad ako nang isubo niya ang isang nipple ko at bahagyang higitin iyon gamit ang kanyang mga ngipin. He sucked and squeezes my breasts and pinched it from time to time. Ang isang kamay naman niya ay marahang humahaplos sa ibabaw ng aking puson na dahilan ng lalong pagkabasa ng aking pagkababae. Napakagat ako sa sarili kong mga labi upang pigilan ang malakas na pagsigaw sa kakaibang pakiramdam.

Tanging sa buhok na lamang niya ako kumukuha ng lakas dahil hinang-hina na ako sa ginagawa niya sa dibdib ko. Hindi ko na kaya ang sobrang sensasyong nararamdaman ng katawan ko.

“This is heaven,” he murmured.

I shrieked when he suddenly pulls my jeans off and forcefully tore my panty away from my body. Nang subukan kong tingnan siya… nakita ko na lang ang tinitingnan niya na pala ang basang-basa kong pagkababae. And it made me blush, really hard.

“Fuck it!” he loudly cursed. “I want to fucking taste it!”

Akmang tatakpan ko ang pagkababae ko nang mabilis niyang hawakan ang mga kamay ko. He glared at me.

“Don’t you dare!” he growled.

He forcefully parted my legs kaya wala na akong nagawa nang yumuko siya para mapantay ang ulo niya sa gitnang bahagi ng katawan ko.

“Shit!” Napamura ako ng maramdaman ang paghagod ng dila niya sa buong pagkababae ko. Ibinuka ng daliri niya ang talukap ang niyon at pagbutihan pa lalo ang pagdila dito. He was lapping my vagina like it would be his last to taste.

“You’re so wet, baby.” He breathed against my feminity.

“God! Aaahhh!”

I moaned and cried as I felt David’s wet and hot tongue penetrating my womanhood. I tightly clutched on the white sheet when he inserted one of his fingers inside me. He started to pull and slum his index finger inside me. Medyo masakit iyon sa una ngunit agad din akong nasanay sa ginagawa niya.

Muli akong napasigaw sa sobrang nararamdaman ko ngayon. Nanginginig na ang buong katawan ko. Mr. Radcliffe was sniffing, sucking, and kissing my womanhood until I can’t take it anymore. Hindi ko na magawang maibukas nang maayos ang talukap ng mga mata ko dahil sa sobrang pagkahibang.

“Yes, Baby. Hmm,” he lowly muttered nang sunod-sunod na mga ungol ang lumalabas mula sa bibig ko. Wala na akong ibang magawa kung hindi ang sabunutan siya at mas lumiyad pa.

And before I knew it, I already exploded on his mouth. Bagsak ang katawan ko at hindi na mahabol ang paghinga. I saw him lick the corner of his lips, savoring my remaining puree, while staring deeply at me.

Hindi pa man tuluyang nakakabawi ay muling nakaramdam ng pagiinit ang katawan ko dahil sa ginawa niya. I’m tired but my body still wants more. Naging alerto ulit ang katawan ko nang pumatong na sa aking ibabaw si Mr. Radcliffe. Mabigat siya pero hindi naman niya ibinigay ang lahat ng timbang niya sa akin.

I felt a huge and hard bulge poking on my inner thighs. He held me tightly. Agad naman akong nakaramdam ng kaba dahil doon.

“Want to feel me, hmm? How you turned me on?” Napa-iwas ako ng tingin sa kanya nang maramdaman ang pagiinit ng pisngi ko.

My eyes widened when he hold my hand and starts to bring it down to his shaft. I gulped hard when I felt his hardness against my palm. It was moving, for fuck sake!

He’s still wearing his boxershorts but it felt bare against my palm. Binitawan niya ang kamay ko at hinawakan ang garter ng kanyang boxershorts. At dahil sa pagkataranta ay napapikit ako nang tuluyan na niyang hubadin iyon.

“Don’t close your eyes, baby. I want you to see me bare,” he ordered kaya’t nanginginig man ay pilit kong binuksan ang mga mata ko. I almost passed out when I finally saw his manhood again. Nakatayo ito at naglalabasan ang mga litid sa katawan.

He put my shaking and sweating hands over his manhood. Nakaramdam ako ng kaunting tuwa ng muli ko siyang mahawakan sa aking mga kamay. Hanggang ngayon ay hindi pa din ako makapaniwala na nagkasya iyon sa loob ng bibig ko dahil sa taglay nitong sukat.

I gasped when he guided my hand to move in up and down movement. He’s so long and really hard. Kitang-kita ko kung paano siya nasasarapan sa bawat galaw ng palad ko. Nakaawang ang mga labi niya na parang nahihirapan na siyang huminga. He’s so thick and huge. He groaned nang higpitan ko pa lalo ang pagkakahawak sa pagkalalaki niya at bahagyang bilisan ang galaw ng kamay ko.

Isusubo ko ba ulit ito?

“Stop,” singhap niya.

Naguguluhang tiningnan ko siya. Ngunit pumikit siya at ilang ulit na humugot ng malalalim na hininga. Mali ba ang ginawa ko?

“I badly want you right now,” he breathed.

Mahigpit niyang hinawakan ang mga hita ko upang malawak na paghiwalayain. Nagaalangang tumingin ako sa kanya ng pumwesto siya sa gitna nito.

“Don’t look at me like that. Don’t make me feel bad of wanting to devour you tonight,” he said before I felt a sharp pain in the center of my legs.

Malakas akong napasinghap. Parang may binutas siya sa loob ko…. It’s my virginity. I’m supposed to give this to my husband, the love of my life.

Pero kailangan ko itong isakrepisyo para sa pamilya ko.

Mariin akong napapikit at napakapit sa likod niya. Halos bumaon na ang mga kuko sa dahil sa matinding sakit na aking nararamdaman.

“I got you first, Baby,” mahinang saad niya pero wala sa kanya ang atensyon ko dahil kinakain na ako ng sakit . And from the feeling of being stretched ramdam ko ang sobrang katigasan at kalakihan niya.

Sinubukan kong sumilip. Muntikan na akong maubusan ng hininga ng makita kong hindi pa niya lubusang naiipasok ang kabuuan niya sa loob ko. Ganoon ba talaga siya kalaki? Ito ata ang ikamamatay ko hindi at hindi ang kahirapan!

“Hey, relax… I’ll be gentle,” pag-aalo niya ng makita ang pag-aalala sa mukha ko ngunit kahit siya ay parang hindi sigurado. He started to move slowly.

Pull and pushed. Ramdam na ramdam ko ang paglandas niya sa parte ko. Ang paglabas at pagpasok niya at ang pag hihirap niyang huwag bilisan ang paggalaw dahil sa sobrang kasikipan ko.   Mabigat ang bawat paghinga niya at paulit-ulit ang pagkagat sa kanyang pang-ibabang labi upang kontrolin ang bawat galaw niya. He was groaning in pain.

“G-go on, go faster. D-don’t worry about m-me,” nanghihinang saad ko.

“Are you sure?” he asked.

Tumango na lang ako dahil ang tanging gusto ko na lamang ay matapos ang paghihirap kong ito.

“I’m sorry,” he whispered before kissing me.

“Oooohhhhh!” I moaned in both pleasure and pain when his pace starts to get faster.

Mahigpit akong napakapit sa kanyang balikat habang siya naman ay may pangigigil na nakahawak sa dibdib ko. Masakit pa din ang bawat ang epekto sa akin ng bawat galaw niya ngunit may kakaibang sarap na bumabalot sa aking buong katawan na nagmumula sa sensasyong nabubuo sa puson ko.

“Yes, baby… that’s it.. we..re… getting there,” humahangos niyang saad.

Nanginig ang buong katawan ko sa sobrang bilis ng galaw niya. Hinang-hina na ako at nakahiga na lang sa kamahabang siya ay patuloy pa rin sa paggalaw.

“Ooohh! Ye-Yes! Ah!” Sunod-sunod kong ungol sa bawat malalim na pagbaon niya.

He’s biting his lower lip really hard. His breaths shorten. And with another deep and hard push… a warm liquid flow inside me. At habang tumatagal, parami ito ng parami.

I can’t help but to moan. He looked at me and in no time, he kissed me really hard and rough. Gumagalaw pa rin siya sa loob ko pero hindi na gano’n kabilis dahil parang inilalabas na lang niya lahat ng dapat niyang ilabas.

I can feel that warm liquids leaking on my legs. Ang dami niyang inilabas. Matapos niya akong halikan ay pinunasan niya ang noo kong punong-puno ng pawis gamit ang likod ng kanyang palad.

“Rest now, Aisha,” mahinang bulong niya.

Naramdaman ko ang pag-alis ni Mr. Radcliffe sa kama. I tried to peek at the lower part of my body, and there I saw blood and white puree are mixed with each other flowing on my thighs down to the sheets of the bed.

Tumagilid ako ng higa nang maramdamang bumalot sa aking katawan ang makapal na kumot. I’m too exhausted and tired, and all I want is to sleep and get some rest.

CHAPTER 10

Chapter 10: THE AFTERMATH

A bright rays of sunlight woke me up as a familiar scent invaded my nose. Bahagyang napangiti ako ng makaramdam ng kakumportablehan sa aking kinahihigaan ngunit agad ding napakunot ng noo nang makaramdam ng sakit nang subukan kong gumalaw.

I feel like a lot of my body hurts. Inalala ko ang mga bagay na ginawa ko kahapon na nagdulot ng sakit sa buong katawan ko at agad ding nagsisi ng manariwa sa aking isipan ang buong pangyayari kagabi. Shit! I feel like a big truck has run over me because of the pain I feel between my thighs.

I tried to move, but I’m sore… I’m really really sore.

Hindi ko alam kung kanino ba ako mahihiya, kung kay Mr. Radcliffe ba o sa sarili ko. Kinapa ko ang aking sarili kung may pagsisi ba ako sa naging desisyon ko ngunit wala. Magaan ang pakiramdam ko bukod sa pananakit ng pagitan ng aking mga hita.

Halos manigas ang buong katawan ko sa pagkabigla sa malaking brasong biglang pumaikot sa aking baywang mula sa aking likuran upang ikulong ako sa isang mainit na yakap.

“Good Morning, Baby,” I felt his warm breaths against my neck as he whispered those words with huskiness on his voice. I closed my eyes for a second to compose myself before I turned to face him.

“M-Magandang umaga din,” saad ko.

Napalunok ako ng tuluyan na akong makaharap sa lalaki. Bahagyang nangatal ang labi ko ng salubunguin ng kanyang namumungay na mata ang sa akin. Magulo ang buhok niya dahil sa pagtulog pero ayos lang iyon dahil sa tingin ko ay lalo lang itong nakadagdag sa ka-guwapuhan niya.

“Are you sore?” tanong niya habang kinukusot ang mga mata at pagkatapos ay nag-inat naman siya ng kanyang mga braso.

I gulped as I watch how his muscles flex.

“Y-yes,” sagot ko bago umiwas ng tingin.

“Does it hurt a lot?” His eyes travelled down to my chest.

Uminit ang parteng iyon ng katawan ko ng tumagal ang pagtitig niya doon. Nakaramdam ako ng bahagyang pagkailang na mukhang hindi niya pansin kaya’t tumikhim ako.

“I am the who did this?” He touched a particular part above my chest which made me gasped.

Bumaba din ang tingin ko doon at ganoon na lamang ang gulat ko ng makakita ng pasa doon. Halos namumula ang buong dibdib ko dahil sa naging marahas na paghalik at pagsipsip ni Mr. Radcliffe sa balat ko kagabi.

“Why do I am even asking you, I did this. I am your first.” He intensely stared at my chest as his index finger gently stroked my reddened skin. “I got you first, Baby.”

“Ye… Yes.” Tumango ako kahit na hindi ako sigurado sa kung ano’ng sinasangayunan ko sa mga sinabi niya. His lips widened into a smile.

“I’m sorry, Baby,” he muttered, now caressing my cheeks. “Not for doing it with you. I am sorry because I am too rough and hard to you last night. I should’ve force myself to be gentle on you even if it is so hard for me to do.”

He leaned down to kiss my forehead before dragged down his lips into my neck until he reached my bruised skin and put a kiss on it. I felt my cheeks heating up because of what he did.

“You’re so beautiful last night.” He pulled up. Marahang tinatanggal niya ang buhok kong nakaharang sa aking mukha. “And you look more than gorgeous today.”

His lips formed a smirk when he noticed that flush creeps across my face. My toes curled up as I bit my lower lip.

“Oh, you’re blushing. I didn’t know my Baby is also cute.” He deeply chuckled right from his throat. Para namang nanggigigil na hinalikan niya ang pisngi ko before he pecked a kiss on my lips. “Hungry?”

Pinakiramdaman ko muna ang aking sarili at nang makaramdam ng pagkalam ng sikmura ay tumango ako. Napatitig ako sa maliwanag niyang mga mata na nakamasid sa akin habang nahihiwagaan sa biglang pagbabago ng trato niya sa akin.

“Maligo muna tayo bago kumain,” he announced before he got up.

Ngunit dahil sa pagbangon niya ay lumihis mula sa kanyang katawan ang kumot na tanging nagtatago sa aming kahubadan. I blushed and averted my gaze from the middle part of his body which was now exposed to my eyes. He was putting his boxershorts on and he seems not to mind that I can see his hard manhood because of his morning erection.

Wala sa sariling napalunok ako. Dalawang beses ko ng nakita ang bagay sa gitna ng kanyang mga hita ngunit hanggang ngayon ay hindi ko pa din iyon magawang masanay at matingnan ng matagal dahil hindi naman ako araw-araw nakakakita ng ganoon.

“Can you walk?” he asked worriedly while looking at the lower part of my body. May kumot pa ding nagtatago sa katawan ko ngunit sa uri ng tinging ibinibigay niya sa akin ay pakiramdam ko’y nakikita pa din niya ang kabuohan ko.

Nakakaramdam pa din ako ng sakit sa gitnang bahaging iyon ng katawan ko pero sa tingin ko naman ay kaya kong maglakad. I was just about to answer his question when he lifted me up in the form where his left hand is behind my knee and his right hand is in my back. I quickly grabbed the blanket and carry it to cover my body.

“M-Mr. Radcliffe, please, p-put me down,” mababa ang tunong saad ko habang nakatingin sa leeg niya. I can’t look at his face in our position right now, it feels so awkward for me. I can feel his hard chest touching my bare arms and his perfect sculptured abs against the side of my waist, and it’s making me shiver.

Hindi niya ako pinakinggan dahil nagpatuloy pa din siya sa paglalakad habang buhat-buhat ako. Napayuko ako na lang ako ng makapasok kami sa loob ng bathroom.

“Should I wash you?” Mr. Radcliffe asked that caused me to continuously shook my head.

“No! H-hindi na. K-kaya ko naman n-na ang sarili ko,” I said stammering.

“But you’re still sore. Can you wash yourself?” he asked so I firmly nodded.

“Please, Mr. Radcliffe put me down. This position is making me uncomfortable. I can handle myself, don’t worry,” I assured him.

Narinig ko ang malalim na pagbuntong hininga niya at nakita ko sa gilid ng aking mga mata ang pagtango niya.

“Okay, and it’s better that way. If I take a bath with you, I’ll probably not be able to stop myself from claiming you again. You are still sore because of me, I don’t want to hurt you again.”

Bahagya akong napangiti sa tinuran niya sa pag-asang hindi na ulit magiging masakit ang susunod na pagtatagpo ng mga katawan namin. Marahan niya akong ibinaba mula sa kanyang mga bisig.

“Call me when you need help, I am just next door,” he said before he kissed me on my lips.

Pagkalabas ni Mr. Radcliffe ay tumingin ako sa malaking salamin sa loob ng bathroom. Nabitawan ko bigla ang pagkakahawak ko sa kumot sa aking dibdib dahil sa gulat.

Nanlalaki ang mga matang napahawak ako sa buong mukha ko patungo sa aking buhok at hindi makapaniwala sa nakikita kong repleksyon ko sa salamin.

Parang may naganap na digmaan sa ibabaw ng ulo ko sa sobrang gulo ng buhok ko. Napahawak ako sa gilid ng aking labi at napamura na lang sa aking isipan ng makumpirmang may tuyong laway nga ako doon. Paano ako nagagawang halikan ni Mr. Radcliffe sa mukha kong ito? At Paanong sobrang gwapo pa din ni Mr. Radcliffe kahit na magulo ang buhok niya samantalang ako ay mukhang ilang taong hindi naligo? Bakit ba sobrang unfair ng mundo?  

---

Muntik na akong mapatalon sa gulat ng bumungad sa akin ang sekretarya ni Mr. Radcliffe na may kasamang dalawang babaeng base sa suot nila’y sa tingin ko’y mga katulong naman ni Mr. Radcliffe na nakatayo malapit sa kama pagkalabas ko mula sa bathroom. I tightly gripped the strap of the bathrobe I was wearing.

“Ah, hi Ms. Dela Torre, good morning,” bati sa akin ng sekretarya ni Mr. Radcliffe. “Boss ordered me to buy clothes and shoes. Mr. Radcliffe did not mention to me the specific size so I bought many different types of sizes. It is up to you to choose what you will wear. Kung saan ka mas kumportable.”

Dumako ang paningin ko sa mga nakahandang damit, undies at brassiere sa ibabaw ng kama at sa ibaba naman ay kahon ng mga sapatos na magkakaiba ang sukat mula sa mga pinaka-sikat na mga brands sa buong mundo.

“T-Thank you.”

Nakaramdam ako ng matinding hiya ng makitang maayos na ang kaninang magulong kama. The bed cover and the blanket have also been changed. Surely the two servants behind her cleaned it up, and they must have also seen the red stain on the bed as a symbol of the loss of my virginity. Ano na kaya’ng iniiisip nila sa akin ngayon?

“Pinasasabi din po ni Sir David na bumaba na rin kayo agad pakatapos niyong magbihis. Naka-handa na po ang pagkain sa ibaba,” sabi naman ng babae sa kanan.

Tumango ako at nahihiyang nagbigay sa kanila ng ngiti. They also smiled back at me and nodded before they left the room.

I glanced at all the clothes and underwear lying on the bed as well as the shoes. Most of them come from famous brands like Hermes, Prada, Gucci, Versace, Brian Atwood, Miu Miu, Manolo Blahnik and many more. Surely they are all expensive. Paano naman ang mga damit at sapatos na hindi kasya sa akin? Itatapon na lang ba ang mga ito?

I sighed. Hindi ko na dapat ito iniisip pa.

I went to the side of the bed and started choosing what to wear. I chose a pair of underwear that suits my size and Gucci white above the knee dress. Simple lang ito at sakto sa curves ng katawan ko, medyo may kanipisan lang ang pagkakasadya pero pinaka-maayos at normal naman sa lahat. Ang iba kasing damit ay sobrang ikli, sobrang haba, sobrang revealing, at ang iba naman ay maraming details. Tiyak na makakaagaw ito ng atensyon kung isusuot ko sa loob ng University. Sa paa naman ay pinili kong suotin ’yong Jimmy Choo flats.

Pagkatapos kong magbihis at mag-ayos ng sarili ay lumabas na ako ng silid. Sumalubong sa akin ang Sekretarya ni Mr. Radcliffe at ang isa sa mga maids na naabutan ko kanina sa loob kuwarto.

“Dito po tayo,” magalang na saad ng Maid bago naunang maglakad sa amin ng isa pang babae.

I was about to follow her when Mr. Radcliffe’s secretary held my hand to stop me. Nagtatakang tumingin ako sa kanya dahil sa ginawa niya.

“I just want to apologize for what happened when you went to Radcliffe Builders. I really thought you were one of those women who just wanted to get Mr. Radcliffe’s attention, I didn’t know you really knew him. I’m really sorry,” she sincerely apologized to me.

Napasinghap ako ng kuhanin niya ang isang kamay ko at sinalubong ang paningin ko gamit ang nangungusap niyang mga mata.

“H-hindi. Okay lang sa akin ang nangyari. You don’t even have to apologize to me because I know you are just doing your job. Gusto ko din palang humingi ng pasensya dahil sa pang-aabala ko ng araw na iyon,” I also apologized.

I saw how her mouth curved into a wide smile. Mabilis ba binitawan niya na ang kamay ko at itinago ang kanya sa likuran.

“I’m Clarissa Navarro.” She lifted her hand again from her back to offer me a hand shake. “Risa na lang.”

Natawa ako at nakangiting tinanggap ko iyon. Ang totoo, hindi ko talaga inaasahan ang bagay na ito. “Aisha Mae Dela Torre. AM na lang.”

“So, AM, puwedeng ’wag mo ng banggitin ang ginawa ko sa ’yong pagsusungit kay Boss? Baka kasi bawasan niya suweldo ko.” She laughed awkwardly that made me chuckled.

“Oo naman,” I said that made her squaled in happiness. Mababang tumalon-talon siya at ikinawit ang kamay niya sa braso ko.

Pagkatapos niyon ay sabay na kaming naglakad ni Risa habang sinusundan ang pinupuntahang direksyon ng kasambahay sa aming unahan. Sinalubong naman agad ako ni Mr. Radliffe ng makita niya ako sa bukana pa lang ng dining room.

I saw how his forehead furrowed as he looked at my knee. Hindi ko alam kung natutuwa ba siya sa kanyang nakikita o hindi dahil sa madiing paninitig niya sa akin. Confident naman ako sa itsura ko kanina, but now? Parang gusto ko na lang ang magtago.

“Does it still hurts?” he asked. Napansin niya siguro na tila nahihirapan na ako sa paglalakad sapagkat kanina ko pa pinipilit na maglakad ng normal.

May pagaalinlangan man ay tumango pa din ako. “Do… Do I look fine?” Kabadong tanong ko at sinilip ang damit na suot.

Inangat niya ang baba ko gamit ang hintuturo niya upang salubuingin ang mga mata ko. He’s intense eyes are now surveying my being.

“Oh, Baby, if you only know what’s running inside my mind right now,” saad niya na tila naaliw sa tanong ko dahil sa bahagyang pag-angat ng sulok ng kanyang mga labi.

“What?”  I asked curiously.

“This.”

Isang beses akong napaatras ng bigla niya akong sunggaban ng isang mapangahas na halik. I immediately clung to his shoulder to support myself when he locked my small waist around his big arms.

I can’t help but to moan when his tongue played with mine. It was as if he was slowly driving me crazy with each stroke of his tongue against mine. I’m about to ask for more when Mr. Radcliffe stepped away from me.

“I think, we should eat. I may not be able to control myself and just lock you up in my room.” He smirked before he holds my hands.

Napakagat ako sa ibabang labi ko dahil sa pagkapahiya ng tumikhim si Risa na nandoon pa din pala. Namumula ang mga pisngi at tainga niya tulad ng mga maids sa loob ng dining room at hindi makatingin ng deritso sa amin. Gusto kong mapa-face palm dahil nagawa ko pa talagang makipaghalikan kay Mr. Radcliffe sa harap nila. Ano na ba ang nangyayari sa akin?

“Oh, Risa, you’re still here,” sambit ni Mr. Radcliffe.

Risa tilted her head. “Obviously, Boss. May kailangan ka pa po ba?”

“No, I don’t need anything anymore. Thank you for coming here right away, and sorry for disturbing your sleep. If you want, you join us for breakfast.”

I was a little amazed at the kind of conversation they had. Hindi ko alam na ganito pala makipag-usap si Mr. Radcliffe sa kanyang mga empleyado dahil ang buong akala ko ay strikto siya at masyadong perfectionist dahil sa galit na ipinakita niya sa akin sa kausap niya kagabi.

Risa quickly shook her head at the invitation before she looked at her wrist watch. “Hindi na, Boss. Bukod sa diet ako ay 7:30 AM na. I still have a lot of paperwork’s and reports to take care of for today. Pero kung kayo, Boss, puwedeng-puwede ka pong ma-late. Tapusin niyo muna ’yong ‘business’ niyo ni Ms. Dela Torre, para magkaroon ako ng maraming oras at para din po malamig ang ulo niyo mamaya sa opisina at wala ng masigawan,” nanunuksong saad ni Risa bago siya humagikgik na lalong nakapagpapula ng mga pisngi ko.

“Just leave,” Mr. Radcliffe hissed that made her grin even more.

“Aye aye, Boss.” Pabirong sumaludo si Risa kay Mr. Radcliffe at kumindat sa akin bago siya tumalikod sa amin.

Mr. Radcliffe just shook his head. Malalim akong napahinga ng pumisil ang isa niyang kamay sa baywang ko na nandodoon pa din namamahinga. Ipinaghila niya ako ng upuan at inalalayan niya akong maka-upo sa harap ng mesa. Panandalian akong napangiwi sa hindi pagiging komportable dahil sa biglaang pagkirot ng pagitan ng aking mga hita.

“Hindi ko alam kung ano’ng gusto o ang kinakain mo sa breakfast kaya nagpaluto ako ng marami para makapili ka,” rinig kong saad ni Mr. Radcliffe mula sa aking likuran.

Nagsalubong ang mga kilay ko ng pinasadahan ko ng tingin ang buong lamesa at halos mapanganga nang makitang marami nga ang nakahaing pagkain. Waffles, hotdogs, toast, eggs, bacon, fried rice, hot rice, sausages, ham at madami pang iba na hindi ko na alam kung ano ang tawag ang nandodoon.

Napalunok ako dahil sa pagsalakay ng mababangong pagkain sa aking ilong. Ang tanging kinakain ko lang naman sa umaga ay kape at pandesal pero nakakahiya namang sa dami nang inihanda niyang pagkain ay ’yon lang ang kakainin ko.

I looked around the dining room. Palagi talaga akong namamangha sa uri ng karangyaang taglay ng bahay na ito. A circa-1950 Boris Lacroix chandelier graces the dining room and an Urs Fischer artwork makes a dramatic contrast to the dining room’s antique table and chairs. There were also two cylindrical urns as a centerpiece of the long table.

“What’s your plan for today?”

Bumaling ako kay Mr. Radcliffe at doon ko lang napansin na nakaupo na din pala siya sa katapat kong upuan.

“Nag-aaral pa ako kaya baka sa University ako dumeritso pagkatapos,” sagot ko muna bago magsimulang kumuha ng pagkain.

“Ihahatid kita.” Hindi siya tunog nagpapaalam at hindi din siya nagtatanong.

“A-ahm. Hindi kaya…” I trailed. “Magulat ang mga estudyante kapag nakita nila akong bumaba sa magarang sasakyan mo? Baka din kasi may makakilala sa ’yo, at isa pa, ayaw ko din na pag-usapan ako sa AU,” bakas ang pag-aalalang tuloy ko.

Hindi siya nagsalita ngunit tumango naman siya bilang pagsang-ayon sa akin. Napangiti ako at nagpatuloy na sa pagkain. Hindi ko maiwasan ang mailang dahil sa kakaiba at ekstraheradong uri ng pagsisilbing ginagawa sa akin ni Mr. Radcliffe na sa katunayan ay hindi naman dapat niya ginagawa dahil isa lamang akong bayaran at hindi reyna niya.

Pagkatapos naming dalawang kumain ay naramdaman ko ang bigat sa tiyan ko. Ito na ata ang breakfast kung saan may pinakamarami akong nakain.

“I’m so full,” hindi ko na napigilan ang isatinig.

“I’m glad you liked the foods,” tumayo na si Mr. Radcliffe mula sa kanyang pagkakaupo. “Wait for me here, magbibihis lang ako at ihahatid kita palabas ng village.”

Kahit na sinabi niyang doon ako maghintay ay natungo pa din ako sa living room upang doon siya hintayin.

My lips quivered when I saw Mr. Radcliffe coming down the stairs. He was now wearing an Ermenegildo Zegna plain navy two-button suit with a notch lapel and a same color shirt underneath with his Dunhill striped mulberry silk tie that gave him a serious boss aura. Medyo fit iyon sa braso at katawan niya dahilan para mahalata ang magandang pagkakahubog ng kanyang katawan. Sino nga ba ang makapagsasabi na hindi totoo ang mga prinsepe? Damn. He looks like a modern prince right now.

“Let’s go?” that question of his brought me back to the present. Isinarado ko mula sa pagkakaawang ang mga labi ko at sunod-sunod na tumango sa kanya.

Agad namang lumapit si Mr. Radcliffe sa bintana ng driver nang taxi na sasakyan ko. Nagtaka ako nang maglabas siya ng cellphone upang kuhaan ng litrato ang driver at pati na din ang plate number nito sa likuran ng sasakyan.

“Don’t do something stupid, Manong. If you do or something bad happen to her, I will hunt you,” puno ng pagbabantang saad ni Mr. Radcliffe sa Driver. Sunod-sunod namang napalunok si Manong driver na halatang natakot sa banta niya dahil sa matigas na boses at deritsong mukhang ipinapakita niya dito.

Mr. Radcliffe turned to my direction after that. “And you, Baby, don’t try to talk to other guys inside your University. Ignore them and don’t even look at them. Always remember that you are mine, got it?” ma-autoridad nitong wika dahilan para mapatango ako ng wala sa oras.

He slightly smile at me before he leaned down and pecked a kiss on my lips. Kinatok niya ang bintana ng driver pagkatapos niya akong pagbuksan ng pinto sa backseat.

“Remember what I told you, Manong.” He gave a warning smirk to the driver before he looked back tp me and lightly wave a hand on me.

         

       

I took a deep breath as I looked at my watch. I was late for my first subject. Hindi ko alam kung traffic ba o mabagal talagang mag-drive si Manong dahil natakot siya sa banta ni Mr. Radcliffe kaya’t sobrang bagal niyang magpatakbo ng sasakyan; na sa sobrang bagal ay binubusinahan na kami ng mga nasa likod.

Kakalagpas ko pa lang sa gate ng Alston nang makaramdam ako ng sakit sa aking pagkababae ngunit sa kabila niyon ay pinilit ko pa ding bilisan ang paglalakad ko.

“AM!”

Napatigil ako sa paglalakad ng marinig ang boses ni Nichol na tumatawag sa pangalan ko.

“N-Nichol?” gulat na sambit ko sa pangalan niya ng tuluyan na siyang makalapit sa akin.

“Saan ka galing? Bakit hindi ka umuwi kagabi?” she asked in monotone.

I gulped. I felt that there was big lump on my throat.

“A-ano…. nag-overtime ako kagabi sa trabaho,” I lied as I look away from her blank stares. Labis ang tahimik na pagadarasal ko na sana ay paniwalaan niya ang sinabi ko.

“Tsk.” Umiling siya sa akin. “Dapat sa susunod ay magsabi ka sa amin. Nagising si Mama kagabi at hinahanap ka sa amin. Wala naman kaming maisagot na dalawa ni Mark dahil pareho naming hindi alam.”

“Oo nga, pasensya na. Sa susunod ay mag-te-text ako sa inyo o tatawag muna,” I said as I breath out. “Pupunta din muna ulit ako sa ospital mamaya bago pumasok sa trabaho.”

“Dapat lang. Pinadala na sa akin ni Mama ’yong bag mo,” saad niya ay ibinigay sa akin ang bag ko sa isang balikat niya na ngayon ko lang napansin na dala pala niya. “Nandiyan na din sa loob ang uniform mo.”

“Salam—”

Hindi na niya ako hinintay na matapos sa pagsasalita dahil deritso lakad na siya palayo sa akin pagkahawak ko pa lang sa bag ko. Nagkibit-balikat na lang ako dahil sanay na naman ako sa kanya.

Pumunta muna ako sa locker room para magbihis. Nagtaka ako dahil medyo napaaga ang period ko sa kadalasan ng makitang may dugo sa panty ko. Mabuti na lamang at may extra napkin ako kaya’t hindi ko na kailangan ang problemahin na baka matagusan ako.

Ang akala ko ay magiging maayos na ako ngunit habang nasa klase ay hindi ko magawang makapag-concentrate dahil sa sakit na kumakain sa buong sistema ko. Buong subject ay nakatungo lang ako dahil sa panghihina. Napapakagat labi na lang ako kapag dadaan ang matinding sakit sa gitnang bahagi ng katawan ko tuwing gagalaw ako.

At sa kabila ng matinding kirot na nararamdaman ko ay nagawa ko pa ding tumayo sa aking pagkakaupo at makapaglakad. Pawis na pawis at hinang-hina akong napa-upo pagkadating ko sa canteen. Sa panghihina ko ay hindi ko na magawa pang muling makatayo upang um-order ng makakain. Sa pagdaan ng minuto ay mas tumitindi ang sakit ng pagitan ng mga hita ko na halos hindi ko na maramdaman ang sarili ko.

“AM!”

Pilit na hinanap ng mga mata ko si Mia sa maliit na siwang ng mga mata ko ng marinig ko ang boses niya. Nakita kong patungo na silang dalawa ni Sydney sa puwesto ko kaya pilit kong muli ang sarili na umupo ng maayos. Maari ko silang pakisuyuan na ibili ako ng makakain dahil sa pag-asang pagkatapos kong kumain ay bumuti ng kahit kaunti ang pakiramdam ko.

“AM, okay ka lang ba?” nag-aalalang tanong sa akin ni Sydney ng tuluyan silang makalapit sa akin ni Mia.

“O-oo. Gutom lang s-siguro,” hirap na sagot ko.

Nakita kong nagkatinginan ang dalawang kaharap ko at nag-senyasan patungkol sa akin. Mia leaned towards me like she’s scanning me.

“Sigurado ka ba? You’re so pale as white and basang-basa ka na din ng pawis, oh.” sinapo ni Mia ang noo ko at agad na nanlaki ang mga mata niya. She quickly removed her hand from my forehead as if it burned. “You are burning hot, AM! May lagnat ka!”

At ang pagsigaw na iyon na lamang ni Mia ang tanging narinig ko bago lamunin ng kadiliman ang aking paningin.

🔹◾🔹

Ate Sky’

s

Note: Yow, may nagbabasa pa ba? Haha. Please vote and comment po. Thank you!

CHAPTER 11

Chapter 11: I’M OKAY

My forehead creased as a warm feeling touched my skin. Marahan ang naging pagmulat ko at ganoon na lamang ang gulat ko ng mabungaran ko si Mr. Radcliffe na naka-upo sa tabi ng kamang aking kinahihigaan. I looked down at my hand that he was currently holding and was putting light kisses on.

“N-Nasaan ako?” tanong ko at isinantabi ang naramdamang pag-iinit ng aking mga pisngi. Inilibot ko ang aking mata sa buong paligid at doon napagtantong nasa loob kami ng isang pamilyar na silid.

“We are at my house. I called you earlier to check if you safely arrived in the University, good thing that you are with your friends when you passed out so they answered my call immediately after they took you to the clinic,” he explained on his monotone voice.

Napatingin akong muli sa kamay kong hinahalikan niya kanina at doon ko lang din napansin na may dextrose pa lang nakapasak doon.

“Are you okay?” he asked when he noticed that I am staring at my wrist.

Pinakiramdaman ko ang sarili ko. Wala naman akong ibang maramdaman kung hindi ang kirot sa pagitan ng hita ko at mainit na singaw ng katawan ko.

“I’m okay—aghh!”

Akmang babangon pa lang ako nang makaramdam ako ng matinding sakit mula sa pagitan ng aking mga hita. Damn, it hurts!   “Fuck! Fuck! Are you alright? Ano’ng masakit? Tell me!” sunod-sunod na tanong ni Mr. Radcliffe na ngayon ay nakatayo na sa gilid ng kama. There’s a hint of concern on his eyes.

He cupped both of my cheeks. “I’m sorry, I did this to you. I should’ve been more gentle to you. Fuck me for fucking you hard. I’m really sorry, Baby, this is all my fault.”

I couldn’t help but to smile as traces of concern spread across his face. Hindi ko maipaliwanag ang kasiyahang nararamdaman ng puso ko dahil lang sa pagpapakita niya ng mga emosyon.    “Please, say something…”

Halata ang pagsisi sa tuno ng boses niya. Sa ilang beses ko ng nakikita ang guwapong mukha niya ay ngayon ko lamang iyon nakitaan ng ganitong klase at katinding emosyon. Gumapang ang kamay ko patungo sa mga kamay niyang nakasapo sa mga pisngi ko.

“Hey, don’t worry, I’m fine. Sumasakit lang naman kapag… nagagalaw,” nahihiyang tugon ko.

Sabay na nabaling ang atensyon namin ni Mr. Radcliffe sa pintuan ng bumukas ito. Iniluwa noon ang isang maganda at matangkad na babaeng doktor. Umalis naman sa pagkakayuko si Mr. Radcliffe sa akin at umayos na sa pagkakatayo.

“Good afternoon, Ms. Dela Torre,” her face lit up as she smiled at me.

Panandalian akong natulala sa mukha ng bagong dating na babae sapagkat hindi siya mukhang doctor. Her honey eyes, smooth skin, and her bright smile made me feel light inside. Her mid-back length and natural wavy hair gently sways as she walks closer to our direction. With the beauty that she have, she can be a model or endorser of any smoothening and whitening products.

Bagay sila ni Mr. Radcliffe. Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang bagay na iyon pero sa tingin ko ay nababagay silang dalawa para sa isa’t isa. Pareho silang matangkad, guwapo at maganda, at higit sa lahat ay parehas silang mukhang mga propesyonal.

The woman suddenly frowned as her gazed landed on Mr. Radcliffe.

“What?” There’s a trace of annoyance on Mr. Radcliffe’s voice as he looked back to her.

“You still haven’t really changed,” she shook her head.

Magkakilala sila? Well, they maybe friends or they can be something more. Wala naman akong magagawa doom dahil bagay naman talaga silang dalawa.

“You really like that face, huh,” she meaningfully said.

“You think that I am that low?” Mr. Radcliffe said with a controlled voice and serious face. “Stop talking nonsense.”

“Wow. You know I am enjoying the time of my life and then suddenly you’ll call me and ordered me to come here. Really? I am talking nonsense here!?” she hissed angrily and rolled her eyes to Mr. Radcliffe. Bumalik lang ang masiglang ngiti sa mga labi niya ng bumaling siya sa akin.

“Hi! I’m Doctora Tatyanna de La Vega, a Gynecologist. You can call me Tatyanna or just Taty,” she introduced before pointing a finger to Mr. Radcliffe’s direction. “If this guy forces you to do ‘that’ thing, tell me, and I’ll help you file a case against him.”

“Hala—hindi po,” umiiling na sagot ko

“Taty, I don’t do forcing!” Mr. Radlciffe defended himself but the woman ignored him. “Just tell me if she’s okay or what happened to her.”

Nagulat ako ng unti-unting napangiwi ang magandang babae sa akin. Napatagal ba ang pagtitig ko sa mukha niya?

“Please, don’t give me that look.” Umasim ang mukha ni Dra. de La Vega at sinulyapan ang lalaki sa aking tabi. “Stop what you are thinking, it’s making me want to puke.”

“What?” clueless na tanong ni Mr. Radcliffe at nagpapalit-palit ng tingin sa amin ni Doktora.

Lumapit sa akin si Dra. de La Vega na tila may ibubulong.

“Don’t be jealous, please, that monkey is my cousin,” she whispered and I almost sank under the bed. She grinned as if she’s teasing me as she took a step back away from me. “How are you feeling now?”

“What did you told her?” tanong ni Mr. Radcliffe ngunit walang pumansin sa kanya.

“Uhm… sumasasakit po ’yong ‘ano’ ko tuwing g-gagalaw ako,” nahihiyang tugon ko.

“First time mo ba?” she asked that almost made my eyes pop out.

“Do I really need to answer that?” My whole face was turning into red because embarrassment but she just raised her brow at me. I gulped before I answered, “Yes.”

She slowly nodded her head.

“Don’t worry, Swetheart, common lang ang makaramdam ng sakit kapag first time.” She kindly smiled at me before she turned to Mr. Radcliffe and hissed at him, “Like what she said, Mr. Radcliffe, her vagina is in pain because of the hugeness of your fucking dick. You should have been more gentle to her because she’s a virgin and your size is too big that you just freaking hit her cervix. You, idiot!”

“Tatyanna! Stop! Your words are too—”

“Too what? I am just telling the truth,” Dra. de La Vega innocently cut him off. Tumikhin siya at umayos ng pagkakatayo. “She passed out dahil masyado nabugbog ang katawan niya. I even saw bruises in different parts of her freaking body and her vulva is really swollen! You know she was in pain pero hinayaan mo parin siyang magkikilos na dapat ay nagpapahinga lang siya, moron!”

“I didn’t know! She was in school!” sabay kaming napangiwi ni Dra. de La Vega dahil sa sinabi ni Mr. Radcliffe. “And stop calling me names!”

“And now you are into students? Oh, my gosh! Puwede ka ng kasuhan ng child abuse!” sigaw ni Dra. Tatyanna na hindi makapaniwala sa narinig. She frustratedly glanced at my direction and sigh. I bet, inside her mind, she’s already judging me.

“Tatyanna, stop over reacting,” naging matigas ang ekspresyon sa mukha ni Mr. Radcliffe nang sabihin niya iyon.

“Whatever.” Malalim na napahugot na lang muli ng hininga si Dra. de La Vega bago bumaling ulit sa akin. “I will give you a list of over the counter pain reliever that you can take, and you may also need to take a warm bath. If your swollen vulva or the opening of your vigina really hurts, you can try putting an ice cube in a washcloth or in a plastic bag and rest that on the outside of your underwear for 10 to 15 minutes. Don’t forget, no sex muna, okay? Kailangan mo munang ipahinga ang katawan mo.” She strictly looked at me and Mr. Radcliffe. “I’m going back to Dela Vega’s Resort. Don’t ever disturb me again, David. The pain shouldn’t take too long to subside, just give it a time. But if it doesn’t, call me, okay?”

“Thank you,” I softly said.

Nang makalabas si Dra. Tatyanna sa silid ay pabagsak na naupo si Mr. Radcliffe sa upuang nilisan niya kanina bago ako nagising.

I looked at Mr. Radcliffe as he held my hand. “I’m sorry if you got offended by my cousin’s words.”

I turned my gaze to Mr. Radcliffe as he got up from his seat and went to the sofa where he placed my bag.

Akmang magsasalita pa lang sana ako ng marinig ko ang malakas na patunog ng cellphone ko. Hinanap ko kung nasaan iyon. I turned my gaze to Mr. Radcliffe as he got up from his seat and went to the sofa where he placed my bag.

“Thank you,” saad ko pagkabigay niya pa lang sa akin ng bag.

“It’s already 7 pm, you must be starving. Dito ka na kumain, I’ll just get you food downstairs.” He kissed my forehead after I nodded to him.

Pagkalabas niya ng kuwarto ay agad kong kinuha ang cellphone ko sa loob ng bag. Pagkabasa ko pa lang ng pangalan ni Mark sa screen nito ay agad ko na itong sinagot.

“Ate, nasaan ka?” bungad na tanong sa akin ni Mark.

“Bakit, Mark? Did something happen?” Kumunot ang noo ko dahil may pag-aalala sa tuno ng boses niya.

“Ate, ikaw ang ano’ng nangyari sa ’yo? Nasaan ka ba? Kanina ka pa namin hinihintay dito sa ospital.”

Napasapo naman ako ng noo. Hindi ko naman magagawang pumunta ngayon sa ospital sa ganitong kalagayan na kahit tumauo ay hindi ko magawa.

“A-Ah, nag-overtime kasi ako ngayon s-sa trabaho. May um-absent kasi, sayang din ’yong kikitain ko dito,” pikit-matang pagsisinungaling ko.

“Pero ang sabi ni Nichol ay nangako kang pupunta muna dito bago pumasok sa trabaho,” malungkot ang tinig na saad ni Mark sa kabilang linya. “T’saka isa pa, hinahanap ka na ni Mama sa amin. H’wag mo namang pasamain ang loob niya.”

I took a deep breath as I felt a big lump on my throat. “Mark, I’m sure Mama will understand me. Bukas ay wala akong klase, pangakong hindi ako aalis. Sasamahan ko lang buong araw si Mama.” I blew out my cheeks when I felt my chest heaving up because of his silence. “Can you pass your phone to Mama? Ako na ang kakausap sa kanya.”

Nang wala pa rin akong natanggap na tugon mula sa kanya ay sinilip ko ang cellphone ko, at doon ko lamang na napagkumpirmang pinatayan na ako ni Mark ng linya.

I tightly closed my eyes and slapped myself. H’wag naman sanang magtampo sa akin ang kapatid kong iyon dahil napakahirap niyang suyuin.

Makalipas lang ang ilang minuto ay napamulat ako ng marinig ang marahang pagbukas ng pintuan. Pumasok doon si Mr. Radcliffe na halatang bagong ligo sapagkat basa ang buhok niya and he was already wearing his pajama pants and crew-neck sleep T-shirt. May dala siyang bed tray with legs at may kasunod din siyang isang katulong na may dalang damit. After the woman put the clothes on the bedside table, she immediately left the room.

Umupo si Mr. Radcliffe sa gilid ng kama at ipinatong ang tray sa ibabaw ng aking mga hita. Naiwang nakaawang ang mga labi ko nang sumandok siya ng pagkain at itinapat sa bibig ko.

“Open your mouth, Baby,” he said with a hint of smile on his lips.

Nahihiyang nagbaba ako ng tingin at sinubukang agawin ang kutsara sa kamay niya. “K-kaya ko namang kumain m-mag-isa.”

“Open your mouth and eat this or I’ll eat you first.” May tuno ng pagbabanta ang boses niya na siyang naghatid ng kakaibang daloy ng kuryente sa aking katawan.

“Pe-pero ang sabi ni Dra. Dela Vega—”

“That’s why you better follow me.” He shrugged. “Now, open your mouth.”

He smirked when I slowly opened my mouth. Ang totoo ay hindi na naman niya talaga ako kailangang subuan dahil kaya ko naman pero may parte pa din sa akin ang natutuwa dahil ginawa niya pa din.

“You better change your clothes. Pawisang-pawisan ka ng dalhin kita dito.”

Halos manlaki ang mga mata ko ng i-angat ni Mr. Radcliffe ang lace seethrough nighties na dala ng kasambahay niya kanina na nakapatong sa bedside table. Makikita sa mga mata ni Mr. Radcliffe na nagulat din siya sa damit na hawak.

“Damn, Clarissa,” he mumbled.

“O-okay lang ’yan,” I said when I saw him winced.

Umiwas siya sa akin ng tingin. “Can you—”

“I can handle myself,” mabilis na putol ko sa sabihin niya.

“Sure?”

Tumango agad ako.

“Okay. I’m just outside the door, call me if you need me.”

Gaya ng sinabi niya ay lumabas siya ng kuwarto. Sinimulan ko ng tanggalin ang butones ng aking blusa ngunit ng tatanggalin ko na ang skirt ko ay hindi ko magawang i-angat ang katawan ko. Kumikirot ang pagitan ng mga hita ko sa tuwing igagalaw ko ang ibabang parte ng katawan ko.

“M-Mr. Radcliffe!” Pagkatawag ko pa lang sa kanya ay agad ng bumukas ang pintuan.

“Wha-what happened!?” He quickly approached me but when he saw that I wasn’t wearing a top, he suddenly backed away.

“Can you help me?” naiilang na tanong ko at tumingin sa aking pang-ibaba.

Humugot si Mr. Radcliffe ng malalim na buntong-hininga bago tuluyang lumapit sa akin. I hold on to both of his shoulders to support myself as I lifted my lower body up. Ramdam ko ang mainit at bawat paghinga niyang tumatama sa leeg ko.

“Oh, fuck. I can’t take this anymore,” he whispered.

Noong una ay nagtaka ako sa sinasabi niya ngunit ng maramdaman ko ang paghalik niya sa aking leeg ay agad kong nakuha ang tinutukoy niya. Unti-unting umakyat ang bawat halik niya mula sa aking leeg patungo sa aking labi.

I moaned when he slowly nipped my lips. He is kissing me like we never kissed before. Naglalaban ang aming mga dila at parehas na ayaw magpatalo. His hands was now starting wonder around my body. Lalo namang humigpit ang pagkakakapit ko sa balikat niya as I am slowly running out of breaths.

“Hmm. I really want you now,” he softly whispered as our lips parted. I thought he was going to kiss me again but he just leaned his forehead against mine. “But I know I have to control myself. Even how much tempting to see you like this, I need to control myself.”

Mr. Radcliffe suddenly moved away from me. Ngayon ko lamang napansin na wala na din akong suot na pang-ibaba. I am really bare in front of him. He could do anything he wants to me but he still chose to control himself.

“Magbihis ka na,” he muttered before he turned his back on me. Hindi siya umalis. Nanatili lang siyang nakatalikod mula sa akin.

I smiled before I started wearing the nighties na mabilis ko lang namang nagawa. It was perfectly fit to my body.

“Ta-tapos na,” I said.

Marahang humarap sa akin si Mr. Radcliffe.

“Turn around and sleep,” he ordered using his cold voice.

Nagtataka ’man ay sinunod ko na lang siya. Tumalikod ako sa kanyang puwesto at nahiga na. I was about to close my eyes when I felt a strong arms encircled around my waist.   “Goodnight, Baby,” he whispered against my nape.

And that night, I fell asleep with a smile on my lips.

🔹◾🔹

Ate Sky’s Note: Sa mga naghintay ng update ko, maraming thank you po hehe. Please vote and comment po. Salamat! 💙

CHAPTER 12

Chapter 12: NO REGRETS

“Hindi po ba tayo sasamahan ngayon ni Kuya David?”

Napalingon ako kay Mark ng sa tanong niyang iyon. Napansin ko ang pagbaling din sa akin ni Mama na parang iyon din ang nais niyang itanong sa akin.

“H-hindi ko alam, Mark. W-Wala siyang nabanggit sa a-akin,” hindi siguradong sagot ko.

Bumagsak ang balikat ni Mark at muling bumalik sa pagkakaupo sa tabi ng natutulog na si Nichol, na nakanganga at bakas ang pagod sa mukha. I really don’t know what went through her mind that she even thought of looking for a part-time job. Puwede naman siyang humingi sa akin kung kinukulang siya. Bahagya akong umiling bago tuluyang lumapit kay Mama upang ibigay ang baso ng tubig at gamot na kailangan niya.

“Kaunting inom lang po mg tubig, ha,” paalala ko. Hindi kasi siya puwedeng kumain o uminom kung maari for 8-12 hours befor her surgery.

Hanggang ngayon ay hindi pa din ako makapaniwala na kilala na nila si David. Noong nakaraan ay labis-labis ang kaba ko ng tanungin sa akin ni Mama kung nasaan si Mr. Radcliffe at kung bakit hindi ko siya sinasama sa pagdalaw sa kanya. Napaawang lang ang mga labi ko sa kawalan ng sasabihin nang oras na iyon. Hindi ko manlang alam na nagpakilala pala si Mr. Radcliffe bilang boyfriend ko sa kanila at palihim na binibisita sina Mama. Kung hindi pa nadulas sa akin si Mark ay hindi ko pa malalaman ang totoo.

Hindi ko lang talaga maintindihan ang dahilan kung bakit kailangan pa ni Mr. Radcliffe na gawin iyon sapagkat wala naman iyon sa aming kasunduan. Nagkaroon tuloy ng matinding pangamba sa aking dibdib dahil alam na din ni Mama na siya ang tumutulong sa amin at baka unti-unti ay maghinala siya at mapagtanto niya kung ano nga ba ang tunay na relasyon namin ni Mr. Radcliffe sa isa’t isa.

Nang matapos si Mama sa pag-inom ng kanyang gamot ay ipinatong niya ang baso sa bedside table at sumandal sa headboard.

“Anak, hindi mo na naman kailangang itago sa amin ang kasintahan mo. Huwag ka ng magtampo kay David dahil sa ginawa niyang patagong pagbisita sa amin,” she said in a soft voice. Napalunok ako ng kuhanin niya ang kanang kamay ko at marahang pisilin ito. “Ayos lang sa akin na hindi mo matupad ang pangako mong magtatapos muna ng pag-aaral bago makipag-relasyon dahil sa iilang beses na pagbisita niya dito ay nakikita ko namang mabuting tao si David. Tingnan mo nga at napalapit agad ang loob ng kapatid mong si Mark sa kanya.”

Muli akong napalunok at sinikap na ngumiti ng totoo. Ramdam ko ang pamumutil ng pawis sa aking noo. “Salamat po, Mama, sa pag-intindi ng relasyon namin ni… ni David. Pasensya na po at itinago ko ang bagay na ito sa inyo.”

Her lips curved into a smile. “Ayos lang iyon, anak. Ang mahalaga ay inamin mo ang pagkakamali mo at naging tapat ka sa akin.”

Muntik na akong masamid sa sarili kong laway at mapangiwi ng tuluyan. Mabuti na lamang at bumukas ang pinto ng silid ni Mama bago pa ito nangyari. Hindi ko kakayaning magsinungaling ng matagal kay Mama.

“Kinakabahan ka po ba?” I carefully asked, secretly changing our topic.

“Napagdaanan ko na kasi ito kaya kaunti na lang. Wala na sa akin iyong sakit ng operasyon pero ’yong pag-aalala na baka hindi ko ito m-malagpasan,” her lips quivered after saying the last word. Her eyes started to sparkle with tears. “H-hindi pa ako handang iwan kayo, anak.”

“At hindi din kami magiging handa, Ma,” I firmly said as I squeezed her hand. “Magkikita pa tayo bukas. Ipagluluto mo pa kami ng mga paborito naming pagkain paggaling mo.”

Pinigilan kong maging emosyonal dahil makakadagdag lang iyon sa saloobin ni Mama. Gusto kong maging relax at handa siya bago ang operasyon niya ngayon.

Ilang minuto lang ang nakalipas ng dumating na si Mr. Radcliffe. Tuwang-tuwa si Mark at siya pa mismo ang sumalubong dito. I didn’t know how I would act in front of him as he approached me. Dapat ko ba siyang batiin o hayaan na lang? Hindi ko alam kung para saan ang mabilis na pagtibok nang puso ko.

“Hi, Baby…” he greeted as his hand encircled around my waist. I gasped and blushed at the same time when I felt him kissed the side of my head.

“M-Mr. Rad—”

“Shh,” he hushed to cut me off. Yumuko siya pababa sa akin until his warm breath fanned against my neck. “It’s Baby now…” he ordered in a gentle tone as he squeeze the side of my waist.

Parang bigla akong nahirapang huminga. I took a sharp breath when he kissed my cheek, near the side of my lips. Umayos na siya ng tayo at lumapit kay Mama upang kamustahin siya, habang ako ay naiwang nakatulala lang at hindi pa tuluyang napo-proseso sa aking isipan ang kanyang sinabi.

“Hi, Tita, how are you? Are you ready for your surgery?” Mr. Radcliffe asked casually.

Magiliw namang tumango si Mama dito at sinagot ang mga katanungan ni Mr. Radcliffe. Binati pa ni Mama na ang ganda daw nang ngipin nito tuwing ngumingiti. Tawa lang ang naging tugon doon ni Mr. Radcliffe. At habang pinagmamasdan sila, I noticed that Mr. Radcliffe’s way of communicating to my family is different. Parang mas magaan ang aura niya hindi tulad ng impresyon ko sa kanya at panghihina dahil sa kakaibang mga titig niya. Hindi ko alam kung totoo ba ang ipinapakita niya ngunit natutuwa ako dahil maayos ang pakikitungo niya sa pamilya ko.

Hindi din tumagal ay nagpaalam na sina Mark at Nhicol kay Mama dahil may klase pa silang dalawa. Ayaw pa halos ni Mark na umalis dahil gusto niyang sumama sa amin sa paghihintay at sa oras nang surgery ni Mama. If Mama hadn’t told him earlier and talked to him, he wouldn’t really go. Mama just gave Mark a promise that tomorrow they will meet again.

“Promise mo ’yan Ma, ha! Magkikita tayo bukas tapos tutulungan mo ako mag-assignment!” Mark sniffed like a kid habang itinatago ang mukha sa kutson ng kama ni Mama. Nauna ng lumabas si Nichol ng kuwarto at doon na lang naghintay kay Mark.

Natawa si Mama at bahagyang sumulyap sa akin.

“Oo naman,” she muttered with a forced genuine smile on her face.

Dinala na si Mama sa 6th floor ng hospital sa Pre-Op department para sa kanyang pre-surgery. Sandali ko munang kinausap si Mama bago siya tuluyang ihiwalay sa amin ng nurse.

Pagkarating namin ng 6th floor ay sinalubong kami ng isang makisig na lalaki. He’s wearing a white coat like the other Doctors but his presence screams authority and power. But despite of that, his face looks very gentle. Naunang lumapit sa kaniya si Mr. Radcliffe before they shake each other’s hand.

“Hey, fucker, how’s been life fucking you?” I heard Mr. Radcliffe casually asked. “Hindi ka na nagpaparamdam. I almost thought that Satan picked you up already.”

My lips parted in shock because I wasn’t expecting that kind of greeting from Mr. Radcliffe. They must be friends for him to say something like that.

“Been fucking me good.” The guy chuckled before shrugging his shoulders. “Just got a little busy with my schedules.”

“Or your women?” Mr. Radcliffe taunted.

“Don’t talk to me like that. You should remember that you’re fucking standing at my territory, Radcliffe,” reminded by the guy as he lifted a brow.

“As if I care, moron,” Mr. Radcliffe scoffed. “Do I need to remind you that you owed me something?”

Tumawa ang lalaki ngunit hindi na piniling sumagot. Nagpalitan silang dalawa ng makahulugang tingin sa isa’t isa before Mr. Radcliffe smirked. The guy’s head tilted bago siya bumaling sa akin at nagbigay ng magaang ngiti. Napasin ko ang isa pang babae at lalaking nakasuot din ng puting coat na patungo sa aming deriksyon mula sa kanyang likuran.

“Hi, I’m Zaphiro Joseph Enriquez the VI, the owner of Enriquez’ Private Hospital,” he introduced and my eyes automatically widened. I watched his hand extended, asking for a hand shake. “You can all me Doc Zeph or Zaphiro, kung saan ka mas comfortable.” He playfully winked.

I’m sorry for cursing, but what the fuck? I am talking to the person who owns the building I am stepping at! Alam kong hindi na dapat ako nagulat dahil sa estado pa lang ng buhay ni Mr. Radcliffe ay hindi na nakakapagtakang kakilala niya ang may-ari ng hospital pero hindi ko talaga ito inaasahan. Enriquez’  private hospital is the leading and most trusted hospital, not just in our country but in damn Asia!

I was about to accept his hand when someone grabbed my wrist. Mr. Radcliffe held my waist and pulled me more closer to him. He’s now throwing death glares to Doc Zaphiro like he did something unforgivable.

“Don’t even try touching my woman, moron. She’s mine,” he hissed as his jaw tightened.

Doc Zaphiro lips parted for a second and blinked before his lips lifted up to a smirk to a realization.

“Didn’t know you’re possessive, Man,” he pointed out.

My face flushed when Mr. Radcliffe lowered his head to reached the level of my ear while still glaring at the man in front of us.

“Stop ogling at him!” Mr. Radcliffe grunted with a growl while gently squeezing my waist. My face reddened even more because of that.

“I’m n-not…” I stuttered that made him sneered. Hindi ko alam dapat kong sabihin kaya’t napaiwas na lang ako ng tingin.

My gosh, Aisha, this isn’t you!

“Hi. Is everything okay?”

Nabaling ang tingin namin sa babaeng kanina’y patungo sa aming deriksyon. Her voice was soft and she had snow-like skin. Tiningnan niya kaming tatlo ng may pagtataka sa mga mata. Halos magpasalamat ako sa langit dahil tama lang ang dating nila nang isa pa niyang kasamang doctor.

“Yeah. There’s just an asshole here who’s jealous. Such a baby,” Doctor Zaphiro answered while grinning.

“Really? Well, that’s new to hear,” saad ng bagong dating na lalaki.

“Looks like he also got it bad, huh,” commented by the woman as the corner of her lips turned up.

I heard Mr. Radcliffe mumbled something I didn’t understand which made Dr. Zaphiro cleared his throat.

“By the way, he’s Dr. Agusto Policarpio, our chief resident and she’s Dra. Patricia Romanov. She’s one of the best neurosurgen in the country,” Mr. Zaphiro suddenly said. Dr. Agusto politely smile while I saw the woman rolled her eyes at Doc Enriquez like she’s tired hearing his compliments. “They’ll be the one who will perform your mother’s surgery.”

Dra. Romanov smiled and slightly wiggle her brows when she saw me looking at her. I smiled back.

“We already have given her steroids and anticonvulsant meddicine Steroids that will relieve her swelling or edema and anticonvulsant medicine to prevent or control the seizure,” rinig kong saad ng isang babaeng naka-medical gown na lumapit kay Dra. Romanov.

“It’s time,” said by Dr. Agusto. Tumango naman agad sa kanya si Dra. Patricia.

“Don’t worry Ms. Dela Torre, we are giving your mother the best standard of care we can give,” Doc Zaphiro assured as he sincerely smiled.

Sinikap kong ibalik sa kanya ang ngiti dahil nagsisimula na akong kabahan. Nagpaalam na sila Dra. Romanov at Dr. Agusto sa amin at ganoon din si Doc Zaphiro.

Nagsisimula ng mamawis ang kamay ko habang nakaupo sa waiting area. Si Mr. Radcliffe naman ay tahimik lang na nakaupo sa tabi ko kahit ramdam ko ang mabibigat na titig niya sa akin. Tumatayo lang siya at lumalayo ng kaunti tuwing tumatawag ang secretary niyang si Clarissa. Pabalik-balik lang ang tingin ko sa sahig at sa hallway, at kung minsan naman ay titingala sa ceiling. Nang mag-limang oras na kami doon ay  niyaya na ako ni Mr. Radcliffe na kumain. Agad akong tumanggi dahil gusto kong nandoon lang at nakabantay. Natatakot kasi ako na baka habang wala kami ay may kung ano’ng biglang mangyari. Gusto kong nandoon lang ako bawat segundo. Napagkasunduan na lang namin na siya na lang ang bumili ng pagkain habang ako ay maiiwan doon.

“Hey, calm down.”

Dumako ang paningin ko sa mainit na palad na humawak na sumakop sa aking nanginginig na kamay. Nag-angat ako ng tingin at sinalubong ang bahagyang magkasalubong na kilay ni Mr. Radcliffe. Malapit ng mag-7 hours at wala pa din kaming balita tungkol sa nangyayari sa loob.

Matatag akong tao. Simula ng matanggap ko na hindi na babalik sa amin si Papa palagi ko ng pinapaalala sa sarili ko na kailangan kong maging malakas. Hindi ako puwedeng maging mahina. Pero dahil sa nangyayaring ito. Itong pakiramdam na wala akong magawa kung hindi ang umasa na lang at magtiwala na makakaya ito ni Mama. Pakiramdam ko sobrang hina ko.

He raised my chin using his free hand and tucked a few strands of my hair behind my ear.

“Everything will be all right, I promise,” he gently muttered.

I bit my lower lip and slightly nooded. Parang nangungusap ang kulay tsokolate niyang mga mata kahit wala namang ipinapakitang ekspresyon ang kanyang mukha. I don’t know if that’s magic or what, pero napagaan ng salita niya ang loob ko kahit kaunti.

 

   Agad akong napatayo sa pagkakaupo ng lumabas na si Dra. Romanov mula sa silid kung saan isinasagawa ang surgery ni Mama. She was taking her face mask off.

“Kamusta po si Mama? Okay lang po ba ang lahat?” I immediately asked.

Mapungay ang mga mata niya na tila napagod sa mahabang surgery na ginawa. Kumabog ng malakas ang dibdib ko dahil sa kaba.

A smile slipped on her lips. “She’s fine. Her surgery was successful.”

Hindi ko alam ang sasabihin ko sa oras na iyon dahil sa sobrang saya. Para akong na-estatwa. I just found out that I was crying when Mr. Radcliffe wiped my tears.

“T-thank you po, Doc.” I sniffled.

“Thanks, Patricia,” Mr. Radcliffe voiced.

“You’re welcome. I’ll go ahead,” pagpapaalam niya.

I saw Mr. Radcliffe nodded his head in my peripheral vision. Hindi ko na nagawa pa ang magpaalam kay Dra. Romanov dahil nagpatuloy lang ang luha ko sa pagbagsak.

“Hey.” Hinarap ako ni Mr. Radcliffe sa kanya. “Stop crying already. You might not be able to breathe from crying so much,” he gently muttered.

Hindi ko na napigilan ang sarili kong yumakap sa kanya dahil sa bugso ng aking emosyon. Ramdam ko ang paninigas niya dahil sa gulat sa aking ginawa. Nagsimula na ding lumabas sina Dr. Agusto. Ilang mga nurse na ang lumampas sa amin ngunit nagpatuloy lang ako sa pagyakap sa kanya. I just feel so happy.

“T-thank you so m-much…” I whispered against his shoulder.

He didn’t answered nor said anything but I felt him hugged me back. And that was already enough for me. Mukha namang wala din siyang pakialam kahit mabasa ko siya kaya nagpatuloy lang ako sa pag-iyak sa balikat niya.   Hindi ito mangyayari kung hindi dahil sa kanya. Alam kong may kapalit ang pagtulong niya sa amin pero hindi ko pa rin maiwasan ang maging masaya at maging thankful sa kanya dahil kahit na ano’ng mangyari iniligtas niya kami.

  

   —           “Puwede bang ihatid mo na lang ako sa bahay?” I asked.

“Are you sure?” I heard him asked.

“Yeah…” mahinang tugon ko.

Nakita kong sumulyap muna sa akin si Mr. Radcliffe at tumango before starting the car’s engine. Sumandal ako sa backrest dahil sa pinagsamang antok at panghihina. Pagkatapos kong umiyak ng sobra ay nakaramdam ako ng pagod. Nakakagaan nang loob iyong pag-iyak ko pero nakakaubos din pala ng lakas. It’s like I poured all the fear and apprehension I felt earlier.

Habang nasa biyahe kami ay biglang nag-text sa akin si Mark. He said they have no class anymore and he asks if he can go to the hospital. Sinabi ko sa kanya na successful ang surgery ni Mama at sa bahay na lang siya pumunta sapagkat bawal pang tumanggap ng bisita ngayon si Mama dahil kailangan niya ng pahinga.

Bababa na sana ako nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay namin ngunit naunang bumaba sa akin si Mr. Radcliffe upang pagbuksan ako ng pintuan.

“Salamat,” mahinang ani ko.

Tumikhim ako dahil sa kawalan sasabihin at pagkailang dahil malalim na naman siyang nakatitig sa akin. I just wish that I know what’s running inside his mind right now.

“P-pasok na ako. Mag-ingat ka p-pauwi,” I stuttered.

Bago pa man ako makatalikod sa kanya ay pinigilan niya na ako sa pamamagitan ng paghawak sa aking pulsuhan.

“Bakit?” I asked.

Binitiwan niya ang pulsuhan ko upang kuhanin ang wallet sa likod ng kanyang pantalon. Puno ng pagtatanong na tiningnan ko siya ng humugot siya doon ng isang kulay itim na card at ibinigay sa akin.

“That’s one of my credit cards. You can buy anything you want, or pay what you have to pay using that,” he muttered with his masculine monotone voice.

“P-pero sobra na talaga ’to. Sapat na ang pagtulong mo sa scholarship ni Mark at ang surgery ni Mama. Hindi ko na ito matatanggap.” Agad akong umiling at tangkang ibabalik ko ito sa kanya ng umatras siya sa akin palayo.

“Remember what I told you before you signed our contract that I’ll be your human credit card?” he reminded while raising a brow.

“Y-Yes,” I gulped remembering that scene.

He stepped forward again that made me looked up to him. He lowered his head towards mine. Akmang hahakbang ako palayo ng hulihin niya ang baywang ko at higitin palapit sa kanya. I felt his warm lips against mine. I closed my eyes at sinubukang pakiramdaman ang ginagawa niya ngunit wala. Walang halong dila at kung ano mang paggalaw. Magkadikit lang ang mga labi naming dalawa. I don’t know if it is possible but the simple touch of our lips feels so nice.

Halos habulin ko ang mga labi niya ng siya ang unang pumutol ng halik. I felt my cheeks flushed.

“Ako ito na ginagawa kung ano ang ipinangako ko,” he huskily said. The corner of his lips turned up as my lips parted. Tila tinakasan ng mga salita.

🔹◾🔹

Ate Sky’s Note: Hi sa mga readers nito na naghintay talaga ng update ko. Thank you for not giving up. Sobrang busy lang talaga. Sorry sa late update at sa ‘medyo’ sabaw na update na ito. Huhu. Sorry talaga, and thank you for reading pa rin!

Disclaimer

lang po about sa medical terms or sa condition ng Mama ni Aisha. Wala po akong background sa ganitong klase ng sakit kaya hindi ako sure kung nagawa ko ito ng tama. If may suggestion kayo or gusto niyo akong itama, don’t hesitate to comment or message me. Thank you!

CHAPTER 13

Chapter 13: JEALOUS

“Wala akong pinagsisihan sa mga naging desiyon ko…” nasabi ko na lamang habang pinagmamasdan ang huling litrato na buo kaming pamilya.

I quickly wiped my tears away. Ang saya lang kasi namin dito. Masigla at tila walang problema. Mula ng iwan kami ni Papa, parang doon nagsimula ang kamalasan ng buhay namin.

“Kung titingnan, mali na ang landas na sinusubukan kong tahakin pero wala na akong pakialam. Basta maging maayos lang buhay niyo… ayos na din ako.”

Gusto kong isipin na kung kasama pa ba namin si Papa… hindi ba magiging ganito kahirap ang lahat? Kung nandito ba si Papa, magiging iba ba ang mga desisyong pipiliin ko? Kung hindi ba kami iniwan ni Papa… Ayaw ko ng isipin. Hindi din naman kasi magiging totoo ang lahat.

Umiling ako sa aking sarili. I glanced at the picture frame again before returning it to the side table of Mama’s bed behind of our new photos. Hanggang ngayon pala ay hindi pa niya itinatago iyon.

I got up to pick up the clothes I took from Mama’s closet. Bukas na kasi ang labas niya sa hospital. Ito na ang ika-seven weeks at six days na pananatili ni Mama sa hospital pagkatapos ng ginawang surgery. It was also almost four days before Mama finally recovered from it. She also endured the pain of her cuts or incisions and the swelling or bruising around her eyes for five days. Ang totoo, noong ika-limang linggo namin dito ay maari na sanang lumabas si Mama, but we chose to stay here to make sure that she was really okay.

Pagkababa ko sa unang palapag ay naabutan ko doon sina Mark at Nichol na handang-handa na sa pag-alis at tanging ako na lang ang hinihintay.  Limang linggo na din ang lumipas simula noong bumalik ako sa araw-araw na pagpasok at pagtatrabaho ng gabi sa NeoBar. Mabuti na lang at hindi nagkaroon ng problema dahil nagpadala naman ako ng excuse letter bilang dahilan sa mga absents ko at personal ko pa itong ibinigay.

Naunang lumabas sa amin si Nichol samantalang si Mark naman ay lumapit sa akin upang kuhanin ang bag na naglalaman ng mga pamalit ni Mama. Gaya ng nakasanayan ay inihatid ko silang dalawa sa sakayan kahit na parehas na kami ni Nichol ng pinapasukan. Sinubukan ko dating yayain si Nichol na sa akin na sumabay ngunit hindi naman niya ako pinansin.

Pagkarating ko sa University ay agad akong humiram ng notebook sa seatmate ko upang kumopya ng mga notes niya noong nagdaan na mga linggo habang wala pang klase. Maaga akong nakaalis ng AU dahil mukhang tinamad na naman ang ilang Prof naming magturo kaya’t hindi kami sinipot.

Sa Enriquez’ Private Hospital na ako dumeritso. Bahagyang nagulat ako ng maabutan ko sa hospital room ni Mama si Mr. Radcliffe na nakikipag-usap dito. Mr. Radcliffe was wearing his usual. He’s wearing a navy two-button suit and white shirt underneath with his Dunhill silk tie. The details on his suit like patch pockets and contrasts buttons help in this regard, although they’ll also make his suit more smart-casual. Palagi na lamang ganoon ang suot niya tuwing nakikita ko siya. He always seems like he’s attending a wedding or court appearances.

Maliwanag ang mukha ni Mama na ngumiti sa akin samantalang blangko naman ang mukha ni Mr. Radcliffe kaya’t hindi ko masiguro kung seryuso o hindi ba ang kanilang pinag-uusapan.

“Anak, pasok ka. Kanina ka pa hinihintay dito na dumating ni David,” Mama said, glancing at David.

“Mr. Rad—”

Mr. Radcliffe cleared his throat, stopping me from completing my sentence. Naguguluhang tumingin ako sa kanya dahil wala naman kaming napag-usapang magkikita ngayon.

Napayuko ako nang lumakad siya papalapit sa akin upang halikan ang aking noo. I hardly gulped nang pa-simple niyang ibaba ang kanyang labi sa aking tainga upang bumulong.

“It’s Baby…” he reminded me in his low voice with authority.

Muli akong napalunok at kusang gumawa ng hakbang paatras ang kanang paa ko dahil sa sobrang lapit ng mukha niya sa akin. Oo nga pala, ilang linggo ko na ding sinasanay ang sarili kong tawagin siyang David o Baby gaya ng sabi niya.

“B-bakit hindi ka manlang nagsabi na pupunta ka?” I asked while looking up to him.

Araw-araw ay unti-unti na akong nakakaramdam ng takot na baka bigla na lang siyang mawala. I notice that as time goes on, my family is getting closer to him. Welcome na welcome na siya sa buhay namin sa pag-aakala nilang boyfriend ko nga talaga si Mr. Radcliffe. Ayaw kong dumating ang araw na bigla na lang siyang mawawala sa buhay namin dahil nagsawa na siya sa katawan ko. Siguradong masasaktan sina Mark. At ang pinakamahirap sa lahat ay kung paano ko ito ipapaliwanag sa kanila.

He stared at me like I didn’t just asked him a question. Tila nagtataka at naghahanap ng kasagutan sa buong mukha ko. Nailang ako ng bahagya kaya’t ako na ang unang umiwas sa aming titigan. I cleared my throat.

“K-kanina ka pa ba dito?” I asked without looking at him. 

“Not really.” He shrugged. Humakbang siya patagilid upang padaanin ako. “How’s your day?”

“Hmm… okay naman,” walang lingong sagot ko.

Kalalapag ko lamang sa isa pang kama ng bag na dala-dala ko ng marinig ang paghagikgik ni Mama na ani mo’y parang kinikilig.

Nagtatakang lumingon ako kay Mama at sinalubong naman niya ako ng matamis na ngiti. Nakaramdam ako ng relieved dahil nakikita ko talaga ang malaking improvement sa kanya sa paglipas ng araw.

“Bakit nga pala napaaga ka ngayon, ’nak?” she asked. “Kinukulit ko nga si David kanina pa na umalis na muna at bumalik na lang muli mamaya dahil alam ko namang madami din siyang trabaho. Ang akala ko kasi ay mamaya ka pa at baka maabala lang siya.”

“Aisha will never gonna be a bother to me, ’Ma.”

I felt chills run down my spine as I hear those words from him. ’Ma? Kailan pa niya sinimulang tawagin si Mama ng ’‘Ma?’ Bakit hindi ko iyon napansin? Damn. Hindi ko alam kung ano’ng dapat kong isipin o kahit ang magiging reaksyon ko.

Bumaling ako kay David. He tilted his head while looking back at me like he’s waiting to see my reaction. I felt heat stained my cheeks because of his intense stare. Ano nga ba ang mayroon sa mga titig niya at palagi na lang ganito ang natural na pagiging reaksyon ko?

I cleared my throat. “Kamusta ka ngayon, ’Ma?”

Napangiwi agad si Mama at umirap sa akin na para bang pagod na pagod na siyang sagutin ang paulit-ulit kong tanong sa kanya.

“Hay… magkarelasyon nga kayo, oo. Halos araw-araw na lang.” She sighed and shook her head. “Tinanong na din ako ni David niyan kanina, pero para sa peace of mind mo ay sasagutin ko ulit; I’m fine. Hindi na ako nakakaramdam ng pagkahilo at nakakaya ko na ding maglakad ng deritso. Hindi niyo na dapat ako iniisip pa. Dalawang linggo ng tapos ang physical therapy ko at ilang treatment na lang ay magiging maayos na ulit ako.”

“Yeah, but I just want to make sure.” I finally smiled.

Her doctor warned us because her symptoms might get worse at first. Because some people recover completely from their surgery and others possibly have long term problems. I felt anxious about it, so I kept asking Mama how she was, if she was okay or if she felt something strange about herself. And thank God dahil bukod sa ilang araw niyang panghihina at nakaranas ng pagkahilo, at isang beses niyang seizures after her surgery she didn’t experience difficulty in concentrating or remembering things, problems with speech, and behavior changes.

Sabay-sabay kaming tatlong bumaling sa pintuan dahil sa biglaang pagbukas niyon. Nasa bungad si Mark ngunit agad kong napansin ang lalaking nasa likuran niya. Mas matangkad ito sa kanya at naging halata sa liwanag na mula sa labas ang malaking anino nito. I felt my heart jumped off of my chest.

Bigla akong napahakbang papalapit sa kanila ngunit agad na huminto nang maalalang nasa kaparehas na silid lang din namin si Mr. Radcliffe at maaring nakasubaybay sa bawat kilos ko.

Pumasok na si Mark sa loob ng silid at ganoon din ang ginawa ng kanyang kasama. Sabay na ngumiti sa akin ang dalawang bagong dating. My lips quivered but I still managed to smile.

“Hay…” Mark loudly sighed. Hinang-hinang bumagsak ng upo siya sa couch.

“Kapagod talaga mag-byahe. Nakakainis dahil nakalimutan kong ngayon ang P.E namin. Pagod na pagod na ako!” Rinig kong reklamo ni Mark ngunit wala sa kanya ang atensyon ko.

“Dom? A-anong… ginagawa mo d-dito?” I stuttered. I stared at him with confusion in my eyes.

“Huh?” sumalamin din ang pagkalito sa kanyang mga mata. “Hindi ko ba nasabi sa ’yo kagabi na bibisita ako?”

Parang kidlat iyon na tumama sa akin at biglang bumalik sa aking ala-ala. Right. Nagpaalam siya sa akin kagabi na dadalaw siya ngayon kay Mama, at pumayag ako dahil wala namang mali doon. T’saka balak ko sanang ilaan ang oras na ito upang makabawi sa kanya sa ilang linggo kong hindi pagpaparamdam dahil sa sa pag-aakala kong hindi kami magkikita ngayon ni Mr. Radcliffe.

Nakaramdam ako ng pamamanhid ng lumampas ang tingin niya sa akin. Nabahiran ng ibang emosyon ang kanyang mga mata habang nakatingin sa taong nasa likuran ko.

“Hindi ko alam na may ibang bisita din pala dito,” he mentioned with his low and almost growling voice. His face darkened and he also sound different. Parang hindi siya ang Dom na kilala ko.

I slowly turned to face Mr. Radcliffe. Ganoon pa din ang ekspresyon ng mukha niya; blangko at walang ekspresyon. He was blankly staring back at Dominic when he suddenly glanced at me. His mouth was set in a hard line. He tilted his head as if he was commanding me through his eyes.

I bit the insides of my cheeks bago ako nakayukong lumapit kay Mr. Radcliffe. I don’t know if I was imagining or not when I saw his lips twitched as he possesively wrap his arms around my waist. Napasunod ako sa kanya ng maglakad siya papalapit.

“I’m David, Aisha’s boyfriend,” taas-noong pagpapakilala nita bago naglahad ng kamay kay Dom.

Tumingin sa akin si Dom. Sadness clouded his features, and I just felt like there was a big lump on my throat. Kita ko ang pagdaan ng mga tanong, confusion, at sakit sa kanyang kulay abong mga mata. God knows how I wanted to cross our distance and ask him to let me explain, but something is stopping me. I felt Mr. Radcliffe softly squeeze my waist.

He nodded like he finally understand. A sad smile slowly formed his lips before he accepted Mr. Radcliffe’s hand. “I’m Dominic, Aisha’s… workmate and friend.”

My lips automatically parted after hearing those words from him. I felt a sting of pain in my chest. Kahit ako ay nasasaktan para sa kanya. He knows that we are more than just workmate and friends. Matagal ko din siyang nagustuhan. Tuwing nagkaka-problema ako, isang tawag lang at nandoon na siya at handa akong tulungan. Dumating na din sa point na iniisip kong kami ang magkakatuluyan; na kami ang para sa isa’t isa. Kung hindi lang dahil sa mga problemang kinakaharap namin ay baka matagal na ngang naging kami.

“Tita, kamusta po?” Bumaling na lang si Dom kay Mama para siguro itago ang pagkadismaya. His eyes sparkled as he forced himself to smile. “Pasensya na at wala akong dala ngayon para sa inyo. Medyo kinulang din kami ngayon, eh,” napapakamot sa ulo niyang dagdag at bahagyang tumawa.

Natawa din naman si Mama at napailing. “Ano ka ba naman, anak, wala iyon. Para namang hindi tayo dumating sa punto na sa bahay ka na halos tumira. Pamilya ka na sa amin.”

“Pamilya na din po kayo sa akin, Tita.” He nodded his head. “Pasensya na din po ngayon lang ako nakadalaw. Sobrang nag-alala po ako sa inyo ng malaman ko ang nangyari. Kung puwede nga lang ay noon pa ako dumalaw sa inyo kaya lang ay noong isang araw lang din po ito sa akin ibinalita sa akin ni Aisha.” He glanced at me, before he added. “Matagal ko na pong napapansin na parang may mali sa kanya, lalo na noong sunod-sunod ang naging pag-absent niya sa trabaho. Gusto na nga po siyang tanungin kung may problema ba kaya lang ay ayaw ko namang pangunahan o pilitin siya kung ayaw niyang magkuwento sa akin.”

“Hindi naman sa ganoon…” I tried to explain my side but I stopped when I felt Mr. Radcliffe’s hand squeezes my waist.

“Hayaan mo na iyon, okay na naman na ako. Ayaw lang siguro ni Aisha, at maging ako, na makadagdag pa sa iyong isipin. Napakalaki din naman kasi ng responsibilidad mo sa inyong pamilya,” she said understandingly.

“Uy, uy, kuya Dom!” Nabaling ang tingin namin kay Mark nang bigla siyang umayos sa pagkakaupo sa couch. “’Yong pangako mo, ha, na tuturuan mo ulit akong maglaro ng basketball!”

“Sige, sige.” He chuckled. “Sa susunod, kapag nagkaroon ako ng maraming oras, tuturuan kita.”

“Yes!” tila waging hiyaw ni Mark bago excited na bumaling ang tingin kay Mr. Radcliffe. “Ikaw kuya David? Marunong kang mag-basketball?”

“I…” He cleared his throat and tilted his head to look at me. May pagaalinlangan ang mga mata niya at pag-aalinlangan. “Don’t. I’m not into sport, sorry.”

“Ganoon po ba?” His face fell pero agad din namang ngumiti. “Gusto mo bang sumama sa amin ni Kuya Dom? Puwede ka din niyang turuan!” Mark innocently suggested.

May pag-aalalang tiningnan ko si David. Walang nagbago sa reaksyon ng mukha niya ngunit ramdam ko ang paghigpit ng kapit niya sa aking baywang. His jaw suddenly clenched.

I licked my lower lip. Pakiramdam ko ay kailangan kong magsalita. “Mark, busy na ang kuya David mo. He has a lot of things to do than to waste his time learning how to play basketball. I hope you’ll understand.”

“O-oo naman po.” Nakakaintinding tuamango si Mark.

“May dala si Kuya David mong pagkain, kung gutom ka na puwede ka ng kumain,” Mama suggested.

“Mamaya na lang, ’Ma. Makikipag-k’wentuhan muna ako kay Kuya Dom habang nandito pa siya. Ang tagal na din kasi naming hindi nakapag-kuwentuhan e.” Lumingon si Mark kay Dom at gumawa ng puppy dog eyes, dahilan para matawa ito. “Huwag ka munang umalis kuya, ha.”

“Naku, Dom, paniguradong kukulitin ka na naman niyan ni Mark,” natutuwang saad ni Mama. “Hindi ba nakakaabala na? Baka may trabaho ka pa o lakad na dapat puntahan.”

“Wala po, Tita. Gusto ko din namang nakakausap itong si Mark,” he answered. Naglakad siya palapit kay Mark at ginulo ang buhok nito.

I heard Mr. Radcliffe snorted silently. Naramdaman ko ang unti-unting pagbitaw ng kamay niya sa aking baywang.

“David…” banggit ko sa pangalan niya ngunit tuloy-tuloy lang siya sa paglalakad palabas ng silid.

“Oh? Bakit lumabas si Kuya David?” nagtatakang tanong ni Mark. “May bibilhin po ba siya?”

My mouth set in a hard line. Hindi ko masagot ang tanong dahil kahit ako mismo ay walang ideya kung bakit siya biglang nag-walk out. Susundan ko ba si David o dapat manatili na lang ako dito? Hindi ko alam ang gagawin ko.

“Kung ako sa iyo ay susundan ko siya,” Dominic voiced. Nanatiling nakatingin siya sa deriksyon ni Mama ngunit alam kong ako ang kinakausap niya.

“Oo nga, Aisha, sundan mo siya. Kanina ko pa din napapansin ang masamang timpla,” nag-aalalang pag-sang ayon ni Mama.

I bit my lower as I nooded my head. I headed my way toward the door and blew out my cheeks bago pihitin ang door knob.

Halos mapaatras ako sa tatlong taong nabungaran ko sa labas ng silid ni Mama na nag-uusap.

“Are you threatening me?” David asked in his mono-tone voice.

“Hindi.” Nichol sly a smirk. “Do I look like I am? Are you threatened?”

Umiling lang si David. Umawang ang labi ko ng matalas ang matang tingnan ako ni Nichol. Marahang umikot si David paharap sa akin. Walang bakas ng gulat ang mukha niya ng makita ako.

Sandali… magkakilala ba sila?

Dumapo ang paningin ko sa lalaking nasa likod ni Nichol. Wala ding reaksyon ang mukha nito gaya ng dalawa.

“Mag…” I blinked before I pointed them with my forefinger. “Kakilala kayo?”

“Yes.”

“Hindi.”

Sabay na sagot ng dalawa.

“Huh?” nalilitong tanong ko.

“Hi.” I glanced at the familiar man who’s standing just right behind Nichol. I almost gasped when I met his ocean blue eyes. “I’m Ivos Radcliffe, David’s half younger brother, and also, your sister’s boss.”

Kaya pala mukhang pamilyar ang mukha ng lalaki dahil magkapatid sila ni David. Magkapareho ang ilang features nila like thier strong jaw and thick eyebrows. And what!? Siya ang boss ni Nichol? Like what the heck? Gaano ba talaga kaliit ang mundo? 

“Boss?” I unconsciously mumbled.

“Wow.” My brows furrowed when Nichol suddenly clapped her hands. “That’s the longest sentence you have ever said. I am so proud of you!” sarcastic na saad niya bago tumingin sa akin. She shrugged her shoulders. “Yeah, I work for him.”

“As?”  I asked.

“None of your business. By the way, nice talking to your…” She rolled her eyes before lifting a brow. “Boyfriend.”

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay nilampasan na niya ako. Walang imik na sumunod naman agad kay Nichol ang kapatid ni David. Sinundan ko sila ng tingin hanggang sa tuluyan na silang makapasok sa silid ni Mama.

“What are you doing here? Done talking to your workmate and friend?” Mr. Radcliffe said while emphasizing the word ‘workmate and friend’.

My lips parted as my eyes shifted to look at him. There was a creased on his forehead. Masungit ang anyo niya kahit sa tingin ko ay wala namang pagbabago sa emosyong nakapalitada sa kanyang mukha.

“Si-sinabi ni Mama sa akin na su-sundan daw kita…”  I stuttered and looked down at my shoes. Hindi ko kayang salubungin ang mga mata niya.

I heard him silently ‘tsk-ed’. Umikot siya patalikod sa akin.

“Follow me,” he commanded. Nag-angat ako ng tingin nang makitang nagsisimula na siyang maglakad palayo. Napahinga na lang ako ng malakas. Nagtataka man ay sinundan ko pa din siya.

🔹▪🔹

Ate Sky’s Note: Hi, Merry-Merry Christmas everyone! Wala man kayong jowa na kasamang mag-celebrate, at least may update. Haha. I just want to thank you for reading this chapter and thank you for still supporting my story. Sana patuloy kayong magbasa ng mga akda ko at makasama ko pa kayo sa mga susunod na taon pa. Hindi man masyadong maganda ang pasko ko ngayon pero hinihiling ko na maging masaya ang sa inyo. Please vote, comment and share. Papasko niyo na sa akin haha. Mahal ko kayong mga readers ko. Mwuah! 💙

CHAPTER 14

Chapter 14: HACIENDA DE LA CERDA

Nagising ako nang may maramdaman akong malambot at mainit na bagay na gumagalaw sa ibabaw ng labi ko. His lips move sensually, urging me to move mine against his.

“Uhmm..”

I moaned when his tongue asked for entrance, so I parted my lips to welcome him. His tongue explore my mouth that made my moan louder. Nang mahalata niya sigurong gising na ako ay t’saka lang siya lumayo sa akin.

“Glad you’re finally awake, sleeping beauty,” he whisperd, deeply staring at my lips.

Bumaling ako sa labas ng sasakyan nang maramdaman ang pag-iinit ng akong mga pisngi dahil sa kaniya. I stumbled upon what I saw, sobrang dilim ng paligid at napapalibutan ang lugar ng mga puno. Gabi na ba? Nasaan kami?

Ganoon na lamang din ang gulat ko nang unti-unting bumukas ang malaking gate na kulay tanso sa aming unahan. Tumingala ako at nakita ang arko nito na may nakalagay na malalaking letra na Hacienda de la Cerda. May mga matataas na pader ang humaharang sa lupaing sakop nito.

Narinig ko ang maligayang pagbati ng mga taong nagbukas ng gate at tinanguhan lamang sila ni David. Medyo malubak ang daan papasok kaya’t napahawak ako sa seatbelt sa tapat ng aking dibdib.

Wala akong kahit isang ideya kung nasaan kami. Mabuti na lang at medyo naaninag ko ang paligid dahil sa liwanag na ibinibigay ng buwan. Nang sundan ko siya kanina palabas ng hospital ay dumeritso lang siya papasok ng sasakyan niya kaya ganoon na lang din ang ginawa ko. Tahimik lang kami sa buong biyahe hanggang sa nakatulog ako.

I was about to ask David where are we nang bigla siyang lumabas ng kotse. Hindi ko manlang namalayan na tumigil na pala ang sasakyan. He turned in my seat to open the door for me.

“Let’s go.” His voice is really cold. Bumaba ang tingin ko sa nakalahad niyang kamay.

Galit ba siya sa akin? Pero… bakit naman siya magagalit sa akin?

Napayuko ako at inabot na lamang ang kamay niyang nakalahad at lumabas ng kotse. Nang makalabas ako ay napa-tingin ako sa mga mata ni David. Sobrang lapit naming dalawa sa isat-isa. Nararamdaman ko nga ang bawat paghinga n’ya sa pisngi ko. Ang guwapo talaga ng lalaking ito. Kahit saan ka tumingin, lahat perpekto.

Bumaba ang tingin ko sa mga labi niya, and it seems like I got electrified. Bigla kong naramdaman ang bawat pagtibok ng puso ko. But… why? Ano’ng dahilan at bigla na lang lumakas ang pintig ng puso ko?

“Don’t look at me like that.” His expressionless eyes avoided my gaze.

Pumunta siya sa likod ng sasakyan at kinuha ang isang traveling bag mula doon.

“Where are we?” tanong ko habang pinapasadahan ng tingin ang isang classic old mansion sa aming harapan. Bakas ang Spanish Colonial architecture sa estruktura nito. Mayroon itong white stucco walls, red clay roof tiles at ginamitan ng heavy, rustic wood accents. May ilan ding twigs at branches na mukhang sinadya ang pagkakadikit sa pader nito.

Bumalik ang tingin ko kay David dahil sa hindi niya pagsagot sa akin. Akmang uulitin ko ang aking tanong nang makarinig ng mabibigat na yabag mula sa aking likuran.

“HYAH!”

Halos mapatalon ako sa gulat dahil sa sigaw na iyon. Mabilis akong umikot paharap upang malaman ang pinagmulan noon. My lips parted nang huminto sa aming unahan ang isang Odd-colored horse. I was in awe as I saw an irrupted stripe on its face.

“Whoah!” Umakayat ang tingin ko sa lalaking nagsalita na nakasakay sa kabayo. His eyes widened as he looked at David’s direction as an ‘O’ shape formed his lips. “Hindi ko inaasahan ang pagbisita niyo ng ganitong oras; madaling araw na. Especialmente y tú, prima, y llevando una niña.” He smirked on his last words.

Bahagyang napalingon ako kay David sapagkat hindi ko naintindihan ang huling sinabi ng lalaki. Tunog espanyol ito, he has a good pronunciation which also amazes me. Maliksi siyang bumaba mula sa pagkakasangkla sa kabayo.

“Oh, shut up,” Mr. Radcliffe lazily talked. “Kailangan ko pa bang sabihin sa ’yo ang lahat, Señor Don de la Cerda?”

The other man laughed. “Come on, I’m not abuelo to be called that. Pasensya na’t sadyang nagulat lang ako sa biglaan mong pagbisita. Ang tagal na din kasi kitang hindi nakita!”

Ibinuka ng lalaki ang braso at lumapit kay David upang yakapin ito ng mahigpit. Tinapik naman ni Mr. Radcliffe ang likod ng lalaki.

“Madilim pa, ah. Or have you just come home?” David asked nang maghiwalay sila sa yaakap.

“Oo. Kakatapos ko lang mag-patrol kasama ang mag-amang Dimayuga,” he shrugged his shoulders.

Matamis na ngumiti ang lalaki ng mapunta sa akin ang paningin niya. Humakbang siya ng tatlo palapit sa amin hanggang sa makatapat ko siya. He stood at a tall height of six feet. Nakabukas ang tatlong buttons ng checkered blue polo niya na naka-tucked in sa tight blue jeans niya. Sa palagay ko ay nakadagdag din sa appeal niya ang pagiging mestizo.

His almost black hair swayed nang tanggalin niya mula sa kanyang ulo ang cowboy hat niya at inilapit iyon sa dibdib bago bahagyang yumuko sa akin.

“Kumusta? I’m Maximiliano de la Cerde. Liano na lang,” pagpapakilala niya sa akin as he offered his hand. He looks very friendly that even his almond-shaped eyes are smiling.

“She’s Aisha,” si Mr. Radcliffe na ang sumagot para sa akin. Napatingin ako sa aking balikat ng mamahinga doon ang braso niya. Ngumiti na lang ako kay Liano nang ibaba niya ang sariling kamay.

“¿Tu mujer?” Liano said chuckling. Patagilid na isinabit sa kanyang leeg ang cowboy hat niya. “Maganda siya kaya’t hindi na nakakapagtaka.”

“Where’s Lucia and Kuya Thiago?” David asked, tilting his head and glaring at other man.

Malakas na humalakhak si Liano. My brows furrowed because I can’t relate to what they are talking about. Ano ba ang pinag-uusapan ng dalawang ito?

“Nasa Espanya si Lucia kasama ang Mamá at Papà. Samantalang ang Kuya Thiago naman ay nasa kabilang Hacienda,” makahulugang sagot ni Liano.

“Kabilang Hacienda? Sa mga Terrazas? Nang ganitong oras?” sunod-sunod na tanong ni David as his forehead knitted. Tila gulong-gulo sa narinig na sagot ni Liano.

“Oo, Kuya. Tatlong kabayo na kasi sa Hacienda ang namatay ngayon sa loob lamang ng isang linggo. Sigurado kaming malulusog ang mga kabayo sapagkat madalas na bumibisita ang sa rancho ang Doktor ng mga kabayo kaya’t wala kaming makitang dahilan kung bakit sila nangamatay. Iniisip tuloy ng ibang mga trabahador dito na baka may kinalaman dito ang matagal ng alitan ng dalawang pamilya. Kalat na din kasi sa buong lugar na kami lamang ni Kuya Thiago ang natirang de la Cerda ngayon dito,” pagkukuwento ni Liano at bahagyang tumigas ang panga. “Kay Kuya Thiago ipinagkatiwala nina Abuelo ang buong Hacienda de la Cerda kaya’t naiintindihan ko ang matindi niyang pagkabahala sa nangyari. Hay, subukan lang talaga ng mga Terrazas na ’yon.” He tsk-ed. Malakas siyang huminga upang itaboy ang masamang awra na kaninang nabubuo sa kanya. “Halina at pumasok na tayo. Madilim pa dito sa labas at madami pang mga insekto dito. Sa loob na lang natin ituloy ang kuwentuhan.”

Pagkabukas pa lang ng kahoy na pinto ay napanganga na agad ako sa sobrang pagkamangha. Bakas talaga ang Spanish Colonial sa bawat sulok ng bahay. Brentwood pa ang ginamit nila bilang kahoy. Malalaki din ang bintana at nila na hugis arko dahilan upang makita mula sa loob ang liwanag na nagmumula sa buwan. They really kept the traditional Spanish touches of the home’s exterior, but made the interior tranquil, light and airy.

Sinamahan kami ni Liano na kumain dahil hindi pa kami kumakain ni David ng kahit ano mula sa mahabang biyahe. Ang sarap nang pagkakaluto ng Albondigas nila at ng Gazpacho soup na ngayon ko lang natikman. Sumabay na ding kumain sa amin ang mag-amang vanquero na kasama mag-patrol ni Liano at ilan pang mga trabahador nang sabihin ng mga ito na hindi pa sila kumakain nang tanungin sila ni Liano. Natuwa naman ako kay Liano because even though he’s one of the son of the landowner, he still got along well with the workers and treated them as friends.

My eyes almost popped out when I found out that Liano and I were at the same age. Ang mature kasi ng itusra nito because of his strong features at sa paraan ng pagkakatayo ay aakalain mong marami ng napatunayan sa buhay. Nagulat din ako ng malaman na magpinsan sila ni David dahil magkapatid ang mga nanay nila. Sobrang magkaiba kasi sila mukha at walang makikitang pagkakapareho. Mukhang Amerikano si David habang si Liano naman ay bakas ang dugong Espanyol.

Pagkatapos naming kumaing dalawa ni David ay inihatid ako ng isa sa mga kasambahay nila Liano na si Manang Tess sa ikalawang palapag upang magtungo sa silid na tutuluyan namin ni David. Medyo nag-alala ako ng magpaiwan sa akin si David para makipagkuwentuhan kay Liano dahil malapit ng sumilip ang araw at hindi pa din siya natutulog.

The interiors of the bedroom is stunning with its white painted walls because of its golden white and minimal style. Ang akala ko ay hindi agad ako makakatulog dahil natulog naman ako buong biyahe ngunit ng mahiga ako sa kama ay agad akong nilamon ng kadilaman.

Tatlo at kalahating oras din ang itinagal ng tulog ko bago ako nagising dahil sa sunod-sunod na pag-tilaok ng mga manok. Nang imulat ko ang aking mga mata ay agad kong nabungaran ang mukha ni David sa mismong harap ko. Hindi din agad ako nakabangon mula sa pagkakahiga dahil sa bigat ng braso niyang nakapaikot sa akin. Sobrang himbing ng tulog niya na halos hindi siya nagising sa ilang beses kong subok na buhatin ang braso niya at itulak siya palayo sa akin para lang makabangon ako.

Hindi ko napigilang ang titigan at kabisaduhin ang buong mukha niya. Ang guwapo niya talaga. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya pa akong bayaran upang sumiping sa kanya kung maari niya namang makuha ang kahit na sinong babae sa simpleng pag-ngiti niya lang.

“Magandang umaga po, Ma’am.”

Iyon ang sinalubong sa akin ni Manang Tessa pagkababa ko pa lamang sa unang palapag. Malumanay ang boses nito at parang hindi marunong magalit. Sinamahan niya akong kumain ng umagahan at ipinakilala pa sa ibang mga kasambahay ng mansyon. Palakaibigan ang lahat kaya’t hindi ako nakaramdam ng pagkailang kahit kakikilala ko pa lang sa kanila. Iniwan ako nina Manang Tess sa may living room pagkatapos ng ilang minuto. Naiintindihan ko naman iyon dahil alam kong madami pa din silang ibang kailangang gawin na trabaho.

Nalaman kong maaaga pala talagang gumigising ang mga tao sa Hacienda upang gawin ang mga naka-atas sa kanilang trabaho sa Hacienda. Nakatayo ako sa may pintuan habang pinapanood si Liano na may higit sa apat na mga tauhang masinsinang kinakausap. Hindi gaya ng unang kita ko sa kanya ay seryuso ang ipinapakita niyang mukha sa tauhan dahil mukhang seryuso din ang kanilang pinag-uusapan.

“So, you’re my cousin’s new girl, huh?”

Muntik na akong mapatalon sa gulat ng biglang may magsalita sa aking likuran. Halos mapasinghap naman ako nang maharap ang isang lalaking wari ko ay mas matangkad pa ng ilang pulgada at mas malaki pa ng bahagya ang katawan kaysa kay Mr. Radcliffe.

“H-Ha?” tanging nasambit ko.

“I’m Thiago, nakakatandang kapatid ako ni Liano,” he said on his monotone voice and offered his hand. Nakikita ko ang resemblance nila bilang magkapatid ni Liano. Ngunit mukhang gaya ni David ay palagi din itong seryuso at bihirang magpakita ng emosyon.

“Aisha po.” Tinanggap ko ang kamay niya kahit hindi naman siya mukhang masaya na makilala ako at pilit na nagbigay ng genuine na ngiti. He really looks intimidating.

“Nice to meet you,” he slightly nodded his head.

Wala sa sariling gumapang ang tingin ko sa braso niyang halos niyayakap na ng polong suot sa laki ng kanyang muscle. Halatang palagi itong nagbubuhat ng mabibigat na bagay.

Agad akong pinamulahan ng mukha dahil nang mag-angat ako ng tingin sa kanya ay bahagyang naka-angat ang sulok ng kanyang labi, mukhang nahuli niya akong nakatingin sa braso niya.

“Inumaga ka ata sa Hacienda ng mga Terrazas, pinsan.”

Sabay kaming napalingon ni Thiago nang magsalita si David na kabababa pa lamang ng hagdan.

“Mukhang naging madaldal na naman ang kapatid ko habang wala ako,” nakangising sagot naman ni Kuya Thiago at napa-iling.

Muli akong pinamulahan nang lumapit sa akin si Mr. Radcliffe at patakan ng magaang halik sa labi sa mismong harap ni Kuya Thiago.

“How’s your sleep? Did you ate breakfast already?” David asked, he even tucked some strands of my hair behind my ear.

“M-maganda naman ang tulog ko… A-at oo, kumain na ako,” I stuttered.

“Joder, hermano, realmente pareces tan enamorado,” Thiago talked in spanish as the end of his lips lifted up.

“Do you want us to talk about why you decided to come home just now? You may also want to tell us where you actually slept last night,” makahulugang saad ni David.

Biglang sumeryuso ang mukha ni Kuya Thiago at tumikhim. David smirked and tilted his head. Hindi na din nagawa pang sumagot ni Kuya Thiago kay David dahil tinawag na siya ni Liano upang sumali sa seryusong usapan ng mga ito.

Hindi ko napigilan ang mapangiti ng makita ang sarili sa salamin. Nakasuot ako ng blue denim jeans, red-striped button-down shirt and rolled its sleeved on my elbows, western style cowboy hot and a pair of cowboy boots. I glanced at David who’s watching me with his tantalizing eyes. Nakasuot siya ng leather boots with a stacked leather heel, slip on jeans, and a long sleeved button down shirt with a brown cowboy hat on his head. He looks rugged. Ibang-iba ang porma niya ngayon kaysa sa nakasanayan kong suit and tie niya. But either way, he still looks handsome.

Halatang hindi talaga niya pinaghandaan ang pagpunta namin ditong dalawa dahil ito pala ang laman ng traveling bag na dala-dala niya.

“Bagay ba?” I jokingly strike a pose.

The end of his lips lift up. Napaiwas ako ng tingin ng lumakad siya papalapit sa akin at hawakan ang aking magkabilang baywang. Humawak ako sa kamay niyang nakahawak sa akin nang makaramdam ng kaunting kaba dahil sa paninitig niya.

“Of course. You really look like a cowgirl,” he stated and his eyes darkened. He licked the frame of his lips before he added, “I wonder if you can ride me good.”

My brows furrowed at what he said. Hindi ko agad nakuha ang ibig niyang sabihin but my eyes immediately widened and my cheeks heated as soon as I realized what he meant. Wala sa sariling nahampas ko ang braso niya sa pagkabigla.

He sofly chuckled at my reaction that stunned me. Naningkit ng kaunti ang kanyang mata dahil sa genuine niyang pagtawa. Mukhang maging siya ay nagulat sa naging reaksyon niya kaya’t tumikhim siya at bumalik sa dating ekspresyon ang mukha. Lumayo na siya sa akin at naunang maglakad palabas.

Hindi ko napigilan ang mga mata kong maglakabay sa nakatalikod niyang katawan. I don’t know but the way he walks looks sexy. Maybe it was the way his jeans hugged his butt? Or it is the way his shoulder slowly sway?

Napailing na lang ako. My, gosh, Aisha! Kailan ka pa ba natutong mag-isip ng ganyan!?

Wala ang magkapatid na de la Cerda sa mansyon dahil nagtungo ang dalawa sa rancho upang bisitahin at kausapin ang mga tauhan doon tungkol sa mga biglaang pagkakasakit ng mga kabayo nila. Ngunit bago sila umalis ay nagpaalam muna si David na kung maaring humiram ng kabayo upang magtungo sa kabilang bundok. Pumayag naman ang magkapatid dahil ligtas naman daw doon. Hindi ko lang maintindihan kung ano’ng mayroon doon sapagkat may ibang kislap ang mga mata nila at bakas ang pagkalibang kay Mr. Radcliffe ng tanungin niya iyon.

Labis ang pagkamangha ko nang sundan ko si David sa loob ng kwadra ng mga kabayo malapit sa mansyon. May walong stall na naglalaman ng mga kabayo ang kwadra. Ito ang mga kabayong personal na ginagamit ng pamilya de la Cerda kaya nakahiwalay ang mga ito sa iba.

My lips parted ng madaanan namin ang isang puting kabayo. Puti lang ang kulay nito na halos magkulay silver na siyang nakapagpamangha sa akin. Nilapitan ko siya at maingat na hinaplos ang puting buhok sa noo nito. It was smooth and soft.

“She’s Silver,” nakangiting saad ni Kuya Ric, ang nag-aalaga sa mga personal na kabayo ng mga Juárez. “Kabayo iyan ni Ma’am Luciana. Siya po ba ang nais niyong sakyan?”

Nagliwanag ang mga mata ko at nakaramdam ng excitement sa kaisipang maari ko siyang sakyan. Ngunit agad ding natapos iyon ng magsalita si Mr. Radcliffe.

“No, she will ride with me. Hindi siya marunong sumakay sa kabayo.”

Napanguso ako nang maisip na tama siya. Hindi nga pala ako marunong sumakay ng kabayo. Baka mahulog lang ako at mabalian pa.

“We will use Tito JD’s horse. Where’s Thunder?” David asked.

Tumango naman si Kuya Ric sa tanong ni David at naglakad palapit sa ika-pitong stall. Binuksan ni Kuya Ric ang lock nito at marahang hinila palabas ang kulay chestnut na kabayo na mayroong faint star na puting marka sa noo.

Masigla namang lumabas si Thunder mula sa stall at bahagyang tumaas pa ang mga paa. Maagap naman siyang pinakalma ni Kuya Ric at maingat na hinaplos ito. Inayos na din niya ang saddle at renda na ipinasuot sa kabayo.

Nag-presinta si Kuya Ric na tulungan ako sa pagsampa sa kabayo ngunit agad siyang pinutol ni Mr. Radcliffe. Saglit akong napasinghap nang alalayan ako ni David sa pagsakay sa kabayo. Hinawakan niya ang baywang ko upang itaas and felt his hand pressed against my butt to push me up. Hindi ko na nagawang mag-react pa dahil mabilis siyang sumampa kay Thunder at pumwesto sa aking likudan.

David tugged the reins, hudyat para lumakad na ang kabayo. Napalunok ako dahil sa pagkakakulong sa akin ng malalaking braso niya to secure me. Ramdam ko ang bawat pagtama ng likod ko sa kanyang dibdib sa bawat hakbang ni Thunder at ang bawat paghinga niya sa aking batok at sa likod ng aking tainga. I clutched at the saddle and bit my lower lip. Pakiramdam ko ay gusto ko na lang siyang biglang halikan. I breathe in.

Mabuti na lang at nalipat sa iba ang atensyon ko mula sa kanya. Sumunod ang leeg ko sa tatlong maliliit na truck na sumalubong sa amin dahil halos magkulay ginto na ito sa dalang mga corns na pumuno dito. Lalo akong namangha sa sobrang laking lupain at hectares ng corn field. Napangiti ako nang madaanan din namin ang dalawang vaquero na in-assist ang mga bakang kumakain sa kapatagan.

Bumaling ako sa bundok na aming pupuntahan nang malagpasan na namin ang mga baka. Ano ba ang mayroon doon at nais na pumunta doon ni David?

CHAPTER 15

WARNING!

Mature Content.

Chapter 15: MAD AND JEALOUS

He glanced at me before he continued to walk. He keeps on glancing at me from time to time, checking if I’m still following him. Nauuna siya sa akin ng ilang hakbang sa paglakad dahil pinapatag niya ang matataas na damo gamit ang kahoy na napulot niya kung saan. Iniwan namin si Thunder at itinali sa isang malaking puno upang hindi siya magpunta sa kung saan. Hindi ko alam ano’ng dahilan kasi hindi naman iyon ipinaliwanaga ni David nang tanungin ko siya.

Nakayuko lang ako habang naglalakad at sinusundan ang mga bawat hakbang ni David para hindi ako maligaw o matapilok. Hindi ko halos napansin na magkasabay na pala kaming maglakad ni David. Halatang matagal-tagal na din ng may huling tao ang pumunta dito. Mabuti na lang talaga at parehas kaming naka-jeans at long sleeve sapagkat may ilang matataas kaming damo na nadaan at may ibang magaspang at matinik na alam kong nakakasugat.

“Matagal pa ba?” Maya-maya ay tanong ko nang hindi binabalingan ng tingin ang lalaki at panay ang tingin sa paligid. I was worried about the possibility that we might encounter a snake or even any wild animals.

“We’re already there,” I heard him answered.

Gulat akong napatingin kay Mr. Radcliffe nang bigla niyang hawakan ang kanang kamay ko. Ngunit nanatiling nakatutok ang kanyang tingin sa aming dinadaanan. Napangiti na lang ako sa hindi ko malamang kadahilanan.

Hindi rin nagtagal ay nakarating na kami sa aming destinasyon. My lips parted and my eyes widened as I gawked at the sight of the beautiful waterfalls. May magkakaibang hugis at laki ng mga bato nakakalat sa buong paligid. The water is clear and the hue’s in between of green and blue. It has, I think, an impressive 120-foot cascades that makes for the perfect looping day hike excursion.

“Wow, ang ganda!” I let go of David’s grip and ran closer to the falls. I carefully took off the boots I was wearing. Parang bata na idinikit ko muna ang dulo ng daliri ko ng paa bago tuluyang gumawa ng hakbang. Muntik na akong mapatili dahil hindi ko inaasahan na malamig ang tubig. Mataas kasi ang sikat ng araw kaya’t akala ko ay magiging maligamgam ito.

“Ang ganda ng tubig, ang linaw at linis!” Natutuwang sambit ko bago tumapak sa mga malalaking bato sa ilalim ng tubig. Kahit na ano kasing hakbang ang gawin ko ay hindi lumalabo ang tubig. Ibinaba naman ni David ang maliit na dalang bag, na may lamang mga pagkain, tuwalya, at mga damit namin, sa damuhan habang tahimik akong pinapanood.

My forehead frowned slightly as I stared at the opposite direction of the falls. There seems to be a hole between the waters.

“Wait.. Is that a cave?” Namamanghang itinuro ko iyon bago nilingon si David.

“Yes.” Tumango siya dahilan para mapapalakpak ako sa tuwa. “And if you want, we can go there.”

“I would love to!” Masayang tugon ko ng mapansin ang mga hakbang niya palapit sa aking puwesto.

Nanlaki ang mga mata ko at namangha sa mga rock formations hindi kalayuan sa akin. Maingat na naglakad ako papalapit doon.

“Do you know who discovered this place? Anong kuwento nito? May mga alamat ba ’to?” I curiously asked. I heard David chuckled that secretly made me pout.

“When I am still a kid, I love hiking and adventures. Me and my cousins, we are the one who discovered this place. We named this as Romina Falls after Kuya Thiago’s childhood crush. We were always here on weekends and every day on vacation, “ he answered.

I nodded, a little amazed about the falls discovery. And his cousins? I remember the a named Alden who helped me to find David’s office. He said the he is his cousin.

“Careful,” rinig kong saad ni Mr. Radcliffe ng mapansin ang sinusubukan kong gawing paglapit sa mga malalaking bato.

“Kasama niyo din si Alden?”

I turn to David’s direction when I heard hin grunted. My brows furrowed.

“How did you know him?” his tone sounds dark.

I was taken a back. May mali ba sa sinabi ko? Wala naman, ’di ba?

“Na-nakilala ko siya nang pumunta ako sa of-office mo. B-bakit? Hindi ba totoo?” may pag-aalinlangan kong sagot. Para kasing nag-iba ang timpla ng mood niya nang mabanggit ko ang pangalan ng pinsan niya.

Lalong dumilim ang ekspresyon ng mukha niya habang nakatingin sa akin. His jaw tightened as his forehead knitted. Umawang na lamang ang labi ko sa gulat nang bigla niya na lang akong talikuran. My face became distorted. Now, what is his problem?

“David!”

Tawag ko sa pangalan niya ngunit hindi ako niya ako pinansin. Napailing ako’t nilibot ko ang ng tingin ang buong paligid. Natigil ang mga mata ko sa aking inaapakang medyo may kalakihang bato at gumapang patungo sa deriksyon kung saan bahagya na akong nakatingala. I quickly made a plan in my mind. Kahit na may pagaalinlangan ay pumunta ako sa pinaka-mataas na bato. Dahan-dahan ang bawat hakbang ko dahil sa mga lumot ng bato na maaari kong ika-dulas. Nang makarating sa mataas-taas na bato ay muling humarap ako sa puwesto ni David. Siguradong malalim na ang tubig na babagsakan ko nito.

“DAVID!”

Malakas na tawag ko upang makuha ang atensyon niya. Nakita ko mula sa aming distansya ang bahagyang panlalaki ng mga mata ni David nang makita ako mula sa aking kinatatayuan.

“What the fuck are you doing in there?!” sigaw ni David. Wala sa sariling napangiti ako ng makarinig ng takot sa boses nito. “Can you slowly walk back here? Delikado diyan, baka mahulog ka!”

Nawala na ang pagkakakunot ng noo niya at unti-unting nabahiran ng hindi maipaliwanag na ekspresyon sa kanyang mukha. Simulyap ako sa tubig na nasa baba. Medyo maatas na ang puwesto kaya’t sigurado akong malalim iyon. “Did I already told you that I don’t know how to swim?”.

“What the fuck?!”

His cursing voice is the last thing I heard before I slowly closed my eyes and jump off of the water. Ramdam ko ang malakas na impact ng pagbagsak ko sa tubig sa aking katawan. Nang lumubog na ako ay naramdaman ko ang mabilis na pagdaloy ng lamig sa aking katawan. I know what I did was careless but I know David… I trust him. Alam kong ililigtas niya ako. Ililigtas niya ako.

Pero bakit wala pa siya?

Mali ba ang desiyon ko?

I was about to panic because I am almost loosing my breath when I felt a strong arms wrapped around my body. Ramdam ko ang pag-angat ng aking katawan mula sa tubig. I gasped. Agad akong kumuha ng maraming hangin nang makaahon ako.

Lumangoy si David gamit ang isa niyang kamay dahil mahigpit na nakayakap sa akin ang isa pa. I was still gasping for breath when he lifted my body to sit on the boulder. Umakyat siya sa katabi ko at tinulungan akong makatayo. Mahigpit na napayakap ako kay David ng muntik na akong madulas dahil sa malakas na pagragasa ng tubig sa aming paanan.

“Fuck! Fuck! Fuck!” rinig kong paulit-ulit na mura ni David habang mabilis na tumataas-baba ang kanyang dibdib. Yumakap siya sa aking baywang ng mahigpit ngunit wala na sa kanya ang atensyon ko.

My lips formed a little ‘o’ because of the amazement as my eyes surveyed around. Wow! We are inside the cave! This is so amazing!

Mabilis akong kumalas kay David at nilampasan siya upang ilibot ang mga mata sa buong paligid. Hindi ko akalain na mas maganda pala itong waterfalls sa malapitan. Kitang-kita ko ang pagbagsak ng malinis na tubig sa mga batuhan at ang malakas na pag-agos nito pababa. May kadiliman ang paligid dahil sa maliliit na siwang lang ng mga tubig nagmumula ang source of light pero hindi noon maitatago ang taglay na kagandahan nito. Nagrereflect ang tubig sa batong pader at ginagaya ang pagwave nito, mayroon ding iba’t ibang rock formations dito, at maliliit na butas ng tubig sa loob na parang jacuzzi at mukhang masarap lubugan. I feel like I was in a movie with David.

“Do you know what you are doing ?! Ha? You almost died! Why did you think to do that, huh? Tell me!”

Natigil ako sa pagpuri sa paligid ng marinig ang pagdagundong ng boses ni David sa loob ng kuweba. Marahang nilingon ko ang lalaki at naiilang na ngumiti. Madilim ang anyo niya na parang kahit na ano’ng sabihin ko ay magagalit pa din siya sa akin. I swallowed hard.

“K-kumalma ka nga, David. Buhay pa naman ako, oh. T’saka alam ko namang hindi mo ako papabayaan. Ililigtas mo ako.”

“What if not? What if I also can’t swim? What if you drowned, huh?! What will happen to you? Aisha… next time … please, don’t be so careless. Think about the consequences of your actions!”

“Then sabihin mo sa akin kung bakit bigla ka na lang hindi namamansin without letting me know your reason.”

Tumuwid ako ng pagkakatayo at isang beses na humakbang papalapit sa kanya. His breathing became heavy.

“I am not mad at you, okay?” he answered. But the way his jaw clenched and glare at me says the otherwise.

“That doesn’t answer my question,” I commented.

I just want to know his reason. I want to understand him. Not only that, but I don’t know why, but there is a feeling inside me that wants to know things about him, that wants to get to know him better. Back then, when I looked into his eyes I could see no expression, it was always blank and cold. But now, I can see an undeniable frustrations in his eyes. He seemed to have a hard time explaining himself.

Mariin ang pagkakapikit na tumingala si David as he rest his both of his hands on his waist. He took a couple of sighs like he was somewhat controlling himself. Panandaliang tumahimk ang paligid, at ang tanging maririnig mo lang ay ang paglagaslas ng tubig at mahinang pagpatak ng tubig mula sa ceiling ng kuweba patungo sa maliliit na kumpol ng tubig sa sahig.

I felt my heartbeat race when he slowly opened his eyes, and greeted me with a burning desire in it. At sa halip na mangamba ay para itong baga na nagpasiklab at nagbigay init sa aking katawan.

Marahang lumapit si David sa akin. My breathing hitched. I immediately closed my eyes as his right hand cupped my face while the other one grabbed my waist. Napahawak ako sa dibdib niya dahil sa pagkabigla.

“Remember when I told you that I own you and I don’t like sharing what’s mine?” Hearing his baritone voice never failed to make me shiver.

I gulped as I felt his hand starts to roam on my back. Halos manginig ako sa sobrang panlalambot habang pinapakiramdaman ko ang bawat pagtama ng hininga niya sa aking leeg.

“Hmm?”

My eyes followed the way he licked the frame of his lips. A soft moan suddenly escaped from my lips when he gently massage my hips.

Oh God! Mariin akong napapikit at pilit na tumango. Hindi ko mapigilang kagatin ang sarili kong labi dahil sa biglaang pagkalat ng init sa aking katawan at pangangailangan sa gitnang bahagi ng katawan ko.

“I mean it, so please…”

Bahagyang umawang ang mga labi ko ng hapitin niya pa lalo ako palapit sa kanya at ng tila numunipis ang hangin sa pagitan naming dalawa. Dikit na dikit ang katawan namin na halos pati ang hangin ay hindi na makasingit. At kahit na parehong basa ang mga suot namin ay hindi iyon naging hadlang upang maramdam ko ang init na hatid ng kanyang katawan. And what he said next makes my whole body burn on his heat.

“Stop making me mad and jealous, because you don’t want to know what this beast inside my pants can do to you.”

Stop making him mad and jealous? Pero wala naman akong matandaan na pagkakataon na ginawa ko iyon sa kanya. It’s must be unintentional, right? At bakit naman magseselos? Does he even mean his own words?

My nipples hardened as David pressed me harder against his strong chest, like our closeness was still not enough for him.

“I- I want to know…” I stammered while trying to fight his dark stare. I licked my dry lips before I finally whispered, “Baby.”

His lips twisted. Mas nagliyab ang panganib at pagnanasa sa kanyang mga mata. He lifted me up and wrapped my legs around his waist. Mahigpit akong napakapit sa balikat niya upang suportahan ang aking sarili. Hinawakan niya ang aking batok upang mariin akong halikan. I moaned when he sucked my lower lip before inserting his tongue inside my mouth.

He grabbed one of my breasts and gently squeeze it. I put my arms around his nape and pulled him closer to me as his lips slowly trail down on my neck and hardly sucked my skin that surely will leave a mark.

A soft-loud moan escaped my lips when he soundly nippped the skin between my collar bones. He didn’t stop from kissing me for a moment even though he was already walking. Napapikit ako sa sarap ng pakiramdam ng tunog ng mahihinang patak ng tubig at sa mga halik niya. Inupo ako ni David sa may kalakihang bato. He undressed me, unhooked my brassiere, and I helped him remove my jeans from me. And I just let him threw all my garments everywhere.

He stared at my breast with lust playing on his eyes. He held my boobs with both of his hands and pressed them together. He leaned on them and use the tip of his tongue to lick my nipples while looking at me to watch my reaction.

“Oohh-God!” I moaned, completely hypnotized by what he is doing to me. He playfully bit one of my nipples, making me moan louder.

Hindi ko napigilan ang kamay kong gumapang sa buhok niya at sumabunot doon. Idniin ko pa lalo ang mukha niya sa aking dibdib.

“I really love these babies,” he whispered huskily. He started to taking of his shirt and proceed with the rest of his clothes until he’s already naked.

He smiled when he caught me drooling over his glorious manhood. He came down to me again and his lips immediately met mine again. I kissed him desperately as he started rubbing his hardness against my thighs. He angled his face to the right but it was moving to pull on the left along with the kisses he’s giving.

Our lips only parted when I was already out of breath. We were both breathing heavily when I felt the tip of his manhood on my entry even my undie’s on. I have no words to describe how good it feels. I held his face using both of my hands.

“Can… I try to make you happy?” I asked slowly and eyes are dreamy.

He gave me a sweet smile like he understand what I mean. He tilted his head to give me a soft kiss.

“Are you sure?” he assured.

I cleared my throat. “I- I just want to… touch you.” My face reddened.

He nodded as his lips twitched. “Okay, you are free to do whatever you want. I am all yours, Aisha.”

My eyes burned with desire because of his rough but enticing mention of my name. Tumayo ako sa pagkakaupo ko at siya ang pumalit doon. Pagkapuwesto ko pa lamang sa gitna ng mga hita niya ay walang kagatol-gatol kong hinawakan ang pagkalalaki niya pagkatapos ay marahang sinakal ang napakalaki niya at gumawa ng taas-baba na kilos ang kamay ko.

He immediately gasped at the feeling of my hand and tightly closed his eyes. Unti-unting namula ang kanyang mukha. Kitang-kita ko sa itsura niya na nag-e-enjoy siya sa ginagawa ko.

“Move it a little faster, Baby. Up down, up and down. Yeah, that’s it. Shit-agh!”

Pinagpatuloy ko lang ang ginawa ko pero habang tumatagal ay mas binibilisan ko ang pagkilos at mas sinasakal pa ang pagkalalaki niya. Bahagya pang umaangat ang balakang niya upang salubungin ang galaw ko. His eyes darkened with lust and unreadable emotion.

“Ooohh baby, I like it. Oohh-fuck!”

Animo’y hindi na mapakaling ungol ni David. Kumukuyom ang mga kamay niya na tila hindi alam kung saan hahawak upang kumuha ng lakas.

Napamura siya at tumingala. Hinahabol na ni David ang kaniyang hininga; ibig sabihin ay nagugustuhan talaga niya ang ginagawa ko sa kanya. Mas lalo tuloy akong ginanahan na pagbutihin pa ang aking ginagawa. Ang isang kamay ko ay gumapang sa balls niya at marahang menasahe ang mga iyon na lalong nakapagpa-ungol sa sa kanya.

Later on, when he was about to cum, he grabbed my hands from his manhood and stopped them. My lips parted at his sudden move. And before I could even ask kung bakit niya ako pinigilan ay pinahiga na niya ako at mabilis na pumatong sa akin.

Hindi na ako nakapag-apila sapagkat agad niyang sinimulang halikan ang leeg ko, pababa sa collarbone ko, hanggang umabot na siya sa ibabaw ng dibdib ko. I gasped when he suck one of my nipples.

“Aaahhh.”

Umangat ang katawan ko at sumunod sa kanya dahil masyado niyang hinihila ang nipple ko gamit abg ngipin niya dahil sa panggigigil. Mahinang itinulak ko na ang ulo ni David palayo sa aking dibdib nang makaramdam ng sakit mula doon. Fuck.

His head moves lower and lower until he was able to remove my last remaining piece from being bare. He spread my legs wider until his body fit between my thighs, and immediately dipped his face in my center. I took in a sharp breath.

“Oh-God! David! Aaahh…”

Napasabunot ako sa buhok niya dahil sa kanyang ginawa. Halos tumirik ang mga mata ko sa sobrang sarap ng ipinadadama niya sa akin. He is sucking my womanhood the way he is french kissing with my lips. At doon na s’ya mismo humihinga! Dahilan kaya’t nababaliw ako sa magkahalong kiliti at sensasyon. Nararamdaman kong malapit na ako as he trusted his tongue faster inside me.

“Ooohh… Ahmm,” I moaned when I reached my climax. I chewed my own lip when he cleaned my juice using his tongue, licking every drop of it.

Napasigaw na lang ako sa gulat sa bigla niyang pagpasok sa akin. Making me winced in so much pleasure. I just finished my first cum, wala ba talaga siyang balak na pagpahingahin muna ako?

He slowly moves his hips against mine. I could feel his whole being inside me, and it felt so good. He’s massive and thick that it didn’t fail to stretch my vagina hole even though we did it already.

“So tight, baby…” tila nahihirapang saad niya before he cursed.

Hinawakan niya ang baywang ko upang mas mapabilis ang paggalaw niya resulta ng sunod-sunod na pagtakas ng ungol mula sa akin. Nanginginig ang buong katawan ko sa tuwing maramdaman kong isinagad na niya ang buong pagkalalaki sa akin.

Bumaba ang ulo niya sa aking leeg at kumagat-kagat doon. Mahigpit akong napakapit sa balikat niya nang mas lalong bumilis ang kanyang pag-ulos sa akin. Napatingala ako kasabay ng mariin kong pagkagat sa sarili kong labi. Oh God, I’m so freaking close.

“Ahhhhh-” We both gasped in pleasure.

Naramdaman ko ang mainit at maligkit na likido na inilalabas niya na unti-unting pumupuno sa akin. Patuloy parin sya sa paggalaw sa loob ko nang umangat siya upang patakan ako ng halik sa aking noo habang patuloy paring dumadaloy ang mainit na likido mula sa amin pababa sa aking hita.

Parehas kaming naghahabol pa din ng hininga. He pushed me closer as he lies down beside me. Nakasangkla ang ibabang bahagi ng katawan ko sa kanya dahil hindi pa din niya hinuhugot ang kanyang pagkalalaki mula sa loob ko. I hugged him tight kahit na pawis na pawis kaming dalawa. I’m so tired.

“Did you like it?” he asked, his lips is on my forehead. I weakly nodded and smiled. “Me too, Baby. I wish I can be this close to you forever. “

🔹▪🔹

Ate Sky’s Note: Hello, everyone! Sorry if ngayon lang ulit ako nakapag-UD. Sobrang busy lang talaga. Sorry din sa mga nag-comment and message sa akin kasi hindi ako makapag-reply. Thank you for still supporting me and reading my story! 💙

CHAPTER 16

Chapter 16: GUILT

Nagising ako sa liwanag na tumatama sa mga mata ko. Marahang bumangon ako sa aking pagkakahiga at nagulat nang makitang nasa loob ako ng aking silid.

Dumako ang tingin ko sa puting polo shirt ni David na suot ko at sa cotton shorts na pangbaba ko. A smile immediately formed on my lips as I smelled the perfume he was using from his shirt. The perfume that David uses is truly addictive. David had dresses and women’s clothing for me but I really insisted on wearing this for unknown reason.

Paniguradong hindi na ako ginising ni David ng makatulog ako mula sa mahabang biyahe pauwi. I got out of bed and went to the bathroom to take a shower. Pagkatapos kong magbihis ay bumaba na ako. Naabutan ko ang dalawa kong kapatid na naghahanda na para pumasok.

Napatigil sa paglalakad si Nichol nang makita ako. Siguro ay napansin din iyon ni Mark kaya napatingin din siya sa aking deriksyon. Biglang sumama ang mukha ni Mark at sinimangutan ako.

Yumuko ako upang tingnan kung may mali ba sa suot ko ngunit wala naman. I was wearing faded ripped jeans, a loose white shirt and a white rubber shoes. Nagtatakang tiningnan ko si Nichol na nakatitig lang sa akin.

She rolled her eyes. “Don’t ask me.” Umikot siya patalikod sa akin bago niya tapikin ang balikat nang kakambal. “Mauuna na ako.”

Nang tuluyan nang makaalis si Nichol ay t’saka ako lumapit kay Mark. Tangkang aalis na din siya nang hawakan ko ang braso niya upang pigilan siya.

“Mark, okay ka lang ba?” marahang tanong ko.

“Opo, Ate,” nakayukong tugon niya. “Sige na po, aalis na din ako dahil baka ma-late na ako sa school. Kumain na din po si Mama at nagpapahinga na po ulit siya. May tinira na din kaming pagkain ni Nichol sa ’yo para hindi ka na magluto. Alam kasi naming pagod ka.”

My lips parted at his unexpected response. Pagkatapos niyang sabihin iyon ay pumihit na siya patalikod upang umalis Akmang pipigilan ko sana siyang umalis muli ngunit naisip ko na baka totoong male-late na siya kaya’t hiyaan ko na lang. Sa susunod ko na lang ulit siguro siya kakausapin.

Pumunta muna ako sa silid ni Mama upang silipin siya at kamustahin kung sakaling gising pa siya ngunit gaya ng sabi ni Mark ay naabutan ko si Mama na mahimbing na natutulog. Nakaramdam ako ng guilt dahil hindi ko siya nasamahan at naalalayan nang lumabas siya ng hospital gaya ng palagi kong sinasabi sa kanya noon habang pinapaalalahanan siyang magpagaling. I bit my lower as I felt a big lump on my throat.

Sinubukan ko namang kumbinsihin si David na bumalik agad kami ngunit hindi siya pumayag. Nagkaroon pa nga kami ng kaunting pagtatalo dahil doon. But he insisted and promised that Mama would be able to get out of the hospital safely and that someone would help her. He even hired a professional to take care of Mama while we are still away to assure me that she’ll be okay. Tuluyan lang akong napanatag nang hayaan din ako ni David na tawagan sina Mama at makipag-usap sa kanya habang nangyayari pagdi-discharge. Humingi ako ng tawad kay Mama because I wasn’t there for her but she said na okay lang at mag-enjoy akong kasama si David.

 

“WHAT?!”

Napapikit ako nang sabay na sumigaw sina Mia at Sydney sa aking harapan matapos kong ikuwento sa kanila ang tungkol sa naging deal namin ni David. Hindi ko alam kung tama ba o mali ang naging desisyon kong sabihin sa kanila dahil sa ipinapakita nilang reaksyon sa akin. Ang gusto ko kasi sana ay malaman ang opinion nila tungkol sa bagay na ito at para gumaan na din kahit kaunti ang pakiramdam ko. Hindi ako sanay na magtago ng mga bagay sa kanila, lalo na kay Mama. Kaya’t nitong mga nakaraang mga araw ay pakiramdam ko ay hindi na ako makahinga at para akong sinasakal unti-unti ng sarili kong mga salita.

“Alam kong nagulat kayo, but please, can you at least tone down your voice? Pinagtitinginan tayo,” mahinang pakiusap ko dahil may ilang mga estudyanteng kumakain ang tumitingin sa aming deriksyon. Pinili kong puwesto ang pinakadulo at wala ng masyadong tao dahil inaasahan ko na ganito nga ang magiging reaksyon nila.

“Don’t you fucking dare tell me na pumayag ka, AM,” mahina ngunit mariing wika ni Sydney habang seryusong nakatitig sa akin.

My lips parted because she sounded really mad and serious. Natahimik na lang ako. Paano ko ba sasabihin kay Sydney? Tiyak na lalo siyang magagalit sa akin dahil sa katangahan ko. Napapaisip tuloy ako kung tama ba ang naging deisyon kong sabihin ito sa kanila.

“Bakit hindi ka makapagsalita? Pumayag ka?” she gritted her teeth.

Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi bago marahang tumango. Narinig ko ang malakas na pagsinghap ng dalawa.

“Oh, my gosh! May nangyari na ba? Ilang beses na?” Tila excited na tanong ni Mia sa akin.

Sabay na nalaglag ang panga namin ni Sydney dahil sa naging reaksyon niya.

“Tanginang ’yan,” halos pabulong na bigkas ni Sydney habang pinapaypayan ang sarili gamit ang kanang kamay niya na tila pinapakalma ang sarili.

“Ano’ng feeling? Masherep?! Malaki ba? Is he mahaba? Is he good in bed? One of my feeling-era friend told me that she had a one night stand with him and said that he was really magaling in bed but I can’t just believe her kasi feeling ko she’s just exaggerating—Aw!”

Napatigil sa pagku-kwento si Mia nang bigla siyang batukan ni Sydney.

“Why did you do that!? You’re nakakasakit na talaga!”

“Ang bastos kasi ng bibig mo,” Sydney responded.

“Wow! Virgin ka pa, ’te? Kala mo naman ’to parang hindi pa nakakatikim ng titi.” Mia roller her eyes.

Nanlaki ang mga mata ni Sydney at bahagyang namula pa ang mga pisngi. She pointed her finger to Mia. “Bakit ikaw? Kung makapagsalita ka parang hindi na virgin. Bakit, nakatikim ka na ba ng titi?”

Agad namang umingos si Mia. “Oh, kayo na! Kayo ng dalawa ang nakatikim, ako na ang hindi! Ako na ’yong virgin, kayo na itong wasak. Sa inyo na ang korona, come on, take it!” Mia expressed with w hint of sarcasm. Ipinatong niya ang mga kamay sa ibabaw ng kanyang ulo na aktong may kinukuhang korona.

Ang akmang pagtawa ko ay biglang naudlot nang dumako kay Sydney ang mga mata ko. She still has this scowl on her face. Muli akong nagbaba ng tingin matapos ang ilang segundong paninitig niya.

“AM…” she called to get my attention. She took a heavy sighed when our eyes met again. “Hindi ka ba natatakot na baka mabuntis ka?”

Natigilan ako sa tanong niya. My lips tremble and I can’t seem to find words to answer her question. It’s like there’s a big lump stuck on my throat. Sa loob ng ilang araw na nagtalik kami ni David ay hindi manlang sumagi sa isip ko ang bagay na ito. Fear and dread began envading my mind as I can feel my heartbeat in my head.

“E-Ewan ko. H-Hindi n-naman siguro,” I speak with uncertainty.

“T’saka ano naman if she gets pregnant with Mr. Radcliffe’s child? She’s lucky kaya kung mabuntis siya because magiging guwapo o maganda ang magiging anak nila. Sure thing naman ang future because Mr. Radcliffe is damn rich as—fuck! Ouch!”

Agad na nalukot ang mukha ni Mia nang muli siyang binatukan ni Sydney. Her jaw clenched as she glared at Sydney and while holding onto her nape. Nakaramdam ako ng kaunting hiya nang pagtinginan na naman kami ng mga estudyante mula sa ibang table hindi kalayuan sa amin.

Mia grunted. “Aray ko na ha! Two points ka na sa ’kin, isang-isa na lang at gagantihan na talaga kita!”

Sydney ignored what she said and hissed. “Stop saying nonsense, Mia! Your words might get into AM’s head and affect her way of thinking. This things should be taken seriously!”

Mia crossed her arms on her chest. “Fine. I’ll stop,” she breathed.

“And you,” Sydney glanced at me. “Hindi ba talaga pumasok sa isip mo ang mga posibilidad na mangyari sa oras na pumayag ka sa deal na ’yan? Hindi ka manlang muna kumunsulta sa aming mga kaibigan mo o nagtanong kung ano’ng opinion namin. AM, alam kong kaibigan mo lang ako at wala akong karapatang diktahan ka, but I care for you. And I can’t accept the fact that you chose that decision and be a helter-skelter instead of accepting our help.”

“Sydney… I-I was desperate… that time… I can’t think of anything. Alam ko na ngayon na hindi ako nakapag-isip ng tama. All because I don’t want to loose my Mom.”

“And I can’t blame you for that. Nakilala kita na palaging inuuna ang ibang tao kaysa sarili mo, and that’s one of the great things about you. Pero sana naman inisip mo din ang sarili mo noong oras na iyon.” She took in a deep breath. “Paano kung hindi ka niya panagutan kapag nabuntis ka? I clearly understand want you went through, your pain, fear, because I also experienced that.  I’m not gonna lie, I’m so disappointed at you. Naiintindihan kong naging desperada ka para mailigtas ang buhay ni Tita Lories pero hindi ko inisip na magagawa mo ito, na hahantong ka sa ganito. At kapag nalaman ito ni Tita Lories, ano ang tingin mo’ng sasabihin niya sa ’yo? Tiyak na magagalit siya.”

“I-I know…” I ducked to hide my clouded features.

“Hindi ko ito sinasabi dahil hinuhusgahan kita, sinasabi ko ito dahil kaibigan kita at nag-aalala ako sa ’yo. Ayaw ko lang na balang araw ay may isang bata na iiyak dahil nalaman niyang bunga siya ng pagkakamali at wala kang magawa kung hindi ang sisihin ang sarili mo.”  A muscle in her jaw twitched.

Pinunasan ni Sydney ang bumagsak na luha sa mga mata niya bago tumayo. Walang imik na iniwan niya kaming dalawa ni Mia sa table habang nakasunod lang ang mga mata namin sa kanya. I bit my lower lip. I can’t help but to tear uo because of the heavy feeling inside my chest. Kung si Sydney na kaibigan ko ay sobrang disappointed na sa akin, ano pa kaya ang sasabihin sa akin ni Mama? Baka hindi na niya ako patawarin at itakwil na niya ako bilang anak niya.

Mia only forced a smiled as she slowly caress my back like she’s comforting me. I know that she’s not used to this because hindi naman kami nagkakaroon ng seryusong pagtatalo dahil puro lang kami asaran, so I already appreciate this gesture of her.   

  

Dumeritso agad ako sa NeoBar pagkatapos ng klase. Hindi ko sinasagot tuwing tumatawag sa akin si David dahil sariwa pa din sa aking isipan ang binitawang mga salita ni Sydney. Wala naman akong ibang makausap o masabihan ng problema at nararamdaman ko because Mia is not around. Maybe she has a date with someone, or her father asked her accompany him to a business gathering. Hindi din pumasok si Dominic dahil day off niya ngayon kaya wala talaga akong makausap. Mukhang napansin ni Jimuel ang pagiging matamlay ko so he asked me if I am alright. I just smiled at him and answered, “Yeah… just a little tired.”   Tapos na ako sa trabaho at nagiintay na lang ako ng masasakyan nang may isang itim na BMW ang biglang huminto sa aking harapan.   “Ano’ng… ginagawa mo dito?” I almost whispered as I stared at the man who step out from the car.

“Didn’t know that I’m prohibited to fetch you,” he grinned.

Mariin akong napakagat sa aking labi nang magsalubong ang aming mga mata. There’s a familiar glow on his eyes that made my heart pound out of my chest. Muling bumalik sa aking alaala ang mga salita ni Sydney dahilan upang matigilan ako.

Paano kung mabuntis nga ako? We never used any protection while having sex kaya hindi imposibleng mangyari iyon. Bakit hindi ko agad naisip ang bagay na ito? Ang tanga ko talaga!

Would David leave me if he found out that I was pregnant with his child? But I don’t think that he’s the kind of man who will run on his responsibility.

I glance around and refuse to making an eye contact with him. I can’t think straight and be rational because the glow on his eyes is melting every sense in me.

“H-Hindi naman. W-wala naman kasi tayong napag-usapan na pupunta ka dito ngayon,” I faked a cough.

His lips twisted into a smirk as he shoved his hands inside his trousers’ pocket. “Let me remind you, Baby, I am your boyfriend. And I own you. So, I don’t need any permission to pick you up or to visit you any time I want.”

Wala na akong nagawa nang ilapit niya ang kanyang mukha sa akin upang patakan ako ng halik. His lips is softly brushing against mine. Sobrang gaan ng paraan ng pagkakahalik niya sa akin na tila kapag pumikit ako ay maaari ko itong mapagkamalang hangin.

A slow gasp escaped my lips when I felt his arm possessively wrap around my waits that condradicts the way he’s kissing me. It was making my knees wobbly like jelly and panting for breath at the same time. Our movements was slow and gentle but i feel like it’s taking all my energy.

Bago pa ako tuluyang madala ng aking emosyon ay siya na ang kusang lumayo sa akin na hindi ko alam kung dapat ko bang ipagpasalamat o hindi. The corner of hia lips quirked up. He has this satisfied expression on his face like the kiss is what he’s been waiting for the entire day to happen.

“Come with me. I want to spend my night with you,” he whispered using his husky voice. And I feel frustrated for all of a sudden.

I check over my shoulder to avoid his gaze. “Puwede bang huwag na muna? I’m already tired and sleepy,” I reasoned.

“That’s fine. Let’s just sleep in my place,” he suggested instead, but I still shook my head in disapproval. His expression fell.

I chew on my lips. “Can you give this to me? I want to sleep alone tonight.”

“Oh.” His eyes narrowed. Disappointment was ivedent on his face, but he was still able to give me an understanding nod. “Okay. But let me drive you home.”

Marahang tumango na lang ako. “Okay.”

Pagkahatid pa lang sa akin ni David sa labas ng bahay ay mabilis na akong bumaba sa kanyang sasakyan. Hindi ko na hinayang bumaba siya dahil agad akong nagpaalam sa kanya at pumasok na sa loob. Hindi ko na kayang manatili ng matagal malapit sa kanya. I feel like my own guilt was eating me alive. Buong biyahe ay hindi ako makahinga ng maayos at panay ang sulyap sa paligid upang hindi mapatingin sa kanyang deriksyon.

Hindi ko gusto ang nabubuong emosyon sa loob ko. Hindi ko gusto ang pagwawala ng puso ko, at pagiging kalmado ng buong katawan at isip ko tuwing kasama ko siya. Hindi ko ito gusto dahil sa mga nabubuong katanungan at pagdududa sa isipan ko.

▪🔹▪

Ate Sky

Note

: Hello! Gusto ko lang po na pasalamatan ang lahat ng bagong followers at sa mga readers na nagko-comment. Maraming thank you po! Kahit hindi po ako nagre-reply sa mga comments niyo, please know that I appreciate it kahit pa emoji lang ’yan o simpleng ‘haha’. I hope you guys continue reading my story/ies and supporting me. Love you all! 💙

CHAPTER 17

WARNING!

Mature Content.

Chapter 17: RESPONSIBILITY

“Good Morning, Ma!” masiglang bati ko kay Mama nang maabutan ko siyang marahang naglalakad sa sala.  

It’s been 5 days since nakabalik si Mama sa bahay from the hospital. Masaya akong maabutang gising si Mama ngayong umaga sapagkat ilang araw ko na siyang hindi nakakausap tuwing umaga. Ngunit normal lang naman sa kalagayan niya ngayon ang matulog during the day. Her doctor said that it is a good idea to take a nap every day because getting enough sleep will help her  recover. I also remembered that her Doctor said that she should try to walk each day and walk a little more than she did the day before because walking boosts blood flow and helps prevent prevent pneumonia.

“Good morning din, anak,” Mama greeted as she turned to face me. “May luto na sa kusina. Kumain ka na.”

“Nagluto ka po?” I worriedly asked. Imbes na sumilip sa kusina ay naglakad ako papalapit sa kanya.

“Hindi, ano ka ba. Sina Nichol ang nagluto kanina. Itinuro ko lang sa kanila kung ano ang dapat na gawin,” she explained.

“Talaga po?” I gasped and glance sideways. “Nasan po sila?

“Maagang umalis ang dalawang iyon. Sinabi ko nga kanina na hintayin ka na ngunit mukhang nagmamadali na naman sila,” she inhaled.

Panandaliang bumagsak ang ekspresyon sa mukha ko dahil sa narinig. Ilang araw na silang ganito. Ayaw kong mag-isip ng kung ano tungkol sa mga kapatid ko ngunit nitong mga nakaraang araw ay pakiramdam ko talagang iniiwasan nila ako. Pero kahit anong isip ang gawin ko ay wala naman akong maisip na magandang dahilan para gawin nila iyon. Maybe totoong busy nga lang talaga sila.

Napatango na lang ako sa aking sarili.

“Magpahinga na po kayo kapag napagod kayong maglakad, okay? And avoid lifting heavy things. Huwag niyo pong pilitin ang sarili niyo sa kakagawa dahil baka po makasama lalo sa inyo,” I reminded her.

A warm smile appeared on her lips. “Oo, anak, hindi ko kakalimutan. Kahapon at noong isang araw mo pa sa akin sinasabi iyan.” She lowly chuckled.

I sighed. “Sorry. Gusto ko lang po talaga na maging okay na kayo.”

“Okay na ako, anak. Kaunting araw na lang at pahinga ay babalik na din ako sa normal,” she smiled. Her lips formed a circle as if she remembered something. “Si David nga pala, hindi ba siya paparito sa atin? Gusto ko ulit siyang makita at pasalamatan sa pagtulong sa atin, anak.”

I blinked for a couple of times and my lips parted as I can’t even utter a single word to answer her question. Paano ko nga ba ito sasagutin kung maging ako ay hindi ko din alam?   

 

Natigil ako sa malalim na pag-iisip nang biglang sumulpot si Mia sa aking harapan. She pouted her lips and tilted her head. Aktong sinusuri niya ang buong mukha ko mula sa kanyang puwesto.

“Bakit ka tulala diyan?” she curiously asked.

Anim na araw na ang nakalipas simula ng ihatid ako ni David sa bahay. Hindi ko alam pero sa loob ng mga araw na lumipas ay lagi kong natatagpuan ang sarili kong nakatulala lang sa kawalan. Hindi ko na muling nakita si David simula noon.

It’s just been six days pero pakiramdam ko sobrang tagal na non. Ganoon na ba siya ka-busy ang trabaho niya na kahit puntahan manlang ako upang kausapin ng ilang minuto ay hindi niya magawa? O baka naman ayaw na niya sa akin?  I don’t know why, but the thought of that makes my heart ache.

I just asked time to think, pero parang ang kalimutan ako ang ginagawa niya? I sighed.

“Akala ko ba may ka-date ka?” I also asked curiously. Kanina kasi ay nakita kong may kasayaw siyang lalaki. She said that he’s her type and maybe he can also be her first one night stand.

“Boring kasi siyang kausap kaya naisip ko na maybe boring din siya in bed,” she sulked.

Halos mabulunan ako sa sariling laway dahil sa sagot niya. Minsan talaga kung magsalita si Mia ay parang naranasan na niya ang iba’t ibang uri ng kamunduhan sa mundo.

“Kailangan mo ba talagang sabihin ’yan?” I winced.

“Why so maarte? Virgin ka pa ba, sis? Huwag ka nga d’yan dahil nawasak ka na.” Her eyes narrowed and hissed. “You’re so mdaya! Inunahan mo pa me na kumerengkeng. Ako pa-momol-momol lang then ikaw na-pop the cherry ka na—”

“Mia!” Pinagmulatan ko siya ng mga mata ’causing her to raise a brow.

She looked heavenward as she starts changing the topic. “So, ano ngang iniisip mo d’yan, girl?”

“W-wala naman akong iniisip,” tanggi ko at nag-iwas ng tingin.

“Ano’ng wala? You’re crazy!” she stated. Naglakad palapit at umupo sa stool na katabi ko. Kinuha ko ang tray na nakapatong sa counter sa tapat niya dahil baka masiko niya ito. “If you are still thinking of what Sydney said, forget it. Nagaalala lang siya sa ’yo kaya niya sinabi iyon. Nagaalala siya na baka sa huli ay masaktan ka o mag sisi ka sa naging desisyon mo, which is normal kasi mahalaga ka sa kanya at mahal ka niya.”

Ipinatong ni Mia ang hawak na shot glass sa counter at bumaling sa akin.  “I admit, she is somewhat right. What if mabuntis ka? What if hindi ka panagutan ni David? What if magalit si Tita Lories sa ’yo?”

I took a deep breath as my gaze went down. I can’t imagine Mama being mad at me. She’s one of the most important person in my life and the reason why I am still fighting against this harsh world, I just can’t imagine her being mad at me. Iwanan at talikuran na ako ng lahat, huwag lang siya.

“Pero alam mo ba kung ano ’yong bagay na sinabi ni Sydney na impossible mangyari?” she asked pero umiling lang ako. Binigyan niya ako ng tipid na ngiti bago niya kuhanin ang kanang kamay ko. “Iyon ay ang may isang batang iiyak dahil nalaman niyang bunga siya pagkakamali…”

I felt her softly squeeze my hand as my eyes glistened with tears. Mia’s soft voice is making me emotional. Nang muling bumuka ang mga labi niya upang magsalita ay naramdaman ko ang pagbigat ng dibdib ko.

“Alam ko kasing mamahalin mo siya kahit na ano’ng mangyari. Because even you, you already experienced how to grow up without a father by your side pero ipinaramdam ni Tita Lories sa ’yo, sa inyong magkakapatid na parang walang kulang. At naniniwala ako na ganoon din ang gagawin mo. Alam kong higit pa sa pagmamahal ng isang ama ang kaya mong ibigay, because that’s how big your heart is. And I know that even how much Tita Lories is disappointed and mad at you, she will still forgive you, and understand you dahil anak ka niya, mahal ka niya. At kahit baliktarin pa ang mundo, ang magulang ay mananatiling magulang. They will still love and guide their children no matter what. I believe that Tita Lories will help you to guide and love your child.”

Hindi ko alam na may luha na palang tumulo mula sa mga mata ko hanggang punasan iyon ni Mia. I don’t know if it’s her words or I am just being emotional.

“Piliin mo kung ano’ng makakapagpasaya sa ’yo, AM. Hindi mahalaga kung masaktan ka sa huli o kung ano ang sasabihin ng iba kasi hindi ka naman nila naiintindihan. You’ve been a good friend, a good daughter, sister and a person for all of your life, please reward yourself to be happy. Tama na ang pag-uuna sa iba,” Mia locked her eyes to mine and my eyes swam with tears. The corner of her lips lifted as she wipe my tears away. “Tanungin mo ang sarili mo, AM. Ano bang makakapagpasaya sa ’yo? Masaya ka ba ngayon?”

After saying those words ay tumayo na siya. She hugged me for a second before she ran through the crowd of people na nagkakagulo sa pagsasayaw hanggang sa hindi ko na siya makita.

Bahagya akong natawa ng mahina. I can’t believe na nakausap ko si Mia ng ganoon. Parang hindi siya ang kausap ko because never ko siyang nakausap ng seryuso. Madalas kasi ay tungkol sa kalaswaan ang sinasabi niya at laging nagbibiro that’s why I never expected na makakausap ko pala siya na gaya ng kanina.

Mabilis na natapos ang trabaho ng gabing iyon dahil day off ko bukas. I am curretntly waiting for a taxi when a familiar BMW stopped right in front of me. I gulped when a dazzling hot but messy haired man came out from the car. He looks tired, but he still manage to be handsome.

I don’t know how will I act in front of him matapos kong patayin at hindi sagutin ang text at mga tawag nito ng mga nakaraang araw. I don’t want to talk to him because I might break down and come to him kahit na wala pa ring kasagutan sa mga tanong nabubuo sa isip ko.

My lips parted when he just suddenly grabbed my hand to hug me. Magaan ang pagkakayakap niya sa akin, but I can still feel the heat coming from his body. Para akong isang babasaging bagay na maaaring masira oras na higpitan niya ang yakap sa akin. It felt so right that I almost wish that this scene will never end.

“I missed you,” he muttered over my ear.

Halos manayo ang lahat ng mga balahibo ko sa katawan nang marinig ang baritonong boses niya at maramdaman ang kanyang hinga sa aking balat. I felt my heartbeat fastened.

“Are you still busy? Can you come with me now?”  His voice was almost pleading.

Bumigat ang pakiramdam ko dahil sa sinabi niya. Lumayo ako ng kaunti sa kanya upang matingnan ng maayos ang kanyang mukha. Nakapatong ang mga kamay ko sa dibdib niya habang ang mga braso niya ay na nanatiling nakapaikot sa baywang ko.

Halatang pagod na pagod siya. Malaki ang eye bags at maitim ang ilalim ng mata. I wonder what did he do in the past days to make him look like this.

I felt guilty for ignoring him. He doesn’t deserve how I treated him. Wala siyang kasalanan dahil ginusto ko din ang nangyari sa amin. Ako ang nagdesiyon and he is just helping me, us.

Hindi ko na magawang tumanggi sa kanya kaya tumango ako. “Okay, I’ll come with you.” I bit my lower lip.

“Thank you, Baby.” Nabuo ang isang masayang ngiti sa pagod niyang mukha. I closed my eyes when I felt him kiss my forehead before holding my hand. He guided me and opened the door of his car for me.

Tahimik lang kaming dalawa ni David sa buong byahe. Pero ang kamay ko ay hindi na niya binitawan kahit na nagmamaneho siya. Sinubukan kong bawiin ang kamay ko mula sa kanya kanina ngunit lalo lamang niyang hinigpitan ang pagkakakapit sa akin. Kahit mukha siyang pagod ay medyo maaliwalas na ang mukha niya ngayon hindi katulad kanina na mukhang miserable.

Pagkadating namin sa bahay ni David ay t’saka niya lamang binitawan ang kamay ko. Ngunit pagkalabas ko nang sasakyan ay muli na naman niyang pinagsiklop ang kamay naming dalawa. He was just quiet while we are heading inside of his house.   “Are you hungry?” he voiced.

Umiling ako. “Tapos na akong kumain kanina. Ikaw?”

“Also done,” he answered.

At dahil wala naman kaming gagawin sa first floor ay umakyat na kami sa kanyang silid. Binitawan niya ang kamay ko upang pumasok sa walk in closet. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kuwarto ni David at nakatulala lang sa harap ng closet.

Matapos ang ilang minuto ay lumabas din si David. He changed his clothes to a white sando and boxer shorts. Napalunok ako nang manatiling nakatingin ang mga mata ko sa gitnang bahagi ng katawan niya. He really looks huge.

“Don’t worry, we are just going to sleep here. I won’t force you to have sex with me if you don’t want to.”

Umawang ang mga labi ko ng biglang sabihin iyon ni David. He looked at me from head to toe that made me a little uncomfortable. Pakiramdam ko ay may gumapang na init sa aking katawan dahil sa uri ng tingin na ibinibigay niya.

“If you are not comfortable of what you are wearing, you are free to get any shirt inside my closet,” his voice was all plain but his eyes is telling me a lot of emotion. Suot-suot ko ngayon ang uniform na ginagamit ko sa NeoBar, fitted shirt and short shorts, dahil nakalimutan kong magdala ng damit kanina.

Umiwas ng tingin sa akin si David bago ako nilampasan. Humiga na siya sa kama. At muli na naman akong naiwang nakatayo habang nakatingin lang sa kanya. I don’t know but I don’t like the feeling na hindi niya ako pinagtutuunan ng pansin. Gusto ko lagi siyang nakatingin sa akin at pinapanood ang bawat galaw ko.

Umupo ako sa gilid ng kama. Nagmulat si David upang tingnan ako. Hindi ako umiwas ng tingin sa kanya.

“Still not sleepy?” he asked.

“Are you mad at me?” I sighed. He shifted his position to face me.

I saw his forehead creased. “No.”   Napasimangot ako. There’s a part of me that doesn’t believe him. Why I am like this? I crossed my arms bago pabagsak na humiga. Tumagilid ako ng higa patalikod sa kanya. Naiinis ako at hindi ko alam kung bakit at kanino!

Makalipas ang ilang segundo ay naramdaman ko ang paggalaw sa kama. Nakaramdam ako nang pagdaloy ng kuryente ng may brasong pumulupot sa akin. I automatically closed my eyes when I felt him kissed and smelled my hair. And the irritation I am feeling instantly vanished.

“I’m sorry, but only a sight of you is enough to make me hard. I don’t want you to think that I only invited you here because I want something to happen between us. I respect you. And if you still don’t want to do it with me again, it’s fine. I just only wanted to sleep beside you,” he gently said like it’s a lullaby. A warm feeling touches my chest that made me sigh in content. “What’s the problem? I know there is something you want to tell me.”

Bumaling ako paharap sa kanya. Halos kapusin ako ng hininga ng malamang sobrang lapit ng mukha namin sa isa’t isa. Bahagyang lumayo ako ng kaunti ngunit muli niya akong hinapit palapit.

“How can you tell?” Umiwas ako ng tingin nang mautal.

I heard him gravely laugh a little. “I just felt it. Now tell me what it is?”

“Wala,” I bit the inside of my cheeks and stopped my hands from moving.

“You’re…” He breathe. “…lying.”

“No. I’m not,” tanggi ko.

“Tell me..” He hold my chin to make me look at his direction. His face was in his original look, expressionless. But his eyes are directly looking at mine. “What’s the problem? What’s bothering you?”

His dark brown eyes looks as deep as the ocean. Para kang nalulunod at unti-unting nababawasan ang hininga sa malalim niyang pagkakatitig. I can’t see any emotion on his face but his eyes wants to tell me something more. There’s something urging me from inside to tell him the truth. Pakiramdam ko ay hindi ako dapat magsinungaling o magtago ng bagay sa kanya.

“We didn’t use any protection,” hinihingal na sambit ko.

His brows slowly knitted and his expression dawned like he just realized what’s been bothering me these past few days. Nahulog ang kamay niya mula sa aking baba papunta sa pagitan naming dalawa.

“Paano k-kung… ma-mabuntis ako? David, h-hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko. H-Hindi pa ako handa. This thought is bugging me for a few days now, and I’m starting to be anxious,” I expressed, words tumbling in my mouth.

My breathing hitched when he didn’t respond right away. I felt my sweat rolling down on my forehead as I patiently waited for his answer and letting him use all the time he needs to think. I took a heavy sighed like my life depends on his answer.

“Then I’ll take my responsibility,” he muttered before licking the frame of his lips. “I am still not ready for the possibilities that may happen. I’m sorry if I’ve been careless in using protection. But the only thing that I can assure you is I’ll take all the responsibility from my action. No matter what happens, I’ll be with you. I promise.”

A relieved sighed escape from my lips. Tila biglang nawala ang malaking batong nakadagan sa akin na anim na araw ko ng iniinda. His hand on my waist squeezed me a little.

“I believe you,” I muttered softly.

Naagaw ang atensyon ko ng mga mata niyang parehong nangangako at nangumgusap. The corner of my mouth quirked up.

“I like your eyes…” I mumbled.

“I love yours.”

I chuckled at what he said. Inangat ko ang kamay ko upang hawakan siya ngunit agad iyong nahuli ng kamay niya. I shook my hand to escape from his gripped.

“Are we okay now?” he asked.

I don’t know what got into me when I pulled his head down to a deep kiss. I wrap my arms around his neck to push him closer to me. Pumatong siya sa ibabaw ko and his hands started to roam around my body. He took off all his clothes, leaving nothing, and also took off all my clothes until we’re both naked.

My back arched in his every touch. I moaned when his kisses went down on the valley of my breasts. He took one of my nipple inside his mouth and sucked it like he never did before. I moaned when his hand starts playing, kneading my left breast as his hips started to move against mine.

I looked down on him when I felt his kisses went down. I gasped and let my self fall on my back again when I felt his lips on my feminity. My hands which gripping on the bed sheet automatically went at the back of his head. I uttered a guttural moan as he started nipping my sensitive nub and penetrate me using his long fingers. I opened my legs wider for him, rocking my body back and fourth.

And before I could even cum on his hand, he moved his fingers off me and gripped on my legs to hook it on his waist. I automatically raised my lower body to meet his hard member.

I moaned and gasped at the same time when he entered me swiftly. I clasp my hand on his shoulder, bracing my self for another blow. His hands on the bed was balled in fist on either side me. He move deeper and harder against me, but still controlling himself not to squish me.

I arched my back to move with him and  wrapped my legs around his torso. Sinasabayan ng balakang ko ang bawat pagpasok at paglabas niya sa akin.

I moaned when his hands traveled down. He started touching my womanhood as he thrust fast and deep inside me, while his other hand was massaging one of my breast.

He growled when my fingers digged on his back. I writhed and thrash beneath him. Hindi ko na nagawang isara ang bibig ko mula sa pagkakaawang sa sarap na pinalalasap sa akin ni David.

“Aahhh!” I screamed my climax.

My breathing is heavy and I already felt worn-out after that round, but he didn’t stop and he keep on rocking inside me. Hinayaan ko siyang gumalaw sa ibabaw ko hanggang sa maabot niya ang kanyang sukdulan. And when he already reached his climax, he collapsed on top of me. He shuddered and released a sound of satisfaction.

Mabigat ang bawat paghinga naming dalawa. Nagkatinginan kaming dalawa and we both smiled at the same time. He wrapped his arms around me and pulled me closer to him.

CHAPTER 18

Chapter 18: REAL FEELINGS

My lips automatically smiled when David’s sleeping form greeted me the moment I opened my eyes. His breathing was calm and his lips were slightly pouted. Sobrang lapit namin sa isa’t isa dahil sa higpit ng yakap niya sa akin at tila ayaw akong pakawalan. Ang yakap niya ang uri ng higpit na hindi nakakasakit ngunit nakakalambot ng puso. Ang sarap lang gumising araw-araw kung ganito ang unang mabubungran mo.   I suddenly remembered Mia’s question yesterday. Am I happy? I feel contented, I’m at ease. Does that mean I’m already happy? I chose to give myself to David last night again and trust him over the possibilities and consequences that may happen, that does mean he’s making me happy?

I continued on staring at David’s face, memorizing every detail of his feature. Hoping that it could answer my question. Until my eyes settled on his lips, it was a little swollen from last knight. It was so sweet and soft that I can’t stop from kissing it after we took a rest. I was surprised by the abrupt feeling of my heart pounding out of my chest.

I may be know the answers to my own questions, but I refused to answer it. I want to keep this feeling, and I don’t like to complicate things. Because sometimes, it is best for everyone to leave things unclear. Kailangan ko lang ng kahit kaunting oras upang mapigilan itong sumabog. I will not let myself to be the first one to surrender the flag.

“You, staring at me this early like that…”

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko nang biglang magsalita si David. Napalunok ako nang marahang magmulat ang kanyang mga mata at salubungin ang akin. I felt my whole face turned red as he caught me gawking at him.

“Instantly made my manhood hard as rock,” he huskily said.

“Bastos mo.” I softly slap his chest as I felt my heat up.

His lips only formed a smirk. I gasped when he pulled me closer to him. Halos nakapatong na ang buong katawan ko sa kanya. My lips parted and my eyes widened as the same time when I felt his hard manhood poking against the side of my femininity. I gulped when his lips touched my forehead.   “I…” he started.

I looked up to him when he didn’t continue after a couple of seconds. May pag-aalinlangan na sumasalamin sa mga mata niya habang malalim na nakakatitig sa akin.

“Hmm?” I hummed like I was telling him to continue. 

I moved to make myself comfortable on top of him because his shaft is really distracting me. Pinanood kong hawiin ng mga daliri niya ang buhok ko at ilagay sa likod ng aking tainga.

“I think… I already like you,” he confessed.

Tatlong beses akong napakurap dahil sa gulat sa biglaan niyang pag-amin. I felt my body stiffened on top of him. Sinubukan kong ibuka ang labi ko upang magsalita ngunit walang lumabas na boses mula sa akin.

Bumilis ang pintig ng puso ko at pakiramdam ko ay mauubusan na ako ng hininga, kinakabahan ako sa hindi maipaliwanag na dahilan. Hindi ko inaasahan ito. Nakatitig na lang ako sa kanya at nag-aantay ng susunod niyang sasabihin.

He licked his lower lip. Humawak ang kamay sa aking magkabilang baywang upang alalayan ang katawan ko at ibaba sa kanyang tabi. He shifted his position to face me.

“I don’t know if what I am feeling towards you was just like or something deeper than that. The only thing I knew is I always want to be with you. I hate the feeling of not having a sight of you or hearing your voice for a day. I don’t know when this crazy feelings start, maybe when I felt that you’re avoiding me? It was all sudden. I just woke up and feeling empty because I don’t have the chance to see or talk to you.”

I avoided his gaze because I can’t handle the stare his intense eyes are giving me. But he raised my chin to make me face him like he wanted me to listen. He pursed his lips and his jaw went slack.

“I almost went crazy for the past few days, I always see you even when I blink my eyes. You’re like a plaque that is repeatedly playing inside my mind that the only way to stop is to actually see you. You’re like a drug that I couldn’t stop the first time I tasted you. From the beginning, I already knew that this is how you would affect me. I knew you were dangerous, but I still tried because I’m tempted to be intoxicated by you.”

Mabigat ang bawat paghinga niya. Binitawan niya ang baba ko upang muling hawiin ang buhok na nakatabing sa mukha ko. He softly touched my cheek using the back of his hand. He moved closer to me and I closed my eyes when I felt his breath fanned against my forehead.

“I don’t have a plan of telling this to you, actually, until you told me what was bothering you last night. My plan would be to ask you first if you feel the same way and set you free if ever that you’re not, because I don’t want to force you. But because of what you said last night, I realize that I can’t just let you go. I don’t think I can ever let you go away from me. Call me jerk, but I wished that you’re already pregnant with my child, so you can’t think of any reason to stay away from me again. But I also immediately erased that thought because I realize how unfair it is to you. “

Panandaliang siyang umiwas sa akin ng tingin. Malalim siyang napa-buntong hininga. He leaned down to kiss my forehead as his arms snaked around my waist.

“I’m afraid you’ll run away from me because of this, Aisha. Please know that I am not asking anything from you… Just stay with me.”

His face was pleading and he’s almost out breath. Naramdaman ko din ang paghigpit ng yakap niya sa akin. Parang takot na takot siyang lumayo ako dahil sa mga sinabi niya. Awe transformed my face.

Looking back, hindi ko maisip na maaaring maging ganito kami kalapit ni Mr. Radcliffe ng hindi nagtatalo. Natatandaan ko pa ’yong gabing lasing siya at inis na inis ako sa kanya dahil sa pagiging bastos niya. Ang akala ko noon matapobre siya at iniisip niya na kaya niyang ikama ang lahat ng babaeng gusto niya. But now, I already know that all of those were just first impression.

Now, all I can see is how different he looks at me from other people. How he treats and act differently in front of my family from other people. My family noticed how kind hearted he is that other people failed to see. Pakiramdam ko lahat ng masamang ginawa at sinabi niya ay isang pader na ginawa niya upang protektahan ang totoong siya.

A smile slowly tugged on my lips.

“You don’t have to be afraid, because I would gladly stay here with you.” Sinapo ko ang mga pisngi niya at isinandal ang aking noo sa kanya. Sobrang lakas ng naging pagtibok ng puso ko at sa palagay ko ay naririnig na niya iyon. “I feel the same way, David. Pakiramdam ko ay hindi ko na ulit kayang malayo sa ’yo. I’m drawn to you.”

His eyes twinkled at my confession as his lips twitched. He slowly ducked his head while staring at my lips. I instantly closed my eyes when I felt his soft lips against mine. Ang kamay kong nasa mga pisngi niya ay gumapang paikot sa kanyang batok. I heard him groaned before he pulled me on top of him and let me dominate him.

Pagkatapos kong maligo at mag-ayos ng sarili ko ay bumaba na ako patungo sa dining area. David is obviously in good dahil siya na ang nagpresinta na magluto ng aming umagahan-slash-tanghalian nang sabihin ko sa kanyang nagugutom na ako. Nakabantay at nakaalalay naman sa kanya ang ilang kasambahay sa mansyon upang hindi siya magkamali o mapahamak sa kanyang ginagawa.

I was checking my phone while walking through the dining area. Mayroong 10 miscalls doon na galing kay Mama. Maybe she got worried because I wasn’t able to go home last night. Informing her last night slipped from my mind because it was clouded with thoughts about David.

I bit my lower lip because of guilt. She must be worrying about right now. Hindi pa naman ’yon mapakali at makatulog sa gabi tuwing may isang hindi umuuwi sa amin ng wala manlang paalam.

To: Mama ’Ma, please don’t worry about me because I’m safe. I spend the night in David’s place. 

Napahinto ako sa paglalakad ng mabilis akong makatanggap ng reply galing mula kay Mama.

From: Mama Okay lang anak. Pinagpaalam ka na sa akin ni David kagabi. Pagod ka daw at mabilis na nakatulog kaya siya na ang tumawag sa akin.

Nakahinga ako ng maluwag pakatapos ko itong mabasa. David is really an ineffable man.  

“Seriously?”

“Hindi ka ba masaya na nandito kaming dalawa?!”

“Yeah.”

Kumunot ang noo ko ng makarinig ng mga boses na nag-uusap sa loob ng dining area. Sigurado akong nanggagaling kay David ang isa sa mga iyon.

“No. Why would I be happy? You two are just going to annoy me.”

David’s back is facing me. Both of his hands were placed on his waist while talking. Namukhaan ko ang nagpakilalang kapatid na lalaki ni David sa akin, at sa tabi niya ay may isa pa ring pamilyar na binata.

“Oh, come on! Don’t you miss my cuteness?”

Muling saad ng pamilyar na binata habang ang kapatid ni David ay nanatiling tahimik lamang at nanonood sa dalawa.

“Cute my ass,” David dryly answered.

Muling bumalik ang tingin ko sa lalaking nakatalikod sa akin. Doon ko lang napansin na naka-apron lang pala siya bilang pang-taas kaya kitang-kita ko mula sa aking kinatatayuan ang namumutok niyang mga muscle. Agad na kumunot ang noo ko at iginala ang tingin sa buong paligid. Nakahinga ako ng maluwag ng mapansing wala ni isang kasambahay ang nandodoon. I don’t know but the idea of other women seeing his body irritates me.

“Aisha…”

Rinig kong mahinang banggit ni David bago marahang umikot paharap sa akin. Agad naman nitong nakuha ang atensyon ng dalawang binata kaya napatingin din sila sa akin. Nahihiyang lumapit ako kay David upang yumakap. 

“Hey, baby,” David leaned down and gave me a smack.

Namamangha talaga ako sa kung paano nalalaman ni David kapag nasa paligid na ako. Parang kabisadong-kabisado niya ang amoy at presensya ko.

“Holy fuck!” I heard a gasped.

Napatingin ako sa lalaking katabi ng nagpakilalang nakababatang kapatid ni David. Namimilog ang mga mata niya habang nakatingin sa akin na parang nakakita ito ng multo. He looked at David and shook his head before looking back to me.

“Yo-you look like—”

“Gian.” Malakas na tumikhim si David dahilan para matigil ang lalaki. Takang tumingin ako kay David pero nanatili ang seryusong mga mata niya sa kaharap.

“His name is Gian, my half-brother from my Mother’s side.” Ang seryusong mukha ni David ay nabahiran ng ngiti nang bumaling siya sa akin. “I hope you still remember my silent brother, Prince.”

“It’s Ivos.” Mariing pagtatama ni Ivos but David just shrugged.

I nodded and genuinely smiled. “Of course, I still remember him.” Bumaling ako sa katabi ni Ivos. “Nice meeting you, Gian.”

“N-nice meeting you din.” Hindi nakaligtas sa paningin ko ang bahagyang pagtabingi ng ngiti niya.

“Ano ba talaga ang kailangan niyo sa aking dalawa? Kulang na naman ba allowance niyo o may ginawa kayong kalukohan?”

“Bintangin ni Kuya! Gusto lang naman naming makikain ni Ivos dito dahil nami-miss ka na namin!” Gian giggled. Natawa ako dahil ang cute niya.

David just look heavenward. “I’m serious.”

“I’m serious too. Gusto naming makikain dito, okay? But there’s another reason…” Gian glanced to my direction before he continued, “Mom and Ate Xia are planning to have a vacation here. I was wondering why… but now I know why.”

“You’ve got to be kidding me,” David murmured and shook his head. Bakas ang ngiwi sa labi niya at tila hindi nagustuhan ang ideya na magbabakasyon dito ang kanyang nanay at kapatid.

Nagtaka naman ako sa naging reaksyon ni David. May mali ba kung magbakasyon dito ang Nanay at kapatid niya? May alitan o hindi pagkakasundo ba sa pagitan ng mga ito?

“Nope, father’s too. He called last night and inform me about it.” Ivos lips quirked up and tilted his head. “I wonder who told them…”

David closed his eyes. Tila mabilis na rumehistro sa utak niya ang sagot sa taong ng kapatid. His jaw tightened. “Damn, Tatyanna!”   Tatyanna? His cousin?

Naguguluhang nagpalipat-lipat ang tingin ko sa kanilang tatlo hanggang sa hindi ko na nakayanang pigilan ang sarili ko at nagtanong na ako.

“Can someone tell me what’s happening?” I asked with both confusion and curiosity.

Agad na bumaling sa akin si David at ngumiti ng tipid.

“Nothing, Baby.” He breathe.

He kissed the side of my head and softly hugged me like he’s assuring me of something. Kahit na sinabi ni David na wala lang iyon ay iba ang pakiramdam ko. Imbes na gumaan ay lalo lang bumigat ang dibdib ko.

David immediately changes the topic after that and suggested that we should eat. Agad namang sumang-ayon ang dalawa niyang kapatid at tumulong sa paghahanda ng pagkain.

Habang kumakain kaming apat ay hindi nawala sa isip ko ang kanilang pinag-usapan kanina. Tahimik lang ang naging almusal namin. Sa tingin ko ay dahil na din iyon sa awkward ambience. Nahuhuli ko kasi ang mga panaka-nakang pagnanakaw ng sulyap sa akin ni Gian. Kapag nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin ay ngi-ngiti lang siya at patay malisyang lilingon sa ibang deriksyon.  

---

Napatigil ako sa paglalakad ng makakita ng pamilyar na imahe ng lalaki sa loob ng isang coffee shop sa DM Mall.

Pagkatapos naming apat nina David na kumain ng tanghalian ay umalis na din agad dalawang kapatid niya. Sabado ngayon kaya wala pa din kaming pasok. Kinailangan na ni David pumunta sa kanyang opisina, ayaw ko namang maiwan sa bahay nito kaya nagpahatid na lang ako sa mall. Mabuti pang mag-grocery na lang ako para hindi maubusan ng stock ng pagkain sina Mama sa bahay kung sakali mang hindi ako makauwi ulit sa bahay.   Naisipan kong pumasok sa loob ng shop. Tahimik na naglakad ako habang nakatutok sa kanya ang mga mata ko. He looks sad. Iba ang rehistro ng mukha niya ngayon kaysa sa nakasanayan kong siya.

Noong una ay pinag-iisipan ko pa kung itutuloy ko ang planong paglapit sa kanya ngunit pinilit kong buuin ang sarili ko at lakas loob na umupo sa harap ng kanyang upuan. Marahan siyang nag-angat ng tingin sa akin mula sa malalim na pagkakatitig niya sa kape.

“A-Ang lalim ng iniisip natin, ah.” I forced a smile.

He took in a deep sighed before he answered, “Ikaw lang naman ang iniisip ko.”

I softly gasped. Muling bumaba ang kanyang mga mata sa kape at tila hindi kayang salubungin ang mga mata ko. 

“D-Dom… Dom, I’m sorry,” I stuttered.

Matamlay siyang ngumiti. “What for? Wala ka namang kasalanan sa akin.”

“Kahit hindi mo sabihin, alam kong meron, at alam kong dapat. Dom, alam kong kahit hindi naging tayo ay nasaktan kita. Hindi ako manhid, Dominic. Hindi ako bulag para hindi makita ang efforts mong tulungan ako, pagaanin ang loob ko at maging mabuti sa pamilya ko. You’ve been always there for me. At sana alam mo ding hindi ka mahirap na magustuhan. Alam kong naramdaman mo din sa ilang mga pagkakataon na nagugustuhan na din kita. Pero…” I gulped when I felt a big lump on my throat. Tila hindi ko na kayang ituloy pa ang susunod kong sasabihin. Hindi ko kaya.

“But you like him more?” Pagdudugsong niya before he smiled bitterly. “Or you already love him?”

My lips parted at his question. Napayuko ako dahil ayaw kong sagutin ang tanong niya. Hindi ako sigurado. What I am feeling towards David was more deeper than like but not that great to be called love. Masyado pang maaga para masabing pag-ibig nga ito.

Nakita ko sa sulok ng aking mga mata ang pag-alis niya sa pagkakasandal. Suminghap siya.

“H-Hindi mo kailangang humingi ng tawad sa akin dahil lang nagkagusto ka—o nagmahal ka ng iba. Alam kong may kasalanan din ako kung bakit nangyari iyon. I am too preoccupied by the problems around me at masyado akong naging kampante na nandyan ka lang palagi para sa akin.” Umiwas siya ng tingin nang subukan kong salubungin ang mga mata niya. Sadness clouded his features.  “Aaminin ko noong una, in the back of my mad I was disappointed and mad at you. Dahil una, you agreed to dance for money, and now, you are in a relationship with a rich man? Ang akala ko nagbago ka na at hindi na ikaw ang AM na nakilala ko, ang taong nagustuhan ko.”  Umiling siya sa sarili at bahagyang natawa. “But I remembered, hindi ka naman ’yong tipo ng babae na basta-basta lang. Higit kanino man, ako ang isa sa mga taong tunay na nakakakilala sa ’yo because I’ve been always there for you but instead of understanding and supporting you, I judged you easily dahil mas inuna kong isipin ang nararamdaman ko. Napakabuti ng puso mo upang mag-isip ng anomang kasakiman sa iba. Siguro there is really something in him na mas lamang sa akin. He maybe really loves you or made you feel special more than I did.” Humina ang boses niya at halos pumiyok na. Tears shone on his eyes. “So please, don’t say sorry dahil ako ang mas dapat na humingi ng sorry sa ’yo…”

I have known him for so long kaya alam kong matapang siyang tao, pero ngayon, kitang-kita ko ang panghihina sa kanya. He glance up at the ceiling to restrain himself from crying.

“Pasensya na kung hindi kita makalimutan agad. Pasensya na kasi hindi ko magawang maging masaya para relasyon niyo,” suminghap siya. “Alam mo bang I was almost seeing you ending up with me? I already have a plan. May plano na ako kung kailan ka liligawan, kung kailan kita papakasalan, at kung ilan ang magiging anak natin.”

His tone was so soft but I felt my heart breaking to his words. He chuckled while sniffing. Akmang hahawakan ko ang kamay niyang nakapatong sa ibabaw ng lamesa ngunit agad niyang iyong inilayo sa akin. Pakiramdam ko ay may sumakal sa puso ko. Nasasaktan ako dahil alam kong nasasaktan ko siya.

“P-pero nakalimutan kong tanungin kung ano ba ang plano mo. Nakalimutan kong t-tanungin ka kung a-ako ba ang gusto mong kasama sa mga kaganapan iyon ng buhay mo.” Nanginginig ang boses niya. His eyes welled up as he forced himself to wear a broken smile.

“Dominic…” I mumbled his name. Namumula ang buong mukha niya at may mga luhang nais ng kumawala. But I think he don’t want me to see him cry. Kahit nasasaktan ko siya ay iniisip pa din niya ako, ayaw niyang masaktan ako. Ayaw niyang makita kong nasasaktan ko siya.

Umiling-iling siya sa akin nang may isang butil ng luha ang bumagsak sa aking mga mata.

“Don’t cry, please, it will only make me feel bad even more,” he muttered. Hinayaan ko siyang punasan ang luha mula sa mga mata ko.

“Gusto kong maging selfish sa ’yo, AM. Gustong-gusto ko.” He touched my chin pero mabilis niya din itong binitawan. “Pero alam kong masasakatan ka. At ang saktan ka ang huling bagay na gugustuhin kong mangyari.”

Muli siyang pilit na ngumiti sa akin. Malalim ba humugot siya ng hininga bago tumayo sa kanyang kinauupuan.

“Pakiusap, lumayo ka muna sa akin. Mas makakabuti iyon para sa ating dalawa. Kapag okay na ako, ako na lang ang unang lalapit sa ’yo.” He leaned down to kiss my forehead. Ipinikit ko na lamang ang mga mata ko at tumango dahil iyon na lang ang magagawa ko para sa kanya.

I want to choose him, I really do. Pero alam kong magiging unfair ako sa sarili ko at sa kanya kung gagawin ko iyon.

Nang imulat ko ang mga mata ko ay wala na doon si Dominic. Muli kong pinunasan ang mga luha sa mga mata ko ng makaramdam ng pag-iisa. Nang tumayo ako upang umalis ay nakaramdam ako ng matinding pagkahilo. Muntik na akong matumba sa aking pagkakatayo nang may brasong sumalo sa bigat ko mula sa aking likod.

“Miss, are you okay?” I heard a woman’s soft voice asked.

“I-I am okay, salamat,” sagot ko sa babaeng tumulong sa akin kahit na iba ang nararamdaman ko.

Pakiramdam ko ay bumabaliktad ang sikmura ko. Ayaw ko namang makaabala pa ng ibang tao kaya sinubukan ko ng humakbang.

“Are you sure?” paninigurado niya habang nanatili pa ding nakaalalay sa akin.

Naramdaman ko ang marahang paghagod ng isang kamay niya sa aking likod. I was about to face her to assure her that I am fine when everything went black.

CHAPTER 19

Chapter 19: NEW FRIEND

Mabilis akong bumangon mula sa aking pagkakahiga nang magising ako sa isang hindi pamilyar na silid. Napahawak ako sa aking ulo ng makaramdam ng kaunting pagkahilo dahil sa pagmamadali.

“You’re awake,” I heard someone said.

My lips parted when I diverted my eyes to the woman standing beside the door frame. Her natural wavy hair is placed comfortably on her shoulders. I saw her blink for a few times before she uncrossed her arms above her chest and walked towards my direction. I just stared at her while struggling to remember what had happened and why I was there. I didn’t even notice that she was staring at me until her eyes met mine.

“Are you okay? Kamusta ang pakiramdam mo?” she softly asked.

Marahang tumango ako at muling inginala ang tingin sa paligid. Hindi ko alam kung nasaan ako. Noong una ang akala ko ay nasa hospital ako ngunit hindi pala. Nasa loob ako ng silid kung saan plain brown and white lang ang itsura, may malambot na kama at isa pang pinto na hula ko ay patungong banyo. Mukha itong guest room kung titingnan. My brows furrowed dahil hindi ko din alam kung kilala ko ba ang babaeng nasa harapan ko.

“I’m okay.” Tumikhim ako. “Anong nangyari? B-bakit ako nandito?”

“You lost consciousness at the mall earlier. You also slept for about three hours. Dadalhin sana kita sa ospital kaya lang masyadong malayo ang pinakamalapit na hospital sa mall, idagdag pa na sobrang traffic. But don’t worry, my friend who’s a family doctor was with me earlier, and she already checked you up. She said that there wasn’t anything to be worried about. Normal lang na mangyari iyan kung dehydrated, sobrang pagod or napuyat ka. Just take a rest, eat, and sleep right and enough then you’ll be fine again,” she explained.

Napatango ako at nakahinga ng maluwag. Hindi ako puwedeng magkasakit sa panahon ngayon. Hindi pa fully nakaka-recover si Mama kaya hindi pa din ako dapat maging kampante.

“Doctor ka din ba?” tanong ko nang dumapo ang aking paningin sa puting coat na nakapatong sa kanyang balikat.

She took a glance on her shoulder before she answered, “Yeah, you can say that. I’m a Psychologist.”

“T-thank you for bringing and checking up on me here,” I stuttered.

“You’re welcome.” She smiled. “If you don’t mind me asking, are you pregnant?” she innocently asked dahilan para masamid ako sa sarili kong laway.

Her eyes widened when she saw my reaction. “I’m not saying that you’re pregnant, okay? That is why I am asking you. I’m sorry.”

“H-hindi, okay lang. I’m not pregnant,” I denied and unconsciously touched my abdomen. “B-bakit mo naman natanong?”

She tilted her head. “Wala naman. Wala kaming sapat na kagamitan para ma-check ka so we’re not 100 percent sure sa rason kung bakit bigla ka na lang nawalan ng malay.”

Sa hindi ko maipaliwanag na kadahilanan ay bigla akong nakahinga ng maluwag. Not that I don’t want to get pregnant pero sa tingin ko ay hindi pa ako, kami, handa sa ganoong responsibilidad. David is one of the most sought bachelor in town. He may have told me that it was okay for me to get pregnant and that he was willing to hold me accountable, but the truth is that he just wanted to make me feel better.

There are things we can really say that we do not intend or really mean but are necessary for the reassurance of other people. And I think that’s what David did. He saw what the possibility of me being pregnant had affected me, and he just wanted to remove any fear or apprehension from my system. Bukod pa doon ay parehas kaming may kinakaharap na problema, and it won’t help us if that adds up.

“By the way, I’m Thalia,” naka-ngiting inilahad niya ang kanyang kamay sa akin.

I also smiled at her and accepted her hand. “Just call me AM.”

I awkwardly pull my hand away from her when our hands stopped from moving. Her eyes are sparkling while staring to mine. Parang natutuwa siyang kabisaduhin ang buong mukha ko. Umiwas ako ng tingin ng hindi ko na nakayanan at tumikhim dahil sa pagkailang.

“A-ahm… I’m sorry,” tila natauhang wika niya. “You just look familiar. B-but I’m sure na hindi pa tayo nagkikita. Ever,” she emphasize.

I stared at her face too. Yeah, she was quiet look familiar. “You’re right. You look familiar to me too,” I mumbled.

Hindi ko lang alam kung saan ko siya nakita. But the shape of her face, her eyes, and her soft features—it was nostalgic to stare at her. Parang nakita ko na ito dati. Hindi ko lang matandaan kung saan o kung kailan.

“Maybe we’ve met before? Or—never mind that,” she shook her head before chuckling.

Imposibleng nakita ko na siya dati. The way she moves, hindi siya mukhang nag-aral sa public school na pinag-aralan ko or nagtrabaho sa bar, at kung ano-ano pang naranasan ko at pinuntahan ko. She looks like a princess. Makinis at maputi ang balat niya na parang hindi manlang naranasang magalusan.

“By the way, someone called your phone earlier while you were unconscious. He introduced herself as your best friend. Pasensya na kung nakialam ako ng mga gamit mo, ha.” She apologetically smiled. Humakbang siya palayo upang kuhanin ang sling bag na dala ko kanina. “And as I can remember, her name was Sydney.”

Sydney? Bakit naman kaya siya tumawag? Nagkaproblema ba siya? O gusto niya na akong makausap? I unconsciously bit my lower lip and took in a deep sigh.

Mula noong magkasagutan kaming dalawa tungkol sa naging desisyon ko ay hindi pa kami muling nakakapag-usap. Sana naman ang dahilan ng pagtawag niya sa akin ay pinapatawad na niya ako at miss na niya ako. Miss na miss ko na din kasi siya. Ilang beses ko din siyang sinubukang tawagan nitong nakaraan pero lagi niya akong pinapatayan ng linya.

“I told her what happened and asked her if she can fetch you here, she agreed. Is that okay with you?” Thalia asked and handed my bag.

“Oo naman. Salamat.”   

     

“Do you want more?” Thalia asked as I chewed the last piece of cake in my plate.

Akmang tatayo na siya sa kanyang pagkakaupo upang ikuha ako ng panibahong slice nang hawakan ko ang braso niya upang pigilan siya.

“No—huwag na. Salamat na lang pero ang dami ko ng nakain. Busog na busog na ako,” napapakamot sa ulong saad ko at ngumiti.

Ang totoo ay gusto ko pa sanang kumain ng strawberry cake ngunit nahihiya na ako. Pang-limang slice ko na iyon ng cake pero pakiramdam ko ay gutom pa din ako at ang tanging gusto ko lang kainin ay ’yong strawberry cake.

Kanina ay tumawag muli si Sydney, she said na medyo matatagalan siyang sunduin ako dahil nagkaroon ng maliit na emergency sa kanila. Sa tingin ko dahil na naman ito sa sutil niyang baby boy. Kahit ang bata-bata pa kasi ni Aldriech ay ang dami ng alam gawin sa buhay.

Nakahinga ako ng maluwag at tila nawalan ng tinik sa dibdib nang humingi sa akin ng tawad si Sydney kanina. Ang sabi niya ay nabigla lang daw siya sa mga naging decisions ko kaya kung ano-ano ang nasabi niya, at kahit na hindi siya sang-ayon sa mga naging desisyon ko ay sinabi niyang naiintindihan niya ang mga ginawa ko. Pinatawad ko din siya agad kahit na over the phone lang siya humingi sa akin ng tawad dahil alam kong sincere siya. Matagal ko ng kilala si Sydney kaya’t alam kong ang paghingi ng tawad kahit na alam naman niyang tama siya ang pinakamahirap na gawin para sa kanya. Siguro ay hindi din niya ako kayang tiisin gaya ng hindi ko din siya kayang tiisin.

Habang nag-iintay sa pagdating ni Sydney, Thalia asked me if I want something or if I am hungry. Nakaramdam naman ako agad ng pagkalam ng sikmura, pero dahil nahihiya ako ay umiling ako ngunit ang tiyan ko ang ayaw paawat. Nakakahiya dahil kasunod lang ng pag-iling ko ang malakas na pagtunog ng tiyan ko sa gutom kaya napatawa sa akin si Katelyn. Sinabi niyang sasabayan niya akong kumain para hindi ako masyadong mahiya.

Naghanda siya ng menudo para sa amin ngunit hindi nagustuhan ng aking ilong at dila ang lasa at amoy nito. Parang babaligtad ang sikmura ko sa kakaibang amoy at hindi maipaliwanag na lasa nito. Wala sa sariling napangiwi akohabang pinagmamasdan ko si Thalia na kumain dahil mukhang nag-eenjoy naman siya. Paano niya nagagwang kainin ang niluto niya?

Nakakahiya lalong tumanggi kaya pinilit ko pa ring kumain ng kaunti kahit na sa totoo lang ay gusto ko ng iluwa ang kinakain ko. Tahimik na napadasal na lang ako ng dumating na ang hinanda niyang dessert. Ang akala ko ay magsu-suffer akong muli ngunit Hindi ko inaasahan na sarap ang pagkakagawa ng strawberry cake niya. Agad na nanlaki ang mga mata ko at nagliwanag ang buong paligid, at simula noon ay hindi ko na mapigilan ang kumain ng strawberry cake niya.

“Okay,” nakangiting tumango si Thalia. “I still suggest that you should pay a visit to your doctor to check you up.”

Marahang nagsalubong ang mga kilay ko dahil sa narinig. “Why? Akala ko sabi mo wala akong sakit?”

“Yes, but I still suggest na magpatingin ka din. Hindi talaga tayo sure kung stress or pagod talaga ang dahilan ng pagkawala ng malay mo,” makahulugang saad niya habang pinagmamasdan ako na parang may malubha akong sakit at hindi na malulutas ng kahit na ano’ng gamot.

I suddenly felt my heartbeat fastened. I slowly looked up to her as I felt a big lump on my throat when I realized something. On the other hand, Thalia keep watching my movements like she was waiting for me to say something.

“Hindi naman ako mamatay, ’di ba?” I asked nervously.

I just realized na baka may sakit talaga ako ata ayaw lang sabihin sa akin ni Thalia upang hindi ako magpanic. Siguro ay nakita niya ang takot at pagkabahala sa mukha ko kanina kaya’t naisip niya itong pagtakpan. Jusko, hindi pa ako handang mamatay!

Kailangan ko pang magtrabaho! Hindi ako matatahimik hangga’t hindi gumaling si Mama at nakaka-graduate ang dalawa kong kapatid—.

Natigil ako sa pagiisip nang marinig ang mahinang pagtawa ni Thalia. She was laughing like I am the most funniest person in the world.

“Of course not. Bakit mo naman naisip ’yan?” She chuckles.

“Ha? S-Sabi mo kasi—Akala ko—”

Hindi ko alam ang sasabihin ko. Halos namumula naman ang mga pisngi niya dahil sa kakatawa. Nang mapansin niya sigurong nakatingin lang ako sa kanya ay t’saka lang siya tumigil.

She cleared her throat and said, “Sinabi ko iyon to make sure that you are really safe. I mean, there’s really nothing to be worried about and it’s really up to you kung gagawin mo. But I really suggest na magpa-check up ka.”

Napatango ako. Tumayo na siya mula sa kanyang pagkakaupo at sinimulan na niyang ayusin ang mga pinggan na pinagkainan namin. Tatayo pa lang sana ako upang tulungan siya nang hawakan niya ang kanang balikat ko upang pigilan ako.

“Ako na, I can handle it.” Apila sana ako sa kanya ngunit nunahan niya ako sa pagsasalita upang ilipat ang atensyon ko sa ibang bagay. “Kalilipat ko pa lang dito last week, pansin mo?”

Agad namang pumalibot ang tingin ko sa buong unit ni Thalia. Yeah, pansin ko nga. Bagama’t sobrang laki ng unit niya ay kakaunti pa lang ang laman nito at plain white lang ang mga walls niya. Wala pa din itong masyadong disenyo.

“Dito talaga ako lumaki sa area, but after I became 14, nagsimula na kaming magpalipat-lipat ng bansa ng parents ko. And that’s because of a big and unfaithful problem came up. Masyado kasing guwapo ang tatay ko noong kabataan niya kaya… ayon.” She shrugged her shoulder while chuckling. There’s a bittersweet smile on the end of her lips. “Then bumalik kami dito sa pilipinas after maayos ng problema. Dito ako nag-aral ng 3rd and 4th year college. Hindi ko inaasahan pero… I fell in love. I was so happy, even when we just found each other by pure serendipity. We were already planning to build a family and live here for good… pero hindi talaga maiiwasan ang mga pagsubok. We broke up. Baka hindi pa siguro oras para sa amin.” She sighed, shaking her head. “I needed to find and fix myself and live alone for 3 years in Paris. Masyado kasing naging masakit ang mga pangyayari.” Unti-unting nawala ang pait sa ngiti nito. “And this is me now, I am ready to fight and fix my family!” Despite of her teary eyes, she was able to smile genuinely at me when she saw me watching her. “Sorry ’bout that. Napadami ata ang sinabi ko.”

“Hindi, okay lang.” I shook my head.

And suddenly she asked, “By the way, you look young… Ilan taon ka na? Are you still studying?”

“21 na ako. And hopefully, last year na sa college.”

“I know you’ll do great.” She winked. “Nga pala, madami akong na-bake na cake because of my boredom. Gusto mo bang magdala sa inyo?”

I wanted to say ‘yes’ pero pinigilan ko na ang sarili ko. “H-huwag na. Okay na ako—”

“I will be happy if you’ll gonna bring some,” she pouted with her eyes pleading.

In the end, I just gulped and nodded my head. Gusto ko din naman talaga eh. Medyo nakaramdam lang ako ng hiya. Thalia’s eyes immediately sparkled in my answer.

Nang maayos na ang mga pinggan, at mga kutsara at tinidor ay kinuha niya na ang mga ito. I was about to help her again nang mabilis siyang maglakad palayo sa akin.

“Maghugas lang ako ng plate, don’t worry because mabilis lang ito. Wait mo na lang ako diyan!” rinig kong sigaw niya mula sa loob ng kitchen.

Tumayo na lang ako at kinuha ang dalawang basong ginamit naming dalawa bago pumasok sa loob ng kusina. Naabutan ko siyang nililinas na ang pinagkainan naming mga pinggan.

“Tulungan na kita diyan,” presinta ko pagkatapos ipatong sa lababo ang mga baso.

“No, hindi na. Hintayin mo na lang ako sa living room,”

“Sure ka?” paninigurado ko. Sunod-sunod naman siyang tumango bago nag-thumbs up sa akin.  

   

I was wandering around Thalia’s living room nang maramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko sa aking bulsa.

Muling inilibot ko ang aking paningin sa paligid bago tuluyang nag-focus sa aking phone. Halatang bagong lipat pa lang talaga ang taong nakatira dito dahil sa ilang mga box na nagkalat sa piligid. Wala ding mga pictures sa dingding at tanging flat screen TV lamang ang makikita mo sa living room bukod sa malalaking sofa.

From: Sydney im so sorry, am. can’t go there. aerious emergency came up. im really sorry.

Nakaramdam naman ako ng pagaalala sa aking kaibigan kaya agad akong gumawa ng mensahe para sa kanya.

To: Sydney Okay lang, I can handle myself. If you need me, just call me ha. Balitaan mo ako kung anong nangyari. 

Wala na akong natanggap na reply mula dito pagkatapos noon. Maybe she’s busy? Ano kaya ang problema ang tinutukoy ni Sydney? Nagsisimula na akong makaramdam ng pag-aalala para sa kanya.

Bumaling ako ng tingin saaking likuran ng makarinig ng maliliit na mga yabag.

“Hey, Aisha, matagal pa ba ang kaibigan mo? It’s already 11 pm, delikado na sa labas,” nagaalalang tanong ni Thalia. Agad na bumaba ang tingin ko sa dala niyang katamtamang box na sa tingin ko ay may laman na cake.

“Ka-te-text nga lang niya. Hindi na daw niya ako mapupuntahan dito kasi may emergency daw.”

“What? Paano ka na? Gusto mo bang dito na matulog?” she suggested pero agad akong tumanggi.

“Hindi na. Baka kasi hanapin ako ng mga kapatid at Mama ko.” Bumaling ako sa labas nang bintana ni Thalia upang silipin ang kalsada. “Kaya ko namang mag-biyahe mag-isa. Sanay na ako.”

“Hindi ako papayag. Baka mapahamak ka sa labas. Kung ayaw mo matulog dito ay ihahatid na lang kita sa bahay niyo,” she tried to negotiate.

“Huwag na, Thalia, nakakahiya na sa iyo. Ang dami mo ng nagawa para sa akin kahit na sa totoo lang ay hindi mo naman iyon kailangang gawin dahil hindi mo naman ako lubusang kilala.”

“No, I insist. Ihahatid kita sa inyo,” she said with finality. “And it will make me feel good if you agree, please.”

Napa-buntong hininga na lamang ako ulit ako habang nakatingin mukha ni Thalia. I noticed na ang hilig niya gawin iyon tuwing may gusto siyang makuha, and she’s succeeding. Ang hirap tumanggi sa maamo niyang mukha, nakaka-guilty.

Mas nakakahiya naman kasi kung tanggihan ko ang alok niyang tulong because she’s insisting it. Hindi ako makapaniwala na may tao pang katulad niya. Kakakialala pa lang namin pero hindi siya nagdalawang isip na tulungan ako sa mga paraang kaya niya. Kung tratuhin pa niya ako sa loob ng mismong bahay niya ay para akong espesyal na bisita.

     

“Salamat sa paghatid sa akin dito sa bahay, ha?” pagpapasalamat ko kay Thalia. Nakahinto ang Ashton Martin ni Thalia sa tapat ng bahay namin. “G-gusto mo ba munang pumasok sa loob?” I shyly offered.

“Hindi na, inaantok na din kasi ako. At t’saka wala iyon. I like helping people,” sinulyapan niya ang labas ng bahay namin. Her eyes glinted for a second. “Isa pa, gusto ko from now on friends na tayo. Whether you like it or you like it. Wala kang choice kung hindi maging friend ako,” she demanded, raising a brow.

I was shocked for a moment but I also immediately replied, “Sure. I would love to be your friend. Ako pa ba ang tatanggi sa’yo sa kabila ng pagtulong mo sa akin?”

“Great!” enthusiastically exclaimed.

Nagulat ako nang bigla niya akong yakapin. Slowly, the corner of my mouth lifted. I closed my eyes when I felt a warm feeling inside my chest. Muli kong naramdaman ang pakiramdam noong una kong nakilala si Sydney at Mia, ang pakiramdam na makahanap ng bagong kaibigan.

CHAPTER 20

Chapter 20: DOÑA LUISA HERRERA

“Good Morning!” masiglang bati ko nang pumasok sina Mark sa kusina.

Naka-bihis na ang dalawa ng kanilang pamapasok. I pouted because until now I was still not used to the fact that the color of their uniforms was now different from each other.

“Morning,” bati ni Mark nang makaupo na siya sa kanyang upuan.

 I extracted the scramble egg I cooked from the pan to serve it on the table. Nakapagprito na din ako ng tapa at nakapag-saing kanina. Nichol stood up from her seat to brew coffee because she wasn’t used to not having coffee in the morning.

“Ate, sorry,” Mark mumbled.

My brows furrowed as I stared at him, wondering.

“Huh? Para sa’n?” I asked.

Bahagyang yumuko siya upang umiwas ng tingin. Tila nahihiyang magsalita. 

“I’m sorry if you’ve just felt like I’ve been ignoring you these past few days.” He gasped. “Ang totoo ay nagseselos ako,”  he admits, almost in a whisper. Pansin ko ang bahagyang pamumula ng mga tainga at leeg niya. 

“Dati kasi ay sa amin lang nakatutok ang atensyon mo, pero noong dumating si Kuya David, palagi ka na lang nawawala. I know that it is wrong na magalit ako kay Kuya kasi hindi lang ako ang natulungan niya kung hindi pati na rin si Mama, tayo,” he stammered. I noticed the movements of his arms so, I assume that he is playing with his hands under the table. Madalas niya itong gawin tuwing kinakabahan siya. “Siguro hindi lang talaga ako sanay na may kahati kami sa atensyon mo. But then I realized na mali ako. Dahil kailangan mo din ng tao na mag-aalaga, at magbibigay ng buong atensyon sa iyo. I’m sorry kung nakalimutan ko na tao ka lang din at kailangan mo din ng taong masasandalan at magmamahal sa ’yo. ’Yong pagmamahal na hindi galing sa pamilya kung hindi pagmamahal na mula sa taong espesyal sa ’yo.”

Matamis akong napangiti sa magaang pakiramdam ng aking dibdib. I secretly bit my lower lip para mapigilan ang panunubig ng aking mga mata. Hindi ko kasi alam na nakaramdam ng ganoong klase ng selos si Mark.

“That’s okay, Mark. I am happy that you understand me now.” 

Sumibol ang ngiti sa labi ni Mark at magaang tumango sa akin. 

“Saan galing ’yan?”

Nabaling ang tingin ko kay Nichol ng magsalita siya. Her voice was sharp and cold. Malalim ang pagkakatitig niya sa cake na nakapatong sa gitna ng lamesa. Naalala kong naghain ako ng dalawang slice ng cake na ibinigay sa akin ni Thalia upang ipatikim sa kanila. 

“Galing ’yan sa bagong kaibigan ko,” nakangiting sabi ko habang nakasunod ang mata sa pag-upo ni Nichol sa tabi ni Mark. “Tikman niyo, dali, masarap ’yan.”

Ginawa naman ng dalawa ang sinabi ko. Bahagyang napatulala ng ilang saglit si Mark bago marahang nag-angat sa akin ng tingin. Unti-unting nawala ang bakas ng kasiyahan sa kanyang mukha.

“Kamusta? Masarap naman ’di ba?” naguguluhang tanong ko dahil sa kakaibang ekspresyong ipinapakita sa akin ni Mark.

Bumaling ako kay Nichol na nanatiling walang kibo at nakatitig lang sa cake. Her eyes glinted for an unknown reason. 

“A-ate,” Mark called for my attention.

Mula sa pagkakatitig sa piraso ng cake ay marahan siyang nag-angat ng tingin sa akin. Nakita ko kung paanong tila nahirapan siyang lumunok at ’di magawang ibukas ang labi. 

“Ano, Mark?” I encouraged.

“Ate, I’m s-sorry.” 

“Kamusta po kayo, ’Ma?” tanong ko nang tuluyan na akong nakalapit kay Mama. 

She turned to me and waited for me to sit next to her before gently lowering the book to her thigh. Muli niya kasing binabasa ang mga recipe ng pastries sapagkat baka daw may makalimutan siya dahil sa epekto ng operasyon. 

“Okay naman na ako, anak. Hindi mo na ako kailangan tanungin pa niyan araw-araw.” Pabirong umikot ang mata ni Mama sa akin. “Umalis na ba ang mga kapatid mo?”

“Opo, kakaaalis lang,” sagot ko. Hindi nila ako kasabay ngayon dahil wala kaming klase ngayong umaga at mamayang ten thirty pa.

“Nga pala, ikaw na bata ka ha!” 

“Aray—Ma!” I reacted when she slapped my arms.

“Saan ka galing kagabi, ha?! Sinabi sa akin ni Mark na hindi ka niya nakitang umuwi ka kagabi!” Her eyes widened as she spoke

I lowered my head. I suddenly remember how weird Mark and Nichol reacted earlier. Tinanong ko si Mark kung para saan ang paghingi niya ng tawad pero hindi na siya ulit nagsalita at kumain na lamang. Naiwan akong tulala dahil sa mga katanungang hindi nila sinagot. Maayos silang nagpaalam at yumakap muna sa akin si Mark bago sila tuluyang umalis. 

“Anak, naghihintay ako ng sagot mo.” 

Nahigit ako pabalik mula sa aking malalim na pag-iisip nang marinig ko ang magaang boses ni Mama. Nang mag-angat ako ng tingin sa kanya ay mababakasan na ng pag-aalala ang kanyang mukha. 

“Okay lang po ako, Ma. T’saka umuwi po ako kagabi, mga twelve na po kaya hindi niya ako naabutan. ’Wag niyo po akong masyadong alalahanin dahil kayang-kaya ko naman ang sarili ko.” I gave a half-smile.

“At saan ka naman galing? Hmm?” she suspiciously stared at me. “Huwag mong sabihin sa akin na gumagawa na kayo ni David ng apo ko—”

“Ma!” putol ko sa sasabihin niya. Ramdam ko ang biglaang pag-iinit ng mga pisngi. “Galing ako sa bahay ng bagong kaibigan ko! Napasarap lang ang k’wentuhan namin kaya ginabi ako.” I gave her white lies. 

Her eyes kiddingly turned to slit. “Lalaki?” 

My brows furrowed. “Babae po, ’Ma. Sa kanya po galing ’yong cake na pink sa ref.” 

Mukhang kuntento naman si Mama sa sagot ko sapagkat hindi na siya muling nagsalita. Malambing na sumandal ako sa balikat niya at ipinatong ang kamay sa kanyang braso. Dumako ang mata ko sa mangkok ng prutas na nakapatong sa center table.

“Gutom ka po ba? Gusto mong ipagbalat kita ng orange?” 

Naramdaman ko ang pagbaling ng ulo ni Mama sa aking deriksyon. 

“Ano ka ba anak? May kamay naman ako. Kung gutom ako ay ako na mismo ang magbabalat ng mga iyan,” she responded, chuckling.

“Gusto lang naman kitang pagsilbihan, ’Ma,” I mumbled, now hugging her arms.

“Hindi naman na kailangan, anak. Sa dami ba naman ng nagawa mo para sa amin ng mga kapatid mo…” she trailed. “Hmm. Naglalambing ka lang e,” natutuwang saad ni Mama nang mapagtanto ang ginagawa ko. I saw how her eyes sparkled before looking away. 

Inalis niya ang kamay kong nakayakap sa kanya at binuka ang dalawang braso niya. I gladly went inside her arms to hug her waist.

“Kamusta na nga pala kayo ni David? Bakit hindi siya pumupunta dito sa bahay? Noong nasa hospital pa naman ako ay madalas siyang bumisita sa akin.”  

“Okay naman po kami. Mas okay na kaysa sa dati.” I licked my lower lip before I continued, “Nagkaroon po kasi kami ng hindi pagkakaunawaan nitong nakaraang araw pero maayos na po kami ngayon. Ganoon naman po ang relasyon, ’di ba? Pinapatibay ng mga pagsubok.” I unconsciously smiled. “Hayaan niyo po, ’Ma. Sasabihin ko kay David mamaya na bumisita siya dito.”

Umalis ako sa pagkakasandal sa balikat ni Mama upang maayos siyang makita nang mapansing wala akong natanggap na tugon mula sa  kanya.

“Dalaga na talaga ang anak ko.” My head automatically tilted when she put the few strands of my hair behind my ear. She slightly pouted her lips. “Naalala ko pa noon, halos ayaw mong bumaba sa pagkakarga ko sa ’yo dahil ayaw mong malayo sa akin. Binubusaan mo pa nga ako tuwing ibaba na kita sa bisig ko, pero ngayon…”

“Ayaw ko pa din namang malayo sa inyo, ’Ma,” I finished her sentence. 

“Oo anak.” Her hand trailed down to hold mine. The ends of her lips lifted up. “I’m just happy for you because you’ve finally found someone you can lean on in times of grief and problem besides your family and friends. And you deserve it, anak. You deserve to be happy because of the amount of sacrifices and hardships you have experienced for us. Napakasuwerte ko anak. Napakasuwerte ko dahil sa dami ng mga Nanay sa mundo, sa akin kayo piniling ibigay ng panginoon.”

“Mama naman, huwag kang ganiyan. Huwag mo akong paiyakan,” napapangusong saad ko dahilan para matawa si Mama.

Ilang minuto din kaming nagkuwentuhan ni Mama bago ko napagdesisyunang umalis na upang pumasok sa University. Balak ko sanang doon na mag-antay ng oras dahil baka malibang ako’t makalimutan ng pumasok. Sobrang na-miss ko kasi talaga ang pakikipagkuwentuhan kay Mama dahil naging busy ako at tila nawala sa sarili nitong mga nakaraang araw dahil sa nangyari sa amin ni David. 

Agad akong natigilan sa akmang paglabas nang saktong may humintong itim na BMW sa tapat ng bahay namin. Nilingon ko si Mama at biglang kinabahan nang makitang naglalakad siya papalapit sa aking puwesto, bakas ang pagkabahala sa buong mukha niya habang nakatingin sa akin. 

“Ma—”

“Sinong nandyan anak? Narinig ko ang paghinto ng sasakyan.” Her brows furrowed with confusion. Hindi ako nakasagot hanggang sa makarating na siya sa puwesto ko. 

Kasabay nang pagsilip niya sa labas ng pintuan ay ang pagbukas ng pinto ng itim na sasakyan. My lips slowly parted when I finally saw who it was. Kasunod nitong lumabas sa sasakyan si Tita Lauren kasama ang asawa niyang si Tito Dencio. 

Their driver quickly got out of the car to support the woman with a Chanel bag on her arm and gold chains around her neck and wrist, and took a parasol to shade her skin from the light. Samantalang si Tito Dencio naman ang nagpayong sa kanyang asawa.

Napalunok ako ng pumukol sa aming deriksyon ang atensyon nila. Sumibol ang rekognasyon sa mukha ni Tita Lauren at ngumiti, habang ang mga kasama niya ay mahinang tumango lang. And even with sunglasses on, I can feel the woman who probbably on her late 70’s gaze piercing through me.

l took a glance to the person beside me to check if she’s still okay, pero nagulat ako ng wala akong makitang kahit ano’ng emosyon mula sa kanya. Mama doesn’t even twitched. 

Nakatayo lang kami ni Mama sa may pinto habang hinihintay silang makalapit sa amin. Dumako ang tingin ko sa taong nauuna sa kanilang maglakad. And despite her age, she still looks proud. She walks elegantly, nakataas ang baba na parang hindi yumuyuko kahit kanino, and her red lipstick made her look fiercer.

Nang ilang hakbang na lang ang kayo nila sa amin ay naglakad na ako palapit sa kanila. Yumuko ako sa harap ni Doña Luisa to pay respect. 

I saw her lips quirked up before my eyes. Ibinaba niya muna ang kanyang salamin bago itinaas ang kanyang kamay upang idampi sa aking noo. 

“Look at Lories’ child, Lauren, hindi na kailangang pagsabihan para lang gumalang,” there’s a tone of sarcasm in her voice as she glance at the couple behind her.

“Delilah is still young—”

“Huwag mo ng ipagtanggol ang anak mo, Lauren. Matagal na akong nawalan ng pag-asa sa anak niyo ni Dencio,” Doña Luisa cut her off. “Age has never been a reason to learn respect. She should even give me more respect because she’s still young and has not proven anything.”

Tito Dencio’s face remain passive and just nodded, accepting what the older woman had said. While Tita Lauren’s jaw clenched as her eyes darted to mine. Pagkatapos nang huli naming pag-uusap sa hospital ay hindi ko na siya ulit nakita. Hindi na niya ulit binisita si Mama. 

“Pasok po kayo.” Mama cleared her throat.  “Sa loob na tayo mag-usap-usap.”

Malaking binuksan ni Mama ang pintuan. She leaned down.

“Ipaghanda mo sila ng maiinom…” Mama softly whispered.

Ayaw ko sanang iwan siya habang kasama sila pero nang ngitian ako ni Mama na parang sinasabi niyang magiging ayos lang siya ay wala na akong nagawa kung hindi ang sumunod sa utos niya. 

I took in a deep breath as I lifted the tray where the four orange juices were placed. It was just nine fifty-six, so I have more time para samahan si Mama.

Nakaupo na ang mga bisita sa long sofa habang si Mama naman ay sa tub. Nahuli ko ang mata ni Doña Luisa’ng masuring pinapasadahan ng tingin ang buong palingid habang maingat na ipinapatong ko ang tray sa center table. 

Dahil wala ng sapat na upuan ay pumunta na lang ako sa likuran ni Mama at doon tumayo. 

“Ano po ba’ng sadya niyo rito?” Mama started. 

“Kamusta ka, mi hija?” Dona Luisa softly smiled. My lips parted in shock, unable to process what just happened. 

Malambing ang kanyang mga mata na ikinatawa ko ng pagak sa loob-loob ko. Nakakagulat lang kung gaano kaamong tingnan ang kanyang mukha dahil ang tanging naalala ko lang sa kanya noon ay pagpapalayas niya sa amin sa libing ni Lolo at kung paano niyang itanggi sa mga tao na hindi niya kami apo nina Mark.

“Maayos naman po ang pakiramdam ko,” Mama kindly answered. 

“I heard what happened to you, hija. And it saddened me dahil sa iba ko pa ito kailangang malaman at hindi sa mismong pamilya ko.” She gritted her teeth and glanced at Tita Lauren who just lowered her head.

Bahagyang nagulat ako doon. Alam kong nangako siya sa akin na hindi niya sasabihin kay Doña Luisa ang nangyari pero hindi naman na ako umasang tutuparin niya iyon.

“No one in this family really care about me,” Doña Luisa dramatically sighed. “I miss the old times. I mean look at you…”

Pinasadahan niya ng tingin si Mama na kasalukuyang suot ang lumang bistida niya. Sinabi ko na sa kanya noon na itago na niya iyon at huwag nang suotin dahil ibibili ko na lang sia ng bago ngunit ayaw niyang pumayag. Ang dahilan niya ay nagagamit pa naman daw niya at kumportble siyang suotin iyon.

“’Yang damit mo ay parang basahan na lang natin sa mansyon noon. Hindi ka na mukhang Herrera kung titingnan, you look poor, mi hija.”

“Kung tungkol naman po pala sa damit ko ang pag-uusapan natin ay makakaalis na kayo. Kung ang pagkakasakit ko naman, hindi niyo na kailangang mag-abala pa dahil maayos na ang pakiramdam ko. Hindi na namin kailangan ng awa niyo,” Mama firmly informed. 

Hindi ako makapaniwala sa naging reaksyon ni Mama sa muling pagkikita nila ni Doña Luisa. She seems like she’s expecting this to happen at matagal na niya itong pinaghahandaan.

Hindi ko maiwasang kagatin ang pang-ibabang labi ko nang maalala kung paano nila kami ipagtabuyan at palayasin noong araw ng libing ni Lolo. Kung paanong nagmakaawa si Mama na huwag kaming idamay at saktan. Kung paanong tiningnan lang kami ng mga bisitang at lagpasan lang. Sobrang babata pa namin noon nina Mark ngunit hindi manlang sila nakaramdam ng awa. 

“I can see that nothing has changed in this house. Nanatili ang mga lumang materyales. If only your father had left it to me, I would make sure it would look even better. “

“Maganda ito sa kung paano ito pinagawa ni Papà. Sinadya kong walang ipabago dito dahil gusto kong manatili ang tanging alaala kung saan ako tanging naging masaya habang kasama ang Papà. Kung naging kuntento ka lang sana sa pamilya natin ay baka masaya din ang alaala mo sa bahay na ito.”

“Hindi ko mapigilang maalala sa’yo ang iyong ama sa uri ng pananalita mo. Manang-mana ka talaga sa kanya,” nangingiting saad ng Doña. 

“And I’m glad dahil hinding-hindi ako magiging tulad mo,” she rebutted.

Doña Luisa seems like she got offended by my mother’s words. Her jaw clenched and her face darken even more.

“Naghihirap na kayo, ang tapang mo pa din. Halos wala ng kinikita ang negosyo mo. Nagkasakit ka pa at alam kong malaking halaga ang ginamit sa operasyon mo. Alam kong gaya ng ginawa ng iyong ama ay mas pinili niyong humingi ng tulong sa iba kaysa sa aming pamilya mo. Lubog na kayo sa utang anak, at tuluyan kayong mababaon sa utang at maghihirap kung patuloy kang magmamatigas sa akin.” 

“Mas mabuti nang maging mahirap, at least ako, alam kong mahal ako ng mga anak ko at hindi nila ako iiwan. Magkakasama naming haharapin ang problema,” Mama stated. Humawak ako sa kanyang balikat upang pakalmahin siya dahil sa bahagyang panginginig niya.

Doña Luisa just nodded and forced a smile. I saw how her hands balled into fist na parang kaunti na lang ay sasabog na siya.

“Bumalik ka na sa amin anak, handa akong patawarin ka.” She tilted her head when she noticed that Mama is just staring at her. “Nagsisi ka na ba na mas pinili mo ang lalaking iyon, hmm?”

“Hindi ako babalik. At hindi mo ako kailangan patawarin dahil hindi naman ako ang nagkasala sa ating dalawa kung hindi ikaw.” Hinawakan ni Mama ang kamay kong nakapatong sa kanyang balikat. “At hindi. Hindi ko pinagsisihan na sumama ako sa ama ng mga anak ko kasi dahil sa kanya, nagkaroon ako ng totoong pamilya. Sa mga anak ko naramdaman ang pagmamahal na hindi ko nakuha sa pamilyang mayroon kayo.” 

Tila naputol na ang huling sinulid ng pasensya ni Doña Luisa at nabura na ang pekeng ngiti sa kanyang labi. 

“Matagal ka ng iniwan ng lalaking iyon! Why can’t you just give up?! Bakit ayaw mo pa ding bumalik!? Kami ang pamilya mo, Lories!” she shouted in anger. Banat na banat ang litid sa leeg dahil sa pagsigaw. 

Tumayo si Tita Lauren at lumapit sa Doña upang pakalmahin siya ngunit hindi siya nagpatalo sa anak. 

“At ano’ng gusto mong gawin ko, Mamà!? Iwan ko ang pamilya ko? Iwanan ko ang mga anak ko katulad ng ginawa niyo!?” Mama answered back. “Kung iyon ang gusto niyo, puwes hindi! Hindi ko sila iiwan! Hindi ko sila hahayaang maghirap at magtanim ng galit sa akin! Hindi ko hahayaang maranasan nila ang mga naranasan ko dahil sa inyo!” 

“Nasira ka dahil sa mga batang iyan! You turned your back to what you deserve in exchange for this kind of life!? Pinahirapan ka lang ng mga anak ng lalaking iyon, Lories! Iiwan ka lang din nila gaya ng ginawa ng ama mo at ng pobreng lalaking iyon!” 

Nakaramdam ako ng paninikip ng dibdib dahil sa mga naririnig. Kahit ata ano’ng gawin namin at ilang taon ang hintayin namin ng mga kapatid ko ay mukhang hinding-hindi kami matatanggap ni Doña Luisa dahil sa ama namin. Si Mama lang ang nais niyang bumalik at hindi kami kasama.

CHAPTER 21

WARNING!

Mature Content.

Chapter 21: YOUR PLACE

I immediately searched for Dom when I entered the Neobar pra maka-usap siya tungkol sa nangyari at napag-usapan namin sa Coffee shop kahapon pero hindi ko siya makita kahit saan.

Tinanong ko si Jimuel kung alam niya kung nasaaan si Dom ngunit ang sabi niya ay umalis daw si Dom at nagtungo sa kanilang probinsya. Namatay kasi ang pinsan nito dahil sa dengue at nitong umaga lang daw nalaman kaya nagmamadali ring umalis. Hindi na nga daw ito nakapagpaalam sa Manager dahil sa sobrang taranta. Jimuel also didn’t know when Dom would return because the latter didn’t mention it before leaving.

Nakaramdam ako ng lungkot sa nalaman ko. Dom must be very sad because of what happened, and he needs someone to lean on now, but sad to say that I am no longer that person.

Kaming dalawa lang ni Jimuel ang pinaka-malapit kay Dom na katrabaho niya dahil nga may pagka-suplado siya minsan kaya’t nag-aalala ako na dahil sa nangyari sa amin ay kikimkimin na lang niya sa sarili ang kanyang problema. I want to comfort him again like before because I know he needs it now, but I can’t force myself to help him, especially since he’s not ready to talk to me right now.

Mapait akong napangiti ng maalala na dati’y sa akin niya sinasabi ang lahat ng problema niya. And I will be always there to comfort him. Takbuhan namin ang isa’t isa noon pero iba na sitwasyon ngayon.

Bumalik sa aking alaala ang nangyaring tagpo kanina sa bahay. It was so stressing. Namamanhid na ang mukha ko noon at parang kaunti na lang ay tutulo na ang luha ko. Nasasaktan akong makita si Mama’ng makipagsagutan kay Doña Luisa para lang ipagtanggol kami.

Alam ko kung gaano kahirap iyon para kay Mama dahil kung ako man ay hindi ko kayang gawin iyon. Kahit naging malupit sa amin si Doña Luisa ay hindi parin maiaalis ang katotohanan na magkakadugo kami. Isang pamilya dapat kami.

Alam nilang kagagaling lang ni Mama sa sakit at imbes na maging sinsero ang pagbisita nila ay ginamit pa nila itong dahilan upang kumbinsihin si Mama na bumalik na sa kanila. 

Mabuti na lang at bago pa tuluyang maging mainit ang sagutan nila Mama at Doña Luisa ay napilit na ni Tita Lauren na umuwi ang Doña. Ang sabi daw ay dumating ang mga amiga nito mula sa Espanya at dumaan lang upang kamustahin siya. 

Itinuon ko na lang ang buong atensyon ko sa pagtatrabaho buong gabi. Okay naman sana ang lahat kahit na parang naninibago ang katawan ko. Pakiramdam ko’y sobrang napagod ako at inaantok na kahit na mas matindi pa naman dito ang ginagawa ko noon.

Nanghihina ang katawan at ang mga balikat ko nang lumabas ako mula sa NeoBar. Ngunit laking gulat ko nang maabutan doon ang isa sa pinaka-guwapong nilalang na nakita ko sa buong mundo. And he’s my baby.

Natawa ako sa aking sarili iniisip. I’m getting corny these days. 

Even though his eyes are tired and he is almost asleep, he still looks darn sexy! His hair is sa bit messy but it didn’t reduce his good looks, instead it added more. Talagang makalaglag uterus!

“Kanina ka pa?” tanong ko nang tuluyan akong makalapit sa kanya.

He slowly nodded his head. Nakaramdam ako ng kaunting awa para sa kanya dahil halatang pagod din siya sa trabaho gaya ko. 

“You look tired. Are you stressing yourself out at work again?” Ipinulupot ko ang aking braso sa kanyang leeg upang yumakap. “Hmm?”

Isang buong araw ko palang siyang hindi nakikita pero pakiramdam ko ay daig pa nito ang nakasampong taon siya sa ibang bansa. I still feel like I’m missing him kahit na yakap ko na siya ngayon. 

“I missed you,” he mumbled after hugging me back. “Pakiramdam ko ay hindi na ako sanay na hindi ka nakikita sa isang buong araw. “

“Are you sleepy? Hindi mo na dapat ako inintay, para ka tuloy zombie”

Pinasadahan ko ng dulo ng aking daliri ang paligid ang pagod na mga mata ni David. Hinapit niya ako sa baywang upang ikulong muli sa isang mahigpit na yakap.

“I just want to see you before this day ends. And besides, it’s okay for me to look like a zombie because I’m going to eat you,” he whispered on his husky voice and lowered his head. Nakaramdam ako ng kiliti nang patakan niya ng halik ang sensitibong parte ng aking leeg. 

“Sorry pero may pasok ako bukas. Hindi ako puwedeng mapuyat,” I said and move my head away. I pinched his nose dahilan para matawa ito.

Sumiksik pa lalo si David sa aking leeg. “Then let’s sleep together at my place. Promise I’ll behave.” 

“We both know na hindi lang iyon ang gagawin natin.” I tilted my head. Kinalas mo ang braso ni David sa aking baywang at humakbang palayo. 

“I’m just kidding.” He moved his head down to miss my nose before continuing, “Tara, hatid na kita.”

I just smiled and nodded at him. He opened the car’sdoor for me first bago siya tumungo sa driver’s seat. B Akmang bubuksan na niya ang makina ng sasakyan nang hawakan ko ang kamay niya upang pigilan siya.

“Why?” takang tanong niya sa akin.

“I changed my mind. I want to sleep at your place.” I felt my heart skip a beat when his lips slowly formed a smile.

“I thought you had a class tomorrow?” he teased dahilan para mapangisi ako.

Kakatapos ko lang mag-shower at kasalukuyan akong nagtutuyo aking ng buhok gamit ang tuwalya nang maabutan ko si David na may kausap sa phone niya malapit sa kama. 

“What? Now?!”

Nakatalikod siya mula sa akin kaya hindi niya agad napansin ang presensya ko. 

“No, but—that’s not what I mean!” he hissed.

Dahan-dahang kumunot ang noo ko dahil sa pagiging frustrated ng tuno ng boses niya.

“Do I even have a choice?” Malalim siyanghumugot ng buntong-hininga bago muling magsalita. “Okay. Okay, fine. Bye.” 

Umiling-iling si David nang tuluyan ng maputol ang tawag. He muttered a silent curse as he scratch his head. 

“Hey, sinong kausap mo? Ayos lang ba ang lahat?” tawag atensyon ko kay David.

Naglakad ako palapit sa kanya nang hindi siya sumagot. I stop from walking when I was already in front of him. Akmang tatawagin ko ulit siya nang maunahan niya ako sa paglingon niya.  I don’t know if it’s true or what, but I saw something in David’s eyes. It was a glint of dark and unexplainable feelings.

“It’s nothing,” he whispered, almost out of voice.

I saw him gulped as he started surveying me. Bumaba ang tingin ko sa sarili ko dahil doon. Suot ko ang puting T-shirt niya bilang pang-ibabaw at maikling cycling lang ang suot ko bilang pang-ibaba. 

Nang tuluyang makalapit sa akin si David ay nakaramdam ako ng kakaibang siklab ng init sa aking katawan. Buhay naman ang aircon sa loob ng silid pero bakit parang iniinit ako?

“W-what?” kunot-noong tanong ko. Tila biglang hindi maproseso ang nangyayari.

He licked the frame of his lips while he was staring at mine. “I still can’t believe how you can turn me on while you were doing nothing at all.”

Gumapang ang dalawang kamay niya sa baywang ko at marahang pumisil doon. He leaned his head and whispered using his seductive voice, “Kiss me back if you want me to continue.”

My eyes automatically close when he pulled me into a deep but soothing kiss. Hindi ko na dapat pag-isipan. Nang maramdaman ko ang labi niya laban sa aking labi ay nagpa-ubaya na lamang ako.

I moaned when his kisses started to trail down. Paulit-ulit niyang hinalikan ang sensitibong parte sa aking leeg dahilan para muli akong mapaungol.

“Aisha…” mahinang banggit niya sa pangalan ko.

“Hmm?”

Bahagya siyang lumayo sa akin upang pakatitigan ang aking mga mata.

“I want to be the only man who can be this close to you. I want to be the only man who can hug and kiss you like this. Not only that, but I want to be the man you only need in your life. Furthermore, I want to be your only man, Aisha,” his face was serious while saying those words, causing me to chuckle. 

“Ang dami mo namang gusto,” natatawnag saad ko pero nanatili ang pagka-seryuso ng mukha ni David. “Why?”

“Because you are my possesion, I own you, you are my Baby. Just like I am to you. You posses me, you own me, and I am your Baby.”

I smiled because of the words that came out from his mouth. I don’t know, but he sounds and look so adorable at this moment. Likewise, I felt a light and unexplainable feeling inside my chest.

“You’re not taking my words seriously, don’t you—”

“Stop talking, just kiss me.” One of my brows rose up as those word slip out my mouth. He shook his head while chuckling before leaning down to kiss me.

And when our lips met… hindi parin nawawala yung pakiramdam na parang first time ang lahat. It just feel so good, so surreal. Pilit na sinasabayan ng malakas na tibok ng puso ko ang bawat galaw ng mga labi namin.

He nibbled my lower lip and I can’t help but moan. He took the opportunity to slip his tongue inside my mouth. He is giving me this delicious and needy feeling na nakaka-wala sa sarili ko. Iput my arms around his neck to deepened our kiss. He is making me insane.

At speaking of nakakawala sa sarili, hindi ko na namalayang naka-higa na pala ako sa kama at nakapatong na siya sa ibabaw ko at wala nang pang-itaas na damit.

Hinihingal na itinaas niya ang damit ko hanggang sa leeg kasama ang bra ko. His hands immediately caught my breast and fondled it.

“Ahhhh.” 

My toes curled when he started sucking my right breast while his right hand is playing with the other one. Napasabunot na lang ako sa buhok niya nang panggigilan niya ang dibdib ko at kagatin iyon. 

“Your breasts are huge! I wanna bit them ’till they sore. Fuck!” 

Hindi ko alam kung matatawa o maiinis ako dahil sa panggigil nito. May halong hapdi ang sarap na ipinararanas niya sa akin. Naramdaman ko ang pagbaba ng isang kamay niyaa mula sa aking baywang papunta sa ibabang parte ng puson ko.

He pulled down both of my cycling shorts and underwear. He quickly cupped my womanhood that made me gasped.

He slowly traced my slit, up and down. I bit my lower lip because he was obviously teasing me. Immediately, a familliar heat raced through my body. 

“Oohh! David!”

I can feel pleasure sweeping all over me when his hand started to move faster. Naiwang nakanganga ang mga labi ko ng binigla niya ang pagpasok ng dalawang daliri niya sa loob ng pagkababae ko. 

“Ah!”

His fingers are pumping in and out of me as his thumb rubs my clit. Sumunod ang tingin ko sa isa niyang kamay na binubuksan ang zipper ng kanyang pantalon. Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi nang itigil niya ang kanyang ginagawa sa aking pagkababae upang tuluyang alisin ang suot niyang pantalon.

He spreads my legs wider as he positioned his manhood over my wet womanhood. Hinatak niya ang baywang ko at ipinulupot ang mga hita ko sa kanya.

Piantakan niya magaang halik ang gilid ng aking noo bago dahan-dahan niyang ipinasok ang pagkalalaki sa akin. I could feel him hard and deep inside me.

He started thrusting in and out of me. I felt my back raised up in arch. Nagulat ako ng ilagay niya ang dalawang kamay niya sa likod ko at hinatak ako paupo.

Now, I’m sitting on top of him. Noong una ay naguluhan ako sa posisyon namin pero agad ko din naman itong nakuha. He kissed me and play with my tongue inside my mouth. His hands was wrapped around my waist and guided me to move in an up and down movement.

Hindi rin nagtagal ay nasanay na ako sa ganoong posisyon kaya habang tumatagal ay bumibilis na rin ang paggalaw ko as we kiss passionately.

“Make it a little more faster, Baby,” David groaned. Sinunod ko naman ang kanyang hiling at mas binilisan pa ang paggalaw sa ibabaw niya. We both moaned in unison as pleasure took over us. 

I bit my lips when I felt a warm liquid from my core. Ipinulupot ko ang mga bisig ko sa leeg ni David and hug him tight while his hands are possesively wrapped around my waist. My heart is racing extremely fast. 

Ibinaba niya ako sa kanyang tabi at pinaunan sa kanyang dibdib. Doon lang ako tuluyang nakaramdam ng pagod. Guamalaw ako upang yakapin siya. Pinatakan ko ng halik ang ibabaw ang dibdib ni David nang halikan niya ako sa gilid ng aking noo. Nanatali lang kami sa ganoong posisyon hanggang sa makatulog kaming dalawa.

CHAPTER 22

Chapter 22: SUDDEN VISIT

Nagising ako nang wala na si David sa tabi ko. Mabilis akong bumangon mula sa aking pagkakahiga dahil sa pagkalam ng aking sikmura. Naghilamos ako ng mukha at nag-mouth wash bago bastang kumuha na lang ako ng bagong damit na masusuot at boxer-shorts sa loob ng closet ni David.

Napaatras ako pagkabukas ko ng pintuan nang mabungaran si David na akmang papasok din sa loob. May dala siyang breakfast tray na may lamang pagkain sa kanyang mga kamay. I pouted because I was little upset to see that David is mirroring what I am wearing. I was actually expecting him to half-naked.

Malawak na binuksan ko amg pintuan upang papasukin siya. When David’s eyes travelled around my body, heat suddenly crept upon me.

“Good morning, gorgeous,” he greeted on his raspy voice.

My heart twitched but I handle to control my emotions. I slowly trail my hands on his arms up to his shoulder.

“Good morning to you too, handsome.” My lips curved into a sly smile and his eyes glinted.

He didn’t say anything, he just blinked twice. I hugged his nape and crushed his lips on mine. Noong una ay hindi ay hindi agad siya nakasagot sa halik ko, marahil ay nagulat talaga siya sa aking ginawa. His tongue traveled around my mouth. And the way his tongue moves makes my knees wobble.

I smirked against his lips when I felt like he wanted to touch me and pull me against his body. Nakapagitan kasi sa amin ang breakfast tray at wala siyang magawa dahil hawak niya ito.

Hinabol niya ang labi ko when I break off the kiss. His forehead furrowed while looking at me. Nakita ko ang paglabasan ng ugat sa kamay niya dahil sa mahigpit na pagkakabuhat sa tray.

“Kiss me,” he demanded which made chuckle. I was about to pull his neck for a kiss when we heard the door bell rang.

“Expecting someone?” I lifted an eyebrow. Mabilis naman siyang umiling.

“No,” he replied, almost hissing.

He sighed and stroked his hair using his hand. He looks disappointed, or even pissed off.

Ipinatong muna ni David ang tray sa ibabaw ng side table. There was a look of frustration on David’s face as we went down to the first floor of the mansion. Tatyanna’s worried face greeted us in the living room while she’s walking back and forth.Napunta sa kasama niyang lalaking matangkad ang mga mata ko na nakatayo sa bandang likuran niya. The man’s eyes were just focused on Dra. de La Vega’s back.

“Ma’am, Sir, pinapasok ko na po sina Ma’am Tatyanna,” Manang Linda immediately informed us nang tuluyan na kaming makababa sa hagdan. Helper siya sa mansyon at madalas na nandito lang tuwing Wednesday at Saturday. Umalis din naman agad si Manang Linda nang tanguhan siya ni David.

“David, I’m really sorry-” napahinto sa paglalakad palapit si Tatyanna nang makita niya ako sa likod ni David. “Li—Aisha!” she gasped. “Y-You’re… here.”

I uneasily smiled at her. Nakaramdam ako ng bahagyang pag-alala dahil hindi na halos mapinta ang kanyang mukha. Bakas ang kabang nakaguhit sa buong mukha niya. I felt a little uncormfortable when I caught the tall guy’s hawk-like eyes is silently watching me.

“What are you doing here?” tanong ni David gamit ang seryusong boses bago bumaling sa lalaking nakatayo sa likuran ni Dra. Tatyanna. “And you really brought him with you to have an ally?”

“Don’t fucking use that tone on her, Radcliffe. Wala siyang kasalan, all the blame was on you.”

Hindi ko mapigilan ang pagsinghap dahil sa matigas na bigkas ng lalaki sa bawat salita niya. Maglalakad din sana siya palapit sa amin nang iharang ni Tatyanna ang kanyang braso upang pigilan siya.

“Shut up, Caelus! Let me do the talking, alright?” pautos na wika niya dito bago muling bumaling kay David. “Sinabi sa akin ni Gian kahapon na alam mo na ang planong pagbabakasyon dito nina Tita. I just want you to know that I’m really sorry, David. Hindi ko sinasadyang sabihin kay Tita, okay? She was asking me about you every time we video call, napasarap ang kwentuhan namin kaya hindi ko na namalayang nadulas na pala ako. I accidentally told her that you’re already seeing someone.” She scratches the back of her neck with an apologetic smile on her lips. “At isa pa, hindi mo din naman sinabi sa akin na hindi pala puwedeng sabihin.”

Lahat kami ay naiwang nakatingin kay David nang hindi siya sumagot. There’s no humor on his face as his jaw clenched. Seryuso lang ang mga mata niyang nakatutok kay Tatyanna na parang hari na iniisip na ang parusang ipapataw sa nagkasalang kawal. I was thinking about the worst until I saw a sudden glint on his eyes.

“Nah. That’s fine,” David started chukling before putting his arms around my shoulder. Ang seryusong mukha ni David kanina ay napalitan ng nakakalukong ngiti.

“Y-You’re not m-mad?” Napasinghap siya at tila hindi makapaniwalang tanong ni Tatyanna. Nanlalaki ang kanyang mga mata habang nagpalipat-lipat ng tingin sa amin ni David.

“Of course. I was just shocked when I found out that Mom was suddenly going on vacation here, but don’t worry, I’m not mad. It’s actually a good opportunity to introduce Aisha to them as my girlfriend,” he said as the corner of his lips turned up.

My lips parted and my heart throbs like crazy at what he just said. May plano siyang ipakilala ako sa Mommy niya? So, he’s really serious about me, huh. I took in a deep sigh when I felt myself tearing up because of the overflowing emotions inside my chest.

There was a ghost smile on David’s lips as he bent down to kiss my forehead in front of his cousin. I felt flush crept upon my face.

“Oh, my god!? You two are official now?!” Naagaw ni Tatyanna and atensyon ko sa biglaang pagtili niya.

David and I didn’t answer her question but the grin on his face already do the deed. I just bit my lower lip to stop myself from being emotional.

“Do you want to join us for breakfast? I’m sure both of you are tired from the trip. De La Vega’s Resort is too far from here in Azulon, “ David invited them.

Kita sa mukha ni Tatyanna na tila hindi talaga siya makapaniwalang hindi galit si David. Kumikislap ng pagkamangha ang kanyang mata habang nakatingin sa amin. Ngunit ang lalaki naman sa kanyang likuran ay nanatiling mabigat ang tingin kay David.

Sa huli ay sumang-ayon ang dalawang bisita sa alok ni David. Sa gitna ng hapag ay nalaman kong pinsan din pala ni Dra. Tatyanna ang kasama niyang lalaki na si Caelus sa father side niya. Magkapatid kasi ang mga nanay nina Tatyanna at David.

Nakaradam din ako ng kaunting hiya because David was being sweet and clingy that morning. I always wanted to see that cute side of David, but not in font of his cousin! Kulang na lang kasi ay kandungin niya ako at siya na ang magsubo sa akin ng pagkain ko. Nakakailang din dahil panay ang sulyap sa amin ng dalawang bisita. Sa buong umahagan siguro namin ay palang-pula ang buong mukha ko dahil sa mga pinaggagawa ni David.

Pagkatapos naming apat na kumain ay umalis na din naman agad ang dalawa. Dra. de La Vega said na talagang pumunta lang siya dito from their vacation para humingi ng tawad kay David sa pag-aakalang galit ito sa kanya.

“Si Mia? Where is she? Hindi ba siya sasabay sa ating mag-lunch?” I asked, wondering. Lumingon-lingon pa ako sa paligid at tila umaasang bigla na lang siyang susulpot kung saan.

“Ewan ko sa babaeng iyon.” Sydney shrugged her shoulders. “Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya sineseen ’yong chat ko sa GC natin.”

“Talaga? Seryuso pala talaga ’yong pagiging terror ng subtitute professor nila. Anong oras na, oh!” I gasped before glancing at the cafeteria’s wall clock.

“Hindi ko lang alam. Ilang araw ko na din kasi siyang hindi nakikita. Noong araw na susunduin sana kita ay nag-text din siya sa akin at nagpapasundo sa NeoBar. She said na lasing daw siya at wala siyng kasama. H-Hindi ko din naman siya nasundo n-noon.” Tumikhim siya na tila may biglang naalala. “Medyo nag-aalala na din ako sa babaeng ’yon kasi hindi na nagparamdam pagkatapos nang gabing iyon.”

Nahinto saglit ang pag-uusap namin nang dumating na ’yong in-order naming pagkain. And when I started eating what I ordered, I almost grimace at the sudden change of its taste on my tongue.

I stopped from eating nang biglang sumagi sa isip ko si Mia. I started thinking and wondering about Mia’s whereabouts because of her sudden disappearance. Hindi ako sanay na hindi siya present sa mga pagkikita naming tatlo. She’s always jealous kapag nalalaman niyang kami lang ang magkasama ni Sydney because she’s afraid to miss out the fun or something.

“Sorry nga pala dahil hindi kita nasundo noong nakaraang araw, ha?”

Umangat ang tingin ko may Sydney mula sa malalim na pagkakatitig sa pagkain ko. Hindi ko kasi gusto ang lasa ng ulam. Madalas ko naman itong kainin tuwing lunch dati pero ngayon ay tila nag-iba na ang lasa nito. Siguro ay nagsawa na lang ako sa lasa dahil matagal ko na ngang kinakain ito.

“Okay lang, Syd.” Ngumiti ako. Dahil sa sinabi niya ayumalik sa alaala ko ang nangyari noon at ang sinabi nitong emergency nang araw na iyon.

I cleared my throat. “Sydney, puwede ko bang malaman kung anong emergency ang tinutukoy mo noong nakaraan?”

Nang tingnan ko si Sydney at hindi siya nagsalita ay bigla akong kinabahan. Tila unti-unting naglaho ang kulay sa kanyang mukha at nagsimula na siyang mamutla. Her lips even quivered.

“Pero okay lang din naman sa akin kung hindi ka pa handang magsabi sa akin. Nag-aalala lang talaga ako para sa ’yo,” I added immediately.

I’m really worried about her pero kung hindi pa siya handang sabihin sa akin ang problema ay nirerespeto ko iyon. I can’t force her to open up with me. Hindi naman kasi ibig sabihin noon ay wala siyang tiwala sa akin. Maybe she’s still in the process of accepting things or assessing herself because what happened. Hinahanda niya pa lang siguro ang sarili niya bago niya ibahagi sa iba ang nangyari.

She took in a deep sigh before shaking her head. A forced smile appeared on her lips.

“I-I think… M-My child’s father is b-back,” she almost whispered.

I freeze and look at her with wide eyes. “What made you think that way? Nakita mo ba siya? Nakasalubong?”

“H-Hindi pero ilang buwan na siyang nagpapadala s-siya sa akin ng mga s-sulat. Noong una ay puro pangangamusta lang naman kaya hinayaan ko,” she stuttered. Her hands that’s resting on the table suddenly clenched. “Ang akala ko hanggang ganoon lang siya. Pero noong gabing iyon, nagulat na lang ako pagdating ko sa b-bahay na may bagong laruan si Aldriech. Alam kong hindi ko iyon binili kaya tinanong ko siya kung kanino galing.” My lips parted when Sydney began shaking. Her eyes welled up with tears. “A-Ang sabi niya ay galing daw iyon sa P-Papa niya. T-tapos sa mismong kuwarto ko may sulat din siyang iniwan. H-hindi ko alam k-kung paano siya nakapasok. A-Ang sabi niya babalik daw siya para sa amin ni Aldriech, m-magsasama-sama na daw u-ulit kami.”

Nakaagaw ng atensyon sa loob ng kapiteryang kinakainan namin ang ingay mula sa pag-atras ko ng upuan. Nagsimulang magsitinginan sa amin ang ibang tao pero nawalan na akong pakialam. Lumipat ako sa katabing upuan ni Sydney upang yakapin siya. My heart brokw when she started crying on my shoulder.

“T-takot na takot ako, AM. Halos hindi ko magawang iwanan ’yong a-anak ko kasi natatatakot ako na baka bigla na lang siyang d-dumating at kuhanin sa a-akin si Aldriech. H-Hindi ko kaya, A-AM. Hindi ko kaya,” she sniffled. I felt like my blouse was wet because of her incessant crying.

I rubbed her back and whisper things to calm her down. Nararamdaman ko din na halos hindi na siya makahinga sa aking balikat dahil sa sobrang pag-iyak.

My jaw tightened as desperation and hopelessness gets evident on her every sob. I knew Sydney as a strong woman, and I never imagined her being in this kind of situation. She never wanted anything but give her child the good life that she doesn’t experience while growing up.

I have now realized what she said before that she can handle this jerk if they unexpectedly meet each other was all lies. She was laughing it off before, but now I know that it’s just her reverse mechanism. Tumatawa siya upang pagtakpan ang nakatagong takot at pamgamba sa loob niya.

I bit my lip to restrain my tears from falling. I can’t imagine what that bastard did to make Sydney this anxious. He must be a monster.

CHAPTER 23

Chapter 23: SCAMMED 

I was rushing out of the room when I escaped from my blockmates. Narinig ko pa ang pagtawag nila sa akin ngunit hindi ko na sila nilingon. 

Next week na kasi ang foundation day namin at ako ang kinukuha nilang muse para mag-represent ng Education Department. Hindi ko nga alam kung bakit nila ako kinukuha palagi para sa mga ganyan. Last year din ay ako ang intinuro ng mga kaklase ko ngunit tinanggihan ko din dahil bukod sa wala akong pera, wala talaga akong interes sa mga ganyan. 

Pagpunta ko sa cafeteria ay naabutan ko sina Sydney at Mia na nagsisimula nang kumain doon. Kahit nasa malayo ako ay rinig na rinig ko na agad ang boses ni Mia, kahit kasi maliit na babae siya ay napakatinis naman ng boses.

Bumaling ako kay Sydney na nakangisi kay Mia. Mukhang may ikinikuwento ang isa dahilan para maaliw siya. Her grin grew wider when our eyes met. Tumaas ang kamay niya upang kumaway sa akin dahilan para maagaw ang atensyon ni Mia. 

Takang tumingin ako sa kanila nang makitang tatlo na ang pinggan na nakalagay sa ibabaw ng lamesa, ngunit ang isa ay hindi pa nagagalaw.

“May kasama kayo?” litong tanong ko.

“Ah. That’s for you!” Mia pointed out.

I almost palm my face when I realized something. Hindi nga pala dapat si Mia ang mauna sa aming pumunta sa kainan dahil paniguradong manlilibre lang siya. Ilang beses na naming sinabi sa kanya ni Sydney na hindi na iyon kailangan ngunit talagang mapilit siya. Mabuti na nga din talaga at hindi kamahalan ang mga pagkain dito sa cafeteria kaya kahit papaano ay nakakahinga ako nang maluwag. 

“Mia, alam mo namang hindi na kailangan. May pera naman ako—”

“Never ko namang sinabi na you don’t have money, eh. Look at Sydney, may pera din naman siya pero in-enjoy niya libre ko.” She pouted. Napapikit siya bigla nang batuhin siya ni Sydney ng tissue sa mukha. 

“Hoy, don’t make me sound na parang gustong-gusto ko ’to, ha. Medyo slight lang!” Sydney defended herself.

“Anong medyo slight lang?! You’re so plastic talaga!” ganti ni Mia sa kanya at binato din siya nang binilog na tissue. 

Napailing na lang ako dahil mukhang magbabangayan na naman ang dalawa. Umupo na ako sa libreng upuan na katabi ni Mia at nagsimula na ding kumain. Napapayuko na lang ako tuwing may tumitingin sa deriksyon namin dahil sa ingay ng dalawa. 

Maliit akong napangiti dahil sa wakas ay nakumpleto na din kaming tatlo. Hindi sa amin sinabi ni Mia kung saan siya nagpunta at kung ano’ng ginawa niya sa mga nakalipas na araw. We also did not force her to speak because we respect her decision. Alam naming magsasabi siya sa amin kung gusto niya talagang magkuwento. 

And speaking of Sydney, ang sabi niya ay hindi na ulit nagparamdam ang tatay ni Aldriech sa kanilang mag-ina. Hindi nga daw niya alam kung mas dapat siyang kabahan o ano sa hindi nito pagpaparamdam. Sana lang talaga ay tigilan na sila ng lalaking iyon para makampante na nang tuluyan si Sydney.

“By the way, let’s go back sa kinukwento ko earlier….” Mia’s voice caught my attention. Mukhang tapos nang mag-asaran ang dalawa. “That Natasha is really getting into my nerves!”

“Natasha? Sino ’yon?” kunot-noong tanong ko. 

Mia gasped and her eyes sparkled like I’m her favorite human being. “I know right! Like, sino ba siya?!” 

“Si Natasha, ’yong blockmate ni Mia na nananalo ng Ms. Foundation Day last year,” Sydney reminded me as I heard Mia scoffed childishly. 

Napatango ako nang maalala ang tinutukoy nila. “Bakit? Ano’ng ginawa sa’yo?” 

“I have no plans naman in joining the competition eh. Carina just suggested na ako daw dapat ang gawing representative because I’m smart and beautiful naman daw,” her lips pouted for a second before the end of her lips turned up for a sarcastic smirk as her brows knitted. “But that Natasha is so papansin. Sinabi ba naman sa room na I’m not nababagay to be the representative of our department because I’m not tall! Like akala mo naman perfect vital stats niya, ’no!”

Napangiwi ako nang makita ang pamumula ng maputing pisngi niya. Honestly, si Mia ang may pinakamagandang katawan sa aming tatlo ni Sydney. Kahit na hindi siya matangkad ay hindi rin naman kasi siya pandak.

Maaring sinabi lang iyon ni Natasha upang inisin siya because people knew Mia as being a bad bitch kaya maraming naiinis sa kanya. Pansin ko rin naman kasi na iba talaga ang pakikitungo niya sa mga taong hindi niya talaga gusto. Hindi siya plastic o nag-aaksaya ng panahon para pakisamahan ang mga taong ayaw niya ang ugali o pagkatao.

“Her chest was not even visible that she looks like a straight bamboo tree! Ang thick pa ng make up niya like—ouch!” 

Mia stopped from ranting when Sydney threw her another balled tissue paper on the face.

“Hoy! Sobra na ’yang bunganga mo, ha! Kapag galit ka, galit lang! Walang damayan ng dibdib, may nasasaktan kang ibang living organism with feelings!” Sydney scolded. 

“E, di sorry! Is not my fault that you don’t have suso!” Mia fired back that made me gasped. 

Sydney and I both turned into crimson red because of Mia’s loud voice. Agad akong napaiwas ng tingin sa mga taong nakikita kong lumilingon sa aming deriksyon. 

“May suso ako, tanga ka ba?” Sydney hissed on her lowered voice. “Tingnan mo nga at ang taba-taba ng anak ko! Ibig sabihin madami siyang nainom na gatas sa akin!” 

“Hi!”

Hindi na nakasagot pa si Mia dahil may biglang nagsalita mula sa gilid namin. Sabay-sabay kaming tatlong nag-angat ng tingin sa matangkad na lalaking nagsalita. Maputi ang balat nito, singkit at may malaking ngiti sa labi.

“Puwede maki-share? Wala na kasing free’ng upuan.” Ngumiti siya at pinasadahan ng tingin ang buong cafeteria. Totoo naman ang sinabi niya dahil wala na ngang bakanteng upuan. Wala sa sariling napatango ako.

“Sure. Patapos na din naman kaming kumain.” Sydney forced a genuine smile, sign of her being uncomfortable with his presence.

Hindi ko alam kung bakit pero hindi talaga si Sydney kumportable sa mga lalaki, tanging sa kaibigang mga bakla lang siya kumportable.

Mukhang nahalata din ni Mia ang nararamdaman ni Sydney kaya lumipat siya ng upuan para tabihan ito. 

Automatic na napa-isog ako palayo nang tumabi ang lalaki sa upuang inabanduna ni Mia. He has this weird smile on his face, dahilan para mapangiwi ako na agad ko din namang itinago. 

“I’m Miguel, by the way.” Halos hindi ko na makita ang mga mata niya sa sobrang pagkakangiti. Naglahad siya ng kamay sa akin.

“A-Aisha.” Tumingin lang ako sa kamay niya. I know it’s rude pero hindi ko siya magawang hawakan.

“I’m Mia.” Si Mia na ang umabot sa kamay ng lalaking na nakalahad sa akin nang makita ang pagka-asiwa sa mukha ko. “She’s Sydney,” tukoy din niya sa katabi.

Hindi ko alam kung bakit iyon ang naramdaman ko. Simula kasi nang sabihin ni David sa akin na ayaw niyang makitang may lalaki akong kausap o kasama ay naasiwa na ako makipag-usap sa ibang mga lalaki. Maybe I just don’t want to disappoint him. Siguro ayaw ko lang na maramdaman niya ang mararamdaman ko kung sakaling makita ko siyang may kasamang ibang babae. At isa pa, hindi ko alam kung ako lang pero hindi ko gusto ang amoy ng lalaking katabi ko. Kung hindi lang makakabastos ay kanina pa ako nagtakip ng ilong o tumayo para makaiwas sa kanya. Napahinga na lang ako ng malalim…

“Mauna na ako sa inyo,” nagmamadaling saad ko. Tumayo na ako mula sa aking pagkakaupo ay mabilis na kinuha ang bag ko.

“Hindi ka pa tapos kumain, ah? Aalis ka na agad?” Tumingin si Miguel sa pinggan kong halos hindi pa nangangalahati.

Nakita ko sa gilid ng aking mga mata si Sydney na kunot ang noo sa akin na parang nagtataka sa kinikilos ko, habang si Mia naman ay napaismid dahil sa feeling close na tanong ng lalaki.

“Ma-May…” Napakamot ako sa aking noo dahil sa kawalan ng idadahilan. “May quiz pa kami mamaya. Mag re-review lang ako.”

Akmang bubuka pa lang ang bibig ng lalaki upang magsalita ngunit hindi ko na siya hinayaang magpatuloy pa at mabilis akong lumisan sa lugar.

Pagkauwi ko sa bahay ay nagpaaalam agad ako kay Mama na sa bahay ako ni David matutulog. Ang akala ko noong una ay hindi siya papayag dahil napagkasunduan naming tuturuan niya akong magluto dahil hindi pa niya kaya kaya’t nagulat ako nang pumayag siya. Ang sabi niya ay oorder na lamang sila at magpapadeliver ng pagkain kung sakaling wala sa mood si Nichol na magluto para sa kanilang hapunan.

Hindi ko maiwasang mapatingin sa mga katabi kong pasahero sa jeep na mukhang empleyado ng isang kumpanya dahil sa suot nilang uniform sapagkat kanina pa sila nagbubulungan tungkol sa gumuhong gusali malapit sa kanila. Ayon sa pagkakaintindi ko ay mayroo daw nasawi at nasugatan dahil hindi daw matitibay ang materyales na binili ng construction company. 

Natuwa ako nang makarating sa mansyon ni David at makita ang isa sa mga sasakyan niyang maayos na nakapark sa labas. Walang bakas ni David sa unang palapag kaya’t sa kanyang silid ako dumeritso. Nagtaka ako nang hindi siya makita doon. Inayos ko na lang muna sa closet niya ang mga bagong damit na dala ko. 

Naisip ko na baka nasa library siya at dito na lang dinala ang trabaho dahil napag-usapan na namin kanina na dito ako tutulog. At mukhang tama naman ang hinala ko dahil nakita ko mula sa maliit na siwang ng pinto na nasa loob ng library si David at nakaupo sa kanyang swivel chair. Bumubuka ang mga labi niya kaya akala ko ay may kausap siya sa kabilang linya ng telepono. 

I was about to open the door widely when I heard another man’s voice inside. Dumapo ang tingin ko sa unahan ng table ni David at doon ko nakumpirma ang aking nadinig. May isang mid-thirties na lalaki ang nakaupo sa couch sa bahaging unahan ng table ni David. Imbes na tumuloy papasok ay nanatili lang ako sa aking puwesto. 

“Kaninang umaga ay gumuho ang isang gusali na proyekto ng Radcliffe Builders sa bahagi ng Azulon. Currently, three construction workers and an electrician have been confirmed dead, and five construction workers and two engineers have been injured,” I heard the man informed.

Nanlaki ang mga mata ko sa aking narinig. Ibig sabihin ang nangyaring pagguho ng proyekto ng Radcliffe Builders ang pinag-uusapan ng mga kasabay ko sa jeep kanina. 

“I know… I already heard that in the news.” David sighed heavily like he’s trying his best to control himself. 

“The contractor of R&R Mall project scammed your cousin. Naglabas ng malaking pera ang client pero mumurahing materyales lang ang binili ng contractor. And all the equipments used were second hand,” he continued. 

“Fucking shit. I know there’s something wrong in that asshole.” I felt something cold run down my spine when David commented that using his menacing voice. 

He started playing with the pen on his hand. He looks like he’s in deep thoughts. Napasinghap ako nang biglang magtagpo ang mga mata naming dalawa, dahilan para makuha ko din ang atensyon ng kanyang bisita. 

Nahihiyang nilawakan ko ang pagkakabukas ng pinto dahil sa pagkahuli sa akin ni David na nakikinig sa kanilang usapan. David moved his chair to the side like he’s inviting me to come in. I bit my lower lip when I caught a glimpse on his upper chest because of his three unbutton buttons. 

Umiling ako. “Hindi na. Baka makaistorbo lang ako.” 

“No, come here.” He tapped his lap, silently asking me to sit on it.  “I need your presence so I can find the strength to calm down.” 

Nakita niya siguro ang pag-aalangan sa mukha ko dahil may ibang tao sa paligid. Nakakahiya naman kasi ang gusto niyang mangyari lalo na at seryusong bagay ang kanilang pinag-uusapan.

David’s jaw tightened as he glance at the man in front. “I’m sure Atty. Santiago wouldn’t mind your presence, right?” His eyebrow raised. 

May pagtataka man ay tumango pa din ang lalaking tinawag niyang Atty. Santiago. “Yes. Of course…”

“Come here, Baby,” he called with tenderness that contradicts his serious aura. I felt like my face just turned pink.

I blew out my cheeks to calm my pulsating heart. Binasa ko ang nanunuyo kong labi habang naglalakad palapit sa puwesto ni David. Napasinghap pa ako nang bigla na lang niya akong higitin dahilan para bumagsak ako sa kanyang hita. Mabilis na ipinulupot niya ang braso paikot sa baywang ko na para bang tatakas ako. 

Ilang segundo din ang lumipas bago sila ulit nagpatuloy ni Atty. Santiago sa pag-uusap. I was feeling awkward the whole time. Lalo na kapag nahuhuli kong sumusulyap si Atty. Santiago sa puwesto namin. Bakas sa kislap ng mga mata niya ang pagpipigil ng ngisi at pang-aasar kay David dahil sa kanilang pinag-uusapan. Ilang beses ko pang sinubukang umalis sa kandungan ni David ngunit lalo lang niyang hinihigpitan ang pagkakayakap sa akin.

Napabuntong hininga na lang ako at pinaglaruan ang sariling kamay sa aking kandungan habang nakikinig sa kanilang seryusong usapan. May ilang papel na inilabas si Atty. Santiago sa leather briefcase niya at pinakita kay David bago i-discuss. 

Tsaka lang ako tuluyang nakawala sa braso ni David nang matapos na ang kanilang pinag-uusapan. We invited Atty. Santiago to dine with us but he immediately declined, saying that his family is also waiting for him. 

Alam ni David na hindi ako marunong magluto and he’s to exhausted to cook so napagkasunduan naming um-order na lang ng pagkain. And while waiting for the food, David went to the balcony to call his cousin. He signaled me to come closer when he saw me standing at the doorway. 

Napangiti ako nang hapitin niya ang baywang ko at yakapin ako mula sa likod. I bit my lower lip when he planted a small and soft kiss on my shoulder, near my neck. 

Madali lang din natapos ang kanilang usapan. Narinig kong kinamusta lang ni David ang pinsan, nagtanong lang ng kaunti tungkol sa nangyari, at sinabihang maghanda sa board meeting para bukas.

Pagkadating ng order namin mula sa chines restaurant ay kumain na din kami. I volunteered to wash the dishes and he agreed. Tapos na siyang mag-shower nang makaakyat ako sa taas. He’s on his gray pajama pants and and crew-neck sleep shirt. Nakasandal siya sa headboard ng kama at may laptop sa hita, mukhang hindi pa din tapos sa trabaho. 

Nang matapos akong mag-shower ay mukhang tapos na din siya sa ginagawa. Nakapatong na kasi sa side table ang laptop niya at pinapanood na lang ang bawat galaw ko. Pagkatpos kong magsuklay at magpatuyo ng buhok ay tumabi na ako sa kanya ng higa. 

Agad niya akong niyakap at binaon ang mukha sa leeg ko. Pasimple akong huminga ng malalim upang pigilan ang kiliting nararamdaman ko dahil sa pagtama ng hininga niya sa leeg ko. Pumikit ako at hindi na namalayang nakatulog na pala. 

Nagising ako ng hating-gabi ng makaramdam ng pag-iisa. At tama nga ang pakiramdam ko dahil wala sa tabi ko si David nang subukan kong yakapin siya. Bumangon ako at nagtungo sa banyo ngunit walang tao doon. 

Hindi na ako nagulat nang matagpuan ko siya sa balcony at mag-isang umiinom. Nasa kalhati na ang laman nang bote, tanda na kanina pa siya gising. Mukhang naapektuhan talaga siya sa nangyaring pagguho ng isa sa kanilang mga proyekto.

His back is facing me that’s why I startled when he moved his head on the side, like he knew I was standing there and said, “Bakit ka nagising? It’s still dark. Did you have a nightmare?”

“Hindi. Nagising ako kasi wala ka sa tabi ko. Why are you still up? And drinking this early?” tanong ko habang naglalakad palapit sa kanya. Hinawakan ko ang dalawang balikat niya upang masahehin siya. 

I heard him sighed. “Kailangan sagutin ng kompanya ang lahat ng mga namatay at mga nasaktan sa insidente.” 

My brows knitted at what he said.

“Iyon ba ang pinproblema mo? I’m sure that your company can handle the expenses,” I softly muttered.

“It’s not like that.” His hand reached mine and brought it to his lips. Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagtagis ng bagang niya. 

Pinisil niya ang kamay ko bago ako inalalayang umikot paharap sa kanya. Marahan niya akong hinila paupo sa kanyang kandungan. His features are dark. He leaned on my shoulder and planted soft kisses in there. 

“I don’t care how much money the company will spend on the accident because that’s our obligation, my responsibility. But if the reputation of the company I worked hard for is in jeopardy… that’s where I care,” he muttered on his lowered voice. He flicked his tongue before he continued, “I didn’t refuse the high position my father offered me and started with nothing to build my own company just to lose everything I had worked for. I didn’t try and became patient, let people question me and fight for my position just to fail.”

Madilim ang mga matang inilagay niya ang ilang takas na buhok ko sa likod ng aking tainga bago muling humalik sa aking balikat. Habang ako ay nakatutok lang ang mga mata sa kanya at iniisip ang kanyang sinabi. 

I realized that he’s not working to gain money or power. He’s doing this simply because he loves his work and he is passionate about it. I can’t help but to admire how he worked hard to achieve everything he has now.

CHAPTER 24

Chapter 24 RAPIDLY AND CRAZILY 

Pagkatapos ng klase ko ay dumeritso na ako NeoBar. And instead of worrying, some of my co-workers were upset because Dominic had not yet returned, and that they had to cover the job he left. Kahit si Ella na hindi naman apektado ay patuloy ang putak at pagsasabi ng kung ano-ano. Pansin ko ang pagpipigil ni Jimuel na magsalita at kontrahin sila, ngunit gaya ko ay mas pinili na lang niyang kumalma at huwag silang pagtuonan ng pansin.

Kababalik ko pa lang sa counter ng tawagin ako ng isa sa mga bouncer sa Bar. 

“May naghahanap sa’yo sa labas. Nandoon sa backdoor, iniintay ka,” Kuya Robert informed. 

“Huh? Sino daw po?” tanong ko.  

Kuya Robert just shrugged his shoulders and left without answering my question. My brows knitted in confusion. Lalo pa akong nagtaka sapagkat wala naman akong inaasahang tao. 

Noong una ay nagdadalawang isip akong pumunta. Baka kasi isa lang ’yon sa mga customer na banned dito  dahil sa pang ha-harass sa akin at gusto lamang makaganti. Ngunit kilala ko naman si Kuya Robert at alam kong hindi siya basta nakakalimot ng mga mukha, lalo na kung may atraso o banned na dito sa bar. 

Tumulak na ako patungo sa backdoor matapos kong magpaalam sa aking mga kasamahan.   

 

“Baby…”

After hearing that single word voiced with gentleness, my heartbeats already gone crazy. Sunod-sunod akong napalunok upang kalmahin ang sarili habang unti-unting lumalapit sa lalaking naghahanap daw sa akin.

“David…” mahinang banggit ko sa pangalan niya matapos niya akong salubingin at patakan ng maagang halik sa labi.  

I blinked. I saw his lips twitched.

“A-Ano’ng… ginagawa mo dito?” puno ng pagtatakang tanong ko.

I scanned him from head to toe when I noticed that he’s dressed in a wool blazer and gray dress pants with a subtle pop of his navy blue tie and leather belt. He looks extra dashing tonight with his neatly styled up and off of his forehead hair. 

“I want us to eat outside like normal couples do,,” he casually answered. 

Normal couples do? Wala sa sariling napapangiti ako ngunit agad din namang nawala nang may biglang maalala.

“M-may trabaho pa ako. I can’t just come with you. Baka mapagalitan ako—”

“I know the owner of this bar. You have nothing to worry about because I have already informed your boss,” he said, cutting my words off.

“T-talaga?” hindi makapaniwalang tanong ko. He nodded, which made me gasped. I really should not question his power and connection next time.

Bumaba ang tingin ko sa aking sarili, remembering that I am only wearing my uniform. At ang tanging dala kong extra’ng damit ay ang school uniform ko at susuotin sanang pamalit mamaya.

“Pero ripped jeans at blouse lang ang dala kong damit. Nakakahiyang…” I bit my lower lip as I scan him for the ninth time. I looked away from his direction when I felt a lump on my throat. “Puwede bang dumaan muna tayo sa bahay para makapagpalit ako?” 

David tilted his head as he glance over me. Napaawang na lang ang labi ko sa gulat ng kauhanin niya ang dalawang kamay ko at ilapit iyon sa kanya.

“Whatever you wear, you are beautiful. So you have nothing to be ashamed of.” Salitan niyang pinatakan ng halik ang likod ng aking mga palad. He placed a few strands of my hair behind my ear using his fingertips. “And besides, their opinion doesn’t matter. I am your date so, my opinion is only the one that matters.”

My lips quirked up as we both deeply stared at each other. He leaned down to kiss my neck, which made me shiver. Ramdam ko ang paggapang ng kiliti mula sa aking leeg when I smelled his Versace Pour Homme scent because of our close distance. 

“And my opinion is, you are the most beautiful woman in this fucking world,” he huskily whispered against my skin. And boy, that almost made me loose my senses. I felt his arms slowly wrapped around my waist. “Shall we go now, Baby?”

 

Napangiti ako nang bumakas ang pagkamangha sa mukha ni David pagkatapos kong lumabas mula sa loob ng fitting area. 

I’m wearing a very sophisticated looking black off-shoulder dress and its hem just ended below my knees. Fitted ito ng kaunti sa katawan ko ngunit kumportable naman itong suotin. And as for the finishing touches, black sandal heels, small and sleek clutch, and some jewelry do it nicely. 

Hindi ako nagpatalo kay David habang nasa sasakyan kami kahit ilang beses niyang sinabi na okay lang ang suot ko at wala akong dapat ikahiya. Out of the way ang bahay namin sa balak pagdalhan sa akin ni David kaya imbes na bumalik ay napagkasunduan naming dumaan na lang muna sa mall na madadaanan namin. Mabuti na lang talaga at hindi kagaya ng ibang mall ay 24 hours bukas ang DM Mall.

“M-maganda na ba? Mukha na ba akong tao?” tanong ko at bahagya pang tumawa upang maitago ang kaba sa matagal na paninitig ni David. 

His brows snapped together. “You’re always beautiful. What are you saying?” 

Agad akong umiwas ng tingin nang maramdaman ang pag-iinit ng aking mga pisngi. Hindi na dapat ako nagtanong dahil alam ko namang malakas ang epekto ng mga salita niya sa akin.   

 

Nayuko na lang ako habang naglalakad kaming dalawa ni David papasok sa entrance ng Schiavon Hotel and Restaurant. I slightly bit my lower lip because I feel like I don’t belong in here, in this kind of place.

Agad kaming— si David nakakuha ng atensyon ng ilang mga tao pagkapasok pa lang naming dalawa. Ang mata ng mga tao na tila uwak na nakamasid sa aming dalawa ang siyang naghatid ng kaba sa akin. Are they thinking that I don’t deserve to be with man that I am with?

I tilted my head at that thought. What am I thinking? Hindi naman ako ganito mag-isip dati.

Naramdaman siguro ni David ang paghigpit ng kapit ko sa braso niya dahil sinakop ng mainit niyang palad ang nanlalamig na kamay ko. Nang lingunin ko siya ay deritso lang ang tingin niya sa unahan at tila hindi apektado sa mga tinging nakapukol sa aming deriksyon.

May ilang mga tao ang tumawag kay David habang naglalakad kami upang bumati. Hindi ko mapigilan ang mapangiti sa aking isipan kapag hindi niya binibigyang pansin ang mga babaeng sumusubok kuhanin ang atensyon niya, at kapag lalaki naman ay tatango lamang siya at babati pabalik in the sake of formality. Marami ring sumubok lumapit at magtanong tungkol sa nangyaring insidenteng pagguho ng isa sa mga project ng Radcliffe Builders ngunit hindi nag-entertain si David ng kahit na anong question mula sa kanila. Pakiramdam ko tuloy ay ang suwerte ko dahil ako ang katabi ni David at kasabay na naglalakad ngayon. 

Nang makarating kami sa restaurant ay may sumalubong sa aming lalaki na sa tingin ko ay staff doon. His eyes automatically directed to David, and I saw it widened a bit.

“G-Good Evening, Mr. Radcliffe!” he greeted enthusiastically before glancing at me. “And Miss.” He flashed a smile. “Any reservation?”

“Yes,” malamig na saad ni David sa lalaki. “And please, don’t ever try to smile or even look at my girl, or I’ll make sure that in your whole life, you will never get a job again,” he even threatened.

My jaw dropped because of that. Bumaling ako kay David upang sawayin siya sapagkat wala namang ginagawang masama ’yong staff, ngunit nalunok ko na lamang ang mga salita nang makitang seryuso talaga siya.

Tila natakot ang lalaki sa sinabi ni David dahil nawala ang masiglang ngiti sa labi at tatlong beses pang napaatras. Nakaawang lang ang labi niya habang nakatingala kay David na parang hindi alam kung dapat ba siyang tumugon o hindi.

“I want to talk to your manager.”

Hinawakan ko agad ang braso si David upang pigilan siya sa tangkang pag-abante. Nakakahiya dahil mas nakakuha na kami ng ilang atensyon mula sa mga taong naruruon sa loob. 

“Man, can you please relax?” 

Sabay kaming napalingon ni David sa pinanggalingan ng boses na iyon. And there standing the great ‘Callisto Schiavon.’ A smirk instantly formed on his lips when his eyes landed on mine. 

I hide my gasp. Mula nang malaman kong kaibigan ni David si Mr. Enriquez ay sinabi ko na sa sarili kong hindi na ako magugulat sa posibleng iba pa niyang mga kaibigan. And of course, one of the top rated Chefs in asia is belonged on his league. 

“Hey, beautiful!” He smirked and even bit his lower lip, causing me to chuckle. “I’m Callisto Schiavon. You can call me Calli or simply babe if you want.” He playfully winked without minding the man beside me. 

So the rumors are true, huh. He is such a playboy!

“Another smirk and I will punch you. Another wink and I will kill you,” nagbabantang saad ni David pero tumawa lang ng malakas ang lalaki. His jaw tightened.

“You better get out of here before this man’s blood boils.” Nakangising nilingon ni Chef Calli ang staff na sumalubong sa amin. Mabilis namang umalis ang lalaki na tila takot na takot pa.

“I am fucking serious!” Kumuyom ang kamay ni David.

“Who says you’re joking?” Calli raised a brow. “Follow me, please,” he instructed with a sarcastic smile on his lips before turning his back on us. “And just like the fucking way you told me, moron, pinasarado ko ang dagat. Everything is settled and man, you know this costs a lot of money. Madami ngayong turista, and they are fucking from a well-known family and different countries!” Pagrereklamo ni Mr. Schiavon.

“Don’t worry, you know I can triple the price. And don’t talk like it’s too much for you, you might be even richer than all your guests today,” David hissed.

“It’s still money that we are talking about,” sagot naman ni Mr. Schiavon at bahagya pang humalakhak.

Wala akong masyadong naintindihan sa mga sinasabi nila dahil naging abala ang mga mata ko sa pagtingin sa buong paligid. I noticed from earlier that the place is sporting an exquisite interior, which is unusual, astounding, and in complete balance. The hotel and restaurant has a striking and strong concept that provides depth to the designs. Patuloy lang ako sa pagsuri ng buong paligid hanggang sa hindi ko na namalayang nakalabas na pala kami sa hotel.

Napayakap ako sa sarili nang maramdaman ang malamig na simoy ng hangin. The clear blue waters is very inviting to the eyes. Pinasadahan ko ng tingin ang madilim na karagatan bago nagtatakang nag-angat ng tingin kay David na deritso lang na nakatingin sa likod ni Mr. Schiavon. 

Bahagyang kumunot ang noo ko nang mapansin ang mga talulot ng pulang rosas na nagkalat sa paligid ng dinadaanan namin. Hindi ko ito napansin kanina.

Napansin siguro ni David na hindi na ako nakakasabay sa kanya ay tumigil siya sa paglalakad at lumingon sa akin. The end of his lips lifted up when he caught me looking at him as confusion mirrors my eyes.

He offered me his hand. “Let’s go, we’re already near.” 

Nang hindi ako gumalaw at nanatili lang na nakatingin sa kanya ay siya na mismo ang lumapit sa akin. He wrapped his arms around my waist as we start walking again.

Shock was written all over my face when we finally stopped. Rose petals were all over the place!

Napaawang ang labi ko habang pinapasadahan ng tingin ang paligid. Mayroong apat na poste doon na ginawang hugis kahon upang gumawa ng tila maliit na silid. Pinatungan ito ng puting kurtina at mga fairy lights. Sa gitna noon ay may bilog na table at dalawang upuan. Mayroon ding mga kandila na nagkalat at maliliit na lamp posts doon na naglalabas ng pulang ilaw upang makadagdag ng romantic atmosphere.

“Enjoy your dinner,” nabaling ang tingin ko sa nakangising si Calli nang marinig kong magsalita siya.

Makahulugang tingin ang iniwan niya sa amin bago tuluyang lumisan. Sa uri kasi ng tingin niya ay parang may iba kaming kakainin ni David maliban sa pagkain. Napalunok ako nang makaisip ng kakaiba.

“Fuck that bastard,” rinig kong bulong ni David bago muling hinawakan ang aking kamay. Nagpatianod na lamang ako sa kanya hanggang makarating kami sa harap ng table.

Nagulat ako ng kunin niya mula sa bangko ang isang bouquet ng pinagsamang pink and red roses.  

“T-thank you,” I muttered after he pulled a chair for me. 

Nakatingin lang ako sa kanya at walang masabi. Napupuno ng kasiyahan ang dibdib ko, and I don’t know how to say or express it.

Parang automatic namang pgakatapos umupo ni David ay may lumapit sa aming mga waiter at naglagay ng mga pagkain sa lamesa. Agad na nagwala ang tiyan ko ng maamoy ang mababangong pagkain.

I felt my cheeks flushed as we start eating our foods. I love the foods, actually. First time ko lang kumain ng mga ganitong uri ng luto ng pagakain kaya ’di ko mapigilang lubusin.

Tahimik lang kaming dalawa habang kumakain, at sabay na ngingiti tuwing magsasalubong ang aming mga mata. Agad akong pumapayag tuwing nagpi-presenta si David na ipagbalat ako ng hipon o lobster, at kusang ibubuka ang bibig tuwing plano niyang subuan ako. Pakiramdam ko ay para akong teenager na kinikilig dahil sa tila mga paru-parung nagwawala sa loob ng tiyan ko.

“Am I doing it right?”

Napatigil ako sa tangkang pagsubo ng pagkain nang umangat ang tingin ko kay David nangmagsalita siya. Umiwas naman siya agad sa akin ng tingin.

“Ha?” tanging nasambit ko. Ano ba’ng tinutukoy niya? 

He hissed before he shook his head. “Nothing…” Nspansin ko ang bahagyang pamumula ng mga pisngi niya. “So, what do you think? Do you like the p-place?”

My mind stopped functioning for a second. Did I really heard him stutter or it is just my imagination? I just shook my head because maybe my mind is just making things up.

Inilibot ko muna ang tingin sa buong paligid. Maliwanag ang buwan sa langit at maraming bituwin ang nakasilip. Maingay ang alon sa dagat at ang mga kandila ay nangangalahati na ngunit hindi namamatay ang apoy kahit na anong lakas ng hangin. Napatingin ako sa boquet na nakapatong sa aking mga hita. 

Napahawak ako sa coat ni David na nakapatong sa aking balikat nang biglang humagin ng malakas. Ibinigay niya sa akin iyon kanina nang mapansin niyang nilalamig ako. Mabilis ang tibok ng puso ko at nakangiting tumango sa kaharap.

“Yes. Sobrang nagustuhan ko, and I don’t know how to thank you enough for this night.” I smiled at him, lovingly. Agad kong pinunasan ang namumuong luha sa aking mga mata at nakangiting sinalubong ang mga mata ni David. “This is my dream date, David. And I am happy that you are with me, you are the one who made this come true.”

Ang akala ko dati ay hindi na ako makakaranas ng ganito, at hanggang pangarap nalang ako. I mean, sino ba naman ako? Isang babaeng mahirap at walang kakayanan… But David made it come true. Pakiramdam ko ay may natibag siyang pader sa loob ko.

David’s eyes are so gentle while he’s looking at my direction. Nakatitig lang siya sa akin. Sumunod ang tingin ko sa kanya nang tumayo siya mula sa pagkakaupo at lumakad palapit sa puwesto ko. Nagulat ako nang  bigla siyang lumuhod sa harapan ko at marahang kinuha ang paa ko palabas sa ilalim ng lamesa.

“A-anong g-ginagawa mo?” puno ng pagtatakang tanong ko ngunit wala akong nakuhang sagot mula sa kanya.

Marahan niyang tinanggal ang sandalas ko na nababalutan ng buhangin. Pagkatapos ay hinubad din niya ang kanyang dress shoes at foot socks na suot bago maayos na tumayo sa harapan ko. Inabot niya ang rosas na nakapatong sa hita ko at ang coat niya sa balikat ko upang ipatong ang mga iyon sa bakanteng parte ng mesa. Inilahad niya sa akin ang kanyang kamay, nagtataka man ay iniabot ko iyon.

Ramdam ko ang buhangin sa paa ko nang tumayo ako. Marahan niya akong iginaya patungo sa natumpong mga talulot ng rosas na gawa ng malakas na hangin. Hindi ko maiwasanag mapatitig sa labi niya nang marahan niyang pasadahan ng dila iyon.

Naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko habant marahan niyang itinaas ang kamay ko at inilagay iyon sa kanyang batok. Halos manghina ako nang hawakan niya baywang ko at hapitin ako papalapit sa kanya.

“You look so wonderful in your dress,”

Muli akong nakaramdam ng matinding panghihina nang marinig ang malalim na boses ni David. Damn, it’s freaking beautiful!

“I love your hair like that. The way it falls on the side of your neck Down your shoulders and back.”

Inilagay niya sa likod ng aking tainga ang mga takas kong buhok dulot ng malakas paghangin. Nakaramdam ako ng kiliti nang pasadahan ng daliri niya ang aking leeg patungo sa aking balikat, dumulas mula sa aking likod at pababa sa aking bewang.

“We are surrounded by all of these lies And people that talk too much You got that kind of look in your eyes As if no one knows anything but us.”

Mabagal kaming sumabay sa kanta niya. I was thankful to David’s hands that are supporting my back. Kung hindi ay paniguradong kanina pa ako natumba sa aking pagkakatayo sa lubos na panghihina dahil sa mga tinging ibinibigay niya sa akin.

“Should this be the last thing I see I want you to know it’s enough for me ’Cause all that you are is all that I’ll ever need I’m so in love So in love So in love So in love.”

Nakatutok lamang sa akin ang mga mata ni David. Tila hindi siya  nagsasawang tingnan ang buong mukha ko kahit ilang beses niya na naman itong ginagawa.

Minsan kasi ay naalimpungatan ako at nagpapanggap na lamang na tulog kapag nahuhuli ko si David na gising sa malalim na gabi at walang ibang ginawa kung hindi ang titigan lang ako.

“You look so beautiful in this light Your silhouette over me The way it brings out the blue in your eyes Is the Tenerife sea And all of the voices surrounding us here They just fade out when you take a breath Just say the word and I will disappear Into the wilderness.”

Napapaisip tuloy ako habang sinasalubong ang malambing na tingin sa akin ni David. Do I deserve to be treated like this? Do I deserve him? Because in the way he looks at me, is as if I am the most beautiful thing the world has ever made. 

Kumalat ang kakaibang daloy ng kuryente mula sa aking baywang nang marahang pisilin iyon ni David. Napalunok ako habang nakatingin sa mga mata ni David na mainit na nakatitig sa aking mga labi.

“Should this be the last thing I see I want you to know it’s enough for me ’Cause all that you are is all that I’ll ever need I’m so in love So in love So in love So in love.”

Sa muling umihip ang malamig na hangin ay mas lalo akong sumiksik kay David. Ang mga kamay niya sa aking baywang ay pumaikot na sa aking katawan at halos magkayakap na kaming dalawa habang marahang gumagalaw. Nakapatong ang noo ko sa balikat niya at ganun din ang ginawa niya sa ibabaw ng ulo ko. Napapikit ako ng manuot sa ilong ko ang mabangong amoy ni David.

Hindi ko inaakala na ganito pala ang kahahantungan ng gabing ito. Akala ko ay magiging ordinaryo lang ito. Magtatrabaho lang ako at matutulog… pero hindi pala.

“Lumiere, darling Lumiere over me Lumiere, darling Lumiere over me Lumiere, darling Lumiere over me.”

Simula nang dumating si David sa buhay ko, parang nagbago na ang lahat ng mga nakasanayan ko. Iniligtas niya ako mula sa pagkalugmok sa mabangis na mundo. He saved me and brings more colors to my life.

Palihim kong kinagat ang aking pang-ibabang labi habang nakatitig sa mga mata ni David. Hindi ko na alam kung anong iisipin ko. I felt like I am already….

Napabuntong huminga ako at umiling sa aking sarili dahil sa naisip. No. Hindi dapat iyon ang iniisip ko. I should enjoy this night and think nothing but him… us.

Hindi ko napigilan ang pagbagsak ng luha sa aking mga mata dahil sa umaapaw na kasiyahan. Ibanaon ko ang aking mukha sa leeg ni David. Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi upang pigilan ang paghikbi. I don’t know why I am so emotional right now!

“Should this be the last thing I see I want you to know it’s enough for me ’Cause all that you are is all that I’ll ever need.”

Napatingala ako sa langit at napangiti nang may luha sa mga mata. Saksi ang ang dagat, langit, buwan at mga bituwin sa kung paano tinupad ni David ang osa sa mga pangarap ko. Kung paano niya nagawang pabilisin ang tibok ng puso ko, at paanong nanghihina ako sa mga tinging ibinibigay niya. 

“So in love  So in love So in love, love, love, love So in love.”

Napasinghot ako nang maramdaman ko ang paghagod ng kamay ni David sa aking likod. Siguro ay naramdaman niya ang pamamasa ng aking pisngi na nakasandal sa kanyang leeg.

Bahagyang lumayo sa akin si David. He cupped both of my cheeks and slowly dry my tears. The corner of his lips turned up like knew that the whole jungle in my stomach is in chaos. 

At sa muling pagkakataon ay muli ko na namang naramdaman ang pagbilis ng tibok ng puso ko. His eyes sparkled with a different emotion. Namamanhid ang pisngi ko sa sobrang pamumula.

Hindi ako makapaniwala. 

Becauae for the first time in my life, I saw him smile, genuinely. Hindi ito ngisi o ngiting may panunudyo gaya ng palagi niyang ginagawa. Totoo na ito sapagkat sumasalamin ang kasiyahan sa kinang ng kanyang mga mata. He looks seraphic

I bit my lower to restrain myself from so much smiling. Pakiramdam ko ay kaunti na lang at mapupunit na ang pisngi ko. 

“You look so wonderful in your dress I love your hair like that And in the moment I knew you…”

‘I am just happy’ I mouthed at him when he was about to ask me why I am crying. His smile widened and hug me again as he continued to sing.

Binitin niya ang kanta. I felt him slowly kissed my forehead as he hugged me tight, caging me in his arms like I’m going to escape.

“Aisha, I’m so damn In love with you…” he whispered.

I don’t know if I am only hallucinating or I really heard that from him. But one thing is for sure, my heart is rapidly and crazily beating fast at that moment.

▪🔹▪

Ate Sky’s Note: Sorry kung corny man ang chapter na ’to para sa inyo. Medyo sabaw din kasi ang ate niyo mula sa pag-iyak haha. Grabe, sa loob pala ng isang linggo ay puwede kang magkaroon ng sunod-sunod na problema. Pero ganyan talaga ang buhay, kailangan lang palaging lumaban. Share ko lang ’to sa inyo, sekret lang lol.

I hope na kabaliktaran ng akin ang maging lingo niyo. Sana mapuno kayo ng pag-asa at positivity. God bless us all and stay safe, love you all! 

Song: Tenerife Sea by Ed Sheeran

CHAPTER 25

Chapter 25: FINE, BRAT

Naalimpungatan ako nang maramdaman ang matigas na brasong yumakap sa akin mula sa aking likuran. Ipagpapatuloy ko na sana ang aking pagtulog nang sunod-sunod niyang patakan ng magagaang halik ang kaliwang parte ng mukha ko. 

“Baby…” he softly whispered near my ear. “Wake up.”

I groaned as my brows knitted. “A-anong oras na ba?”

Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi nang pilit sumiksik si David sa aking leeg at amoy-amoyin ako doon.

“It’s five-thirty in the morning,” he anwered using his husky voice. I moved my head to the side to give him access when he suddenly started kissing the side of my neck. 

Maliit na binuksan ko ang aking mga mata at bumaling paharap sa lalaking nangungulit sa akin. Umungot siya bilang pagtutol, mukhang natutuwa na sa paghalik-halik sa leeg ko. My eyes immediately fell on his lips when he suddenly ran his tongue over it.

“Maya na, Baby. Maaga pa naman.” Namumungay ang mga matang umiwas ako ng tingin. Hinila ko ang kumot mula sa aking dibdib upang itago ang aking sarili sa kanya.

“Aisha, I’m so damn In love with you.”

Mariin akong napapikit at napakagat sa aking pang-ibabang labi ng marinig muli ang tinig na iyon mula sa aking isipan. Bahagyang napahawak pa ako sa aking dibdib ng maramdaman ang malakas na pagtibok doon. 

That’s not true! I keep on telling that to my self. Maari kasing gawa lamang iyon ng aking imahenasyon dahil sa sobrang saya na naramdaman ko kagabi. He granted my dream date so maybe I just assumed that he really said that because it would be perfect to hear that from him last night. 

I sighed nang manariwa sa aking alaala ang nangyari. Nang tanungin ko si David kung ano’ng sinabi niya upang kumpirmahin kung totoo nga ba o hindi ang aking narinig ay ngumiti lang siya sa akin at ginawaran ako ng isang mabilis na halik sa labi. Imbes na malinawan ay lalo lamang akong naguluhan. 

“Baby, get up. We are going somewhere,” hinila ni David paalis ang makapal na kumot na nagtatago sa aking katawan.

“Ano ba? Puwede bang patulugin mo muna ako?” waring naiinis kong saad.

Ayaw kong mahalata niya ang pamumula ng aking mukha dahil sa pagka-frustrated sa kakaisip kung totoo nga ba ang narinig kong sinabi niya kagabi o gawa-gawa lang ng aking imahenasyon. Sa ngayon ay kinakagat ko na lang ang labi ko upang mapigilan ang sariling tanungin siya dahil baka mapahiya lang ako kung sakaling hindi iyon totoo.

“Get up, Baby. As far as I can remember, I didn’t make you too tired last night,”  his voice was soothing but the teasing is still visible. 

I lazily rolled my eyes to David. Hindi mahanap ang ganang sabayan ang kanyang sinabi. Yes, hindi niya ako pinagod physically, but mentally? Pagod na ako sa kakaisip, and I think I’m going crazy!

He took in a deep sigh when he realized that I’m not going to get up any time soon.

“Get up now because my mom and sister may have been waiting at the airport right now,” he muttered.

Mabilis akong napaupo mula sa aking kumportableng pagkakahiga at nanlalaki ang mga matang tumingin kay DavId. Mariing pinakatitgan ko siya upang malalam kung nagbibiro lang siya, because if he did, I promise that I’m going to kill him. My jaw suddenly dropped when his lips pouted as he shook his head.

“WHAT?!” malakas na sigaw ko. Walang pake kahit katapat ko mismo ang mukha ni David. Napaatras siya ng kaunti, marahil ay nabigla sa pagsigaw ko.

Wala sa sariling napahawak ako sa tapat ng aking dibdib. Pakiramdam ko ay bigla na lang akong aatakehin sa puso sa sobrang bilis ng pagtibok nito  sa pinaghalo-halong kaba, takot, gulat, excitement, at kaba ulit. Sobrang kaba.

“Yes, you heard it right. So get up there now, so we can already pick them up.” 

Kinuha ni David ang mga kamay ko upang hilahin ako patayo sa kama. My arms got stretched because of unwillingness for the reason that I am still in the process of accepting the information he just said. Damn.

“Are you fucking serious?” tanong ko ulit nang tuluyan na ’kong makabangon, tulala pa din.

Napangiwi ako at halos maduling na nang dumako ang paningin ko sa parte ng mukha niyang natalsikan ng laway ko dahil sa sobrang lapit ng aming distansya. 

“Want me to fuck you to prove that I’m serious?” he rasped. May kislap ang mga matang ngumisi siya sa akin bago pasadahan ng dila ang gilid ng labing may bakas ng laway ko. 

Kung hindi lang nagimbal ang pagkatao ko sa kaalamang susunduin namin ngayon ang mother at sister ni David ay baka na-turn on na ako sa ginawa niya. I’m not gonna lie, that was weirdly arousing.

“Oh, shut up!” I only exclaimed bago dali-daling tumakbo papuntang bathroom ni David upang maligo ng mabilis.

Hagas na lumabas ako mula sa bathroom sa kaalamang wala pala akong matinong damit sa bahay ni David. Puro pambahay o pantulog na lang ang natirang damit ko sapagkat ang iba ay lalabhan na.

Laking pasasalamat ko na lang talaga kay David nang makita ang nakalatag na peach above the knee dress sa ibabaw ng kama. Nalaman kong maaga pala talagang nagising si David kanina at inutusan muli ang sekretaryang si Clarissa upang ibili ako ng aking mga kakailanganin.

Kanina pa ako hindi mapalagay sa aking kinatatayuan. My hands are sweating hard. I also constantly looked around the place while waiting for the arrival of David’s sister and Mom to divert my attention.

Hindi ko maintindihan kung bakit ako kinakabahan ng ganito. Alam ko namang magbabakasyon ang kapatid at nanay ni David sa Pilipinas pero bakit ganito na lang kalala ang kaba ko? 

Siguro dahil hindi ko inaasahan na ngayon na iyon. At isa pa, iba talaga siguro ang pakiramdam kapag nangyayari na kaysa sinasabi at iniisip lang.

Natigilan ako at napatingin kay David nang bigla niyang hawakan ang kanang kamay ko. I bit my lower lip as he entwined our fingers. Worry is visible on his eyes as he glance over me.

“Are you okay? You look uneasy.” Inilagay niya ang likod ng kanyang palad sa aking leeg. “You are also cold,” he stated.

“O-okay lang ako. Medyo nilalamig lang.” I shrugged and look away from his direction.

“Are you sure? Did you get too wet in the rain last night? Even if your skin feels cold, you still look like you will have a fever. Your skin is also starting to pale,” marahan ang bawat pagsambit niya ng mga salita. Para akong hinihele. 

I tilted my head when memories from last freshen up in my mind again. Totoong inabutan kami ng ulan kagabi kaya kinailangan na naming bumalik sa loob ng Hotel. David was insisting na sa Hotel na lang kami magpalipas ng gabi at mag-uutos na lang siyang magpabili ng kakailangin namin at pamalit, ngunit sinabihan ko siyang umuwi na lang kami tutal naman ay tumila na din agad ang ulan.

“Radcliffe!”

Agad na nakuha noon ang atensyon naming dalawa ni David. Mabilis na sumalamin ang kasiyahan sa mga mata ni David sa kabila ng pagiging walang ekspresyon ng mukha niya. 

“Mom!”

Sinalubong ni David ang dalawang babae na tinatahak ang daan patungo sa aming deriksyon at niyakap. My lips parted in shock because they both looks like runaway models whose radiated with confidence and sophistication in their dress.

Bakas ang kasiyahan sa babaeng sa hula ko ay nasa late 50’s dahil sa laki ng ngiti niya, samantalang ang isa naman ay mayroong tipid na ngiti lang sa labi. 

I guess that the woman whom David hugged first is his mother and the one who’s standing beside her is his sister. Halos magkasing tangkad lang dalawang babae at parehas ang kulay  ng kanilang balat. 

Doon ko napagkumpirma na maganda pala talaga ng lahi nila. Walang tapon dahil lahat sa kanila ay maganda. Halos magmukha na nga lang silang magkakapatid na tatlo dahil sa taglay pa ring ganda ng nanay ni David.

Ilang segundo din silang tahimik na nagkamustahan bago ako muling nilingon ni David. Napatungo na alng ako nang lumapit sa akin si David kasunod ang nanay at kapatid niya. His hands automatically snaked around my waist.

“Aisha, I want you to meet my Mom, and my sister…” David trailed when he noticed that his sister is not paying attention and just keep on sighting. “That looks like she’s not in the mood to listen.” 

The woman scoffed before boring her eyes to mine. Her sharp but lazy eyes inspected my entire appearance.

“Are you Aisha? My son’s girlfriend?” his mom asked with a kind smile on her lips.

Nahihiyang ngumiti ako at marahang tumango. Hindi makahanap ng lakas upang makapagsalita dahil sa kabang  mabilis na sumasakop sa aking katawan.

His mom’s face brightened even more when her smile widened. “It’s so nice to finally meet you, Aisha, my dear. You can call me Tita Celine from now on. And oh, my god, you’re really pretty! I am happy that you come in to my son’s life. I can’t wish for anything else now that he’s starting to move on from the past and make new happy memories with—” 

“Mom.” David cleared his throat to cut her mother’s words off. Hindi din nakaligtas sa aking paningin ang pag-arko ng kilay ng kapatid ni David.

Past? Move on? What does that mean?

Naguguluhan man ay pinilit ko pa ding ngumiti at magsalita. “T-Thank you po, M-Ma’am. Nice to meet you din po.”

“What? Ma’am? Kakasabi ko lang na Tita Celine na ang itawag mo sa akin, ’di ba?” David’s Mom reminded me while chuckling.

My face reddened as I nodded my head repeatedly. “Yes po. Sorry po, T-Tita Celine.” 

“No, no, it’s fine, my dear. Masasanay ka din.” Her honey brown eyes sparkled, tila natutuwa sa akin.

“Gosh! David, why it is so hot in here?” David’s sister complained. Walang pakialam na umirap siya sa amin— o sa akin? Dahil simula kanina ay hindi na naalis ang tingin niya sa akin na parang sinusuri niya ang bawat galaw ko.

Medyo naguluhan din ako sa sinabi niyang mainit sapagkat kanina pa ako lamig na lamig sa aircon ng airport. Well, iba din talaga siguro kapag nasanay ka na sa malamig na klima sa ibang bansa.

“In case you don’t know, you are here in the Philippines, Aksana. Welcome home!” David said with a hint of sarcasm on his voice. “The average temperatures here is usually 21 °C. So, it’s not hot, it’s just warm,” pagtatama ni David sa kapatid dahilan para muli kaming makatanggap ng irap dito. 

“Mom, can we just go home? I want to get some rest,” pagkausap ni Aksana sa kanilang ina at bahagya pang ngumuso.

“Oh, sure, anak.” Bumaling si Tita kay David. “Tara na, ’nak. Kanina pa nagrereklamo ang kapatid mo sa eroplano na masakit na ang likod niya sa mahabang biyahe.”

Agad namang sumang-ayon si David. Tinulungan namin silang dalawa ni David na magdala ng mga maleta nila. Nang makasakay ang Mommy at kapatid ni David sa kotse ay lumapit ako sa kanya.

“Baby,” I called for his attention she he’s about to open the car’s door for me. “Hindi na ako makakasabay sa inyo pauwi. May klase pa ako ng eight, baka mahuli ako kung sasabay pa ako sa inyo.”

Agad naman siyang umiling sa akin bilang pagtutol. “No. I will take you to your university.”

“Hindi na. Magje-jeep na lang ako.  Ihatid mo na lang sina Tita Celine para makapagpahinga na sila. Siguradong masakit ang katawan nila sa mahabang biyahe,” I pointed out.

“But—”

“Baby, huwag ka ng makulit, okay? Hindi naman na ako bata para ihatid mo,” natatawang saad ko pa.

“But you’re my baby.” He slightly pouted his lips, causing me chuckle.

I didn’t know that he can be cute as well too! Kung wala lang kami sa public place ay baka nahalikan ko na siya.

Hindi ko mapigilan ang hindi mapangisi dahil habang tumatagal ay napapansin ko ang pagiging showy niya.Unti-unti ay natuto ng maging malandi si David at natatakot akong baka isang araw ay bigla na lang akong mamatay dahil sa kilig.

Damn, ang corny ko na din! 

“Yeah, and I will always be your Baby. Kaya ikaw, ihatid mo na sina Mommy Celine, okay? I promise, nothing bad will happen to me,” paninigurado ko bago pisilin ang kanang pisngi niya.

“David, let’s go! Tama na muna ang landian. Ang init-init dito, oh!” Aksana yelled after rolling down the window.

David brows furrowed as he throw a glare on his sister’s direction. I just smiled to assure him that I’ll be alright.

David licked the frame of his lips. He sighed as a sign of defeat when Aksana called for his attention again.

“Okay, fine, you brat.” David replied to with gritted teeth. He rolled his eyes before holding both of my hands. “Promise me you’ll be fine, okay? Text me.”

“Yes, of course, Baby.” I nodded obediently.

He put a quick and feathery kiss on my lips, which suddenly made me feel disappointed. I want a longer one. 

▪🔹▪

Ate Sky’s Note: Happy 300k+ reads to Aisha and David! Grabe, halos ngayon ko lang napansin haha. Thank you so much sa lahat ng readers ng story na ’to sapagkat hindi ito magiging possible kung hindi dahil sa inyo. Lalo na sa mga nag-message sa akin para kamustahin at i-cheer up ako dahil sa mga hindi magandang pangyayari nitong nakaraan. Even if it’s just simple messages, expect me to appreciate it because all of your messages have helped to make me feel better. Laban lang tayo fam, walang susuko! 💙

CHAPTER 26



Chapter 26: PLAY INNOCENT

“So, ano nga’ng nangyari?”

Narinig kong tanong ni Sydney ngunit wala sa kanya ang atensyon ko kung hindi sa strawberry cake na inilapag niya sa harap ko. Bigla akong nakaramdam ng gutom.

Nandito kaming tatlo nina Sydney at Mia ngayon sa Aisha’s Café . Nang matapos ang klase namin ay dito agad kami dumeritso. Naisipan kong bisitahin ang shop ni Mama dahil sa tagal na din na hindi ako nakakabisita dito. 

Hanggang ngayon ay hindi ko pa din makalumitan ang naging reaksyon nina Sydney at Mia nang sabihin ko sa kanilang ipinakilala ako ni David sa nanay at kapatid niya. Ilang beses pa akong paulit-ulit tinanong ni Mia na parang hindi niya agad na-process ang sinabi ko.

“Aisha…” Sydney called for my attention.

“Ha? Ahm, okay naman,” sagot ko at inilapit sa akin ang strawberry cake at kumuha ng kapiraso. “Hindi ko lang talaga inaasahan na ngayon ang dating ng Mommy at kapatid ni David. Ang buong akala ko kasi ay next month pa.” 

“How’s his mom and sister? Are they treating you good naman?” tanong ni Mia at maliit na kumuha ng chocolate cake niya.

“Hindi ko naman sila nakausap talaga kanina dahil may pasok pa ako, tapos pagod din sila sa biyahe at kailangan ng pahinga. Pero sa kaunting interaksyon namin kanina, I can say that his mom is very sweet and welcoming. Ang gaan nga ng pagsalubong niya sa akin kanina.” Napangiti ako ng maalala iyon.

“And his sister…?”  Mia trailed, brows slowly knitting.

I can’t help but to gulp when I noticed her watching me keenly.

I sigh. “And about his sister… ahm, sa tingin ko naman ay mabait din siya.”

“What’s  with the ‘sa tingin ko mabait din siya’ description to his sister?” Sydney emphasized.

“Is your future sister in-law masungit?” Mia raised a brow.

“Sa ngayon ay hindi ko pa alam. Hindi ko naman siya puwedeng husgahan agad sa una naming pagkikita. Malay niyo kasi pagod lang ’yong tao sa mahabang biyahe kaya wala siyang ganang makipag-usap, ’di ba? Ikaw kayang umupo sa eroplano ng ilang oras tapos sasalubong sa’yo ang mainit na panahon, hindi ka ba naman maiinis?” I explained to them. 

“Sabagay…” Sydney shrugged her shoulder and nodded.

“I’m not sure ’bout that, ha! Ilang times na akong nag-travel from different countries in the middle of the freaking summer pero never naman akong nagsungit!” Mia clicked her tongue before continuing, “Basta tell us if nalaman mong evil sister in-law pala siya, ha. Subukan lang niyang gumawa ng kahit anong wrong move sa’yo, susugudin ko talaga ’yon ng sabunutan! Huwag kang papaapi sa kanya, ako ang bahala sa’yo! Fight lang ng fight!” Mia said while pointing me using her fork.

“You’re crazy,” I commented while chuckling. “Wala naman siyang ginagawang masama sa akin.”

“Kaya nga subukan lang niya e,” Mia cutely pouted. 

Ilang ulit pa akong pinangaralan ni Mia na huwag daw akong ‘magpapaapi’ na tinatawanan ko lang. Naniniwala kasi ako na gaya ng Mom nila ay magiging maganda din ang pakitungo niya sa akin. Siguro ay sadyang napagod lang siya sa biyahe kaya wala siya sa mood na makipag-usap sa akin.

“Kamusta naman itong Café?” tanong ko habang pinapasadahan ng tingin ang buong paligid. 

Napansin kong wala ngayong masyadong tao hindi tulad ng dati noong hindi pa ulit nagkakasakit si Mama at natutukan pa niya ang pamamahala dito. Maraming mga gusali ang biglang nagsulputan sa paligid kaya marami na ring kalaban ngayon ang Aisha’s Café sa negosyo.

My lips parted when I saw how doubt and sympathy mirrored the glint on her eyes before she speak. 

“Tatapatin na kita, AM, ha? Your Mom made this business by herself. She worked hard for this so, we need to take this matter seriously. Ayaw kong magsinungaling tungkol sa kalagayan ng Café para lang pagaanin ang loob mo.”

Something pinched my heart painfully after I heard that from her. By the soft tone and the sympathic look in her eyes, I already know that it’s a bad news.

I slowly nodded my head, and she took it as a sign to go on.

“Sa tingin ko kasi, nagsayang ka lang ng pera ng bilhin mo ulit ang lupa nito. Sa isang araw kasi, suwerte na kung makasampo tayong customer. M-madami na ring nag-resign na empleyado dahil madalas ay k-kulang at late dumating ang suweldo,” she stuttered a bit. I bite my lower lip as I continue listening to her. “A-At sa totoo lang kung hindi kita kilala at kung hindi ko alam ang pinagdadaanan niyo, b-baka umalis na din ako,” marahan ang bawat bitaw ng salita ni Sydney. Tila nag-iingat na masaktan ang damdamin ko kahit alam naman niyang ngayon pa lang ay nasasaktan na ako. She glanced away from me. I saw from the side of my eyes how Mia shifted her seat while she was watching us.

“Ayaw ko din namang sukuan ito dahil alam ko kung gaano kamahal ni Tita ang Aisha’s, pero kasi… parang impossible na talaga itong maibangon pa. Madami ng mas bago at mas malalaking shop ang nakapaligid sa atin kaya mahirap na tayong mapansin.” She licked the side of her dry lips. Her face expression told me that she’s guilty and almost having second thoughts continuing what she’s about to say. But I know her. prangka siya at totoo, kaya kahit alam niyang makakasakit siya ng damdamin ng iba ay sasabihin niya pa rin basta alam niya sa sariling hindi siya nagsisinungaling. “Dapat ay inipon mo na lamang ang pera na ipinang-bayad mo para mabawi ang lupa sa pag-aaral ng mga kapatid mo.”

My mind suddenly went black after that. I didn’t even mind the tears that are running through my face. Kailanman ay hindi ako nagkaroon ng interes sa pamamahala ng Aisha’s Café, pero kahit ganoon ay ang sakit pa din palang marinig iyon. Knowing that it’s my mother’s passion and dream that’s sinking. Ang sakit isipin na wala akong magawa para maligtas at mapalago ulit ang Café na naging dahilan ng kasiyahan at muling pagkabuhay ng pag-asa ni Mama noong mga panahong punong-puno ng kalungkutan ang buhay niya. Noong mga panahong kahit sariling pamilya niya ay tinalikuran at nagbulagbulagan sa kanyang mga hinaing pagkatapos siyang iwan ni Papa. 

Muling nanariwa sa aking alaala ang panahong bagong bukas palang ang Café. Proud na proud si Mama sa kanyang sarili dahil sa wakas natupad niya na ang pangarap niya kahit walang mga taong tumulong at naniwala na kaya niya. Sana bumalik na lang sa dati ang lahat. I breathed out as I felt my chest hurting. Nakikita ko mismo sa mga mata ko ang unti-unting pagkabuo ng mga luha. 

Naramdaman ko ang pagtapik ni Sydney sa aking balikat bago siya tumayo sa kanyang pagkakaupo. “Kailangan ko nang bumalik sa kitchen, madami pa akong lilinisin.”

“Are you—”

“Okay lang ako,” mabilis na putol ko sa sasabihin ni Mia dahil kung itutuloy niya iyon ay baka tuluyan na akong mag-break down. I gasped. “T-Totoo naman ang lahat ng sinabi niya.” 

Mapait akong ngumiti bago pinunasan ang mga takas na luha mula sa aking mga mata. Pinilit kong magpakita ng ngiti habang sinasalubong ang tingin ni Mia na nanatili lang nakamasid sa akin.

“Saan ka ba nagpupupunta? Ilang araw ka ring nawawala,” I asked as I tried to change the topic.

I wince when I noticed her eyes suddenly sparkled with concupiscent. A sly smirk formed on her lips.

“Naghahanap kasi ako ng matikas na paru-paru para sa aking namumukadkad na bulaklak.” She even waggled her brows, which made me smile. Because I know that one of the reason why she said that is to make me laugh.

“You’re really crazy!” I commented.

“I… won’t deny that,” she claimed, laughing.

But suddenly, her expression change into her serious mode. She reached out for my hand that’s resting over the table.

“Are you sure you’re okay?” she asked again so, I nodded, again. She cutely bit her lower lip while glancing at me. “I need  go na kasi. May date pa kami ng bago kong boylet. Malay mo siya na ang ’the one.” She even used hand gestures to emphasize what she meant. 

I shook my head. Sometimes, I really don’t know what’s running inside her mind. She quickly changes emotions that puzzled me everytime. She winked at me and stood up from her sit after I gave her my signal to go on. 

Nailing na lang ako ulit sa kabaliwan ng kaibigan ko. Nang mainip ako sa Café ay naisipan ko na lamang na umuwi sa bahay. Mukha din namang walang balak si Sydney na kausapin ako dahil bukod sa may dalawang bagong dating na customer ay kulang na talaga ang tauhan kaya siya na ang gumagawa ng ibang trabaho sa Café.

Nagtaka ako nang hindi ko maabutan sina Mark sa bahay.  Ang alam ko kasi ay half day lang ang klase nila ngayon. Sinubukan ko siyang tawagan pero walang sumasagot.

Wala naman siyang nasabi sa akin na may pupuntahan siya kaya nag-alala ako. Hindi ko din naman matanong  si Mama dahil alam kong nagpapahinga siya mula sa paglalakad-lakad niya at baka mag-alala lamang siya ng sobra.

Tatawagan ko na sana si Nichol kahit alam kong ayaw niyang tinatawagan ko siya nang biglang mag-text sa akin si Mark, ang sabi niya ay may gingawa raw siya at huwag na akong mag alala dahil nagpaalam na siya kay Mama. Nakahinga naman ako agad ng maluwag pagkatapos kong malaman iyon.

Hindi na din ako masyadong nag-aalala kay Nichol dahil ilang beses niya ng napatunayan sa akin na kaya niya ang kanyang sarili. Alam kong kahit na pasaway siya at matigas ang ulo ay alam niya ang tama sa mali at ang limitasyon niya dahil ganoon kaming tatlo pinalaki ni Mama. 

Naghahanda na akong pumunta sa NeoBar nang biglang dumating si David. Nagulantang ako ng sabihin niyang inimbitahan ako ng Mom niya na sa bahay na nila ako mag-dinner, at huwag na din muna akong pumasok sa trabaho. Aapila pa sana ako nang sabihin ni David na naipagpaalam niya na ako sa Boss ko.

Ang totoo ay dapat kasama namin sina Mama, Mark at Nichol ngayon ngunit dahil nga may ibang plano ang mga kapatid ko ay hindi natuloy. Bukod pa doon ay tumanggi si Mama dahil mas gusto daw niya ang magpahinga ngayon. Babawi na lang daw siya sa susunod at magpapagaling muna para raw hindi nakakahiya sa mga magulang ni David. Sinabi ni David na walang kaso sa kanila iyon ngunit tinawanan lang siya ni Mama.

“Nag-aaral ka pa ba, hija?” Awtomatikong napunta kay Tita Celine ang buong atensyon ko nang marinig ko ang mahinhing boses niya.

“O-Opo. I’m actually in my last year of studying education in Alston,” I smiled to mask my stutter.

“Oh, it was good to know. I thought for a second that my son is now into younger girls,” saad ni Tita Celine na tila nakahinga ng maluwag. 

I couldn’t help but to chuckle because of her statement, causing David to shot a glare at me.

Kasalukuyan kami ngayong nasa harap ng hapag-kainan at kumakain ng aming hapunan. Katabi ko si David, habang si Aksana ay nakaupo sa katapat kong upuan at nasa dulong gitna naman ng lamesa nakapuwesto si Tita Celine.

“Actually, she’s a working student,” David sounded like he’s boasting. There’s pride in his eyes when I took a glance of him. I couldn’t restrain myself from smiling, knowing that’s he’s proud of me.

“Really?” Bakas ang pagkamangha sa mukha ni Tita Celine nang tumingin siya sa akin, dahilan para sandali akong mapayuko sa hiya. “Wow. Napaka-responsable at sipag mo naman palang bata,” she added.

“Why work when you should be just studying in the first place?” 

Lahat kami ay napabaling kay Aksana nang magtanong siya. Mula nang dumating kami ay hindi siya nagsasalita at nanonood lang sa amin.

Saglit na bumaba sa lamesa ang tingin ko dahil sa pagdadalawang isip na sagutin ang tanong niya. Baka kasi magkaroon sila ng dahilan upang makaisip ng masama tungkol sa akin bilang girlfriend ni David. Sa estado pa lang ng buhay ko, madali na ang husgahan ang pagkatao ko ay intension ko kay David. 

Bubuka pa lang sana ang mga labi ko upang magsalita nang maramdaman ang pagsakop ng kamay ni David sa kamay ko sa ilalim ng lamesa. He leaned towards me. 

“You don’t need to answer her question if you are not comfortable,” he softly whispered. 

Binigyan ko ng tipid na ngiti si David at hinawakan ang kamay niyang nakahawak sa akin gamit ang isa kong kamay.

“I-it’s okay,” bumaling ako sa kanyang kapatid. I took in a deep breath before I started outspeaking, “My Mom was diagnosed— she’s a cancer survivor,” I paused, remembering how painful it was when we learned about her illness for the first time. “Hindi naman kami mayaman. ’Yong kinikita ng negsyo ni Mama sakto lang upang magkaroon kami ng maayos na tahanan, sapat na pagkain sa araw-araw at makapasok sa maayos na paaralan. Hindi malakas ang negosyo namin sa mga tao pero nakuntento na  na kami doon kasi iyon ang passion ni Mama, iyon ang makapagpapasaya sa kanya. Ngunit ng magkasakit si Mama, doon namin napagtanto na hindi po iyon sapat. Lalo na becauae I don’t know how to handle or manage it. It was hard for me bilang panganay dahil may dalawa pa akong kapatid na kailangang alagaan at pag-aralin. Mabuti na lang po at may kaibigan akong interested sa negosyo namin kaya siya ngayon ang namamahala sa shop. Habang ako, napagdesisyunan ko na lang magtrabaho para makatulong kasi kung aasa po kami sa negosyo namin, baka hindi na maka-survive pagkatapos ng isang buwan.” I tried to laugh to lighten up the mood but my lips only quivered.

“I’m sorry to hear that. It must have been so hard for you.” Sumalamin ang awa sa mukha ni Tita dahilan para mapailing ako.

“Yes, it was hard po. Pero worth it naman po ang lahat, especially ngayong nakikita ko na gumaganda na ang kalagayan ni Mama.” I breath out. “And hopefully po, tuluyan ng gumaling si Mama. It was her second time to be diagnosed with the same illness, at sana nga po hindi na madagdagan pa.”

“I hope so too, hija.” I saw Tita Celine’s eyes sparkled. She looked at David’s direction and gave him a tight nod.

“So, where do you work? And what kind of job do you have? “ Aksana tilted her head. 

Naramdaman ko ang paghigpit ng kapit ni David sa kamay ko ng tanungin iyon ng kapatid niya. Alam ko namang walang masama sa trabahong mayroon ako pero natatakot akong mabahiran ng ibang kulay ang tingin nila sa akin. 

Aaminin ko, David and I started in a wrong foot. But it was different now. Totoo na ang relasyong mayroon kami at hindi na isang kasunduan lamang.

“Why can’t you answer my question? It’s not like your job is disgraceful, not unless…” muling umarko pataas ang kilay niya. “…it is.” And smirked.

I can’t believe how his sister look stricter than their own mother. Mas kinakabahan pa ako sa mga salitang lumalabas mula sa bibig ng kapatid ni David kaysa sa kanilang ina.

“Stop it, Aksana. You’re being rude,” David muttered on his warning tone.

“What’s so rude about asking your girlfriend? I suppose that you’re serious about her—”

“Of courese, I am serious with her—”

“That’s why sooner or later she’s going to be part of our family…” she winced on her last words. “So we should know simple things like this about her before that happens.” 

“And why do I hear a sound of disapproval from you?” David hissed.

“I am not! Maybe your mind is making things up because that’s what you want to hear,” Aksana fired mockingly.

I bit my lower lip beacuse of the pressure building up inside me. I sighed. “Ahm, n-nagtatrabaho ako bilang waitress sa NeoBar.” 

Aksana suddenly shot a brow. She tauntingly chuckled while shaking her head. “I know a friend who has been a customer of that bar several times. And from what I heard from her, it’s not really a good place to stay at. Are you sure you’re just a waitress there, and not someone who’s giving you know… extra service?” Lumabas ang mapanuyang ngisi sa labi niya. Her eyes glinted with disgust that made bit my lower lip. Bumaling siya kay Tita Celine na tahimik lang na nakatingin sa aking deriksyon, tila sinusuri ng maayos ang buong mukha at reaksyon ko.

I heard Aksana dramatically sighed. “Now I don’t have to wonder why my brother suddenly became interested in you. You’re just one of the women he spends time in bed with,” bakas ang  pang-iinsulto sa bawat katagang binibitawan niya. 

I shook my head as my eyes welled up. Hindi. Hindi ako puwedeng umiyak sa harapan nila, nakakahiya.

“Aksana!” Halos mapatalon ako sa aking kinauupuan dahil sa biglaang pagiging strikto ng boses ni Tita Celine nang tawagin ang pangalan ng anak. Suddenly, her sweet aura and soft voice was gone for the time being.

Panandaliang napatigil ako sa paghinga. Pinigilan ko ang mga nagbabadyang luha na tumulo mula sa aking mga mata at inuunahan na ng punas. Sabi ko na nga ba, sasagi sa isip niya ang bagay na iyon. Ang dali lang para sa kanya ang pag-isipan ako ng masama o ang relasyon namin ni David kahit na hindi naman iyon ang totoo.

“Fuck!” David loudly growled as my lips parted in shock. His eyes were already throwing daggers on his sister. Nakita ko ang mariing pagtagis ng bagang niya.

Aksana only eyed him innocently. “What? I am just trying to protect you—”

“Don’t play innocent here Aksana, I know you,” David gravely cut her words off. Aksana shameless rolled her eyes up which made their mother gasped.

“And we know you too,” Aksana responded. “Do you think Mom and I hastened our vacation here for no reason? Of course, there is! The news about the recent project of Radcliffe Builders’ collapsed has already reached Canada!” Aksana shouted, breathing heavily.

“Is that the reason why you’re acting like this? No one should be blamed because it was an accident. You know that happens, so why act like I sabotage my own company?” David exclaimed, veins protruding on his neck. 

“Everyone knows that you won’t let your company be tarnished by a bad reputation, because as you always say, you worked hard for it! I’ve come to know that your attention is always focused on business, that you always take the lead in the situation before an accident occurs, and that your company is your top priority. And suddenly, this shit happened,” she exclaimed, and even chuckle without humor. 

“What are you trying to point out?” David stated, almost losing his patience.

“What I am trying to say is you’re getting distracted! Things like this never happen to you before! And now, it’s happening, all because of that freaking girl you just met!” 

“I don’t want to put a finger to anyone, but clearly, it’s not my fault!” his angry angry voice booms. I noticed how his jaw tighten and eyes darken. 

“Well, technically it’s your fault because you handed Alden the job that should have been yours! You know the contract could be in at risk because your contractor is self-employed and Alden is not used to that kind of work, but what? You still did! You still signed those fucking papers! “

“I pass the project because it was stressful enough for me to handle…” David muttered, voice slowly fading. His jaw clenched. “…because I don’t want to lose myself anymore.” 

“You lose yourself the moment you let her go! It’s your fucking fault!”  Aksana yelled with grievance. I saw emotions manipulate her eyes but also immediately vanished.

For a while, nabingi ako sa sandaling katahimikan. Like what Aksana said was too forbidden to mention. I heard Tita Celine gasped, which made me look at her direction. Her worrying eyes focused to David, like she’s waiting for something to happen. 

But nothing happened. The whole place remained silent. Tanging mabibigat lang na paghinga ang maririnig, simbolo ng tensyon na nararamdaman naming lahat nang oras na iyon.

Padarag na tumayo si Aksana sa kanyang pagkakaupo, dahilan para maagaw ang atensyon naming tatlong. She rolled her eyes without minding our stares.

“Excuse me, I’ve lost my appetite,” she excused herself before she stormed out of the room.

“Aksana!” David called after her. Ngunit parang wala siyang narinig dahil nagpatuloy lang siya sa paglalakad.

“Excuse me, I’ll just talk to her—” nahinto si David sa planong pagtayo ng mapagtanto niyang magkahawak pa din ang kamay naming dalawa. His dark expression softened. “Is that okay with you?”

My lips curved into a smile and nodded at him, slowly letting his hand go. “I’m fine. Please go and talk to her. Ayaw kong tuluyan kayong mag-away na dalawa.”

He breath and leaned down to kiss my forehead. I closed my eyes to feel his warmth. He took a glance on his mother and nod a bit before he finally stood up from his seat to leave.

I really think they need to talk. Ayaw ko naman na magkaroon sila ng samaan ng loob na magkapatid, lalo na kung isa ako sa mga dahilan.

Naiintindihan ko naman na gusto lang ni Aksana na protektahan si David, and she only wants what’s best for him. But I just can’t help but to feel offended by her words. I feel like she’s subtly putting all the blames of what happened to me. 

“AM, hija.”

I was a little caught of guard when I saw Tita Celine sitting on the chair beside me, which David bandoned earlier.

“I just want to apologize for the things Aksana said. I know that sometimes… her tongue is kinda sharp,” she chuckled awkwardly. “I can’t make an excuse for what she did. She is old enough to be aware of what is right and wrong. Pero sana ay pagpasensyahan mo na lang muna siya ngayon. Hayaan mo at pagsasabihan ko din siya mamaya. At baka malay mo, baka sa susunod na araw ng pananatili niya dito ay maging magkasundo na kayong dalawa,” Tita Celine soothingly said.

“Okay lang po, Tita Celine. Naiintidihan ko naman po ang pinanggagalingan ni Aksana, kung bakit niya nasabi iyon.” I licked the side of my lips. Silently thinking what should I say next. “May mga kapatid din po ako, at sa tingin ko po ay ganoon din ang magiging reaksyon ko kapag nalaman kong bigla na lang siyang mawalan ng focus sa mga bagay na dati ay interesadong-interesado siya.” 

A warm smile formed on Tita Celine’s lips. Sumunod ang tingin ko sa kamay niyang sumakop sa kamay kong nakapatong sa ibabaw ng aking hita.

“I just want to tell you that, please, take good care of my son. I don’t know you yet, so I don’t have any rights to judge you. But I trust my son, and I know he will not choose what he thinks is not best for him, “ she softly muttered.

My breathing hitched. I chewed my bottom lip as sincerity mirrors her eyes. It just feel so unreal. Pagkatapos nang pagtatalo nina Aksana at David, hindi na ako nag-expect ng kahit ano mula kay Tita Celine. Ang akala ko ay magagalit siya o magbabago ang tingin sa akin dahil sa nangyari… pero hindi.

“I can see that my son is happy with you. Although my son’s face remains emotionless, I know he is happy with you. I can see it in his actions and in the way his eyes twinkle as he looks at you. Kaya mas lalong wala akong karapatan na manghimasok sa relasyon niyong dalawa.” She finally plastered a smile on her face. “Hindi biro ang mga pinagdaanan ng anak ko, hija. And as a mother, I can’t wish for anything in this world other than the happiness of my children.”

My lips quivered as they parted. Too shock to even process everything when she said, “From now on, hija, you can start calling me Mom. I want to officially welcome you to our family, AM.” 

I gasped as my eyes turn glossy. Hindi ko na napigilan ang sarili kong yakapin si Tita—Mom— dahil sa sobrang tuwa. Hindi ko na din magawang isipin kung para saan ang mga luhang biglang bumuhos mula sa mga mata ko. I chuckled inside my head because the dinner went like a complete roller coaster ride.

▪🔹▪

Ate Sky’s Note: Happy 2.55K followers sa atin! Maraming salamat sa mga bagong readers, lalo na sa mga matagal ko ng readers! Basta, always keep yourself safe! Love you all! 💙

CHAPTER 27

WARNING!

Mature Content.

Chapter 27: BE HAPPY

Nagising ako nang maramdamang may mumunting patak ng halik ang gumagapang sa dibdib ko. I keep myself from moaning as a hand started massaging one of my breasts. A gasp escaped from my lips when I felt something hard poking on my stomach. My breathing hitched as a warm breath touches my neck. It tickles me. 

I slowly opened my eyes and I’m not even surprise to see David hovering on top of me. 

“Morning,” he greeted. His voice muffled because his face is resting against my chest. Tila walang planong umangat kahit saglit mula doon. 

Hindi na din ako gaanong nagulat nang mapansin kong wala na kaming dalawang kahit anong saplot. Halos kanina pa kasi ako naalimpungatan sa ginagawa niya ngunit palagi akong hinihila ng kama sa mahimbing na pagkakatulog. Ramdam na ramdam ko tuloy ang pagtatama ng mga balat naming dalawa. 

“Do I need to sue you for touching me while I’m unconscious? This is called rape, you know?” I playfully commented with a lopsided grin.

He just smirked back at me before crouching down. I tilted my head, moving to slant my lips to welcome his. I caught him by surprise, but only for a moment, and then his mouth softened to welcome my kiss. I just can’t help but to kiss him back with tha same intensity he is giving me. 

A penetrating moan absconded from my mouth. It’s tremendous how he always find a way to bit my lower or upper lip after our tongues fight with each other. Wala sa sariling napaliyad ako kasabay nang pagkawala ng ungol sa aking labi. 

I groaned in disappointment when he pull his head back. My brows knitted when I heard his manly chuckle. 

“This is not rape because you are kissing me back. You want this too,” masuyo saad niya. Lalong lumapad ang ngisi niya nang hilahin ko siya palapit sa akin at salubungin ang kanyang labi.

“But you want this more.” I nibbled his lower lip.

I moaned against his lips as he started squeezing one of my breasts. His intense gaze heated more when I started rubbing my lower body to his. 

“I’m testifying to that,” he teasingly bit my lower lip for an entrance, and so I gave in. Hinawakan niya ang balakang ko upang pigilan ako sa mapangahas na paggalaw. “Stop that, I might cum already.” He groaned which made me smirk.

He started playing with my tongue, while his other hand is roaming around my body. His kisses went down to my neck, leavng marks on my skin. His lips slowly trailed  from my neck down to my breasts. My eyes rolled when he started licking and sucking one of my breast while his other hand is playing with the other one.

I loudly moan his name because of the lust that starting to control my body. He spread my legs wider, and in not more than a second, his tongue slowly dived into my core. I felt his warm muscle sliding against my wetness.

“Ahh.. Don’t… stop—ahh!” I screamed in so much pleasure I’m receiving from his talented tongue. 

Handa na akong umapila nang bigla siyang bumangon mula sa aking gitna nang mabilis na dumapo ang kanyang kamay sa aking pagkababae at pinasok ang dalawang daliri doon. And instantly, my eyes rolled over as he move his fingers and drove all my thoughts away.

Muli siyang umangat upang abutin ang mga labi ko. I immediately encircled my arms around his neck to make the kiss deeper. Aksidente ko pang nakakagat ng mariin ang labi niya dahil sa masarap na pakiramdam na dulot ng mabilis na galaw ng kanyang daliri sa loob ko.

He was about to point his shaft on my entrance when a phone call echoed all over the room that got our attention.

“Fuck!” I heard David cussed as he glance over his phone, still vibrating above the side table.

“Oh, David—Ahh!”

I screamed in both pain and pleasure when David suddenly pushed his shaft deep inside me. My face contorted for a moment that I am adjusting to his sudden entrance. 

“Shit! I’m sorry, Baby,” nahihirapang bulong ni David bago marahang gumalaw sa ibabaw ko. He cupped my cheeks and put sweet little kisses in my lips. Mahigpit na napakapit ako sa balikat niya at kinagat ang pang-ibabang labi upang mapigilan ang daing na nais kumawala sa akin.

“Still tight—fuck!” he harshly groaned while kissing my neck.

My lips parted when he lick the sensitive part of my neck as massage my breasts. Mahigpit na yumakap ang mga binti ko sa baywang ni David habang pinapakiramdaman ang masarap na dulot ng ginagawa niya sa katawan ko.  

Pinigilan ko ang sariling mapasigaw when David hit the the right spot sa pag-aalalang baka may makarinig sa akin. Aksana’s room is just next door so, I’m really worried. Mukhang napansin iyon ni David kaya natawa siya. 

“It’s okay to scream, Baby, my room is soundproof.” David grinned, still slowly moving on top of me.

Napakalmot ako sa likod ni David at halos sabay kaming napalingon sa side table nang muling mag-ingay ang cellphone niya.

“Fuck!” he whispered a curse as he tightly closed his eyes. David’s forehead rested against mine. “I guess, we should make this fast. Ayaw kong nabibitin sa’yo.” He darkly chuckled. 

Isinampay ko ang aking mga hita sa likod ni David at ikinulong ang leeg niya sa aking mga braso. “Then make us come as fast as you can,” I challenged.

And just after I said that, David turns into a beast. He took me in a hard, and pleasurable way I can think of. He is so good in satisfying my needs.                    Mahinang naghu-hum ako ng kanta habang nagsasalin ng gatas sa baso ko. Napagdesiyunan ko ng ibalik iyon sa refrigerator dahil pangatlong baso ko na iyon ng gatas. Hindi na ako nagtaka sa sudden crave ko sa gatas dahil normal naman akong nagkakaroon ng food cravings tuwing may menstruation. 

Habang naglilinis ako ng sarili sa bathroom kanina ay nagkaroon ako ng light bleeding. Expected ko na iyon dahil normal na ganitong araw naman ako ng buwan nagkakaroon. Hindi ko lang maintindihan kung bakit may parte sa akin ang nakaramdam ng kalungkutan. 

I should be happy, right? Hindi mangyayari ang sinasabi ni Sydney. Hindi ko madidisappoint si Mama. Hindi ko na kailangan matakot kung hindi pa ako handa. At hindi ko na kailangan mag-alala sa mga bagay na posibleng mangyari kung hindi kayang panindigan ni David ang bata kung sakaling mabuntis ako, ’di ba? 

I should be happy. 

“Good morning!”

Halos mapatalon ako sa gulat nang may magsalita mula sa aking likuran. Mahinang napamura ako ng matapon ng kaunti ang gatas mula baso. Nanlaki ang mga mata ko pagkaharap nang makita si Tit— si Mommy na nakatayo doon at mukhang nagulat din sa naging reaksyon ko. 

“Oh, I’m sorry. Okay ka lang ba?” she worriedly asked. 

Wala sa sariling napangiti ako. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa din ako makapaniwala na tanggap na ako ni Mommy Celine bilang girlfriend ng anak niya. She even welcomed me to their family and let me call her Mommy. 

“Opo, medyo nagulat lang. Pasensya na po,” I politely answered. “Good morning din po.”

Pasimple akong umupo sa stool ng tuwid at patagong pinunasan ang gilid ng aking labi. 

“Where is David? Why is he not around?” Mommy asked while scanning the whole kitchen.

“Maaga pong umalis si David kanina. May meeting po siya kasama ang  CEO and representatives ng R&R Mall. He said naman po na uuwi siya agad right after the meeting.”

Si Clarrissa, David’s secretary, ang tumatawag kay David kanina upang ibalita na dumating na mula sa China ang CEO and representatives ng R&R mall noong 5 am nang umaga. Their current big client suddenly showed up in his company to talk about what happened this morning kaya nataranta ang kanyang sekretarya at agad siyang tinawagan.

Pinagbawalan ako ni David na umuwi ng bahay at sinabing babalik siya agad after ng meeting upang siya mismo ang maghahatid sa akin pauwi.

“Hmm, ganoon ba? Gutom ka na ba? Do you want me to cook something para makakain ka ng maayos? Baka kasi mamaya pa dumating ang cook ni David,” Mommy asked, glancing at the glass of milk in my hand. 

Nanlaki naman agad ang mga mata ko at mabilis na umiling. “Naku, Mommy, nakakahiya po. Bisita po kayo dito. Kayo po? Gutom na po ba kayo? Gusto niyo po bang… um-order na lang tayo ng pagkain?” 

“There’s no need for that, anak. This is my son’s house kaya wala kang dapat na ikahiya sa akin. At isa pa, gusto ko ding ipagluto si Aksana ng masarap na agahan. Medyo matagal-tagal na din kasi nang huli siyang makatikim ng luto ko dahil madalas siyang nagpapalipat-lipat ng bansa,” kuwento sa akin ni Mommy habang naglalakad palapit sa refrigerator upang tingnan kung ano’ng puwedeng lutuin doon.

Matapos maglabas ng bangus at ilang piraso ng itlog at ipatong iyon malapit sa sink ay kumuha siya ng chopping board mula sa cupboar.

“You know, AM…”

Pinanood ko si Mommy na iwan doon ang kanyang mga nilabas para umupo sa tabi ko. Humarap siya sa akin at kinuha ang dalawang kamay ko upang hawakan.

“…I really want to know you more. Gusto kong malaman kung ano bang mayroon ka at nagustuhan ka ng anak ko. Not that I don’t like you, but I want to know ’why?” she emphasized and glance at me to check if I don’t get her words in the wrong way. I smiled at her for assurance. “Alam kong alam mo na isa siya sa pinakakumplikadong tao sa mundo. Hindi mahaba ang pasensya niya,  madalang kung magpakita ng emosyon, and he’s bossy just like his father.”

She took in a deeep sigh as her lips lifted into a smile. “And bukod pa doon, matagal na din nang huling magka-girlfriend si David kaya gusto kong malaman kung sino talaga ang babaeng muling nagpatibok sa puso ng anak ko para mapilitan siyang bawasan ang pagiging workaholic niya.” She tauntingly looked heavenward before chuckling. “Kaya kung puwede sana ay dito ka muna manatili sa mansyon kahit ilang mga araw lang para makapag-bonding tayo while I’m still here.” Mom convincingly smiled at me while softly squeezing my hand. 

I lowered my head. I can’t look at Mom’s eyes because it looks so hopeful. I don’t have the heart to disappoint her but I know my responsibilities. I licked the frame of my dry lips.

“Gustuhin ko man pong manatili dito ay may mga nakababatang kapatid po ako na kailangan alagaan. Bukod pa po doon ay kailangan ko din pong bantayan si Mama.” Napakamot ako sa gilid ng aking noo at ilang na napangiti. “Baka hindi nga din po nila alam na dito ako natulog ngayon dahil ang paalam ko lang ay dito ako maghahapunan. Baka po mag-alala na sila sa akin,” paliwanag ko pa. 

Lalong lumawak ang pagkakangiti ni Mommy sa akin.

“Wala naman problema doon. Puwede namang dito na lang din sila matulog kasama mo. Para na din naman makilala ko ang mga kapatid mo. Balak ko nga ding bisitahin ang nanay mo at pormal na magpakilala para maging malapit na din kami ng pamilya mo.  I really wanna know more about you, AM. Nararamdaman ko kasi na hindi din magtatagal ay magiging isang pamilya tayo.” She flashed a knowing smile. 

Ilang segundo akong natahimik at napatitig lamang kay Mommy. I was left out of words because of what she said. I just really can’t believe how welcoming she is. 

“Please…” tila nagmamakaawa pang saad ni Mommy na siyang nagpalambot ng puso ko. 

Sino ba naman ba ako para tumanggi sa kanya? I am lucky enough that Mommy Celine is such a kind and warm person. Hindi siya tulad ng ibang mga nanay na nababasa ko at napapanood sa pelikula na matapobre.

“Okay po— susubukan ko po. Tatawagan ko po muna ang mga kapatid ko dahil baka may iba silang mga lakad.”

Agad namang tumango si Mommy bilang pagsang-ayon. “Thank you.”

“Ako po ang dapat na magpasalamat sa inyo dahil tinanggap niyo po ako agad sa pamilya niyo, Mommy. Salamat dahil hindi niyo po ako hinusgahan nang dahil lang sa kung ano ang estado ng buhay ko.” My mouth curved into a smile.

Excited na tumayo si Mommy habang hawak ang kamay ko. “Kukuwentuhan kita mamaya tungkol kay David habang nagluluto after mong kausapin ang mga kapatid mo.”

She let go of my hand and walk towards the kitchen. Kinuha ko naman ang cellphone ko sa aking bulsa upang tumawag. Una kong kinontak si Mama, nagpaalam ako sa kanya na kung maari akong manatili nang ilang araw sa Radcliffe mansion, at agad naman siyang pumayag. Hindi na ako masyadong nag-alala na baka wala siyang kasama dahil saktong nandoon din si Nichol kasama si Mama, at gaya nga nang inaasahan ko ay hindi siya pumayag na manatili dito nang kahit ilang araw lang. Pagkatapos noon ay tinawagan ko na si Mark, naka-limang ring din bago niya sagutin ang tawag ko. 

“Mark!” masiglang banggit ko sa pangalan niya. 

“A-ate? Hello? Bakit ka po napatawag?” he responded, stuttering a bit. 

“Good morning din, Mark, ’di ba?” I joked. “Pero seryuso, ’di ba kahapon dumating ang Mommy at kapatid ni David? Nakiusap kasi sa akin ’yong Mom niya na kung puwedeng dito muna tayo matulog sa bahay nila kahit ilang mga araw lang bago sila umalis.”

“Huh? Paano si Mama? Wala siyang kasama?”

“At talaga bang umasa kang sasama sa akin ang kakambal mo?” I laugh half-hearteningly.  “Pero mabuti na din iyon para siguradong may kasama si Mama at may magbabantay sa kanya. Ano? Okay lang ba na dito ka muna?” 

“Ahmm…” he made a thinking sound. “Ate, kasi ano… may—hindi pa kasi, ate, tapos ’yong project namin. Kung okay lang sana… dito na lang din muna ako makikitulog ulit sa bahay ng kaklase ko? Okay lang ba?”  

Bumaling ako sa kusina kung nasaan si Mommy. I bit my lower lip. Sa tingin ko naman ay maiintindihan ni Mommy kung bakit hindi makakapunta ang mga kapatid ko.

I drew in a ling breath. “Okay lang naman sa akin, kaya lang, hindi ba nakakahiya diyan sa bahay ng kaklase mo? Ilang araw ka na kasi diyang nakikitulog. Puwede namang sa susunod yayain mo din siya sa bahay para hindi nakakahiya.” 

“A-ano, ate, hindi naman. Mag-isang anak lang kasi ’yong k-kaklase ko kaya okay lang na makitulog dito. Mas m-maganda nga daw ’yon para malibang n-naman ’yong anak nila.”

“Ganoon ba? Sige, sasabihin ko na lang sa Mommy ni David na hindi ka dito makakatulog dahil may project kayong kailangang tapusin. Mag-ingat ka d’yan, ha. Magpaalam ka din kina Mama para hindi sila mag-alala. T’saka huwag kang gagawa ng kahit na anong kalokuhan. Tumulong ka sa gawaing bahay, hindi ka señorito diyan—”

“Oo naman, Ate. Alam ko po iyon.”

Bahagyang natawa ako sa ginawa niyang pagputol sa akin. Akmang magsasalita pa lang ulit ako nang may marinig akong tatlong sunod na katok at ibang boses mula sa kabilang linya. 

“Arki, labas na diyan at kakain na tayo!”

Nakarinig ako nang pagbagsak at mahinang pagmura ni Mark na labis kong ipinagtaka. Never ko pa kasing narinig o nakita siyang nagmura.

Hindi ko alam kung nagkataon lang ba o talagang pamilyar ang boses na narinig ko sa mula sa kabilang linya. Napaka imposible kasi ng taong biglang naisip ko.

“H-Hello, Ate!?” Mark called for my attention. Hindi ko namalayang naka ilang tawag na pala siya sa pangalan ko.

“Mark, s-sino ’yon?” I tried to ask casually as possible.

My forehead creased when I heard his breathing hitched. Narinig ko ang malakas na pagsarado ng pinto sa kabilang linya.

“Wala, Ate! Kapatid siya ng kaklase ko, Ate. S-ige na, Ate, s-sa susunod na lang ulit. Ba-bye!”

Naguguluhang napatitig ako sa cellphone ko dahil mabilis na pinatay ni Mark ang tawag at hindi manlang ako hinayaang makapagsalita.

“AM, hija, may problema ba?” Sumalamin ang pag-aalala sa mukha ni Mommy. Tumigil siya sa ginagawa nang mapansin ang aking pagkatulala.

“W-wala po, Mommy.” Agad akong nagpakita ng ngiti at umiling. “Ahm… sa tingin ko po ay hindi makakapunta ang mga kapatid ko dito. May kailangan pa po kasing tapusing project ang kapatid kong lalaki at ang isa naman ay nagpresentang magbabantay kay Mama. Sorry po, Mommy.” 

“Sayang naman kung ganoon.” Tipid na tumango sa akin si Mommy. Winasiwas niya sa ere ang kamay at t’saka matamis na ngumiti. “But I understand naman. You don’t have to be sorry, anak. Tayo na lang tatlo nina Aksana ang mag-bonding!”

▪🔹▪

Ate Sky’s Note: Hi readers! Paramdam naman kayo, oh, please. Kahit simpleng “Hi” comment lang mapapasaya niyo na ako. Love you all! 💙

CHAPTER 28

Chapter 28: PROMISE

“AM, are you listening?”

Tatlong beses akong napakurap. Tila hinila ng isang malumanay na tinig pabalik sa reyalidad.

“H-huh? Ano po?” wala sa sariling tanong ko matapos mapalingon kay Mommy.

“Hindi ka nga talaga nakikinig,” Mom took in a deep sigh. “Tell me, ’nak, may problema ka ba? Nag-away ba kayo ni David?”

“Naku, hindi po Mommy! T’saka wala din po akong problema, at lalong hindi po kami nag-away ni David!” paglilinaw ko at kiming napangiti because it’s kinda sound a little defensive.

I actually don’t feel well today. Pakiramdam ko lumulutang ako. Maybe because of my period, I don’t know. And I also feel this overwhelming tiredness this past few days even though wala pa naman akong ginagawa sobrang mabibigat na trabaho.

“Ano nga po ulit ’yong sinasabi niyo kanina?” I tried to change the topic and leaned on the kitchen counter to focus more on what Mom was going to say.

“I said, do you know that David is not just in love with you?” She tauntingly smiled at me.

My forehead suddenly creased because of what I heard. Ano ba’ng ibig sabihin ni Mommy?

“P- po?” utal kong tanong. Nahalata siguro ni Mommy ang pangamba sa mukha ko kaya bigla siyang natawa at umiling-iling bilang pagtutol.

“No-I mean, yes!” she exclaimed. “Because he’s also in love with my Adobo.” The side of her lips lifted up into a wide smile as she winks at me.

“Pork adobo is David’s favorite Dish. Even when we were in Canada, he would always prefer to have an adobo on the table. He also taught our head chef how to cook that because our cooks in Canada only know how to cook Canadian, German and Haitian cuisines.”

Sumunod ang tingin ko sa mga pinatong ni Mommy sa counter na mga rekado. Mayroon sa tapat ko na pork belly that is cut into cubes, soy sauce sa tabi nito, onions and cloves garlic at marami pang iba.

Dumating din naman agad kanina ang cook ni David matapos magluto ni Mommy nang umagahan. Ngayon ay abala na sa dirty kitchen ng mansyon ang cook upang magluto ng pagkain para sa aming tanghalian.

Noong una ay nagtataka ako kung bakit ako niyaya ni Mommy sa kusina habang nagkukuwentuhan sa pool side ng mansyon kanina. Sinabi niya sa akin na gusto niya ulit magluto at masaya naman akong tumulong kay Mommy kahit taga-abot lang ng mga ingredients ang maaring maitulong ko.

“Gusto mo bang turuan kita ng pinaka gusto niyang recipe ng Pork Adobo?” Mom asked with a hint of excitement.

Tatlong beses akong napalunok at hindi na napigilang napangiwi ako. Wala sa sariling napakamot ako sa gilid ng aking ulo. “Gustuhin ko man po pero huwag na lang po. Siguradong masasayang lang po ang oras niyo sa pagtuturo sa akin.”

Nabitin ang ngiti sa labi ni Mommy. Confusion covered her face. “Why? Ayaw mo ba?”

Mabilis akong umiling. “Hindi po, Mommy!” Muli akong napakamot sa likod ng aking ulo. “H-hindi po kasi talaga ako m-marunong magluto,” amin ko at tabinging napangiti. Umiwas ako ng tingin kay Mommy nang wala akong nakuhang reaksyon mula sa kanya.

I was expecting her to be disappointed or something ngunit nagulat ako nang marinig ang mahinang pagtawa niya.

“Oh, that’s the reason…” I heard her mumbled while nodding her head.

Nagbaba ako ng tingin sa mga kamay ko. “Nakakahiya po, Mommy, dahil hanggang ngayon ay wala pa rin akong alam sa pagluluto. Sorry po.”

Nakaramdam ako ng kaunting inis sa sarili ko noong mga oras na iyon. Hindi karaniwan sa mga babae ang hindi marunong magluto. Simula pa kasi noon ay iyon na ang nakasanayan ng mga tao, na dapat ay mas marunong at mas magaling ang mga babae sa mga gawaing bahay.

“No, you don’t need to say sorry. Actually, I know someone who’s terrible in cooking too.” Mommy chuckled a little.

“T-talaga po?” I skeptically asked.

“Yes, si Aksana.” Saglit na sumulyap si Mommy sa itaas na para nakikita niya doon ang kanyang anak. “Just like you, hindi rin marunong magluto ang batang iyon. I do remember that she almost set fire to our mansion in Canada when she tried to cook for the first time,” natatawang kuwento pa ni Mommy. “Fortunately, David was also in the mansion, and he immediately got the fire distinguisher.”

Napangiti ako ng may maalala. “Ako nga po noong mga panahong nasa shop po si Mama at kami lang po ng mga kapatid ko ang natira sa bahay, napilitan po akong magluto ng pagkain namin kaysa naman sa magutom kaming tatlo. And it was an epic fail. Sumakit po ang tiyan naming magkakapatid ng ilang araw.” Hindi mapigilang kumawala ng tawa ko habang nagkukuwento at ganoon din si Mommy. “Kaya simula nang araw na iyon, nangako na ako sa sarili ko na hindi na ako muling magluluto. Natatawa na lang akong isipin na tuwing babanggitin ko ang pagluluto sa harap ng mga kapatid ko ay numumutla na sila agad-”

“Mom!”

Sabay kaming napalingon ni Mommy sa pinagmumulan ng boses.

“Oh, Aksana? May problema ba? Are you already hungry?” Nag-aalalang tanong ni Mommy at habang sinasalubong si Aksana.

“Mom, why is it hot here? My room is already air-conditioned but it’s still hot inside!” Naka-ngusong saad niya at tila nagsusumbong sa kanyang ina. “I don’t really understand why David chose to live here. It’s better in Canada.”

Marahang tumango si Mommy at nilagay sa likod ng tainga ni Aksana ang ilang takas na hibla ng kaniyang buhok. “Sweetheart, ganito talaga dito. This is our home, our true home. Kung hindi nga lang dahil sa lolo at lola mo, malamang ay dito din tayo nakatira ngayon.”

“Even so, I’m not used to it! I would rather travel the world than stay here!”

“Dont worry, Sweetheart, masasanay ka rin dito. Lalo na at dito niyo balak mag-stay ni Grey ng ilang buwan para sa second honeymoon niyo.” Mom comfortingly pat her shoulder.

Nakaramdam ako ng kaunting pagkagulat dahil sa sinabi ni Mommy. Hindi ko kasi alam na kasal na pala si Aksana. I stared at her for seconds.

Aksana is such a fine lady. Hindi pabata ang takbo ng edad natin kaya hindi na din masiyadong nakakapagtaka. Hindi lang kasi halata sa kanyang mukha ang pagkakaroon ng asawa. The way her aura glows to me, she seems young and free. Tila walang kayang kumontrol sa kanya kung hindi ang sarili at passion niya. Ngunit kung pagtatabihin nga kaming dalawa ni Aksana ay magmumukha ngang mas matanda ako sa kanya.

“Yeah, I guess.”

I am not sure, but I heard a hint of sadness in her voice.

“Teka, speaking of Grey, where is he? Ang akala ko ay kahapon din ang dating niya dito,” puno ng pagtatakang tanong ni Mommy.

“He’s just fixing something in Greece, Mom. He said he might be able to book a flight again next week. His schedule is very hectic.” Aksana breaths in and out. I noticed that her mood suddenly fell off. “I think … I’ll just go back upstairs.”

“Why don’t you join us in our bonding? Tutal ay wala ka din namang ginagawa sa itaas,” Mom suggested.

She immediately rolled her eyes. “Mom, you know how I hate cooking. It makes me feel sick,” she hissed, and her eyes landed on mine. She suddenly sly a smirk.“I think I have a good idea! I plan to go to the mall later. I only wore long sleeves because I didn’t know the weather was hot here. Can you go with me, AM? It can be our bonding.”

Bumaling din sa akin si Mom at tila hinihintay ang magiging sagot ko. She was smiling at me from ear to ear.

I unconsciously gulped. “S-sure.”

“Great! I really think that’s a good idea!” Mom clapped her hands out of joy. “So, it’s settled then. Habang nasa mall kayong dalawa ay pupunta ako sa Contreras’ mansion para bisitahin sina Gian.”

“Okay, then. Just say hello to Tito, Gian and Gigi for me, Mom. I might also pay a visit to them sooner or later.” Nagbigay muna si Aksana ng matamis na ngiti sa amin bago tuluyang umakyat sa pangalawang palapag.

I don’t know why, but I have a bad feeling about me and her, going to mall.

Hindi ko maiwasang maalala si Mama kay Mommy, dahil napakamasayahing tao din ni Mama tulad ni Mommy. ’Yong para bang walang problema at tuwing titingnan mo’y laging nakangiti. Napaka angelic ni Mommy at hindi na nakakapagtaka kung bakit napaka-guwapo at ganda ng mga anak niya.

Nagkuwentuhan din kami ni Mommy tungkol sa pagkabata ni David. Napakamapagmahal daw kasi nito at napakamasunuring anak. Protective din daw sa kapatid itong si David dahil tuwing may magtatangkang manliligaw noon kay Aksana ay daig pa ang Daddy nila kung magtanong at magbantay kay Aksana.

“Kasal na po pala si Aksana?” Nakaramdam ako ng kaba ng sandaling matigilan si Mommy. Baka kasi iba ang pagkakaintindi niya sa sinabi ko. “I-I mean, wala naman pong mali doon pero nakakagulat lang po talaga.

Lumingon sa akin si Mommy at ngumiti. “Yes, she’s already married. Nakakatawa lang dahil naunahan pa niyang magpakasal ang kakambal niya.”

I gasped in shock to know that David and Xialyn are twins. Ngunit hindi ko iyon masyadong pinahalata. Obvious naman ang pagkakahawig ng mukha ng dalawa pero hindi ko lang talaga inaasahan na kambal silang dalawa. I thought that David was two or three older than her. Aksana has soft and angelic features while David has rough and mature features.

“I just hope that sooner or later, kayo naman ang i-kasal ni David. Excited na kasi akong magkaapo pero wala pang balak na magkaanak sina Aksana at Grey, kaya sa inyo na lang ako aasa.” Mom even giggled, sounding excited at that thought.

“Sana nga po,” napapangiwing tugon ko at pinili na lamang ang manahimik.

Baka kung saan pa mapunta ang usapan namin at ma-pressure pa ako. Ayaw ko namang umasa sa amin ni David si Mommy dahil baka hindi naman kami sa huli. Not that I don’t want to end up with David, because I really want to be with him, I want to experience life with him, build a family with him… pero maraming posibleng mangyari.

Muntik na akong mapatalon sa aking pagkakatayo nang maramdaman may humawak sa balikat ko.

Seryusong mukha ni Mommy ang bumungad saakin ng lumingon ako sa kanyang deriksyon.

“Bakit po?” tanong ko matapos ang ilang segundo na tinititigan lang ako ni Mommy. Patay na ang apoy ng kalan, siguradong luto ang ang aming niluluto.

“AM, I want to tell you something about my son.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan o ano dahil sobrang seryuso ng boses ni Mommy. Tila ibang tao ang kaharap ko ngayon. There were sadness in her eyes.

“Alam kong maiksi ang pasensya ng anak ko at madalas ay hindi mo masabi kung ano ba ang tumatakbo sa isipan niya. Kung masaya ba siya o malungkot, kung galit ba siya o kalmado. Hindi perpekto ang anak ko, AM.”

“A-alam ko naman p-po iyon, Mommy. Hindi ko naman po inaasahan na perpektong tao si David. Tanggap ko po ang ugali at buong pagkatao niya.” Sinalubong ko ang mga mata ni Mommy habang sinasabi iyon para maramdaman niya ang senseridad ko.

“Alam ko, anak, kaya nga hindi ako nagaalinlangan na sabihin ito sa’yo.” Mom softly smiled at me. “Kahit na sa kaunting oras na nakilala kita, I already know how you genuinely love my son. And that’s the reason why I want to tell you something about him because I know you’ll understand it. I also know that I’m not the right person to tell this to you but I want you to understand and accept him fully to what he is.” She bowed her head a little and drew in a long breath. She looks nervous about something. “My son have a Ponosynaisthisia.”

“Po? A-ano pong ibig niyong sabihin?” naguguluhang tanong ko. My lips quivered when Mom reached for my hand. Hindi ko maintindihan.

“Ponosynaisthisia is a broad term to describe insensitivity with feeling emotions and physical pain. Nakuha ni David iyon sa kanyang ama dahil nasa lahi na nila iyon. It may skip a generation but it’s still in their blood. It is existing or already dating from their birth, but it will not show until the host is triggered.”

Hindi ko maitago ang pagkalito sa ipinapaliwanag ni Mommy. My lips parted. I want to ask many questions but I don’t know where to start and how to clearly deliver it.

“H-hindi ko po kayo m-maintindihan. N-Naguguluhan po ako,” I stuttered, brows furrowed.

“I understand you, noong una ay hindi ko din ito maintindihan. The condition is not well-known, it’s estiamted that 1 of one-hundred thousand people has it. It is one or more rare conditions in which a person cannot feel physical pain or have difficulties with expressing and identifying emotions.” Panandaliang nagbaba ng tingin si Mommy para huminga bago muling bumaling sa akin. “I want you to know that Ponosynaisthisia is an extremely dangerous condition. It is common for people with this condition to die earlier due to injuries or illness going unnoticed. The condition may also be associated with an inability to express feelings, the affected person might come across as being out of touch or apathetic.”

Habang pinapakinggan ko si Mommy magsalita ay unti-unti kong napagtanto ang lahat. Kaya pala noong una kaming magkakilala ni David naramdaman ko ng tila hindi niya makontrol ang mga emosyon na nararamdaman niya. Kaya pala madalang lang lang siya magpakita ng emosyon ay dahil nahihirapan siyang ipahayag ito.

“M-may sulusyon po ba p-para gumaling ang kondisyon niya? M-may gamot po ba p-para doon?” puno ng pag-aalalang tanong ko.

Ramdam ko ang pamamasa ng mga mata ko sa biglang pagbugso ng damdamin, but I still able to keep my tears from falling.

“Yes, AM.” Mom tucked my hair behind my ear. Then, she gave me soft smile. “You are his cure.”

“A-ano po?” I asked as my brows snapped together.

“I can see that you are now changing him. Nakakakita na ako muli ng kislap sa mga mata niya na dati’y purong blangko.”

Lalong nangunot ang noo ko dahil hindi ko maintindihan ang nais iparating ni Mommy.

“I know it’s hard to understand. Maging ako, at kahit ang mga eksperto ay hindi din ito maintindihan. Ang sabi nila, kapag nakaranas ang host ng matinding depresyon or emotional trauma, phyical abuse and accident that can cause brain damage ay doon nati-trigger ang kondisyon nila. And in David’s case, his emotional aspect was more affected.” She blew out her cheeks like it’s making her hard to breath. “N-Noong bata naman si David ay napakamasayahin niya, bibo. Pareho sila ng ugali ni Aksana kaya madalas silang mag-away noon, ngunit kahit ganoon ay alam ko namang mahal nila ang isa’t isa. Kaya kapansin-pansin talaga ang malaking pagbabago sa ugali niya nang maghiwalay kami ng ama nila. I think, iyon ang nag-trigger kay David. Ang akala kasi niya… perpekto ang pamilya namin.”

Naalarma ako nang marinig ang pagsinghot ni Mommy. Her eyes are sparkling with tears. Akmang lalapit ako sa kanya upang yakapin siya ngunit itinaas niya ang kamay upang pigilan ako.

“A part of me wants to blame myself. Hindi ko manlang kasi naisip ang emosyonal na kalagayan ng mga anak ko bago ako pumayag na makipaghiwalay sa tatay nila. Hindi ko agad naisip na malaki ang magiging epekto ng mga desisyon namin sa buhay nila. Nakalimutan ko silang tanungin kung kamusta sila, kung okay lang ba talaga sila sa sitwasyon namin. Hindi ko manlang alam na hindi na pala kinakaya ni David ang nangyayari. Hindi ko manlang alam na nakaranas siya ng bullying sa kamay ng mga kaklase niya dahil sa nangyari sa pamilya namin. I didn’t even know that what he is experiencing is slowly breaking him inside.” Her lips twitched into a bittersweet smile. Pilit na pinunasan ni Mommy ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Ang sabi ng mga ekapertong nag-aaral sa kondisyong ito, gumagaling ito kapag nakakakita o nakakatagpo sila ng bagay, hayop o tao na magkakaroon ng malaking epekto sa buhay nila. ’Yong magbibigay ng lakas, inspirasyon at motibasyon sa kanila upang mag-move forward, at harapin at labanan ang kanilang nakaraan at mga masasamang karanasan na nagdulot upang ma-trigger ang kondisyon na mayroon sila.”

Mom stopped from taking and deeply stared at me for seconds.

“At sa nakikita ko, ikaw ang naging cure ni David. I already know it the moment I saw how he looks at you with so much emotion in his eyes. I can see that he is now trying to open up to show how he love and care for you. Kaya bilang ina niya, umaasa ako na sana ay kayo ang magkatuluyan hanggang sa huli.” She licked the frame of her lips. She gave me a hopeful stare. “Please, just be patient with him. Sana kahit na anong mangyari ay huwag mo siyang susukuan dahil nararamdaman kong malapit nang siyang gumaling.”

Sunod-sunod akong tumango kasabay nang pagkawala ng hikbing kanina ko pa pinipigilan. “O-Opo, Mommy. I promise.”

Alam kong gaya ko at ng lahat ng tao dito sa mundo, hindi perpekto si David. Totoo ang sinabi ni Mommy, mahirap basahin ang isang Ford David Radcliffe. It was frustating at times dahil madalas ay wala siyang pinapakitang emosyon at hindi mo magawang mahulaan kung ano’ng tumatakbo sa kanyang isip. Pero sa lahat ng iyon, isa lang ang sigurado ako… mahal ko siya.

Hindi na mahalaga kung kailan nagsimula o kung bakit ko siya minahal. Basta mahal ko siya.

Hindi dahil guwapo at malaki ang pangangatawan n’ya. Hindi dahil mayaman siya at kaya niyang suportahan lahat ng pangangailan ko. At tsaka hindi dahil sa magaling siya sa kama. Hindi din dahil tinutulungan o nirerespeto niya ako at ang pamilya ko. Dahil lahat ng iyon ay maliliit na parte lang kung bakit mahal ko siya. Mahal ko siya bilang siya. Tanggap at mahal ko ang lahat sa kanya, kahit imperfections pa niya.

There is just something about him that made me fall for him, effortlessly. I am already madly in love with David that I think I can’t let him go even if he tries to break free from me.

Ateng Langit’s Note: I just want to put a disclaimer in the mentioned condition of David, which is Ponosynaisthisia. This condition is not real and only made by the author’s imagination. Thank you! 💙

CHAPTER 29

Chapter 29: SHE’S NOT YOU

“What do you think?” Sabay na itinaas ni Aksana sa harapan ko ang isang salmon stylish skirt and a comfortable wide-leg pants. “Which do you think is better?” 

Ipinaglipat-lipat ko ang mga mata ko sa hawak niya at maayos na sinuri ang mga napili niya. 

“Saan mo ba ito isusuot?” I asked dahil mahirap pumili kung walang konteksto sa kung saan niya ba ito balak suotin. 

“Most likely, I will wear it for a date,,” she responded. 

The corners of my lips turned up. Naalala ko kasi bigla na isa din pala sa dahilan nang pagparito ni Aksana ay para sa second honeymoon nila ng kanyang asawa. Siguro ay naghahanda na siya ng kanyang susuotin para doon. 

“I think you’ll look better in that skirt,” I pointed out with a hint of smile.

I noticed that Aksana’s lips pouted like she’s thinking if she likes my suggestion or not. Hindi ko na napigilan ang sarili kong mapabuntong-hininga sa harapan niya nang marinig ang sunod na sinabi niya.

“I changed my mind. Let’s just shop at another store,” she decided and turned her back at me. Pinanood ko siyang ibalik niya sa rack ang skirt at pants na napili niya. 

Pang-walong na shop na namin ito pero hanggang ngayon ay wala pa din siyang napipili. Hindi ko alam kung para saan pa ang pagtatanong niya sa akin kung hindi din naman niya bibilhin ang mga napipili ko. At kung sinasadya niya ba iyon o hindi. 

Pagkalabas namin ay agad na sumunod ang dalawang bodyguards ni Aksana na naghihintay sa labas ng shop.

Matapos namin kaninang kumain ng lunch ay niyaya na ako ni Aksana na pumunta ng mall upang samahan siyang mag-shopping. Nagpasama si Mommy ng dalawang bodyguards sa amin sapagkat nangangamba siya na baka mayroong mangyaring masama sa aming dalawa dahil Politician ang bagong asawa ni Mommy at paparating na ang election. 

Akmang papasok na muli si Aksana sa panibagong Shop nang tawagin ko siya upang pigilan. Medyo nauuna siya sa akin kaya’t kinailangan niya akong lingunin. 

“Yes?” Agad umangat ang isang kilay niya sa akin. 

“P-Puwede bang hindi na ako sumama sa loob? Puwede bang intayin na lang k-kita dito? I think I need to use the restroom,” maingat na saad ko. 

Ilang minuto ko ng pinipigilan ang sarili ko kaya’t siguradong hindi ko na kayang tiisin ng matagal ang pantog ko dahil maglalakad lang kami gaya ng ginawa namin kanina. At isa pa, medyo nangangalay na din ako sa pagtayo. Simula kasi nang dumating kami dito ay hindi pa kami nagpapahinga mula sa paglalakad at pagtayo. I’m sure na lilibutin niya na naman ang buong shop at baka wala na naman siyang bilhin at mapili. Hindi ko maiwasang hindi bumilib sa kanya dahil kahit na nakasuot siya ng stiletto ay tila hindi sumasakit ang mga paa niya.

“You are just like them. Iiwan mo lamg din ako.” Aksana tauntingly pouted as she lowered her head. Umawang ang labi ko dahil hindi ko iyon inaasahan at akmang babawiin ang sinabi nang bigla siyang ngumisi. “Kidding! Sure, you can wait here outside.”

Tumalikod na siya sa deriksyon ko nang bigla na naman siyang lumingon. I almost jump back in shock. Ang akala ko ay may sasabihin siya ngunit pinasadahan niya lang ako ng tingin mula ulo hanggang paa and vice versa.

“Bakit?” Hindi ko mapigilan ang mailang sa ginawa nito. Hindi nakalampas sa paningin ko ang bahagyang pagtaas ng isang kilay nito bago umiling saakin.

“Nothing.” She shook her head before finally entering the clothing shop. 

Agad namang pumuwesto ang dalawang guards sa magkabilang side ng pintuan. Higit na matangkad ang mga ito at malalaki ang katawan kaysa kay David. Sa itsura nang tindig ng mga ito ay papasa din na silang bouncer ng club kung hindi sila bodyguard. Nakakapanliit tuloy tumayo malapit sa kanila.

Tumikhim ako upang kuhain ang kanilang atensyon. “Pupunta lang po akong restroom.”

“Restroom lang po ako,” I repeated. 

Ngunit gaya nang unang subok ko ay nabanatili lang ang dalawa na nakatayo doon at walang tinugon. Natatakpan ng itim ng aviator sunglasses ang mga mata nila kaya hindi ko alam kung nakatingin at nakikinig ba sila sa akin o hindi.

Pilit na ngumiti ako sa kanila bago magsimulang maglakad, umaasang maintindihan nila ang nais kong sabihin. Ngunit nakakalimang hakbang pa lang at ako nang maramdaman kong may sumusunod sa akin. 

Halos mapaatraas naman ako sa gulat nang  makitang dalawang hakbang na lang ang pagitan namin ng isa sa mga bodyguard na pinsama sa amin ni Mommy.

“K-kuya…” Napangiwi ako. “Sa restroom po ang punta ko. Dito niyo na lang ako hintayin. Mabilis lang naman ako, promise!” 

Gaya kanina ay tila wala siyang narinig at nanatili nakataas ang noo. Sigurado naman akong naintindihan niya ang sinabi ko dahil narinig ko silang nagsalita ng Tagalog kanina habang binibigyan sila ng instructions ni Mommy.

I drew in a  long breath as a sign of defeat. Hinayaan ko na lang siyang gawin ang trabaho niya at nagpatuloy  sa paglalakad. Mabuti na lamang at nang makarating kami sa hallway patungong restroom ay tumigil na siya sa pagsunod sa akin. Hindi karamihan ang tao sa loob kaya mabilis akong natapos.

Naglalakad na ako pabalik nang may makasalubong akong pamilyar na mukha. Tumigil ako sa paglalakad at hinabol siya ng tingin upang kumpirmahin. May tinitingnan siya sa cellphone niya kaya hindi niya ako napansin. 

“Thalia!” I called her name.

Hindi ko alam kung bakit ko iyon ginawa kahit na alam kong may posibilidad na maaring hindi na niya ako natatandaan. I can’t find a reason to just ignore her after she helped me when I needed it. She’s really been kind to me. And deep down I know that even if I don’t need to, I want to pay her back or do something for her too.

When our eyes met after she turned to face me, her face brightened as she enthusiastically wave her hand. Tumakbo siya papalapit at yumakap sa akin kaya’t napaatras ako dahil sa impact. Natutuwang yumakap din ako sa kanya pabalik sa kabila ng gulat na aking naramdaman. 

“How are you? It’s been…what? A week or two?” tanong niya nang bumitaw kami sa pagkakayakap.

“Yeah. But I feel better now than the last time we saw each other,” I answered with a grin playing on my lips. 

She eyes were sparkling as she let out a chuckle. Tila natutuwa talaga siyang makita ako ulit. 

“It’s really great to see you right now. Can I get your number, so we could communicate with each other? I forgot to get your number last time.”

“Oo naman.” 

Iniabot niya sa akin ang phone niya. I think that there’s nothing wrong with that so, I undoubtedly typed my number on her phone before I gave it back to her. I really have this feeling that she’s genuine about wanting me to be her friend. 

“May kasama ka ba?” 

“Ah, yes. I’m with my boyfriend’s sister,” I answered and her shoulders’ drop a little.

“Really? We should also go out  sometimes,” she suggested with a mix of smile and hint of loss. 

“Sure. Just text me para ma-plano natin ng maayos.” 

“Sounds great!” she exclaimed. Mababang tumalon-talon siya at ipinagdikit ang mga hita. “I really need to pee. Hope to see you later than sooner. Bye!”

She laughed before she runto the mall’s comfort room. Natawa na lang ako dito at napailing sa nangyari.

Tahimik na sinusundan ko ang bawat galaw ni Sydney. Maingat niyang inilalagay sa table ang mga in-order ni Aksana para sa amin.

Kanina pagbalik ko mula sa comfort room ay naabutan ko si Aksana na nasa labas na ng shop. I can’t help but to took a sigh of relief when I saw that she has finally bought something. May apat na kasing malalaking shopping bags na hawak ang bodyguard na naiwan upang maghintay kay Aksana nang makabalik kami.

Aksana voiced out that she’s already hungry for a snack and I  was really surprised nang sabihin ni Aksana na sa Café kami pumunta upang magmeryenda. Hindi naman ako makatanggi sa kanya, lalo na nang titigan niya ako, kaya sumang-ayon na lang ako.

Walang imik na lumisan si Sydney sa table namin pagkatapos. I can’t help but to raised a brow because she’ s been eyeing me and Aksana since we came here at the café. Siguro ay tinatanong niya sa akin sa kanyang isipan kung ano’ng ginagawa namin doon ni Aksana. 

Sydney subtly rolled her eyes before she faced the new customer with a welcoming smile.

Hindi ko alam kung bakit pero saglit na kinilabutan ako sa ngiting ibinigay sa akin ni Aksana habang tinitikman ang chocolate cake na in-order niya. She was just staring at me while slowly chewing. 

“You know…” she started. “I love chocolates.”

“Ahh..” Was the only thing that comes out of my mouth. 

Panandalian kong sinulyapan ang dalawang guards na nakaupo malapit sa lamesa namin ni Aksana. Tahimik silang nagkakape ngunit wala paring pagbabago sa kanilang ekspresyon. They were even sitting straight stiffly like robots.

Bahagyang yumuko si Aksana upang kuhanin ang isang shopping bag na dala niya at ipinatong iyon sa gitna ng aming lamesa.

“That’s for you.”

Tinitigan ko ang may katamtamang laking bag na iyon na may tatak na sikat na brand nang may pagtatakha. 

“What is that for?” I asked with my brows furrowed. 

“I just want to buy something for you. Let’s say… a sorry gift if I offended you last night,” she reasoned and shrugged her shoulders. She’s wearing a bemused smile, and I don’t have a clue if she’s being genuine or sarcastic. “Come on, accept it. I know that it’ll suit you.” 

May pag-aalinlangan man ay sinikap ko paring ngumiti bago kunin ang bag sa ibabaw ng lamesa.

“S-Salamat.”

“You’re welcome. You can take a peek, I won’t mind.” 

Tumango ako at ipinatong iyon sa aking hita. Maingat na binuksan ko ang paper bag upang  hindi iyon masira. It’s a high neck and above the knee flamingo pink dress.

“I hope that my taste did not disappoint you. I honestly thought of you when I saw that.”

“Hindi mo naman ako kailangan bilhan ng kahit na anong regalo para humingi ng tawad, pero salamat. Ang ganda ng dress, I really appreciate it.” 

“Don’t mention it. It was nothing,” she answered and lifted her Yorkshire tea.

She just finished sipping on her tea when she stared at me for no reason. Muli akong nakaramdam ng pagkailang.

Tila may nagbago sa paraan nang pagkinang ng mga mata niya. “I assumed that Mom already told you about David’s condition. Am I right?”

I gave her a darting gaze. Hindi ko alam kung dapat ko bang sagutin ng totoo ang tanong niya o hindi. Does she heard me and Mom talking about it earlier? Or she does just really assumed it? 

Tumikhim ako at nag-iwas ng tingin sa kanya. “Y-Yes.”

Naiilang akong salubungin ang mga mata niyang matalas na sumusuri sa aking mga kilos na tila nakikita niya ang buong pagkatao ko. 

“Did she also tell you something about David’s first love?” she asked with a lop-sided grin. Her tone sounded taunting and at same time, dangerous.

I stilled when a loud drumming sounds hit my chest and a lot of warning signs started appearing in my head. Sa oras na ’to, alam kong ang tamang gawin ngayon ay putulin na ang aming pag-uusap at huwag makinig sa mga sasabihin niya. It was obvious from the start na hindi niya talaga ako gusto para sa kapatid niya for an unknown reason.

Alam kong maaring masira o maapektuhan ang relasyon pero hindi ko maiwasang hindi maging kuryuso. David never opened up his life to me, so I’m hungry for information. For the things that he can’t still personally give to me. 

The grin on her face widened when she realizes how conflicted I am.

“Getting curious? Okay, I’ll feed you more.” She fake a chuckle. “Did Mom also tell you how much you reminded us of her? I wanted to throw up in how much nostalgia I felt when I saw you at the airport.” 

Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. Bahagyang humigpit ang pagkakakuyumos ng mga kamay ko sa ibabaw ng aking hita. 

“A-anong ibig mong sabihin?”

Confusion was all over my face. I don’t want to overthink things but she is making me anxious. 

“Do you really think that you are his cure?” She snorted a laugh. “I was there when David fell in love with her—his first love. I saw how she changed him into a better person, a driven and passionate one. She is the reason why the person you love today is successful. David is the person he is right now because of her,” she emphasize with a deep and insulting tone.

My chest swelled at her words. I can already feel myself tearing up. Agad akong humugot ng malalim na hininga upang pigilan ang anumang pagbugso ng damdamin.

Aksana’s eyes squinted, she crouched forward to have a better view of my crimson face. Maybe I was wrong when I thought that she can accept me or at least, respect me as her brother’s girlfriend. Siguro maling isipin ko na magiging casual kami sa isa’t isa pagkatapos ng araw na ’to.

“You are nothing compared to his first love. Gumaling si David dahil sa kanya, hindi dahil sa ’yo. She was his best friend first. She helped him during times when no one understood what he was going through. He was healed because of love he felt for her. I could see in David’s eyes that he had finally been happy for so many years that he had suffered because he could not feel anything!”

Nakita ko ang pagdaan ng saglit na kalungkutan at pananabik sa mukha ni Aksana nang salubungin ko ang kanyang mga mata ngunit agad din naman iyong nawala.

She cleared her throat and looked away for a split second. “And as happened to Mom and Dad, they also broke up. Fate is such a fucked-up bitch. Pero naniniwala akong magkakabalikan sila, because David’s love for her is no joke. Siguro ay naguluhan lang sila noon kung ano ang pipiliin o mas priority nila, kung ang relasyon o ang career ba nila. But I’m sure, once they realized their mistake, that they truly love each other more than anything, walang pagdadalawang isip na iiwan ka ni David. He will leave you like he didn’t even know you.”

Sumalamin ang luha sa mga mata ko dahil sa mga salitang binitiwan niya. Wala pang kasiguraduhan kung tunay ba ang mga sinasabi niya ngunit nasasaktan na ako.

Huminga ako ng malalim at pinigilan ang mga luhang kanina pa nais kumawala. Ramdam ko ang lalong pagsikip ng dibdib ko. Kita ko ang nag-aalalang mukha ni Sydney sa akin habang nakatayo sa counter. Ramdam ko ang kagustuhan niyang lumapit sa amin at ipagtanggo ako kahit wala naman siyang narinig sa mga pinag-usapan namin ni Aksana. Umiling ako sa kanya at nagsikap na magpakita ng ngiti upang sabihing ayos lang ako.

“David was really broken, he was a mess when she left him. He’s always in bars or clubs, wasting his time by drowning himself in alcohol until he can’t even walk.” Panandaliang tumigil si Aksana sa pagsasalita at tumingin nang deritso sa mga mata ko upang ipakita kung gaano siya kaseryuso sa kanyang sinasabi. “It was his daily routine… until he found you at that bar, AM. Hindi ka mahal ni David. You just reminded him of her. From your eyes to how you smile, it was exactly the same as hers.”

Sunod-sunod ang naging pag-iling ko, ayaw tanggapin ang mga impormasyong binibigay niya sa akin.

“N-no, hindi iyan totoo. Nakikita ko sa mga mata niyang mahal niya ako.” I know that it was dumb to answer her but I still did. 

“Like I said, you two almost look exactly the same. He loves the woman who looks like you, but she is not you, AM.”

I blinked my tears away as I pressed my lips tight. Bumubigat na din ang bawat paghinga ko. At sa pagkakataong iyon, mas pinili ko na lang ang manahimik kaysa muling magsalita.

“If you think Mom wants you for David, you are mistaken. Mommy can’t just stand seeing David lonely and helpless so she prefers to force herself to accept you into the family even though the truth is she doesn’t like you. Sino ka nga ba naman? You are nothing but a nobody. You came from an unknown family, and hell, you’re also working part time in that disgusting stripping bar!”

My heated face boiled from her sentence down to the last word. My hands clenched. 

“I don’t believe in you.”

Alam ko sa sarili kong mahal ako ni David. Kung mayroon man sa aming dalawa ang mas nakakaalam nang tunay na nararamdaman ni David ngayon ay ako iyon. Dahil nakikita ko sa kislap ng mga mata niya na ako lang ang kanyang nakikita, hindi ang ibang tao. I feel it. I can feel how much he love and care for me, and I trust him with my heart. Hindi dapat ako magpaapekto sa mga sinabi ng kapatid niya. 

She shook her head with a fake disappointment and gave me a smirk. “Believe in what you want to believe. I don’t give a fuck.” 

Mabagal na tumayo siya sa kanyang pagkakaupo. Agad din namang tumayo ang dalawang guard na malapit lang sa aming puwesto.

“By the way, I’m not surprised that your business is going down. That’s the worst chocolate cake I’ve ever tasted in my entire life. I’m sure that David’s money and influence can surely be a big help to boost this café again.” 

Akmang magsasalita pa lang sana ako upang ipagtanggol ang sarili at pabulaanan ang kanyang sinasabi nang talikuran niya ako. Hindi na niya ako hinayaang magsalita dahil deritso siyang naglakad palabas ng café. Sumunod sa kanya ang dalawang guard at naiwan akong nakatulala lang sa nilabasan nilang pintuan with my lips parted. 

▪🔹▪

Ate Sky’s Note: Hello, readers! Please don’t forget to vote in this chapter and follow my wattpad account. Help me grow our family. I promise to find ways to improve my writing for a better reading experience for y’all. Always keep safe, love you! 💙

CHAPTER 30

Chapter 30: NIGHTMARE

“AM…”

Sumunod ang mga mata ko sa kamay ni Mama nang hawakan niya ang kanang kamay ko. 

“Po?” malambing na tanong ko. I tilted my head to have a better view of her. 

Kakatapos lang kahapon ng unang chemo-radiation ni Mama matapos ang huli niyang surgery. Hindi pa man halata ngayon but she’s now suffering from hair loss. It’s one of the common side effects of chemotherapy.

“Okay ka lang ba, anak? Pansin kong kanina ka pa tahimik, hindi ako sanay,” she asked with her soft voice. 

Kahit na naranasan na ito ni Mama and she already know that the side effects will go away after the treatment finished, ramdam ko ang panghihinayang niya. I witnessed how she took care of and treasure her hair right after she healed from her first cancer diagnosis. At ngayong bumalik ang cancer niya at kailangan ulit sumailalim parehong therapy, it’s like she’s back in to zero.

I felt my chest tightening at the thought of a few days from now, I’m going to see how she suffers to a lot of side effects because of her therapies.

It took every bit of me to lift up my lips for a genuine smile. “Okay lang po ako, ’Ma. Iniisip ko lang na kapag naging successful lahat ng therapy niyo sa loob ng ilang linggo, ibig sabihin babalik na ulit sa normal ang lahat. Puwede ka na po ulit bumalik sa Aisha’s at hindi na natin kailangan mag-alala na baka bukas wala na tayong pambayad sa kuryente,” I tried to joke. 

I sighed when she laughed and gave my hand a squeeze. Inayos ko ang kumot sa katawan niya, binuksan ang bintana at itinaas ang kurtina upang makapasok ang hangin at sikat ng araw sa kuwarto niya. I walked back to her bed and kiss her forehead.

“Pahinga ka muna, ’Ma. Kami na munang bahala ngayon,” I softly whispered. 

Kinuha ko and breakfast tray sa side table ni Mama at iniwan siya sa kuwarto upang maayos siyang makapagpahinga.

Mabuti na lang dahil linggo ngayon at wala akong pasok dahil hindi ko na kailangang mag-alala kung sino ang puwedeng mag-alaga at magbantay kay Mama. 

Nang makababa ako sa kusina ay tapos na din sina Nichol kumain. Napangiti ako nang maabutan silang dalawa na nag-aasaran habang naghuhugas ng pinggan si Mark at nagpupunas naman si Nichol ng lamesa.

“Ano na naman ba ’yang pinagtatalunan niyo, ha?” tanong ko matapos ipatong ang tray sa lababo. 

“Pagsabihan mo nga ’yang kapatid mo. Kung kani-kanino bumabarkada,” Nichol answered as she pointed at her brother. 

“Pinagsasabi mo diyan? Pangit mo!” Mark muttered with a chuckle.

I snickered when Nichol elbowed Mark as she put the swab back in the sink. Mark stick his tongue out just to annoy her. 

Hinayaan ko silang dalawa na mag-asaran doon. Dumalo ako sa zoom meeting namin ng mga kaklase ko para pag-usapan ang research na kasalukuyan naming ginagawa. 

Nakita ko sa peripheral vision ko na lumabas si Nichol ng bahay. Hindi ko na siya hinabol ng tanong dahil duda akong sasagutin din niya ako. Ngunit ilang minuto lang din matapos ang meeting ay nagpaalam din sa akin si Mark na may pupuntahan. Tumango naman ako nang sabihin niyang inutusan siya ni Mama matapos kong sabihin na bumalik agad dahil baka umalis ako upang bisitahin si David saglit. Ipinagsawalang bahala ko na lang ang kislap sa mata ni Mark sa sinabi ko bago siya umalis. 

Kapapagbayad ko pa lang sa nag-deliver nang pagkain na in-order ko para sa tanghalian namin nang tumawag si David. We both agreed that he’ll just come here for dinner instead of going out as we first planned it. Kinamusta din niya ang kalagayan ni Mama at nagpasensya dahil hindi niya kami nasamahan kahapon kahit na hindi naman na niya obligasyon iyon. 

“I miss you.”

I gasped at the sound of his husky voice. And I can’t deny the fact that I miss hearing his voice.

Ilang araw din kaming hindi nag kita dahil bukod sa tinutukan niya ang pag-aayos nang gumuhong proyekto nila ay inaasikaso ko naman si Mama.

I bit my lower lip. 

“I miss you too.” 

They are currently finalizing the project and talking about their new contract right now. Nagkaroon lang sila nang kaunting oras na break kaya nakatawag siya ngayon. Nasabi din sa akin ni David kanina na kung magkakasundo ang lahat ngayon ay maaring bumalik na sa dati ang schedule niya. 

I know that he’d been stress as much as I am for days. Muntik na ngang magkaroon ng demandahan, mabuti na lang at hindi iyon natuloy at nadaan ang kabilang kompanya sa maayos na usapan.

“See you later.” 

“See you.” 

“Bye.”

“Bye, David.” I grinned.

“You can’t also hung this up, can you?” His voice is taunting.

“Shut up. You cut the line, I’m busy,” I faked a snort.

My pulse jumps when I heard him chuckling from the other line. “Okay, Baby. Can’t wait to see you.” 

I took in a deep sigh when when I saw pale purple bruises in her arms and neck as I help her sit on the couch. Nag-angat ako nang tingin kay Mama at marahang tumango nang maalala ang tinatanong niya sa akin. “Opo, ’Ma. Pupunta po dito si David mamayang dinner.”

Looking at her, hindi ko masabi kung gumaganda ba ang kondisyon niya mula kanina. Tila imbes na gumanda ang pakiramdam ay mukha siyang walang pahinga. Lalo na ngayong lumalabas na ang maliliit na pasa sa katawan niya.

Nakaupo kami ngayon sa living room dahil nagpumilit siyang lumabas. Ang sabi niya ay nanawa na siyang matulog at tumulala sa pader ng kuwarto niya. Pumayag naman ako sa kagustuhan niya kaysa naman ma-stress siya lalo at sumama ang pakiramdam.

“Naalala ko, isang linggo na din ang nakalipas simula nang dumating ang Nanay at kapatid ni David, ’di ba?” 

I pressed my lips together and nodded may head.

“Opo,” mahinang sagot ko.

Isang linggo na nga ang nakalipas mula nang mag-shopping kami ni Aksana. Nanatili na si Mommy Celine sa mansyon ng mga Contreras simula nang araw na iyon para makasama ang ibang mga anak. Hindi umuwi si Aksana sa mansyon nang gabing iyon kaya hindi na din siya muling nakita. Ang sabi ni David ay nabubuhay si Aksana sa night life kaya malamang ay nasa club ito.

“Kamusta naman ang pakikitungo nila sa ’yo? Sayang at hindi kami nabigyan ng pagkakataon na makapag-usap ng nanay ni David.”

“Okay naman po sila, ’Ma.” I gave a half shrug and plaster a smile on my face. “Ang totoo po niyan, hindi ko po inaasahan na sobrang bait po niya. Tinanggap niya po ako agad para kay David at winelcome sa family nila. Sobrang smooth lang po ng conversation ni Mommy kaya sigurado akong mabilis din kayong magkakasundong dalawa.” 

“Ganoon ba? E, ang kapatid niya, ’nak, kamusta?” She lifted an eyebrow, which made me gulped. 

Wala sa oras na napakagat ako sa loob ng aking pisngi. “She love her brother and it’s normal to be protective. Naiintindihan ko po ang pinanggagalingan ni Aksana dahil alam kong wala siyang ibang gusto kung hindi ang kung ano’ng makakabuti para sa kapatid niya.”

Tumango si Mama na tila naintindihan ang gusto kong sabihin. Dumaan ang emosyon sa mga mata niya at hindi ko mawari kung kalungkutan ba iyon, kabiguan o iba pang uri ng emosyon.

Ayaw kong magsalita ng kung anong impormasyon kay Aksana na maaring makasama sa kanya. Naiintindihan ko din naman kasi ang pinanggagalingan niya. 

Pero hindi ako magsisinungaling na may mga salita siyang binitiwan na kahit anong pagkalimot ang gawin ko ay nakaapekto talaga sa akin. At kahit ilang araw na ang nakalipas ay nanatiling sariwa pa din sa aking isipan. Lalo na at hindi pa ito nabibigyan linaw sa akin dahil wala pa kaming oras ni David para pag-usapan ang ganitong mga bagay.

“May tiwala ako sa ’yo, anak. May tiwala din ako kay David at alam kong hindi ka niya papabayaan.” Her mouth curved into a smile. I winced when she suddenly pinched my arms, then my cheeks. “Halata namang hiyang ka sa pag-aalaga ni David. Mas naging masayahin ka simula nang maging kayo ni David, at tingnan mo, nagkalaman-laman ka na din.” Pinisil ni Mama ang tagiliran ko kaya’t para napa-igtad ako sa pagkakaupo dahil mayroon akong kiliti doon.

“Mama!” I shrieked and took a few step away from her, laughing. 

Napansin ko din nitong mga nakaraang araw ang pagiging magana kong kumain. Humingi na ako ng day off mula sa trabaho kahapon upang makapagpahinga din ako kahit papaano. Baka kasi nakakaranas na ako ng stress eating nang hindi ko manlang nalalaman.

“Mahal kita, anak. Mahal ko kayo ng mga kapatid mo,” she muttered out of nowhere. 

I freeze and my lips parted. Normal ang tono ng boses at ekspresyon na ipinakita sa akin ni Mama, ngunit ang bigat ng mga salitang binitawan niya ang dahilan upang makaramdam ako nang hindi maipaliwanag na kaba sa akin. 

“Lagi mong tatandaan ’yan, ha.” She gave me a warm smile. 

Akmang magsasalita pa lang ako nang makarinig ako nang pag-ugong ng sasakyan. Napangiti ako nang maisip na si David iyon ngunit kabaligtaran ang naging reaksyon ni Mama. A creased appeared on her forehead and her eyes gleamed with dread.

I jolt when I heard the door creaking. Sabay kaming napalingon ni Mama sa pintuan ng bumukas ito. Naghanda ako ng matamis na ngiti para kay David at natawa sa sarili nang makitang si Mark ang pumasok mula sa pintuan. Babatiin ko sana siya at sasabihin ang aking pagkakamali when a big physique of a man and a female body appeared from his back. My brows snapped together as I focused on their familiar faces. 

My world seems to move upside down when I already grasp what is happening. Napaawang ang mga labi ko sa sobrang pagkabigla. I shook my head when I saw how their faces appeared shocked like me. I drastically glanced over Mark’s pallid face.

“A-ate…” His lips quivers. “A-akala ko… Akala ko umalis…” He gulped his words when he noticed my protruding eyes. 

I gritted my teeth.

“Mark, b-bakit mo sila kasama?” litong tanong ko. 

“Aisha, a-anak, magpapaliwanag ako—” 

I tightly closed my eyes when I heard that guttural voice that I haven’t heard for many years. My insides shuddered with rage. 

“—makinig ka muna sa—” 

“Hindi kita kinakausap!” sigaw ko at sinikap na bumaling ng tingin sa kanya. 

My nostrils flare as I examined him. This is the first time that I saw him again, and those were the first words that I heard from him after so many fucking years that he was gone from our lives. And all I can feel right now is anger, hatred and coldness. I couldn’t feel anything good that I am fucking shaking with these emotions inside me. Ang kapal ng mukha niyang magpakita ulit sa amin pagkatapos nang maraming taon na pinabayaan niya kami. How fucking dare him!

“Bu… Bumalik na si Papa, Ate.” 

I gasped at what I heard from Mark. He lowered his head like he’s afraid to meet  my eyes. Hindi ako makapaniwala .Gusto kong matawa. Bumalik na si Papa, Ate?

Ang gaan lang ng pagkakasabi niya noon na parang ilang oras lang nawala ang taong tinatawag niyang Papa upang bumili ng bago niyang laruan na kahit kailan ay hindi naman ginawa ng taong ’yan. Bakit parang ang dali lang sa kanyang tanggapin ulit ang lalaking ’yan na halos sa kalahati ng buhay namin ay hindi manlang namin nakasama?

Hindi nga manlang kami natulungan ng taong ’yan noong mga oras na muntik na kaming tumira sa gilid ng kalsada sa kawalan ng pera. Wala akong narinig sa kanya noong mga panahong halos hatiin ko na ang katawan ko, ibenta ang lamang loob ko at tumigil na sa pag-aaral para lang may maipambayad ako sa hospital, para lang makapag-aral sila, at para lang makakain kami ng tatlong beses sa isang araw.  Wala siya noong mga panahong kailangan na kailangan namin siya! Kahit anino niya hindi ko manlang nakita! At nasaan siya? Nandoon sa kung saan mang panig ng mundo, gumagawa ng bago niyang pamilya na parang wala siyang pamilyang iniwanan at naghihirap!

“Kailan ka pa nagsimulang makipagkita sa kanila, ha?” I asked thickly. Muli akong bumaling kay Mark. “Of all people, ikaw pa talaga, Mark?” 

Matalim na binalingan ko ng tingin ang babaeng nakatayo sa tabi ng magaling kong ama. Bahagyang nakaawang ang mga labi niya at nagpapalipat-lipat ng tingin sa aming lahat. Kaya pala pamilyar sa akin ang mga mata niya, ang paraan ng pagngiti niya. Parang babaliktad ang sikmura ko nang maalala kung gaano kagaan ang pakiramdam ko tuwing nakikita ko siya. Mapait akong napangiti. Hindi na nila kailangan sabihin sa akin para malaman kong kapatid ko siya… sa ama.

“Matagal mo na bang alam na magkapatid tayo?” matigas na tanong ko kay Thalia.

Hindi siya nagsalita at nanatiling nakatitig sa akin. Nanlaki ang mga mata niya at tila hindi pa din nakakabawi sa pagkukunwaring nagulat siyang makita ako. My eyes blazed with anger.

“Ano? Bakit hindi ka makasagot? Tinulungan mo lang ba ako kasi alam mong kapatid mo ako? Palabas niyo lang ba ang lahat!?” 

“AM, h-hindi…” she continuously shook her head but I am not dumb enough to believe her.

My jaw clenched as I looked over to the man who’s memories are buried deep inside my head. Sa lalaking una kong minahal at pinagkatiwalaan, ngunit una din akong sinaktan at iniwan. 

“At ikaw, ha!? Anong karapatan mong bumalik? Ang kapal naman ng mukha mong umapak dito sa pamamahay namin!” 

Hindi ako makapaniwala kung gaano kataas ang tingin ko sa kanya dati. He was my hero. Ang akala ko perpekto ang pamilyang mayroon ako noon. Kahit wala kaming pera, kahit mahirap ang buhay namin, masaya ako dahil kumpleto kami. Pero ginising niya ako sa isang magandang panaginio at isinigaw sa mukha ko na “there is no fucking perfect, wake up!” Dahil gaya ng ibang bagay, kahit gaano pa ito kaganda at kamahal kapag hindi inalagaan, ang pamilya ay nasisira.

“Patawarin mo ako, anak…” He closed his eyes as he lowered his head. Napahugot ako ng malalim na hininga at napailing. 

“Iniwan mo kami! Iniwan mo kami! Wala ka noong mga panahong kailangan na kailangan kita. Wala ka noog mga panahong nagkasakit si Mama! Wala ka nung panahon na kailangan ni Mama ng asawa. W-wala ka no’ng mga panahon nakailangan namin ng  ama!” I shouted while pointing at him. Tumingala ako saglit upang pigilan ang nagbabadyan luha sa aking mga mata. “Anong karapatan mong bumalik? Ha!? Ano!” 

“Wala akong sapat na dahilan at hindi ko pangangatuwiran ang mga ginawa ko dahil alam kong maling iniwan ko kayo. Alam kong may pagkakamali ako kaya nakikiusap ako, anak, hayaan niyo akong makabawi sa inyo…” may pagsusumamong saad niya. Akmang lalapit siya sa akin nang agad akong umatras. 

“Huwag kang lalapit! Hindi ka pa ba masaya? Nakikita mo bang may sakit si Mama? Naghihirapan kami dahil sa ’yo!”

Pain cross his eyes. “Kahit kailan ay hindi ako naghangad ng masama sa inyo. Kung bibigyan mo ako ng pagkakataon, gusto kong tulungan kayo, anak, gusto kong makabawi sa lahat ng pagkukulang ko sa inyo.” 

“Huwag mo akong tawaging anak!” I hissed with shaking voice.

Puno ng pag-aalalang lumingon ako kay Mama. Naalala ko pa ang mga tagong pag-iyak niya tuwing gabi nang mapagtanto niyang hindi na babalik sa amin si Papa. Ang mga pilit na ngiti niya tuwing sasabihin sa aming okay lang siya, okay lang ang lahat. Parang dinudurog ang puso ko sa pag-alala ng mga araw na halos hindi na siya makapagpahinga at matulog dahil sa pagtatranaho para lang mapag-aral kaming magkakapatid. Ang sabi ni Mama noon ay babalik din si Papa at may kailangan lang ayusin. Noong una ay naniwala ako, pero habang tumatagal ay maintindihan ko na sinasabi niya na lang iyon para hindi kami masaktan at upang lukuhin ang sarili niya. Sa edad na sampung taon, nalaman kong hindi ko na ulit makikita ang Papa ko… at hindi ko maiwasang hilingin na sana nga ay hindi na lang siya bumalik.

Alam kong higit sa aming lahat, si Mama ang pinakamasasaktan at maapektuhan. She experienced worse. She suffered way more than I do.

Pero parang nagkamali ako…. Dahil nang magtagpo ang mga mata namin ni Mama ay hindi galit ang nakita ko kung hindi… pagod. Pinaghalong awa at pagod ang sumasalamin sa mga mata niya habang pinagmamasdang niya ako… at hindi ko iyon maintindihan.

Marahas na bumaling ako sa taong nasa harapan ng bahay namin. 

“Umalis ka na! Hindi na kita kailangan. Hindi ka namin kailangan!” sigaw ko at tinulak siya papalayo sa pintuan. 

His eyes welled up and took a defeated sigh. Umiwas ako ng tingin sa kanya. I can’t meet his gaze, and I want to slap myself for that. 

“K-kung iyan ang g-gusto mo,” mahinang saad niya at pilit na ngumiti.

“P-papa…” 

Agad kong hinawakan ang braso ni Mark upang pigilan siya sa tangkang paglapit niya sa kanila.  

Isa-isa niya kaming pinasadahan ng tingin. Malamlam na ngumiti siya kay Mark at tinapik ang balikat nito. Tuluyan akong nakahinga ng maluwag nang yayain na niya si Thalia na umalis. 

Napasinghap ako nang biglang bawiin sa akin ni Mark ang siko niya at marahas na lumingon sa akin.

“Bakit mo siya pinaalis, Ate!? Kung hindi mo siya kailangan sa buhay mo, puwes ako kailangan ko siya! Kailangan ko siya!” 

Nanlaki ang mga mata ko sa biglaang pagtataas ng boses ni Mark. I felt my stomach clenching in disbelief. Unang beses niya akong sagutin, lalo na ang sigawan, at lahat nang ito ay dahil lang sa magaling niyang ama.

“Naririnig mo ba ang sinasabi mo!? Hindi natin siya kailangan, Mark!”

“Nasasabi mo lang iyan dahil hindi mo naranasan ang pagkatuwaan sa school dahil wala kang tatay!” His eyes swam with tears and he didn’t even bother to wipe them out like he wants me to see him suffering. “N-naiingit ako sa mga k-kaklase ko, Ate. T-tuwing nagkukuwentuhan sila tungkol sa kung gaano k-kasaya ang pamilya nila. Sa kung paano ang tatay nila sa kanila. Naiinggit ako sa kanila kasi buo ang pamilya nila. G-gusto ko din maranasan ’yon, Ate! Gusto ko din ng buong pamilya!”

Mariin akong napakagat sa pang-ibabang labi ko. Hindi ko mapigilan ang makaramdam ng awa nang makita ang pangungulila sa mga mata niya, ang marinig ang hirap na nararanasan niya. 

I scoot closer to him. 

“Mark, hindi natin siya kailangan para makumpleto tayo. Masaya naman tayo nang tayo-tayo lang ang magkakasama, ’di ba? Marami na tayong napagdaanan kaya alam kong puwede tayong maging kumpleto nang walang amang kasama,” I said with my soothing as he sniffs. Lumingon ako kay Mama na kanina pa tahimik at nanonood lang sa amin. “At si Mama? Paano si Mama? Hindi mo ba naisip na masasaktan si Mama sa oras na magkita sila? Ano bang sinabi sa ’yo ng lalaking iyon at naisipan mong isama sila dito, ha?!” 

“Mark, habulin mo ang Papa mo. Baka nasa labas pa sila.”

Parang nawala ako sa sarili nang marinig kong sabihin iyon ni Mama. Hindi ako makapaniwala na sa kanya mismo iyon nagmula. Her shoulders drop when I looked at her direction.

“A-ano?” My voice is fading at the feeling of being betrayed.

“A-ako ang nagpapunta sa kanila dito, AM,” she confirmed as my jaw dropped. She gave a nod to Mark’s direction. “Papasukin mo sila pag naabutan mo sila anak. Kailangan kong makausap ang Papa niyo.”

My lips quivered as my brows furrowed. Hindi alam ang sasabihin at iisipin. Pagkatapos ng lahat?

Napatingala ako at mariing napakagat sa aking pang-ibabang labi upang maiwasang makapagsalita ng masama. God knows how I want to scream, to chide and ask questions. Ang gusto ko lang naman ay ang protektahan sila. Ayaw ko lang naman na masaktan sila kung sakaling muling maisip na umalis at iwanan kami ng magaling ng lalaking iyon.

“I-I..” I paused and shook my head. My eyes were starting to be glossy. “I-I can’t b-believe you.” 

I took in a sharp breath. Nilampasan ko si Mark at pabalibag na isinara ang pinto nang makalabas ako. I stopped on my tracks nang makita si Nichol sa labas ng bahay. She was clutching on her shirt while looking at me. Tila kanina pa siya nandoon at nakikinig sa nangyayari sa loob. Marahas akong napasinghap nang makitang nakatayo pa din sina Thalia sa labas ng bahay sa tabi ng kanilang sasakyan at nag-aantay sa kung anong mangyayari. 

I pressed my lips together. I swallowed hard when I glanced at Nichol and she just bowed her head. Alam din niya.

I gave my father a smirk. Hindi ko alam kung paano nila nagawang mapatawad agad ang lalaking ito. He gave us so much pain and yet, they forgave him that easily.

“Sana hindi na lang ikaw ang naging ama ko. You don’t deserve anything from us that even a glance of you is not worth it,” I said, bearing my teeth. 

Before he even hide his face, I already saw pain cross his eyes. He turned away with an understanding nod. Alam kong sobra na iyon pero hindi ko na napigilang sabihin. Siguro dahil na din sa sobrang bigat ng emosyon na nararamdaman ko ngayon. Kung hindi man niya kayang maranasan ang lahat ng paghihirap na naranasan ko, gusto kong makita manlang na pagsisihan niya ang ginawa niyang pang-iiwan sa amin.

Muli akong tumakbo palayo nang lapitan siya ni Thalia upang yakapin. Hindi ko na iyon kayang makita pa. Sobra na kung sasaktan ko pa lalo ang sarili ko.

Wala akong deriksyong pupuntahan. Ang gusto ko lang ay makalayo mula sa kanila. Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng aking puso. Habol ang hiningang tumigil ako sa gilid ng kalsada. Humawak ako sa aking mga tuhod upang kumuha ng suporta. 

I drew my lower lip between my teeth as tears ran down my cheeks. The pain of being betrayed by my family is too much for me to handle. They were my life, my strength, and not even in my wildest dreams did I thought of experiencing this kind of pain. 

I sniffed when I heard a horn from a car across the street. Muli akong napahikbi nang makita si David na lumabas mula sa sasakyan. Sinubukan kong punasan ang mga luha sa mata ko upang maayos siyang makita.

Mariin akong napakagat sa pang-ibabang labi ko nang ngumiti siya habang lumalakad palapit sa direksyon ko, and instantly, he snatched my breath away. Hindi na ako muling nakagalaw.

I can’t believe how he can make me feel at ease by just meeting my gaze even though I am experiencing a damn nightmare right now.

“I was just going to your house. I’m starting to worry because I’ve been trying to call you but you don’t answer my call—”

Napatigil siya sa pagsasalita at napatitig sa mukha ko. Napansin siguro niya ang sariwang mga luha sa mukha ko at ang pangingilid nito sa mata ko. “W-what happened, baby? Why are you crying? Is there—”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at tinawid ang pagitan namin ni David upang yakapin siya nang mahigpit. Bakas ang gulat sa kanya nang saglit siyang matigilan ngunit agad din naman akong yinakap pabalik. Ibinaon ko ang mukha ko sa kanyang dibdib at pinakawalan ang mga hikbi ko. Wala na akong pakialam kung pagtinginan man kami ng mga taong dadaan at kung anong isipin nila. Hindi ko na kasi talaga kayang pigilan ang mga luha ko. Napapikit ako nang maramdaman ang magaang paghaplos ng kamay ni David sa aking likuran at patakan ng halik ang tuktok ng aking ulo.

“Whatever happened… I know everything will be alright, baby. Trust me,” he gently whispered against my ear.

CHAPTER 31

WARNING!

Mature Content.

Chapter 31: I TRUST YOU

Napaungol ako nang dumiin ang pagmamasahe ni David sa likod ko. Ang sarap sa pakiramdam ng mainit at malaking palad ni David na maingat ngunit mariing humahaplos sa balat ko. Pumikit ako mula sa matagal na pagkakatitig sa tubig na umabot lamang sa ibabaw ng dibdib ko.

David said that I needed this. Mahigpit ang yakap niya sa akin habang ikinukuwento ko ang nangyari kanina sa bahay. Paulit-ulit niyang hinahagod ang likod ko, and that’s all I need to calm down. 

Pagkadating namin dito sa mansyon niya, he offered me a massage. Noong una ay ayaw ko dahil bukod sa wala na akong gana at gusto ko na lang matulog habang yakap siya ay alam kong pagod din siya, but he insisted to massage me.

Ang sabi niya kailangan kong ma-relax kaya tumalima na lamang ako. Masyado akong pagod para makipagtalo pa. At hindi ako nagsisi sa desisyong iyon dahil effective ang ginagawa ni David na pagmamasahe sa akin. Napasandal ako sa gilid ng tub at muling napa-ungol.  

“Baby, stop moaning like that.”

Napamulat ako ako at lumingon kay David nang marinig ko siyang magsalita.

“Why?” litong tanong ko at umayos ng pagkakasandal. Tikom ang bibig ni David at seryusong nakatuon lamang ang mga mata sa kilos ko.

“Nothing,” he stuttered and shook his head. Nagtaka naman ako nang makita ang bahagyang pamumula ng leeg niya. His jaw clenched when he noticed what I’m doing.

Bumaba ang tingin ko sa katawan niya. He is wearing nothing but a towel that is lazily wrapped around his waist. Napalunok ako nang dumabo ang mga mata ko sa v-line niya, at hindi ko na napigilan pa ang mga mata ko nang bumaba pa lalo ang tingin ko. 

Sunod-sunod akong napakurap nang makita ang pamumukol ng bagay na nasa pagitan ng mga hita ni David. Walang epekto ang lamig ng tubig sa nararamdaman kong pag-iinit ng iba’t ibang parte ng katawan ko.

“Eyes up here, baby,” namamaos na saad ni David.

“P-pagod ako…”

Ang salitang iyon ay hindi ata para kay David ngunit para sa akin. Para ipaalala sa sarili kong pagod ako. Baka kasi hindi ko na mapigilan ang sarili ko’t sunggaban na lang si David.

He took in a deep sighed. “I know, so you better stop staring that monster before I lose my control.”

Muli akong napalunok at tumango-tango. He licked his lower lips and lazily twitched. Paulit-ulit kong binubulong  sa aking isipan na pagod ako upang patayin ang init na namumuo sa aking katawan. Hindi ko na sinubukan pang salubungin ang mata ni David at deritso na lang akong tumingin sa harapan. 

Panandaliang tumahimik ang paligid hanggang sa muling magsalita si David. 

“Do you feel bad?” panimula niya. “Do you feel bad about what you did back there?”

“Honestly, hindi ko alam.” I lowered my head as I start playing with bubbles. I blew out my cheecks before I continued, “Mali bang magalit ako kay Papa? Alam ko namang mali ako sa puntong sabihin ko kay Papa na sana hindi na lang siya ang naging ama ko, pero kasi… ang hirap tanggapin na pagkatapos niya kaming iwanan at hindi magpakita sa amin sa loob ng maraming taon ay bigla na lang siya babalik nang ganoon-ganoon na lang, na parang walang nagyari— at kasama pa talaga ang ibang anak niya.” Mapakla akong natawa nang manariwa sa aking isipan ang mga sinabi nina Mama. My brows knitted. “Hindi ko din alam kung hahanga o maiinis ako kina Mama. Bakit kasi ang bilis nilang napatawad si Papa? Paano nila nagawang ipagtanggol si Papa sa kabila ng mga ginawa niya?”

I tilted my head when David leaned forward to kiss the back of my head.

“I understand where you are coming from, Aisha, believe me.” Tumigil sa paggalaw ang kamay ni David sa likod ko ngunit nanatili ang mga iyon na nakapatong sa aking balikat. “My Mom and Dad are also separated, so I understand you. And I was really hurt back then. I was also angry with Dad because I always heard Mom crying on the phone and begging him to come back to us. I was really mad, that I almost wished he hadn’t just become my father..” I heard him cleared his throat. “But Dad proved to us that even if Mom and him were separated, that even if we weren’t always together, he would still be our father. I remember when Aksana and I were kids, he always finds time to visit and play with us. He also did his best to guide and support us in our life choices. I’m not gonna lie, there are times back then that I wish that even if my parents had a different family, I hope they get back together, and we will be complete again. But at the end of the day, I know I have to accept what happened because I don’t want my half-siblings to experience what Aksana and I have been through. And as I got older, I also realized how selfish I was to even think of that. It’s not their fault that they fall out of love and file a divorce because they chose not to hurt each other. And maybe my condition has also helped me because as time goes on I forget the pain and anger I feel towards my Dad… Until…” He heaved a sigh. “…it just disappears. I can no longer feel anything. Maybe I just got used to it or I also learned to accept everything that happened in our family.”

I gasped in shock nang mabanggit niya ang tungkol sa kanyang kondisyon. Hindi ko inaasahan na mapag-uusapan namin itong dalawa at magiging maluwag ang pagkakasaad niya ng mga salita and that the expression on his face looks normal. 

“Why do you look so shock? I’m sure Mom already told you about my condition,” natutuwang saad ni David. 

Napangiti ako nang maisip na komportable si David na pag-usapan namin ang tungkol sa kalagayan niya.

“Wala lang. Ang akala ko kasi hindi mo sa akin babanggitin ang tungkol sa bagay na iyan.”

He titled his head to have a better view of me while chuckling. He licked the frame of his lips and said, “Why not? I love you, I trust you, so much.” 

Panandalian akong nakaramdam ng pangungulila nang tanggalin ni David ang pagkakalapat ng mga palad niya sa balikat ko, ngunit napalitan iyon ng kaba nang tuluyan ko ng maproseso ang sinabi niya. I can’t believe my eyes that what he said is real. Mahal niya ako? Hindi na ba ito hallucination o panaginip? Totoo na? 

Ang bilis ng tibok ng puso ko na parang sasabog na ang dibdib ko. Pero gusto ko ang pakiramdam na ito. Kita ko sa gilid ng mga mata ko ang pagkilos ni David. Tumayo siya at naglakad papunta sa unahan ng bathtub. 

Nanlalaki ang mga mata ko at nagmamadaling umiwas ng tingin nang bigla niyang alisin ang tuwalya sa kanyang baywang. I gulped when I caught a glimpse of his hard member. 

Sunod-sunod akong humugot ng malalalim na buntong-hininga at pinilit na hindi tumingin kay David kahit na ramdam ko ang mariin na pagtitig niya sa akin habang marahang umuupo sa loob ng tub. May kalakihan ang bathtub ni David ngunit nang tukuyan siyang makaupo ay pakiramdam ko’y numipis ang hangin at sumikip ang paligid. 

Nakaramdam ako ng kuryente nang tumama ang paa niya malapit sa inner thigh ko. Hindi ko alam kung sinasadya niya ba iyon o hindi, pero ang lakas ng naging epekto nito sa akin. 

“Didn’t I hear that I love you too?”  

Umangat ang tingin ko kay David ng sabihin niya iyon. He moistened his lips with a yearning look on his face.

I firmly bit my lower lip to stop myself from moaning when I felt David’s toe was making a circular motion at the side of my inner thigh. It was going uphill which made me even more excited. Bahagya kong ibinuka ang aking mga hita para salubungin ang daliri niya nang lagpasan niya iyon at nagtungo sa puson ko. Kumapit ako sa magkabilang gilid ng bathtub para kumuha ng suporta upang i-angat ang sarili ko at salubungin ang daliri ni David—nang bigla niyang itigil ang kanyang ginagawa. 

Inis na umungol ako at masamang tingin ang itinapon kay David dahil sa pagkabitin. Lalo akong nainis sa kanya nang tawanan niya ako. Ngunit naiwang nakaawang ang mga labi niya nang walang ano-anong lumapit ako sa kanya at paharap na umupo sa kanyang kandungan.

Hindi siya agad nakapag-respond nang halikan ko siya ngunit nang makabawi ay agad ding lumaban at mas hinigitan pa ang intesidad nang ginagawa kong paghalik sa kanya. His hands are freely roaming around my back while mine are sensually touching his hard chest. I slowly grinded my hips, and let his manhood graze upon my wet womanhood. 

“Ohh.. Baby…”

Napangiti ako nang maramdaman sa aking ibaba ang lalong pangangalit ng bagay sa pagitan ng mga hita ni David.

“I thought you were tired,” magaspang na bulong ni David nang sandaling maglayo ang mga labi namin. 

I didn’t answer him and just gave a smirk. Sinunggaban ko ulit siya ng halik at muli na namang naglaban ang mga dila namin. His lips are so sweet. Pakiramdam ko ay hindi ako magsasawang halikan ang mga labi niya kahit kailan. 

Mahigpit akong napakapit sa balikat ni David kasabay nang paggapang ng mga halik niya patungo sa likod ng aking tainga. Ang mga kamay niya naman ay unti-unting gumapang sa dibdib ko at marahang pumisil sa mga iyon.

“Aaahhh… Oohhh…”

I moaned because of too much sensation that I am feeling. Lalo akong nag-init ng bumaba pa ang mga halik ni David. Nakaramdam ako ng matinding excitement ng makarating iyon sa dibdib ko. 

He playfully bite my hardened nipple and suck it which made head spinning. Pinagsawa niya ang kanyang sarili sa dibdib ko na paniguradong kinabukasan ay mag-iiwan ng marka dahil sa panggigigil niya.

Napaigtad ako sa sensasyon nang maramdaman ang marahang pagmasahe ni David sa ibaba ko. Napanganga ako ng ipasok niya sa loob ko ang dalawang daliri niya. 

“Ooohh…” Napapikit na lamang ako at tumingala dahil sa marahang paghagod nang daliri niya sa loob ko. 

Hindi nagtagal ay hindi na ako mapakali sa sensasyong nararamdaman ko. Sunod-sunod akong napa-ungol nang bilisan niya ang galaw ng kanyang daliri sa loob ko. He moves his fingers deliciously inside my hole. Hindi din nagtagal ay sinalubong na ng aking balakang ang bawat pagpasok ng daliri niya sa loob ko. Pakiramdam ko ay kakapusin na ako ng hininga dahil sa labis na sensasyon na aking nararanasan.

“D-David, please— oohh..”

Hindi ko alam kung para saan ang pagmamakaawa kong iyon. The only thing that I’m aware right now is Something’s building up and inside me. Pinagpatuloy ni David ang paglabas masok ng daliri niya sa lagusan ko, at habang tumatagal ay bumibilis pa ang bawat galaw ng daliri ni David. Pinapaikot pa niya minsan ang kanyang daliri sa loob ko dahilan para tumirik ang mga mata ko. 

“Da.. David… I-I’m cumming— fuck!”

Hirap na saad ko bago tuluyang labasan. Malalim ang bawat hiningang bumagsak ang ulo ko sa balikat ni David. Naramdaman ko ang malamyos na paghagod ng malambot na kamay ni David sa aking likuran, dahilan para muling sumiklab ang init na nagmumula sa ibabang bahagi ng aking katawan.

Nag-angat ako ng tingin kay David at sinalubong ang pinaghalong pagmamahal at pagnanasa na sumasalamin sa mga mata ni David. I keep my strong eye contact as I leaned down to him. 

I started kissing his tasty lips down to his hard chest. I gently suck his nipple while my fingers played with the other one, causing David to moan in so much pleasure. Napasinghap si David nang hawakan ko ang katigasan niya. I started to move my hands against his hard manhood in an up and down motion, slowly at first. Nang tumagal ay maririnig mo na ang mabibigat na paghinga niya at nagsimula ng magpabaling-baling ang ulo na tila hindi mapakali. 

“Ohh. Baby, m-make it a little faster,” he groaned, clinging on my shoulder near my neck.

Napangiti ako at binilisan na ang paggalaw ng kamay ko. Muli kong hinalikan si David at pinaglandas ang libre kong kamay sa malapad niyang dibdib. Naging sunod-sunod ang mga naging ungol ni David dahilan para mas lalo ko pang bilisan ang pagkilos ng kamay ko. 

“Baby, I’m coming!” he shouted before he reached his climax. Hindi ko na siya hinayaan pang makabawi dahil mabilis kong ipinasok ang pagkalalaki niya sa loob ko nang sandaling tumigas ito. Sabay kaming napaungol sa muling pagdidikit ng laman namin.

Kahit pa ilang beses na naming ginagawa ang bagay na ito, pakiramdam ko nababanat pa din ang pagkababae ko dahil sa kalakihan niya. Marahan ang naging galaw ko sa itaas ni David. Nakahawak ang dalawang kamay niya sa akin at inaalalayan ang bawat galaw ko sa ibabaw niya. Mariing sinasalubong niya ang bawat pagbaba ko kaya’t napapasinghap ako sa bawat kilos na ginagawa namin. Ramdam ko ang bawat paglandas ng pinaghalong pawis namin ni David sa katawan ko.

Lumipas lang ang ilang minuto ay sabay kaming malakas na napaungol ni David nang marating namin ang sukdulan. Nanginig ang buong katawan ko at pagod na bumagsak sa malapad na dibdib ni David. Ramdam ko ang mainit na likidong dumadaloy sa aking hita na mula sa magkakonekta paring bahagi ng katawan namin ni David. 

“I love you too, David,” naisatinig ko na lamang. I felt David stilled for a moment.

Hindi ko na alam kung kanino ang malakas na heartbeat ang naririnig ko. Kung sa kanya ba, o sa akin, o parehas lamang kami.

Napapikit na lamang ako at napangiti habang nakasandal sa matigas na dibdib ni David nang maramdaman ang mainit na pagyakap niya sa akin.

CHAPTER 32

Chapter 32: THE REVELATION

I took in a sharp breath and stared in front of Schiavon Restaurant. Lumingon ako kay David nang maramdaman ang kamay niya sa aking balikat.

Yesterday, Mark and Nichol went to David’s house. Humingi ng tawad sa akin si Mark dahil sa nangyari. At kahit na ano pa ang mangyari, alam ko namang hindi ko kayang tiisin na makitang umiyak ang kapatid ko sa aking harapan kaya pinatawad ko na agad siya. Na-realize ko ang mga sinabi niya at inalala ang aking pagkabata kaya’t naintindihan ko na ulit ang pangungulila niya sa isang ama.

“Are you ready?”

Muli akong humugot ng malalim na hinga sa tanong na iyon. Ramdam ko ang pamumuo ng pawis sa sa noo ko kaya’t pinunasan ko agad iyon.

“Ewan ko. Hindi talaga ako sigurado dito,” I mumbled. Umangat ng bahagya ang labi ni David at pinisil ang balikat ko.

“I know you are,” he said and looked at the restaurant’s entrance. Kahapon din ay sinabi sa akin ni Mark na gusto akong makausap ni Papa. Wala naman talaga akong balak pa na magpakita sa ama ko pero ang sabi ni David ay kailangan kong harapin si Papa. I need to forgive him and give him a chance, not for me but for my mother and siblings.

Naisip ko naman kalaunan na tama si David. Kailangan ko din malinawan sa mga pangyayari sa nakaraan ko. Kung bakit kami iniwan ni Papa at kung bakit niya kami napiling iwan at muling magpakita sa amin. Dahil kung may balak talaga siyng maging ama sa aming mga anak niya, bakit ngayon pa? Bakit hindi noon? Bakit ng hanap pa siya ng iba?

Sa totoo lang, kaya ko naman tanggapin na may iba siyang pamilya. Oo, magagalit ako, magtatampo, pero papatawarin ko din naman siya at tatanggapin kasi ama ko siya, mahal ko siya. Pero ang hindi magpakita sa amin sa loob ng maraming taon? Hindi iyon okay. Nag-iwan siya ng malaking sugat sa pagkatao ko na puwedeng gumaling ngunit hinding-hindi mabubura. And even though I don’t want to hear anything from him, I still need to hear his explanations. 

I was about to open my mouth to speak when I heard David’s phone rings. Agad na napunta doon ang atensyon ni David. And by just looking at his serious face while he’s looking at his phone’s screen, I already know it’s work.

“Ahm…”

Alanganing bumaling sa akin si David habang nanatili ang pagtunog ng kanyang cellphone. He’s like asking for my permission to answer his own phone. Bago pa niya ituloy ang kanyang sasabihin ay inunahan ko na siyang magsalita.

“Answer the call. Baka importante. Sumunod ka na lang sa akin after, mauuna na ako sa loob.”

He bit his lower lip and hold my hand. “Baby, I promised you. Nangako ako sa’yong kasama mo akong haharapin sila.” He glanced on his phone. “This is just work, and I am the boss. I can just text Clarissa to call again later. But this… I can’t just…”

I smiled, cutting his words. “Maybe I have to face my father on my own, David. Alam kong importante sa’yo ang trabaho mo dahil kung hindi, hindi ka magiging ganyan ka successful.” Hinawakan ko pabalik sa kanyang kamay at pinisil iyon. “Matutupad mo pa din naman ang pangako mo. Mauuna lang ako sa loob pero susunod ka dim naman, hindi ba? Sasamahan mo pa din naman akong harapin sila, hindi ba?” 

He gently nodded at me. He pulled me closer to him and kissed my forehead. “You’re making me fall for you even more, Aisha. I love that you can be this brave.”

I pulled away from him after a few seconds and take a deep breathe. He held the door open for me. David gave an encouraging smile  before I walked in into the crowded, luxury inside.

Sinalubong agad ako ng ngiti ng staff. Narinig kong may tinanong ito pero wala sa kanya ang atensyon ko. Nanlalamig ang mga kamay kong inilibot ang tingin sa paligid. Everyone seems to mind their own business.

“Ma’am, do you have any reservation?”

Narinig kong saad ng lalaki sa aking harapan. Akmang bubuka pa lamang ang bibig ko nang mahanap ng mga mata ko ang lugar kung nasaan naka-puwesto sina Mark.

Napalunok ako at dumeritso na ng lakad. Narinig ko ang muling pagtawag sa akin nung lalaki pero hindi ko na siya napansin pa. Sa isang partikular na mesa lang nakapokus ang atensyon ko. Kung nasaan ang bagong pamilya ng Papa ko, at kung saan nandoon ang mga kapatid ko.

Nakaharap sa direksyon ko sina Papa habang nakatalikod naman sina Nichol sa akin. I can see from here that they are happy. Nagtatawanan sina Papa, Thalia at isang ginang habang nakikita ko ang paggalaw ng balikat ni Mark mula sa aking kinatatayuan, senyales na tumatawa din ito.

Mabagal ang paglalakad ko. Habang pinagmamasdan sila, tila gusto ng magbago ng desisyon ko. Hindi ko kayang harapin sila ng ganito. Ang saya nila, and I feel like I don’t belong to their happiness. Masisira ko lang ang gabi nila.

Nabitin ang sasabihin ni Papa ng magtagpo ang mga mata namin. Tumikhim siya at umayos ng upo dahilan para matigil din sa pagtawa ang iba. Ngumiti sa akin si Papa at tumayo mula sa kanyang pagkakaupo. Agad namang nabaling sa akin ang atensyon nilang lahat.

“Aisha…” Nagliwanag ang mga mata ni Thalia. Mabilis siyang tumayo at sinunggaban ako ng yakap. Napapikit na lang ako at pinilit ang sariling yumakap na lang pabalik kahit na hindi ako kumportable. Ramdam ko ang saya ni Thalia sa ginawa ko dahil mas humigpit pa ang yakap niya sa akin.

“I’m so glad you came,” she softly whispered before finally letting me go.

Hindi na ako nakapagsalita ng sugudin din ako ng yakap ni Mark at sumiksik sa balikat ko. “Sorry talaga, Ate. Mahal na mahal kita.”

A light chuckle break into me when I caught him secretly dry his welling tears. 

Napunta naman kay Nichol ang tingin ko na nanatiling nakaupo at nanonood lang sa amin. She raised her brow when she saw me looking at her. “Don’t expect anything from me.”

“Masaya ako’t pumunta ka, anak.” marahang wika ni Papa dahilan para manlamig ang mga kamay ko.

Bakas ang alinlangan sa kanya nang yumakap sa akin. Siguro natatakot siyang ipagtulakan ko siya. Kahit gustuhin ko man ay hinayaan ko na lang siya because I also want to know if I can endure the feeling of being close to him.

Humaplos ang kamay ni Papa sa buhok ko bago tuluyang lumayo. Agad kong napansin ang pangingilid ng luha sa mga mata niya. Ngumiti si Papa at umakbay sa babaeng katabi niya. “I want you to meet Gin, anak.”

His new wife .

Maganda ang mukha nito, makinis at maputi. Maganda din ang tayo niya. Halatang maganda ang buhay na tinatamasa. Hindi tulad ni Mama na makikita mo sa mukha ang hirap na pinagdadaanan.

She gave me a welcoming smile. “If we become finally comfortable with each other, you can also call me Mom, anak.”

Nakaramdan ako ng pagkaasiwa nang lumapit siya sa akin upang yakapin ako. My lips quivered at the unknown feeling inside me. Hindi ko alam kung anong dapat kung maramdaman sa nangyayari ngayon.

Pagkatapos ng ilang saglit ay naupo na kaming lahat. Ngumingiti na lamang ako kapag nagkakabiruan sila. I feel so out of place. Panaka-naka akong sumusulyap sa entrance, umaasang makikita ko doon si David para mabawasan ang bigat na nararamdaman ko.

“Anak…” Nabaling ang tingin ko kay Papa. “Pasensya na talaga kung ikaw ang huling nakaalam na bumalik na ako. N-Natakot lang ako sa maaring maging reaksyon mo. Alam kong magiging mahirap para sa’yo na—”

“Puwede po bang huwag na muna natin ’yang pag-usapan? Kumakain pa tayo,” pagpuputol ko sa kanya.

Agad namang tumango sa akin si Papa. Halata ang pagkabigo sa kanyang mukha. Nakita ko sa gilid ng aking mga mata ang palihim na pagtitinginan nina Papa at ng bago niyang asawa. Nagkibit-balikat ako at pinagpatuloy na lamang ang pagkain.

Nangunot ang noo ko nang makaramdam ng kakaibang pagdaloy ng kuryente mula sa aking batok. Pakiramdam ko ay may nakatingin sa akin mula sa likod. Akmang lilingunin ko na ito nang magsalita si Aksana dahilan para matigil sa kanya ang tingin ko.

“David?”

She said.

Lagpasan ang tingin niya sa akin kaya alam kong sa likod ko siya nakatingin. Nag-angat din ng tingin sina Papa at agad na gumuhit ang matamis na ngiti sa kanilang labi.

“Lia?”

Hearing that name coming from that very familiar voice…

Nakaramdam agad ako ng pangngimi at pagnanais na huwag nang lumingon. But my curiosity can’t stop me. I saw recognition sparkled in David’s eyes while he was directly looking at her, Thalia. 

Naiwang nakaawang ang labi ko nang makitang tumayo si Thalia sa kanyang pagkakaupo at dumeritso ng yakap kay David. And David gladly welcomed her inside his arms.

I blinked in confusion, my mind swimming in feelings I could put no name to. Nakaramdam ako ng matinding kirot sa dibdib habang pinapanood silang dalawa. They look so happy to see each other. Parang ang tagal na nilang magkakilala at ngayon lang muli nagkita at tila sabik sa isa’t isa.

My heart thudded when I saw how David rubbed his hand against Thalia’s back and how she hugged him tight. 

“It’s been a long time since we saw each other. I’m glad that I see you here. How are you?” she asked with her light voice and lips twitching into a wide smile.

I glare at her hands that still resting on David’s arms. I have this sudden urge to be possessive; to pull her away from David and tell her that she should back off because David is mine, but I just stay still.

“Oo nga anak, kamusta ka na?College pa kayo nitong anak ko nang huli kitang makita. I didn’t really know how good it feels to see you look this well after all of the things that happened until now.” Hindi ko na namalayan na naka tumayo na pala si Papa sa harapan ko at lumapit kay David.

“Never been this fine and happy, Tito. Actually, I’m here with my girl…” Nabitin ang ngiti ni David nang dumako ang mga mata niya sa deriksyon ko. His lips parted in confusion.

He must saw the glint of pain in my eyes. I understandingly lifted the end of my lips and nodded my head while small fragments of my memory flash inside my head. Now, I understand.

“Hoyly fuck! Yo-you look like—”

“You really like that face, huh?”

“Did she also tell you something about David’s first love?”

“Hindi biro ang mga pinagdaanan ng anak ko, hija. And as a mother, I can’t wish for anything in this world other than the happiness of my children.”

“David was really broken, he was a mess when she left him.”

Para akong sinasakal at hindi makahinga. Nanghihina man ay pinilit kong tumayo mula sa aking pagkakaupo at mapait na tiningnan silang dalawa. Napalunok ako.

Now I finally understand what those words meant to say.

“Kaya pala…” Tumango-tango ako na tila naiintimdihan na ang lahat. I glanced at Thalia’s puzzled face. I felt my cheeks burning. “Now understand. Magkapatid tayo.”

Bakas ang gulat at pagkalito sa mukha nilang lahat dahil sa sinabi ko. I can’t believe this. Napaka-liit lang talaga ng mundo para paglaruan kami ng tadhana ng ganito. I was such a fool not to even realize it, or maybe I already know it but I chose ignore what the truth is because I’m also a coward. Masyado akong natakot masaktan.

Bago pa mag-unahang tumulo ang mga luha ko ay umalis na ako doon. Narinig ko ang pagtawag nila sa pangalan ko ngunit wala akong nilingon. Naduwag na naman ako. Muling natakot harapin ang katotohanan.

Sobrang bigat sa dibdib. Tila muli akong bumalik sa nakaraan kung saan muli ko na naman naramdaman ang ganitong uri ng sakit. 

▪🔹▪

Ateng Langit’s Note: Yow mga kyutt kong riders! Aym bery besi rideng buks dis pas pyu deys, surry por da leyt apdeyt hihe.

CHAPTER 33

Chapter 33: THEN DON’T

I had shed tears nightly for almost a week, but as the days passed, I turned away from my grief and began to court anger.

Marahan kong binuksan ang aking  mga mata nang makarinig ng tatlong mahihinang katok sa pintuan. Tumihaya ako sa pagkakahiga at sandaling napatitig sa kisame.

Ang totoo ay kanina pa ako gising, wala lang akong lakas na bumangon mula sa kama. Kahit alas siyete na ng umaga ay madilim ang buong silid dahil sa nakababang kurtina. 

“Aalis na kami, AM, kainin mo ’tong niluto ko, ha! May pancake dito, may ulam na din para may pagkain ka ulit mamaya!”

Rinig kong sigaw ni Sydney mula sa kabilang bahagi ng pintuan bago muling kumakatok upang siguraduhing gising na ako. Kahapon din kasi ay nagluto siya ng pagkain bago ako iwan upang ihatid ang anak sa school at pumasok ngunit kaunti lang ang nabawas ko dahil sa kawalan ng gana.

Muli akong pumikit nang marinig ang papaalis na yabag ni Sydney. Hindi ko maiwasang makaramdam ng hiya dahil sa pakiramdam na nagiging pabigat ako sa aking kaibigan. Halos dalawang araw na akong nagkukulong dito sa apartment ni Sydney at halos ako na ang alagaan niya kaysa sariling anak.

My bottom lip trembled as I try to remember the things that had happened for the past few days. Pagkatapos nang tagpong nangyari sa restaurant ay dumeritso agad ako sa bahay at kumuha ng ilang mga gamit ko. Wala akong ibang gustong gawin noong oras na iyon kung hindi ang tumakas mula sa bangungot na iyon.

Ayaw kong makita ulit ako ni Mama sa gaanong sitwasyon at pag-aalalahanin siya, or worse, makapagsalita ng mga bagay na hindi ko naman talaga gustong sabihin sa kanya. I just want some space. I want to run, to escape, from everything and be alone. But I don’t know where to go.

My mind was too clouded with pain and the feeling of being betrayed. Masyadong mabigat para sa akin ang lahat ng mga nangyayari at tila araw-araw ay nadadagdagan ang mga bangungot na nangyayari sa akin. Natatakot na tuloy ako na baka kung may mangyayari pa ay hindi ko na kayanin. 

Si Sydney ang pinaka-unang tinawagan ko dahil alam kong maiintindihan niya ang sitwasyon ko without asking any questions. Naisip ko kasi na baka mag-aalala at mag-hysterical si Mia kung sakaling sa kanya ako unang tumawag. 

Walang nakakaalam na dito ako nanunuluyan ngayon. Kahit si Mama o sino man sa mga kapatid ko. Pinatay ko din muna ang cellphone ko para walang tumawag sa akin at magtanong.

Ayaw ko man ay alam kong nag-aalala na si Mama sa akin ngayon. Baka umiiyak siya ngayon, tumatawag sa mga kaibigan at kakilala ko, o nakakalimutan ng uminom ng gamot— hindi ko alam. Gusto ko mang tawagan siya, yakapin, at sabihing okay lang ako, pero kasi… hindi pa ako okay. Hindi ako puwedeng mag-alaga ng ibang tao kung mismong sarili ko ay hindi ko magawang alagaan ngayon. Ewan ko kung kailan, pero hndi ko pa sila kayang harapin ngayon. I just really felt so betrayed by everyone, by him, by them, by the people I trust and love the most.

I know that Thalia has nothing to do with this. Hindi dapat ako makaramdam ng galit o selos sa kanya kasi unang naging kanya si David. At siya din ang tunay na mahal ni David. Wala akong laban. Una pa lang naman kasi ay wala na talagang laban na nangyari.

Ang hirap manisi kung sino talaga ang tunay na may kasalanan dahil kahit na sa anong anggulo tingnan ay konektado kaming lagat. Ang tanga-tanga ko lang para paniwalaang totoong mahal ako ng isang Ford David Radcliffe.

Isa akong malaking assumera dahil kagit na sobrang taas at layo ng agwat niya sa akin ay nagawa ko pa ding umasa. Isa lang naman akong waitress sa isang high-end bar, simple lang at hindi maganda, walang pera at wala na, walang-wala, wala ng iba pa. 

Sa lahat ng mga nangyari, pinamukha lang sa akin ni David kung ano ba talaga ako at kung hanggang saan lang dapat ako. Hindi ko naman kasi akalain na may hawig pala kami ng totoong babaeng minamahal niya. That he doesn’t really love me . He is in love with the face that I have, that’s almost exactly the same with the woman he really loves. And thinking about that instantly makes me want to throw up. 

It pained me so much to remember his gentle eyes while staring at me. How his cold eyes will warm, how the sides of his lips suddenly lift up, and how the crease on his forehead will turn soft every time he’s lost in my eyes. I thought it was for me, and I was right, it was just and will stay at that— a presumption.

Mabigat ang katawang bumangon ako mula sa aking pagkakahiga nang makarinig ng sunod-sunod at malalakas na pagkatok. Sigurado ako na hindi si Sydney ang kumakatok sapagkat may susi naman siya. Is

Sydney is expecting someone?

Baka naman landlady?

Isinuklay ko ang kamay ko sa aking mahabang buhok bago tumayo mula sa kama at tugunin ang kumakatok. Pagkalabas ko sa kuwarto ay sumalubong sa akin ang amoy ng pancake, gatas at adobong baboy mula sa kusina na iniwan para sa akin ni Sydney. 

Patuloy pa din ang malakas na pagkatok kaya sandaling ipinagsawalang-bahala ko muna ang pagkalam ng aking sikmura. Pagkabukas ko ng main door ay ganoon na lamang ang gulat ko nang mabungaran ang tatlong armadong lalaki sa labas ng bahay ni Sydney. Maaayos ang tindig ng mga ito at nakasuot ng itim na uniporme.

“Can I help you, sir?” I asked while stuttering.

Bumaba sa akin ang tingin ng isa sa kanila. “Ikaw ba si Aisha Dela Torre?”

My brows furrowed at his answer. What the fudge? How do they know that I am here? And most of all, who the hell are they? Bakit nila ako hinahanap?

May pagaalinlangan man ay sinagot ko pa din ang tanong niya. “A-ako nga. Bakit po?”

Saglit na nagkatinginan ang tatlong lalaki. Nakaramdam ako ng kaba nang sabay-sabay silang tumingin sa akin. Pakiramdam ko ay may hindi magandang mangayayari ano mang segundo mula ngayon.

“You need to come with us,” the man in the right answered with a strong english accent.

Pinasadahan ko ng tingin ang tatlong lalaki. They are all tall in their black uniform with guns on the side of their waist. Seryuso ang mga mukha at sobrang laki pa ng mga katawan. Ang dalawa sa kanila ay mukhang banyaga kaya’t hindi ako mapalagay kung dapat ko ba silang pagkatiwalaan. Ano naman kaya ang kailangan sa akin ng mga ito?

Isasara ko na sana ang pintyan nang mapagdesiyunang huwag silang pagkatiwalaan nang maunahan ako nang lalaki sa aking kanan at iharang ang kanyang braso upang labanan ang puwersa ko. Sisigaw sana ako upang humingi ng tulong nang takpan ng nasa gitnang lalaki ang bibig ko.  

Pilit akong nagpupumiglas at kumakawala pero walang panama ang lakas ko dito. Sinubukan kong kagatin ang kamay nang lalaki ngunit hindi pa din siya bumitaw sa akin. Napaluha na lamang ako at napayakap sa sarili nang ipasok ako ng mga ito sa loob ng itim na van.

“This is kidnapping!” I hissed under my breath when they finally took their hands off me.

Nagsumiksik ako sa tabi ng bintana nang tumabi sa akin ang isang lalaki habang ang dalawa naman ay nasa driver’s at passenger’s seat. Naglabas ng cellphone ang lalaki  na nasa passenger seat at tumawag upang sabihin sa kabilang linya na kasama na nila ako.

“A-ano ba kasing kailangan n-niyo sa akin?” tanong ko ngunit wala akong nakuhang sagot mula sa kanila.

Umahon ang pagtataka sa aking isipan nang huminto ang sasakyan sa isang malaking mansyon. Kung nasa ibang sitwasyon lang ako ay baka namangha na ako sa magandang ekstratura ng mansyon. Nangunot ang noo ko ng makakita ng pamilyar na sasakyan hindi kalayuan sa aming hinintuan. Could it be…

Nabaling ang tingin ko sa pinto ng buksan iyon ng lalaki sa aking tabi. He was about to touch me pero tinabig ko iyon at kusa akong lumabas sa loob ng van. Ang pagtataka sa aking sistema ay napalitan na ng poot nang salubungin ako ng pamilyar na babae.

“Good morning po, Ma’am!” Clarissa greeted with an awkward smile on her face.

“Ano bang kailangan niyo sa akin?” tanong ko sa kanila kahit pa may hinala na ako kung bakit ako nandito.

The men in black just stood still. Walang reaksyon ang mga mukha nila samantalang tumikhim lang si Clarissa at nag-iwas ng tingin.

“Sumunod na lang po kayo sa amin, Ma’am. Kanina ka pa hinihintay ni Boss,” sagot nang lalaking mukhang pinoy sa kanila.

Hindi na nila ako hinintay na muling makapagsalita dahil nilagpasan na nila ako at hindi muling binalingan ng tingin.

Kahit masama ang loob ko at kinakabahan ay hindi ko pa din mapigilan ang mamangha sa mansyon. Halata kasing pinagkagastusan ang mga materyales sa labas at loob nitoa. It is fully furnished and stocked with art.

Tahimik ang buong pasilyo at ang tanging maririnig mo lang ay ang ingay na ginagawa ng sapatos ng tatlong lalaki sa bawat hakbang. We stopped in front of a big wooden door. Tatlong beses na kumatok ang lalaki sa unahan bago buksan ang pintuan. Inilibot ko ang tingin sa buong paligid at nahinto sa nag-iisang tao sa loob ng silid. 

Ang nakatalikod na lalaki ay marahang humarap sa aming deriksyon. Agad na may nabuong maliit na ngiti sa mga labi nito nang magtagpo ang aming mga mata. Hindi maiitago ng kulay abong mg uhok at kaunting kulubot sa mukha ang taglay na gandang lalaki nito. 

“Hi, Ms. Aisha Dela Torre, it was really nice to see you. I’m Deither Radcliffe, David’s father.”

Hindi na ako nagulat sa kanyang sinabi. Kitang-kita naman kasi kahit sa unang tingin ang pagkakahawig ng dalawang lalaki. Ang tanging pinagtatakha ko lamang ay kung ano ang ginagawa ko dito.

“I’m sorry if we have to meet this way,” he gave me a warm smile. Nakita ko ang pagtango niya sa mga tao sa likuran ko, hudyat na kailangan na muna nilang lumbas.

“Ano po ba ang kailangan niyo sa akin?” magalang ngunit may diin kong tanong.

“I think that you and my son should talk. You need to hear his side before you jump into any conclusions,” he mutters with calm.

At tama nga ang hinala ko simula nang huminto ang sasakyan kanina, this is all about me and David. Damn. Didn’t I jus said earlier that I am still not ready to face them , especially him ? 

“I don’t want to be rude po pero hindi na po kailangan. Malinaw na sa akin ang lahat. At kung hindi niyo po mamasamain ay uuwi na po ako sa amin. Wala po kayong kinalaman sa relasyon namin ng anak niyo at sa kung ano man ang nangyari sa amin. Kung gusto niya po talaga akong maayos na makausap, dapat siya ang pumunta sa akin at hindi ’yong ganito na basta na lang akong ilalagay sa van,” I firmly said like I was proving a point.

Nakakailang hakbang pa lamang ako paalis nang muli siyang magsalita.

“My son came here last night, drunk. I don’t know how he was able to drive here when he can’t even walk straight.” His lips quirked up a bit. “I still remember how I breathed a sigh of relief because he was able to come home safe. I wanted to scold him and remind him that he was no longer a teenager to do those, but I knew that it was useless. He will surely forget whatever I say tomorrow.” Umiling-iling siya at tila inaalala ang nangyari kagabi.

“I haven’t seen my son in years, but I know him. I fully expected that when we met again he would greet me with a hug and talk about his new projects with me, but he just locked himself in his old room and drank alone. He didn’t even invite me, what an ass.” He chuckled at his own thoughts. “In my son’s life, I have only seen him like that twice. The first time was when his mother and I were legally divorced, and the second one, just last night. “

He breathes out before he continued, “He was in a total mess last night. We tried to stop him from drinking, but he got angry and broke the bottle. This morning I tried to talk to him again but no one spoke from his room. I’m starting to worry. I also called Celine to help me, but she was out of town with her family. But she still promised that she will still try to come home here for David.”

“I hope you know that my son is a very complicated man, and I guess, it runs in the blood. He just looks well put together and confident, but the truth is he has a lot of insecurities, and he is afraid of rejections. And just like any of us, he is afraid to fail.” He took a few steps closer to me.

“I don’t know what happened to you and David, Ms. Dela Torre. I want to be mad with David because he doesn’t tell me stories anymore, so I don’t know what’s happening to him, but who am I? I was always not by his side. I already have too much in my plate that I can’t sit and talk to him for a moment. And aside from that, I only know about you because of Aksana’s stories. But I beg you as a father…” he trailed with a soothing tone as his eyes dimmed. “Please, talk to my son. I can’t stand seeing him like this.”

Bakas ang awa at pag-aalala sa mukha ng ama ni David. Bahagyang kumirot ang isang bahagi ng puso ko sa kaisipang hindi niya kayang matiis na makitang nahihirapan at nasasaktan ang kanyang anak. Hindi ko tuloy mapigilang hilingin na sana ay ganyan din ang ama ko. Kahit may ibang pamilya, may ibang anak ay hindi nang-iiwan. Bakit hindi na lang naging ganyan si Papa? 

“K-kakausapin ko po siya.” Napalunok ako. Muling may namuong maliit na ngiti sa kanya dahil sa naging sagot ko. He silently said ‘thanks’ and I just nodded my head in response.

Inihatid ako ni Mr. Radcliffe sa silid ni David. Ilang beses niyang sinubukang kumatok sa pinto pero pagkabasag lamang ng bote ang isinagot ni David. Bahagyang tumigas ang ekspresyon sa mukha ng ginoo.

“David, please open the door—” natigil sa pagsasalita si Mr. Radcliffe nang hawakan ko ang balikat braso niya upang pigilan siya sa pagkatok.

“Ako na pong bahala dito,” I muttered and forced a smile.

“Are you sure, hija?” May pag-aalinlangang tanong niya sa akin. Tumango naman ako. “Okay. Thank you for considering this.” He nodded his head and slowly walk away from the room.

Malalim akong humugot ng buntong-hininga bago tuluyang lumapit sa pinto ng silid ni David. Idinikit ko ang kaliwang tainga ko sa malamig na kahoy upang pakinggan ang loob ng silid. Marahan akong kumatok dito ng walang marinig na kahit ano.

“D-david… Ako ’to… Si Aisha…” utal na saad ko ngunit wala akong nakuhang sagot mula sa kabila. Tanging pagtumba lamang ng mga bote. Muling magsasalita na sana ako nang makita si Clarissa na patungo sa akin deriksyon.

“Gamitin niyo daw po ito, Ma’am AM.” Her smile quivered. Gumapang ang tingin ko patungo sa hawak niyang susi.

Umalis din agad siya upang iwan ako matapos kong kuhanin ang Susi sa kanya. Ramdam ko ang kaba sa aking dibdib nang pihitin ko ang hawakan ng pinto. Marahan ko itong binuksan.

Sandali akong natigilan sa bumungad sa akin. Sumakit ang ilong ko sa amoy ng alak na sumakop sa buong kuwarto. Maraming nagkalat na bote sa palid at ang ilan ay basag pa. Parang babaligtad ang sikmura ko lalo pa at wala pa din akong kinakain magmula kanina.

My eyes traveled around the place until it landed on David’s slumped body. Maingat ang bawat hakbang na lumapit ako sa kama niya. Halos kalhati ng katawan ni David ay wala sa kama at nakalaylay na sahig. Ang kamay niyang namamahinga sa lapag ay may hawak na bote na wala na sa kalahati ang laman. Nangunot ang noo ko nang makitang suot pa din niya ang damit niya simula nang huli kaming magkita.

Binuksan ko ang mga bintana niya at tinali ang mga kurtina upang may pumasok na liwanag sa silid. Hindi ko maiwasan ang hindi matawa ng sarkastiko nang maalalang ganito din kadilim at kamiserableng tingnan ng kuwartong tinulugan ko kanina. 

“A-ais…sha…”

Napunta ang tingin ko sa mukha ni David nang marinig ko siyang magsalita. His eyes are half-closed. Kumunot ang noo niya at tila inaaninag kung sino ba ako.

“David,” banggit ko sa pangalan niya. At parang automatic na  nanlaki ang kanyang mga ng marinig ang boses ko.

Nagulat na lang ako sa bilis ng pangyayari nang bigla siyang bumangon at higitin ako para sa isang mahigpit na yakap. Naglalaban ang amoy ng alak at pawis kay David pero nanatili pa din ang mabango niyang amoy sa katawan. I must admit that I miss his scent, but that doesn’t change my feelings towards him.

“Y-you’re re-real. I thought I was just h-hallucinating again,” nanginginig na saad niya at niyakap pa ako ng mas mahigpit, dahilan para bumaon pa lalo ang mukha niya sa aking tiyan. “I was scared when you left at the restaurant. I tried to search for you but I can’t find you anywhere. And I can’t forget the pain I felt when I saw the anger, the confusion and the feeling of being betrayed in your eyes while looking at mine without knowing why. I was so hurt that you just run away, assume things and didn’t give me any chance to explain. But I’m very happy that you are here now. I love you, Baby.”

Nakatitig lang ako sa bote ng alak na binitawan niya kanina nang yakapin niya ako, na unti-unti ng nauubos ang laman, habang nakikinig sa mga sinasabi niya. Ramdam ko ang pagkabasa ng tela sa damit ko kahima’t nagpipigil siya ng paghikbi. I don’t know what to think when I felt nothing but annoyance. Hindi ko lubos maisip kung paanong ang pagmamahal at pangungulila ko sa kanya ay mapapalitan ng inis ng mga sandaling iyon.

“Gusto ko na malaman mo na nakiusap lang sa akin ang ama mo na kausapin ka kaya ako nandito, David. Hindi ako nandito dahil gusto ko.” I felt him stilled against me as those words came out of mouth. Hinawakan ko ang braso niyang nakapulupot sa akin at pilit na inalis iyon ngunit mas lalo lang niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

“Wala na akong nararamdaman para sa ’yo, David. Pagkatapos ng lahat ng nangyari ay namanhid na ako kaya kahit galit para sa’yo ay hindi ko maramdaman. Hindi ko na nga alam ngayon kung totoong minahal kita.”

“No. No.” He continously shook his head. “You are just mad that’s why you’re saying that. I know you didn’t really mean that.” Nag-angat siya sa akin ng tingin kaya umiwas ako. I saw how pain mirrored in his eyes. “You don’t understand. Please, let explain everything to you first.”

“Malinaw na sa akin ang lahat. Tanggap ko na ang totoo, na hindi talaga ako ang nakikita mo sa mga oras na magkasama tayo kung hindi si Thalia. Naiintindihan ko na, David. Hindi mo na kailangang pilitin ang sarili mong magpanggap na may nararamdaman ka talaga para sa akin.”

“Is that really what you thought? Is that really how you think of me, Aisha?” he muttered with full of resentment, but still didn’t let go. “I  not a shallow person, Aisha! I won’t waste my time for someone who doesn’t matter to me,” David brittle while his tears starts running down on his flushed face.

Sinalubong ko ang mga mata niya ngunit wala akong maramdamang awa. Unti-unting nabubuo ang inis sa aking sistema. Marahas kong tinanggal ang braso ni David na nakapulupot sa akin nang maramdaman ko ang bahagyang pagluwag ng yakap niya.

“Kung ganoon ay wala ka nang sasayanging oras dahil ayaw na kitang makita ulit,” mariing wika ko. Akmang tatalikod na ako mula sa kanya nang mahuli niya ang kamay ko at mahigpit itong hinawakan.

“Bitawan mo ’ko,” I demanded but he just stared at me, lips are trembling in pain. His jaw clenched as he tilted his head. 

“Our deal is not yet over, Aisha. You can’t just turn your back on me,” he said with his controlled baritone voice.

Kung noon, kapag naririnig ko siyang magsalita ng ganito ay nangingig na ang mga tuhod ko, puwes ngayon ay wala na akong reaksyon. Napangisi na lamang ako sa kanya at buong puwersang binawi ang kamay ko. Hindi ko alam kung saan ako nakakakuha ng lakas para gawin iyon o talagang sinadya niyang hindi lumaban sa akin.

I gulped the lump on throat at walang salitang tinalikuran siya. I was a few steps near his door when I heared his pleading voice.

“Please, don’t leave me, Baby. I love you too much, Aisha. I can’t just watch you leave me. Just thinking about it kills me. I c-can’t, Aisha, please…”

At kasabay ng mga salitang iyon ang mga pagbalik sa akin ng mga katagang binitawan sa akin ni Aksana,

“Like I said, you two almost look exactly the same. He loves the woman who looks like you, but she is not you, AM.”

Mariin akong napapikit kasabay ng matinding pagbara ng lalamunan. I thrust out my chest as I controlled my nosy breathing. Bahagyang lumingon ako sa kanya bago muling magsalita, “Then don’t watch.”

🔹▪🔹

Ate Sky’s Note: I’m really sorry for another late update. Masyado na akong nalilibang sa pagbabasa at nakakalimutan ko ng mag-update. I just want to say thank you sa mga mga comments/messages niyo, reminding me to update. Binibigyan niyo ako ng strength and inspiration to write because I know na may naghihintay ng update ko. Please comment down your thoughts about this chapter. I’ll be happy to read it. I love you, readers! 💙

CHAPTER 34

Chapter 34: PAPERS

Maaga akong nagising ngayong araw. And honestly, I can barely understand myself these past few days. Hindi ko alam kung may kinalaman ba ang mga nangyari noong nakaraan linggo pero napapansin ko na palagi na lang akong nagugutom, at kung ano-ano na ding mga pagkain ang hinahanap ko. Kahit may pagdadalawang isip ako ay ipinagpalagay ko na lang na maaring nakakaranas ako ngayon ng stress eating dahil hindi naman talaga ako mahilig kumain at mapili sa pagkain, puwera ngayon.

Hindi ko din maikakaila na may bahagi sa akin ang nagsisimula nang mag-alala dahil baka matanggal na ako sa trabaho, or worse, bumagsak at umulit ng isang taon sa dami nang naging absent ko. Kaya kahit gusto ko na lang humilata sa kama buong araw dahil sa pakiramdam na mabigat ang katawan, pinipilit ko pa din ang sarili kong bumangon.

Bumalik din ako sa bahay matapos ang pagtatago ng apat na araw. Bukod kasi sa ayaw kong istorbohin si Sydney dahil alam kong may problema din siyang kinakaharap, ay ayaw ko din naman takbuhan ang responsibilidad ko bilang anak at kapatid sa aking pamilya. Hindi ko matagalan ang kaisipang maaring hindi na kumakain at umiinom ng gamot si Mama sa tamang oras, at sisihin ng mga kapatid ko ang sarili nila dahil sa mga masasamang nangyayari ngayon sa buhay namin. Ayaw kong dalhin nila ang bigat nang nararamdaman ko sapagkat wala naman talaga silang kasalanan, lalo na sa nangyari sa relasyon namin ni David. Ako ang nagdesisyong papasukin si David sa buhay ko, sa buhay namin, at hindi sila.

I came back from my deep thoughts when I felt two lean arms carefully wrapped around my waist. Nahinto sa ere ang kamay kong puno ng bula mula sa paghuhugas ng mga pinggan.

“Sorry, Ate,” unti-unti akong napangiti nang marinig ang mababang boses ni Mark mula sa aking likuran. “Pasensya na kung nagsinungaling ako sa ’yo.”

Pinili kong manahimik at maghintay hanggang sa magsalita siya ulit. Gusto kong marinig kong ano ang nasa isip niya ngayon, kung ano ang tingin niya sa mga nangyayari at itama siya kung pinagkamali niya ang mga naging aksyon ko sa ibang dahilan.

“Sorry kung hindi ko sinabi sa’yong nakikipagkita ako kay Papa at sa bago niyang pamilya. Sapat na naman kayo sa akin, e. Mahal na mahal ko kayo nina Mama. Pasensya na kung hindi ko maalis sa sarili kong isipin kung ano kaya ang pakiramdam nang may ama na kumakausap sa’yo, gumagabay sa’yo at nagmamahal sa’yo,” narinig ko ang pigil na pagsinghot niya, hudyat na umiiyak siya. I felt him shook his head, and with his quivering voice, he said, “Pero kung alam ko lang na ganito ang mangyayari… kung alam ko lang masasaktan ka ng ganito… kung alam ko lang, Ate, sana nakuntento na lang ako sa inyo. Pinagsisihan ko na, Ate. Ayaw kong malungkot ka… ayaw ko na ganito ka…”

I took in a deep sigh when I felt a strong kick of emotion. Ayaw ko ng umiyak. Sapat na ang ilang araw na pagluha ko, kailangan ko na ngayong maging matibay. Kinuha ko ang kamay ni Mark na nakapulupot sa baywang ko bago marahang umikot paharap sa kanya.

“Hindi mo kailangang humingi ng tawad, Mark. Lalo na sa akin dahil naiintindihan kita, dahil anak din ako. Siguro… Nagalit lang ako kasi akala ko nakukulangan ka sa ibinibigay naming pagmamahal sa’yo nina Mama. At siguro, kaya naging bayolente ang reaksyon ko dahil ayaw ko lang na kapag bumalik si Papa, baka masaktan si Mama. At ayaw kong mangyari ’yon, Mark. Sobra na ang mga dinanas ni Mama para masaktan pa ulit siya.”

Sunod-sunod na tumango si Mark na parang lahat ng sasabihin ko ay iintindihin niya. “Opo, Ate. Ayaw ko din namang mangyari ’yon.”

Napangiti ako nang dambahin niya ako ng yakap matapos kong ibuka ang aking mga braso para sa kanya. Napailing na lamang din ako nang marinig ang sunod-sunod na pagsinghot niya. Napunta ang tingin ko kay Nichol na kapapasok lang sa kusina at tila may hinahanap. Nang dumako ang tingin niya sa amin ay agad na kumunot ang kanyang noo.

“Bakit ka umiiyak diyan? Kanina pa kita hinahanap, nandito ka lang pala,” reklamo ni Nichol, dahilan para biglang matigilan sa pagsinghot si Mark. “Bilisan mo na diyan. Baka ma-late pa tayo.”

Kumalas sa pagkakayakap sa akin si Mark at masamang binalingan ng tingin ang kakambal.

“Minsan talaga napapaisip ako kung kumakain ba ng bato si Mama noong buntis siya. Parang dun ka kasi pinaglihi,” sagot ni Mark bago lumakad palapit sa kanya.

“Dami mong satsat diyan. Bilisan ngang lumakad, feeling mo ata nasa runaway ka niyan.” Ngisi pa ni Nichol bago tuluyang lumabas sa kusina. Agad namang namula ang buong mukha ni Mark.

“Epal ka talaga!” sigaw ni Mark matapos magsimulang tumakbo upang habulin ang kakambal.

Napailing na lang ako sa dalawa at pinagpatuloy na ang paghuhugas ng mga plato. Pagkatapos noon ay umakyat na din ako sa taas upang maghanda sa pagpasok. Naging normal naman ang daloy ng mga klase at walang naging problema sa ilang mga beses na naging pag-absent ko. 

“Ma, hindi ka ba nag-aalala na baka kaya lang bumalik si Papa sa ay para sa annulment papers?” tanong ko matapos ang ilang minutong pananahimik sa gilid ng kama ni Mama.

Hindi ko maitatangging madalas sumagi sa isip ko ang tanong na iyon. Ayaw ko man ngunit posibleng maging dahilan iyon ng biglaang pagbalik ni Papa sa buhay namin. Kahit pa kasi sabihing may ibang pamilya na siya, ibang anak, at ibang kapareha ay hindi maikakailang iba pa rin ang tibay ng pundasyon kapag kasal.

Nakita ko ang pagkibot ng labi ni Mama para sa isang maliit na ngiti. Binuhat niya ang tray upang ilagay sa side table. Katatapos lang niyang maghapunan at uminom ng mga gamot.

“Anak, naniniwala akong kaya bumalik ang tatay niyo ay dahil gusto niya kayong makilala at makasama ng mga kapatid mo. Tigilan mo na ang pag-iisip ng ganyan, okay?” She reached for me and softly touches my face. 

My brows furrowed. “Gusto ko din naman po iyon, ang makilala siya at makasama siya. Lalo na para kina Mark. Pero, ’Ma, hindi po ba kayo napapaisip? Kung bakit bigla na lang siyang bumalik?” 

Ang akala ko ay makakatanggap ako ng sagot mula sa kanya ngunit makalipas ang ilang minuto tanging maliit na ngiti ang ibinigay niya. Nagsabi siya sa akin na gusto na niyang magpahinga kaya hindi ko na siya kinulit pa. And while I was helping her to lie down, I caught a glance at her ring finger with a trace of split color. As I recall, she started not wearing her wedding ring after two years of Papa’s disappearance in our lives.

I was suddenly craving for a strawberry cake the next day kaya naisipan kong bisitahin ang Aisha’s Cafè pagkatapos ng klase. Bahagya akong nakaramdam ng gulat nang makitang madami ngayong customer kaysa sa nakasanayan kong bilang simula ng unang beses na magkasakit si Mama. Mukhang para talaga kay Sydney ang ganitong uri ng negosyo.

Pumwesto ako malapit sa glass wall matapos kong um-order nang isang ng slice strawberry cake with buttercream nang may biglang umupo sa kaharap kong upuan. Nakita ko mula sa sulok ng aking mata ang paglapag niya ng sariling tray sa lamesa. 

Naiwan sa ere ang tinidor na hawak ko nang magtama ang paningin naming dalawa. I tightly clenched my jaw. Bigla akong nawalan ng gana. Akmang tatayo na ako mula sa pagkakaupo nang banggitin niya ang pangalan ko.

“Aisha…” 

“Ano bang kailangan mo sa akin?” I asked, brows creasing.

While looking at her beautiful, soft face, nakaramdam agad ako ng hapdi sa aking dibdib. I can’t stand looking at her without remembering all the pain David caused me. Nang astang hahawakan niya ang kamay kong nakapatong sa lamesa ay agad ko itong nilayo sa kanya.

“May gusto ko lang linawin sa’yo, AM,” she started. “I’m sorry that I don’t know… I don’t know that you and David have a relationship. Pero hindi ka dapat magalit kay David dahil pare-parehas lang tayong clueless sa lahat ng nangyari. David didn’t know we were siblings, you didn’t know we had a past, and I didn’t know that you two are in a relationship and I would see him at the restaurant that day. And I’m really sorry if I acted that way at the restaurant, I didn’t mean to offend or to disrespect your relationship with him. It’s just that… we were also friends, and we haven’t seen each other for a long time—”

“Hindi ako g-galit,” putol ko sa kanya. Ayaw ko nang makarinig ng kahit ano pang tungkol sa kanila, sa nakaraan nila. Humugot ako ng malalim na hininga upang kontrolin ang emosyong until-unting nabubuo sa akin. “Dahil iba ang galit sa nasasaktan. At nasasaktan ako, Thalia.”

“Na hindi naman dapat, AM,” she immediately responded.

My head cocked to the side. Ano ba sa tingin niya ang  dapat kong gawin? Dapat ba maging masaya ako? Should I celebrate because the man I loved, aside from our father, hurt me because of her ? Should I?

I was about to speak to answer her, when she preceded me.

“Hindi dapat kayo nasasaktang dalawa ni David. If you would only listen to me, to us, para malinawan ka—”

“Malinaw na sa akin ang lahat!” I cut her off. 

Bakas ang gulat sa mukha niya dahil sa biglaang pagtaas ng boses ko. Nakuha din namin ang atensyon ng ibang mga customer pero wala akong pakialam sa kanila sa oras na ito. Pakiramdam ko ay punong-puno na ako. Pagod na akong isipin ang ibang tao. I want to be selfish! Kahit ngayon lang!

“Ang sabi mo, bumalik ka dito para ayusin ang buhay mo, hindi ba? Because you left him, right? At napagtanto mong mali ka kaya bumalik, hindi ba?” sunod-sunod na tanong ko ngunit ayaw ko din namang bigyan ng sagot. “Bakit ka pa ba nandito? Alam mo kung ano ang dapat? Dapat nandoon ka at inaayos ang relasyon niyo ni David at wala dito! He was in a mess right now! He needs you. Mahal na mahal ka niya to the point na handa siyang makasama ako, masaktan ako dahil kamukha kita!” 

Hindi ko na napigilan ang pagragasa ng mga luha mula sa aking mga mata. And sakit-sakit na kasi. All my life, wala akong lalaking pinagtuunan ng pansin. Nagawa kong magpakababa para sa kanya. Nagawa kong isantabi ang nabubuomg feelings ko para kay Dom dahil sa kanya. But what did I get in return? Nothing. Just pain.

“Noon ay nagtataka pa ako; ano bang nagawa ko para mapansin ako ng isang lalaking tulad niya? Bulag ba siya? Ano bang meron sa akin para mahalin niya? Because he was damn fucking perfect in my eyes!” 

Pinunasan ko ang luha mula sa aking pisngi gamit ang likod ng aking palad. I took in a deep sigh and gave myself time to calm down before I finally let go of my sad smile. Kinagat ko ang loob ng aking pisngi bago ako nakakuha ng enerhiya upang magpatuloy sa pagsasalita.

“Pero ngayon ay alam ko na. At tanggap ko na, Thalia. Tanggap ko na ibang tao ang nakikita niya tuwing tumitingin siya sa akin. Ngayon ay alam ko na kung bakit sa dinami-dami ng babae sa mundo,  ako pa ang napili niyang lapitan… dahil nakikita ka niya sa ’kin. I already accept the fact that I am not his cure! Tanggap ko na ’yun lahat, Thalia! Kaya please lang, umalis ka na! Huwag mo ng ipamukha!” I stated, almost with my pleading voice and trembling chin.

Pero imbes na umalis, she just remain silent and keep on staring at me. Muli kong pinunasan ang mga pisngi ko. Bahagya akong nakahinga ng maluwag nang hindi na niya ako pinigilan pang tumayo nang subukan kong umalis mula sa aking pagkakaupo. Ngunit makalipas ang ikaapat kong hakbang ay muli ko siyang narinig na magsalita, dahilan para matigilan ako.

“Mali ang akala mo, AM. Hindi ako nandito para ayusin ang relasyon namin ni David. Bumalik ako para ayusin ang pamilya natin. I am not his cure, and he never loved me like he love you.” 

I hissed at her words, especially at the last ones. I bit my lower lip as I turn around to face her again. 

“Psychiatrist ako, AM, at ako ang naging doctor niya. Nagkakilala kami dahil kaibigan ko ang kakambal niya, si Aksana. And David and I became friends too. At habang tumatagal, unti-unti ko siyang nakikilala at doon ko napansing may kakaiba sa kanya niya. Tuwing sinasabi niyang masaya siya, hindi ko iyon makakita sa mukha at sa mga kilos niya, lalong-lalo na sa mga mata niya. I asked him what happened, at hindi ko alam kung dahil ba makulit ako o finally may tiwala na siya sa akin kaya niya kinuwento ang nangyari sa kanya at ang tungkol sa kondisyon niya. I can’t deny the fact that he is one of the reason why I want to be a doctor even more, because I want to help people like him. And right after I graduated, I offered him help. He agreed but with one condition, he said that we should keep it as a secret. Pumayag ako dahil ang gusto ko lang naman ay tulungan siya, at karapatan niya din iyon bilang pasyente. At noong mapansin niyang nagkakaroon ng improvement sa kanya, he assumed that I am his cure. Iyon ang dahilan kaya kami nagkaroon ng relasyon,” she paused, which made me stop from breathing for a second. My forehead furrowed at the unknown anticipation of where this conversation is going.

“But after months, I broke up with him kasi alam ko na niluluko lang namin ang sarili namin. I don’t love him the way a girl should love her boyfriend, at alam kong ganoon din siya sa akin. We both know that even if we labeled ourselves boyfriend and girlfriend, what we had is friendship.” She licked the frame of her lips when it turned up for a little smile. “Noong una ay ayaw niya, siguro natatakot siyang bumalik siya sa dating walang maramdamang kahit ano… pero nang mapagtanto niyang walang pupuntahan ang relasyon namin ay pumayag na din siya. He’s not selfish enough to lock me up in a relationship, knowing that what we had is nothing more than friendship.”

“Umalis ako noon at pumunta ng Paris. Hindi dahil nasaktan ako paghihiwalay naming dalawa, kung hindi dahil gusto akong makita ng lolo ko bago siya umalis at permanenteng magpahinga. At katulad ng inaasahan, the state of David condition went back to zero when I decided to live in Paris for good. He came back to the David who can’t feel pain and emotions. Ang akala ng lahat ay sobrang nasaktan ko si David kaya bumalik siya sa dati, but they don’t know that I was only helping him to let go of his feelings and emotions.” 

My knees weakened as she straightly look into my eyes. The end of her lips softly turned up.

“Nagkataon lang siguro na may pagkakahawig tayong dalawa dahil magkapatid tayo, pero wala akong kinalaman sa kung ano ang relasyon niyo ni David, AM. Kung sinabi ni David na mahal ka niya, ibig sabihin totoo iyon.”

🔹▪🔹

Ate Sky’s Note: Please comment your thoughts down. I want to read/know what’s on your mind while reading this chapter. Thank you! 💙

CHAPTER 35

DISCLAIMER:

Before you read this chapter, I just want to warn you first. I don’t have any background experience about having a cancer. I don’t know anyone na may cancer. Kaya pagpasensyahan niyo na kung may maling details or infos kayong makita dito. Ayaw ko pong makakabasa sa comment na “Ay, wala namang ganyan”, “Hindi naman totoo yan”, or etc. Alam kong normal na sa akin ang late update pero isa ito sa naging dahilan kung bakit lalo akong natagalan dahil sa pagdadalawang isip. If you are educated or aware about this topic and want to correct and help me improve, kindly leave a comment or direct message me. Thank you! 💙

C hapter 35: A MOTHER’S LOVE

Magaan ang ngiting ibinigay sa akin ni Mama nang magsimula akong magsalita. Kakatapos lang niyang magdilig ng mga halaman sa labas nang lapitan ko siya. Hinanap ko siya doon upang sabihin na handa na ang tanghalian ngunit iba ang lumabas sa bibig ko.

“Hindi na po natin ito napag-usapan… pero gusto ko lang po na malaman niyo na alam kong mali ang ginawa kong pagtalikod at pagsagot sa inyo noong unang beses na makita ko ulit si Papa. Dapat po ay nakinig muna ako sa paliwanag niyo bago ang lahat dahil alam kong wala kayong bagay na ginusto kung hindi ang makakabuti para sa aming magkakapatid.” Napayuko ako at sinimulang laruanin ang kamay ko habang si Mama ay tahimik lang na nakikinig sa akin. 

“Mama, p-pasensya na po pero kung itutuloy niyo po ang pag-iimbita sa pamilya nina Papa dito sa atin para maghapunan mamaya, baka kina Sydney na lang po muna ako magpalipas ngayon ng gabi.” I gulped when I felt a big lump on my throat. 

Kanina ko lang din kasing umaga nalaman ang plano nilang dinner nang banggitin iyon ni Mark sa aming umagahan at sabihing excited na ulit siyang makita sina Papa. Ang sabi ni Mama nang tanungin ko kung ano’ng mayroon ay maganda daw itong paraan upang magkaroon ng matibay na samahan ang mga pamilya namin at masanay kaming magkakasama at sa presensya ng isa’t isa. 

Malalim akong humugot ng buntong-hininga. Sometimes, I just can’t quite process how forgiving she is… to the point that I feel so evil and guilty for holding grudges at the person who abandoned and chose another family instead of us.

Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako nasaktan kahit kaunti sa aking nalaman. I don’t know why but I suddenly felt left out. Or am I just being so dramatic? But knowing that they did not inform me immediately, or ask my opinion about this matter— ni hindi ko nga manlang alam na may ganoon pala silang plano, made me feel an ache in some part of my chest.

“Gusto ko din pong malaman niyo na hindi ko po kayo pinapapili. Tanggap ko na po na magiging parte na sila ng pamilya natin. Pero hindi pa lang po talaga ako handang makasama sila sa iisang lugar matapos ang lahat. Masyadong maraming nangyari nitong mga nakalipas na araw, at sa tingin ko—”

I stopped myself from babbling words when she reached for my hand.

“Alam ko ang nangyari, anak.” May pagtatakang nag-angat ako ng tingin kay Mama. “Noong nag-dinner ka kasama sila, nagulat ako nang magkasamang pumunta dito sina David at Ate Thalia mo. Nag-alala sila nang malamang wala ka dito at ipinaliwanag nila sa akin ang sitwasyon. Humingi nang tawad sa akin si Thalia kahit malinaw naman na wala siyang kasalan.” Naramdaman ko ang marahang pagpisil ni Mama sa aking kamay.  “Mabuti na lang at ina din si Sydney. Siguro alam niyang mag-aalala ako ng tudo sa iyo kapag nalaman kong nawawala ka kaya tinawagan niya ako upang sabihing sa kanila ka muna magpapalipas ng gabi. Pasensya na, anak, kung madalas wala ako sa tabi mo sa mga panahong pinaka nasasaktan ka.”

“Hindi niyo po kailangang humingi ng tawad sa akin, ’Ma. Wala ka pong kasalanan. Sariling desisyon ko po ang lumayo.”

“Sana lang ay huwag ka masanay na sinusolo ang problema. Tandaan mo sana, anak, na palagi lang akong nandito para sa’yo kung may problema ka. Handang makinig at umunawa sa’yo… kahit hindi mo pa ako nakikita,” saad niya bago binitawan ang kamay ko.

I forced myself to smile, and then nodded my head. Hindi ko alam kung anong dapat na maging reaksyon ko. Mabibigat ang sumunod na naging paghinga ko, tila may nakabara sa aking lalamunan at pinipigilan akong makahinga.             “Hindi pa ba ulit kayo nakapapag-usap ng kapatid mo?” 

Sandaling napapikit ako nang marinig ang boses ni Sydney. Inintay ko muna siyang makaupo sa tapat ko bago ako sumagot upang makakuha ng oras para saglit na makapag-isip. 

“Oo naman. Palagi ko namang nakakausap si Mark. Kung si Nichol naman ang tinutukoy mo ay huwag ka ng umasa.”

I glanced at her from the side of my eyes when I heard her chuckling sarcastically. “Alam mong hindi sina Mark at Nichol ang tinutukoy ko.”

“Ano ba sa tingin mo ang dahilan kung bakit ako nandito at nakikitulog?” I raised a brow.

Pabagsak namang ipinatong ni Sydney ang kanyang kamay sa lamesa. 

“Aha, tangina mo ka. Kaya pala nandito ka! Ginagawa mo ba talagang takasan ’tong bahay ko?” Nanlaki ang mga mata ni Sydney sa reyalisyasyon. Ngunit bago pa siya ulit makapagsalita para pagsabihan ako ay sumingit na sa amin si Lester at kinurot siya baywang.

Napangiwi ako ng ipit na sumigaw si Sydney. Bagong pa-manicure at pedicure pa naman si bakla, ayaw pa bawasan ang kuko kaya paniguradong baon sa balat ang kurot niya.

“Hoy, bunganga mo, Marites! Nasa sala lang si bagets,” tukoy ni Lester kay Aldriech, ang anak ni Sydney.

“Ay, hala oo nga! ’To kasing babaeng to, eh, in-stress ako!” tinuro niya ako bago pinalo sa braso ang katabi at pabulong na suminghal. “Tae ka, baks. Sakit ng kurot mo!” 

“Eh, nagulat din ako sa’yo, bigla ka na lang diyan nagmumura. Kaloka ka.” Umirap siya at inayos ang bangs na nalaglag sa harapan ng mata. “Malapit na maluto ’yung sinigang. Ang mabuti pa ay maghanda na kayong dalawa ng lamesa. Mamaya na kayo mag-chikahan para makasali ako.”

Nang bumalik na si Lester sa kusina ay tumayo na din ako para sundan siya. Baka maisip pa ulit si Sydney na magtanong sa akin ng mga bagay na ayaw kong pag-usapan.

Matapos ang pag-uusap namin ni Mama kaninang umaga ay natuloy pa din ang pag-iimbita niya kila Papa na sa bahay maghapunan. Bago ako umalis ay nakiusap pa sa akin si Mama na manatili ngunit hindi ko talaga kaya. Kung makakaharap ko sila ulit nang hindi pa ganap na malinaw ang aking isipan ay baka mauwi na naman sa pagtatalo ang aming hapunan.

“Si David ba, nakausap mo na ulit?” 

Sinamaan ko ng tingin si Sydney kaya tinaasan niya ako ng kilay. Matapos naming maghanda ng pinggan sa lamesa ay bumalik na naman siya sa pagtatanong sa akin. 

Kanina pa ako nagtataka sa kakulitang pinapakita niya sa akin. Normally naman kasi ay pinapalagpas niya ang usapan oras na ipakita nang kausap niya na ayaw niyang pag-usapan ang isang bagay, hindi katulad ni Mia na hindi ka titigilan hanggang hindi ka nagsasabi ng totoo.

Ngunit nang ngisian niya ako ay doon ko napagtanto na wala naman talaga siyang pakialam kung sagutin ko ang tanong niya o hindi. Gusto niya lamang akong kulitin upang tigilan ko ang pag-iisip kung tama ba ang naging desisyon kong pagtanggi kay Mama na sumama mag-dinner kasama sila.

Nang matapos kaming kumain ay lumipat kami sa living room upang manood ng TV. Naagaw ang atensyon naming lahat sa sunod-sunod na pag-vibrate ng cellphone ni Sydney na nakapatong sa ibabaw ng center table.

“Hindi mo ba sasagutin? Baka importante ’yan,” saad ni Lester.

Nagkibit-balikat siya nang makita ang pag-aalinlangan sa mata ni Sydney bago muling ibuhos ang buong atensyon sa pinapalabas na teleserye.

Inabot ni Sydney ang cellphone. Nakita ko ang unti-unting pagkunot ng kanyang noo nang makita kung sino ang tumatawag. Nag-angat siya nang tingin sa akin.

“Si Nichol…” she muttered. 

Napahawak ako sa aking bulsa at doon napagtanto na hindi ko pala dala ang cellphone ko. Tanging wallet ko lang ang nadala ko pag-alis ng bahay.

Sabay kaming tumayo sa sofa ni Sydney at lumayo ng kaunti mula sa sala upang maayos niyang marinig ang sasabihin ni Nichol mula sa kabilang linya.

She answers her phone the moment it started ringing again. I bite my lower lip nervously. 

“Hello, Nichol? Oo, nandito ang Ate mo.” She glanced at me. Napalunok ako nang makaramdam nang pananayo ng balahibo nang bumakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. “Huh? Kumalma ka. Bagalan mo ng kaunti ang pagsasalita—hindi ko maintindihan.” 

She gasped and her lips quivered while listening to the other line. Her frowns deepen as she continuously nodded her head.

“Oo, sige. Papunta na kami diyan!”

Mabilis na pinatay niya ang tawag at nanginginig ang kamay na sinilid ang cellphone sa bulsa.

“Bakit, Syd? A-ano’ng sabi niya? May nangyari ba?” I stuttered. 

“Oo. Kailangan nating pumunta sa hospital. Bilis!” she speak in a rushed tone.

“Huh? Bakit? Anong nangyari!?” 

I chased her when she didn’t answer my question and push her against the wall. Her eyes widened.

“Sydney, sabihin mo sa akin! Anong nangyari? Bakit tayo pupuntang hospital!?” I asked, with my lips quivering and almost shouting. 

Yumuko siya at umiling. Hinawakan niya ang kamay kong nakahawak sa balikat niya. Her hand felt cold against mine. 

“I’m so sorry, AM… pero si Tita…” She cleared her throat when a sob escaped from her. “Sinugod siya sa hospital.”          

We ride the elevator up to the fourth floor in silence, where Nichol said they were in, opposite of how loud my heart beats. Napakurap ako nang makita ang maputlang repleksyon ko sa elevator. Tahimik lang si Sydney ko at hindi nagsasalita sa tabi ko, pinapanood lang niya ang bawat reaksyon sa mukha ko. My eyes welled up as I remember that I am here for the third time, with all same reason. 

As the elevator doors ping open, Sydney held my elbow to support me. Sinalubong ako ni Mark ng yakap nang makita niya akong papalapit sa puwesto nila. Ramdam ko ang mabilis na pagkabasa ng aking leeg, hudyat na kanina pa siya umiiyak. 

Tumayo din si Papa upang yakapin ako at bulungan ng mga salitang pampakalma. Even though I’m far from being one. Tinanggap ko na lang iyon at yumakap din pabalik. Walang ginawa sina Tita Gin at Thalia kung hindi ang tanguhan ako nang mapunta sa kanila ang atensyon ko. Habang si Nichol naman ay nanatiling nakaupo at nakatulala sa pader.

Sa kalagitnaan nang kanilang pagkain ng hapunan ay bigla na lang daw nakaramdam ng pagkahilo si Mama. They asked her of she’s fine, and instead of admitting that she’s not, she laughed at them and said to just don’t mind her. Pinalagpas nila iyon sa pag-aakalang nagsasabi siya nang totoo. Pero nang matapos silang kumain ay nakaramdam ulit ng hilo si Mama. Ngunit hindi gaya nang nauna, hindi iyon nawala agad hanggang sa nawalan na ng malay si Mama. Hindi ko alam na sasabihin ko ito, pero mabuti na lang at kasama nila si Thalia dahil nasabihan agad sila nito nang kung ano ang dapat na gawin.

Sina Papa at Tita Gin ang umasikaso sa hospital kaya nang sabihan kami nang doctor na maari na naming bisitahin si Mama ay dumeritso na agad ako sa kanyang silid. Sandali akong kinausap ng doctor ni Mama tungkol sa kanyang kalagayan. And my lips stay parted in shock right there for minutes while listening to Dr. Ramirez.

Nang matapos naman ang visiting hours ay napagdesisyunan naming ako na lang ang maiiwang magbantay habang kina Papa naman muna matutulog sina Mark at Nichol. Hindi ko alam kung nakatulog ako nang gabing iyon o nanatiling umiiyak ng tahimik. Wala akong ibang maisip kung hindi ang gumawa ng dahilan para sa sarili ko dahil sa mga nangyayari sa buhay namin.

Umayos ako nang pagkakaupo nang makitang nagising na si Mama.  Tumayo ako upang ikuha siya ng tubig nang sabihin niyang nauuhaw siya.

“Okay ka lang po ba?” I gently asked, causing her to chuckle na tila nagbitaw ako ng isang biro.

Her eyes scanned my face after giving back the glass. Tahimik na pinatong ko lang iyon sa side table ng kama imbes na ibalik sa lababo.

“Hindi ba dapat ako ang nagtatanong sa’yo niyan?” she rasped and forced herself to smile.  “Tingnan mo nga ’yang sarili mo; mukhang hindi ka nakatulog kahit saglit. Umiyak ka na naman siguro buong gabi dahil sa akin.”

My head tilted to the side, and gave her a small nod. “You made us worry again. Iyak ng iyak din si Mark ng makarating ako dito sa hospital. Takot na takot siya.” I faked a laugh. Then, I draw my eyebrows together. “Bakit ba hindi ka na lang magsabi ng totoo tuwing hindi na maganda ang pakiramdam mo? Bakit palagi mong tinatanggi, Mama? Gusto mo ba na ganito lagi? Na magugulat na lang kami na bigla ka na lang mawawalan ng malay, ha?!”

I saw how her shoulders dropped. Binasa ko ang paligid ng aking labi bago muling magsalita. “I talked to Dr. Ramirez last night…”

Kita ko ang pagbakas ng gulat sa maputlang mukha ni Mama. Matagal ko ng napapansin na habang tumatagal ay palala ng palala ang estado ng kundisyon niya imbes na magmukhang napapabuti.

Kahit wala pa man akong sinasabi, there’s already a guilty look on her face like she realized at that moment that I finally knew what she’s been hiding. 

Pinilit kong pinakalma ang sarili ko. I want to hear her explanation. But instead of explaining, she just looked away and clutched on the blanket.

“Bakit, Mama? Tuwing wala ako sa bahay at hindi kita nasasamahan para sa mga therapy mo, ang sabi mo huwag akong mag-alala kasi nagpapasama ka kay Nichol…” I gasped with my lips quivering. And eyes puffing up with tears. “Pero bakit ang sabi ni Dr. Ramirez dalawang beses ka ng nag-skip, ha? Mama, wala ka ng kailangan alalahanin. Bayad na ang lahat ng expensese, kaya bakit? Bakit, Mama? Hindi ko maintindihan! Ayaw mo na bang gumaling? Ayaw mo na ba kaming makasama?”

Kagabi… matapos akong kausapin ni Dr. Ramirez tungkol sa kasalukuyang kalagayan ni Mama, nagulat ako sa mga binitawan niyang salita sa akin.

“I’m not going to lie, I’m a bit disappointed with your family’s decision. I mean, ang dami niyo nang sinugal at sinakripisyo para iligtas si Mrs. Dela Torre. It’s just sad to know na ngayon pa kayo susuko. I honestly thought that you’d fight this illness until the end,” mababa ang boses na saad niya. Sumasalamin ang simpatya sa kanyang mata na tila sa kabila ng kanyang sinabi ay naiintindihan niya kami.

My forehead creased.

“Po? Ano pong ibig niyong sabihin? Kahit kailan ay hindi namin susukuan ang buhay ni Mama; lalaban siya— lalaban kami.”

Pumasok sa isip ko na baka napagkamali niya lang kami. Sa dami ba naman ng pamilyang nakakasalamuha niya sa loob ng hospital ay hindi malabong malito siya.

It’s her time to look confused at my answer. Nagbukas-sara ang mga labi niya na parang iniisip kung tama ba ang pagkakaalala niya.

“Huh? I thought— didn’t your mother told you that she decided to stop all her therapies? Sa pagkakaalala ko ay ang sabi niya’y family decision iyon. Nanghinayang nga ako agad dahil sinukuan niyo na agad ang cancer sa kabila ng pagiging successful ng surgery niya.”

Narinig ko ang malalim na paghugot ng hininga ni Mama. Pinilit niyang ibangon ang sarili hanggang sa tuluyan na siyang maupo sa kama. She gently gave me a smile.

“Alam ko kasing nahihirapan at napapagod ka na. At pagod na din akong maging sanhi ng mga iyon sa buhay mo,” she gutturally said. Her facial features downturns.

I continuously shook my head, unable to process what she had just said. I bend forward to have a better view of her face. She’s undeniably pale, she looks sick, weak.

“Huwag ka namang ganyan, ’Ma. ’Wag ka namang magsalita ng ganyan, please. Lalaban ka; lalaban tayo. Hindi ka naman susuko, ’di ba? Nagyon pa ba? Nalabanan na natin ’to noon, kaya alam kong kaya ulit natin.” 

Nanginig ang buong katawan ko nang magsimula na namang tumulo muli ang luha sa aking mga mata. Kailan ba ako mauubusan ng luha? Kailan ba ako mauubusan ng dahilan para hindi na lumuha?

“Aisha, a-anak…” utal na wika niya. Lumapit siya sa akin upang kuhanin ang kamay ko. Maayos niyang sinalubong ang mga mata ko na siyang naging dahilan ng panghihina ko. She licked her dry lips first before she continued, “Hindi natin alam kung ano’ng puwedeng mangyari sa hinaharap. Maaaring gumaling nga ako ngayon… pero pagkalipas ng ilang mga linggo, buwan, taon, may posibilidad pa rin na maaring bumalik ulit ang cancer sa katawan ko. Nagsasayang na lang tayo ng oras, ’nak.”

I swallowed hard as I shook my head for another set of times. She’s the bravest woman I know and my entire life. She taught me how to give up easily, to be kind and be strong at the same time. But why am I hearing these words from her?

I… I can’t believe this. It must just be a fucking nightmare!

“Pero at least lumaban ka… At least nakasama ka pa namin ng matagal,” I wiped my tears away from my face. I sniffed hard. “Hindi masasayang kahit na kailan ang oras o perang gagastusin natin para lang gumaling ka sa mga alaalang puwede pa nating mabuo sa loob lang ng kahit na ilang taon, buwan, linggo o kahit araw pa. Basta lumaban tayo hanggang sa huli.”

Nagbigay lang ng maliit na ngiti si Mama sa akin sa kabila ng mga sinabi ko. There’s a lot of mixed emotions in her eyes, but the overflowing sadness cannot be denied. Bumaling siya sa ibang direksyon na tila hindi na niya matiis ang tingnan ako. Ilang segundo din kaming natahimik, tanging mabigat na paghinga ko lang ang maririnig, bago siya muling magsalita.

“Alam kong hindi mo talaga boyfriend si David. Ginagamit ka niya, hindi ba? Kapalit ng mga tulong na ibinigay niya sa atin?” 

A loud gasp escaped from my lips. Naiwang nakaawang ang mga labi ko at bahagyang nanginginig pa. Napakurap na lamang ako sa sobrang gulat ng lumabas iyon mula sa mga labi niya. 

“’M-ma,” I stuttered, I tried shaking my head but it’s no use.

“Huwag mo ng subukang magsinungaling sa akin,” she muttered, showing her palm in front of me. “Ina mo ako, Aisha, sa akin ka nagmula. At kahit hindi mo sabihin ay alam ko. Hindi mo kayang magtago sa akin ng sekreto kaya kung may manliligaw ka man ay agad kong malalaman iyon. At ang isang mayaman na tulad ni David ay magiging karelasyon mo sa isang iglap?” Her lips quirkep up, there’s a look of disappointment hinting on her face.

My lips quivered. It’s like in any moment from now, I’ll be breaking down. I felt her hand squeezes mine.

“Noong una ay hindi ako naniniwala. Kasi.. Kilala kita. Tinuruan kitang pahalagahan ang sarili mo kahit na gaano pa tayo kahirap. Naniniwala akong makikipagrelasyon ka lang dahil mahal mo ang isang tao hindi dahil sa kung ano pa man ang dahilan. Pero maging sarili ko ay hindi ko magawang paniwalaan dahil sa mga ginawa niyang pagtulong sa atin,” her voice is slowly cracking. Bahagyang nanginginig ang kanyang labi habang nagsasalita. “Kahit anong pilit ko, I know that nothing comes for free, AM. Hindi ko din naman magawang magalit o komprontahin  ka dahil natatakot akong malaman na baka naipit ka lang sa sitwasyon kaya mo ginawa iyon. Naduduwag akong malaman na ako ang dahilan kaya ka nakagawa ng ganoong desisyon,” she muttered tearfully. 

“Pero habang tumatagal ay unti-unti kong nakikita ang pagmamahal sa mga mata ni David… sa mga mata niyo. Unti-unti kong nakikita ang mga bagay na ginagawa niya para mapasaya ka at para ma a lagan ka. At sigurado ako na kung hindi totoo ang pagmamahal niya sa’yo hindi na siya mag-aabalang pang magpakita sa akin, ang kilalanin kaming pamilya mo.”

“Ano po ba ang gusto niyong sabihin?” Kunot-noong tanong ko kay Mama. My chest tightened when she let go of my hand and reached for my face. She stared at me for seconds while softly touching my cheeks.

“Gusto kong patawarin mo siya dahil alam kong totoo ang pagmamahal niya sa’yo.” The end of her lips lifted up for a smile, but it  doesn’t reached her eyes. “Alam kong aalagaan ka niya sa mga panahong wala na ako sa tabi mo.”

Umiling ako at kinagat ang pang ibabang labi upang pigilan ang malakas na paghikbi sa muling pagbuhos ng aking mga luha. Hinawakan ko ang kamay niyang nasa pisngi ko at mas idinikit iyon sa akin. 

“Lalaban ka pa po, ’di ba? Manonood ka pa ng graduation ni Nichol, ni Mark, ’di po ba? Ang sabi mo gusto mo ’yung makita. Hindi po ba nangako kang ihahatid mo pa ako sa altar oras na ikasal ako, ’di ba? Ma?” 

My lips parted and I took in a sharp breath when the realization hits me. Her… Her smile is too soft, too forgiving. Her eyes are too gentle, too pure to look at. It’s like a sign… A sign that she already accepted her fate— like she already surrendered.

“Pagod na akong lumaban, anak.” She almost whispered. Her eyes looks tired that it would close in any moment from now. “Kung papipiliin ako ay gusto ko pa kayong makasama ng mas matagal… gusto kong makita kung paano magtagumpay si Nichol laban sa sariling niyang mga emosyon at halimaw… gusto kong malaman kung gaano katapang si Mark para ipaglaban ang mga pinaniniwalaan niya… at gusto kong masaksihan kung paano ka magpapatawad sa mga taong nakasakit sa’yo, Aisha. Gusto kong makasama kayo ng mga kapatid mo sa lahat ng pagkakataon… pero pagod na akong lumaban, anak. Pagod na si Mama.”

I whimpered through my tears and vigorously move my head to disapprove. 

“Ma, Ma, ’wag ka namang ganyan,” my voice cracked.  I leaned more to her touch. Halos hindi ako makahinga sa sobrang sikip ng dibdib ko.

“Ipangako mo sa akin na sa oras na mawala ako, papakawalan mo na din ang sarili mo mula sa galit na nagkukulong sa’yo. Gusto kong… kapag nasa taas na ako, makita ko kayong magkaayos ng Papa mo, ng kapatid mo. Gusto kong makita kang malayang mahalin si David nang walang kahit anong galit o pagdududa diyan sa puso mo.” She shakily breath out. “Ikaw na din ang bahala sa mga kapatid mo, ha. Alam ko namang hindi mo sila papabayaan. Alam kong ikaw ang magiging pasensya ni Nichol at lakas ng loob ni Mark sa oras na magpahinga na ako.”

Muli ay wala akong nagawa kung hindi ang umiling. Wala na akong kakayahang bumigkas ng kahit na anong salita. Ilang sandali kong tinititigan ang matamlay na mukha ni Mama, at tila may pumipiga sa aking puso. Nang yumuko ako ay nakita ko kung gaano nabasa ang manipis na kumot ni Mama mula sa tumulong mga luha ko. Ang sikip-sikip ng dibdib ko.

Hindi ko matanggap na lumalabas ang mga salitang iyon sa mismong bibig ni Mama. I thought she’s a fighter! Lagi niya tinuturo sa amin na lumaban lang hanggang sa huli— pero anong ginagawa niya? She’s already giving up!

Bakas ang sakit at pag-unawa sa mukha ni Mama nang tumayo ako mula sa aking pagkakaupo. I heard her when she tried calling my name pero wala na akong lakas upang harapin siya at pakiusapan kung buo na ang kanyang desisyon. Pakiramdam ko ay durog na durog na ako.

Napamura na lamang ako sa aking sarili nang bumungad sa akin ang pigura ng isang lalaki pagkalabas ko ng silid. At tila nagbabadya na namang bumuhos ang panibagong pangkat ng luha mula sa aking mga mata.

CHAPTER 36

Chapter 36: FORGIVE

Tahimik lang kami ni Papa na nakaupo sa loob nang mini church ng hospital, hindi kalayuan mula sa kuwarto ni Mama. Ramdam ko ang titig sa akin ni Papa ngunit nanatili lang akong nakatingin sa unahan.

Earlier, when I saw him outside the hospital room, my first thought the hatred I feel for him. But all of my enrage disappeared instantly when he called my name and asked me what happened. I felt like I had given up completely and my heart suddenly softened.

Even until now, I can’t believe of how I actually ran towards him and hugged him tight. Tears welled within my eyes the moment he patted my back. Hindi ko magawang itanggi ang katotohanang nangulila din ako sa yakap niya matapos ang napakahabang panahon.

Doon ko lang tuluyang napagtanto na masyado nga akong naging makasarili sa mga kapatid ko nang pigilan ko silang makipagkitang muli kay Papa. Tama si Mark nang sabihin niyang kahit gaano pa namin siya kamahal ni Mama, iba pa din ang pakiramdam na may amang sumusuporta at nag-aalala para sa’yo.

Muli kong pinunasan ang aking mga pisngi sa pakiramdam na basa pa din ito. Marahan akong humugot ng malalim na buntong-hininga, umaasang kahit papaano ay mababawasan ang bigat na maramdaman ko sa aking dibdib. 

“Sorry po, P-papa,” napalunok ako nang lumabas ang mga salitang iyon mula sa akin. 

He stilled. Hudyat na nagulat siya sa narinig mula sa akin. He cleared his throat and moved from his seat. “A-ako ang dapat na humingi ng t-tawad sa ’yo, anak…”

Bumaba ang tingin ko sa aking mga kamay na nakapatong sa ibabaw ng aking hita.

“Alam kong madami akong mga kasalanan at pagkukulang sa ’yo bilang ama, kaya nakikiusap ako sa ’yong hayaan mo sana akong bumawi sa inyo ng mga kapatid mo. Handa kong tanggapin lahat ng galit mo sa akin, because I know that I deserve it, pero hayaan mo sana akong manatili at maging ama sa inyo… gaya ng matagal ko na dapat ginawa.”

“B-bakit po ba ang t-tagal niyong bumalik?” I asked, still refusing to look at him. 

Napansin kong bahagya siyang natigilan. Lagi kong inaaalala noon ang mga bagay na sinasabi niya sa akin simula bata pa lang ako. We were very close. Kaya sobrang nasaktan ako nang iwan niya kami at hindi na muling bumalik. At nag-iwan iyon ng malaking peklat sa puso ko. 

“Promise to love Papa even if he became the greatest jerk?”

That particular question stayed in my mind the most. Maybe because that was the question he asked me the day before he walked away from us. Pero dahil bata pa ako at walang idea sa ibig niyang sabihin, I answered it with my full enthusiasm, “Of course! I will forever love you, Papa. I promise!”

“Mawawala lang pansamantala si Papa, ha. Shh. ’Wag kang umiyak, tahan na, ’nak… Ipangako mo sa akin na aalagaan mo ng mabuti ang Mama at mga kapatid mo, ha? Babalik din naman ako agad, pangako. Shh. Tahan na anak, mahal na mahal ka ni Papa.”

Nang umalis siya, umiyak ako ng umiyak. But I always keep in my mind na babalik siya agad gaya ng pangako niya sa akin. Noong unang mga linggo, palagi akong nakaabang malapit sa bintana namin at umaasang makikita ko siyang at may dalang pasalubong para sa aming magkakapatid. But years have come… pero hindi na siya bumalik.

At kahit masakit, alam kong deep down inside me, sa loob ng mga taong wala siya at napupuno ng hinanakit ang buong pagkatao ko para sa kanya, umaasa pa din akong babalik siya. Kahit ilang beses ko pang sabihin na hindi ko na siya kailangan, nangungulila pa din ako sa kanya.

Nang maramdaman ang muling pagtakas ng mga luha sa aking mata ay saglit akong natawa. Marahan akong lumingon patungo sa direksyon ni Papa. I can see pain through his eyes. Nakaawang ang mga labi niya na tila hindi alam ang sasabihin.

“P-pagod na akong masaktan, Papa,” I muttered as I wipe my tears away from my face. “Ngayon ko lang napagtanto na… baka nga hindi naman talaga ako galit sa ’yo. That what I’m feeling towards you was not anger or hate, but fear. N-Natatakot ako na baka iwan mo lang ulit kami pagkatapos ka naming patawarin.”

I sniffed and shrugged my shaking shoulders. I can’t believe about how he still looks the same man that I remember from my childhood. His few wrinkles and gray hair did not even changed the way he looks. He must be so happy and has nothing to think about in the past years to be able look like this despite of his age. 

“K-kahit kailan ay h-hindi ko ginustong i-iwanan kayo ng mga kapatid mo.” His lips quivered. “Pero kinailangan ko ’yon gawin.” 

“But why? Bakit?” sinalubong ko ng tingin ang matamlay niyang mga mata. “Bakit mo kami kailangang iwan? Para saan?”

Aaminin kong may parte sa akin ang natatakot malaman ang totoo noong unang beses kong makita si Thalia. Mas matanda siya sa akin ng halos ilang taon. Hindi din naman maitatangging anak siya ni Papa dahil sa pagkakahawig na mayroon kaming tatlo.

I’m really, really scared to know the truth. Baka masaktan lang ulit ako. Pero naisip ko din na… Paano ako makakaramdan ng kapayapaan at makapagbibigay ng kapatawaran kung hindi ko manlang gustong malaman ang katotohanan, hindi ba?

“Kailangan kong malaman ang totoo. Gustong-gusto kitang patawarin, Papa… pero hindi ko iyon magagawa kung hindi ko alam at naiintindihan ang dahilan kung bakit mo kami kinailangang iwan.”

Nakaramdam ako ng kurot sa aking dibdib nang biglang umiwas ng tingin sa akin si Papa. Ilang segundo niyang tinitigan ang mga estatwa at emahe sa unahan bago siya nagbaba ng tingin sa kanyang magkasagpong na mga kamay. Huminga muna siya ng malalim bago tuluyang nagbitaw ng isang mapait na ngiti.

Ang buong akala ko ay hindi na niya sasagutin ang tanong ko kaya’t bahagyang napaawang ang mga labi ko nang bigla siyang magsalita. 

“Alam mo, anak, tarantado talaga ang tatay mo noong kabataan…” he started, and then let out a bitter laugh. “High School lang ako nang mabuntis ko ang Tita Gin mo. We are too young to build a family— too young that both of our family considered abortion. Pero mas pinili naming pinanindigan ang pagbubuntis niya at ang pagmamahalan naming dalawa. We decided to live at the same roof and study at the same university, naghanap din ako trabaho para hindi lang kami nakaasa sa ibinibigay ng pamilya namin, lalo na sa mga magulang niya.” A bitter smile formed on his lips. “Naalala ko nga noon na halos may mga araw na hindi na ako natutulog sa dami ng responsibilidad na kailangan kong gampanan. Sobrang nakakaubos… nakakapagod. May mga araw din na napapatanong na lang ako sa sarili ko kung tama pa ba ang desisyon ko. Pero tuwing makikita ko ang Tita Gin mo sa bawat paggising ko, sa bawat pag-uwi ko— nawawala lahat ng pagod at pangamba ko. Ang akala ko noon, basta magkasama kaming dalawa magiging okay lang lahat, kasi mahal na mahal namin ang isa’t isa.” Then, he dryly chuckled. “Pero bukod sa nagmula lang ako sa mahirap na pamilya, masyado pa akong bata para sa ganoong kalaking responsibilidad. Hindi ko mapigilang makaramdam ng guilt dahil hindi ko magawang iparanas kay Gin ang buhay na nakasanayan niya… Hindi ko maiwasang hindi maawa sa Tita Gin mo lalo na tuwing nawawalan kami ng pambiling ulam o kahit malinis na tubig manlang, tuwing nagkakaproblema kami at pareho naming hindi alam kung ano’ng gagawin… Kaya hindi na ako tumanggi ng kuhanin siya ng mga magulang niya, kasama ang Ate Thalia mo, patungong France upang mag-aral ng college.”

Napalunok siya at sandaling umiwas ng tingin sa akin. My lips parted when the realization started creeping upon me.

“College ako noong magkakilala kami ng Mama mo, Aisha. Naging matalik na magkaibigan kami…” he gulped. “Hanggang sa aminin ni Lories sa akin na mahal niya ako. Wala kaming kumunikasyon noon ni Gin dahil pinagbawalan kami ng magulang niyang mag-usap hanggang hindi pa kami nakakapagtapos ng pag-aaral. Mas makakabuti daw kasi iyon para sa aming dalawa. At siguro isa iyon sa mga dahilan hinayaan ko din ang sarili kong mahulog kay Lories. I was lost, sad, and I didn’t know what to do. A-Alam nang Mama mo na may kasintahan at anak na ako, pero hindi s-siya tumigil na iparamdam sa akin kung gaano niya ako k-kamahal,” he paused as he began stuttering. He took in a deep sigh and clasped his fingers together. “H-Hindi mahirap mahalin si Lories, hindi mahirap mahalin ang Mama mo, anak. She’s kind, sweet, genuine, and she has a big heart. Kahit kailan hindi niya pinaramdam sa akin na kailangan kong suklian ang pagmamahal at kabutihang binibigay niya. At isa iyon sa mga dahilan kaya kahit kailan ay hinding-hindi ko pagsisihan ang mahalin pabalik si Lories. Lalo na nang isilang kayo sa mundo ng mga kapatid mo, anak. Mahal na mahal ko kayo ng mga kapatid mo, na halos makalimutan kong may isa pa nga pala akong pamilya.”

I licked my lower lip and sniffed as I process everything that I just heard. Hindi ko inaasahan na may ganito palang nangyari noon. I didn’t expect this to turn this way.

I saw his lips quivered. A moment of hesitation past through his eyes, so I move my head, signaling him to continue.

“God knows how I want to punch and kill myself every time I’d ignored and declined Gin’s call after we graduated from college. Gusto kong masuka on how relieved I am before when she stopped reaching out to me, siguro na-realize na niyang wala na akong balak makipagbalikan sa kanya. But then, after almost 9 years, I suddenly received a call from Gin. Nagkaroon nang sakit ang Ate Thalia mo, Aisha. Kailangan niyang masalinan ng dugo, at nalaman iyon ng Mama mo, kaya kahit na mahirap para sa kanya ay hinayaan niya akong umalis. Sobrang galit sa akin ng Tita Gin mo nang malaman niyang may iba na akong pamilya sa Pilipinas, dahil kahit sa tagal naming walang kumunikasyon at sa kabila nang hindi ko pagsagot sa mga tawag niya noon, she remained faithful to me.”

“But Gin is too kind to hold grudge against me for a long time. Matapos naming pag-usapan ang nangyari sa loob ng mga taong hindi kami magkasama ay nahanap niya akong patawarin at intindihan ang sitwasyon ko. Ang sabi niya ay puwede akong bumalik agad sa inyo pagkatapos na masiguradong magiging ligtas na si Thalia. Nakunsensya ako sa ginawa ko, anak. Lalo na nang magkita kami ni Thalia at agad niya akong kinilala bilang ama niya. Naisip ko kaagad ’yung mga panahon na hindi kami nagkasama. ’Yung mga panahon na naghihirap at nagtitiis siya sa sakit niya habang ako’y nagsasaya sa piling niyo. Pinagbigyan ko ang sarili kong makasama siya nang matagal at makabawi sa mga pagkukulang ko kahit sandali lang.”

“Nang gumaling si Thalia, pinayagan ako ni Gin na isama siya pabalik ng Pilipinas kahit ilang buwan lang. Mabait at matalinong bata ang kapatid mo kaya natanggap niya kaagad ang sitwasyon namin. She said, she wanted to meet you and your brother and sister. Ipapakilala ko sana siya sa inyo sa oras na makabalik kami ng Pilipinas pero nabalitaan namin na nasangkot si Gin sa isang Car accident bago pa man kami tuluyang makasakay sa eroplano papuntang Pilipinas. Nagalit kay Gin ang mga magulang niya sa paghingi niya sa paghingi pa din nang tulong sa akin para kay Thalia dahil nalaman nilang mayroon akong ibang pamilya sa Pilipinas. Kaya wala akong ibang nagawa kung hindi ang alagaan si Gin at maging magulang kay Thalia. Hindi ko sinasadyang bumalik ang pag-ibig ko para sa Tita Gin mo, anak. She’s my greatest love. Even though I loved your mother, alam ko sa sarili kong nandoon pa din ’yung pagmamahal ko para kay Gin. She’s a great woman. Habang tumatagal na magkasama kami sa France, muli niyang pinaalala sa akin kung bakit ako nagkaroon ng pangarap at kung bakit ako nagsumikap na makapagtapos ng college— it’s for her. To be worthy of her love. And realizing all I did in the past now, I can’t help but to be angry at myself dahil sa pagiging makasarili ko… I’m so sorry kasi hindi ko maipaliwanag ang sayang nararamdaman ko nang maging isang buong pamilya kami sa France habang kayo ay iniintay ang pagbalik ko dito sa Pilipinas. “

Nanginginig akong napayuko. Sabay kaming napasinghot ni Papa at nagpunas ng luha sa mga mata. I can’t imagine what my mother went through. Alam ba ni Mama ang lahat? Alam ba niya na masaya na si Papa sa piling nina Tita Gin kaya kahit kailangan ay hindi niya hinanap si Papa?

“Bumalik kami nina Gin at Thalia sa Pilipinas after 6 years. Dito piniling mag-aral ni Thalia nang college sa kagustuhan niyang makilala kayo ng mga kapatid mo. Naalala ko bigla… Madalas ko kayong panoorin mula sa malayo ng mga kapatid mo. Palagi ako noong pinipilit ni Gin na huwag maging duwag at harapin kayo, pero nagagalit lang ako sa kanya kasi hindi ko kayo kayang lapitan. Hindi ako makalapit sa inyo kasi naduduwag akong isipin na ipagtatabuyan niyo ako at isumbat niyo sa akin lahat ng pagkukulang ko sa inyo ng mga kapatid mo… At kung bakit ko kayo iniwan. Hindi ko magawang magpakita sa inyo kahit hanggang sa kailangan na muli naming umalis patungong Paris dahil sa pagpanaw ng ama ni Gin.”

“Ang akala ko ay naging maganda ang buhay niyo kahit wala ako kaya naging kuntento na ako. Maganda na ang buhay niyo, masaya na kayo, kaya bakit ko pa kayo guguluhin? But just a few months after, I was shocked when Lories reached out to us. Ang akala ko ay magagalit siya dahil bigla na lang akong nawala sa buhay ninyo, but she didn’t. Instead, she congratulated me for finally being with the person I truly love. And for that, I just wanted to die at that moment. I cried and said countless of sorry to her. At alam mo ba kung anong ginawa ng Mama mo?” he asked, tears streaming down on his face. There was a painful smile across his lips and his lips quivered. 

I shook my head. That’s only response I can give. I’m literally lost for words. Napahugot ako ng malalim na hininga.

“She just laughed at me. Na para bang wala naman akong dapat ikahingi ng tawad sa kanya. Kahit si Gin maluwag niyang nakausap. At muli na naman niya akong ginulat nang isang araw may dumating sa aming papeles. It was a divorced papers. It already has her signature at kulang na lang ay ang akin. I immediately called her to confirmed, and she just said: Yeah, sign it please. I want you to be happy with her, without feeling guilt or any regrets. But how can I be? If she’s this kind to me!? She’s too kind. I don’t deserve her kindness, even her forgiveness.” He repeatedly shook his head.

“And just when I thought that’s all, she called me again and asked me to come back to the Philippines and be part of you and your siblings’ life again. Una niyang pinakilala sa amin ang mga kapatid mo, and when I asked about you, ang sabi ni Lories ay hindi ka pa daw handa. But still, we are so happy and grateful, especially Thalia, to finally meet and see Mark and Nichol. And I can see how your mother raised them very well. They are both smart and brave in their own ways.” He bit his lower lip as his eyes glinted with tears. Mabigat siyang humugot nang hininga. 

“I’m so sorry, anak, kung wala ako sa tabi mo noong mga panahong kailangan niyo ako. Ang buong akala ko talaga ay naging matagumpay ang Aisha’s Cafe dahil noong huling dumalaw ako doon bago kami bumalik ng France ay madami namang customer ang shop ng Mama. Nagmamadali pa nga sa pagkilos si Lories kasi hindi na niya na alam kung ano ang uunahin. Hindi ko alam na nagkasakit pala siya kaya nagulat ako nang ikuwento niya sa amin sitwasyon niyo ngayon. Kinain ako ng kunsensya ko anak, at doon ko napatunayan kung gaano ako katarantado. Parang may malaking butas ang bumukas sa harapan ko at pilit akong nilamon. It was the realization of how selfish I am and the guilt that I’ve been bearing for the last 12 years that I always failed to notice.” 

Bumaling sa akin ng tingin si Papa nang may luha sa mga mata. Kinuha niya ang mga kamay ko at hinawakan ng mabuti.

“Pasensya na, anak, kung hindi ko manlang inalam ang tunay na kalagayan niyo… kung hindi agad ako nakabalik. Pasensya na kung naduwag ako. Alam kong kahit na ilang beses akong humingi ng tawad ay wala nang magbabago pa, pero patuloy akong hihingi ng tawad sa’yo hanggang sa mapatawad mo na ako at tanggapin muli bilang ama mo,” he cried. Inangat niya ang kamay naming dalawa at nilagay sa tapat ng pisngi niya. “I know I didn’t deserve forgiveness from any of you. Your mother was too kind, too pure to love someone as selfish as I am. You’re too strong and brave to be a daughter of someone as coward as I am. But I wish and I hope that someday, you’ll find in your heart to forgive me.” 

Hindi ko na napigilan ang pagkawala ng mga hikbi ko. Naiiling akong yumakap kay Papa at ibinaon ang mukha ko sa balikat niya. Halos mangingig ang balikat ko sa sobrang pagpipigil ng emosyon.

“Mahal na mahal kita, anak ko,” I heard him whispered. Kita ko ang pagkalat ng basa sa damit niya dahil sa luha ko ngunit nagpatuloy lang ako sa pag-iyak sa balikat niya. 

Magsasalita pa lang sana ako nang makarinig na tila may nagkakagulo sa labas. Kunot-noong lumingon ako nang makita ang mga nagtatabuhang nurse at doctor patungo sa deriksyon kung nasaan ang kuwarto ni Mama. Agad na bumilis ang pagtibok ng puso ko.

Halos madapa ako sa sobrang bilis ng kilos ko palabas sa mini church. Narinig ko ang pagsunod sa akin ni Papa ngunit wala na sa kanya ang atensyon ko. Muli akong napahikbi at nanghihinang napasandal sa pader nang makitang sa kuwarto nga ni Mama patungo ang mga ito. Nakita ko sa labas ng pinto si Mark na umiiyak habang si Nichol ay tulala habang nakaupo sa isang tabi.

“M-mark, anong n-nangyayari?!” tanong ni Papa kay Mark habang hawak ang dalawang balikat nito. Nagpatuloy ang agos ng luha mula sa mga mata ni Mark.

“Hi-hindi ko p-po alam, Ate! Ka-kausap ko lang po s-siya ka-kanina. A-ang sabi niya nauuhaw siya ka-kaya kumuha ako ng tubig ta-tapos…” napasinghap si Mark kasabay ng panginginig ng kanyang labi. 

“Ta-tapos a-ano!?” nawawalan ng pasensya kong tanong. Lumipat ang isang kamay ni Papa papunta sa likod ko mula sa balikat ni Mark upang pakalmahin ako.

“Ta-tapos pagbalik k-ko, nakita ko si Mama na nakapikit. A-akala ko tulog lang s-sya pero maingay yung m-monitor sa tabi niya kaya natakot na ako! Pinindot ko agad yung emergency button,” mabibigat ang paghinga ni Mark. Niyakap siya ni Papa at mahina ang boses na kinausap dahil parang hindi na siya nakahiga sa pag-iyak. Samantalang napapikit na lamang ako at walang lakas na napaupo sa lapag. Sumigaw ako habang mariin na kagat ang pang-ibabang labi. 

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko. Bigla na lang akong tumayo doon at sinubukan kong pumasok sa loob ng silid ni Mama. Pinigilan akong pumasok ng mga nurse at sinabing bawal daw ako sa loob pero hindi ako nagpapigil. Hinawakan nila ang dalawang braso ko upang hilahin palabas ngunit pinilit kong ilaban ang sarili ko… At tila nabingi ako nang marinig ang tunog na nagmumula sa isang machine. Flat line. Iyon ang nakita nang sandaling masulyapan ko ang monitor.

Napaawang ang labi ko at natulala nang muling magkagulo ang paligid. May lumapit kay Mama upang mag-perform ng CPR at nang hindi ito gumana ay gumamit  na din sila ng defibrillator pero nanatili ang matinis na tunog mula sa monitor. Parang bumagal sa paningin ko ang lahat ng nangyayari. Tila tuluyan akong naubusan ng hininga nang makita ang pagtaas ng relos at pag-iling ng doctor na malapit sa kama ni Mama.

Kaya ko naman palayain ka, Mama. Pero hindi naman sana ganito kaaga. Hindi pa ako handa.

Lumuwag na ang pagkakapit sa akin ng mga nurse nang maramdamang hindi na ako lumalaban sa kanila. Agad akong tumakbo patungo kay Mama upang yakapin siya. My teeth are baring against each other as I felt my heart breaking into pieces. 

“Time of death, 3:35 pm.”

Pakiramdam ko ay namanhid ang katawan ko. My knees wobbled. And the next thing I knew I was kneeling on the floor, crying against my mother’s lifeless body. Umiyak ako ng umiyak and my world seem to turn upside down. I was hunching over, choking down from my sob. Hinang-hina na ang buong katawan ko kaya’t hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak… tutal sobrang pagod na din naman akong maging malakas.

▪️🔹▪️

Ate Sky: Hello! Merry Christmas sa ating lahat! Sana madami kayong napamaskuhan at pinapaskuhan. Pero sana ay huwag din natin kakalimutan ang tunay na diwa ng pasko. Iyon ay ang pagsasama-sama at pagmamahalan ng pamilya. Kung may tampuhan kayo nina Ate at Kuya or may sama ng loob ka kay Mama at Papa, try to forgive them na and enjoy the Christmas together. Love you all! 💙

CHAPTER 37

Chapter 37: GONE

Nagising ako nang makaramdam nang magagaang haplos sa aking ulo. Pakiramdam ko ay isa akong mamahaling bagay na hindi puwedeng magasgasan sa paraan ng paghaplos nito sa akin.

I keep my eyes close because I don’t want to ruin this contentment and peace that I am feeling right now. For the reason that I know, the moment that I open my eyes, I will have to face the cruel reality of life. 

Pinakikiramdaman ko lang ang payapang tibok ng puso ko. Sinubukan kong alalahanin ang nangyari kanina bago ako makatulog ngunit tila may pumipigil sa akin. Pinilit ko ang sariling bumalik sa mahimbing na pagkakatulog pero mas lalo lang naging aktibo ang pandama ko. Hanggang sa may maramdaman akong malambot at tila basang bagay na mabilis lang na lumapat sa noo ko. My nose crinkled as a familiar scent suddenly lingers around.

“I love you…” I heard him whispered.

Bigla namang nagharumentado sa bilis ang kaninang payapang tibok nang puso ko sa narinig. Pilitin ko man ay hindi ko na pigilan ang sarili kong marahang buksan ang mga mata. Bumungad sa akin ang napakapamilyar na mukha nang taong dahilan ng abnormal na pagbilis ng tibok nang puso ko.

Hindi tulad nang huli ko siyang makita, iba na ang damit niya ngayon at mukhang bagong ligo. But still, the dark circles under his eyes and beard are still present. Mukha pa din siyang hindi nagkakaroon ng maayos na tulog. 

“How are you feeling?” he muttered gravely. Umiwas ako ng tingin nang basain nito ang paligid ng labi. 

“S-si Mama?” Nag-aalalang tanong ko at napabalikwas ng bangon. Lumingon-lingon ako sa paligid na para bang makikita ko siya doon.

Nakaramdam ako nang bahagyang pagkainis kay David nang hindi niya ako sagutin, sa halip ay hinawakan niya ang mga kamay ko. 

“A-ano ba?” Inilayo ko sa kanya ang mga kamay ko. “Tinatanong kita— a-asan si Mama? Kamusta siya? Okay na ba ang pakiramdam niya?” Sinikap kong hindi mautal sa sunod-sunod na pagtatanong. Akmang pa lang tatayo ako mula sa kama nang agad akong pinigilan ni David. 

“Please, j-just… just lie down and take a rest for a while” he gently said while s,taring at me. Napalunok ako sa pagkailang dahil parang may ibang sinasabi ang mga mata niya. It was full of sorry.

“Ba… bakit ba hindi mo masagot ang tanong ko? Ha!?” Tinabig ko ang kamay ni David nag-aayos ng kumot sa aking tiyan at sinamaan siya ng tingin. 

Napahinga siya ng malalim at bahagyang sinabunutan ang sarili. Parang hindi niya alam ang gagawin. “Aisha, Tita Lories’…” Rinig kong bumigat ang paghinga niya. “S-she’s… she’s gone.”

My brows immediately furrowed and my stomach hardened. Ayaw tanggapin ng utak ko ang sagot niya sa tanong ko. Ang katutuhanang pilit na itinatanggi ko sa sarili ko. 

“Gone? Anong gone, ha!? Hindi totoo ’yan. Nasa’n si Mama?!”

Napahikbi ako kasabay nang biglaang pagtataas ng boses. Du’n ay hindi ko na napigilan ang pagbugso ng aking damdamin. I leaned back as I balled my hands into fist, traping the sheets between my fingers.

Sunod-sunod akong napailing. Alam ko naman. Nakita ko naman… Pero ang hirap at ang sakit-sakit lang tanggapin na wala na si Mama.

Si Mama na kasama ko buong buhay ko…

Si Mama na nagpapalakas nang loob ko tuwing gusto ko ng sumuko…

Si Mama na itatama ako tuwing nagkakamali ako…

Si Mama na kukurutin ako tuwing sinasaway ko ang mga utos niya…

Si Mama na ipagluluto ako nang paborito kong pagkain tuwing nalulungkot ako…

Si Mama na yayakap sa akin… na hahalik sa noo at mga pisngi ko tuwing naglalambing ako.

Hindi ko lubos maisip… matanggap na gigising na lang ako nang isang araw na wala na si Mama.

“Aisha— calm down, p-please,” David said, almost pleading. Napansin siguro niya na tila kinakapos na ako ng hininga sa matinding pag-iyak. 

Sinubukan kong bumangon ulit sa kagustuhang makita si Mama ngunit agad niya akong pinigilan. Marahas ko siyang binalingan na tila naubusan na ng pasensya.  

“Bakit ka ba nandito, ha?! Asan si Mark? Si Nichol?” I shouted. 

I felt his hand freeze on my elbow. Bakas ang pagkadismaya sa kanyang mula. Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang galit ko sa kanya pero may pakiramdam talaga ako na ayaw ko siyang makita. There’s just something in him that makes me  want to wish to be somewhere else rather than stay at the same room with him.

“They just went out for dinner. But don’t worry, aalis agad ako sa oras na makabalik sila. I just don’t want to leave you alone. Especially now because of… what happened. I just don’t want you to feel alone.“He forced a smile. Napalunok siya habang nakatitig sa mukha kong basang-basa ng mga luha.

Nahinto sa ere ang kamay niyang ilalapit sana sa akin upang punasan ang luha ko nang samaan ko iyon ng tingin. He clenched his hand before putting it down.

“Please, baby, don’t cry. I can’t see you like this,” he rasped.

“And what do you expect me to do, David?! Mag-relax? My mother just freaking died today!” I cried.

Humugot siya ng malalim na buntong hininga at tila pinipilit ang sariling kumalma. Halatang hindi na din niya alam ang gagawin. Mas lumapit pa siya sa akin ngunit hindi na ulit ako nagawang hawakan. 

“I know… I know, baby. Calm down… Shhh.”

Iniwas ko ang mukha ko sa kanya nang yumuko siya upang tingnan ako nang mabuti. 

“Leave me alone!” matigas kong utos.

“I can’t,” sunod-sunod ang naging pag-iling nito. “Kailangan mo ako ngayon.”

“I don’t need you. I don’t even know why you are here! Umalis ka na,” pagmamatigas ko pa. Tumaas muli ang boses ko ngunit hindi ko na iyon pinansin.

Ilang sandali lang siyang napatitig sa akin. Tila nag-iisip ng susunod niyang sasabihin. “Why can’t you just let me take care of you?” 

Hindi ko pinahalata ang gulat ko dahil sa sinabi n’ya. Instead, I gave him a sarcastic smile. “I don’t need you to care! I want you gone. Hindi mo alam kung gaano ako nasasaktan ngayon! Tapos kakausapin mo ako ng ganito?” I hissed, tears running down my face. Frustration, pain and other emotions are mixing up inside me that I don’t know what to do. “Iwan mo na ako. I rather grieve alone than be with you. I hate you, David. Your presence is just making me feel worse.

Sinalubong ko ang mga mata niya na dapat ay hindi ko na ginawa. Because while staring at his brown eyes, all I see is longing, hurting and sadness right through his eyes. Like he is in deep pain, just like I am. And I hate it.

“You don’t also know how much I am hurting right now. To see you like this, to see us like this. I understand that you are hurting right now, but I don’t understand why you are hurting me.” His lips quivered. “Why didn’t you ask me? Why didn’t you listen to me? Araw-araw pinapatay ako ng kalungkutan habang inaalala ang mga ngiti sa mga labi at sa mga mata mo dahil kahit tingin lang hindi mo na magawa sa akin. Every time I sleep, Aisha, I always see you by my side. And every fucking time I wake up, I’m always hoping to see you first.” I breathe out as tears began rolling down from his eyes. “You invaded my system without even realizing it. And now, I can’t function without you. Mahal kita, Aisha. Mahal na mahal. Pero bakit parang ang hirap sa ’yong paniwalaan iyon?”

There was a long deafening silence between us. Para kaming nakatanaw sa isang mahabang tulay at kaming dalawa ang nasa magkabilang dulo. Gusto man naming abutin ang isa’t-isa ngunit hindi mangyayari dahil sa pagitan na mayroon kami.

Nabaling ang atensyon naming dalawa ni David sa marahang bumukas ang pinto. 

“G-gising ka na pala, ate,” gulat na saad ni Mark. Halata ang pamumugto ang mga nito dahil siguro sa matinding pag-iyak. Nasa likod naman niya si Nichol na nanatiling tahimik at nanonood lang sa amin. I bit my lower lip nang mabakas ang pag-aalala sa mukha niya.

Napasinghot ako nang tumakbo si Mark palapit upang yakapin ako. “Kamusta ang pakiramdam mo, ate?”

“Okay lang ako, Mark. Ikaw ba? Kamusta ka? Nakapagpahinga ka na ba? Ha?” masuyong tanong ko.

Napunta ang atensyon ko kay David nang tumayo siya upang bigyan nang mas malaking espasyo si Mark. Naramdaman ko ang paghigpit ng braso niya sa akin.

“Opo, kakatapos lang po namin kumain ng hapunan.” He gasped. “A-ate… Ate, wala na si Mama. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko, Ate. Ang sakit… sakit…” 

Agad kong hinagod ang likuran ni Mark nang magsimula siyang umiyak. Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko upang pigilan ang pagluha.

Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat o mainis dahil nawalan ako ng malay, I want to be there to comfort them, to cry with them.  But on the other hand, the pain of my mother’s was enough to break me, and I might not be able to take it— to see my siblings break and suffer like I do. Was that too selfish of me? 

Ginamit ko ang kanang kamay ko upang tuyuin ang aking mga pisngi. Mariin akong pumikit at huminga ng malalim.

“I think, I should go. May kasama ka na,” David muttered hesitantly. Seconds later, he turned his back on us without any words. My lips parted.

I didn’t realize that I was holding my breath as I watch him leave until Nichol closed the door behind her.

I forced a genuine smile as Thalia handed me a glass of water. Ilang sandali lang matapos umalis ni David kanina ay pumasok na din agad sina Papa sa loob. Umayos ako ng pagkakasandal nang umupo si Thalia sa maliit na espasyo sa aking tabi.

“How are you feeling?” tanong ni Tita Gin pagkatapos kong uminom ng tubig. Pareho sila ni Papa na nakatayo sa paanan ng kama. Bakas ang pag-aala sa tinging binibigay sa akin ni Papa. 

“O-Okay naman po ako. S-salamat,” magalang na tugon ko at ipinatong sa side table ang basong hawak ko. 

“Simula ngayon mas dapat mo nang ingatan ang sarili mo. Alam kong hindi madali, pero sana iwasan mo na din ang pag-iisip ng negatibo dahil makakasama sa’yo ang ma-stress. And aside from that, kailangan—” he stopped in mid-sentence. Papa let out an awkward chuckle. “Alam kong sinabi na ’to ng Doktor kanina, pasensya na. Hindi ko lang mapigilan ang sarili ko.”

“Okay lang po, ’Pa. Salamat sa pagpapaalala,” napangiti ako at marahan tumango. Alam kong gusto lang n’ya na mapabuti ako at walang masamang mangyari saakin. Lalo na ngayon.

“Aalis muna kami ni Tita Gin mo para asikasuhin ang papeles ni Lories at mga kailangang bayaran. Tsaka, ibibili ka na din namin ng mga bitamina na kakailanganin mo.”

Napansin siguro ni Papa ang lungkot na dumaan sa mga mata ko nang banggitin niya ang pangalan ni Mama kaya lumapit siya sa akin at pinatakan ako ng magaang halik sa noo.

“Huwag kang mag-alala dahil maiiwan dito ang mga kapatid mo para libangin ka,” mahinang saad niya.

I forced a smile and nodded, sighing. Ginulo muna ni Papa ang buhok ko bago sila tuluyang tumulak ni Tita Gin paalis.

“May gusto ka bang kainin? Fruits or kahit na ano?” Bumaling ako kay Thalia na hanggang ngayon ay nanatiling nakaupo sa tabing bahagi ng aking kama.

“Strawberry,” kusang lumabas iyon sa aking bibig. “May strawberry ba diyan?” tanong ko at tinanaw ang dala nilang basket kanina na puno ng prutas. 

“Titingnan ko,” she responded. Marahan siyang tumayo bago tumungo sa table na pinapatungan ng basket. 

Naglakbay ang paningin ko sa dalawang ko pang kapatid. Nakahiga si Mark sa sofa habang nakaunan ang ulo sa mga hita ni Nichol. Bahagyang nakaawang pa ang mga labi ni Mark at maririnig ang mahina nitong paghilik. Hindi ako sigurado kung natutulog din ba si Nichol o hindi dahil sa earpods sa niya habang nakapikit. 

“Here,” I turned to Thalia. She handed me a bowl of strawberries. Agad akong napangiti at mabilis na kinuha ang mangkok mula sa kanya. “Suwerte talaga siguro ang tulad mo. Akalain mong may strawberry talaga sa basket?” 

Ngumiti na lang ako at hindi na nakasagot sa paglalaway sa mga strawberry sa aking harapan. Ilang minuto din ang nakalipas na nakapanood lang sa akin si Thalia habang magana akong kumakain ng strawberry nang magsalita siya… 

“Kailan mo balak sabihin sa kanya?”

Sandali akong natigilan. Napakagat siya sa pang-ibabang labi nang lingunin ko siya. Bakas ang pag-aalala sa kanyang mga mata. 

“H-hindi ko alam,” I stuttered, lips quivering. Napahawak ako sa pagitan ng aking tiyan at dibdib sa biglaang panlalamig. 

“Alam mo namang wala siyang kasalanan, hindi ba? Pare-parehas lang tayong biktima ng pagkakataon.” 

Tumango ako bilang pagsang-ayon sa kanya. Naiintindihan ko ang nais niyang sabihin sa akin. 

“A-alam ko naman…” Napalunok ako at napatitig sa mga kamay ko. “Sasabihin ko na lang siguro sa kanya kapag okay na ang lahat. H-hindi ko pa kasi siya kayang harapin hanggat mabigat pa ang dibdib ko, hanggat nasasaktan pa ako…” I gasped. “Baka imbes na m-makapag-usap ay lalo lang kaming mag-away na dalawa.”

My mouth pulled intoa  sour grin. Agad kong pinunasan ang luhang kumawala sa aking mga mata. And for the ninth time, muli ko na namang naramdaman ang paninikip ng dibdib ko. 

Her lips parted. “I-I’m sorry. Hindi ko na dapat binaggit sa’yo ang bagay na ito—” 

“Why does she need to go this soon?” I asked as I looked at her with my eyes watering. 

Dumagdag ang pagkawala sa akin ni Mama para lalo akong maging emosyonal. Nagkagulo-gulo na ang emosyon ko at hindi ko na alam kung ano ang uunahing maramdaman. Bumakas ng awa kay Thalia at naging malumanay ang mga matang nakatingin sa akin.

“Handa naman akong pakawalan siya, e. P-Pero hindi lang ngayon. Hin… hindi pa ngayon, “ I stuttered as tears began to run from my eyes.

Napasinghap ako. I feel like I can’t take this kind of pain. It’s just too much for me. Kanina ko pa pinipigilan ang umiyak nang sobra sa harap nila, ngunit ayaw ko namang mag-alala pa sila sa akin. 

Lalong naging masagana ang luha ko nang hilahin ako ni Thalia sa kanyang balikat upang yakapin. Marahan niyang hinagod ang likuran ko. Mariin akong napapikit at yumakap pabalik sa kanya kasabay nang mga pagsinghot. 

“Alam kong sobrang nasasaktan ka ngayon. And I want you to know that it’s okay to feel that pain. Cry if you need. Grieve for her death as long as you want. But always remember that you’re not alone in this, nandito kaming pamilya mo para sa’yo,” she softly said from the side of my head.

I nodded against her shoulder, tears pouring like rain. I felt her hand at the back of my head as the other’s softly rubbing against my back. 

“Sobrang sakit na, Thalia,” I gritted against her wet shirt. I balled my hands into fist as I clutched on her back. Mas binaon ko ang mukha ko sa balikat niya at hinayaan ang sariling ipakita sa kanya ang sakit na nararamdaman ko.

At sa unang pagkakataon simula kanina, ngayon lang ako nakaramdam nang pagiging kumportable. It feels good to cry all my pain out.

“Shh… It’s Ate, AM. I’m your older sister.”

▪️🔹▪️

Ate Sky: Merry Christmas everyone! Welcome back sa ’tin. I know, ang tagal kong walang paramdam, talagang umasa lang ako na babalik pa sa akin yung cellphone ko. Pero mukhang wala na ata talagang balak magbukas ulit yung repair shop lol. And from this day balik na ulit tayo sa dating schedule ng pag-uupdate. Yehey! 

By the way, also support my new story: Believe Your Passion . It is part of Believe Series Collaboration. Thank you! 💙

CHAPTER 38

Chapter 38: PAALAM

Walang permanenteng bagay sa mundo. ’Yan ang tumatak sa utak ko simula nang… mawala si Mama.

Hiram lang ang buhay natin kaya tiyak na babawiin din ito mula sa atin. Kaya kung gusto mong sulitin ang buhay mo habang nasa kamay mo pa ito— maging masaya ka, maging malaya ka, magmahal ka at matutong magpatawad.

Life is not unfair. Binabalanse ng Diyos ang mundo upang maging patas ang lahat ng kanyang nilikha. Siguro kaya lang natin nasasabing hindi patas ang buhay dahil hindi pa natin alam ang tunay na kahulugan nito.

Sa loob ng mga nakalipas na araw, pinag-isipan ko at inalala ang lahat nang mga nangyari sa buhay ko. Sa too lang, masakit pa din para sa akin ang pagkawala ni Mama. Sariwa pa din sa aking alaala ang huling beses na nakausap ko siya. Siguro ilang taon pa ang kailangan kong hintayin bago tuluyang maghilom ang sakit ng pagkawala niya. Pero dahil palagi akong sinasamahan nina Papa at ng mga kapatid ko, nababawasan kahit papaano ang lungkot sa  na nararamdaman ko. Dahil sa kabila nang kaalamang wala na si Mama, hinding-hindi ako mag-iisa. 

Napatunayan kong totoong maganda ang naging pagpapalaki sa aming magkakapatid ni Mama dahil sa kabila ng nangyari ay hindi ko naramdaman ang panghihina ng mga kapatid ko, bagkos ay pinatunayan nila sa akin kung gaano sila kalakas at katapang. Sigurado akong proud si Mama sa kanila because they’d handle the situation better than I did. Tila sina Mark at Nichol pa ang mas panganay kaysa sa akin dahil ako ang hindi nila maiwan na nag-iisa. 

Napagdesisyunan kong tumayo mula sa kinauupuan ko at panoorin ang mga taong unti-unting umaalis. Inayos ko ang nagusot na bistida at tumikhim nang makaramdam ng paninuyo ng lalalmunan. Napalingon ako sa deriksyon nina Mia at Sydney nang marinig ang pagtawag nila sa pangalan ko. Napangiti ako nang sabay nila akong yakaping dalawa. I leaned towards Sydney when I felt her kissed the top of my head.

“Pauwi na kayo?” 

Mia nodded in response as she bit her lower lip. “I’m sorry, AM. I need to go. Babá just arrived and he’s asking for me.” 

Bakas sa mukha ni Mia na ayaw niya pa talagang umalis. Napahinga ako at sumulyap sa cellphone na hawak niya. Madalang lang silang magkita ng Papa niya at nag-iisang anak lang siya kaya naiintindihan kong gusto nitong makasama ang anak tuwing nasa Pilipinas.

“You don’t need to say sorry. Ano ka ba? Tsaka malapit na din naman kaming umuwi kaya okay lang.” Tumanngo ako at ngumiti upang kumbinsihin siya dahil bakas sa mukha nito ang pag-aalala para sa akin. 

Nabaling naman ako kay Sydney nang marahan niyang tapikin ang balikat ko. “I’m so proud of you, AM. You’re not just an amazing friend but also a strong person. I hope you remember that time and obstacles will make you stronger. Alam kong proud na proud din si Tita Lories sa ’yo.”

I immediately  took in a deep sight when I felt myself tearing up. Tumango ako at muling lumapit sa kanya upang yakapin siya. Agad din na namang sumali si Mia sa amin, dahilan para mapangiti ako.

“I’m also proud of you, Sydney. Masaya ako para sa ’ting dalawa. Kung malakas ako, mas naging malakas ka. You’ve been through a lot and here you are, still fighting,” I mumbled against her shoulder.   We were just about to let go when Mia jump to join in the hug. Natawa kami nang bahagya kaming gumewang sa pagkakatayo dahil sa bigat niya. 

“And I’m so proud to the both of you!” 

Sydney complained while laughing as Mia squeezes us both.

It only has been two days since Sydney and I graduated from college. Kahit na wala si Mama sa tabi ko sa pagmartsa, alam kong pinapanood niya akong tangganpin ang diploma ko at ramadam ko ang matinding kasiyahan niya dahil nakapagtapos ako ng pag-aral. Iyon lang naman kasi ang gusto niya para sa aming magkakaptid— ang makapagtapos, magkaroon ng maayos na edukasyon at magandang trabaho.

“Anak, wala ng halos na mga tao. Gusto mo bang manatili muna dito o gusto mong sumama na sa amin at magpahinga?” tanong ni Papa habang naglalakad palapit sa akin mula sa pagkausap at pagpapasalamat sa pagdalo ng mga nakiramay.

“Iha, nagugutom ka ba? Gusto mong ibili ka namin ng pagkain? Kahit na anong gusto mo,” dinig kong saad ni Tita.

Hindi ako sumagot sa tanong nila Papa at nanatiling tahimik. Pinakiramdaman ko ang aking sarili kung may sama ba ako ng loob sa kanila. Napahinga ako ng malalim at sandaling pumikit.

“AM…”

Agad na may nabuong matamis na ngiti sa labi ko nang maramdaman ang paglapit sa akin ni Thalia at pagyakap mula sa likod.

“How are you?” Her eyes were full of concern.

“I’m fine, Ate. Hindi na nga ako umiiyak, oh.“ I tapped her hands that were placed over my stomach.

I don’t remember when exactly, but I started calling her Ate dahil ayaw niyang tumigil sa pangungulit sa akin na she’s my older sister at dapat Ate ang itawag ko sa kanya. Noong una ay naiilang ako. But later on, I realized that it’s just right and I should start to get used to it since hindi na sila nawawala pa sa buhay namin.

Bukod pa doon, napagtanto ko din na masaya palang magkaroon ng nakatatandang kapatid. Sa loob ng ilang araw na nakasama ko siya ay nalaman kong napakalambing niya pala. Nagugulat na lang ako minsan kapag natutulala ako ay bigla na lamang siyang hahalik sa pisngi ko at mangyayakap.

“Papa, hayaan na lang po muna natin dito si Ate. Balikan na lang po natin siya at dalhan ng pagkain. Baka po gusto niya munang mapag-isa kasama ni Mama.” 

I turned my head when I heard Mark’s voice break. His eyes are still red from crying. Si Nichol naman na nakatayo sa likod nito ay nakatingin lang sa akin at namumula ang ilong. She avoided my gaze when she noticed me looking.

Alam kong sobrang nasasaktan si Nichol ngayon. At mas masakit para sa akin ang makita siyang ganito tuwing may nakakakita sa kanya— tahimik at madalas na hindi nagpapakita ng emosyon. Dahil tuwing nagigising ako sa kalagitnaan ng gabi, nanaririnig ko ang mahina at pigil na pag-iyak niya. She keeps her pain all by herself. At alam kong napakahirap niyon.

Ginulo ko ang buhok ni Mark at binuka ang braso sa garapan niya upang imbitahin siya ng yakap.

“Salamat, Mark. Alam kong hindi naging madali para sa’yo ang lahat ng mga nangyari nitong nakaraan. But always remember that the light will come for us soon. Hindi laging ganito, hindi ba?” I rubbed his back as he hugged me tight. “Pagkauwi mo sa bahay magpahinga ka, matulog ka. I know you’ve crying this whole time.”

Nang maghiwalay kami ni Mark ay dumeritso ako kay Nichol upang yakapin siya ng mahigpit. Ramdam ko ang paninigas ng katawan niya sa akin, ngunit hindi siya kumawala gaya nang karaniwan niyang ginagawa tuwing sinusubukan kong yakapin siya.

“Thank you, Nichol. Thank you for being strong for all of us. I’ve always known that I can always count on you.” I mumbled from the top of her head. And my tears got triggered again when I felt her hands trembled against my back.

Gusto kong tupadin ang hiling ni Mama sa akin. I want her to be happy in the afterlife. Ayukong mag-alala pa siya sa amin. Sobrang dami na nang sakripisyo at paghihirap na pinagdaanan niya habang nabubuhay. Gusto kong maayos na gampanan ang responsibilidad na ibinigay sa akin ni Mama. 

Hindi mo maiwasang hindi mamangha na sa kabila nang lahat ng mga ginawa at desisyong pinili ni Papa, she still chose to forgive him. So, who am I to not even do the same, right? Napakabuti ng puso niya.

Napahiwalay ako sa mahigpit na pagkakayakap kay Nichol nang marinig ang pagtikhim ni Papa. Nang maramdaman ko ang kakaibang kiliti mula sa aking batok ay alam ko na agad na nandito siya. And he’s staring deeply at me.

Dahan-dahan akong umikot sa direksyon nina Papa. Ngunit nanatiling hindi binibigyan ng pansin ang bagong dating. Nagbigay ako ng maliit na ngiti kay Thalia nang masalubong ang nag-alala niyang tingin upang ipakitang okay lang ako.

“Mauna na po kayo, Papa. ‘Wag niyo na po akong hatidan ng pagkain dahil susunod din po ako agad,” I said, still just looking at them. Obviously avoiding to look at the person who’s just standing there and concentrating on every move I make.

Bakas ang pagdadalawang isip sa mukha nina Papa kung susundin ang kahilingan ko, ngun sa huli ay sumang-ayon din sila. Humarap ako sa puntod ni Mama nang magsimula nang maglakad paaalis sina Papa. Back iyon ay napansin ko pa ang pagtalim nang titig ni Nichol sa lalaki.

Ilang minuto na ang nakalipas ngunit nanatili lang kaming tahimik na dalawa ni David. He was just right there, standing behind my back. Siguro ay natatakot siyang magsalita dahil baka ipagtabuyan ko lang siya ulit haha my ginawa ko gaya ng mga nagdaan. Samantalang ako naman ay pinag-iisipang mabuti ang sasabihin.

“I-… I know that you don’t want me here. I know that I-I caused you a lot of pain. And that…” Bahagyang pumiyok ang boses niya na naging dahilan ng mahihinang kurot sa bahagi ng dibdib ko. “… I’m one of the reasons of why you are in pain right now. But please, believe me when I say that I totally understand it. You’re already going through a lot and  I will not force you to listen or trust me and my words again.”

Malalim akong napahugot ng hininga nang mapansin ang panginginig nang boses niya. I licked my dry lips wet.

“Just please, don’t push me away. I want to be here. I want to be with you, especially, at the times like this. I don’t want you to feel alone in  this. I want to mourn with you.”

Napahawak ako sa aking dibdib, sa mismong tapat ng aking puso nang maramdaman ang pamilyar na pagbilis ng tibok nito.

Pinili ko na hindi magsalita sa pag-aalalang baka magkamali. Hinintay ko muna ang susunod niyang sasabihin. Hanggang ngayon ay hindi ko parin siya magawang lingunin dahil natatakot akong makita siya. Natatakot akong makita na nasasaktan siya ng dahil sa akin.

Nakakatawa lang dahil halos ayaw kong makita kahit anino niya nitong mga nagdaang mga araw, pero ngayon ramdam ko ang pangungulila ko sa kanya. I miss him… so much.

“Kapag nakita kong maayos ka na. Kapag nakikita kong nakakangiti ka na ulit, m-maybe—just maybe, I’ll be able to let you go. If that’s what you really want.“

Tuluyan na akong napalingon sa sinabi niyang iyon. Napasinghap ako sa gulat nang makita ang buong mukha niya. He looks the same but in someway, different. He’s pale, his lips are dry and grew some beard. But his eyes, the way it looks at me, is still the same. He looks at me like I’m the only thing he could see.

“Just don’t ask me to leave right now. Not now, Baby. Not when you are still in pain,” he said in his brittling voice.

I noticed that he have dark circles under his eyes, like he hasn’t take any good night sleep since everything that had happened. ’Causing a lump on my throat. I can’t meet his eyes so, I just let my eyes wonder on his being. Malaki pa din ang katawan niya, pero bakas ang panghihina ng kanyang kalamnan.

“Gusto kong malaman mo na kahit ipagtabuyan mo ako, palagi akong mananatili. Mahal na mahal kita, Aisha, na halos mawala ko na ang sarili ko para mahanap lang kita,“ he muttered. And I feel like I just lost it.

Hinawakan ko ang kamay niya upang pigilan siya tangkang paghakbang palayo. Naluluhang sinalubong ko ang mga mata niyang nababakas ng gulat at pagtataka dahil sa ginawa ko.

“Please, don’t let me go, David.” I shook my head as his lips parted.

And even before he could say something, I pulled him into a tight hug. He stilled against me for a moment, pero nang makaraan ang ilang segundo ay naramdaman ko ang braso niyang unti-unting sumasakop sa katawan ko.

Napangiti ako nang marinig ang pagsinghot niya sa leeg ko. He’s continuously whispering words like I’m sorry, I love you, I miss you and things that I couldn’t able to understand anymore.

Natawa ako nang ilayo ko ng kaunti ang sarili ko mula sa kanya upang bigyan kami ng espasyo para huminga, ngunit hinila lang niya ako pabalik na tila tatakbo ako palayo oras na lumayo ako kahit isang pulgada lang mula sa kanya.

I cupped his face with both of my hands and gave him a feathery kiss on his cheek. “I’m sorry…” His right cheek. “I miss you…” And finally, I gave him a kiss on his lips. “I love you.”

His eyes gleamed like glassy volcanic rock. Bahagya pang nanginginig ang kamay na hinawakan niya ang mga pisngi ko at parang hindi makapaniwala sa mga nangyayari. I bit my lip to  stifle a grin. Sunod-sunod niyang pinatakan ng maririing halik ang labi ko. Muli niya akong hinila palapit sa kanya upang ikulong sa kanyang mga braso, but this time, it’s more tighter. Medyo nagulat ako kaya naitiulak ko siya palayo sa akin.

“W-why? Did I hurt you? I-I’m sorry, baby!” he gasped.

Agad na bumakas ang sakit at takot sa mga mata niya dahilan para makaramdam ako ng mahihinang kurot sa bahagi ng dibdib ko. Napa-iling ako sa aking sarili. What have I done?

“Masyado b-bang mahigpit ang yakap ko? P-pasensya na… I just miss y-you so m-much.”

Tila nagka-trauma siya sa ilang mga beses kong ginawang pananaboy sa kanya. Nag-iwan iyon ng sugat sa kanya na kahit anong gawin ko ay tila paghihinalaan niyang magiging dahilan upang makawala ako sa kanya.

“Shhh…“ I met his concerned gaze after I catched his hand that’s about to hold my face. I entwined our fingers.

Alam kong posibleng maging matagal ang paghilom ng sugat niya na ginawa ko. Ngunit sigurado din ako na sa oras na mawala ito, hinding-hindi na ito makakabalik dahil wala na akong balak pa na umalis sa piling niya. I would even be willing to be tied up on his waist, if it means I get to spend forever with him.

A soft smile curved my mouth.

“Hindi mo na ako puwedeng yakapin ng sobrang higpit dahil nag-aalalala… ako na…” Kinuha ko ang isang kamay niyang nakapulupot sa akin and I slowy guided his hand and put it over my tummy. “Baka maipit si Baby natin.”

His lips parted in shock. Agad ding nanlaki ang mga mata niya at nagpapalit-palit ng tingin sa tiyan at mukha ko.

“B-ba… Baby natin?” His voice is shaking. Napasinghap siya at tila tinitimbang parin sa kanyang isipan kung tama ba ang kanyang narinig o hindi sa aking sinabi. “You’re pregnant? W-with my child? I am going to be a Dad?“ sunod-sunod niyang tanong.

I gave him a warm smile and excitedly nodded at him. “Yes, baby, magkaka-baby na tayo!”

He shook his head, then closed his eyes tightly. He took in a sharp breath. Napakagat siya sa kanyang labi back unti-unting nagmulat ng mga mata. I smiled.

“W-wow…” I saw tears escaped from his eyes. He gave me the kind of smile that sent my pulses racing. He looks so happy. Maingat na hinaplos ng kanyang mga kamay ang malit na umbok sa tiyan ko at mahinang napamura, “I-..I don’t know what to say. I-I just hope that… this wasn’t just a dream.”

My hear swells at his words. I immediately brushed my tears away and tried to just laugh it off. “You’re not dreaming, David. This is real, we’re having a baby.”

Pagkatapos niyang umalis sa ospital noong araw na tuluyang nagpaalam sa amin si Mama ay nalaman kong buntis ako. Sinabi din sa akin ni Thalia na kaya daw niya ako sinabihan na magpatingin sa doctor noon matapos kong mawalan ng malay sa mall ay dahil mayroon na siyang hinala na buntis ako and she wanted me to make sure. Hanggang ngayon ay naalala ko pa kung paano ako naiyak sa saya nang kumpirmahin sa akin mismo ng Ob-gyn na buntis ako. Doon din nabigyan linaw sa akin kung bakit ako madalas nagpapalit-palit ng mood, inaantok at nagki-crave ng kung ng mga pagkain na hindi ko naman normally na kinakain.

“I’m almost 4 months pregnant,“ saad ko at pinunasan ang luha sa pisngi niya. Baka kasi tuluyan na akong mahawa sa kanya at maging emosyonal. Hinawakan niya ang mga kamay kong nasa pisngi niya at mariing hinalikan ang mga iyon.

“Is he a boy? Or a girl?” He asked, still looking at my belly.  Medyo halata na din ang baby bump ko. I guess, he was really amazed by it, huh.

“But that’s not important. As long as Im the father, and you are the mother, I will love our child wholeheartedly.”

Nakagat ko ang loob ng pisngi ko. “I still don’t know. Hindi pa ako nakakabisita sa OB. Ang gusto ko kasi ay kasama kita para sabay nating malaman.”

“You don’t know how much you made me happy right now. I love you, baby. ” Hindi na mawala ang ngiti sa labi niya, ngunit sa kabila nito ay patuloy pa rin ang pag-agos ng mga luha niya. “When I planned to show up here, I was already expecting that you’d push me away and tell me to never show my face again the moment you see me. That’s why I can’t believe that this was really happening right now.”

“I-I’m really sorry about that. Pasensya na sa ilang besee na napagtataasan kita ng boses at pinagtatabuyan kita. Alam ko namang walang may kasalan sa lahat ng masasamang nangyari. Sa took lang ay hindi ko alam kung bakit ang init ng dugo ko sa’yo ng mga panahong iyon. Naghalo-halo ’yung stress, galit at pregnancy hormones ko, at ikaw ang napagbalingan ko. I’m sorry,“ I sincerely apologized.

Umiling lang siya sa akin like he was telling me na ‘It’s okay’. Napapikit ako ng haplusin niya ang mga pisngi ko habang ang isang kamay niya ay marahang pumipisil sa baywang ko.

“I love you, baby,“ he muttered, deeply staring at me.

Marahang minulat ko ang mga mata ko. I chuckled and I saw his adams apple moved. Tumingkayad ako kasabay ng pagpulupotng mga braso sa batok ni Davi upang maabot siya.

“I love you too, Mr. Rafcliffe…” I whispered, leaning in.

We closed our eyes at the same time and we rest our foreheads against against each other. I felt him smile while his lips gently touches mine. As our hearts beats as one.

Kung may kakayahan akong bumalik sa simula kung saan ko siya nakilala. Wala akong babaguhin. Mula sa simula hanggang ngayon, wala akong pinagsisihan simula nang mahalin ko siya. Dahil kung walang Ford David Radcliffe sa mundo, hindi ko malalaman na kaya ko palang magmahal ng ganito.

With him, I realize that just like him, love is not perfect. Love is sacrifice. Love does not only mean loving a person, but to forgive and stay even if the world wants you apart.

CHAPTER 39

Chapter 39: FOREVER   “Oh, my god! I’m so excited for the wedding!” Mommy Celine exclaimed. Her eyes are sparkling with happiness.

Nahawa ako at napangiti din. Inayos ko ang pagkakapatong ng laptop sa unan dahil sa bahagyang pagdulas nito sa aking mga hita.

“Ako din po, Mommy. Medyo nakakapagod lang ang preparation pero worth it naman.”

My forehead slightly knitted as I remember the whole wedding preparation. It was really stressful. Bukod sa masusing pagpili ng mga bagay na gagamitin sa kasal tulad ng bulaklak, wedding cake, gown at simbahan ay kapansin-pansin talaga ang malagkit na sulyap ng wedding planner kay David. She almost literally have no shame at talagang pilit na sumama sa suit fitting ni David. It’s a good thing that David seems to be head over heels in love with me that he doesn’t even spend a second to look at her direction. And to be honest, even if she has an obvious like to David, she totally helped me a lot.

“Kamusta ang paglilihi mo?” she asked and glanced at my tummy. Napahawak din ako sa tiyan ko at mas lumawak ang pagkakangiti. It’s already been five months since this little angel formed inside me.

“It’s better na po, hindi na gaya ng naunang mga buwan. Morning sickness na lang po ang kadalasang pinoproblema ko ngayon.”

Parehas naagaw ang atensyon namin ni Mommy nang may maliit na kamay ang sumubok abutin ang laptop niya. Agad na naging alerto si Mommy at hinawakan ang laptop gamit ang kaliwang kamay habang binuhat naman niya ito gamit ang kabila at inupo sa kanyang hita. A pair of black colored eyes welcomed me innocently. She blinked for a couple of times before tilting her head.

“Wow. You wook sho beautiful. Whatsh your name?” she expressed softly.

“Thank you, I’m Ate Aisha. By the way, you look so pretty too!”

Mommy crouched to kiss the top of her head. “You haven’t met Ate Aisha, right? Come on, angel, introduce yourself.”

Her eyes lit up. “Helo, Ate Ash-ya. My name ish Gigi and I’m 5 yeash owld!”

My heart throb at the sight of her gummy smile. I have this sudden feeling that all I wanted to do is just pinch her soft looking cheeks.

“Hi, Gigi! I like your stickers so much,” saad ko nang mapansing nababalot ng iba’t ibang disney characters na mga sticker ang dalawa niyang braso.

“Oh, thank you. My Kuya Gian bought the-sh for me,” she distractedly muttered before starting to poke her stickers one by one and introduce them to me.

Natawa si Mommy sa ginawa ng bunsong anak ngunit nang makitang naaaliw din ako ay hindi na niya ito sinubukang pigilan.

My attention was snatched when I heard the bathroom door opened. David walked with only a white towel lazily hanging on his hips. Hawak ang mas maliit na tuwalya na ginagamit sa pagtutuyo ng buhok. The droplets on his bare skin sparkle against the morning sun from the open windows. His powerful muscled-body moved with easy grace.

His mouth twisted when he noticed me looking at his torso. And instead walking to the closet, he moved to face me and his fresh from bath bod is fully in my line of sight. My throat instantly went dry. Damn, he’s obviously teasing me.

For seconds, I totally forgot what I was doing and my brain can think nothing but the things I wanna do with this man inside our bedroom. Mabuti na lang at malaking T-shirt ni David ang suot ko because I can honestly say that my nipples are hard right now.

‘Calm down…’ I thought . My hormones is rejoicing too much and it seems to be untamable.

“Why you wook funny, ate Ash-ya?”

I blinked for a couple of times as if I was being hypnotized when I heard that sweet voice. Pilit kong binalik ang mga mata ko sa laptop at sinubukang alalahanin ang pinag-uusapan namin bago pa lumabas si David. 

Bumuka ang mga labi ko ngunit walang kahit na ano’ng salita ang lumabas mula sa akin. Wala na akong maalala kung hindi ang kapansin-pansin na umbok sa gitna ng mga hita ni David. I don’t know if he’s turned on or just that big even if I’ve seen it in a countless of time already.

“Is my son in front of you?” Mommy raised a brow.

Flush crept upon my face. I don’t know if I should answer her question or not. My hands secretly balled into fist when I saw David grinning from the corner of my eyes. He obviously know that I’m talking with his Mom and still, he choose to tease me. Just the nerve of this guy!

“Ganyan ka na ba talaga, anak? Seriously? You’re seducing your fiancé, knowing that your mother is on the other line?” Mommy touched her face like she’s embarrassed with her son.

I cleared my throat and glared at David when he touched the knot on his waist and ‘fake’ fix it. His grin widened. My mouth slacked in disbelief. He’s been enjoying my uncontrollable sex hormones too much!

“Hi, Mom. Hello, little angel. How are you today?” David asked from the end of the bed.

“Hello, Kuya David! I’m fine, thank you! But where are you? I can’t see you on the screen. Are you invisible?” Gigi gasped, pressing her palms on her cheeks.

Napanganga ako nang yumuko si David at sinubukang hawakan ang paa ko sa ilalim ng kumot. Sinubukan kong sipain ang mga kamay niya ngunit tinawanan niya lang ako.

“Stop,” I mouthed at pinandilatan ng mata si David.

“I can’t tolerate this. Goodbye sweetie. Let’s talk again some other time, when David is not around.” Mommy shook her head, subtly raising her voice and putting emphasis on the last five words.

“Okay, Mommy, bye. Sorry ’bout this,” I sincerely apologized, trying not to look at David’s direction as he started massaging my foot.

“Bye, Ate Ash-ya, Kuya David! Love you!” Gigi blew a kiss before the video call ended.

“Oh, my god! David! Seriously?” I hissed. Hinampas ko ang braso ni David nang pabagsak siyang naupo sa aking tabi. Imbes na magbihis ang lalaki ay mas pinili pa niya akong harutin. “Infront of your mother and sister? What are you, a man-child!?”

His grin grew wider. “Well, this man’s child is in your tummy.”

          Napakurap ako nang maramdaman ang marahang tapik ni Mark sa aking balikat. Dahil doon ay natigil ang paninitig ko sa mga Herrera na kasalukuyang lumalabas mula sa isang kilalang restaurant. The corner of my lips lifted when our cousin, Delilah, took a glance on our direction and even try to wave at us. Ngunit agad din namang napawi iyon nang ilingan siya ni Tita Lauren nang mapatingin din siya sa aming deriksyon. Si Doña Luisa naman na nahuhuli sa paglalakad kasabay ang bunsong anak na si Felicity ay sinubukang kaming ngitian ngunit nauwi din iyon sa ngisi.

My mouth spread into a thin-lipped smile. After my mother’s death, the Herrera’s have completely ignored us like we didn’t exist at all. 

I can feel my hands shaking as the big wooden doors opened. Napakat ako sa loob ng aking pisngi nang magsimula ng tumipa ang pianist nang pamilyar na kanta. I suddenly remember the first time I heard that song under the luminous sky with the sweet whisper of the ocean being sang by David. It was Tenerife Sea by Ed Sheeran.

My lips quivered when the organizer gave me us the cue. I tightly grasp on Papa’s arm, making him chuckle at my obvious panic.

“You’re so beautiful, anak. You have no reason to be nervous.” He whispered as we started walking down the isle.

“I just can’t help it, ’Pa. Everything seems to happen so fast. Parang kahapon lang hindi ko pa kilala si David,” I muttered under my breath. Sinubukan kong ngumiti sa kabila ng panginginig ng aking labi nang may madaanang photographer. “Tapos ngayon magpapakasal na kami at magkakaanak na din.”

“Ganyan talaga ang oras kapag masaya ka, anak. Halos hindi mo na namamalayan ang mga nangyayari.” I heard him sigh.

We were walking closer to the altar and now I can clearly see David’s look. He was wearing a three-piece suit from Reiss. It was cut electric blue fabric and pairs beautifully with a crisp white dress shirt and dark brown shoes. I, on the other hand, was wearing a maternity wedding dress from Pronovias, who’s famous for bridal glamour. It was beautiful, with lace flutter sleeves and and flowing silk-chiffon skirt that contrasts magnificently with the intricate lace bodice that has a hint of sparkle.

“I-I know that I wasn’t there in the half of your life. But please know that I also want what’s best for you and if you need anything, remember that me and your Ate Thalia will always be here for you.” He gave me a reassuring smile.

I bit my cheeks from the inside as my gaze went down. “I just wish Mama’s here to witness this too”

When she was still alive, she often tell me how much she wanted to walk me to the isle and personally plan and organize my wedding. She wanted me to experience the things she did not. Because her own mother was against their relationship and Papa has no enough money to spend for a wedding that she has been dreaming of that time.

“I wasn’t sure in a lot of things in my life, but I know that you’re mother is looking down from above and watching you right now. I know that she’s proud of you for being a brave woman that you are. For choosing to forgive and for choosing to be happy despite of everything that had happened,” Papa muttered, putting his palm above mine and caressing it gently. 

Yumakap ako kay Papa nang maramdaman ang pagbabadya ng luha. Papa was never been a perfect husband to my mother and a perfect father figure to us while growing up. But I can feel that he’s trying to be a good one. Nakikita kong sinusubukan niya ngayong bumawi sa mga taong wala siya sa buhay naming magkakapatid.

“Tito, it’s now my turn to take care of your daughter…” Napangiti ako nang marinig ang mababang boses ni David.

I felt Papa nodded his head. “As you should, son. As you should.”

Papa left a kiss on the top of my head before finally meeting me go. Nang tumingala ako sa kanya ay doon ko napansin ang pamumula ng kanyang mga balat. Malakas na suminghap siya at natawa, tila nagpipigil ng luha. Natawa ako at huminga ng malalim upang pigilan ang sariling pagluha bago tuluyang hinarap si David.

We looked at each other and smiled in earnest. Kahit ang mga mata niyang kadalasang blangko ay kasing liwanag ng papasikat na araw sa oras na ito. He took my hand from my father, who squeezes my hand before finally giving me away to David.

Callisto, David’s best man, smiled and nodded at me before walking to his respective seat. It was supposed to be Zaphiro, but he couldn’t make it because he was stranded in the mountains, where his recent medical mission took place.

Warmth filled my chest as the priest began to officiate the ceremony. “Dear friends and family, we are gathered here today to witness and celebrate the union of Ford David Radcliffe and Aisha Mae Dela Torre in marriage. In the times they have been together, their love and understanding of each other has grown and matured, and now they have decided to live their lives together as husband and wife.”

I looked at David and saw him staring at me. His eyes were dreamy, like he’s seeing something so beautiful that he can’t take his eyes off. And that stripped the remaining nervousness away from my system. The end of his lips lifted up when he saw my eyes  welled-up after the exchange of vows.

“Aisha, Baby, I give you this ring as a symbol of my love and faithfulness. As I place it on your finger, I commit my heart and soul to you. I ask you to wear this ring as a reminder of the vows we have spoken today, our wedding day.”

David took my hand and slowly slipped the ring to my respective finger. It was a dot dash diamond eternity ring. The warm glow of our yellow gold band is imparted with exceptional brightness from the continuous row of princess, round and baguette-cut diamonds.

Warmth filled my chest as he squeezes my hand gently. I straightened up and tried to regain my composure. I cradled David’s hand with my trembling ones and raise the ring that will only belong on his finger.

“David, I give you this ring, a symbol of my love, as I give to you, all that I am, and accept from you, all that you are,” I sniffed while trying my best to keep my voice even.

David’s brown colored eyes trace my face. I bit my lower lip to control my sob at the sentiment. If I can summarize my future with one picture, this is it. Our future may be uncertain, but I know, the love in his eyes will stay forever. I will never regret loving this man.

“They have vowed, in our presence, to be loyal and loving towards each other. They have formalized the bond between them with spoken vows and with the giving and receiving of rings. Therefore, it is my pleasure to now pronounce them husband and wife.” Nakangiting sinulyapan kami ni David ng pari. “You may now kiss one another.”

David lifted veil off of my face. He stepped closer and the tips of his shoes grazing mine, our bodies almost touching, without breaking our eye contact. I wasn’t aware that I was already crying until David cupped both of my cheeks to wipe my tears away.

“I can’t wait to spend the rest of my life loving you, Baby…” he whispered under his breath. And I feel my heartbeat hammered louder in my chest.

I leaned lightly into him, tilting my face towards his. “Mahal na mahal din kita, David.”

He crouched down and met me halfway, pressing his lips against mine and gently covering my mouth. I hear the background applause to celebrate our union. I gasped when David’s arms snaked around my waist so, I clutched on his neck for support. I can feel myself blushing as his tongue traced the soft fullness of my lips in front of everyone. And even though the applause already stopped, we didn’t bother to pull away from each other.

▪️🔹▪️  

Ate Sky’s Note: This is the final chapter, my love. See you in the Epilogue! 💙

EPILOGUE

Ate Sky’s Note: This whole chapter will only be in David’s POV. Salamat sa pagbabasa. I really enjoyed this journey with you. 💙

---

EPILOGUE

I don’t really believe in love and such shits. Love is not real. Gawa-gawa lang iyon ng mga tao. And people who still believe in love at this age are just plain stupid. It’s just good looks and great sex that makes people stay. Kapag may itsura at magaling ka, they’ll stay. At kapag hindi, they will just leave you like a peice of trash. Love is only for crazy!

But then, life is crazy.

I just shook my head and turned away from Zeph who’s making out with a random girl. We just bumped in to her group while we are heading in our private room pero sumama na ito sa amin at hindi na nilubayan si Zeph. I just took another beer out of the ice bucket and opened it

“I thought things between you and Thalia aren’t serious, Ford, so what’s up with the sulking? Come on, we came here to have fun, not to drink and remember your ex!” Arkanghel scolded like he was talking to a child and snatched the beer I was holding. “Hindi pa tayo nagtatagal dito pero nakakatatlong bote ka na.”

“There’s a lot of fish in the sea. Don’t settle yourself for one. Sayang gandang lalaki mo, bro!” pang-aasar ni Adriel.

This kid… is really full of himself. I don’t even know why he’s here with us. He’s just barely 18, as far as I can remember.

I winced when I saw his hand crawl inside the waitress’ mini-skirt, who he just suddenly pulled on his thighs after serving our drinks. Wala namang reklamo ang babae at malanding tumawa lang dahil abala ito sa pagbibigay ng halik sa leeg ni Adriel.

Bumaling ako sa deriksyon ni Callisto na abala sa pagtitipa ng mensahe sa kanyang cellphone. Wala pa ding bawas ang alak sa tapat at mukha ding wala siyang balak na bawasan ito. He’s probably informing his girl that he’s not drinking and just accompanying us. Yep, my guy here is whipped.

“Don’t call me Ford,” tanging tugon ko sa kanila. Dahilan para sabay-sabay silang napa-iling at tila bigo sa’kin.

Napangisi ako at kumuha muli ng panibagong bote ng alak. They all thought that I am In love with Thalia even if I don’t really know what love feels like. Things between her and I are complicated. Our relationship is not traditional, or even ideal like any other people would thought it would be.

It’s undeniable that she’s beautiful. Plus, I can feel that she’s genuinely kind and caring. So, it’s hard not to care for her too. It’s just that the ethics of our situation lead us to lie and tell people that we are in this romantic relationship.

I’m really grateful because she really helped me a lot. It was the darkest time of my life and she’s the only one I was able to find. She helped me cope up with my depression and as times goes by, I realized that I actually don’t mind being with her all the time and do things for her. Our relationship wasn’t that bad, especially that my twin sister really love her and the guys also adores her. It was fun, until it lasts.

She needed to go back to France for her grandfather’s funeral. Hindi rin nagtagal ay nakahanap siya ng malaking opportunity para sa napili niyang career. She called me the night that she was supposed to travel back here and said that she was having second thoughts about coming home.

From the very start since I met her, she did nothing but help me. She did her best to understand and make me happy in every possible way that she can. And I wasn’t going to stop her from reaching her dreams. It was time for me to let her go. That night, we decided to just call it off. She cried over the phone and I feel bad knowing that I can’t do anything about it.

I took a small sip from the bottle of alcohol in my hand. I admit, I’m kinda missing her presence. I got used to seeing her smile and teases even though I do nothing but frown at her every damn time.

Honestly, I am not really drinking because I am hurt when she left, I am drinking because I am hoping and desperate to feel something again.

Natigil ako sa pag-inom nang may isa pang waitress ang pumasok na waitress sa loob ng aming private room. The girl’s hazel orbs slightly widened as she scan the whole room. Mukhang nailang siya sa puwesto nina Zeph at Adriel kaya deristo lang ang tingin niya sa lamesa habang ibinababa ang bagong order na whiskey ni Arkanghel.

I wet my lower lip using my tongue, deeply staring at her. Her hair was fixed into a messy bun. She has this brown innocent eyes that really caught my attention. It looks familiar and new at the same time. She was only wearing a fitted black shirt, short-shorts at maliit na apron na isang pulgada lang ang haba sa shorts niya. Bakas ang magandang hubog ng kanyang katawan at kitang-kita ang mabibilog na mga binti niya sa suot.

Flush crept upon her white and soft looking cheeks when Arkanghel whistled. Natataranta siyang umayos ng tayo mula sa pagkakayuko at dalawang beses na humakbang paatras. She looks like she was about to say something as her brows furrowed, but decided to keep it for herself.

Arkanghel chuckled at her reaction. I gave him a hostile glare, but his attention was not on me. He likes it when girls are showing their submissive side to him. I was satisfied when Callisto smacked his head to stop him.

Tinanong kami ng babae kung may kailangan pa kami habang nakayuko at nang walang magsalita sa amin ay tumalikod na siya. Sunod-sunod akong napalunok nang makita ang matambok niyang pang-upo at ang mabagal na paggalaw ng kanyang balakang. Damn, even I want to smack myself for that.

“She’s hot!” Agad na nag-init ang dugo ko nang marinig ang boses ni Zeph. Pakiramdam ko ay gusto ko siyang hilahin at sapakin bigla.

“I know, right? Look at those cakes!” Arkanghel added maliciously.

“Ulol! Kasuhan kayo niyan ng child abuse, eh. She looks young. Baka nga pumasa na kayo bilang mga Tito niyan!” tumawa si Adriel dahilan para singhalan siya ng dalawa.

Adriel was right. She looks young, but I refuse to agree that we would pass to look like her uncle. Parang hindi ko kayang isipin. Adriel was just overreacting, or hopefully, joking. We are in our third year in college while she looks like in her junior high. Maybe, in her grade 9 or 10.

That was not the last time we saw her, of course. Simula nang gabing iyon ay madalas na kaming tumatambay doon. Hindi ako ’yong tipo ng tao na mahilig sa lugar na maiingay at maraming tao, hindi din ako mahilig uminom ng alak kaya naiintindihan ko kung bakit naninibago ang mga kaibigan ko sa akin. Sapagkat ako na mismo ang nagyaya sa kanila sa Neobar pagkatapos ng klase. And that fueled their thoughts that I am grieving and still wasn’t over Thalia.

Aisha. That’s her name. Nalaman ko ’yon nang marinig kong tawagin siya ng mga kasamahan niya sa trabaho. The headache and hang over was worth it every morning because I got to see her every night. I don’t know why but every time I look at her face, I feel calm. Nakakaramdam ako ng kaginhawahan at saya tuwing nakikita ko siya.

I just didn’t like it when Arkanghel and Zeph would try to hit on her. It makes me want to punch their faces right there and then. Mabuti na lang at nandoon din si Adriel at Callisto para laging sitahin at barahin ang dalawa kaya naliliban ang atensyon nila.

After our college graduation, I started getting busy kaya hindi na ako madalas makapunta sa Neobar tulad ng dati. My friends also got busy with their lives and establish their careers. My Mom and Dad got married to their new partners, and Aksana didn’t take that too well even though it’s long over due. I also took over one of my father’s company and made my own company at the same time. It was hard to be alone, to build a company independently, but I made it. I don’t bother having a relationship because for me, it’s just a waste of time and headache. I don’t need to worry about my sex life because girls are everywhere. They flock around me every time like birds in heat.

I was surprised when all the guys went to visit me in my office. Callisto break the news that his girlfriend suddenly broke up with him and went to abroad to reach her dreams. Nagyaya ito na mag-bar at mag-inom kami, to welcome Adriel’s return in the Philippines and to mourn for his broken heart. Adriel made a joke about it, that we have the same fate and no one laughed, well except for the dumb ass Arkanghel.

And then I saw Aisha again, she changed a lot. Lalong nadipina at nahubog ang magandang katawan niya sa paglipas ng panahon. But her sweet smile and the innocence in her eyes never changed, and that’s what I like more about her.

Ang akala ko sa paglipas ng panahon ay mawawala na kakaibang pakiramdam sa loob ko tuwing nakikita ko siya, ngunit tila parang naging triple pa ito ngayon. I had been with a couple of women in the past years but no one can make feel like Aisha can. Damn, she’s not even trying!

When I am stressed at work, with just a glimpse of her face, the heavy feeling inside me will instantly vanish from my system. Kapag nagagalit ako, I will always recall her smile in my mind and how her voice sounds like, and after that, everything will start being better again. She’s my stress reliever. She’s the light in my darkness. She’s the soft spot in my hard life.

Everything about her screams nothing but ethereal. Lahat sa kanya ay maganda. Kahit na magulo ang buhok niya, kahit nagmamadali siya at halos maligo na sa pawis, maganda siya. There was a time that I thought she wasn’t even real. She’s too beautiful, too perfect for this world.

I wasn’t aware how crazy I was for her. That I’m unconsciously falling for her. I just woke up one day, realizing that I can’t function without having a glance of her. She’s like my daily dose of serotonin. I just love every thing about her.

How she is when nervous…

“W-would you like anything else, Sir?” Her breathing hitched as her eyes met mine.

I licked the side and my lips while staring darkly at her. I was very stressed at work and went here to have a drink. And now, I think that I already drank too much because it’s alcohol that’s talking. My vision was already starting to blur.

“You.”

“Sir?” she tilted her head, clearly dumbfounded.

“You. I want you,” I mumbled, voice grazing down my throat.

The end of my lips lifted. I don’t know if she noticed but she’s blinking rapidly, clearly nervous of something… or someone- Me.

How strong she is…

Napaluhod ako sa matinding sakit na kumalat na nagmumula sa aking pagkalalaki. I hold onto my junk to protect it, if she ever try ko kick my nuts off again.

“You know what? I don’t care if you’re a VIP customer or if I’ll get fired after this. Alam ko sa sarili kong ginawa ko ang nararapat. I know myself worth, and I know how to take care of myself. And next time, please, show some respect, not only to me but to all women. Masuwerte ka at wala akong sapat na oras dahil kung mayroon man ay hindi ako mangingiming kasuhan ka ng sexual harassment!she exclaimed with her nostrils flaring.

She gave me a victorious smile when saw how badly hurt I am before finally leaving the room. Napangiti ako sa kabila ng sakit at sinubukang umayos ng tayo kahit medyo nahihilo. Damn, I think I need some ice to take care of my balls. It fucking stings. But hey, for a girl as petite as she is, that’s a strong kick. I gotta give her that.

Muli kong kinuha ang basong may lamang alak at inubos ang laman nito. Napangiwi ako matapos tuluyang makaupo ng maayos. Christ, she just proved me that she’s not a girl but already a woman. She wasn’t just sweet and gentle, but also a fucking fighter. I am proud of my woman.

How brave she can be…

She automatically raised a brow as I offered her my card. She crossed her arms under her chest and said, “Inintay mo talaga ako dito para ibigay sa akin ’yan? Well, let me tell you this…” Sarcasm was already painted on her lips as it lifted. “I don’t need that piece of junk.”

I tried to block her way when she was about to walk pass me. Her eyes narrowed, obviously pissed off at me.

“Talaga bang hindi mo ako titigilan?” her jaw clenched.

Nang matauhan ako sa mga pinagsasabi ko kanina sa loob ng private room ay nakaramdam ako ng pagkakunsensya. I want to apologized for what I did and say to her. But while waiting for her shift to be over, I have this thoughts to just stand for it. So, when I saw her coming from the backdoor, I immediately panicked and now, I suddenly decided to embrace my asshole act. I want her to notice me. And if this is the only way, then so be it.

How cute she can be…

“Do you even plan to move there?” She jumps back a little as soon as I speak.

I had noticed her since she entered my office. Gusto ko lang na siya ang unang bumasag ng katahimikan ngunit mukhang wala siyang balak na kumibo mula sa kinatatayuan.

“How did yo-”

“I smell your scent all over my office.” I slowly opened my eyes, and a brown wondering orbs welcome me.

Her forehead creased in confusion. A warm feeling spread across my chest. I needed all my control to help myself from chuckling as she secretly sniffed herself. Damn, woman, stop being fucking cute!

And how adorable she is…

“First time mo ba?”

Patagong ngumiti ako ng makita ko ang panlalaki ng mga mata ni Aisha sa tanong ni Tatyana. Her face was starting to turn red.

“Do I really need to answer that?” Her face was starting to turn into crimson red because of embarrassment. The panic was evident in her eyes. She obviously didn’t know if she’ll answer the question or not.

Taty brow’s raised that made her gulped before answering, “Yes.”

I think my heart just skipped a beat.

Honestly, I wasn’t really sure why was I so drawn to her. I don’t know why I am so crazy about her.

“Stop making me mad and jealous, because you don’t want to know what this beast inside my pants can do to you!” I rasped as desire and lust took over my senses.

“Oohh. I- I wanna know, Baby.”

Her lips parted with pleasure… pushing me to claim what have been fucking mine since the beginning.

I was never the jealous type. But she can easily bring out the possessive version of me. I was never even aware that I have that in me.

I walked down and trailed the dark alley. Nakapamulsang huminto ako nang makita ang taong sadya ko. Hinugot niya mula sa labi ang kanyang sigarilyo at ngumisi nang makilala ako.

Tanging liwanag nang pundidong street light nag nagbibigay sa amin ng liwanag upang makita ang isa’t isa. Umalis siya mula sa pagkakasandal sa pader.

“Well… Well… Well…” he started. “What do we have here? What do you need from me, Radcliffe?”

“I need you to stay away from Aisha. Stop playing with her. You know she doesn’t deserve it,” I muttered, trying my best to sound calm. Even though I want to do nothing but punch him in the face.

“Sino ka ba sa tingin mo?” he clicked his tongue. “I don’t even think you know if I’m playing her or not.”

“Darius, we did not work together before for nothing. I know you enough to know you play dirty.” I tilted my head, eyes are throwing dagger at him. My hands balled into fist. I’m itching to throw it against him. “I’m warning you now. Remove Aisha from your plan or your identity will be out.”

“You’re that serious, huh.” The end of his lips curved up as he nod. “For sure…” he whispered before leaning back against the wall again. Binalik niya ang sigarilyo sa pagitan ng mga labi, hudyat na tinatapos na niya ang usapan.

In the way how she make’s me feel weak…

“I’m afraid you’ll run away from me because of this, Aisha. Please know that I am not asking anything from you… Just stay with me.” I can hardly breath.

Aaminin ko, sa unang pagkakataon sa buhay ko simula nang maghiwalay ang mga magulang ko, nakaramdam ako ng takot at panghihina. Natatakot ako na baka iwanan niya ako. That she might get scared because of my confession. But it’s already too late to regret it. My feelings for her is just too much to ignore.

“You don’t have to be afraid, because I would gladly stay here with you.” My lips quivered when she cupped my face and rest her forehead against mine. I can almost hear how loud my heart hammered against my chest. “I feel the same way, David. Pakiramdam ko ay hindi ko na ulit kayang malayo sa ’yo. I’m drawn to you.”

Or how she was able to make me a man who feels… love.

“I love you too, David,” she confessed.

I stilled for a moment as those words slipped out from her red and sweet lips. She finally said it!

Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko habang sinasalubong ng titig ang mga mata niya. I may sound corny, but I can fucking see my future in her eyes. I may not also be deserving for her, but she’s mine. She’s fucking mine. And I will not let anyone take her away from me.

Ang akala ko noon naranasan ko na kung anong pinakamasakit na pangyayari sa buhay ko, pero nagkamali ako. Because seeing the woman I love crying because of me hurts like hell.

“Kaya pala…”

She nodded her head while glancing back and forth to me and Lia. I feel a sting of pain inside my chest when I tried meeting her glistening eyes. A line etched between my brows.

“Now I understand. Magkapatid tayo,”

At first, I don’t really get what she was talking about. I even tried to glance at Thalia for some clue, but she looks confused as well. But as soon as those words came out, it hits me hard like a fucking lightning. Oh, no. She got everything so wrong.

The betrayed expression on her face felt lile choking me. I didn’t know how would I start explaining things to her. I didn’t even have any idea that they are related with each other at the first place.

She tried pushing me away, but I can’t be away from her. My life without her would be like rooting in hell. I can wait for years until she’s finally ready to listen to me because I know that she’s just blinded by her anger. She thought that I just loved her because I can see pieces of Thalia in her, but she got it all wrong. There’s nothing to compare. Wala akong makitang pareho sa kanilang dawa. Maliban na lang siguro sa katotohanang pareho silang mayroong mabuting puso. I love Aisha because that’s what I truly feel for her. I just hope that she would realize that soon.

“Please, don’t leave me, Baby. I love you too much, Aisha. I can’t just watch you leave me. Just thinking about it kills me. I c-can’t, Aisha, please…”

Para akong unti-unting pinapatay sa mga araw na hindi ko siya kasama. I gulped the lump on my yhroa. I know she’s just mad at me. I can feel that she still love me.

“Then don’t watch…”

Those words were like bullets being shot straight on my chest. Ramadam ko ang panghihina ng buong katawan ko. Gusto ko sana siyang habulin at pigilan sa pag-alis ngunit tuluyan nang nanlabo ang aking mga paningin.

Kahit ipagtatabuyan pa niya ako, I will always choose to stay by her side. Kahit na gaano pa kahirap, kahit ayaw na niyang maniwala, at kahit gaano pa kasakit- mananatili ako sa tabi niya.

“Leave me alone!” she hissed. I held back my tears when I tried meeting her expressionless eyes.

“I can’t,” I continuously shok my head. My breath bottles up in my chest. “Kailangan mo ako ngayon.”

“I don’t need you. I don’t even know why you are here! Umalis ka na,” her voice raised. And my lips parted in shock. Ang akala ko ay hanggang doon na lang… ngunit nagkamali ako.

I chewed my lips while listening to a lot of painful words coming out from her. I can almost feel my heart bleeding. Malalim akong humugot ng hininga upang kalmahin ang sarili.

Baby, I know you’re still there. I know you didn’t mean everything you’ve said. You’re mad and grieving, and I fully understand that. But please, huwag mo naman akong masyadong saktan.

At sa unang pagkakataon sa buhay ko, nagawa kong magalit sa kakambal ko. Buong buhay ko, palagi ko siyang iniintindi because I’m her older brother and she’s my princess. But this time, I just can’t let her pass. What she said to Aisha was down-right out of the line.

“What the fuck did you just said!?” Dumagundong ang boses ko sa loob ng opisina ni Dad at masamang binalingan ng tingin si Aksana.

“David, I’m sorry, okay?! Ang akala ko kasi… I just want to make things right, okay!?” she shouted back at me, while Dad was just watching the two of us raising our voice to each other.

I can’t believe that she was the reason why Aisha started having doubts with my feelings for her. It’s so hard for me to be mad at my sister, but she’s wrong and she need to learn from it.

“You are out of this! Fuck! You want to make things right? Well, congrats ’cause you just totally ruined my fucking life!” Ramdan ko ang pagkabanat ng litid sa leeg ko. I was breathing had as I curse.

“I’m really sorry, David. Pero kung alam ko lang na totoong mahal mo siya, hindi ko na sana siya kinompronta tungkol doon.”

“Hindi mo na dapat sinabi iyon in the first place! You know nothing about me and Aisha! You don’t have any idea how much I fucking love her.” I can hear my voice shaking.

“I know I was wrong.” She nodded her head. “Because all this time, I thought that you were just waiting for Thalia to come back. I was just trying to gain back what we’ve lost, but you didn’t even try to communicate with me.” Nakita ko ang pagdaan ng takot sa blangko niyang mga mata.

I will always choose to understand her. I will always choose to be with her. I will always choose to love her. Above all things, I will always choose her.

“Please, don’t let me go, David.”

She pulled me into a tight hug. I body froze as soon as our body bumped with each other. My brain is still processing what’s happening right now. My hands were even shaking when I hug her back. I can’t help but to be afraid that she will just disappear and soon realized that I was just hallucinating. But as soon as I felt her warmth against mine, I fucking knew she was real!

Dahil sulit lahat ng sakit. Kahit ulit-ulitin pa ang nangyari, wala akong babaguhin. All the pain and sacrifices was worth it.

“Hindi mo na ako puwedeng yakapin ng sobrang higpit dahil nag-aalalala… ako na…” Confusion was evident on my face as she held my hand and guided in over her belly. “Baka maipit si Baby natin.”

Napamura na lang ako sa sobrang saya. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong unang gawin o sabihin. I am so overwhelmed. I expected the worst in this day, but it turns out to be the greatest day of my life. Hanggang ngayon ay hndi pa din ako makapaniwala na maayos na ulit ang relasyon namin ni Aisha and now, I am going to be a fucking Dad!

After that day, I bought her an engagement ring. Our family are happy for the both of us when we told them about the news. Nang makita ni Mommy si Aisha ay natuwa agad siya at sinabing masyado daw malaki ang tiyan ni Aisha para sa tatlong buwan na sanggol. Magkasama kaming pumunta sa OB ni Aisha after a week para sa kanyang check-up. Nakahinga naman kami ng maluwag nang sabihin ng Doctor na malusog ang anak namin. And that’s when we decided to keep the baby’s gender a secret and just surprise ourselves when he or she come out.

Napagdesisyunan din namin ni Aisha na magpakasal na muna hanggat hindi pa gaanong malaki ang tiyan niya. Sumang-ayon din naman ang pamilya naming dalawa sa plano at tinulungan kami sa preparation para maganap ito. I can’t wait to marry her. To make her mine, legally.

Nagka-ayos na din kaming dalawa ni Aksana matapos niyang humingi ng tawad kay Aisha at aminin ang kanyang pagkakamali dito, and Aisha instantly forgiven her.

It was hard to adjust for both Aisha and me on the first few weeks of living under the same roof. It was confusing sometimes because one minute she’s very sweet and clingy to me, and after one snap, she go rabid mad against me. Ang sabi ni Mommy ay normal lang ito, dahil bukod sa strawberry, ako daw ang pinaglilihihan nito. Napapangiti na lang ako pagkasing ko sa umaga tuwing sa guest room ako natutulog dahil may mga gabi na ayaw niya akong katabi, pero kinabukasan naman ay natatagpuan ko siyang nakatabi at nakapulupot na sa akin.

Umalis ako mula sa pagkakasandal sa hamba ng pintuan at marahang lumapit kay Aisha. I smiled after she jumps a little in surprise when I hug her from behind.

“David,” she moaned when I started putting butterfly kisses on her nape. She smells really fucking good!

“Tulog na sila?” I asked as my hands travel all over her body, gently squeezing every part of her. Every part of her is really made for love.

Hinawakan niya ang kamay ko at umikot upang harapin ako. She put her hands around my nape and tauntingly lifted the end of her lips.

“Yes. Just like what you said,” she whispered under her breath. She then suggestively bit her lower lip, which made me groan.

I can feel my shaft reacting as she pressed her breast against my chest. She almost shrieked when I cupped her bottom. Mahina niya akong pinalo sa dibdib at pinandilatan ng mga mata.

“Baka magising,” she mouthed while pointing at the cribs.

Nabaling naman ang tingin ko sa dalawang cribs na magkaibang kulay- pink at blue. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang kambal naming sina Dashiel at Delyza Radcliffe. I’m a sharp shooter. Una pa lang, kambal na agad.

Simula nang malaman kong pinagbubuntis sila ni Aisha, it feels like living in the life of my dreams. It’s like every damn bad thing that had happened is a blur. Well, except when I send Aisha to the delivery room and watch her suffer from the pain of giving birth. That scene was still clear to my memory and I don’t want to ever forget that. I can still remember how I almost passed out when I was cutting the twins’ umbilical cord in fear of hurting them.

“Let’s go,” I waggled my brows. Kinalas ko ang kamay ni Aisha sa akin at maingat kaming lumabas upang hindi makagawa ng ingay.

Simula nang manganak si Aisha ay hindi na kami nagkaroon ng oras na kami lang dalawa. Lahat kasi ng atensyon namin ay nasa kambal na. Gusto din kasi namin ni Aisha na maging haands-on sa mga anak namin.

Pagkapasok pa lang namin sa kuwarto ay mabilis kong pinindot ang lock ng pinto at isinandal siya sa pader. I locked her hands abover her head and I ducked to kiss her lips fully.

My other hand cupped one of her breast and gently massage it. Our tongue was moving in unison. Hindi marahas ngunit hindi din mabagal. I pressed my arousal against her tummy.

I let go of her lips when we are both out of breath. My breathing was ragged. I looked at her eyes and saw a mix of love and lust mirrors it.

Bumaba ang ulo ko sa pagitan ng leeg niya at doon siya pinatakan ng mga halik. Binitawan ko ang mga kamay niya at gumapang pababa sa pang-upo niya. Her hands rested on my shoulder as I both suck and bit her skin. A moan escaped from her when I nibble the upper part of her cleavage. My right hand trailed up and started making cricles on her peak.

I leaned backward and we were panting hard as we stared at each other’s eyes. I looked at her as if I was photographing her with my eyes.

“I love you….” There was an obvious longing in her eyes.

I know that I am not pefect. But every time I look into her eyes, I always see the best version of myself. It is like she is looking at me at my best even if I am at my worst.

“I love you more…”.

I took a step backward to take off my shirt. Pabagsak akong umupo sa dulo ng kama habang nakatingin sa kanya. She was also looking at me with lust and confusion plastered on her beautiful face.

“Strip,” hinihingal na utos ko.

I saw her eyes raked boldly over my bare waist up to my face. Flush crept upon her soft cheeks.

She made me realized that love is real. Love is everywhere when she’s with me. Love is her. I love all of her. All of her strengths. And especially, her weaknesses. I’m never been this unafraid of being imperfect because I know she also love and accept all of me.

“But, baby, I’m not a stripper…” She pouted with a familliar glint in her eyes.

I gulped when she starts taking off her top and revealed her round and perky breasts. Damn, pregnancy really made them firmer than the last time.

“You’re my stripper,” I voiced out of my throaty voice.

THE END

ACKNOWLEDGEMENTS

First of all, maraming salamat sa mga readers na nakaabot dito! Thank you so much for reading NAS at sa matiyagang sa pag-hihintay ng updates ko. Finally, we’re here!

To be completely honest, hindi ko inaasahan na makakatapos ako ng isang kuwento. Sinimulan ko ito as a hobby na akala ko lilipas din. But you guys started reading my story. Noong una akala ko hindi ako makakaabot ng kahit 100 reads manlang, pero as time goes by, nagugulat na lang ako na unti-unti kayong dumadami. So, thank you, especially for giving me strength, courage and a reason to take this story seriously.

I’m aware that my writing, especially the first couple of chapters, is a poop. But don’t worry, I’m working on it. Remember that you are free to correct me, and I accept an honest criticism (with respect.) I am striving on being better in writing every day.

I also hope na magkaroon din tayo ng mga interaction. I want to talk to you all. I know that I’m not always active here on wattpad, but it would be nice to communicate with you. Kaya please, huwag kayong mahiyang mag-message sa akin or mag-comment dito because I’ll be really grateful to read it.

So, yeah, sana ay suportahan niyo din ang paparating na MPS2. Still, I don’t know kung kailan ko siya ilalabas. I’m just going to surprise you all haha. And again, maraming salamat! Keep safe and Godbless! ❤