Off the Chains (Love-Struck Series 2)
elyjindria · 59 chapters · 124,689 words
Off the Chains (Love-Struck Series 2)
Russ Zairan Prodigalidad learned to be independent at a young age, after his parents found out that he was gay. His parents never treated him with kindness after finding out about his sexuality, and yet, he still longed for his parents’ love and approval to the point that he stopped having relationships.
But Russ’ plan took a turn when he met Rhiatt’s friend, Leander Castiel Sorrento. At first, Russ was drawn to Leander’s friendly and gentle personality… until he discovered Leander’s true colors when Rhiatt wasn’t around.
A/N: Hi! Installments on Love-Struck Series can be read stand-alone, but I suggest you read Beat Around the Bush first before reading this one.
Hihi! Here comes Russ and Leander’s story. I know before ko i-reveal na sila ang bida dito sa series 2, hindi niyo ine-expect na sila ang partner. Wahahhaha. If you want to be updated once this story starts, kindly add this on your library or reading list .
Btw, may mga spoiler ako ng art works nina Russ at Leander, if you want to see, join lang kayo sa broadcast channel natin sa ig!!! Wehehehe. (ig username: elyjindria)
Chapter One
A/N: The male lead is rich, like OA sa rich. Baka hindi niyo lang bet yung ganon, pwede pa kayo mag back out hahaha. By the way, this story is lighter than BATB. Light lang ito. Enjoy reading!
Leander Castiel Sorrento
“What are you up to these days, Lucas?” my father, Leandro Sorrento, asked.
Lucas smiled. “Same same, dad. I’m still trying my best to prove myself.”
I fought the urge to laugh… Alam naming lahat dito na puro babae ang inaatupag niya.
I just stayed silent… as usual.
I continued eating, minding my own business. Our father rarely asks things about me.
He only cared about Lucas, the middle child… and Lorwin, the youngest and the only girl.
I am the eldest son of Leandro and Cassandra Sorrento. Our family owns Vonte Soreir Airlines, or VS Airlines. It was established by my great great grandfather on my father’s side, and now it is being managed by my father, the eldest son of my grandfather.
It was always handed down to the eldest child. Mapababae man o lalaki, kung sino ang panganay, siya ang magmamana. Pero dadalhin pa rin ang apelyidong Sorrento. I prepared myself for the past years. I learned everything that I had to learn about airlines and airplanes. I took college programs abroad to be a pilot. I also studied business. I was that committed.
Our mother, Cassandra Clark Sorrento, is a pure black American who owns a huge fashion line that will surely be inherited by Lorwin. We inherited our dark skin from our mother. Si Lucas lang ang kakulay ni Dad.
Dad looked at me. “Leander…”
I looked at him and smiled. “Yes, dad?” I asked. I put the fork and knife down.
“What are you up to these days?” he asked.
It was unusual for him to even talk to me during family gatherings like this.
It started when I told them about my sexuality… that I’m gay.
Doon sila nagsimulang manlamig sa akin.
“I’m doing good. I’m still working as a pilot in our airlines,” I said… still, with a smile on my face.
He nodded. He didn’t say much.
Lucas grinned. “Kuya… Baka may boyfriend ka?” he asked in a mocking tone.
I smiled… like I always do. “No. I don’t have a boyfriend yet.”
I saw how Dad’s face grimaced. “Stop talking about that while we’re eating,” he said in a stern voice.
As if it was too disgusting for him to talk about at the dining table.
I clenched my jaw, but I still forced a smile. Ah, damn. I should have told them that after inheriting the airlines so Lucas, that fucker, won’t look down on me.
Yeah, I’m stupid.
“Hello, Dad, Mom, Kuya Lucas! And…”
Nilingon ko si Lorwin… or Win kung tawagin sa bahay. The youngest child… A grown-ass woman but a fucking spoiled brat.
“Kuya Leander… It’s a surprise seeing you here!” she said and gave me a kiss on the cheek.
I nodded. “Yeah…”
“Come here, my princess!” Mom said.
Win went to Mom and kissed her cheek.
Bumaba ang tingin ko sa mga paper bag na hawak ni Win. I shook my head. She took advantage of the fact that she’s the youngest and the only daughter… Mom and Dad favored her so much.
That’s why she’s like that… Out of touch, spoiled… I bet she doesn’t even know how to wash the dishes.
I experienced all sorts of hardships to prove myself… and here are my siblings, indulging themselves in luxuries.
I don’t even brag about the fact that I’m from a family with hundreds of billions net worth… because I don’t think I should brag about that because I wasn’t the one who worked hard for that… If I’ll brag about something, I want it to be from my own hard work and effort.
That’s why I’m working hard before I manage the airlines.
I always smile. I always excel in everything I do. I always do things with enthusiasm.
Fuck, it’s really draining my energy though.
Sometimes I just wanted to not attend this shit of a family gathering. Wala lang talaga akong choice.
I looked at Lucas. He was grinning at me, as if it satisfies him every time he pisses me off. I just smiled at him.
Ah, fuck. Just you wait, asshole. I’ll fucking beat you up.
I always have to work on my temper. I always have to smile and be the perfect son.
I’m not a saint though. Sometimes I just wanted to beat people up so that they won’t annoy me anymore. Ilang tao na ang pinatay ko sa isip ko.
I’m just so easily annoyed. I find everyone annoying… I’m just good at not letting it show.
Pumikit ako at pasimpleng pinatunog ang buto sa leeg ko… Fuck. When can I finally unleash this beast inside me?
I’m already 29. I’m nearing 30. I’m sure the inheritor will be announced soon.
At 30, the eldest child in the family earns a position in VS Airlines. Doon siya magsisimula. Minsan sa mababang posisyon, minsan general manager kaagad… It depends on the knowledge and capability of the eldest child.
“Everyone…”
We all looked at Dad when he spoke.
“Lucas Caleb will inherit the airlines.”
It was just six words… but it fucking shattered my whole damn system.
“Really, Dad?!” Lucas stood up and went to Dad. “I won’t disappoint you, Dad. I will show you that I’m capable.”
Malakas kong inilapag ang tinidor at kutsilyo sa mesa. They all looked at me.
I forced a smile. “Is this a joke, Dad?”
Dad looked at me with a serious expression. “Yes, I’m serious, Leander. You’re not eligible to inherit the airlines… You know what I’m talking about, Leander Castiel.”
I poked my cheek with my tongue. Fuck. Are they fucking kidding me?
Lumapit sa akin si Lucas. He tapped my shoulder and gave me a mocking smile. “Kuya… You just have to accept it. Hindi porke ikaw ang panganay, ikaw na ang nararapat sa posisyon… You’re gay, right? How will you even have a real child? Dad needs someone normal… a normal man who will lead.”
Dad nodded. “Lucas is right. That’s the very reason why you won’t inherit VSA, Leander… I don’t need an imperfect leader.”
“Imperfect? Me?” I asked in disbelief. I’m still trying my best to fucking smile. “I have multiple degrees at a young age. I even have a degree in business… I’m an overachiever, dad. Lucas doesn’t even know how to fly an airplane…”
“Just accept it, Leander… You will be inheriting our islands and mansions all over the country. That’s more than enough. You should be grateful… You will still inherit more than Lorwin,” Dad explained…
Lucas tapped my shoulder again. “Kuya, don’t be so disappointed. I really have that something in me. I’m just 27 and yet, Dad already announced that I will be inheriting VSA… It just means that I’m more than capable.”
I smiled at him. “What something are you talking about? Ah… The fact that you’re always fucking around, gambling and spending your money on different women everyday? Ah… So fucking capable.”
Natigilan siya. I never fight back. I was always quiet… I was always smiling.
To hell with it.
“Hey, just shut your gay ass up. Just be thankful that you will still get something. Whatever I do, you’re gay ass is still more embarrassing and shameful—”
I stood up and gripped his collar. I punched him so hard on the face and kicked his stomach. He groaned, but it didn’t stop me. I gripped his collar again and brought him down on the floor.
“Leander Castiel!” Mom shouted.
Agad niyang inalalayan si Lucas patayo. Dad stood up. Lumapit siya sa akin saka malakas akong sinampal.
“What the hell are you doing?!” he asked. His voice thundered around our mansion.
Win shook her head. “My goodness. Y’all are crazy!” she just left with all her shopping bags.
I looked at him coldly. “Be for fucking real, old man. You will really let this fucker inherit VSA? Are you out of your goddamn mind?”
Mom gasped. “What happened to you, Leander?!”
Dad’s face reddened in anger. Fuck. I wanna punch his damn face too.
Lucas stood up. Dumudugo ang labi niya. He was glaring at me.
“Sabi na nga ba at ganyan ka talaga, kuya! You’re not normal at all!” he shouted.
I stared at him coldly. He gulped hard and was taken aback.
“I’m so done with this shit,” I muttered.
It felt like my mask finally fell off my face. Damn these people.
I looked at Dad. I loosened my neat necktie. “I hope you’ll regret this. Tingnan ko na lang kung hanggang saan ang kaya ng tanga mong anak.”
“Leander!” he shouted. “You’re out of your mind!”
“Why? You fucking knew it, Dad… Even Lorwin is better than this asshole,” I said and pointed at Lucas. “I just fucking wish this will be your downfall.”
“Leander… Why are you being like this?! This is not you!” Mom asked.
They would fucking collapse if they could just read my mind.
I coldly stared at them. “Ah, fuck this family,” I muttered.
I grabbed my suit before I left. Naiinis na inalis ko ang necktie ko. I unbuttoned the first three buttons of my white button down shirt.
I wasted all those years trying to please them… Fuck them. Just because I’m gay?!
Fuck. I have to see Rhiatt. I need to see him to calm down.
I immediately went to his house… I was staring in front of his old house.
“Fuck… Right,” I muttered.
Right. He’s already living with his loser boyfriend. He no longer lives here.
I licked my lower lip and clenched my fists. Yeah, that damn Evron. I wish I could just kill that damn fucker.
I don’t remember when I started liking Rhiatt. I honestly didn’t like him at first. I just befriended him just to have a friend here in our neighborhood… His attitude was quite cute. I find him amusing… Too bad he was homophobic… but that was before he met that damn Evron.
“You must be disappointed…”
I grinned when I heard that familiar voice. I looked at Evron. He was standing in front of his house. He was staring coldly at me.
“Too bad… Rhiatt’s living with me now. You must be really disappointed, Leander,” he said in an arrogant tone.
I stared coldly at him… He’s tall… taller than me. He’s around 6’7, and I’m just 6’2. And based on my investigation, he excels in martial arts, most especially, boxing.
I never fought someone I wouldn’t stand a chance on… I’m not stupid… But I can fight Evron. I watched his videos doing boxing and karate. I already knew how skilled he was when I watched it… I’m better than him.
I clenched my jaw and slightly tilted my head. I wish I could break his bones right now. But damn . Rhiatt will surely hate me for that.
“I already sensed there’s something wrong with you, Leander… Right from the start… You can fool everyone, even Rhiatt, but not me,” he smirked.
I poked my cheek with my tongue. “Shut your trap, fucking loser.”
“Who’s the real loser though?” Evron grinned. “You won’t have your chance on Rhiatt… Dream on, asshole.”
Pumasok na siya sa loob… I clenched my fists as hard as I could. I really wanted to put this fucker in his place.
I clenched my jaw and took my phone. I dialed Feron’s number. He’s my Russian friend that I always ask for help.
He immediately answered the call. “Hey, Leander. What’s up?” he asked in his strong Russian accent.
“I need your help with something… I want you to kill someone for me… Evron Vance Gallegos is his full name as far as I remem—”
Naputol ang sasabihin ko nang may humila nang kamay ko. Nalaglag ang phone ko sa kalsada.
“Who the fuck—”
I stopped when I saw him… He was breathing heavily, as if he’s scared. I slightly tilted my head while staring at him.
“W-what did you just say?” he asked. His soft voice was shaking.
I stared at him… trying to remember his name.
Ah, Rhiatt’s cousin… Russ.
“I-I didn’t expect you to be like this, Leander… T-talaga bang ipapapatay mo si Evron?” he asked. He was glaring at me…
I stared at him. Why do people think that he looks like Rhiatt? He has light skin. Yes, they both have brown hair and brown eyes… But they don’t look alike at all. Those damn people must be blind.
I stared at his face… I could see it very well through the street light.
He has long eyelashes, pinkish lips, pointed nose… his features are soft. Ibang iba kay Rhiatt. His cheeks were red… probably because he was mad and frustrated. He was glaring at me, but damn, it didn’t look scary at all.
He was fucking short too. How did he even become a basketball player with this height and body? I think he’s just around 5’5 or something. Even his body looks fragile.
“I-I didn’t expect you to be this horrible, Leander…” he said, his soft voice still shaking.
How will I even tell him that I’m just kidding? I’ve killed a lot of people in my mind, but I don’t have the backbone to really kill a person.
I grinned while staring at him.
Ah. Damn. His expression was amusing though. It made me want to tease him more.
characters
Russ Zairan Prodigalidad
LEANDER CASTIEL SORRENTO
art by Xhylo Cantt Draw <3
Book Cover (by seeyuh_m on twitter)
Chapter Two
What now, Leander?
I shook my head and grabbed my phone from the ground. Hindi namatay ang tawag. I sighed and talked to Feron.
“What’s happening?” he asked.
“I’ll talk to you later…” I said and ended the call.
I looked at Russ. He was still breathing heavily while glaring at me…
I bit my lower lip and smiled at him. “Hey. I was just joking. I’m not a killer.” I chuckled.
His forehead creased. He didn’t seem convinced. “Y-you really seem serious though. Y-you look mad and…” He gulped. He bit his lower lip. “Y-you’re suspicious.”
I smiled. “I was just teasing Evron… I don’t kill people, Russ.” I gave him my brightest smile. “Do I look like a killer?” I asked.
I slightly bent down to level my face with his. I stared at him and smiled. Luckily, I’m used to this.
“I’m Rhiatt’s friend. Don’t you trust me?”
He gulped. He stared at my eyes. “R-really?” he innocently asked.
He stared intently at me, as if he was trying my best to read my expression.
I nodded. “Yup. I was just kidding. Promise,” I said and raised my pinky finger.
His cheeks reddened. He seemed embarrassed. “W-well… I’m sorry, Leander. But I hope you won’t joke about something like that again,” he muttered.
I nodded. “Yes… I’m sorry.”
He sighed. He looked at my phone. “Nabasag ba ang phone mo?”
I shook my head. “It didn’t. Don’t worry. Matibay pa ’to sa bungo ko,” I joked.
But yeah… this phone costs a lot, so it shouldn’t easily break.
Tila nakahinga siya nang maluwag. He smiled a little as if he was finally at ease.
“You scared me…” he mumbled. “I’m sorry, Leander. I overreacted. Kapag nasira o nagkaroon ng problema ang cellphone mo, sabihin mo lang sa akin. I will compensate for it.”
I grinned. It seemed like I finally convinced him.
I chuckled. “No worries… By the way, what are you doing here?” I asked.
“Uhm… I’m just going to visit Rhiatt and talk to him about something, uhm, personal…” he said and chuckled awkwardly.
It really seemed personal for him to talk to Rhiatt at this time… It’s already 8 p.m.
I nodded. “Oh… Okay. Go ahead. Paalis na rin naman ako…” I said and looked at my watch.
He smiled. “O-okay. Ingat…” sabi na lang niya.
Tumango ako saka kumaway. Pumasok na ako sa kotse ko at agad na pinaharurot ang sasakyan. I looked at Russ through the side mirror of my car. He was still standing there.
It seemed like he was hesitating.
I just shrugged. Whatever it is. I don’t give a damn.
I dialed Feron’s number again. After a few rings, he finally answered.
“Feron… Where are you?” I asked.
“Saturday night is bar night,” he said, beating around the bush.
I nodded. Alam ko na kaagad kung nasaan siya. He always drinks every Saturday night at the bar owned by Connor. It was Feron’s only free night. Palagi siyang busy kaya tuwing Sabado ng gabi lang siya nagliliwaliw.
I went straight to Ronnoc’s. It was Connor’s bar. Binaligtad na pangalan niya ang pangalan ng bar. It was fucking cringy… To hell with that asshole.
I went straight to our usual table. Feron was already sitting there, while drinking his scotch. I easily spotted him because he’s blond. He looked at me when he felt my presence.
I sat on the couch and rested my back on the backrest. “Fuck,” I muttered.
“What happened?” he asked. He already knew I wasn’t in a good mood.
Bago pa ako sumagot, dumating si Connor. He brought drinks that he surely made himself.
Connor is a well-known chef. He also owns a restaurant… Hindi lang halata dahil mukha siyang siraulo.
“Ano na namang problema niyan?” tanong niya kay Feron habang nakatingin sa akin.
Feron shrugged. “I don’t know.”
“I won’t inherit VSA,” sabi ko saka napabuga ng hangin.
Damn. Should I just make Lucas disappear from this fucking world?
“Gago… Sakit,” napangiwi si Connor. Tinapik niya ang balikat ko. “Sige, from now on, libre ka na rito.”
I removed his hand from my shoulder. “Fuck off.”
I can only be my real self with Connor and Feron. They both know who I really am behind my mask.
“Let’s just collaborate and build an airline and then compete with VS Airlines,” Feron suggested, like it was just easy for him.
Well. It was really easy for him. He’s fucking rich too.
“VSA is not something you can easily bring down…” I said and drank my liquor.
“I can easily do that if your good-for-nothing brother will handle it,” Feron chuckled.
Yeah. He has a point.
I looked at Connor. “Ikaw… Kailan mo ba kakausapin si Rhiatt?”
Connor crossed his arms and sulked. “Tangina kasi! Hindi pa rin ako maka-move on na may something sila ni Evron. Tangina, sila na ngayon… Imagine naman, p’re. Ang tagal nating kinimkim ’yung feelings natin sa gagong ’yon kasi homophobic… Tapos bigla na lang siya magkaka-boyfriend?!” tila naiiritang sabi niya at napasabunot sa buhok.
We both like Rhiatt. Connor likes Rhiatt too. He couldn’t take the fact that Rhiatt fell in love with a man. He still dwells on the chance he didn’t take.
We reacted differently to it. I couldn’t cut Rhiatt off in my life. Ganoon din naman si Connor, pero nasaktan lang talaga siya. He can’t bring himself to support Rhiatt with his relationship with Evron. He was fucking brokenhearted.
Connor and I were different. I can pretend and fake my smiles, but Connor can’t do that. I could pretend that I support Rhiatt and Evron, but Connor can’t.
I don’t support them either. Kung pwede nga lang ay paghiwalayin ko sila… But fuck. I’m too soft for Rhiatt. I don’t want him to get hurt.
I still wish for Evron’s death though.
Connor is bisexual. He dates women too, but I don’t. I’m really gay. I never find women attractive in that way… That’s why it was quite hard for me to pretend that I was straight in front of Rhiatt. Hindi gaanong mahirap para kay Connor dahil nagkakagusto rin naman siya sa mga babae… But it was really hard for me, since I really don’t like women romantically and even sexually.
Nagkasundo naman kami ni Connor kahit parehas kaming may gusto kay Rhiatt. Siguro dahil parehas naman kaming walang chance no’n.
Feron chuckled. “You should have taken the risk, Connor.”
“Gago, ang daling sabihin. Kung alam mo lang kung gaano kalala si Rhiatt dati,” napapailing na sabi ni Connor.
“Why did you two even like him if he was homophobic back then?” Feron asked.
“Ewan ko rin, to be honest… Ang funny niya kasi magalit. Tapos nakakatuwa siya pikunin. Parang naging hobby ko na,” natatawang sabi ni Connor. “Tangina, na-miss ko tuloy siya galitin.”
Feron hasn’t met Rhiatt before, but he knew him. Madalas bukambibig ni Connor si Rhiatt, kaya parang nakilala na rin siya ni Feron.
“By the way, kumusta ka pala?” tanong ni Connor kay Feron. “I heard you’re looking for someone to marry… Tangina, pati babaeng pakakasalan kailangan by appointment, p’re?”
Feron shrugged. “I don’t have time to date.”
Feron is a straight guy, but he’s cool around us. Hindi niya naman kami hinuhusgahan o ano. He’s very openminded.
Connor grinned. “I-reto ko sa’yo ang pinsan ko… Kapag napangasawa ka niya, yayaman din kami,” sabi niya saka tinapik tapik ang balikat ni Feron.
“No, thanks,” agad na sabi ni Feron.
“Gago, damot… Kayong mayayaman, dapat mahihirap inaasawa niyo para naman equal lang. Ano, mayaman na nga kayo, tapos mayaman din aasawahin niyo. Doon na kayo sa mahirap. Dagdag contribution niyo na lang ’yan sa ekonomiya ng Pilipinas,” reklamo ni Connor. “Kaya ako, mayaman aasawahin ko.”
Feron glared at him. “You literally own a restaurant and a bar.”
“Sa ekonomiyang ’to? Middle class pa rin, p’re. Tangina barya lang ’to sa inyong dalawa ni Leander. Mga pakshet… Wala pa sa twenty-five cents niyo ’to, gago.”
Hindi ko na lang pinansin ang pinagsasasabi ni Connor at wala akong panahon sa mga kagaguhan niya.
I’m still thinking about VSA. I’m so damn disappointed. I worked hard for nothing… I worked twice as hard to prove myself… I did everything to prove myself… and yet it wasn’t enough just because I’m gay.
I was damn irritated again. I stood up and went out.
I took the pack of my cigarette in my pocket and took one. I put it in between my lips and lit it. I puffed on my cigarette and closed my eyes.
I can build something on my own… but VSA was my dream. It became my dream as I grew up. I expected so much… Bata pa lang ako, inaasahan ko nang ako ang magma-manage no’n. I lived my life aiming for that.
“Damn. You’re a cute guy… You’re that cute basketball player, right?”
I puffed on my cigarette again and rested my back on the wall. My eyes squinted. May mga lalaking nakapalibot sa kung sino.
I puffed for the last time and threw the cigarette on the ground. I stepped on it…
Who are these fuckers?
Naglakad ako palapit sa kanila. I rolled my sleeves up to my elbow and clenched my fists…
I’m an asshole… but there are things that I could never take… when someone is being harassed. It fucking disgust me.
My forehead creased when I saw Russ in the middle of those disgusting men. He was gripping his shoulder bag. He seemed really scared. He was obviously shaking.
Why am I always seeing him?
“Are you not a girl?” the other man asked with a grin on his ugly face.
“Damn. Look at his skin…”
“He’s pretty.”
“Do you want to come with us? You’ve been waiting here. Baka kami ang hinihintay mo…”
Mukhang lasing na ang mga ito. But it wasn’t an excuse for them to harass someone…
The other guy raised his hand and was about to touch Russ, but I immediately gripped his wrist and pulled him. I twisted his wrist and punched him on the face. He stepped back and groaned.
They all looked at me. There are four guys…
I removed my million worth watch and used it to cover my knuckles. I gestured to them to come at me.
“Damn you!” asik ng isang lalaki at sinugod ako ng suntok.
Inunahan ko siya. I punched him so hard on the face. I heard my watch crack against his bone. He shouted in pain.
The other guy kicked my waist. It was quite strong… good thing, I’m stronger.
I punched him in the jaw and kicked his crotch as hard as I could. I could feel my knuckles bleeding because of my watch. I just wanted them to get hurt even more.
The other guy tried to punch me but I immediately caught his arm. I twisted it. Narinig kong tumunog ang mga buto niya. He shouted in pain and kneeled on the ground. I kicked his face.
I went for the next guy. He was about to punch me, but I gave him a hard uppercut. I punched him again and made sure it would land on his nose.
Two of them came at me together. Agad akong yumuko nang ambahan nila ako ng suntok. I kicked the other guy’s leg and then punched the other on the face.
I released my pent up frustrations to them. I beat them up as many times as I want. Halos duguan na ang mga mukha nila. Maraming buto na rin ang nabali sa kanila.
“L-Leander!” Russ shouted.
Napatigil ako sa pagsuntok sa isang lalaki at tumingin sa kaniya. He was shaking. He seemed scared, and horrified.
“Y-you can stop now. T-they’re already unconscious…” he said in a shaking voice.
I sighed. I stood up and threw my watch on the ground. Naglakad ako palapit sa kaniya. Napalunok naman siya at napaatras.
“Why? They deserve it…” I said in a serious tone while staring at him.
Russ was breathing hard. He licked his lower lip and touched his chest. Ilang saglit pa, bigla siyang bumagsak sa sahig.
I stared at him. I slightly kicked him. “Hey…”
He didn’t respond… as if he was dead.
Tangina. Nawalan pa ng malay.
I took my phone and dialed Roberto’s number. He’s my dad’s secretary.
“Roberto… Clean my mess, here at Ronnoc’s…”
Pinatay ko na rin agad ang tawag at muling tumingin kay Russ na nasa sahig.
I sighed and grabbed the collar of his shirt and pulled him up. I bent down and carried him like a sack.
“Damn. What a day,” I muttered.
I’m so damn tired. I had no choice but to take him home.
Chapter Three
Russ Zairan Prodigalidad
“Congrats, anak! After four tries, you’re finally a CPA!” tuwang tuwa na sabi ni Mama at pumalakpak pa.
Kuya Riko is now a Certified Public Accountant. I’m so proud of him.
“Thank you, Ma…” Kuya Riko smiled and kissed Mama on her cheek.
Nanatili akong tahimik habang sinasalin sa mangkok ang kaldereta na niluto ko para sa kanila.
Madalas akong pumunta rito simula nang payagan na ako nina Mama na manatili rito sa bahay… They rarely talk to me, but I’m still happy because there’s an improvement.
“Nakakaproud. Si Riko, ang panganay ko, CPA na. Si Rosh nagpapatayo ng business… Si Risha naman, ang nag-iisang babae ko, nurse na!” tuwang tuwa na sabi ni Mama.
She didn’t mention me… as if I was invisible.
Kuya Riko is the eldest, 30 years old… Si Kuya Rosh, 28, ang pangalawa, he studied business related program. Pero madalas palpak ang mga business na sinusubukan niya. Ako ang pangatlong anak… At si Risha naman ang bunso. Siya ang nag-iisang babaeng kapatid namin.
I also graduated… I’m a licensed mechanical engineer. I always wanted to be a teacher though. I wanted to teach young kids… But I took engineering because that would make my parents proud of me… even a little.
They never congratulated me after I graduated though.
I played basketball because they wanted me to be more manly… so that they would be proud of me. I became a professional basketball player… I tried to convince myself for the past years that I love playing basketball… but I know to myself that I always wanted to play volleyball instead. But my parents wouldn’t like that… Inisip ko na lang na halos parehas din naman iyon.
They haven’t accepted me yet.
But it’s okay. They’re still adjusting. I know they’re still trying to accept me… Siguro hindi lang ganoon kadali para sa kanila tanggapin.
Maghihintay naman ako.
Dinala ko ang mangkok sa mesa. I put kaldereta on their plates. Risha thanked me… but the others didn’t say anything.
Umupo ako sa dulo at kumain na rin. Masaya silang nagkukwentuhan. I was smiling with them… kahit hindi ako kasali sa usapan.
Pasimple akong tumingin sa plato nina Mama at Papa. Hindi nila ginagalaw ang kaldereta. Napakagat ako sa ibabang labi ko at napatungo.
Sa susunod, kakainin na nila ang mga niluluto ko… I just have to be patient.
“I really bragged about it. Deserve ng anak ko iyon dahil pinaghirapan niya maging CPA!” sabi ni Papa saka humalakhak.
I played with my fingers… I want them to be proud of me too. I want to laugh with them…
But I know we’ll get there soon.
“Let’s thank Kuya Russ din because he helped Kuya Riko to be a CPA. He was giving more than half of his salary to us para makapag-aral sa magandang school si Kuya Riko kaya late na siya nag-college. Because you wanted the best for Kuya Riko, kaso minsan kinukulang ang pera. Buti na lang nandiyan si Kuya Russ,” Risha said and smiled.
Napalunok ako at agad na bumilis ang tibok ng puso ko. I looked at Risha and shook my head… I was telling her to stop talking about it.
Nawala ang ngiti sa labi ni Mama. “Don’t discredit Riko’s hard work. Hindi siya magiging CPA kung hindi siya nagsumikap mag-aral.”
“I know that, Mama. But we should also thank Kuya Russ for helping us. I also graduated because of his help—”
Papa cut Risha off. “That’s the least thing he can do. He’s an embarrassment to the family. Dapat lang na patunayan niya ang sarili niya sa ganoong paraan,” he said in a stern voice.
I bit my lower lip. “I-I’m sorry,” I whispered.
“But how about your debts, Kuya Rosh? Kailan mo babayaran ang mga inutang mo kay Kuya Russ para sa failed business attempts mo? Nasa milyon na yata ang utang mo sa kaniya,” sabi naman ni Risha Kay Kuya Rosh.
“It was Russ who initiated to help me…” pagdadahilan ni Kuya Rosh.
“Tama na ’yan. Rosh is trying his best… Saka magkakapatid naman kayo. Bakit kayo magdadamutan?” nakakunot-noong tanong ni Mama.
Risha sighed and shook her head. Hindi na lang din siya nagsalita pa na ipinagpapasalamat ko. I appreciate her for standing up for me… pero ayoko nang lumala pa ito.
Baka mas lalo akong hindi tanggapin nina Mama ulit.
Pagkatapos naming kumain, agad akong nagpresinta na hugasan ang mga plato.
Hindi kinain nina Mama ang kaldereta nila… kaya hinimay himay ko na lang iyon saka inilagay sa plastic para ipakain sa mga stray animals sa labas.
“I’ll help you, kuya…” sabi ni Risha saka lumapit sa akin.
Ngumiti ako at umiling. “Ako na rito… Hahanapin ka nina Mama. Magpi-picture daw kayo.”
Risha bit her lower lip. She stroked her hair and sighed. “Kuya… Why are you doing this?”
Risha really improved. Dati ay hindi niya ako gaanong kinakausap. Madalas niya akong sungitan noon at itaboy… pero habang tumatagal, nare-realize ko kung bakit niya ginagawa iyon.
She cares for me. Alam niyang nasasaktan ako sa tuwing pumupunta ako rito… But I also want her to understand that I really love them. I love my family.
“Hindi ka na dapat nagpupunta rito, kuya,” she said and clenched her fists.
I smiled. “Gusto ko kayong kasama.”
Napaiwas siya ng tingin. “Damn. Why are you like this? I hate you so much… You don’t even deserve to be here.”
I know she didn’t mean that.
“I love you… Mahal ko kayong lahat…” I said and smiled at her.
Saglit siyang natahimik. Pero hindi siya makatingin sa akin. Napabuga siya ng hangin bago muling nagsalita.
“B-bahala ka na nga! Ang kulit mo!” asik niya saka umalis ng kusina.
Napalunok ako at muling tinuloy ang paghuhugas ng mga pinggan. Natigilan ako nang lumapit sa akin si Kuya Rosh. Inilagay niya ang plato ng pinagkainan niyang desert.
Lumapit siya sa akin. “Russ, pahiram ulit ng pera. Pumalpak ’yung lending business ko…”
Natigilan ako. “M-magkano, kuya?” tanong ko.
May ipon naman ako. Kaso dito napupunta ang kalahati ng sweldo ko at madalas manghiram sa akin si Kuya Rosh.
“50k lang.”
Napalunok ako at tumango. “S-sige…”
I can’t say no to him. Inaasahan din siya nina Mama. Kahit madalas pumalpak ang mga business na sinusubukan niya, ginagawa niya pa rin naman ang best niya.
Tinapik niya ang balikat ko. “Send mo na lang sa account ko ha.”
Umalis na rin siya. He didn’t thank me… or maybe he just forgot.
Matapos ko maghugas ng mga pinggan, nagtungo ako sa sala. I saw them taking pictures. I quietly sat on the couch and watched them.
I want to join too… but I know they’re not ready for that yet. That’s why I’m trying my best to gain their approval again.
Naghintay ako na matapos sila bago ako tumayo at lumapit kina Mama.
“Ma, Pa… Alis na po ako,” pagpapaalam ko.
Tumango lang si Mama at hindi nagsalita. Si Papa naman ay tuloy lang sa pagtingin sa tablet niya.
Ngumiti na lang ako sa kanila at umalis na. Bitbit ko ang natirang kaldereta… Bago ko pinakain sa mga strays, s-in-earch ko muna kung pwede sa kanila iyon.
Napabuga ako ng hangin at sumakay sa kotse ko saka nagmaneho na pauwi.
Maraming tumatakbo sa isip ko… Sa totoo lang, hindi naman ako bato… Nasasaktan din ako. Pero kailangan kong tiisin.
I know I’m stupid… but I just know that my family loves me. Mahirap lang talaga para sa kanila tanggapin ang sekswalidad ko… pero alam kong mahal nila ako.
Nakarating na rin ako sa bahay. Sa apartment ako nakatira. Monthly ko iyong binabayaran.
I know I can buy a house… but this is enough for me. Kahit ang kotse ko ay medyo lumang model na. Matipid talaga ako pagdating sa sarili ko.
Pagdating ko sa bahay, bumungad agad sa akin ang mga kaibigan ko sa living room.
“Swerte talaga ng boyfriend ni Rhiatt! Sana ako na lang!” sabi ni Kyren habang nakatitig sa mga pictures ni Rhiatt na kinuha niya sa internet.
“Maaasim ang mga basketball player,” sabi ni Sam habang nags-scroll sa cellphone niya.
“No! Naiiba si Rhiatt, teh! Pogi siya, super bango! Kahit pawis niya, pwede gawing cologne!” sabi ni Kyren saka humagikhik.
“Hi, Russ!” Calia greeted me when she saw me.
I smiled and waved at them. I sat on the couch.
Kyren hugged me and kissed my cheek. “Russ, ikaw na lang ang i-kiss ko. Medyo hawig naman kayo ni Rhiatt.”
“Ang layo,” Sam said in a cold tone.
“Hoy, bakit ba basher ka palagi?!” asik ni Kyren.
We’re all living in the same house. Malaking bahay ito na may dalawang kuwarto. Share kami sa kuwarto ni Kyren, at share naman sina Calia at Sam.
Tumabi rin sa akin si Calia at sumandal sa balikat ko saka yumakap.
We’ve been friends since college. Malaki ang naitulong nila sa akin kaya naka-survive ako. Minsan tinutulungan nila ako sa assignment at academic works kapag busy ako sa practice noong parte pa ako ng varsity. Tumutulong din sila sa akin noon kapag wala akong pera. Kaya hindi na rin kami naghiwalay noong maka-graduate kami.
Kyren is gay like me. Magkaiba lang kami ng gender expression. Mahilig siya sa pink at madalas mag-make up. Kahit sa iisang kwarto kami natutulog, kitang kita ang differences naming dalawa. I prefer neutral colors, but Kyren prefers pink and bright colors. Dalawa naman ang kama sa kwarto namin… Makikita talaga ang pagkakaiba ng style naming dalawa. Pero magkasundo pa rin kami.
Sam is lesbian. Habulin siya ng mga babae, sa totoo lang. Siguro dahil matangkad siya at maganda. She also has this short wolf cut hairstyle that really suits her. She’s not the womanizer type. Madalang din naman siyang magka-girlfriend. She has this cold aura. Siguro iyon ang type ng karamihan sa mga babae.
Calia is a transwoman. She underwent gender affirmation surgery five years ago. She worked hard and did her best to be successful to afford the surgery. We’re so proud of her after that. Her family didn’t support her, but she still decided to do it. She didn’t regret it. She’s happier now.
“Nagpunta ka na naman sa inyo?” Calia asked in a worried tone.
I nodded. “Hmm…”
Sam’s forehead creased. She shook her head. The annoyance was evident on her face… Ayaw na ayaw nilang pumupunta ako sa bahay. Alam nila ang lahat ng pinagdaanan ko… kaya hindi ko rin sila masisi.
“Ikaw na ang mag-disown sa family mo, ’te,” napapailing na sabi ni Kyren saka mas lalong yumakap sa braso ko.
Calia sighed. “They’re too much… You’ve been providing for them, and they still see you as an embarrassment.”
Napangiti na lang ako at umakbay sa kanilang dalawa. “Okay lang. I’m sure they’ll see my sincerity sooner or later… Kayo ang una kong sasabihan kapag nangyari ’yon.”
“Kahit ’wag na ako,” Sam said in a cold tone.
Kyren kicked her. “Gaga ka. ’Wag ka ngang ano riyan.”
Sam sighed and stood up. Lumapit siya sa amin saka itinulak ang ulo ni Kyren palayo sa akin. Halos tumalsik si Kyren sa dulo ng couch. Sam sat beside me. Umakbay siya sa akin saka isinandal ang ulo ko sa balikat niya. She’s taller than me.
“Sam!” Kyren tried to kick Sam again, but she caught his foot and pushed it away.
Sam sighed and tapped my head. “I don’t hate you, Russ. I just hate your kindness… I hate that you’re too innocent. Kaibigan ka namin. Ayaw namin ng nasasaktan ka.”
I smiled and hugged her. “Alam ko naman ’yon…”
“Bakit ba inaagaw niyo si Russ sa akin?!” reklamo ni Kyren.
Sam glared at him. “Doon ka sa Rhiatt mo na maasim.”
Kyren gasped. “Don’t talk about my Rhiatt like that!”
Calia chuckled. “Ky, mag-move on ka na kay Rhiatt. I don’t think he’ll break up with his boyfriend.”
Nagbangayan na naman sila. Inalis ko ang pagkakayakap kay Sam nang marinig na tumunog ang phone ko. I took my phone from the pocket of my pants.
I froze when I saw my teammate message me.
Mark: We will celebrate Paul’s birthday at Ronnoc’s. Be there before 9 p.m.
Natigilan ako nang mabasa ko ang message niya. My teammates never informed me about something like this before. Kapag nagbabago ang practice venue, kapag may party, kapag may celebration… Palagi akong hindi nasasabihan. Minsan lang kapag nagte-text si coach.
I’m an outcast in our team… My teammates never liked me… because they knew I’m gay.
I still did my best and worked hard to prove my worth… to prove that I deserve to be there to play with them. I’m not tall. I’m not as masculine as them… but I know I’m still a good player.
“Ano ’yan?” nakakunot-noong tanong ni Sam. “Why did that asshole suddenly inform you?”
I chuckled awkwardly. “H-hindi ko rin alam…”
Sumilip si Calia sa phone ko. “Oo nga. That is unusual. Did that happen before?”
I bit my lower lip… I should just be happy that they finally informed me about this.
“Lumipat ka na lang sa team nina Rhiatt, ’te. Mababait sila. Wala pang homophobic sa kanila. Si Rhiatt lang dati, pero bading na siya ngayon… Try mo mag-apply du’n. Matatapos na contract mo sa Shooters, ’di ba?” Kyren suggested.
Palagi kong naiisip iyan. Madalas ikwento sa akin ni Kyren na mababait ang teammates ni Rhiatt… Sa totoo lang, naiinggit ako. Gusto kong lumipat ng team… Pero hindi ko alam kung pwede pa akong sumali sa kanila.
Ilang beses kong tinangka kausapin si Rhiatt tungkol doon, pero palagi akong nauunahan ng hiya kapag magkasama na kami.
I just went to my room and scrolled on social media to kill time… Mamaya pupuntahan ko si Rhiatt at maglalakas na loob na kausapin siya tungkol sa paglipat sa basketball team nila. Hihingi lang ako ng tulong sa kaniya.
Natigilan ako nang lumabas sa friend suggestion ko si Leander.
Kaibigan siya ni Rhiatt. I met him a few times before. He was really kind and funny… At guwapo rin. He’s actually my type… But I’m not ready to be in a relationship yet.
Natigilan ako nang lumabas sa feed ko ang picture ni Rhiatt at Evron. I bit my lower lip and forced a smile.
Kyren sat on my bed beside me. He hugged me from behind and looked at my phone. He shook his head and sighed.
“Ikaw talaga, ’te… Masakit, ’di ba? Bakit kasi hiniwalayan mo pa noon kung mahal mo pa…”
How can I forget Evron? He was kind and gentle. He made me happy… He was the sweetest. He was respectful and understanding… Wala akong naging ex na katulad niya. He’s the best…
I know I’m stupid for choosing my parents over my happiness… but I don’t want to be unfair to him… that’s why I broke up with him before.
“Kung ako sa’yo, ’te. Tanggalin mo na ’yung picture niyo ni Evron sa wallet mo at baka one time, makita ni Rhiatt ’yan…” bulong ni Kyren. He really seemed concerned for me. Talagang honest lang siya kagaya ni Sam.
And yes. Right… I still have feelings for Evron… until now.
Chapter Four
I sighed and played with my fingers. I often do that when I’m nervous… I bit my lower lip and took a deep breath.
How should I tell it to Rhiatt? That I want to be a part of their team… and I want his help.
Kanina pa ako rito sa kotse ko. Hindi ko maipon ang lakas ng loob….
I have to do this.
I sighed. I got out of my car. Akmang lalapit na ako sa bahay nina Rhiatt, pero natigilan ako nang makita si Evron at Leander na magkausap.
Napakunot ang noo ko. I couldn’t hear what they were talking about… for some reason, they looked serious.
Evron went inside their house and Leander was left there. Napalunok ako at naglakad palapit sa kaniya. I was about to greet him but he suddenly took his phone and called someone, and he said something about killing Evron.
I was horrified. Hindi naman ako matapang na tao… pero tila nanguna sa akin ang emosyon ko. Humawak ako sa kamay niya at hinila iyon palayo sa kaniya dahilan para malaglag iyon.
Natigilan si Leander. “Who the fuck—” He stopped when he saw me.
I could feel my hands shaking… Of course, I’m scared. Hindi ko alam ang iisipin ko sa kaniya. Hindi naman ganito ang Leander na nakilala ko… He was kind and gentle.
And then he explained that he was just joking. I believed him. Siguro nararamdaman ko rin naman na hindi siya ganoong tao. Nagtataka lang ako kung bakit nagbiro siya ng ganoon, pero hindi na ako nagtanong pa.
Nagpaalam na rin siya sa akin at umalis. Naiwan ako na nakatayo sa tapat ng bahay nina Evron.
Napabuga ako ng hangin at humawak sa dibdib ko. Wouldn’t Rhiatt find it off if I suddenly wanted to be part of their team?
In the end… I wasn’t able to ask him. I just can’t do it.
Siguradong pagsasabihan ako ni Kyren kapag nalaman niya… Pero nahihirapan din talaga akong magsabi.
Rhiatt’s basketball team seemed complete. Tila wala na silang kailangan ipasok sa team nila…
I just went to Ronnoc’s. Masyado pang maaga kaya nag-stay na lang ako sa labas. I killed time by chatting with my friends on our group chat.
BFFs for life
Sam: You’re already there, Russ? Sunduin kita. Dito ka na muna sa bahay.
Calia: Right. Hindi ka pa naman sanay sa ganyang lugar.
Kyren: Bakla ka ng taon, teh. Over naman sa aga ’yang punta mo.
I chuckled. They’re always protective of me. Siguro dahil sa aming apat, aminado ako na ako ang pinakamahina sa mga bagay bagay.
Me: It’s okay. I can wait here. Chat ko na lang kayo mamaya!
I waited for almost an hour. Naglakas-loob na akong pumasok sa loob pagsapit ng 9 p.m.
Napakapit ako nang mahigpit sa shoulder bag ko. Hindi talaga ako madalas magpunta ng mga bar. Minsan lang kapag biglang nagyaya sina Kyren, pero madalas hindi nila ako pinipilit dahil alam nilang hindi ako mahilig sa maiingay na lugar.
The PBA basketball court is already overwhelming for me. Kada laro, gusto kong umuwi kaagad.
Napabuga ako ng hangin at tiningnan kung nag-reply na si Mark sa text ko.
Nilibot ko ang buong lugar, pero hindi ko talaga sila makita.
Lumabas ako saglit at tumingin sa oras sa cellphone ko. It’s just 9:10 p.m. baka na-late lang sila.
I waited for them outside because I’m not comfortable waiting inside.
It was already 9:40 p.m. when Mark texted me again.
Mark: Bakit wala ka pa rito?
Me: Kanina pa ako nandito, Mark.
Mark: Oh, sorry. Nagkamali ako ng address na binigay. Sa Ronnoc’s Restau pala. Hindi sa bar.
Natigilan ako. I double checked the text message that he sent me earlier. Malinaw na malinaw na itong address na ito ang binigay niya.
Napabuga ako ng hangin. Kinagat ko ang ibabang labi ko. Pilit kong pinipigilang mapaluha.
Did he do that on purpose?
Napabuntonghininga na lang ako. Papunta na sana ako sa kotse ko, pero natigilan ako nang biglang may humarang sa akin na matangkad na lalaki.
“You’re Russ, right?”
Natigilan ako at nag-angat ng tingin sa kaniya. Hindi ko siya kilala… Hindi rin siya pamilyar sa akin.
“O-opo. Bakit po?” nagtatakang tanong ko.
Bahagya akong umatras, pero natigilan ako nang may mabunggo ako sa likuran ko. Pagharap ko doon, may dalawang lalaki na nakatayo rin doon.
Pasimple akong napatakip sa ilong ko dahil amoy na amoy ko ang alak mula sa kanila.
“Damn. You’re a cute guy… You’re that cute basketball player, right?”
Napalunok ako at hindi nakasagot. Nauuna na ang kaba sa akin. Pasimple kong kinapa ang cellphone ko sa bulsa ko. I wanted to call my friends for help. My hands are shaking… I don’t want to look scared, but I’m sure it’s still obvious… that I’m so scared.
“Are you not a girl?”
“Damn. Look at his skin…”
“He’s pretty.”
“Do you want to come with us? You’ve been waiting here. Baka kami ang hinihintay mo…”
Tuluyan nang umakyat ang kaba sa dibdib ko. Napahawak ako nang mahigpit sa bag ko… pati sa cellphone ko. Hinihintay ko ang pagkakataon na ihampas sa kanila ang bag ko.
Napapikit ako nang mariin nang umangat ang isang kamay ng lalaki. Handa na akong ihampas sa kaniya ang bag ko… Pero natigilan ako nang makarinig ng suntok.
When I opened my eyes, I saw Leander. He really seemed serious.
Tila nakahinga ako nang maluwag nang makita siya. He put his watch on his knuckles… and then he started beating up everyone.
I was stunned. That was my chance to contact my friends, but I was too nervous. I couldn’t even move my hands.
Leander was mercilessly beating them up. Nagdurugo na ang mga mukha nila at wala ng malay… Pero patuloy pa rin siya sa ginagawa.
I couldn’t believe this… This is not the Leander I knew. He was beating them up as if he was enjoying it.
“L-Leander!”
Kinuha ko ang lakas ng loob na isigaw ang pangalan niya. Tumigil siya at tumingin sa akin.
“Y-you can stop now. T-they’re already unconscious…” I said with my shaking voice.
Napabuga siya ng hangin at tumayo saka inihagis ang relo niya. Naglakad siya palapit sa akin. Bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa takot.
“Why? They deserve it…” he said while staring at me.
My whole body was shaking. Nauuna ang kaba sa akin. Napalunok ako nang maramdaman kong tila bumibigat ang ulo ko.
I just remember collapsing on the ground, and everything went blank.
WHEN I WOKE up, my whole body felt heavy. Masakit din ang ulo ko.
I groaned and touched my head. I opened my eyes. Natigilan ako at napabalikwas ng bangon nang mapansing nasa ibang lugar ako. I was expecting to wake up in my room.
But I woke up in a room with dim lights. Napalunok ako at napahawak sa sentido ko.
“How’s your sleep, sleeping beauty?”
Napapitlag ako nang marinig ang pamilyar na boses na iyon.
I saw Leander sitting on the couch nearby. Muling bumalik sa alaala ko ang nangyari kanina. Napatingin ako sa bedside cabinet. Nandoon ang cellphone ko.
I was about to get it, but I froze when I saw Rhiatt’s picture there.
It’s not a picture of them together. It was just Rhiatt’s solo picture.
“I was about to hide that before you wake up… but I guess, I’m not alone.”
Muli akong tumingin kay Leander. Napalunok ako nang makitang hawak niya ang wallet ko. Kahit nanghihina ako, agad akong umalis ng kama at kumaripas ng takbo palapit sa kaniya saka hinablot ang wallet ko mula sa kaniya.
Leander stood up. He put his hand in his pocket and grinned. “I already saw it…”
Napalunok ako at napakagat nang mariin sa ibabang labi ko. “P-please, don’t tell anyone… T-tatanggalin ko na rin naman ito, e.”
I was pertaining to the picture in my wallet… Picture namin ni Evron noon.
“Damn, you’re annoying. If you hadn’t broken up with that loser, he wouldn’t end up with Rhiatt…” he said and sat on his bed. He removed his necktie and threw it behind him.
Napaiwas ako ng tingin. “Y-you don’t know my situation.”
“Yeah. I wouldn’t care anyway,” he said and massaged his broad shoulder.
I looked at him. I bit my lower lip and played with my fingers… I never expected him to be like this.
All this time, he was just pretending. Siguro inilabas na niya ang totoong siya sa akin… Dahil may hawak siya laban sa akin.
“I-I won’t tell this to anyone,” I muttered and pointed to Rhiatt’s picture on top of his bedside cabinet.
Leander smirked. He started unbuttoning his button down shirt. “It’s up to you… But I can’t promise to do the same.”
Kahit kinakabahan ako, naglakad pa rin ako palapit sa kaniya. Pero napaiwas din agad ako ng tingin nang muli siyang tumayo saka walang habas na hinubad ang damit niya.
“C-can you please keep it a secret?” I asked. “Please…”
I looked at him. His muscular body was quite distracting… He has broad shoulders, a firm chest, ripped abs… I couldn’t deny that he was hot and attractive.
He still scares me though.
He stared at me. He leveled his face with mine. I gulped hard and gripped the hem of my shirt.
I stared at him too. I’ve always thought that Leander was handsome. He has beautiful dark skin, he’s darker than Rhiatt… He has brown eyes, a pointed nose, thick lips, prominent jaw… He was always smiling. And he had this light aura. But I think things are different now…
“Will that benefit me, Russ?” he asked in a teasing tone.
I shook my head. “N-no… B-but I will be thankful to you. Babawi ako sa’yo.”
Leander sighed. Lumayo na siya sa akin. Humawak siya sa batok niya. He stared at me as if I was an amusing toy.
“Why do you all like that loser anyway?” he asked. “Evron’s a fucking loser.”
I looked at him. “If he’s a loser, Rhiatt would have chosen you and not him.”
His forehead creased. I closed my eyes tightly. I immediately regretted what I said.
Natigilan ako nang bigla siyang humawak sa panga ko. Napalunok ako at nag-angat ng tingin sa kaniya. Malaki ang kamay niya… Tila masasakop na no’n ang mukha ko.
“You’ve just got a bad taste… Rhiatt too,” he muttered while staring coldly at me.
I held his wrist and tried to remove his hand, but he suddenly pulled me closer to him.
“Damn. Half of my problems would be nothing if you just didn’t break up with that loser,” he whispered.
I bit my lower lip. “I-I’m sorry…”
Tila nakahinga ako nang maluwag nang bumitiw na siya sa akin. Hindi naman mahigpit ang pagkakahawak niya kaya hindi ako nasaktan… Nanginginig lang ako dahil natatakot ako sa kaniya.
Natigilan ako nang may kuhanin siya sa cabinet saka ibinato sa akin. Agad ko namang sinalo iyon.
“That’s your car key. I took it from your bag so that my secretary could drive it here. Nandyan sa labas ang kotse mo. Pwede ka na umalis,” sabi niya na lang saka umalis.
Nagtungo siya sa bathroom. Tahimik na hinabol ko siya ng tingin.
I froze when I realized that I haven’t thanked him yet. Nakakatakot siya, oo… Pero iniligtas niya pa rin ako sa kapahamakan kanina.
I quietly sat on the couch and waited for him. I looked at my phone. 10:50 p.m. na pala.
After more than 30 minutes of taking a shower, he went out of the bathroom wearing a towel on his waist. His forehead creased when he saw me.
“Why are you still here?” he asked.
I gulped and stood up. “Uhm… G-gusto ko lang sana mag thank you sa’yo. Thank you for saving me… Tatanawin kong utang na loob ’yon.”
His eyebrow arched. “You don’t have to,” he said in a cold tone.
I bit my lower lip and nodded. I still wanted to thank him though.
“Uhm… I’ll go ahead. Thank you ulit, Leander…” sabi ko na lang saka kinuha ang bag ko. Natigilan ako at muling tumingin sa kaniya. “Uhm… P-pwede mo ba akong samahan? Para ma-i-lock ang bahay mo paglabas ko. Baka pasukin ka ng masamang loob,” nag-aalalang sabi ko.
Leander took a shirt and looked at me. He grinned. “Ako ang masamang loob.”
I bit the insides of my cheeks to restrain myself from laughing. I don’t know if it’s okay for me to laugh… I find it quite funny.
Natigilan ako at napasinghap nang walang habas niyang hinubad ang towel niya. Agad akong tumalikod at napahawak nang mahigpit sa bag ko.
Wala ba siyang kahihiyan?
Natigilan na lang ako dahil ilang saglit pa, biglang may tumapik ng balikat ko. Napalingon ako kay Leander. Nakasuot na siya ng plain white t-shirt at sweatpants.
“Let’s go…” sabi niya saka binuksan ang pinto sa kuwarto niya.
Lumabas na kaming pareho. Nilibot ko ng tingin ang bahay niya. Hindi naman iyon ganoong kalaki. Tama lang para sa isang tao. Napansin ko na mahilig siya sa kulay black. Karamihan sa mga gamit at palamuti sa bahay niya ay kulay black.
Lumabas na kami ng bahay niya. Nandoon nga ang kotse ko sa labas.
Paglabas namin sa gate, muli kong nilingon si Leander.
“Salamat sa pagdala ng kotse ko rito… Hindi ko na kailangan bumalik sa lugar na ’yon para kunin…” pagpapasalamat ko.
He nodded. “Yeah. Go home now.”
Tumalikod na siya at akmang papasok na ulit… pero tinawag ko siya.
“Leander…”
Natigilan siya at iritadong lumingon sa akin. “What?”
“S-salamat ulit. Alam kong hindi ka mabait, pero hindi ka naman masamang tao… Salamat sa pagtulong sa’kin,” pagpapasalamat ko. “Sana makabawi ako sa’yo.”
Natigilan si Leander, tila napaisip. Muli siyang naglakad palapit sa akin. Napalunok na lang ako at nag-angat ng tingin sa kaniya.
He crossed his arms and stared at me. “When the time comes that I will need your help, you have to act good and help me…”
Natigilan ako. “A-anong tulong?”
He shrugged. “I don’t know… Things happen.” He lightly gripped my shoulder. “When I do this… It means I need your help. Got it, Russ?” he asked. He smiled at me.
I gulped and nodded. “O-okay…”
Inalis na niya ang kamay sa balikat ko. Inilahad niya ang kamay sa akin, tila gustong makipagkamay.
Tumango ako at tinanggap ang kamay niya. We shaked hands… I don’t know what this is for… Leander is still a mystery to me.
Leander grinned. “I hope we get along, Russ…”
Chapter Five
I felt so drained and tired when I got home. Naabutan ko pa si Calia na nakaupo sa sala habang nanonood sa tablet niya.
She looked at me when she saw me. “Why did you come home late, Russ?” she asked in a worried tone.
I forced a smile and scratched my nape. “Natagalan lang doon sa birthday,” pagsisinungaling ko.
I don’t want them to worry. Siguradong magpa-panic sila kapag nalaman nila ang nangyari sa akin. Baka magpunta pa sila sa mga pulis.
I think Leander already took care of it. I don’t know him that much… but I think he has the power to do that. He’s not an ordinary man.
I sighed and sat beside her. Ibinaba ni Calia ang tablet saka yumakap sa akin.
“You look so tired, Russ. I don’t think you’re okay,” she said in a soft tone.
“I’m okay, Calia… Thank you,” I said and hugged her back.
Naiisip ko kaagad ang practice bukas… Titiisin ko na lang. Huling season ko na naman sa kanila.
I really did my best to be acknowledged by them. Pero wala pa rin. Hindi pa rin ako kabilang sa kanila kahit ilang taon na nila akong kasama.
May ipon naman ako. Maghahanap na lang ako ng panibagong basketball team na sasalihan kung hindi man pwede kina Rhiatt.
“Are you still thinking about your team?” Calia asked.
I smiled and nodded. “Hmm… I really don’t think I belong there.”
“You don’t really belong there. You’re too good for them… Sa totoo lang kapag nalaman ng ibang PBA team na aalis ka na sa kanila, siguradong pag-aagawan ka. You don’t even full-heartedly like basketball and yet you’re so good at it.”
Alam ko rin naman sa sarili ko na may talento ako sa basketball. I’m not as huge or as tall as others, which is their advantage, but I’m really good at shooting. And I always get complimented because I can jump really high.
“That’s too exaggerated,” I chuckled.
“I’m not exaggerating. You’re famous. You just don’t like the spotlight. You can be a vlogger or a content creator, and people will still support you. Ang daming nag-aalok sa’yo na brand to be a model for them, but you’re turning them down every time. You’re famous and so loved by your fans.”
Natigilan ako sa sinabi ni Calia. Totoo naman ang sinabi niya. I know that my fans really love and appreciate me. Madalas sabihin nina Kyren na kaya naiinis sa akin ang teammates ko dahil ako ang may pinakamaraming fans. He tried to teach me to make use of my social media accounts, but I just don’t like posting that much.
“Totoo, ’te.”
Napapitlag kaming pareho ni Calia nang biglang sumulpot si Kyren. Nakasuot pa siya ng pink na ternong pantulog na may mga heart, pati pink bunny slippers. Nakatali ang buhok niya sa tuktok ng ulo niya na parang halaman at may pink na clip pa.
Umupo siya sa tabi naman at yumakap din sa akin.
“Once every 3 months ka lang mag-post pero 50k ang minimum reacts. ’Te, sinasabi ko sa’yo talaga. Mas sikat ka nga kay Rhiatt, sa totoo lang,” napapailing na sabi ni Kyren. “Minsan kailangan pa kita pilitin na mag-update ng picture mo.”
I chuckled. “Sorry, Ky…”
Napanguso siya. “Okay, fine. Pinapatawad na kita, basta isama mo ’ko kapag pumunta ka kay Rhiatt one time.”
I laughed. “Why do you like him so much?”
Kyren giggled. “Ano ka ba? Siyempre, kasi pogi siya.” Pabirong hinampas niya ang braso ko. “Iba kasi talaga ’yung kagwapuhan niya, ’te. Siya talaga ang type na type ko. Tall, dark, and handsome. Ang manly niya. Lagi ko ini-imagine na bina-backhug niya ako saka hina-hard—”
“Kyren!” sabay na sabi namin ni Calia.
Kyren laughed. “Hina-hard launch kasi. Ano ba nasa isip niyo? Mga bastos…”
“Damn your mouth, Ky…”
Natigilan kami nang si Sam naman ang sumulpot. Kakalabas niya lang sa kuwarto nila ni Calia habang kinukusot ang mga mata.
“’KJ mo kahit kailan… Ganyan ba kapag walang sex life?” nakataas-kilay na tanong ni Kyren.
“Meron ba satin dito ang may sex life?” nakakunot-noong tanong ni Sam saka umupo rin sa tabi namin.
“Ako meron… In my dreams,” si Kyren.
“Ang daming nagtatangkang manligaw sa’yo, ’di ba? Wala kang bet sa kanila?” tanong ni Calia kay Kyren.
“Walang may deserve ng ganda kong ’to kundi si Rhiatt…” sabi ni Kyren saka ngumuso.
“Magkaka-crush na lang, do’n pa sa may boyfriend na,” umiiling na sabi ni Sam.
“Sira… Harmless crush naman ’to, ’no. Hindi ko naman siya aagawin sa boyfriend niya or something.” Kyren rolled his eyes.
“Ewan ko sa’yo, ’te.”
Napuno ng tawanan namin ang sala. Kahit papa’no nakakalimutan ko ang mga problema ko kapag kasama ko sila. Kaya noong nagyaya sila na magsama-sama kami sa iisang bahay, pumayag talaga ako.
My life would be so boring and lifeless without them. We’re not just friends… para na rin kaming magkakapatid.
Pagkatapos naming magkwentuhan, pumasok na rin kami sa mga kuwarto namin dahil gabing gabi na.
I took a shower and wore a simple loose t-shirt and pajamas. Natutulog na si Kyren nang matapos akong mag-shower.
Humiga na ako sa kama ko at pumikit… Iniisip ko na agad kung ano ang magiging takbo ng araw ko bukas… dahil practice na naman.
NANG MAGISING AKO kinabukasan, agad akong nag-asikaso para sa practice. I wore my white jersey and brought my bag with me.
Kumain ako ng breakfast na niluto ni Calia. Calia loves to cook. Masarap din talaga siya magluto.
Simula nang paalisin ako nina Mama noong high school ako, nasanay akong hindi nag-aalmusal dahil tinitipid ko ang pera ko. Nagtrabaho ako bilang tutor ng mga bata kaya kahit papaano nakasurvive naman ako.
Iyon nga lang, nasanay akong tipirin ang sarili ko. Nasanay ako na hindi nag-aalmusal. Tuwing tanghalian at hapunan lang ako kumakain no’n. Noong nakilala ko sina Calia, madalas silang magshare ng pagkain sa akin. At noong nagsama-sama kami sa iisang bahay, hindi na sila pumapayag na umaalis ako ng walang almusal. Lalo kapag alam nilang may practice ako ng basketball.
“Bye, Russy baby! Kapag may umaway sa’yo, sumbong mo sa amin, ha!” Kyren said and gave me a flying kiss.
“As if naman magsusumbong ’yan,” napapailing na sabi ni Sam.
I chuckled. “Kaya ko na ’to. Salamat… Mauna na ako.”
Umalis na rin ako pagkatapos magpaalam sa kanila. Napabuga ako ng hangin saka pinaandar ang kotse ko. Hindi ko alam kung paano sila haharapin dahil hindi ako nakapunta sa birthday ni Paul.
Napailing na lang ako. Babawi na lang ako sa susunod.
Mabilis lang ang biyahe papunta sa practice venue. Agad akong pumasok sa loob. Dumiretso ako sa locker room para ilagay ang bag ko roon… Natigilan ako nang makita ko si Mark na nandoon.
Lumingon siya sa akin. Tipid na ngumiti ako at inilagay na ang bag ko sa locker.
“G-good morning,” pagbati ko na lang sa kaniya.
“Bakit hindi ka nagpunta kagabi?” tanong niya.
I gulped hard. “Uhm… May kinailangan lang akong puntahan,” pagdadahilan ko na lang.
He tilted his head while staring seriously at me. He seemed mad. “Hindi man lang nagpaalam sa text?”
I bit my lower lip and touched the back of my head. “U-uh… S-sorry. Hindi na ako nakapagpaalam.”
Ayokong sabihin sa kaniya ang totoong nangyari dahil baka makonsensya siya.
Umiling si Mark at hindi na nagsalita pa. Hindi na rin ako kumibo. Ilang saglit pa, nagdatingan na ang teammates ko. Napatungo na lang ako at nanatili sa gilid.
“Hoy, Russ…” Paul called me. “Hindi ka nagpunta? Wala man lang regalo?” nakangising tanong niya.
Lumapit sa akin si Paul. Umakbay siya sa akin. I bit the insides of my cheeks… I don’t feel good. Gusto kong magpractice na lang kami.
“Hoy, ’wag mo akbayan. Baka kiligin pa ’yan!” natatawang sabi ni Rafael.
Ginulo ni Paul ang buhok ko. “Gago, ’wag kang kiligin. Walang malisya, ha.”
Napalunok ako at napatungo. Gusto ko nang umalis. I feel uncomfortable… Minsan, mas gusto ko pang hindi na lang nila ako pinapansin… kaysa ganito. Pinapansin nga ako, pero hindi ako komportable… They were just making fun of me.
I never showed interest in them. Ni minsan hindi ako nagbihis kasama nila, ni minsan hindi ako sumabay sa shower room sa kanila… I don’t want them to think that I like them…
But they still think that way. Paulit ulit kong iniisip kung ano ba ang nagawa ko at ganito sila mag-isip tungkol sa akin… pero wala talaga akong maalala.
They were just like this because they knew that I’m gay.
I’m not comfortable with them. But I’m still trying to be a part of them. I have always wanted to be a true part of the team. I wanted them to acknowledge my skills… I never wanted anything from them aside from that.
“Tama na ’yan, baka dumating na si coach. Tara na sa court…” seryosong sabi ni Mark.
“Yes, team captain!” natatawang sabi na lang nina Paul saka lumayo na sa akin.
Umalis na rin sila, at naiwan kami ni Mark. He stared coldly at me.
“Bakit ba ipinagsisiksikan mo pa ang sarili mo rito?” he asked. There was a hint of annoyance in his voice.
Napaiwas ako ng tingin. “I-I just need to.”
Napailing na lang siya at umalis na. I licked my lower lip and took a deep breath. I just left the locker room and went to the court.
Nag-stretching muna kami. Pagkatapos ng warm up, nagsimula na kaming mag practice.
“Good, Mark! You’re doing good! Another three points!” Coach complimented him.
“Angas! Galing, p’re!”
Nakipag-apir sila kay Mark at pinuri siya. I just smiled and lightly clapped my hands.
We went back to practice. Madalang nila ipasa ang bola sa akin… minsan lang kapag wala na silang choice.
Nang makuha ko ang bola, agad akong tumakbo palapit sa ring. Despite my height, I can run really fast. Madalas mapansin ng ibang tao iyon.
Mark tried to stop me. Iyong iba ay sinubukang humabol sa akin, pero mas mabilis akong tumakbo. I jumped high and aimed for two points… and the ball went in.
“Great job, Russ! Keep it up!” Coach complimented me.
I wiped my sweat and smiled. “T-thank you, coach.”
My teammates just looked at me. They don’t seem happy. None of them complimented me like they did to Mark… I’m used to it.
Or maybe… I was just trying to convince myself.
WHEN THE PRACTICE was finally done for the day, I immediately left. Sa bahay na ako palagi naliligo at nagpapalit ng damit.
Naligo na ako at nagpalit ng damit. Napansin ko na wala na akong stock ng shampoo, kaya nagpaalam ako kina Kyren na pupunta lang ako sa supermarket.
Kahit magkakasama kami sa iisang bahay, may kanya kanya pa rin kaming mga gamit. Kahit gaano na kami ka-close, wala sa amin ang basta na lang nangingialam ng gamit ng iba. Bago kami manghingi o manghiram sa isa’t isa, talagang nagpapaalam muna kami.
“Buy one take one…” bulong ko habang binabasa ang nakalagay sa shampoo.
Agad kong kinuha iyon at inilagay sa cart ko. Sunod na kumuha ako ng toothpaste. Iyong buy one take one din ang kinuha ko.
Agad akong nagtungo sa food section. Kumuha ako ng tatlong mumurahing cup noodles. Natigilan ako nang mapansin na may nakatingin sa akin… May batang babae na naka pigtails ang nakatingin sa akin at nakangiti. Kasama niya ang sa tingin ko ay nanay niya.
“Hello! Ikaw po si Russ?” she asked. Her voice sounds cute.
I smiled at her and nodded. “Yes.”
Her eyes twinkled. “Wow. You look like a short-haired princess! Snow white! Pretty!”
Agad na tinakpan ng Mama niya ang bibig niya. She looked apologetically at me. “S-sorry, Russ. Fan na fan ka kasi nito.”
I smiled at her. “Okay lang po.”
Nahihiyang hinila na ng babae ang anak niya palayo sa akin. Nakangiting hinabol ko na lang sila ng tingin.
I don’t mind being called pretty… It’s a compliment for me.
Bumalik na ako sa pagtingin tingin… Natigilan ako nang mapansing may matangkad na lalaking namimili rin. Agad kong nilingon iyon… Si Leander iyon. Namimili rin siya ng noodles.
Hindi ko alam na nakain din siya ng mga ganito.
Itinulak ko ang cart saka lumapit sa kaniya. Natigilan siya at lumingon sa akin.
“H-hi, Leander…” pagbati ko sa kaniya.
He nodded. “Hey…” he said and put cup noodles in his cart.
Tiningnan ko ang mga pinamili niya, konti lang iyon. Personal necessities at mga pagkain din iyon.
Napalunok ako at napakapit nang mahigpit sa push cart ko. Nag-init ang mukha ko. Tumingin ako sa kaniya na abala pa rin sa paglalagay ng mga pagkain sa cart niya.
Napabuga ako ng hangin at inipon ang lakas ng loob ko. “Leander… Can I pay for your groceries? Pagpapasalamat ko na lang din para sa nangyari noong nakaraan…”
Leander looked at me and crossed his arms. “Really?” he asked with a grin on his face.
Ewan ko. Parang nagsisi agad ako sa sinabi ko.
“U-uh… Oo,” I said and smiled.
He nodded. “Okay, wait.”
Tinulak niya ang cart niya. Sinenyasan niya ako na sumunod sa kaniya. Tumango na lang ako at agad na sumunod.
Napalunok na lang ako nang maglagay siya ng kung ano-ano sa cart niya. Bawat section yata ay may kinukuha siya… Napakagat ako sa ibabang labi ko. Nararamdaman ko nang pinagpapawisan ako.
Kaya ko namang bayaran iyon dahil may pera naman ako… Kaso hindi naman kasi ako ang tipo ng tao na magastos.
Napaawang ang mga labi ko nang tuluyang mapuno ang cart niya.
Leander looked at me and smiled. “Are you sure you want to pay for this, sleeping beauty?”
He still calls me that. Hindi ko alam kung insulto ba iyon.
I gulped hard. “O-oo…”
Nangako na ako sa kaniya. Ayoko namang umatras sa sinabi ko.
Lumapit siya sa akin saka tinapik ang balikat ko. “Wow. You’re so kind… Pwede ka na maging santo.”
Napakurap na lang ako. Parang sinabi na ni Rhiatt sa akin iyan noon.
“Leander… Magagamit mo ba ang lahat ng iyan?” tanong ko saka itinuro ang cart niya.
He nodded. “Of course… Why?”
“W-wala naman…” sabi ko na lang saka napaiwas ng tingin.
Leander bit his lower lip while staring at me, as if he’s suppressing his laugh… I’m sure he’s teasing me.
Pumila na kami sa cashier. Siya na ang pinauna ko para makasiguro siya na talagang ako ang magbabayad ng grocery niya.
“8,456.50 po, Sir,” sabi ng cashier kay Leander.
Leander smiled. “He’s gonna pay for this, miss…” sabi niya saka itinuro ako.
Napalunok ako nang tumingin sa akin ang cashier. Napahawak ako sa batok ko saka tumango.
“O-opo…” sagot ko kahit hindi pa ako tinatanong.
“Pag-isahin ko na lang po ng receipt, Sir?” tanong niya saka itinuro ang cart ko.
Tumango ako. “Opo…”
Ini-scan na ng cashier ang mga pinamili ko. Buti na lang at kaunti lang iyon.
“Bale 8,892.50 po, Sir,” nakangiting sabi ng cashier.
Tumango ako at kinuha ang body bag ko at binuksan. Natigilan ako nang mapansin na wala ang wallet ko roon. Agad na namuo ang pawis sa noo ko.
Nakalimutan ko ang wallet ko.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Paano na ang gagawin ko?
I looked at Leander. He was just staring at me with a grin on his face.
“Sir?” tanong ng cashier.
“W-wait lang po…” Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at lumapit kay Leander.
“L-Leander… Naiwan ko ang wallet ko. Pwedeng humiram muna?” tanong ko. Sobrang init na ng buong mukha ko. Gusto ko na lang lumubog sa lupa.
He crossed his arms. “I only have a thousand in my wallet… You said you’re gonna pay for me so I put a lot in my cart.”
Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko. “S-sorry… Uhm…” Nanginginig ang mga kamay ko. Nagpa-panic na ako.
Hindi ko alam kung paano ko masosolusyonan ito.
I heard Leander chuckled. I looked at him. He took his wallet from his pocket and took his card. Ibinigay niya iyon sa cashier.
“Use my card,” sabi na lang niya.
Ngumiti ang cashier at kinuha ang card.
Leander looked at me and shook his head. “I paid for your groceries instead, sleeping beauty.” He grinned… as if he was having so much fun teasing me.
Napatakip ako sa mukha ko… Gusto ko nang magpalamon sa lupa.
Chapter Six
Tahimik na nakasunod lang ako kay Leander habang paalis kami ng supermarket. Nakatungo ako habang nakayakap sa mga pinamili ko.
Pakiramdam ko hanggang ngayon, pulang pula pa rin ang mukha ko.
Agad kaming nagtungo sa parking area. Buti na lang at magkalapit lang ang mga kotse namin. May isang kotse lang na pagitan.
Binuksan ni Leander ang trunk ng kotse niya at inilagay roon ang grocery. Napalunok ako at agad na nilagay sa shotgun seat ng kotse ko ang pinamili ko saka naglakad palapit sa kaniya.
“L-Leander…” Binuksan ko ang body bag ko at pinakita sa kaniya. “W-wala talaga akong dalang wallet, promise. At babayaran ko talaga sa’yo iyon… Mamaya rin, pag-uwing pag uwi ko.”
He looked at me and closed the trunk. “Where’s your house?” he asked.
Napakurap ako. “B-bakit?”
He slightly tilted his head. “Akala ko ba… babayaran mo ’ko?”
Tumango ako. “O-oo.”
“Kaya susunod ako sa’yo at kukunin ko na ang bayad mo agad… Para hindi mo na ako takasan.”
Natigilan ako… Iniisip niyang tatakasan ko siya?
I touched the back of my head and nodded. “O-okay, sige…”
“Good… You go first. I’ll just follow you,” sabi niya saka agad nang nagtungo sa sasakyan niya.
Tumango na lang ako at pumunta sa sasakyan ko at pumasok sa loob. Agad kong pinaandar ang sasakyan. Sumulyap pa ako sa kaniya bago ako umalis.
Agad siyang sumunod sa akin. Tiningnan ko ang kotse niyang nakasunod sa akin mula sa rearview mirror.
Napabuntonghininga ako… Hindi ko naman tatakasan ang utang ko sa kaniya.
Mabilis kaming nakarating sa bahay. Agad akong bumaba ng kotse at nilingon si Leander na kalalabas lang din sa kotse niya.
Humawak ako sa batok ko saka lumapit sa kaniya. “Uh… Hintayin mo lang ako rito, ha. Kukunin ko lang sa loob ang pambayad ko.”
Hindi ko na siya hinintay na makasagot at agad na pumasok sa bahay. Nagmamadali pa ako dahil baka may iba rin siyang kailangan gawin. Pakiramdam ko masyado ko nang nasayang ang oras niya.
Natigilan sina Calia sa pagkukwentuhan sa sala nang makita ako.
Gusto ko sana silang batiin kaso nagmamadali ako kaya agad akong dumiretso sa kuwarto namin ni Kyren. Kinuha ko ang wallet ko na naiwan ko sa bedside table.
Binilang ko ang cash doon. Merong ten thousand doon. Buti na lang at may cash ako, ito na lang ang ibabayad ko sa kaniya.
Kinuha ko ang nine thousand saka lumabas ng silid ko. Natigilan na lang ako nang makarating sa living room. Napaawang ang mga labi ko nang makitang nandoon si Leander… Pati ang mga pinamili niya ay nasa center table.
“Wow, kaibigan ka ni Russ?” tanong ni Kyren habang nakatitig kay Leander. Kulang na lang kumislap ang mga mata niya.
Katulad pa naman ni Leander ang type ni Kyren.
Leander smiled. “Yes, we’re friends… I’m Leander by the way.”
I bit my lower lip. His smile looks fake to me now.
Tumingin sa akin sina Kyren. “Hindi mo sinabi sa’min na may kaibigan kang ganito…” His eyes squinted.
Natigilan ako at tumingin kay Sam. Nakatitig din siya kay Leander. Napakurap ako. Hindi ko pa siya nakitang nagkaroon ng interes sa lalaki…
“Are you related to Lorwin Cassidy Sorrento?” biglang tanong ni Sam kay Leander. Titig na titig siya rito.
Leander looked at Sam. “Do you know her? She’s my sister.”
Sam froze. “Oh, fuck,” she muttered.
Napasinghap si Kyren. “Lorwin?! ’Di ba ’yon ang crush mo–hmp!”
Agad na tinakpan ni Sam ang bibig ni Kyren. Tila naubusan ng kulay ang mukha ni Sam.
“D-don’t mind him,” Sam said and chuckled nervously.
Leander chuckled. “I didn’t hear anything,” he said and covered his ears, pretending he didn’t hear it.
Sam smiled nervously. “Thanks…”
Calia looked at me. She was smiling while staring at me. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya ngayon, pero parang hindi ko gusto.
Calia gently tapped Kyren’s shoulder. She murmured something to him. Kyren grinned and nodded.
Napahawak ako sa noo ko. Paano ko ba ipapaliwanag na mali sila ng iniisip?
“Ah, Leander… Alis muna kaming tatlo. May bibilhin lang kami diyan sa labas…” sabi ni Kyren saka itinuro ang labas.
“Saan kayo pupunta ng ganitong oras?” tanong ko.
“Sa may coffeeshop diyan. Nagc-crave daw si Calia sa matcha,” sabi pa ni Kyren saka yumakap sa braso ni Calia.
Napakurap ako. Wala akong nagawa nang hilahin nina Kyren at Calia si Sam na mukhang clueless. Agad silang umalis at iniwan kami ni Leander dito.
“Uh… P-paano ka nakapasok dito?” tanong ko sa kaniya.
Prenteng umupo si Leander sa couch. “I pressed the doorbell, and they opened the door for me. I told them I have to bring these here…” sabi niya saka itinuro ang groceries.
Lumapit ako sa kaniya. “B-bakit mo dinala rito ang mga ’yan?” tanong ko.
“These are yours. Aanhin ko naman ang mga ’yan?” he said with annoyance in his tone.
Parang automatic na natanggal ang maskara niya nang kami na lang dalawa rito.
“Uh… E, b-bakit mo binili kung hindi mo gagamitin?” nagtatakang tanong ko.
He stared at me and grinned. “I was bored.”
Napakamot ako sa batok ko. “Ah… O-okay…” Inabot ko sa kaniya ang nine thousand. “Ito nga pala ang bayad ko sa’yo.”
Tumayo si Leander at lumapit sa akin. Humawak siya sa kamay ko at isinara iyon.
“I’m not a thief,” he said and tapped my hand.
Napakurap ako. “H-hindi mo naman nanakawin kasi ako naman ang nagpumilit na sagutin ang groceries mo… Iuwi mo na rin ito,” sabi ko saka itinuro ang groceries niya.
Binitiwan ni Leander ang kamay ko saka humawak sa balikat niya. “Nah, hassle…”
Nagtatakang tumingin ako sa kaniya. Ganito ba siya ka-bored?
He looked around my place. “All of you are living in this house?” he asked.
I nodded. “Hmm…”
“That was a good idea. I should have asked Rhiatt to live with me back then,” he muttered. “I should have asked Connor too so that it won’t be suspicious,” he added.
Hindi na lang ako nagsalita at napakamot sa braso ko. Gusto kong ibayad sa kaniya itong nine thousand… Kaso ayaw niya namang tanggapin.
“Leander… Please, pwede mo bang tanggapin ’to?” tanong ko saka inabot sa kaniya ang pera. “H-hindi kasi ako matatahimik.”
Leander looked at me. “Don’t get me wrong… I’m not accepting this payment not because I’m being kind to you… It’s because I want to use it against you in the future. Got it?”
Napabuntonghininga ako. “B-babayaran na nga kita ngayon, e.”
Natigilan ako nang biglang naglakad si Leander patungo sa kusina. Agad akong sumunod sa kaniya.
Napasinghap ako. Agad na nag-init ang mga pisngi ko sa hiya. Oo nga pala. Hindi ko pa siya inalok ng tubig.
“U-uh… Gusto mo ng tubig?” tanong ko saka nagtungo sa harapan niya. “Or juice?”
Napaisip siya. “Hmm. I want food.”
Natigilan ako. “Hindi ka pa nag-dinner?” tanong ko.
He nodded. “Uhm.”
Tumitig ako sa mukha niya. Hindi ko alam kung niloloko niya na naman ba ako o ano. Ang hirap niya basahin. Minsan para siyang seryoso, minsan para niya akong niloloko. Ang hirap din basahin ng mood niya.
Napakamot ako sa batok ko. “Wait, may ulam dito.”
Umupo na lang siya at hindi na nagsalita pa. Kinuha ko ang sinigang na baboy at ininit iyon. Kumuha ako ng plato at naglagay ng kanin doon.
Tumingin ako kay Leander. Napakurap ako at natigilan nang mapansin na hindi na siya nakaupo doon… Nasaan na siya?
Pagkatapos kong initin ang sinigang, agad kong pinatay ang stove saka nagtungo sa sala… Wala rin siya doon.
“Leander?” tanong ko.
Napalingon ako sa silid namin ni Kyren. Napansin kong nakabukas ang pinto roon. Agad akong tumakbo patungo roon at tiningnan iyon.
Nasa loob si Leander at nakatingin sa mga gamit ko. Lumapit ako sa kaniya at tinapik ang braso niya. Tumingin siya sa akin.
“B-bakit ka nandito sa kuwarto ko?” tanong ko.
“I’m bored…” tipid na sagot niya saka hinawakan ang mga medal ko na nakasabit. Sunod niyang hinawakan ang skin care products na ginagamit ko.
“B-bakit mo ba tinitingnan ’yan?” tanong ko at kinuha ang sunscreen ko na hawak niya.
Ganito ba siya ka-bored?
Leander stared at me. “Are you always like this?” he asked.
I blinked. “W-what do you mean?”
“You easily let strangers in your room. You randomly volunteer to pay for someone’s grocery. You easily believe in someone’s words. You prepared food for me when I asked you to… You’re so damn gullible,” he said and put his hand in his pocket.
I avoided his gaze. “I-I just think you’re not totally a bad person.” I think.
Humakbang siya palapit sa akin habang nakatitig. Napalunok ako at napakapit sa laylayan ng t-shirt ko saka bahagyang umatras.
“You think?” he chuckled. “Wow, I really understand now why Rhiatt finds you annoying.”
I bit my lower lip and sighed. “W-why are you doing this? May ginawa ba akong mali sa’yo?”
Muli siyang humakbang palapit sa akin. Humigpit ang pagkakahawak ko sa laylayan ng t-shirt ko.
Wala naman siguro siyang gagawing masama, ’di ba?
Napapitlag ako nang bigla siyang humawak sa balikat ko. Hinila niya ako palapit sa kaniya saka inakbayan ako. Napakurap na lang ako… Hindi ko maintindihan ang nangyayari.
“Because of my fucking family, my life has become really boring, Russ…” Yumuko siya nang bahagya para magpantay ang mga mukha namin at tumitig sa akin. “After meeting you today, I realized that my life can be a little exciting again.” He grinned.
Tumingin ako sa kaniya… na pinagsisihan ko rin dahil medyo magkalapit ang mga mukha namin.
“H-huh?” tanong ko.
Hinila na ako ni Leander palabas ng silid ko, habang naka-akbay pa rin sa akin. Tahimik na sumunod na lang ako sa kaniya.
Nang makarating kami sa kusina, pinaharap niya ako sa kaniya saka humawak sa magkabilang balikat ko.
“Too much kindness isn’t good, Russ… I’m telling you… you have to be an asshole,” nakangising sabi niya sa akin.
I blinked. “H-huh? A-ass—” Umiling ako. I don’t want to be like that.
“You have to be an asshole, Russ… Para hindi ka tapakan ng mga tao, ikaw na lang ang mang-apak, ’di ba?” he asked and gently gripped my shoulder.
Napahawak ako sa braso ko. “H-hindi ko yata kaya ’yon, Leander.”
Leander grinned. “That’s why I’m here. I will teach you, Russ. You will be my student. Ituturo ko sa’yo ang mga kasamaan.”
I tilted my head… Is he serious?
“Are you that bored, Leander?” I asked.
He nodded. “Well, yeah… But I’m also doing this for you, Russ… Life will be better for you if you learn how to be a jerk.”
“I don’t want to be a criminal…” I muttered.
Leander laughed. “Damn, I’m not telling you to be a criminal… Ang sa akin lang, kailangan nang kaunting kasamaan sa buhay… I’m your teacher from now on, okay?”
Napakurap na lang ako. Hindi ko alam kung dapat ko ba siyang seryosohin.
He grinned. “First lesson… profanity.”
Profanity? Hindi ako nagmumura.
“D-do I really have to learn that?” I asked.
Leander nodded. “Of course, Russ… It’s very important… Now, say fuck.”
Napakurap ako. “F-f-fu–” I cleared my throat. “W-why do I have to say it?”
Leander slightly tilted his head. “Siguro tagalog muna… Sabihin mo, gago…”
Nag-init ang mukha ko sa hiya. “G-gago?” tanong ko.
“Not like that. Pagalit dapat…” sabi niya saka tinapik tapik ang balikat ko.
Humawak ako sa labi ko at pumikit nang mariin. I harshly shook my head.
“Russ, who do you hate the most?” he asked.
Idinilat ko ang mga mata ko at napaisip. “Uh… Wala, e…”
“Fuck…” mura ni Leander. “Meron ’yan. Mag-isip ka…”
Pakiramdam ko nasa hot seat ako. Bakit ba kailangan namin itong gawin?
Umiling ako. “Leander, ayoko nang magmura…”
Pumikit siya saka pinatunog ang buto sa leeg. “Damn, this is hard… but fucking exciting.”
Napakurap ako. Hindi ko talaga maintindihan ang tumatakbo sa isip niya.
Natigilan ako nang maalala ko ang ininit kong sinigang. Inalis ko ang pagkakahawak niya sa balikat ko.
“Leander, kumain ka na. Baka lumamig pa ang sinigang…” sabi ko na lang.
Leander crossed his arms. “No, I don’t want to eat… I don’t eat sinigang.”
Natigilan ako at napahawak sa batok ko. “Oh, is that so? Ano na lang ang gusto mong kainin?”
Leander sighed and poked his cheek with his tongue. “No, that’s not the right reaction…” He stared at me. “Fuck you, asshole. Eat this or I’ll kill you… Dapat gano’n ang sabihin mo.”
Napakamot ako sa braso ko. “I-I can’t say that… But I’ll try something lighter.” I cleared my throat before I spoke again. “K-kumain ka, kung hindi, maiinis ako sa’yo.”
Leander stared at me… He bit his lower lip as if he’s suppressing his laugh.
“Damn… You’re not so boring after all.” He grinned… as if he was so amused.
Is that even a good thing?
Chapter Seven
-
Curse people. Fuck them all.
-
Fucking say “no”
-
Don’t think that there’s something good about people. All people are wicked.
-
Beat people up if necessary… or if you just want to :)
To be continued.
Napakamot ako sa batok ko habang binabasa ang nilista ni Leander kagabi. Hindi ko alam kung bakit niya ginagawa ito, pero mukhang seryoso talaga siya na tuturuan niya ako.
Napailing na lang ako at muling inilagay iyon sa bag ko, saka inilagay sa locker ko.
“Russ…”
Napapitlag ako nang tawagin ako ni Mark. Agad akong tumingin sa kaniya.
“B-bakit?” tanong ko.
“What are you doing?” tanong niya saka lumapit sa akin.
“Wala…” I said and touched the back of my head.
His forehead creased. “You seem distracted. Do you have a boyfriend now or something?”
Natigilan ako sa tanong niya. It was too random. “Uh, w-wala akong boyfriend.”
He nodded. “Good. I don’t want you to taint the reputation of our team.”
I sighed. “What’s wrong with that? Rhiatt has a boyfriend too, but he gets so much support from his fans and teammates,” I muttered.
Mas lalong napakunot ang noo ni Mark. “Ano? Gagaya ka pa sa gagong ’yon?”
I bit my lower lip and played with my fingers. “Don’t call him that…”
Nagdatingan din sina Paul. Napabuga ako ng hangin at umiwas ng tingin.
“Hoy, hoy… Ano’ng nangyayari dito?” nakangising tanong ni Lorenzo.
“Ikaw naman crush ni Russ ngayon?” tumatawang tanong ni Jomari.
Hindi na lang ako nagsalita pa… Sana dumating na si coach.
“Mamaya na ’yang lokohan. Tara na sa court. Mag warm up na. Wala si coach kaya ako muna ang magli-lead,” sabi na lang ni Mark at nauna nang lumabas. Nagsunuran naman sa kaniya ang iba.
Napabuntonghininga ako… Hindi ko pa naman gustong magpractice nang wala si coach, o kahit sinong assistant coach.
Lumabas na rin ako para makapag stretching na. Natigilan ako nang may pamilyar na tao akong nakita sa bench.
Nandoon si Leander at nakaupo. He was wearing a simple black fitted shirt and jeans. Natigilan din ang mga teammates ko nang makita siya. Pribado ang practice namin ngayon at walang ibang pwedeng pumasok dito.
“Sino ’yung ungas na ’yon?” tanong ni Angelo.
Leander grinned when he saw me. I tightly closed my eyes and avoided his gaze. Bakit siya nandito?
Naglakad si Mark palapit kay Leander.
“P’re, private practice ’to. Bawal manood,” seryosong sabi ni Mark.
Leander looked at him and smiled. “I am allowed to be here…” He looked at Mark’s jersey. “…number 12.”
Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko. Kinakabahan ako sa kung ano’ng gagawin niya.
“This is not a show, dude…” sabi pa ni Mark. “Please, leave.”
Leander stood up. He took his phone and typed something there, and then he gave his phone to Mark. Mukhang nag-aalangan si Mark, pero kinuha niya na rin. Inilapit niya sa tainga niya ang phone.
“Coach? Yes, coach. Why? Ah…” Mark looked at Leander suspiciously. “Ah, gano’n po ba? Sige po.”
Isinauli na ni Mark ang phone kay Leander. Hindi na nagsalita pa si Mark at naglakad na ulit palapit sa amin.
“Ano raw, p’re?” bulong ni Paul.
“He’s allowed to be here… He owns this place,” bulong ni Mark.
Napaawang ang mga labi ko sa narinig. Tumingin ako kay Leander na nakatitig lang sa akin habang nakangisi.
I touched the back of my head… What is he planning?
Nagsimula na kaming magpractice. Pilit ko na lang kinakalimutan na nandoon si Leander at nanonood para hindi ako ma-distract.
Sana ’wag niya akong pansinin… Ayokong isipin ng teammates ko na may namamagitan sa amin. I’m trying my best to lie-low… Sa mga natitirang buwan ko sa team, gusto ko sanang tahimik lang.
I felt like I was just running around the court, because no one’s passing the ball to me.
Sanay ako sa ganitong trato nila sa akin kapag wala si coach, pero hindi ako mapakali ngayon… Dahil nandito si Leander. Ayokong makita niya ako sa ganitong sitwasyon.
I shouldn’t care about his thoughts about me… I was just bothered. Kaibigan pa rin siya ni Rhiatt… Nag-aalala ako na baka makarating kay Rhiatt.
Ipinasa ni Mark ang bola kay Javier. Malapit sa akin si Javier. Gumilid siya, hindi ko alam kung nakita niya ako o sinadya niyang banggain ako. Napahawak na lang ako sa braso ko.
Tumingin siya sa akin. “Paharang harang,” bulong niya saka tumakbo palapit sa ring.
“Russ, go back to the bench,” sabi ni Mark habang nakatingin sa akin.
Tumango na lang ako at nagtungo sa bench saka umupo roon. Napakagat ako sa ibabang labi ko at tumingin kay Leander. He was staring at me… His arms were crossed and he didn’t seem happy. He seemed pretty annoyed.
Napaiwas na lang ako ng tingin at ibinaling ang atensyon ko sa nagpapractice.
Natapos ang practice na wala ako gaanong ginawa. Idagdag pa na hindi ako komportable dahil nanonood si Leander.
Dumiretso kaming lahat sa locker room. Hindi ako kumibo at kinuha na lang ang bag ko para makauwi na ako agad.
“Russ, ’yung lalaki kanina… Type mo?” nakangising tanong ni Logan.
Napakagat ako sa ibabang labi ko at umiling na lang. Hindi na ako nagsalita pa.
Gusto ko na lang makauwi na.
“Tayo ang type niyan.” Humalakhak si David saka umakbay sa akin.
Napapitlag ako. Gustong gusto kong alisin ang kamay niya… Gusto ko nang umuwi.
“Russ, sino’ng pinakapogi sa’min, ha? I know for sure, may crush ka sa isa sa’min… Sino ’yon?” tanong ni Paul.
Kumapit ako nang mahigpit sa laylayan ng jersey ko.
“Tama na ’yan. Magsiuwi na—”
Naputol ang sasabihin ni Mark nang bumukas ang pinto sa locker room.
Napakurap ako nang makita si Leander. Nasa akin ang tingin niya.
“Russ doesn’t like your fucking asses because I’m his boyfriend,” he said in a cold tone and crossed his arms.
Nanlaki ang mga mata ko. Nabitiwan ko ang bag ko dahil sa sinabi niya… Ano’ng ginagawa niya?!
“Damn. Gay people have standards too, assholes,” sabi ni Leander saka naglakad palapit sa akin.
Inalis niya ang pagkaka-akbay sa akin ni David at itinulak siya palayo sa akin… Hindi ako makapagsalita. Hindi ko magawang itanggi ang sinabi niya… Para akong nawalan ng kakayahang magsalita at gumalaw.
Pumwesto si Leander sa likuran ko at hinawakan ang magkabilang balikat ko… Gusto kong magtago sa likuran niya, pero hindi ako makagalaw.
“Who even the fuck are you?” mariing tanong ni Mark habang nakatingin nang masama kay Leander.
“Do I have to tell it twice? I’m Russ’ boyfriend… I’m Leander Sorrento.”
Mark looked at me. “I know this creep is lying. Halika rito, Russ…” sabi niya saka sinenyasan ako na lumapit sa kaniya.
Yumuko si Leander at inilapit ang labi sa tainga ko saka binitiwan ang balikat ko. “The choice is up to you, Russ,” bulong niya.
Napalunok ako. Kinagat ko nang mariin ang ibabang labi ko…
Leander isn’t entirely a good person. He can be worse than my teammates… He scares me sometimes. But for some reason, I feel safer with him.
Umiling ako… Hindi ako nagsalita at kumilos.
Leander chuckled. “He’s just shy…” Umakbay siya sa akin. “Don’t worry… Makakaasa kayo na walang interes sa inyo ang boyfriend ko.”
Napalunok ako at tumingin kay Leander. Seryoso ba siya?
“Because damn. Look at this face and body…” he pointed himself. “…and look at yourselves. The gap is too wide,” Leander said in a mocking tone.
Kumapit ako sa damit niya. Naghahanap ba siya ng away?
“Tanginang gago…” mariing mura ni Paul.
“Fuck. He’s crazy,” napapailing na sabi ni Javier.
Mark clenched his fists. He seemed really mad. Napaiwas ako ng tingin at kumapit nang mahigpit sa damit ni Leander.
“S-stop… You’re just making things harder for me,” I whispered.
Leander smirked. “Don’t worry, my student…” he whispered back.
Tumingin sa kanila si Leander. “I’ll remember your faces and names from now on… because I will always be watching your practice games. As Russ’ boyfriend, I have to make sure that no one will mistreat him again.” He smiled. “I really hope we all get along… you damn fuckers. “ Ibinulong niya ang huling sinabi kaya ako lang ang nakarinig.
Nanlaki ang mga mata ko. “P-palagi kang manonood?” tanong ko.
Leander looked at me and nodded. “Yeah. I’m currently unemployed. I have so much time in my hands.”
Napalunok ako. Seryoso ba siya? Manonood talaga siya palagi?
Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan, dahil nahihiya ako kapag nanonood siya… o kung dapat ba akong maging masaya, dahil ipinagtatanggol niya ako sa teammates ko.
Napatungo na lang ako… Ayoko pa ring makaabala sa kaniya. Alam kong ginagawa niya lang ito dahil wala siyang magawa… pero nahihiya pa rin ako na makakaabala ako sa kaniya sa ganitong paraan.
“Everyone… Go home. I will talk to him,” mariing sabi ni Mark habang na kay Leander pa rin ang tingin.
Saglit na natigilan ang teammates ko, pero sumunod din naman sila. Kinuha nila ang mga bag nila saka umalis. Naiwan kaming tatlo.
Naglakad si Mark palapit sa amin. Humawak si Mark sa braso ko at hinila ako palayo kay Leander.
“Are you blackmailing Russ or something?” tanong ni Mark.
Leander held my arm and pulled me away from Mark. “Wow. That sounds weird coming from you, Mark…” Leander said, emphasizing his name. “Pero hindi ba ikaw ang nag-send ng maling address kay Russ noong nakaraan… kaya muntik na siyang napahamak?”
Natigilan ako at nagtatakang tumingin kay Leander. Paano niya nalaman iyon?
“You told him to go to Ronnoc’s bar and he waited there like a fool… Nilapitan siya ng mga kung sinong lasing at muntik nang may mangyaring masama sa kaniya,” seryosong dagdag pa ni Leander.
Mark froze. He looked at me with disbelief. “What? Did that really happen?” he asked while staring at me.
Hindi ko alam kung niloloko lang ako ng paningin ko. He really seemed concerned…
Napaiwas ako ng tingin. “H-hindi na mahalaga iyon… Okay na. Leander saved my life.”
Humawak si Mark sa braso ko. “Tell me what happened! Nasaan na ang mga gagong ’yon?!” asik niya.
Inalis ni Leander ang pagkakahawak ni Mark sa akin. “Nasa kulungan na…”
Hindi na pinansin pa ni Mark si Leander. Napalunok siya at lumapit sa akin. “Are you really okay now?”
Nagtatakang tumingin ako sa kaniya. Bakit siya ganito?
Nag-aalala ba siya na baka panagutin ko siya sa nangyari?
“Y-you don’t have to worry about it. H-hindi naman kita sinisisi…” sabi ko na lang at bahagyang lumayo sa kaniya.
“No, you should blame him, Russ… Kung hindi siya nag-send ng maling address, hindi ’yon manyayari,” mariing sabi ni Leander.
I gulped hard. I don’t know what to say. Hindi pumasok sa isip ko na kasalanan ni Mark ang nangyari… pero sa sinabi ni Leander, meron nang parte sa akin ngayon na iniisip na may kasalanan si Mark.
Napailing na lang ako. Agad kong kinuha ang bag ko at tumakbo paalis.
Dumiretso ako sa parking area… Nakasunod sa akin si Leander. Napabuga ako ng hangin at hinarap siya.
“A-ano ba’ng ginagawa mo, Leander?”
He stared at me. “I’m trying to help you…”
“P-paano mo nalaman ang nangyari? Na nag-send sa akin ng maling address si Mark?” tanong ko.
“I saw it on your phone. I didn’t do it on purpose, okay? I just saw it on the notification,” paliwanag niya.
Napaiwas ako ng tingin at yumakap sa bag ko. “Na-appreciate ko ang ginawa mo para sa akin… pero mas lalo mo lang pinahirap ang sitwasyon ko.”
“No. I made things easier for you, Russ… Magugulat ka na lang sa mga susunod na araw,” sabi niya saka tinapik ang balikat ko. “You didn’t feel it? That asshole likes you.”
Napakurap ako. “S-sino?”
“Mark… That Mark guy… He obviously likes you,” nakangising sabi ni Leander.
Umiling ako. “H-he’s obviously straight, Leander.”
“No, he’s obviously so gay for you… It’s fucking obvious that he’s jealous. He’s also worried about you…”
Napailing ako sa sinabi niya. “Naiinis siya sa akin, Leander. Halatang halata iyon.”
“There are fucked up guys who act like they hate the person that they like… just like Rhiatt. That fucker acted like he hates Evron but it was obvious that he likes him,” he explained.
Napaisip ako. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako kay Leander. Hindi pumasok sa isip ko na may gusto sa akin si Mark… At parang imposible naman.
Napabuntonghininga ako. “Kung gusto niya man ako o hindi, hindi naman mahalaga iyon sa’kin. Huling season ko na rin naman sa team. Kailangan ko na lang magtiis ng ilang buwan, aalis din ako.”
Leander grinned and touched his chest. “That’s why I’m here… I will be there for you for the remaining months that you have to stay with that fucked up team.”
I stared at him. “W-why will you do that for me?”
He smiled. “I’m bored… and like what I said, I’m currently unemployed.”
Napabuga ako ng hangin. “I appreciate that, Leander… Pero ayokong masanay na tinutulungan mo ako. I don’t want to depend and rely on you.”
“That’s why I’m your teacher, Russ. Sa panahong magkasama tayo, tuturuan kitang lumaban…” Leander grinned.
Tumitig ako sa kaniya at napahawak sa batok ko. Hindi ko alam ang dapat kong sabihin.
“Do you want to know our next lesson, Russ?” he asked.
I nodded… I still don’t know why he’s doing this.
“The next thing that I will teach you… is how to fight,” he said with a grin on his face.
I was stunned. “Fight?”
He nodded. “Yeah… Can you even throw a punch?”
“Why should I punch someone?” I asked.
“Well… There will be times that you have to. Now, throw me a punch.”
Nagtatakang tumingin ako sa kaniya. Hindi ko alam kung seryoso ba siya… pero nakatitig lang siya sa akin na tila ba hinihintay niyang sumuntok ako.
“Seryoso ka ba?” nagtatakang tanong ko.
“Oo… Come on, Russ…” sabi niya saka sumenyas pa.
Napalunok na lang ako at binitiwan ang bag ko. Ikinuyom ko ang kamao ko saka sinuntok siya sa sikmura… Natigilan siya at napaatras saka humawak sa tiyan niya.
Nagtatakang tumingin siya sa akin. “Damn. That was pretty strong… Fuck, no–it was strong. How did that small fist manage to punch hard?” he asked in disbelief.
I bit my lower lip. I instantly felt guilty. “I-I’m sorry… Evron taught me that before,” I whispered.
“Why didn’t you punch those assholes at Ronnoc’s?” he asked.
I bit my lower lip. “Tatlo sila… Alam ko sa sarili ko na hindi ko sila kayang labanan…”
Leander chuckled as if he found me amusing. He touched my shoulders and stared at me. “No, you can do it… You just have to learn more… That’s why I’m going to teach you.”
Natigilan ako at napaisip. Ganito ba ang nagagawa ng boredom sa kaniya?
Pero sa totoo lang… Nakita ko kung paano siya lumaban sa Ronnoc’s. He was really strong. Alam ko sa sarili ko na may mga pagkakataon na kailangan kong lumaban… Hindi palaging may makakatulong sa akin.
Napalunok ako at tumingin kay Leander. “O-okay… Sige.”
Chapter Eight
“Dapat yata nagdala ako ng pagkain,” bulong ko.
Napabuga ako ng hangin. Akmang pipindutin ko na ang doorbell, pero natigilan ako nang may nauna sa akin.
Tumingin ako sa tabi ko. Napakurap ako nang makitang nandito rin si Leander.
Napatingin ako sa kotse niya. Hindi ko man lang naramdaman na dumating siya… Masyado yatang malalim ang iniisip ko.
He looked at me and raised his eyebrow. “What are you doing here?”
“Wala… Gusto ko lang kumustahin si Rhiatt,” sagot ko.
“O si Evron?” he suspiciously asked.
I shook my head. “I respect their relationship… and Rhiatt as well.”
Umismid si Leander. “Good for you. I don’t respect their relationship.”
Napailing na lang ako. Hindi ko alam kung maswerte na ba ako dahil masyado siyang honest sa akin… Malas yata.
Pinagbuksan kami ng gate ni Evron. Agad na sumama ang mukha niya nang makita si Leander. Agad siyang tumingin sa akin.
“Hello, Russ…” bati niya saka ngumiti.
I smiled. “Hi… Bibisita lang.”
“Come in…” sabi niya saka pinapasok kami.
Naunang maglakad sa amin si Evron. Lumapit sa akin si Leander saka bumulong.
“Ano? Kinikilig ka?” tanong niya.
Napabuntonghininga ako at pinaningkitan siya ng mga mata. “Hindi ako kinikilig, Leander.”
“We should just form an alliance to break them up, you know,” dagdag niya pa.
Umiling ako. “Ayoko…”
Nang makarating kami sa living room, nandoon si Rhiatt at nakaupo. Mukhang naabala namin sila sa panonood.
“Bakit kayo nandito?” tanong ni Rhiatt sa amin.
I smiled. “Rhiatt… Nakita ko sa Facebook na official na kayo ni Evron. I just want to say that I’m happy for the both of you.”
“Thanks…” He crossed my arms and stared intensely at me. “But let me remind you, Russ… You let him go before… So there’s no way in hell you’ll have him again. Evron is mine forever… Got it?”
Pinigilan kong matawa sa sinabi ni Rhiatt… Naalala ko pa noong tinatanggi niyang maigi na may nararamdaman siya kay Evron… pero ito na siya ngayon. Honest na siya sa nararamdaman niya. Masaya ako para sa kaniya.
“I’m happy for you, dude,” sabi naman ni Leander.
Tumingin ako sa kaniya. His eyes squinted a little bit. He gently bit his lower lip… I don’t know why, I immediately knew he was lying.
“Thanks… How’s Connor by the way?” Rhiatt asked.
Leander smiled. “Well, we don’t talk that much anymore… He’s not asking about you either.” He sighed. “Rhiatt, if he can’t accept you for who you are, then you don’t deserve a friend like him.”
Even when Evron came with drinks, I remained staring at Leander… I blinked while realizing how his lips moved… The corner of his lips went up a little. He was lying.
Nakilala ko si Connor noong nagpupunta pa ako sa bahay ni Rhiatt… Hindi naman siya mukhang homophobic. He was very chill and he seemed to be really openminded.
I sighed while staring at Leander… How can he lie so well? Parang natural sa kaniya.
“Gusto niyo ba ng makakain?” tanong ni Rhiatt.
Agad akong tumanggi. “No, we’re good. Thanks.” Nakakahiya namang makikain.
“Hindi, kailangan niyo ng pagkain… Tara, Russ, tulungan mo ’ko…” sabi ni Rhiatt saka tumayo.
Wala naman akong nagawa at sumama na rin kay Rhiatt sa kusina. Natigilan ako nang bigla siyang tumikhim at umakbay sa akin pagkarating namin sa kusina.
“Sorry for the harsh things that I said about you before… You know, about you being gay and other stuff,” he muttered.
Pakiramdam ko may humaplos sa puso ko dahil sa sinabi niya. Rhiatt really improved a lot.
“This doesn’t suit you at all, Rhiatt… Talagang sinama mo pa ako rito para diyan…” I chuckled.
“Parang gago naman… Kitang nagso-sorry ako nang buong puso,” iritadong sabi niya.
I smiled and tapped his back. “Wala ’yon, ano ka ba? Alam ko naman ang household na kinalakihan mo. Saka ang mahalaga, nag-improve ka na. Masaya ako para sa’yo… You seem better and happier.”
I mean it. I’m really happy for Rhiatt. He deserves this happiness in life.
“Are you still trying to please your parents?” he asked.
I nodded. “Oo, e. Sorry ha. Alam ko naiirita ka na ganito ako… Kaso hindi ko kasi talaga sila matiis… Hanga nga ako sa’yo, e. Kasi ang tapang mo… You’re loud and proud… You’re unbothered too.”
He sighed. “Matapang ka rin naman, ah… Hindi lahat kaya ’yang ginagawa mo… But still, don’t forget the most important person in your life.”
“S-sino?”
“You…” Itinuro niya ang dibdib ko. “You have to be the most important person in your life.”
Napangiti ako sa sinabi niya. Dahil sa sinabi ni Rhiatt, pakiramdam ko para na akong may kakampi sa mga kamag-anak namin, bukod sa kapatid ko na si Risha… Pakiramdam ko, kahit papano, may nadagdag sa mga taong pwede kong masandalan.
Mukhang masungit si Rhiatt. Mukha rin siyang galit palagi… pero ramdam ko na sa kaniya na may kabutihan sa kaniya kahit noong bago pa sila magkaroon ng relasyon ni Evron.
Matapos naming mag-usap ni Rhiatt, bumalik na rin kami sa sala.
Napabuga ako ng hangin nang mahuli ko si Leander na tila pinapatay sa tingin si Evron… Umupo na lang ulit ako sa tabi niya.
Umakbay si Evron kay Rhiatt habang nakatingin kay Leander. “You must be sad because you can’t freely invade Rhiatt’s space anymore? He’s now living with me…”
Napakagat ako sa ibabang labi ko… Mukhang alam ni Evron na may gusto si Leander kay Rhiatt.
“Why would I be sad, dude? I’m happy for the both of you… Pati kaibigan ni Rhiatt pinagseselosan mo, that’s quite dangerous.” Leander looked at Rhiatt. “Don’t you think so, Rhiatt? You always hated clingy partners.”
Rhiatt laughed and tapped Evron’s chest. “I can handle him.”
“Yeah, Rhiatt can handle me… You don’t have to worry about our relationship, Rhiatt’s friend ,” Evron said in a teasing tone.
“Yes, I’m Rhiatt’s friend… Chill…” Leander smiled. “And besides…”
Napapitlag ako nang umakbay si Leander. Nanlaki ang mga mata ko at gulat na tumingin sa kaniya.
“You don’t have to worry, Evron… I have my boyfriend right here,” Leander said and looked at me.
What is he doing?!
“H-huh?” I asked.
He slightly tilted his head and touched my chin. “You don’t have to be shy, baby… It’s just Rhiatt and Evron.”
Napaawang ang mga labi ko. Ang daming tanong sa isip ko ngayon… Matagal kaming nagtitigan dalawa. He raised his eyebrow at me… and then he gently gripped my shoulder.
I hardly bit my lower lip. I remember… This is his sign for help.
I looked at Rhiatt and Evron. “A-ah, yeah… W-we’re a couple,” I said. My voice was shaking.
Napakunot ang noo ni Rhiatt. “Akala ko ba hindi ka makikipagrelasyon dahil gusto mo ng approval ng parents mo?” tanong niya.
I chuckled nervously. “W-well, things happened. I’ll just keep it a secret to my parents. K-kayo lang ang nakakaalam.”
Nagpasalamat na lang ako sa isip ko dahil nakaisip agad ako ng palusot.
Leander smiled. “Yeah… We trust the two of you,” he said and kissed my forehead.
Why do we have to do this?!
Rhiatt was still looking at us with disbelief. “Since when you became gay, Leander? As far as I remember, you’re straight as fuck.”
“How can I tell that to you back then? I mean, to the old you?” Leander asked.
Rhiatt sighed and nodded. “Well, you have a point. Sorry about that, Leander.”
“No worries, Rhiatt… It’s okay,” Leander said with a smile on his face.
Paano siya nakakangiti sa ganitong sitwasyon?
“U-uh… Rhiatt. M-may aasikasuhin lang kami ni Leander. Mauuna na kami,” pagpapaalam ko saka agad na tumayo.
Humawak ako sa kamay ni Leander at hinila siya patayo. Dali dali na rin kaming umalis. Kailangan naming mag-usap.
Paglabas namin ng bahay ni Evron, agad akong pinagbuksan ng kotse ni Leander.
“You didn’t bring your car with you, right? Get in,” sabi niya sa mahinang boses.
Napatingin kaming pareho sa bintana ng bahay ni Evron. Napangiwi ako nang makitang nakatingin sa amin sina Rhiatt. Wala na akong nagawa kundi pumasok sa kotse ni Leander.
Wrong timing na hindi ako gumamit ng kotse.
Agad na pinaandar ni Leander ang sasakyan. Napabuga ako ng hangin at napahawak sa noo ko.
Hindi na muna ako nagsalita dahil parang naubos ang lahat ng lakas ko sa nangyari kanina.
Saglit na saglit lang ay nakarating na kami sa bahay ni Leander dahil nasa iisang subdivision lang sila nakatira nina Evron.
Agad na bumaba ng kotse si Leander. Agad ko ring binuksan ang pinto at bumaba ng kotse niya.
“Bakit ka pa nagkotse? Ang lapit lang ng bahay mo,” sabi ko saka humawak sa batok ko.
Naisip ko lang ang gasolina na nasayang at dagdag sa polusyon.
“May pinuntahan ako kanina… Kina Evron ako dumiretso pagkagaling ko ro’n,” paliwanag niya.
Binuksan niya ang gate ng bahay niya saka sinenyasan ako na sumunod. Tumango na lang ako at tahimik na sumunod sa kaniya.
Dumiretso kami sa sala. Leander held my wrist and made me sit on the couch. He also sat beside me.
Napabuntonghininga ako. “W-what’s happening, Leander? Bakit ka nagsinungaling kina Rhiatt?”
Leander sighed and held my shoulders. “Russ… Evron was making it too obvious. That fucker was giving hints about my feeling to Rhiatt. He’s such an asshole.” He licked his lower lip. “That’s why I need your help, okay? We’re just going to pretend… Para hindi malaman ni Rhiatt. This will also help you. Evron will never know that you still have feelings for him. Right?”
“Inuuto mo ba ako, Leander? Hindi naman malalaman ni Evron ang sa akin dahil manhid ’yon…” nakakunot-noong sabi ko.
“Aren’t you going to help me? Akala ko ba may bond na tayong dalawa? We’re like friends already. Ka-level mo na si Connor at Feron sa buhay ko…” sabi niya pa, tila kinukumbinsi ako.
Napakamot ako sa batok ko. “A-ayokong isipin nina Mama na may boyfriend ako.”
“Hindi naman natin sasabihin sa Mama mo… Tangina, pake ko ba sa kaniya? Kay Rhiatt lang, at kay Evron na rin…” pangungumbinsi pa niya.
I sighed. “This is too much already, Leander. You already told my teammates that you’re my boyfriend. Baka kumalat iyon… at makarating sa pamilya ko.”
Leander licked his lower lip. “Nalaman na rin naman nila, e. What else can we do? We will just play this act in front of Rhiatt and Evron… and your teammates. This will benefit the both of us. Ako, kay Rhiatt… Ikaw, sa mga teammates mong tanga.”
I bit the insides of my cheeks. I sighed. “Do you really need this?” I asked. “Will this serve as my help to you?” I added.
Leander grinned. “Of course, Russ… And you’re not doing this for free because I will train you in return. I will teach you…”
Napakamot ako sa batok ko. “Na maging masamang tao?”
“Exactly. Isn’t that great, Russ? We’re benefiting from each other…” he said with a mischievous grin on his face.
“Hanggang kailan ito?” tanong ko pa.
“Hanggang matapos ang season. Ilang buwan lang…”
I bit my lower lip. “That’s too long… We have to act like a couple every practice game and every time Rhiatt and Evron see us. Paano kung magkagusto ako sa’yo? I don’t like your attitude… But in terms of looks, you’re totally my type,” honest na sabi ko.
Natigilan si Leander… as if it caught him off guard.
“Damn. You’re surprisingly honest…” he said, stunned.
I nodded. “Hmm, that’s one of my concerns. Nangyayari iyon sa mga palabas at pwedeng mangyari sa totoong buhay,” nag-aalalang sabi ko.
“If that happens, just tell me… I will entertain you. Hindi naman ako madamot,” nakangising sabi niya.
Napakunot ang noo ko. “Huh?”
“I really don’t like your personality too, Russ… But it’s possible for me to end up liking you as well…” He grinned. “We just have to be careful so that won’t happen.”
I bit my lower lip. “Please don’t think of liking me because I kinda look like Rhiatt.”
Leander was stunned, then he chuckled. “Hell, no… Rhiatt’s handsome. You’re pretty. You don’t look alike at all.”
I don’t know if it’s a compliment coming from him.
“So… We’re now partners, right?” Leander asked.
I nodded, still a little bit hesitant. “O-okay…”
Leander smirked and tapped my shoulder. “Good. You won’t regret this, Russ. I’ll make sure you’ll benefit from this.”
Napabuntonghininga ako… Hindi ko alam kung tamang desisyon ba ito.
Chapter Nine
“Huy, Calia… Kanina pa nakatayo ro’n si Jace” sabi ni Kyren habang nakatingin sa bintana.
Hindi kumibo si Calia at tumuloy sa pagbabasa ng libro. Sumilip din ako sa bintana. May matangkad na lalaking nakatayo roon at may hawak na bulaklak.
“Sino ’yan?” I asked Kyren.
“Si Jace… Nanliligaw kay Calia. Ayaw bigyan ng chance ni loka…” napapailing na sabi ni Kyren.
Maraming nanliligaw kay Calia, kaya hindi ko na matandaan kung sino ang Jace na iyon.
“Kanina pa siya riyan?” tanong ko pa.
Kyren nodded. “Hmm… Kaninang umaga pa siya. Magtatanghali na, ayaw pang labasin ni Calia.”
Sam sat beside Calia. “What’s wrong, Calia? Mukhang sincere naman ’yung lalaki sa labas.”
Calia sighed and closed her book. “Katulad lang din siya ng ibang lalaki.”
“Pano mo nasabi, ’te?” tanong ni Kyren saka tumabi sa kaniya.
“In the end, they want someone who can give them a child… All of my exes broke up with me for that reason. They said they want their future to be with a real woman who can give them a child… Jace told me that he wasn’t like that… He said that I’m a woman, that he wants me in his life with or without a child… Pero ganoon din naman sila. Sinabi rin nila sa akin iyon… I just can’t trust a man anymore,” Calia said and clenched her fists.
“All of your exes are fucking stupid… you’re a real woman,” Sam said in a serious tone. She caressed Calia’s hair.
Calia smiled faintly. “Thank you, Sam… I know that… It’s just… It’s just so hard for me to trust a man again.”
Kyren hugged Calia. “Naiintindihan namin, beh. Alam namin ang pinagdaanan mo sa mga ex mo, pero deserve mo sumaya, ha… ’Wag mo ipagkait sa sarili mo ’yon. Sa ganda mong ’yan…”
“They’re right, Calia… You’re a beautiful and real woman. No one can tell you that you’re not… Dapat lang na maging mapili ka,” I said and smiled at her.
Calia smiled. “Thank you sa inyo…”
We all hugged Calia. Naiintindihan din naman namin ang pinanggagalingan niya. Mahirap magtiwala sa tao, mahirap ilaan ang oras at effort sa tao, tapos makikipahiwalay lang sa ganoong dahilan.
Natigilan ako nang maalala ko noong bigla akong nakipaghiwalay kay Evron… Maybe I was no different.
Lumabas na ako ng bahay pagkatapos kong maghanda para sa practice. Napakamot ako sa batok ko nang tumingin sa akin si Jace. I saw how his shoulders fell when he saw me. Siguro nag-e-expect siya na si Calia ang lalabas.
Napatingin ako sa kaniya. He was tall and masculine. He looks a little bit older compared to us. Siguro nasa 30s to mid 30s… And he was really really handsome. In terms of looks, mas gwapo siya ng maraming beses sa mga naging ex ni Calia noon.
“Russ…”
Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Leander. Agad siyang lumapit sa akin. Napapikit ako at napasapo sa noo ko nang maalala ko ang setup naming dalawa.
Leander looked at Jace. “Who’s that?”
“Nanliligaw sa kaibigan ko…” bulong ko.
Tumango na lang si Leander saka pinagbuksan ako ng kotse. Agad siyang sumakay pagkatapos, saka agad na pinaandar ang makina. Lumingon ako kay Jace habang papalayo ang sinasakyan namin ni Leander.
I’m not really good at judging characters, but I think that Jace guy was sincere.
“He’s your type too?”
Natigilan ako at napalingon kay Leander nang bigla siyang magsalita.
Umiling ako. “Hindi… Medyo naawa lang kasi kanina pa siya naghihintay ro’n.”
Hindi na nagsalita pa si Leander. Tahimik na lang kaming pareho hanggang sa makarating sa practice venue dahil wala rin naman akong masabi.
Bumaba siya ng kotse. Akmang bubuksan ko ang pinto, pero agad niya akong pinagbuksan. Hindi na lang ako nagsalita at bumaba na ng kotse.
He took my bag from me. “Your teammates might see us…” sabi niya saka humawak sa kamay ko at hinila ako papasok sa building.
I scratched my nape and just followed him.
“Do you really own this place?” tanong ko sa kaniya.
Tumango siya. “I bought this building so that I could practice martial arts peacefully.”
Dumiretso kami sa locker room ni Leander. Natigilan kami nang makitang nandoon na sina Mark. Napakagat ako sa ibabang labi ko at marahang inalis ang pagkakahawak ni Leander sa akin.
Kinuha ko ang bag ko mula kay Leander saka inilagay iyon sa locker ko. My teammates were unusually quiet. But I can sense that they don’t like Leander being here.
Leander smiled at me and caressed my hair. “Do your best, baby. I’ll be watching you.”
Tumikhim sila at nagsilabasan na… tila ba hindi nila maatim ang nasasaksihan. Naiwan si Mark na nakatitig sa amin… kay Leander nang masama.
Lumapit sa akin si Mark. “Magpa-practice na, Russ… Let’s go.”
Tumango na lang ako. Lumabas na kami ng locker room. Dumiretso sa bleachers si Leander para manood.
Tila nakahinga ako nang maluwag nang makitang nandito si coach. Makakapagpractice ako nang maayos kahit papa’no.
Nagsimula na kaming mag warm up. Hindi ko maiwasang mapatingin sa direksyon ni Leander.
I was quite bothered. Hindi ba siya nabo-boring?
He was watching me. He grinned and waved when he caught me looking at him. I just avoided his gaze and continued stretching.
“Team, thank Mr. Sorrento. He recently became one of our sponsors,” sabi ni coach.
Natigilan ako at napatingin kay Leander. Natahimik sina Mark, tila wala sa kanila ang gustong magpasalamat kay Leander.
“What are you waiting for?” tanong ni coach sa amin.
Leander chuckled. “No need to thank me… Thank Russ. It was his idea. Everyone, please thank him.”
Napapikit ako nang mariin. Ano na naman ba itong ginagawa niya?
Tumikhim si Mark. “Thank you, Russ…” tila walang magawa na sabi niya.
Nagpasalamat na rin ang iba sa akin, habang ako, gusto ko na lang maglaho. Napatingin ako kay Leander na nakangisi, tila nag-e-enjoy sa nangyayari.
Pinilit ko na lang mag-focus sa practice kahit nandiyan si Leander. Iniisip ko na lang na wala siya rito.
Naging smooth naman ang practice. Pagkatapos ng practice, dumiretso na ako sa locker room. Hinihiling ko na ’wag na lang sana sumunod si Leander dahil baka kung ano-ano pa ang gawin at sabihin niya sa teammates ko.
Pumasok din ang teammates ko sa locker room. Hindi ako kumibo at kinuha na lang ang bag ko… Napansin ko na medyo tahimik sila… wala ring nang-aasar sa akin.
“M-mauna na ako,” sabi ko na lang saka agad na umalis.
Napakagat ako sa ibabang labi ko at humawak nang mahigpit sa bag ko… Hindi ko alam pero masaya ako na hindi nila ako kinausap o tinukso. Pakiramdam ko, ang tahimik ng buhay ko sa team ngayon.
Sumalubong sa akin si Leander pag labas ko. Napangisi siya nang makita ako. Agad siyang lumapit sa akin saka kinuha ang bag ko.
Umakbay siya sa akin habang naglalakad kami palabas. Yumuko siya nang bahagya saka bumulong. “How was it? Did they bother you?” he asked.
I looked at him and smiled. I shook my head. “T-they didn’t bother me…”
He chuckled. “See? It’s because you have an asshole by your side,” he said and pointed himself. “That’s why you have to be an asshole too.”
Pakiramdam ko siya ang masamang konsensya ko na palaging bumubulong sa akin.
“Come on, let’s eat first,” sabi na lang niya saka hinila na ako.
“Saan tayo kakain?” tanong ko.
“Basta…” sagot na lang niya saka hinila na ako palabas ng building.
“Pwede umuwi muna ako para makapagbihis?” tanong ko.
“Okay,” sagot niya.
Agad niya akong pinasakay sa kotse niya nang makalabas kami. Hindi na lang ako kumontra pa at sumakay sa kotse niya.
“Are you allergic to any food?” tanong ni Leander saka pinaandar ang kotse.
Umiling ako. “Hindi naman… Pwede naman ako sa kahit anong pagkain.”
Tumango siya. “Okay…”
Ilang saglit lang, nakarating na kami sa bahay… Agad akong kumilos para mag-shower nang mabilis at magbihis. Buti na lang at wala sina Kyren dahil baka gisahin nila ako kapag nakitang kasama ko si Leander.
Simpleng oversized shirt ang sinuot ko saka pants. Paglabas ko ng bahay… pasimple akong tumingin kay Leander.
Nakasuot siya ng dark gray fitted long sleeves na nakaangat hanggang siko niya. Nakasuot siya ng simpleng pants at black shoes. Kitang kita ang matipunong hulma ng katawan niya.
Napakamot ako sa batok ko… Dapat bang magsuot ako nang mas maayos na damit?
Leander looked at me. “Let’s go,” sabi niya saka binuksan ang pinto sa shotgun seat.
Pumasok na lang ako sa loob, ganoon din si Leander… Nagdala na ako ng wallet sa pagkakataong ’to. Baka lamunin na talaga ako sa hiya kapag kumain kami tapos nakalimutan ko ang wallet ko.
Matapos ang ilang minutong biyahe, nakarating din kami sa restaurant. Napakunot ang noo ko nang makita ang pangalan no’n.
Ronnoc’s…
Ah, dito ginanap ang birthday ni Paul.
Pumasok na kami sa loob. Isang beses pa lang akong nakakain dito. Noong nanlibre si Calia. Medyo mahal kasi ang mga pagkain dito, pero talagang masarap.
Nagtungo kami ni Leander sa tagong parte. May divider iyon kaya hindi namin kita ang ibang mga nakain din dito. Tila VIP seat ito.
Pagkaupo namin, inabutan na kami ng waiter ng menu. Agad kong tiningnan iyon…
Para akong hihimatayin sa presyo ng mga ’yon.
Napatikhim ako at humawak sa batok ko. One thousand lang yata ang laman ng wallet ko.
“U-uh… Carbonara at tubig lang ang—”
Agad na pinutol ni Leander ang sasabihin ko. “Order whatever you want… I’ll pay,” sabi niya habang nakatingin sa menu.
Napasinghap ako sa sinabi niya. “T-totoo?”
He nodded. “Yeah… You don’t have to worry. May discount naman ako rito,” nakangising sabi niya.
“Is that so?” I cleared my throat and looked at the menu again. Tumingin ako sa waiter. Agad naman siyang lumapit sa akin. “Ito po, saka ito po. Pati ito po… at ito po. Last na po, ito…”
Nahihiya akong basahin ang pangalan dahil baka magkamali ako ng basa kaya itinuturo ko na lang sa kaniya.
Natigilan si Leander at nasamid. “Akala ko ba mahiyain ka?”
“Sabi mo discounted ka rito…” bulong ko.
Wala nang nagawa si Leander at umorder din. Nakaramdam ako ng hiya dahil isang dish lang ang in-order niya.
“Leander!”
Natigilan ako nang may tumawag kay Leander. Nanlaki ang mga mata ko nang makita si Connor. Nakasuot siya ng chef uniform… Lumapit siya sa amin saka tinapik ang balikat ni Leander.
“Nandito ka pala, p’re?” Napatingin si Connor sa akin. Nanlaki ang mga mata niya at napasinghap. “R-Russ?”
Napakamot ako sa batok ko. Mukhang chef pala si Connor dito.
“Nagde-date kayo?!” hindi makapaniwalang tanong niya.
“Halata naman, ’di ba? Umalis ka na at bumalik sa trabaho mo,” masungit na sabi ni Leander.
Connor looked at us suspiciously. “Dude, don’t tell me nagpapanggap kayong mag-boyfriend para hindi malaman ni Rhiatt ang feelings mo.”
Napasinghap ako. Paano niya nalaman?
Connor grinned. “Tama, ’di ba?” He laughed and smacked Leander’s back. “Tangina, p’re. Kilalang kilala ko na ang galawan mo.”
Leander glared at him. “Fucking leave us alone. Magluto ka na ro’n.”
Connor chuckled. “Okay, okay… Bye. Enjoy kayong dalawa!”
Umalis na rin agad si Connor at iniwan kami.
“Kaya ka ba may discount kasi nagtatrabaho si Connor dito?” tanong ko.
“Connor is the owner of this restaurant.”
Napasinghap ako sa sinabi niya. Hindi ko in-expect iyon… Medyo nahiya tuloy ako sa mga pagkaing dinadala ko kina Rhiatt noon. Baka hindi pala pasado sa taste ni Connor ang mga iyon dahil chef siya at may ari pa ng restaurant.
Ilang saglit pa, dumating na ang order namin. Napakagat ako sa ibabang labi ko. Marami rami pala akong in-order… Pasta, seafood, chicken, steak… at dessert.
“Salamat sa pagkain,” sabi ko na lang saka nagsimula nang kumain.
Medyo gutom talaga ako kaya hindi ko na siya kinausap at kumain na lang. Una kong kinain ang pasta, sinunod ko ang seafood. Mabilis ko ring naubos ang steak at chicken.
Inalis ko ang natitirang buto ng chicken saka inilagay sa plato. Napabuga ako ng hangin saka uminom ng juice.
Tumingin ako kay Leander na hanggang ngayon ay hindi pa nauubos ang pasta niya. Nakatulala siya sa akin… mukha siyang gulat na gulat.
“Where did all that food go?” he asked in disbelief. “You ate like it was your last meal.”
Tumango ako. “Medyo malakas akong kumain kapag libre…”
“M-medyo?” tila hindi makapaniwalang tanong niya. “Medyo lang ’yon?”
Tumango ako. “Thank you, Leander… Sa susunod ako naman ang manlilibre sa’yo.”
Humawak ako sa tiyan ko na medyo malaki na. Mahilig naman talaga akong kumain. Sadyang matipid lang ako kaya hindi ako gaanong kumakain nang marami.
“Come here, Russ…” sabi niya saka sinenyasan ako na lumapit.
“Pupunta ako sa’yo?” tanong ko.
Tumango siya. Tumayo naman ako agad saka lumapit sa kaniya. Natigilan ako nang marahan niyang inatras ang upuan niya sa mesa.
He spread his legs and tapped his leg. “Sit here…”
Nanlaki ang mga mata ko. “H-huh?”
“Sit here… on my lap. We’ll take a picture together,” sabi niya pa.
Napakurap ako. Siguro ipapakita niya kina Rhiatt ang picture.
“K-kailangan nakakandong talaga ako?” tanong ko.
Tumango siya. “Oo… Para convincing.”
Napalunok ako. “M-mabigat ako. Ang dami kong nakain…”
Humawak siya sa kamay ko saka hinila ako paupo sa kandungan niya. Napalunok ako. Mas lalo akong na-conscious dahil sa isang hita niya lang ako nakaupo.
He held my waist and took his phone. “Smile, Russ…” he said before taking a picture of us.
Kahit nanginginig ako rito, ngumiti na lang din ako sa picture.
“Cling your arms on my neck as if you’re hugging me,” utos niya.
I bit my lower lip. I did what he said. I put my arms around his neck as if I was hugging him. He held my back and pulled me closer.
Napalunok ako nang maamoy ko ang pabango niya. Even his smell screams expensive… He smells musky and citrusy. Hindi sobrang tapang kaya hindi masakit sa ilong.
I didn’t know what pushed me… Inilapit ko ang ilong ko sa leeg niya saka inamoy iyon. Halatang natigilan siya sa ginawa ko.
He looked at me. Our faces were too close. Halos magdikit ang tungki ng ilong namin kaya bahagya kong inilayo ang mukha ko.
“S-sorry… You smell good. A-anong cologne ang ginagamit mo?” tanong ko.
Hindi siya sumagot. Natigilan ako nang may maramdaman ako sa hita ko. Nanlaki ang mga mata ko at gulat na tumingin sa kaniya.
“L-Leander… I-is that your…” I stuttered.
He poked his cheek with his tongue and licked his lower lip. “After doing that… how do you expect my dick to react, Russ?”
Chapter Ten
Awkward.
Walang nagsasalita sa amin sa biyahe. Gusto kong hampasin ang sarili ko dahil sa ginawa ko kanina.
I looked at Leander… For sure he was quite embarrassed too.
“Damn. I realized it’s been many months since the last time I had sex… Am I that lonely to the point that I had a hard on just because of that?” he suddenly asked.
I bit my lower lip… No. He’s not embarrassed at all.
I chuckled nervously. “U-uh… H-hindi ko alam, e.”
Ano ba’ng dapat kong sabihin?
“I’m sorry… Did I make you uncomfortable?” he asked.
I looked at him. Hindi ako makapaniwala sa tinanong niya. Nag-sorry siya? Totoo ba ’to?
Umiling ako. “H-hindi naman. Sorry kasi bigla kitang inamoy…” sabi ko saka napatakip sa mukha ko.
“Yeah. Don’t do that again,” sabi niya saka nag-focus na lang sa pagd-drive.
Nang makarating kami sa bahay, agad akong tumingin sa kaniya. “’Wag mo na akong pagbuksan, Leander… Salamat pala sa libre mo sa akin ngayon. Babawi ako sa’yo sa susunod…”
He nodded. “Yeah, sure… Thanks for the pictures too,” sabi niya saka pinakita ang phone niya.
Ngumiti ako at tumango. “You’re welcome… Sabihin mo lang sa akin kapag kailangan mo ako… Kapalit man lang sa pagtulong mo sa akin tuwing may practice kami.”
“Of course. I’ll make sure to benefit from this setup… By the way, when is your free day?” he asked.
“Hmm. Weekends… Why?”
He crossed his arms. “Do you still want to be trained… I mean, for self-defense?”
Natigilan ako nang maalala ko iyon. Sabado na nga pala bukas.
“Hmm… Oo, gusto ko pa rin. Pero napunta ako kina Mama tuwing umaga kapag weekend. Tapos nagsisimba ako kapag Linggo,” sabi ko na lang.
Tumango siya. “That will do. Tuwing hapon tayo mag-train… Maliban na lang kapag may gagawin ka o gusto mong magpahinga.”
Napalunok ako. I wanted to be trained by him. He seemed really good at it. Tuturuan niya ako nang libre… Of course, I’ll grab it.
“I’m worried though… Sometimes, it’s not that I can’t fight… I-I just can’t hurt other people,” I explained.
Leander raised his eyebrow. “Pwede kang saktan ng iba, pero bawal mo silang saktan? That’s unfair… If someone tries to harm you, it’s okay to hurt them…”
Napakamot ako sa batok ko. Hindi ko alam kung words of wisdom ba iyon o tinuturuan niya na ako ng kasamaan.
Natigilan ako at napasinghap nang ilapit ni Leander ang mukha sa akin. Napakurap ako at bahagyang inilayo ang mukha ko.
“Sometimes I wanna know what you’re thinking… I really want to know how your mind works, Russ. Are you really that naive?” he asked while staring at me.
I avoided his gaze. “I-I don’t know. I really want to know what’s wrong with me too,” I chuckled awkwardly.
Umatras si Leander. “To tell you honestly, nothing’s wrong with you… Those people around you are the ones who are wrong. You’re just kind… But being kind will just ruin you. That’s how the world works. That’s reality. The more wicked you are, the more you will survive. Being kind means you’ll be taken for granted. People will take advantage of you… Even if you have the kindest and the most sincere heart, people won’t give a fuck about that… They’re too busy surviving and prioritizing themselves to give a fuck. When I told you that you have to trample people to survive, I mean that…” he explained while staring at me.
I bit my lower lip. I smiled and played with my fingers. “I-I’m more comfortable this way. Not all people are bad… I have my friends. There are people out there like them. I like the way I am… though you are right. There are times people treat me badly because I’m easy… because I’m too kind. But I’m not doing this to get something in return. I just love being like this. Alam kong minsan nakakainis ako… Pero wala akong magawa… ganito talaga ako, e. People can choose to hurt me or break my trust… But I will never be sorry for being me. I won’t regret what I give or what I did… because I know I did it with sincerity and kindness. But people who choose to do bad things to me when I was nothing but sincere will surely regret it… Nasa kanila na siguro iyon.”
Leander stared at me. Hindi ko mabasa ang iniisip niya. He was staring intently at me as if he was trying so hard to see what’s in my mind.
“About self-defense training… I will still go for it. Hmm… It’s not because I want to hurt people. Gusto ko lang matutunan kung paano ipagtatanggol ang sarili ko sa panahong walang makakatulong sa akin. Maswerte ako last time dahil nagkataong nasa Ronnoc’s ka rin at nakita mo ako sa ganoong sitwasyon… Pero hindi palaging ganoon ang buhay para sa akin. Hindi ako palaging su-suwertehin…”
Leander sighed. “Yeah, sure… We’ll go for it. I will do my best to train you.”
I nodded. “Salamat…” I smiled at him. “I don’t think you’re a bad person, Leander.”
Leander cleared his throat. “I’m just doing this for my own benefit.”
“Ano man ang pakay mo, natutulungan mo pa rin ako… Thank you for always helping me.”
His forehead creased. “Fuck. Just get the fuck out and let’s end this long-ass conversation.”
I smiled and waved at him. “Bye, Leander. Thank you again. Have a nice day…”
Pagkasabi ko no’n ay bumaba na rin agad ako ng kotse. Agad nang pinaharurot ni Leander ang sasakyan niya. Kumaway ako sa kaniya kahit hindi ko alam kung nakatingin siya.
Pumasok na ako sa bahay. Natigilan ako nang mapansing nagkukumpulan sina Kyren sa sala. May tinitingnan sila sa phone ni Kyren.
Napakunot ang noo ko saka lumapit sa kanila. Napatingin silang tatlo sa akin.
“Bakla ka, akala ko kaibigan mo lang ’yong Leander na ’yon?” tanong ni Kyren.
Natigilan ako nang tumayo siya saka ipinakita sa akin ang cellphone niya. Nanlaki ang mga mata ko nang may ipakita siyang pictures sa akin. Pictures namin ni Leander na pumasok sa Ronnoc’s. May pictures din na pinagbuksan ako ng kotse ni Leander.
“Naloloka na ang mga fans mo, ’te. May boyfriend ka na raw,” napapailing na sabi ni Kyren. “Bilang self-proclaimed manager mo, disappointed ako sa’yo. Bakit hindi mo man lang sinabi sa akin na may kalandian ka na?” nakapamaywang na tanong niya.
Napakamot ako sa braso ko. Kumalat pala sa internet ’yon. Paniguradong makikita nina Mama iyon.
“I know you’re thinking about your family right now, Russ… Don’t give a shit about them,” si Sam. Pinaningkitan niya ako ng mga mata. “Lumandi ka hangga’t gusto mo.”
“Uh… Mali kayo ng iniisip,” sabi ko saka umiling.
Kyren hugged my arm. “Nahihiya ka pa ba sa’min, ’te?” he giggled.
Napakamot ako sa batok ko. “I’m just helping him… and he’s just helping me too.”
“What kind of help is that?” Calia asked.
I sighed. I don’t think they will understand. Baka pagalitan pa nila ako.
“He’s helping me to be uhm… to be a braver person,” I muttered.
They blinked while staring at me. Ramdam na ramdam kong gusto pa nilang malaman maigi ang setup namin ni Leander, pero hindi na lang sila nagtanong pa.
Pumasok na ako sa kuwarto ko at nagpalit na ng damit. Humiga ako sa kama ko at nag-scroll sa social media.
Napangiwi ako nang makitang kalat nga ang pictures namin ni Leander.
Natigilan ako nang mag-chat sa akin si Risha.
Risha: Are you dating someone now? You should have done that a long time ago.
Napakagat ako sa ibabang labi ko at agad na nag-reply.
Me: Kaibigan ko lang siya, Risha. Alam ba nina Mama ang tungkol diyan?
Risha: Oo, nalaman nila kay Kuya Rosh. Dapat hindi mo na pinapautang ang batugan na yon.
Me: Sorry, Risha. Kakausapin ko na lang sina Mama kapag pumunta ako riyan.
Risha: Wag ka nang pumunta at hayaan mo na sila. Magboyfriend ka kung gusto mo. Hindi mo na dapat kami iniisip dahil may sarili kang buhay.
Napabuntonghininga ako sa sinabi ni Risha. Alam kong nasasabi niya lang ang mga iyan dahil may pakialam siya sa akin… I tried to explain her that I just love everyone in the family. Hindi niya ako maintindihan… But I also understand where her frustration was coming from.
Natigilan ako nang i-add friend ako ni Leander sa Facebook. Marami ang nag-a-add sa akin, pero nakita ko ang pangalan niya.
Pinindot ko iyon at agad ko siyang in-accept. Ilang saglit lang, agad siyang nag-message sa akin.
Leander: We should be friends here on Facebook. Evron and Rhiatt would find it suspicious if we’re not friends.
Me: Okay, sige.
Leander: Damn. I didn’t know you’re this famous.
Me: Hehe, tama lang.
Leander: People are stalking my account. They are commenting that I’m your boyfriend. How did they even know my name?
Me: Hahaha. Ganiyan talaga ang mga fans. Nalalaman nila ang mga account. Sorry. Ayaw mo bang mag-private ng account?
Leander: I already did just now.
Naisipan kong i-stalk si Leander. Isa lang ang picture niya. ’Yung profile picture niya na naka-pilot uniform.
Nanlaki ang mga mata ko at agad siyang ch-in-at.
Me: Piloto ka?
Leander: Yes.
Me: Ngayon ko lang nalaman. Piloto ka pala. Saan ka nagtatrabaho?
Leander: I’m unemployed. I resigned.
Me: Sorry :<<
Leander: No need. It was my choice.
Me: Nagulat ako. Hindi ko maalalang may nabanggit ka sa akin na piloto ka. O baka nakalimutan ko lang? Dapat pinagyayabang mo ’yon hehe.
Leander: Okay. Next time. Kapag may trabaho na ako ulit.
Me: Sana magkatrabaho ka na.
Leander: Ayoko muna. Tinatamad pa ako.
Me: Hehe sige wag muna.
Leander: What are you doing right now?
Me: Wala lang. Nakahiga lang.
Leander: 👍
Leander: It’s Saturday tomorrow. Are we gonna train in the afternoon?
Me: Oo.
Leander. Okay. What time do you want?
Me: 4 okay lang?
Leander: Okay. I’ll pick you up.
Me: Thank you. Babayaran ko na lang ang pang gas mo.
Leander: No need.
Me: Sige. Thank you.
Muli kong ini-stalk ang account ni Leander. Napakunot ang noo ko nang makitang birthday niya ngayong July 4.
Napabalikwas ako ng bangon.
Hala. Birthday niya pala?
Agad akong tumayo at kumuha ng wallet saka ng jacket. Tumingin ako sa oras sa phone ko. 4 p.m. pa lang naman.
Nagpaalam ako kina Kyren na may pupuntahan saglit saka umalis ng bahay. Agad akong nagpunta sa malapit na bakery para bumili ng maliit na chocolate cake. Pinalagyan ko iyon ng Happy Birthday, Leander.
Sana hindi siya allergic sa chocolate.
Bumili na rin ako ng pang regalo sa kaniya. Napansin ko na mahilig siya magsuot ng iba’t ibang klase ng relo. Araw-araw, iba-iba ang relo na sinusuot niya.
Bumili ako ng relo. Hindi ganoon kamahal. 800 pesos ang halaga. Mukhang mamahalin ang mga relo niya, kaya medyo nahihiya akong ibigay ito. Pero okay na rin, kaysa wala akong regalo.
Nag-drive kaagad ako papunta sa bahay ni Leander dahil baka matunaw pa ang cake.
I was quite nervous. I hope he’ll like my gift. I know it was nothing compared to the watches that he owned, but I still hope he’ll like it… Kapag hindi ko na masyadong iniisip sina Mama, mabibilhan ko rin nang mas magagandang regalo ang mga kaibigan ko.
Nang makarating ako sa bahay ni Leander, akmang bababa na ako ng kotse, pero natigilan ako nang mag-chat siya.
Leander: Did you fall asleep?
Hindi ko na siya ni-reply-an pa at bumaba na lang ng kotse. Kinuha ko ang box ng cake pati ang regalo ko sa kaniya na nakalagay sa itim na paper bag.
Pinindot ko ang doorbell at hinintay siya na pagbuksan ako.
Ilang saglit pa, agad niya rin akong pinagbuksan. Natigilan si Leander nang makita ako. Bumaba ang tingin niya sa hawak kong box ng cake.
“Hello, Leander,” nakangiting bati ko sa kaniya.
Inabot ko sa kaniya ang box ng cake. Nagtatakang tumingin siya sa akin.
“Hindi mo sinabi sa akin na birthday mo pala… Nakita ko lang sa Facebook… Sorry, iyan lang ang nakayanan kong regalo. Sana magustuhan mo.”
Sunod kong inabot sa kaniya ang regalo ko.
“Leander, happy birthday!” nakangiting bati ko sa kaniya.
Chapter Eleven
“Thanks…” Leander said.
I stared at him. It was hard to read his reaction. Hindi ko alam kung natuwa ba siya o hindi.
“You’re welcome,” I smiled.
He opened the gate wide. “Come in…”
I nodded and went in with him. Tahimik na sumunod ako sa kaniya sa loob ng bahay niya. Dumiretso kami sa kusina niya.
He put the cake on the table, and then he took two small plates, two forks, and a knife.
“Do you eat chocolate cake?” I asked.
He nodded. “Yeah. I like sweets…” he muttered.
I didn’t expect that since he didn’t order a dessert earlier.
He opened the cake. Natigilan pa siya nang makita ang greetings doon. He cleared his throat and took his phone. He took a quick picture of it.
It was a small gesture, but it warmed my heart. Natutuwa ako kapag na-a-appreciate ng mga tao ang mga binibigay ko sa kanila.
He was about to slice it, but I stopped him.
“Wait… Hindi ka pa nakapag-blow ng candle,” sabi ko saka itinuro ang birthday candle.
Leander’s forehead creased. “Is that necessary?”
I nodded. “Of course. You have to make a wish.”
“Fuck. It’s not even true,” he murmured.
I chuckled. “Wala namang mawawala.”
I hope he won’t wish for Rhiatt and Evron to break up though.
Kinuha ko ang candle at itinusok sa cake. Natigilan ako nang mapansin na wala akong posporo o lighter.
I looked at Leander. “Do you have a lighter?”
Leander nodded. He took the pack of cigarettes from his pocket. Nasa loob no’n ang lighter niya. Kinuha niya iyon at iniabot sa akin.
Sinindihan ko ang kandila. “Happy birthday. Make a wish first before blowing the candle.”
Leander raised his eyebrow. “Damn. There’s no happy birthday song. How will I enjoy this?” he asked… as if he was telling me to sing for him.
I scratched my nape. I’m not good at singing though.
I cleared my throat and started singing. “Happy birthday to you… Happy birthday to you. Happy birthday, happy birthday, happy birthday to you.” I was also clapping gently as I sang. “Maligayang bati… sa iyong pagsilang. Maligayang, maligayang, maligayang bati… Happy birthday, Leander.”
He was grinning while staring at me. I feel like he was teasing me in his mind. I touched the back of my head and bit my lower lip.
That was quite embarrassing.
He froze for a moment as if he was making a wish… and then he blew the candle.
I gently clapped for him.
He finally took a slice of the cake and put it on the small plate. Ibinigay niya iyon sa akin. Nag-slice din siya para sa sarili niya. He sat in front of me after that and we ate the cake together.
“Leander… Ilang taon ka na?” tanong ko.
Saglit siyang napaisip bago sumagot. “30.”
Tumango ako. Nasa 30 na pala siya. Hindi gaanong halata.
Naubos namin ang slice ng cake. Itinago ni Leander sa fridge ang cake pagkatapos naming kumain. Umupo ulit siya sa tapat ko at kinuha ang regalo ko sa kaniya.
He took the box from the paper bag and opened it. Natigilan siya nang makita ang relo.
“Napansin kong iba-ibang relo ang sinusuot mo… That’s why I bought it. Pero mumurahin lang iyan…” sabi ko na lang saka napakamot sa batok ko.
Para sa akin, mahal na ang 800… pero sa tulad niya, baka barya lang iyon.
Leander looked at me. “Thanks…”
I hope he’s happy with it.
“How do you enjoy your birthday, Leander? We still have a lot of time…” I said and looked at the time on my phone.
He touched his chin. “Hmm… I don’t know. I’m not really a fan of celebrating my birthday.”
Napatango ako. Understandable naman dahil kahit sina Sam, hindi mahilig mag-celebrate ng birthday. Siguro ganoon minsan kapag nasa adult stage na.
“Gusto mo bang malaman kung paano ako nagce-celebrate ng birthday ko?” tanong ko.
Leander stared at me as if he was intrigued. “Okay, tell me.”
“Hmm… Napunta ako sa mall. Minsan nagwi-window shopping ako. Minsan bumibili ako ng bagay na gusto ko, pero dapat hindi lalagpas sa 2,000 pesos. Kakain ako sa Jollibee o kaya sa kahit anong fast food chain ng kahit anong gusto kong pagkain, kahit marami. Minsan lang naman. Tapos naglalaro ako sa arcade… Iyon ang araw na medyo selfish ako.”
Nakatitig lang sa akin si Leander habang nagsasalita ako. Tumikhim ako saka napakamot sa batok ko.
“Gusto mo i-celebrate mo ang birthday mo nang gano’n? Tingnan mo lang kung mag-e-enjoy ka…” Ngumiti ako.
“Hmm…” Leander touched his chin. “Okay, I’ll try it. But you have to come with me… You have to lead, because I don’t know how you do it.”
Napakurap ako. “S-sigurado ka ba?”
He nodded. “Yeah. I’m sure… Let’s go,” sabi niya saka tumayo at lumapit sa akin.
He held my wrist and pulled me. Wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniya.
Lumabas na kami ng bahay niya. Napalunok na lang ako dahil kinakabahan ako… Baka hindi niya magustuhan kung paano ako mag-celebrate.
“Let’s use your car,” sabi niya saka itinuro ang kotse ko.
Tumango ako. “O-okay. Ako na ang magd-drive dahil birthday mo.”
Lumapit ako sa kotse at pinagbuksan siya. He touched his nape and cleared his throat. He seemed hesitant. Pero pumasok na rin siya.
Agad akong pumasok sa kotse at nagsimulang magmaneho.
“Iniisip ko kaagad ang pagkakasunod-sunod ng mga gagawin natin. Hanggang 9 p.m. lang kasi bukas ang mga mall,” natatawang sabi ko na lang.
Tumingin sa bintana si Leander. “Don’t worry about the time. I’ll take care of it.”
Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. “Huh? Paano?”
He looked at me and grinned. “It’s a secret.”
Hindi na lang ako nagtanong pa at nagfocus na lang sa pagmamaneho.
Ilang saglit pa, nakarating na kami sa mall. Agad akong bumaba at pagbubuksan sana siya, pero inunahan na niya ako.
“Let’s go…” sabi niya.
Tumango ako at agad na naunang maglakad papasok sa mall.
Nagtingin tingin muna kami sa mga stores. Nagwindow shopping muna kami hanggang sa may makita siya na gusto niyang bilhin.
“Ganito muna ang ginagawa ko. Window shopping muna. Bawal lumagpas ng 2,000 ang gagastusin ko kaya kailangan kong pag-isipan ng maigi ang bibilhin ko,” paliwanag ko habang nagtitingin kami sa men’s wear section.
“What did you buy for your birthday last year?” he asked.
“Hmm… Bumili ako ng sapatos. I only have 2 pairs of rubber shoes… pero tatlo na ngayon.”
His eyebrows furrowed, as if he was confused. “Basketball players earn a lot. Malaki ang sinasahod ni Rhiatt sa basketball. I’m sure ikaw rin…”
Tumango ako. “Oo, pero kailangan ko pa rin maging matipid. Saka inaasahan pa ako nina Mama,” paliwanag ko.
“Your parents are homophobic, just like Rhiatt’s parents, right?” he asked. There was a bit of annoyance in his tone.
I nodded. “Oo… I’ll prioritize myself in the future. Pero sa ngayon, tutulong muna para maging successful si Kuya Rosh. Doon lang ako makakahinga nang maluwag.”
I looked at Leander. He seemed pretty annoyed with me. I understand him. Ganiyan din ang reaksyon nina Sam sa akin palagi… but I know they just care too much about me.
“May napili ka na bang bibilhin?” tanong ko sa kaniya.
Leander nodded. “Yeah. This mall…” tipid na sagot niya.
Natawa na lang ako. Mapagbiro talaga siya minsan.
Tumingin tingin ulit kami. Napansin ko na panay ang type niya sa phone niya. Nag-alala tuloy ako na baka nabo-bore na siya.
Tinago niya na ulit ang phone niya sa bulsa niya saka sumabay sa akin sa paglalakad.
“Leander… ’Yung totoo, wala kang gusto bilhin?” tanong ko.
He looked at me. “How about you?”
Natawa ako. “Bakit naman ako, e, ikaw ang may birthday?”
“I’ll give you a thank you gift for the cake and the watch… So, you can tell me what you like.”
Natigilan ako at napaisip. Tumitig ako sa mukha niya. Seryoso ang mukha niyang nakatingin sa akin.
“Uh… ’Yung pinakamurang damit sa department store…” sabi ko na lang.
Tumango siya. “Okay… Ako ang bahala.”
Ngumiti ako. “Next time na iyon… Tara kumain muna tayo.”
Humawak ako sa kamay niya at hinila siya papunta sa fast food. Agad kaming pumwesto sa isang table.
“Ano ang gusto mo? Ako na ang o-order para sa atin…” sabi ko na lang.
He looked at me with disbelief. “Hindi ka pa ba nabusog sa mga kinain mo ngayon?”
“Okay lang ’yan… Minsan lang ako kumain nang marami kasi, ’di ba, matipid akong tao… Ngayon lang naman.”
Natigilan siya sa sinabi ko. “You can order anything for me. Just a light meal…” He took his wallet and gave it to me. “I’ll pay.”
Napatingin ako sa wallet niya. Kahit medyo alangan ako, kinuha ko na rin iyon.
Um-order na ako ng pagkain namin. Light meal lang ang inorder ko para kay Leander… tapos pang tatlong tao naman ’yung sa akin.
Bumalik na ako sa table namin pagkatapos kong um-order.
“Mamaya na tayo mag-window shopping ulit pagkatapos nating kumain,” sabi ko na lang saka ngumiti. “Sana lang bukas pa ang arcade mamaya.”
Ilang saglit pa, dumating na ang order namin. Agad kong ibinigay kay Leander ang spaghetti at na may chicken.
“Sa’yo lahat ’yan?” tanong niya saka tinuro ang mga pagkain.
Tumango ako. “Oo, pero pwede ka naman manghingi.”
Nagsimula na akong kumain. Leander swirled the spaghetti on his fork and ate it.
“I still don’t get why Filipinos enjoy sweet spaghetti,” he muttered.
Nagtatakang tumingin ako sa kaniya. “Hindi ka ba Pilipino?”
“My father is Filipino-Italian. I’m still a Filipino…,” sabi na lang niya.
Tumango ako saka tumuloy na sa pagkain. Nakatitig lang sa akin si Leander habang panay ang kagat ko sa chicken at burger na para bang nanonood siya ng mukbang.
Pagkatapos naming kumain, humawak ako sa tiyan ko saka mahinang dumighay.
Tumingin ako kay Leander. Pinahid ko ng tissue ang bibig ko saka ngumiti sa kaniya. “Tara na?”
He looked at my plates. “I’m still wondering where all that food went?” he murmured.
Napailing na lang siya at tumayo. Agad na kaming umalis doon at bumalik sa paglalakad lakad dahil sa dami ng kinain namin… ako lang pala.
Natigilan ako nang mapansin na nag-aalisan na ang mga tao. Tumingin ako kay Leander.
“Leander, magsasara na ang mall… Alis na tayo?” tanong ko.
He shook his head. “Don’t mind it…”
Napakamot ako sa batok ko. Hindi niya naman siguro ni-rentahan itong mall kagaya ng mga napapanood ko sa palabas?
Humawak ako sa kamay niya at hinila siya sa arcade. Once a year lang ako maglaro sa arcade. Minsan ako lang mag-isa, minsan kasama ko sina Kyren.
Nagpunta ako sa cashier para magpapalit ng tokens, pero natigilan ako nang abutan niya ako ng isang plastic ng tokens kahit hindi pa ako nagbabayad.
“Bayad na po ’yan, sir,” nakangiting sabi niya.
Napakamot ako sa batok ko. Napansin kong wala na ring tao rito sa arcade maliban sa amin. Tumingin ako sa oras sa phone ko. Lagpas 9 p.m. na.
Seryoso ba talaga si Leander noong sinabi niyang gagawan niya ng paraan?
Napailing na lang ako at hindi ko na in-open kay Leander. Siguro gusto niya lang ma-enjoy itong birthday niya.
Una kong dinala si Leander sa basketball game. Naghulog ako ng token doon.
“Leander, paramihan tayo ng masho-shoot?” tanong ko.
His forehead creased. “Fuck. You’re literally a PBA player.”
“Pero mas matangkad ka sa akin. May advantage ka…” palusot ko. “Tara na, ha?”
Naghulog ako ng token para sa kaniya. Nagsimula na kaming maglaro.
Nagsimula na akong magshoot ng bola. Hindi ako nag-effort tumalon dahil kakakain ko lang. Pero lagi namang nasho-shoot ang bola na tinitira ko… Walang sumasablay.
Natapos ang round. Nakashoot ako ng 350 points. Tumingin ako kay Leander. 95 points ang sa kaniya.
“Fuck. This game was unfair in the first place,” iritadong sabi niya. “I don’t even play basketball.”
Napakagat ako dila ko para pigilang matawa. “Okay lang ’yan. Hindi ko naman ine-expect na mananalo ka sa akin.”
Leander raised his eyebrow at me. “Yumayabang ka, ah.”
Natawa ako sa reaksyon niya. “Honest lang naman.”
Sunod kaming naglaro ng claw machine. Nakailang subok kami, pero wala sa amin ang nakakuha ng stuffed toy.
Naglaro kami ng piano tiles. Nanalo siya sa akin dahil masyadong malaki ang mga piano tiles. Mas malaki ang kamay niya sa akin kaya may advantage siya.
He closed his eyes and took a deep breath. “So this is the feeling of a winner…”
Natawa na lang ako… Para isang beses lang siya nanalo.
Kung saan-saan kami naglaro… Hindi pa nangangalahati ang plastic ng tokens.
Napahikab ako. Agad na tumingin sa akin si Leander. “Pagod ka na?” tanong niya.
Umiling ako. “Hindi pa, ah.”
Leander raised his eyebrow. “Okay, that’s it…”
He held my wrist and pulled me. Nagpatianod na lang ako sa kaniya habang naglalakad kami palabas ng arcade. Muli akong napahikab.
Inaantok na nga ako.
Nang makalabas kami ng mall, inilahad ni Leander ang kamay. “Give me your key… I’ll drive.”
Kinusot ko ang mga mata ko saka inabot sa kaniya ang susi ng kotse ko. Binuksan niya iyon saka pinapasok ako sa loob.
Baka madisgrasya pa kami kung ako ang magd-drive. Inaantok na rin talaga ako.
Leander started the engine… He looked at me.
“Russ… My birthday is on October 25…” he muttered while staring at me.
My eyes grew wide. Pakiramdam ko nawala ang antok ko.
“Hala?! Bakit nakalagay sa Facebook?” tanong ko.
“Nilagay ko lang basta dahil tinamad ako i-modify noong ginawa ko ang account ko… But my real birthday is on October 25,” seryosong sabi niya habang nakatitig sa akin.
I sighed. “Why didn’t you tell me? Bakit hinayaan mo pang gawin natin ang lahat ng ’to?” naguguluhang tanong ko.
Leander looked at the road before he answered. “Because I’m having fun…”
Hindi na lang ako nagsalita at kumontra. Ipinikit ko na lang ang mga mata ko dahil tinatamaan na ako ng antok.
Okay. He had fun… Iyon ang importante.
Chapter Twelve
“A-ano ’yan?” tanong ko.
Hindi ako makapaniwala na ito ang bubungad sa akin paggising ko.
Napakamot si Kyren sa batok niya. “Ewan ko, ’te. May nagdeliver dito. Tinanong ko kung may bayad, sabi niya wala. Para sa’yo raw.”
Ang daming paper bags. Halos hindi ko mabilang ang mga iyon. Para sa akin ba talaga iyan?
Kumuha ako ng isang paper bag at tiningnan ang laman no’n. Branded shirt iyon. Tamang tama rin sa size ko. Tiningnan ko ang ibang paper bag… May pants, iba’t ibang klaseng damit, long sleeves, t-shirt, mayroon ding mga sapatos…
Napaawang ang mga labi ko… Isa lang ang naisip kong gagawa nito.
Agad kong kinuha ang cellphone ko at tinawagan si Leander sa messenger. Agad niya namang sinagot ang tawag ko.
“Hello…”
“L-Leander… Sa’yo ba galing ang mga damit at sapatos?” nauutal na tanong ko.
“Yeah… Why? You didn’t like them?”
“H-hindi… Hindi ko kayang bayaran sa’yo ang mga ’to. Mamahalin pa yata ang mga ’to. P-pwede bang isauli ko sa’yo?”
“That’s for you. Thank you gift for the fun experience last night. Sorry gift na rin dahil hindi ko sinabi agad ang totoong birthday ko,” paliwanag niya.
“O-okay lang ’yon. Nag-enjoy rin naman ako no’n. Saka bigla na lang akong nagpunta na may dalang cake… O-okay lang ’yon. Sobra naman ’to…” sabi ko at napalunok.
Muli akong napatingin sa sandamakmak na paper bag. Napahawak ako sa noo ko… Magkano naman kaya ang nagastos niya rito?
“It’s fine. Just accept it… It’s nothing, really.”
Napabuga ako ng hangin. “Okay… S-salamat. Pero sa susunod, ’wag na, ha. Ang mamahal ng mga ’to…”
“You better wear those, Russ… I even took an effort to look at your shoe size while you were sleeping in my car last night. About the size of the clothes, I wasn’t really sure. Just tell me if it’s too big or too small… Pwede papalitan.”
Napakamot ako sa ulo ko. “H-hindi na. Tamang size ang nabili mo… Uh… Salamat, Leander. Na-appreciate ko talaga. P-pero ’wag mo na ’to uulitin sa susunod…”
“Okay.”
“U-uh… Bye. Thank you ulit,” sabi ko na lang saka binaba ang tawag.
Natigilan ako nang mapansing nakatingin sa akin sina Kyren. They were looking at me suspiciously.
“Akala ko kaibigan mo lang ’yon, beh? Una, binilhan ka ng grocery… tapos ngayon mga branded clothes at shoes naman?” Kyren’s eyes squinted. “Saan mo siya napulot, ’te? Baka pwede rin?”
“M-magkaibigan lang talaga kami… Medyo magulo lang ipaliwanag. May ginawa ako para sa kaniya kagabi kaya binigyan niya ako ng mga ganito.”
Napasinghap silang tatlo.
“A-ano ’yung ginawa mo para sa kaniya kagabi?” tanong ni Calia.
Agad na nag-init ang buong mukha ko. I aggressively shook my head. “N-no. It’s not like that. Nagpunta lang kami sa mall.”
Lumapit sa akin si Sam saka marahang tinapik ang balikat ko. “Pwede kang magkwento sa’min kapag komportable ka na… Just don’t forget to guard your heart.”
“T-thank you, Sam…” sabi ko na lang at napahawak sa tainga ko.
Pakiramdam ko kahit ipaliwanag ko na walang namamagitan sa amin ni Leander, iisipin pa rin nila na meron. Hindi ko rin kasi masabi sa kanila ang pinaka setup namin ni Leander.
Inayos ko na lang ang mga binili sa akin ni Leander. Tinulungan ako nina Kyren.
Pagkatapos no’n, naligo na ako at nagluto ng dadalhing pagkain kina Mama. Nagluto ako ng afritada para sa kanila. Paborito ni Papa iyon.
Binitbit ko na ang container na may lamang afritada saka nagtungo sa kotse ko. Siniguro ko na nakasara maigi iyon saka nilagay ko sa paper bag.
Agad na akong nagmaneho papunta sa bahay nina Mama. Nag-text ako kay Risha na pupunta ako kahit na alam na nilang napunta ako tuwing Sabado’t Linggo.
Nang makarating ako sa bahay nina Mama, hindi ako bumaba agad. Tiningnan ko ang sarili ko sa rearview mirror saka inayos ang buhok ko. Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Agad kong kinuha iyon.
Nag-chat si Leander.
Leander: Tuloy this afternoon?
Me: Oo, tuloy. Nandito lang ako kina Mama.
Leander: Okay. I’ll just pick you up later in your house.
Me: Okay. Thank you.
Napakamot na lang ako sa batok ko. Naalala ko na naman ang kalokohan niya kahapon. Hindi niya naman pala birthday.
Natigilan ako at muling nag-chat sa kaniya.
Me: Leander, hindi na kita reregaluhan sa October 25 ha. Okay lang? Kasi naibigay ko na ang regalo ko.
Leander: 😢😢😢
Me: Hahaha ikaw talaga, Leander. Pero sige reregaluhan pa rin kita kasi ang dami mong binigay sa akin ngayon.
Leander: I’m just kidding. You don’t have to.
Hindi na ako nag-reply. Itinago ko na ang phone ko sa bag ko. Bumaba na ako ng kotse saka kinuha ang paper bag na may lamang ulam.
Akmang papasok na ako sa bahay, pero natigilan ako nang may itim na kotse na tumigil sa tapat ng kotse ko.
May apat na matangkad na lalaki ang lumabas doon. Napakurap ako at nagtatakang tumingin sa kanila.
May bisita ba sina Mama?
Lumapit sila sa akin. Napansin kong lahat sila ay nakasuot ng itim. Para silang mga bouncer. Tumingin ’yung lalaking nasa unahan sa cellphone niya, saka tumingin sa akin.
“S-sino po sila?” tanong ko.
“Come with us… Mr. Russ Prodigalidad,” sabi ng lalaking nasa unahan.
“B-bakit po?” tanong ko.
Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko. Parang hindi maganda ang kutob ko sa kanila.
Bahagya akong umatras… pero natigilan ako nang may mabunggo sa likuran ko. May tatlong matatangkad na lalaki rin doon.
“Sorry… We won’t harm you,” sabi ng lalaki sa unahan.
Nanlaki ang mga mata ko nang humawak ito sa braso ko saka tinakpan ng panyo ang bibig ko. Sinubukan kong magpumiglas, pero agad akong nakaramdam ng hilo nang maamoy ko ang panyo.
Nabitiwan ko ang paper bag na may lamang ulam. Naramdaman kong binuhat ako ng isang lalaki saka ipinasok sa kotse nila… hanggang sa mawalan ako ng malay.
“What the hell, hon?! You just kidnapped someone!”
Nagising ako sa malakas na boses ng babae. Kinusot ko ang mga mata ko at agad na bumangon… Napagtanto ko na nakahiga ako sa malaking couch na kulay pula… Nanlaki ang mga mata ko nang mapatingin sa sahig. Halos masilaw ako sa kintab no’n.
Nilibot ko ang tingin ko sa paligid. Napaawang ang mga labi ko. Ang kintab ng paligid. Maraming gintong palamuti. May mga malalaking painting din… at may sobrang laking chandelier sa gitna. Sobrang taas ng kisame… Pakiramdam ko nasa palabas ako.
Napatingin ako sa dalawang tao na nasa harapan ko. Isang lalaki at isang babae na sa tingin ko ay nasa 50s na.
Napakunot ang noo ko nang mapatingin sa lalaki… Kahawig niya si Leander.
Napasinghap ako at napatakip sa bibig ko. Magulang ba sila ni Leander?
Lumapit sa akin ang babae. She’s a beautiful black woman. Hindi ko maiwasang mamangha sa ganda niya.
“Sweetie… Are you okay?” she asked and touched my hand.
I nodded. “O-opo… I mean, yes. W-where am I?” I asked.
“You’re in our house… I’m very sorry for what my husband did. I will promise to compensate for the trouble he caused you,” she said.
Tumingin ako sa lalaking nakakunot ang noo habang nakatingin sa akin.
Napalunok ako saka napabuga ng hangin. “K-kung may gusto po kayong sabihin sa akin, pwede niyo naman po akong kausapin. You don’t have to force or kidnap me. It really scared me, Sir. Sa totoo lang, gusto ko po kayong kasuhan sa ginawa niyo…”
The man cleared his throat. “Well, sorry about that… I just had a hunch that you won’t agree to talk to me.”
Humawak ako sa braso ko. “What are we going to talk about, Sir?”
“I’ll introduce myself first. I’m Leandro Sorrento. I’m Leander’s father. And she’s Cassandra Sorrento, Leander’s mother… I don’t know if you know me, but I am the owner of VS Airlines,” pagpapakilala niya sa akin.
Napaawang ang mga labi ko.
VS Airlines? Sina Leander ang may ari no’n?
Inaasahan ko nang mayaman si Leander… hindi ko lang siguro inaasahan na ganitong level. Kaya pala okay lang kahit unemployed siya.
“You’re Russ Zairan Prodigalidad, right?” tanong ni Mr. Sorrento.
Napalunok ako at tumango. “O-opo. Tungkol saan po ang pag-uusapan natin?”
“Let me get this straight… Are you Leander’s boyfriend?” tanong niya.
Agad akong umiling. “Hindi po…”
Napakunot ang noo niya. “That’s not what I think. Palagi kayong magkasama…”
Mukhang pinaiimbestigahan niya si Leander.
“Magkaibigan lang po kami ni Leander, Sir… Medyo close lang po talaga kami. Pero wala pong namamagitan sa amin gaya ng iniisip niyo,” paliwanag ko.
Magsasalita pa sana si Mr. Sorrento, pero natigilan kami nang may sumigaw.
“What the fuck are you doing, Dad?!”
Napapitlag ako nang marinig ang pamilyar na boses na iyon. Napalunok ako at tumingin kay Leander na bigla na lang sumugod… Nanlilisik ang mga mata niya, nakatingin nang masama sa tatay niya.
Napasinghap ako nang kwelyuhan ni Leander si Mr. Sorrento. “What the fuck?! Are you a criminal now?!” asik niya sa tatay.
“Leander!” pananaway ni Mrs. Sorrento sa anak.
“Fuck! You just kidnapped someone, Dad! Wala sa lahi natin ang tanga, kundi si Lucas lang!” asik niya pa.
“Leander!” Tumayo si Mrs. Sorrento at umawat sa kanila.
Napahawak ako sa batok ko. Normal ba sa mayayaman ang ganito?
“I didn’t even harm him, Leander Castiel!” singhal ni Mr. Sorrento saka marahas na inalis ang pagkakahawak ni Leander sa kaniya. “I just wanted to talk to him!”
Leander looked at me. “Are you okay?!” he asked.
Tumango ako. “O-okay lang ako.”
Leander sighed and stroked his hair. “What’s wrong with you, Dad?!”
“I just wanted to know if that boy is your boyfriend! He looks young! Hindi ka na nahiya sa sarili mo, Leander!” sigaw pa ni Mr. Sorrento.
Napalunok ako. “U-uh… 25 na po ako.”
Ayoko sanang makisali, pero pakiramdam ko kailangan kong linawin iyon.
Leander glared at his Dad. “Did you really do a background check?! Edad na lang, hindi mo pa alam!”
“Leander! Why are you like this?” Mrs. Sorrento asked.
I scratched the back of my head. This is getting awkward… Gusto ko nang umalis.
“Whether he’s my boyfriend or not, it’s none of your business… You technically disowned me after letting Lucas inherit VSA!” asik ni Leander.
“I was just provoking you, Leander! I want you to be the man that I want for VSA! Marry a woman and forget about this shit!”
Natigilan si Leander sa sinabi niya. Naningkit ang mga mata niya. “Are you goddamn serious?”
“Marry a woman, whoever it is… and you’ll inherit VSA,” his Dad said in a stern voice.
I saw how Leander froze. I felt sad for him.
Leander grinned. “Dapat noon mo pa sinabi ’yan, dad…”
Natigilan ako sa sinabi niya. Seryoso ba siya?
“When’s the deadline?” he asked… As if marrying someone was just nothing to him.
“Before you turn 30… You must introduce me the woman that you’ll marry before your 30th birthday,” sabi ni Mr. Sorrento.
Leander smirked and nodded. “Damn. Okay… I’ll do that. But you better keep your promise.”
Mr. Sorrento nodded. “Of course.”
Saglit silang nagtagisan ng tingin… Tumango na lang si Leander saka lumapit sa akin.
“Let’s go, Russ…”
Napalunok na lang ako at tumango. Agad akong tumayo at lumapit sa kaniya.
“We’ll go now…” pagpapaalam ni Leander.
Agad na kaming umalis ng mansyon nila. Napanganga na lang ako habang nililibot ng tingin ang mga nadadaanan namin. Ang haba yata ng nilakad namin bago kami tuluyang nakalabas ng mansyon nila.
“I’m sorry about what happened, Russ. Dad must have lost his mind or something… Do you want to sue him?” tanong ni Leander.
Napakamot ako sa batok ko. “Hindi na… Hindi niya naman ako sinaktan. Kaso nakakatakot siya. Pwede sabihin mo sa kaniya na ’wag niya na ulitin ’yon?” tanong ko.
“I’ll make sure he won’t do that again. I’ll beat him up,” sabi niya, na para bang hindi niya tatay ang pinag-uusapan namin.
I chuckled. “Akala ko sa mga drama lang nangyayari ang ganito. Nag-expect na nga ako na aalukin niya ako ng pera para layuan ang anak niya.”
Leander grinned. “Bakit? Tatanggapin mo kapag gano’n?”
Tumango ako. “Oo naman. Mukhang hindi basta bastang pera ang iaalok sa akin ng tatay mo.”
He chuckled and shook his head. Saglit na kaming natahimik.
“Leander…”
Natigilan siya at lumingon sa akin. Tumingin ako sa mga halaman sa labas ng mansyon nila… Hindi pa rin ako makapaniwala na ganito sila kayaman.
Tumingin ako sa kaniya habang naglalakad kami. “Seryoso bang magpapakasal ka… para manahin ang VSA?” tanong ko.
Saglit na natahimik si Leander bago sumagot. “I’ll do whatever it takes to inherit VS Airlines, Russ… I don’t mind marrying a woman.”
Natahimik ako habang nakatitig sa kaniya. Seryoso ang mukha niya… tila ba seryoso siyang gagawin niya talaga iyon.
“Even if Rhiatt happened to like me back… If I’m going to choose between Rhiatt and VSA… I will choose VSA. I lived my life for that role… I will always choose VSA over anyone… I will choose it over love. I’m sure of that.”
Napaiwas ako ng tingin. Tumingin ako sa mga halamang nadadaanan namin.
May parte sa akin na hindi siya masisi… Magkaiba ang pinaglalaban namin… pero pakiramdam ko, halos magkatulad lang din kami ng sitwasyon.
Right now, we will not choose love over what we are working hard for… That’s why I couldn’t blame him at all.
Chapter Thirteen
“Dito ba?” tanong ni Leander.
Tumango ako. “Oo, iyon ang kotse ko,” sabi ko saka itinuro ang kotse sa tapat ng bahay namin.
Inayos ko ang damit ko saka ang buhok ko. Tumingin ako kay Leander.
“Salamat sa paghatid dito sa’min…”
“No worries. It was my Dad who suddenly did stupid stunt. Naaksaya pa ang oras mo,” sabi na lang niya. “I’m sorry about that.”
Ngumiti ako at umiling. “Okay lang… Sige ha. Mauna na ako. Ingat ka…” sabi ko na lang saka binuksan ang kotse at bumaba.
He turned the window down and looked at me. “Tuloy pa tayo mamaya?” tanong niya.
Tumango ako. “Oo…”
“Okay. I’ll just pick you up in your house. Bye…” sabi niya na lang saka agad na umalis.
Inayos kong muli ang buhok ko saka tiningnan ang daan… Sa pagkakatanda ko nailaglag ko ang paper bag na may ulam dito kanina… May kumuha kaya?
Napailing na lang ako at pumasok sa loob. Natigilan ako nang mapansing nagkukumpulan sina Mama sa sala. Mukha silang hindi mapakali.
“Ma?” nagtatakang tanong ko.
Napalingon silang lahat sa akin. Natigilan ako nang makitang umiiyak si Mama.
“Russ!” Tumakbo sila palapit sa akin.
My eyes widened when my mother suddenly hugged me. She was shaking as if she was so scared.
Nagtatakang tumingin ako kina Risha. Ano’ng nangyayari?
“S-saan ka nanggaling, Kuya Russ? Paglabas namin, nakita namin ang kotse mo sa labas. Tapos nasa kalsada ’to,” sabi ni Risha saka ipinakita sa akin ang paper bag. “Sinabi ng mga kapitbahay na may kumuha sa’yo…”
Natigilan ako. Iyon pala ang dahilan.
“U-uh… Napagtrip-an lang ako ng mga kaibigan ko. Uhm… W-wala namang nangyaring masama sa akin o ano…” paliwanag ko.
Pakiramdam ko nanginginig na rin ang katawan ko… Hindi dahil sa takot…
Hindi ko na maalala ang huling beses na niyakap ako ni Mama… pero ngayon, nakayakap siya sa akin.
I touched her back with my shaking hand and then hugged her back… My vision was becoming blurry. I wanted to cry, but I restrained myself.
“I-I’m okay…” I muttered… assuring them.
“Okay naman pala, e. Akala namin kung ano na,” napapailing na sabi ni Kuya Rosh saka umupo sa couch at naglaro sa phone niya.
Napailing si Papa. “Pagsabihan mo ’yang mga kaibigan mo! Hindi magandang biro ang gano’n!” singhal niya.
Napalunok ako at tumango. “O-opo… S-sorry po kung pinag-alala ko kayo.”
Kumalas sa pagkakayakap si Mama saka marahas na pinahid ang mga luha niya. “Piliin mong maigi ang kakaibiganin mo, Russ!”
Muli akong tumango. “O-opo…”
Kahit na gaano sila kadismayado sa akin, anak pa rin nila ako… Tila naramdaman ko na may pakialam pa rin sila sa akin.
“Nag-alala kami… Sino na lang ang maghuhulog ng bahay ni Kuya Riko at ng asawa niya at magpapautang sa akin?” tanong ni Kuya Rosh habang naglalaro sa cellphone niya.
Tila binuhusan ako ng malamig na tubig. Tumingin ako kina Mama… hinihintay ko na tumanggi sila o kumontra… Pero wala.
Gusto ko silang tulungan… Lahat ng itinutulong ko sa pamilya, hinding hindi ko isusumbat dahil ginusto ko iyon. Gusto kong natutulungan ko sina Mama at ang mga kapatid ko… Pero hindi ko alam kung bakit iba ang dating sa akin no’n ngayon.
“Kuya Rosh!” asik ni Risha. Kinuha niya ang tsinelas niya at ibinato kay Kuya Rosh. “Napakagago mo!”
Tumingin nang masama si Kuya Rosh kay Risha. “Tangina, minumura mo ’ko?!”
“Oo, bakit?! Ang kapal ng mukha mo!” asik ni Risha, tila naubusan na ng pasensya.
“Tama na ’yan,” pananaway ni Kuya Riko. “Walang nangyaring masama kay Russ. Iyon ang mahalaga.”
Natahimik ako. Hindi ko alam ang dapat kong maramdaman… Para akong binigyan ng regalo, pero binawi rin kaagad sa akin. Ganoon ang pakiramdam.
“M-mauna na po ako,” sabi ko na lang.
Natigilan si Mama. “Bakit aalis ka kaagad?”
“May gagawin lang po…” pagdadahilan ko na lang.
Agad akong umalis ng bahay. Mabigat ang pakiramdam ko… Hindi ko maipaliwanag. Parang ang hirap huminga.
Hindi ko alam kung paano ako nakapag-drive pauwi sa dami ng tumatakbo sa isip ko.
Hindi ako kaagad pumasok sa bahay. Umupo ako sa gilid ng gate, sa mahabang upuan doon.
Napalunok ako, pero naramdaman kong tila may bumara sa lalamunan ko… I bit my lower lip and aggressively blinked my eyes a lot of times… maybe because I’m trying to stop myself from crying.
I don’t want my friends to see me like this… again. I don’t want them to worry. Mula noon, hanggang ngayon… ganito ako. Nag-aalala pa rin sila sa akin.
Ayoko nang abalahin sila sa ganitong bagay. They don’t deserve a weak friend like me.
I have so many questions in my mind… Gustong gusto ko na masagot na ang lahat ng ito na tumatakbo sa isip ko.
I knew that my family wasn’t treating me well… Alam ko naman sa sarili ko. I was just trying to justify it every single time… Because I want a family. I don’t want to be alone… I don’t want to regret it in the future. I want to have them in my life…
But I also want it to be genuine…
I shook my head and took a deep breath. This is not something to cry about.
I froze when a car stopped in front of me… Alam ko na kaagad kung kanino ang itim na kotseng iyon.
Bumaba ng kotse si Leander at lumapit sa akin. Nag-angat ako ng tingin sa kaniya.
“What are you doing here?” nakakunot-noong tanong niya.
“Uh… Hinihintay kita,” pagdadahilan ko.
He raised his eyebrow. “I doubt that.”
Hindi ko alam kung halata ba sa mukha ko… o talagang malakas lang ang pakiramdam niya.
I forced a smile and stood up. “Halika na…”
Leander stared at me for a moment, then he nodded. He opened the car door for me. Agad akong pumasok sa loob.
Tahimik lang kaming pareho sa biyahe. Ayokong mapansin niya na wala ako sa mood… pero hindi ko magawang magsalita.
I appreciate him for not asking though.
Ilang saglit pa, nakarating kami sa practice venue namin ng teammates ko.
Nagtatakang tumingin ako kay Leander. “Bakit tayo nandito?”
“Dito tayo magp-practice. There’s a martial arts room there… We can train peacefully and quietly,” paliwanag niya.
Tumango na lang ako at hindi na kumontra pa. Pumasok na kami sa loob… Walang ibang tao rito. Mas gusto ko iyon.
Pumasok kami sa isang silid… It looks like a practice room for karate. There’s a blue foam-like flooring. There’s a huge wall-size mirror. The wall was pure white. Tipikal na practice room ng martial arts.
Inilapag ni Leander ang bag niya sa sahig saka tumingin sa akin.
“Did you bring extra clothes?” tanong niya.
Natigilan ako. Nawala sa isip ko iyon dahil sa lalim ng iniisip ko kanina.
Napalunok ako at umiling. “H-hindi, e. Sorry…”
He nodded. “It’s okay… You’ll have to wear my clothes after the training though. Pagpapawisan ka,” sabi niya saka nagsimulang magstretching.
Tumango na lang ako. I did stretching too. Tumingin ako kay Leander at natigilan ako nang mapansing nakatitig siya sa akin.
Napalunok ako at napaiwas ng tingin… I wanted to act normal. Pero hindi ko talaga kaya sa ngayon.
“Come here,” sabi niya saka sinenyasan ako na lumapit sa kaniya pagkatapos naming magstretching.
Walang salitang lumapit ako sa kaniya. He sighed and put his arms on his waist while staring intently at me.
“Come at me… You can kick me, punch me… anything that will hurt me. Try…”
Napalunok ako at tumango. Tumakbo ako palapit sa kaniya pero agad siyang umatras.
Muli akong humakbang palapit sa kaniya at sinubukang suntukin siya sa sikmura pero agad siyang nakaiwas.
I gulped hard. I really wanted to throw a punch… but he was too quick to avoid them.
I used my foot and tried to kick him but he caught my leg and pushed it away from him. I licked my lower lip and sighed…
I tried again and again, but he kept on avoiding them effortlessly… as if I was an easy opponent.
I was always easy. Is it even a bad thing?
I just wanted to be loved by the people I love. Was I too much of a pushover to my own family? Is it really a bad thing to be like this?
I clenched my fist as hard as I could and threw a punch at him. I landed a punch on his chest. He was taken aback… He touched his chest as if it hurt him.
Natigilan ako. Tila nagising ako sa malalim na pag-iisip.
“S-sorry… Masakit ba?” nag-aalalang tanong ko.
He nodded. “It was meant to hurt, Russ. You’re doing good.”
I gulped. I felt guilty. I don’t want to hurt him.
“Sometimes you have to hurt someone to protect yourself, Russ…”
Natigilan ako at tumingin sa kaniya. He was staring intently at me… as if he could read my thoughts.
“In times of danger, when your own safety is at stake… you have to hurt people,” he said and crossed his arms.
Maybe I was just overanalyzing it… This is training.
“Eyes…” Itinuro niya ang mga mata niya. “The jaw, neck, most especially the throat,” he pointed to his throat. “Brachial plexus,” he pointed to the area near his armpit and neck. “Tibialis anterior muscle,” itinuro niya ang buto na nasa binti niya. “The hands, most especially the fingers…” Iginalaw niya ang mga kamay niya. “Of course, the groin…” he said, and pointed his crotch.
Napalunok ako habang nakikinig sa kaniya.
“Those are the parts that you have to focus on if you want to defend yourself from someone… Those are the weak spots of a person. You have to remember that,” he said in a serious tone.
“O-okay…” I muttered.
Lumapit siya sa akin. “I will teach you how to attack those parts in a detailed manner… but for now, I really want to see how strong you are, physically. Try to attack me again… and I don’t want you to feel guilty afterwards. Attack me as if I was trying to hurt you.”
Tumango na lang ako at napalunok. I clenched my fists and tried to attack him again. I tried punching and kicking him with the areas he taught me… but he kept on avoiding it.
I ran as fast as I could, as if I was playing basketball… and then I landed a punch on him. He used his palms to catch every punch. This time, he wasn’t trying to avoid me. He was letting me punch him.
It felt like my mind was blocked again… I kept on punching his palms. Tila doon ko binubuhos ang mga emosyon na kanina ko pa pinipigilan.
What can I even do to make them accept me… genuinely? What can I even do to make them care for me… the way I care for them?
I always thought that I love them without conditions… but in reality, I want something in return. I want to be loved just like the way I love them.
Mali ba iyon?
Kapag ba wala na akong ibinibigay… hindi na nila ako mahal?
I threw another hard punch but this time… Leander caught my fist.
I didn’t realize I was breathing hard. I looked at him. He was staring at me as if he was trying to know what I’m thinking.
Was I too agitated?
“You can cry…” he whispered.
I froze. “W-what do you—”
“What’s stopping you from crying? Just cry it out, Russ…”
Nanlabo ang paningin ko sa sinabi niya. Muli akong lumunok, pero tila may nakabara na naman sa lalamunan ko.
“Eyes really never lie…” Binitiwan niya ang kamao ko. “You wanted to cry so bad… Why don’t you just cry?”
Umiling ako. “T-this is nothing, really… I won’t cry over something so small—”
“It’s not something small if it’s hurting you,” he said, cutting me off. He took a step closer to me. “Cry, Russ…”
I gulped and aggressively shook my head.
I don’t easily cry. Marami akong pinagdaanan sa buhay ko simula noong itinakwil ako nina Mama. Kahit na gaano kahirap ang lahat para sa akin, pinipigilan kong umiyak…
There are times that I cried out of sympathy for someone or something… but I will do my best not to cry because of my own pain.
“You are invalidating yourself, Russ. You understand people for what they feel, you comfort people for their pain… but you’re too cruel when it comes to yourself. Just cry, Russ…”
I stepped back and shook my head. “Y-you don’t understand…”
“Yeah. I don’t understand. What’s stopping you from crying when you know it is what you need? Just cry… You have friends who will listen to you and cry with you… So, what’s stopping you—”
“Can you please stop?!” I shouted. “Stop! S-stop telling me to cry! H-hindi nga sabi!”
My voice broke… and my tears escaped from my eyes. I gulped hard. I tried to wipe them… Pero patuloy silang kumakawala sa mga mata ko.
“That’s it…” Leander turned his back on me. “I won’t look at you…” He covered his ears. “I can’t hear you either. Just cry.”
There was something in me that completely snapped… I didn’t stop my tears from falling this time… I just let them. Nanghihinang umupo ako sa sahig at napahagulgol ng iyak. I covered my eyes… but it didn’t stop my tears from escaping.
I cried my heart out as if no one could hear me… I cried like a lost kid.
I clasped my chest and cried harder… When was the last time I cried like this?
Chapter Fourteen
“I-I’m sorry for shouting at you,” I mumbled.
Leander nodded. He was also sitting on the floor, a few meters away from me.
“It’s okay.” He looked at me. “No worries.”
I sniffled and wiped my cheeks. It was really embarrassing. Tumalikod siya at tinakpan ang tainga niya, pero sa lakas ng iyak ko kanina, siguradong narinig niya pa rin iyon.
“Leander…”
He looked at me. “Hmm?”
“Am I stupid?” I muttered. “You know… when it comes to my family, I can be stupid… really stupid. My friends hate that I’m still trying to make my parents accept me after what they did to me.”
“What did they do to you?” he asked.
I bit my lower lip. “Bata pa lang ako, iba na ako sa mga kapatid kong lalaki. Hindi ko gusto ang mga laruan nila. Ayoko sa laruang robot… Ayoko sa laruang kotse. Mas gusto ko ’yung laruan ng kapatid ko na si Risha. G-gusto ko kapag naglalaro kaming dalawa ng barbie.” Tila may bumara sa lalamunan ko. “G-gusto kong nakikipaglaro ng lutu-lutuan o paper doll sa kaniya. Ayokong makipaglaro sa mga batang lalaki sa labas, o sa mga kuya ko.”
Leander was staring intently at me. Nakatitig siya sa akin na para bang pinakikinggan niya ang bawat salitang sinasabi ko… Hindi ko akalaing magagawa kong ikwento ito sa iba maliban kina Calia.
“Hindi ko rin alam kung bakit ganoon ako… As a kid, I was really confused too. May mga itinuro sina Mama sa amin kung ano ang dapat isinusuot o nilalaro ng isang lalaki… Kung ano ang kilos ng isang lalaki. A-ayos lang kung si Risha ang iiyak, kasi babae siya… Pero hindi pwede kung kami ng mga kuya ko dahil pagagalitan kami. Bawal kaming umiyak o maging malambot… kasi hindi raw ganoon ang lalaki.”
Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko habang inaalala ang mga iyon.
“Wala akong ideya kung ano ako. P-pero kinakabahan na ako no’n, dahil pakiramdam ko iba ako sa basehan nina Mama ng pagiging lalaki. Dumating sa punto na kailangan naming ilihim ni Risha na naglalaro kaming dalawa. Dahil kapag nalaman nina Mama, papaluin ako… N-napansin din nina Mama na malambot ako. Bakit daw ganoon ako kumilos? Bakit daw ako umiiyak sa maliit na bagay?” Napalunok ako at napakapit nang mahigpit sa braso ko. “Ikinukulong ako ni Papa sa kwarto ko para tumapang ako kagaya nina Kuya.”
“What the fuck?”
Natigilan ako at tumingin kay Leander. Tila hindi niya nagustuhan ang sinabi ko…
I looked at him and smiled. “N-naka move on na ako ro’n… But during my high school years, that’s when I realized that I’m gay… My parents were so disappointed. They kicked me out. Sinabi nila sa akin na bumalik ako kapag normal na ako… I had no choice but to survive on my own after that… I did my best to study and work at the same time. Nag-tu-tutor ako sa mga bata… Nagbabantay ako sa tindahan kapag weekend… Noong college, sinwerte ako at nakatanggap ng full scholarship sa basketball. It was really hard to practice basketball and study at the same time. But my friends were there beside me. Kahit papaano, kinaya ko… Right after college, I joined PBA. Doon ako bumalik kina Mama… dahil may maipagmamalaki na ako. S-siguro hindi na sila galit sa akin. S-siguro… hindi na sila dismayado sa akin.”
I licked my lower lip and sniffled… I don’t want to cry again. Halos isang oras na akong umiiyak.
“I did my best to help and support them. W-wala naman akong pinagsisisihan… G-gusto ko ang ginagawa ko. Natutulungan ko ang mga kapatid ko… Napag-aral ko sila… M-masaya ako na nakatulong ako. P-pero napapaisip ako… P-paano kung wala akong maitulong? P-paano kung wala akong maibigay? Wala ba akong halaga sa kanila kung gano’n?”
Muli akong napaluha kahit na ayaw ko… Napalunok ako at mabilis na pinahid ang luhang dumadaloy sa pisngi ko.
“Naiisip ko minsan… na k-kung hindi ako bakla—”
Leander cut me off. “Don’t you ever feel sorry for being who you are, Russ… If they truly love you, they will embrace you for who you are.”
I wiped my tears. “I-I know they love me… They are just like that because they are not open to things like—”
“Are you telling me that everything they did to you was valid?” nakakunot-noong tanong niya. “The fact that they locked you up… they kicked you out when you were just a minor?
“T-that’s how they discipline someone in the family. It was me who disappointed them and—”
“Will you ever do such a thing to your own child, Russ?”
Natigagal ako sa tanong ni Leander. Tila malakas na sampal iyon sa pisngi ko.
“Answer me, Russ… Kung magkakaroon ka ng anak… Gagawin mo ang mga ’yon sa kaniya?” mariing tanong niya.
I was stunned. Tila blangko ang isip ko. Tila nawalan ako ng kakayanan mag-isip.
“Will you lock up your own child? Gagawin mo ’yon? Papalayasin mo? Will you do that to your own child who didn’t do anything to harm anyone and was just being himself?” muling tanong niya.
Napalunok ako at napakapit nang mahigpit sa braso ko.
I burst into tears again. I shook my head. “I-I will never do that…”
Leander stared me. “Hindi mo gagawin iyon dahil hindi ganoon magmahal ang totoong magulang… That’s not the right thing to do to the person you love, Russ. That’s not discipline. That’s abuse.”
I cried… I let my tears escape from my eyes… Is he telling me that my family doesn’t love me… at all?
“You never bought something expensive for yourself. Tinitipid mo ang sarili mo… para sa mga taong hindi ka kayang mahalin kagaya ng pagmamahal mo sa kanila… When will you wake up, Russ?” he asked.
He wasn’t sugarcoating at all. Tila sinasabi niya sa akin ang lahat ng nasa isip niya kahit alam niyang makakasakit iyon sa damdamin ko… I want to hate him for that… Pero may parte sa akin na alam na nagsasabi siya ng totoo.
“You know what you deserve. You know that you deserve better… You were just trying to justify their actions over and over because you love them… But how about you? Hindi pa ba sapat sa’yo ang ilang taon na ibinigay mo sa kanila? You already provided enough. You did everything you could… I hate to break it to you… But if you keep hoping that your parents will accept you, you won’t be able to have a life for yourself… Because let’s be real… Even after everything that you did, they still didn’t treat you better. If you keep on hoping that they will change, then you will never be happy.”
Panibagong sampal na naman iyon sa akin… Siguro dahil alam ko sa sarili ko na nagsasabi siya ng totoo. Ang tagal ko nang pinagkait sa sarili ko ang mga bagay na gusto ko…
Ilang taon na kaming ganito… Ilang taon na akong umaasa na tatanggapin nila ako… pero hanggang ngayon, nandito pa rin kami.
Am I too cruel to myself?
Leander stood up and sighed. I sobbed and looked at him. Naglakad siya palapit sa akin saka inilahad ang kamay niya.
Napalunok ako at tinanggap iyon. Hinila niya ako patayo.
“You know what… I really really don’t like you,” he muttered while staring at me. “Ever since I got close to you, I keep doing things out of character… I just hate your attitude. I hate that you’re like that… Everything that I did for you was because I see you as a challenge… I wanted to change you for my own satisfaction. I don’t know. Siguro dahil hindi kita maintindihan. Your character is too complex for me.”
I gulped hard. “How am I too complex? H-hindi ba dapat ikaw ’yon? I-ikaw ang mahirap intindihin at basahin.”
He shook his head. “It is more common for humans to be selfish… We are naturally selfish. All of us have natural wicked and evil sides within us. We always want the best choice for ourselves… We are naturally selfish… So, why are you like that?” he muttered. “Why are you so damn selfless? Mas naiintindihan ko pa ang masasamang tao na makasarili, kaysa sa katulad mo na sobrang bait pero wala namang napapala. I really want to know what’s going on in this mind…” sabi niya saka itinuro ang sentido ko.
I stared at him. He was too complex for me too… What made him like that? Ano ang dahilan kung bakit ganito siya mag-isip tungkol sa mga tao?
“Leander… How is your relationship with your family?” tanong ko.
He sighed and crossed his arms. “Well… We’re the typical rich family. I grew up with maids and tutors around me. I was meant to inherit VS Airlines, so I wasn’t allowed to make mistakes. I have to be perfect for the role. I rarely bond with my mother, but she really cares for us… I can’t say that my relationship with them is good. But I really don’t care. I just want VSA… I don’t think I’ll talk to my siblings again after inheriting VSA. I’m not sure if I love them deeply… Some people will think I’m not normal… I don’t know. I just believe no one in this world can love unconditionally.”
I remained staring at him… He was really complex.
“W-what do you mean?” I asked.
“I love my family because they’re my family. I love them because they give me what I need and want… I love them for a reason. Ganoon din sila sa akin, sa aming mga anak nila. I believe my father loves us because we carry his blood… We all love people for a reason. We love them because they’re kind, they’re funny, they’re attractive, they’re rich… or because they’re our family, our own blood and flesh. We have reasons why we love someone. There’s no such thing as unconditional love… That’s why I view love as something shallow. That’s maybe why I love shallow too… I don’t have deep feelings or deep love for people. I don’t know why I’m like this… Siguro hindi ko lang naiintindihan ang konsepto ng pagmamahal…
His words sound twisted to me… or maybe because we’re so different. Magkaibang magkaiba kami mag-isip… pati na rin sa kung paano kami nagmamahal sa iba.
“That’s why you’re intriguing to me… I know you love your parents for a reason that they’re your family. But how can you love them like that? And you’re not even getting anything from them in return? How can you treat people with kindness even though they treat you like shit? You’re too complicated for me… Why the hell do you always see the good in people?” he asked.
I bit my lower lip and shook my head. “I-I don’t know. I-I’m not as good as you think…”
Leander took a step closer to me. I looked at him and gulped. I don’t know why his presence suddenly made me nervous. I stepped back and avoided his gaze.
“A-and personally, I think it’s not that you don’t love deeply. Maybe, you just don’t know how to identify or show it. At first, I really think you’re a bad person… but after spending a lot of time with you, I realized that you’re not that bad at all. You said you were only doing this because you find my character too complicated for you to understand… But still, you’re still showing kindness to me. You’re still helping me. Wala sa akin kung ano man ang intensyon mo… B-basta nakakatulong ka pa rin sa akin. You’re still a good person to me,” I muttered. “You just don’t know it… but you’re a good person.”
I flinched when Leander held my arms. I looked at him. He was staring at me as if he was trying to read my mind.
“I really really hate you, Russ… Do you know that?” he asked.
He was staring at me as if he meant it. I could feel it in his voice… I could feel it… that he doesn’t really like me… or my personality.
He slightly tilted his head. “But despite that… you’re still fucking amusing.”
Chapter Fifteen
“Himala, hindi ka yata pupunta sa family mo?”
Natigilan ako sa pagkain ng toast dahil sa tanong ni Kyren. Lumapit siya sa akin saka humalik sa pisngi ko at umupo sa tabi ko.
Napalunok ako at tumikhim. “W-wala lang. May aasikasuhin din ako.”
“Kahit ’wag mo na sila puntahan habang buhay,” Sam commented while scrolling on her phone.
Natatawang napailing na lang ako at muling kumagat sa tinapay.
Hindi muna ako pupunta kina Mama. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko sa kanila ngayon… Kung sama ba ito ng loob o ano. Hindi ako sanay sa ganitong pakiramdam sa kanila.
Napailing na lang ako. Siguro hindi ko muna iisipin. Hindi na lang muna ako magpupunta sa kanila.
Humikab ako at napahawak sa balikat ko. Kinulang pa rin yata ako sa tulog. I spent the night thinking about Leander and his words… When he said I was amusing… Was it a compliment? Or was he insulting me?
He’s still a mystery to me.
I shook my head and finished eating the toast… Kahit siguro gaano ako kalalim mag-isip, hindi ko pa rin malalaman kung ano talaga ang iniisip niya tungkol sa akin.
Nag-asikaso na lang ako at naligo. Sinuot ko ang isa sa damit na binigay ni Leander para sa akin. It was a simple white shirt with and black cargo pants… Kina Rhiatt ako pupunta. Pipilitin kong lakasan ang loob ko at kausapin siya tungkol sa paglipat ko ng team pagkatapos ng kontrata ko sa Shooters.
I immediately drove to Rhiatt and Evron’s house. Ramdam na ramdam ko ang kaba. My hands were shaking the whole time. I did my best to shake off this feeling in my heart… Matagal ko nang gusto gawin ito. Kailangan ko nang lakasan ang loob ko.
Napabuga ako ng hangin habang nasa tapat ng bahay nina Rhiatt. I tapped my chest a few times to calm myself down before I gained the courage to press the doorbell.
Rhiatt opened the gate for me. He let out a boyish grin when he saw me. He was wearing a black tank top and sweatshorts.
“Hey, Russ. What brought you here?” he asked and opened the gate wider for me.
I smiled at him and went inside. “Gusto lang sana kitang makausap, Rhiatt…”
“Sure… About what?” tanong niya habang naglalakad na kami papasok.
Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko. Naramdaman ko na naman ang kaba sa sistema ko.
“Uh… S-sa basketball?” sabi ko sa patanong na tono.
Umupo kami sa couch. Agad na tumayo si Evron nang makita kami. He smiled when he saw me.
“Hey, Russ… Gusto mo ba ng makakain o maiinom?” tanong niya.
Umiling ako. “I’m fine. Thank you, Evron… Gusto ko lang sana makausap nang pribado si Rhiatt… kung okay lang sa’yo.”
Evron smiled and nodded. “Yeah, sure… Doon lang ako sa kuwarto para makapag-usap kayong dalawa.”
Agad na dumiretso si Evron sa kuwarto nila ni Rhiatt at iniwan kaming dalawa sa sala.
Rhiatt looked at me and tapped my shoulder. “Ano ’yon? Mukhang seryoso…”
Napalunok ako at pinaglaruan ang mga kamay ko. “Uh… P-pwede pa kayang mag-join sa team niyo, Rhiatt?”
Natigilan siya sa tanong ko. “Sa Averlands? Uhm… Kumpleto kami sa team… Pero ayos lang tumanggap pa ng players lalo kapag nagustuhan nina coach. Hindi naman nagma-matter sa kanila ang ibang aspeto, basta nakitaan nila ng potential, tinatanggap nila.”
Napabuga ako ng hangin. “P-pwede kaya ako sa team niyo?”
Rhiatt froze, then a huge smile formed on his lips. “You’re more than qualified, Russ! Hindi ka kasing galing ko, pero magaling ka…”
Natatawang napailing ako dahil nagawa niya pa talagang magyabang.
Pakiramdam ko nakahinga ako nang maluwag, tila may natanggal na tinik sa lalamunan ko.
“Totoo ba? Okay lang kaya? Matagal ko nang gusto mapasali sa team niyo. Ang ganda ng samahan niyo, at walang kaso sa teammates mo kahit na parte ka ng LGBT,” nakangiting sabi ko.
Napangisi si Rhiatt. “Walang pakialam sina coach sa sexual orientation ng player… Mababait din ang teammates ko. Ako lang ’yung gago dati, pero dahil mabait na ’ko… wala ng gago sa team,” aminadong sabi niya saka napangiwi.
“Salamat, Rhiatt. Matagal ko ng gusto sabihin ’to, kaso nauunahan ako ng hiya…” Humawak ako sa kamay niya.
Ngumisi si Rhiatt saka umakbay sa’kin. “Parang tanga ’to. Nahihiya ka pa talaga sa’kin, ungas ka talaga.”
Natigilan si Rhiatt. Nawala ang ngiti sa labi niya. Seryosong tumingin siya sa akin.
“Bakit gusto mong lumipat? Ginagago ka ba ng teammates mo?” nakakunot-noong tanong niya.
Agad akong umiling. “H-hindi naman. Hindi ko lang sila kasundo sa ibang bagay,” pagsisinungaling ko.
Ayoko na siyang pag-isipin sa ganoong bagay. Baka bigla niyang madaliin ang pag-alis ko sa team. May kontrata pa akong tinatapos sa Shooters.
“Siguraduhin mo lang. Tangina, babasagin ko mga mukha nila…” Itinaas ni Rhiatt ang kamao niya.
I smiled and nodded. I never expected that this day would come. Noon pa man, hanga na ako kay Rhiatt… Alam kong magpinsan kami, pero hindi ko siya magawang lapitan dahil nahihiya ako. Wala akong ka-close sa mga pinsan at kamag-anak namin… Kaya masaya ako na close na kami ni Rhiatt ngayon. He was so brave and fearless.
“By the way, kumusta kayo ni Leander?” tanong niya.
Napakurap ako. “Huh?”
He raised his eyebrow. “Di ba boyfriend mo ’yon?”
Oh. I forgot about it.
Buti na lang hindi ako nadulas.
I suddenly felt bad for lying to him.
“Uh… Okay naman kami,” I awkwardly said and scratched my nape.
“Tangina, hindi pa rin talaga ako makapaniwala. Akala ko talaga straight siya…” Napailing siya. “Kung pati si Connor may tinatagong gano’n, sobrang tanga ko na… Sabi ni Evron may gusto raw sa’kin si Connor… Gagong ’yon. Imposible talaga. Mas straight pa sa ruler si Connor. Mas marami pa ngang naging girlfriend sa’kin ’yon.”
Natawa ako. “Baka bisexual siya.”
Rhiatt laughed and shook his head. “Malabo talaga, e.”
Natigilan kaming pareho nang lumabas si Evron. Nakakunot ang noo niya.
“Are you talking about other guys?” Evron asked.
“Tanginang lakas naman ng pakiramdam mo. Ang hina hina ng boses namin dito!” asik ni Rhiatt saka binato ng unan si Evron.
Evron took the pillow. Lumapit siya kay Rhiatt saka yumakap. “Akala ko ba ako lang ang mahal mo?” Evron asked in a sulking tone.
Napailing na lang ako habang nakatitig sa kaniya. Hindi ko akalain na ganito pala ka-corny ma-in love si Evron.
Sweet naman si Evron noong kami pa, pero hindi siya ganiyan kalala. ’Yung tipong nagpapa-baby na.
“Parang gago ’to! Hindi ka na nahiya kay Russ!” Itinulak ni Rhiatt si Evron.
“Kinakahiya mo ba ako?” tanong pa ni Evron.
Napangiti na lang ako habang nakatingin sa kanila. Agad akong tumayo. “Sige, Rhiatt. Mauuna na rin ako. Iyon lang talaga ang pakay ko kaya ako nagpunta.”
Itinulak ni Rhiatt ang mukha ni Evron palayo sa kaniya saka tumayo. “Kumain ka na ba? Baka gutom ka?”
Umiling ako. “Hindi, kumain na ako sa amin. Salamat… Uuwi na rin ako.”
Tumayo si Evron. “Ihatid na kita sa labas…”
Ngumiti ako at tumango. Tumingin ako kay Rhiatt saka lumapit sa kaniya at yumakap.
“Salamat ulit, Rhiatt… Mauuna na ako.”
Tinapik tapik niya ang likod ko. “Sige, mag-ingat ka pauwi.”
Tumango na lang ako at lumapit kay Evron. Lumabas na kami ng bahay nila.
Nang makalabas kami sa gate, natigilan ako nang biglang magsalita si Evron.
“Russ… I just want to ask you about something,” biglang sabi niya.
“Tungkol saan?” tanong ko.
Evron sighed and put his hand in his pocket. “Are you sure about Leander? Hindi naman sa nangingialam ako… But I really care about you… I don’t feel good about that guy. He’s a two-faced asshole.”
Napakagat ako sa ibabang labi ko. Mukhang alam ni Evron ang totoong ugali ni Leander.
“’Wag kang mag-alala, Evron. Mabait si Leander. Lagi niya rin akong tinutulungan…”
He sighed and touched his nape, then he smiled. “Okay… I trust your judgment. I really hope he’s a good guy for you.”
I smiled and nodded. “Thank you, Evron…”
He tapped my shoulder and smiled. “No worries. Take care on your way home.”
Pagkasabi niya no’n ay agad na rin siyang pumasok sa loob. Naglakad na ako palapit sa kotse ko, pero napapitlag ako nang may lumapit sa akin.
Amoy pa lang ng pabango, alam ko na kung sino.
“Leander.” Napangiti ako nang makita siya.
He crossed his arms. I looked at him. He’s wearing a simple white shirt and black shorts. Nakasuot lang din siya ng tsinelas.
“Si Evron ba ang pinunta mo diyan?” tanong niya saka itinuro ang bahay nila.
Umiling ako. “Si Rhiatt ang ipinunta ko.”
He grinned. “But admit it, there’s a part of you that wants to see Evron that’s why you’re there.”
Natigilan ako sa sinabi niya. Hindi naman iyon ang pakay ko.
Natigilan ako at napaisip… Hindi ako nasaktan nang makita kong sweet sina Evron at Rhiatt. I don’t mind them being sweet, even around me. Wala rin akong naramdamang kaba sa presensya ni Evron ngayon, hindi tulad noon. Para lang akong may kausap na matalik na kaibigan.
Napakurap ako. Naka-move on na ako kay Evron?
Napangiti ako at napahawak nang mahigpit sa laylayan ng damit ko… Oo nga. Mukhang gano’n nga.
“Why are you smiling?” Leander asked. “Totoo?” nakangising tanong niya.
I looked at him, then I shook my head. “Hindi gano’n ang iniisip ko.”
Naglakad siya palapit sa akin. Napalunok ako at bahagyang umatras. Bumigat ang paghinga ko dahil patuloy siyang naglalakad palapit sa akin.
“Tayo lang naman dalawa rito, aminin mo na sa’kin,” he whispered while staring at me.
“B-baka ikaw ’yon… Bakit ka nandito? Gusto mong makita si Rhiatt?” nakakunot-noong tanong ko.
Naiinis ako sa kaniya. Ako pa ang pinagbibintangan niya, e, siya nga itong gustong kasama si Rhiatt palagi.
Nakakainis siya.
Talagang gustong gusto niya si Rhiatt. Kahit may boyfriend na si Rhiatt, gusto niya pang paghiwalayin.
Leander grinned. “Why are you looking at me like that? Are you mad at me?”
Umiling ako. “Hindi. Bakit ako magagalit?”
Muli siyang naglakad palapit sa akin, hanggang sa maramdaman ko ang kotse ko sa likod ko. Napalunok ako at napaiwas ng tingin… Kinakabahan ako.
I gripped my shirt hard… I don’t like this feeling.
Leander slightly tilted his head and stared at me. I looked at him… I don’t know why his presence suddenly makes me nervous.
“You don’t want it when someone’s messing up with the guy you like for a long time, right?” he asked.
I stared at him. “N-nagpunta ako rito para kay Rhiatt. Sinabi ko sa kaniya na gusto kong lumipat sa team nila pagkatapos ng PBA season na ’to…”
He smirked. “That’s great… Palaging binibisita ni Evron si Rhiatt sa practice. You’ll get to see him more often.”
Napabuga ako ng hangin at umiling. “Hindi nga,” naiirita nang sabi ko.
Leander stared at me. I could see the amusement in his eyes. “You’re annoyed? Wow… Is this real, huh, Russ?”
Inilapat niya ang kamay sa kotse ko, sa magkabilang gilid ko. He was cornering me.
My pulse raced even more. I clasped my chest… because my heart was beating faster than normal.
I closed my eyes tightly and shook my head. No way.
Alam kong posibleng mangyari ito… pero hindi ko akalain na ganito kabilis.
I don’t easily fall for someone… But Leander kept on bugging me. He was helping me. He was giving me things I never asked for. I know he was doing it for his own satisfaction… pero nadadala pa rin ako. I wasn’t used to people showing me kindness aside from my friends.
He was not as sweet and as kind as Evron… I don’t like his attitude at all. Hindi ko alam kung ano ang ginawa niya sa akin.
Ito ba ang napapala ko sa araw-araw kong pagsama sa kaniya?
No. Maybe I was just attracted to him, physically. I mean, he’s really good-looking.
I sighed and licked my lower lip. I looked at him and gently pushed his chest. “Yes, I’m quite annoyed. Wala na akong gusto kay Evron…”
He stared intently at me. He snatched my bag from me and took my wallet from there. Natigilan ako nang ipinakita niya sa akin ang picture namin ni Evron doon.
“You’re expecting me to believe that while your picture together is still here in your wallet…” he said in a stern voice.
I shook my head and took my wallet from him. “I don’t know why we’re having this conversation.”
I’m quite confused. Siguro nagseselos ako sa katotohanan na gusto niya si Rhiatt.
Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ako kabilis na nagkagusto sa kaniya… It’s maybe because I’ve been depending on him for the past few days… He was always there when I need help. Nag-e-enjoy rin ako sa tuwing magkasama kami.
Siguro… crush ko lang siya.
“Wag muna tayong mag-train mamaya,” sabi ko saka agad na binuksan ang kotse at pumasok sa loob.
Hindi ako nag-aksaya ng oras at agad na pinaharurot ang sasakyan. Napabuga ako ng hangin at sinapo ang noo ko.
Seriously, Russ?
Am I not too old to have a crush on someone?
I sighed and shook my head. Bakit si Leander pa talaga?
A/N: hi guys! can u pls do me a favor? kindly like/follow this Facebook page: Mayumi Studio
Meron silang fan art for Rhiatt and Evron (Vampire and werewolf theme) hindi ko in-attach dito yung art para tingnan niyo sa mismong page. Please show appreciation by reacting, commenting, and sharing the fan art. Thank you sa artists! (Rad Loserr and Kiki Wi)
Here’s the page!
Chapter Sixteen
Napabuga ako ng hangin habang nakatingin sa bahay nina Mama.
Hindi ako nagpunta sa practice ngayong araw. Nagdahilan na lang ako na masama ang pakiramdam ko. Hindi ko rin nire-reply-an si Leander. Kapag pumunta ako sa practice, siguradong nandoon siya.
Sa totoo lang, ayoko muna sanang magpunta rito… kaso pakiramdam ko, kailangan ko ulit makita sina Mama… para tumibay ang paninindigan ko at hindi na lumalim pa ang nararamdaman ko para kay Leander.
Sana manatiling harmless crush ang nararamdaman ko para sa kaniya… mas mabuti kung mawawala iyon nang tuluyan.
Napailing na lang ako at pumasok sa loob dala ang ulam na niluto ko.
Pagpasok ko sa bahay, saktong kumakain na sila… pero wala si Kuya Rosh.
Natigilan sila at tumingin sa akin. Tumayo si Risha at lumapit sa akin saka bumulong.
“Akala ko pa naman hindi ka na pupunta dahil sa nangyari last time…”
I smiled at her and tapped her shoulder. “Hindi naman ako galit…”
Risha sighed. “You should be mad, you know.”
Hindi naman kumibo sina Mama, pero nararamdaman kong napapatingin sila sa akin. Tahimik na umupo na lang ako at inilagay ang ulam sa mesa.
Natigilan kami nang biglang dumating si Kuya Rosh. Namumula ang mukha niya, lalo na ang mga mata niya. Mukhang kakagaling niya lang sa pag-iyak.
He sat beside Mama and held her hand. Nagulat si Mama, nagtatakang tumingin sa kaniya.
“Ano’ng nangyari, Rosh? Bakit ganiyan ang hitsura mo?!” nag-aalalang tanong ni Mama.
Lahat kami, kay Kuya Rosh nakatingin.
I sighed and played with my fingers. I feel like I already know what he’s going to say…
“Ma, na-scam ako… T-tinakbuhan ako ng business partner ko. I-itinakbo niya ’yung pera ko,” naluluhang sabi ni Kuya Rosh. Nanginginig ang boses niya. Halata ring nanginginig ang mga kamay niya.
Risha slammed the table. “Ano ba naman, Kuya Rosh?! Kung kani-kanino ka kasi nagtitiwala! Buti sana kung sa’yong pera ang sinasayang mo, e, hiniram mo ’yan kay Kuya Russ!” singhal niya.
Humawak ako sa kamay ni Risha, pinapakalma siya. She aggressively removed my hand.
“Risha! Hindi nakakatulong ang pag ganyan ganyan mo!” si Papa. Halos dumagundong ang bahay sa lakas ng sigaw niya.
“E, bakit?! Totoo naman! Lagi na lang niya sinasayang ang perang pinaghihirapan ni Kuya Russ! If I know, baka nga hindi sa business napupunta ’yon! Baka nga ibinubulsa niya at—”
“Risha!” singhal ni Mama. “Ganiyan ka magsalita sa kuya mo?! Wala kang galang!”
“Wag mong pinagbibintangan ng ganyan ang kuya mo! Ganyan ka ba pinalaki?!” si Papa. Halos mamula na ang buong mukha niya sa galit.
Napalunok ako at muling humawak sa kamay ni Risha. Pilit ko siyang hinihila paupo dahil baka lumaki pa itong away.
I appreciate that she’s speaking up for me. Pero ayokong mapagalitan pa siya nina Mama lalo dahil sa akin.
“Dapat kasi hindi na business ang atupagin mo, Kuya Rosh!” iritadong sabi pa ni Risha.
“Manahimik ka na, Risha!” asik pa ni Mama. Huminga siya nang malalim at tumingin kay Kuya Rosh. “Ayos lang iyan, anak. Sa susunod, mas maging mabusisi ka sa pagpili ng magiging business partner mo… Last na ’to, anak, ha.”
Pinahid ni Kuya Rosh ang luha niya at tumango. “S-sorry, Mama. Sorry sa inyo…”
Tumingin siya kina Papa, at kina Kuya Riko… pero hindi sa akin.
Last na ’to. Sinabi na iyan nina Mama noon pa. Ilang beses na. Ilang beses na nilang pinagbibigyan si Kuya Rosh.
Tumingin ako kay Kuya Rosh. Hinihintay kong tumingin siya sa akin… humingi man lang ng tawad sa akin. Pero wala.
Why? Because I’m easy.
Ayos lang sa kanila kung pumapalpak si Kuya Rosh siguro dahil nandito naman ako, madaling hingian kapag kailangan niya.
I let out a heavy sigh and bit my lower lip. I don’t know why I’m having these thoughts. Just why?
Noon ko pa naman nararanasan ito… bakit parang gusto kong sumabog ngayon?
“Matuto ka na sa susunod, Rosh…” sabi ni Kuya Riko. “Hayaan mo na. Wala na rin naman tayong magagawa at nangyari na…”
He didn’t tell Kuya Rosh to apologize to me… Siguro nga sa bahay na ito… si Risha lang ang meron ako.
“Ma…”
They all looked at me when I spoke.
“Ma… N-natanggal ako sa basketball team,” bulong ko.
I lied… because I wanted to see how they would react.
“Wala ng basketball team na gustong tumanggap sa akin. O-okay lang po ba ’yon?” tanong ko. “Magtatrabaho na lang ako ng iba at—”
“Nahihibang ka na ba, Russ?!” singhal ni Mama. “Bakit ka natanggal?! Doon ka sume-sweldo nang malaki! Ano’ng katangahan ang ginawa mo at naalis ka sa team niyo?!”
Tumingin ako kay Mama. Nakatingin siya nang masama sa akin… Namumula ang mukha niya sa galit. Napatayo pa siya at napahawak sa dibdib niya.
“Gawan mo ng paraan ’yan, Russ! Sa basketball na lang kita maipagmamalaki! Iyon na lang ang magpapatunay ng pagkalalaki mo! Gawan mo ng paraan ’yan, sinasabi ko sa’yo, Russ!” asik ni Papa.
“Ang laki laki ng sweldo mo ro’n! Hindi ka ba nag-iisip?! Kita mong pumalpak ang business ni Rosh tapos sasaktuhan mo pa ng ganyan?!” si Mama, itinaob niya ang ulam na dala ko dahil sa galit. Kumalat iyon sa mesa.
I licked my lower lip and clenched my fists. Their reaction with mine… was so different.
“Walang magagawa si Kuya Russ kung naalis siya! Marami siyang pwedeng maging trabaho at hindi niya naman obligasyon ang kapalpakan ni Kuya—”
“Manahimik ka, Risha! ’Wag mong kinukunsinti ang Kuya Russ mo!” singhal ni Papa.
Malakas ang sigawan nila… pero tila wala na akong naririnig. Nakatitig ako sa adobo na nagkalat sa mesa… ang ulam na niluto ko para sa kanila.
Tumayo ako at kinamay ang mga karne saka ibinalik sa lagayan. Wala na akong magagawa sa sabaw na natapon, pero kinuha ko ang mga laman.
Natahimik silang lahat at nakatingin lang sa akin. Nanginginig ang mga kamay ko… Halo halo ang tumatakbo sa isip ko. Hindi ko alam kung ano ang unang emosyon na dapat kong maramdaman.
Tumingin ako kina Mama.
“B-bakit ganito kayo sa’kin?” tanong ko sa mahinang boses.
Natigilan sila… si Kuya Rosh na kaninang walang pakialam sa away ni Risha at nina Mama, tumingin din sa akin.
“B-bakit okay lang pumalpak sila… bakit kapag ako, hindi pwede?” Nag-init ang mga mata ko. Hindi ko na sila makita dahil sa mga luhang namumuo sa mga mata ko.
“K-kuya…” narinig kong sabi ni Risha.
“Hindi ko na mabilang sa daliri ko kung ilang beses pumalpak si Kuya Rosh… kung ilang beses bumagsak sa board exam si Kuya Riko. Pero wala akong narinig mula sa inyo. O-okay lang sa inyo. Bakit ako?” Tuluyang nabasag ang boses ko. “Bakit ako? K-kahit anong gawin ko, wala pa rin sa inyo. K-kahit ilang beses kong patunayan ang sarili ko… Kahit na ilang beses akong magbigay kahit na wala nang matira sa’kin… wala lang sa inyo.”
Marahas kong pinahid ang luhang tumakas sa mga mata ko. Sobrang sikip ng dibdib ko. Sobrang sakit. Gusto ko nang umalis… pero ngayon ko lang magagawang sabihin ang mga ito.
“B-bakit kailangan kong patunayan ang pagkalalaki ko? B-bakla ako, e.” Humikbi ako. “B-bakit kailangan kong pagdaanan ang lahat ng ’to mula sa inyo dahil lang bakla ako? W-wala naman akong ginawang masama, e. M-mahal na mahal ko rin kayo. H-hindi niyo ba ako pwedeng tanggapin nang ganito? Bakit kailangan kong pagtrabahuhan maigi ang pagmamahal mula sa inyo dahil lang bakla ako? A-ang dali lang sa inyo ibigay sa mga kapatid ko… pero pagdating sa’kin, k-kailangan ko munang paghirapan.”
I was sobbing… I couldn’t control my sobs and tears. I never wanted to cry in front of them. Bata pa ako noong huling beses nila akong nakitang umiyak… Pero hindi ko na kayang tiisin pa.
“H-hindi ko man lang naranasan na sabihan na proud din kayo sa akin. G-ginawa ko na nga ang lahat, e. Inalis ko ang mga tao at bagay na nagpapasaya sa akin kasi gusto kong tanggapin niyo ’ko… Ginawa ko na lahat. K-kulang pa rin. H-hindi niyo pa rin ako mahal. Gusto kong mahalin niyo rin ako… B-bakit ganito kayo sa akin?” Napatakip ako sa bibig ko at napahagulgol ng iyak.
I roughly wiped my tears. I heard Risha crying beside me. Tumingin ako kina Mama. Hindi siya nagsasalita, pero namumula ang mga mata niya. Napaiwas siya ng tingin sa akin.
“W-wala kayong narinig mula sa akin, Mama… H-hindi niyo kailangan manghingi, dahil kusa akong nagbibigay. Inahon ko ang sarili ko sa kolehiyo para maging proud kayo sa akin… Pinasok ko ang basketball, k-kasi gusto kong marinig sa inyo na proud kayo sa’kin. G-ginawa ko ang lahat para matulungan sina kuya… kahit maubos ako. Pero ni minsan hindi ko man lang narinig na nagpasalamat kayo sa’kin… H-hindi ako nanunumbat… pero gusto ko lang naman maramdaman na mahal niyo rin ako at importante ako sa inyo… m-may maibibigay man ako o wala… Kasi nararamdaman ko lang ang halaga ko kapag may naibibigay ako sa inyo. B-bakit gano’n? H-hindi naman kayo ganiyan kina kuya, e. Bakit kapag ako?”
Nangingibabaw ang tunog ng paghagulgol ko… Hindi ko alam kung nararamdaman nila ako… o kung may pakialam sila sa nararamdaman ko.
Hindi ko na alam.
“Bakla ako… I-iyon ako. K-kahit na anong pilit kong alisin sa akin, hindi ko magagawa dahil iyon ako.” Napahikbi ako. “At t-tanggap ko na ngayon… Hinding hindi niyo ako magagawang mahalin kagaya ng pagmamahal niyo sa mga kapatid ko.”
Pagkasabi ko no’n… agad ko nang kinuha ang container ng ulam na natapon. Hindi ko na hinintay pa kung may sasabihin pa sila. Agad akong umalis ng bahay. Narinig kong tinawag ako ni Risha, pero hindi na ako lumingon pa.
Pumasok ako sa kotse ko. Nanginginig ang mga kamay na kinuha ko ang wipes. Pinunasan ko ang kamay ko habang patuloy sa pag-iyak.
Pinunasan ko ang mga luhang nagtatakasan sa mga mata ko… pero walang silbi dahil hindi ko sila makontrol.
Agad din akong umalis doon. Mahigpit na nakahawak ako sa manibela habang papunta sa lugar na gusto kong puntahan ngayon.
Patuloy akong humihikbi, patuloy ko ring pinapahid ang mga luha ko.
Naiintindihan ko na ngayon kung bakit hindi pwedeng magdrive ng galit… o kapag matindi ang emosyon mo. Pakiramdam ko wala akong makita ngayon.
Buong buhay ko inilaan ko na para sa kanila. Ang dami kong ipinagkait sa sarili ko para may maibigay sa kanila… at para tanggapin nila.
Ni minsan hindi ko pinili ang kasiyahan ko dahil sa isip ko… sila ang mas mahalaga.
I know this was my fault. I still did what I did despite knowing that they would never fully accept me… that they would never love me the way they love my siblings.
I was really stupid. I was really a fool… Gusto ko lang naman na mahalin at tanggapin nila ako.
Am I asking for too much? Masyado ba akong makasarili sa kagustuhan kong iyon?
Tila ngayon lang ako nagising sa katotohanang mismong pamilya ko… hindi ako tanggap at mahal.
Hindi ko alam kung paano ako nakarating ng ligtas dito sa kabila ng matinding emosyon ko ngayon.
Pinahid ko ang mga mga luha ko at agad na bumaba ng kotse. Napahikbi ako habang nakatitig sa bahay ni Leander.
Pinindot ko ang doorbell… paulit-ulit… mabilis at sunod-sunod. Siguro naiinis na siya sa loob… Pero hindi ko na magawa pang intindihin iyon.
Agad na bumukas ang gate. Bumungad sa akin si Leander… Inaasahan ko na galit siya sa akin… pero hindi siya mukhang galit habang nakatingin sa akin.
“Russ? What happened?” tanong niya saka humawak sa magkabilang braso ko.
Nanginginig ang kamay na humawak ako sa dibdib niya. Bahagyang nanlaki ang mga mata niya… tila naguguluhan sa akto ko.
“I-I like you, Leander…” My voice was shaking.
“W-what?” he asked. He seemed really confused… and shocked. “Why are you suddenly… like this?”
I held his hand. “Can you be my boyfriend… f-for real?”
Chapter Seventeen
Leander licked his lower lip and shook his head. He held my wrist and pulled me inside. I was sniffling as we went inside his house… I shook my head. I have nothing to fear now.
If doing things that makes me happy will make me a bad son… I’ll just let myself be the bad son.
Ang dami kong itinapon para sa pagmamahal mula sa mga magulang na hindi ko naman pala matatanggap. Ikinulong ko ang sarili ko sa kahon na binuo nila para sa akin… kasi akala ko tatanggapin at mamahalin nila ako kagaya ng pagmamahal nila kina kuya.
Bahala na. I’ll just start doing things that make me happy… or be in a relationship again.
Dumiretso kami sa living room. Hinila ako ni Leander paupo sa couch, saka umupo siya sa center table sa harapan ko.
“What’s wrong with you?” he asked in a serious tone while staring at me.
“W-wala… I just want to confess. I realized that I like you and—”
He cut me off. “Stop this bullshit. How come you suddenly like me out of nowhere and you want to be my boyfriend or something? Weren’t you trying to win your parents’ favor?” he asked.
I bit my lower lip. He’s indirectly rejecting me.
Alam ko namang hindi niya ako gusto. Imposibleng magustuhan niya ako. He likes Rhiatt… I just wanted to confess.
Baka sakali lang.
“I-I decided to be free,” I muttered. “I will do whatever I want from now on. Bibili na ako ng mga bagay na gusto ko. M-magpapatayo na ako ng sarili kong bahay. Makikipagrelasyon na rin ako,” bulong ko.
He remained staring intently at me. He sighed and stroked his hair. “Are you serious?” he asked.
I nodded. “A-ang totoo niyan nagpapasalamat ako sa’yo kasi ikaw ang naka-impluwensya sa akin… Na-realize kong hindi na dapat ako umasa sa mga bagay na malabo… Gusto ko na lang i-prioritize ang sarili ko ngayon.”
He nodded. “Okay… I’m happy for you. That’s great.” He licked his lower lip. “But you’re not serious about liking me…” he said. He wasn’t asking.
I shook my head. “I’m serious. I really like you… Sa totoo niyan kaya ako nainis kahapon sa’yo dahil nagseselos ako kay Rhiatt.” Nag-init ang mukha ko.
Nasamid si Leander sa sinabi ko. Nag-aalalang humawak ako sa braso niya. Hinampas hampas niya ang sariling dibdib habang umuubo.
“O-okay ka lang?” tanong ko.
He looked at me with disbelief. “Are you fucking… serious?”
Tumango ako. “Oo naman. Hindi naman ako nanloloko ng tao…”
“Damn. Why are you so honest?” he asked.
“I’m really like this. I know what I want, Leander… Hindi ko lang talaga ibinibigay sa sarili ko dahil kina Mama. Pero ngayon, gagawin ko na ang gusto ko…” bulong ko habang pinaglalaruan ang mga daliri ko. “K-kinakabahan ako ngayon. Alam kong ire-reject mo ako dahil sabi mo gusto mong manahin ang VSA… Pero okay lang sa akin dahil at least naamin kong gusto kita.”
He licked his lower lip and touched his forehead as if he couldn’t believe it. “I-I’m seriously out of words.”
I blinked. “B-bakit naman? Just tell me if you like me or not. Ako naman ang bahala mag move on.”
Tumayo si Leander at napahilamos sa mukha niya. He looked at me with a grin on his face.
“You’re cute, okay… And you really seem innocent and… I just can’t hurt someone like you,” he said. I couldn’t tell if he’s amused or confused.
“I’m not innocent,” I mumbled. “I may not look like it, but before Evron, I had many past relationships and I also have experience… I can be a top and a bottom as well. You don’t have to worry about me having sexually transmitted diseases because I’m clean. Palagi akong nagpapa-test. I also practice safe sex so you don’t have to worry and—”
“Okay…” He gestured to me to stop. He took a deep breath and touched his chest. “Russ… You’re shocking me.”
I blinked. “W-why?” I asked, confused. “I’m just telling you that you don’t have to worry about those things. I’m not as innocent as you think. I just stopped having relationships after Evron…” I explained.
It’s true. May mga naging ex-boyfriend ako noong college, hanggang sa makapagtapos ako. If we’re talking about relationships or sexual experiences, then I’m not totally innocent. Siguro mukha lang akong inosente sa hitsura.
I experienced being a top… but I’m usually a bottom. Among all my exes, I think Evron was the most innocent one. He really never initiated to do something more than kissing back then.
“This was such a plot twist,” he whispered and combed his hair with his fingers. “Bakit ba napunta rito ang usapan?”
Tumayo ako at lumapit sa kaniya. “I’m just letting you know more about me…”
He looked at me. Humawak siya sa magkabilang balikat ko. “I think you’re just confused, Russ. You’re always getting help from me. Madalas din tayong magkasama nitong mga nakaraan…”
“Siguro… Baka crush lang kita,” bulong ko.
Napakurap siya sa sinabi ko. “C-crush?”
I nodded. “Yeah. Happy crush… Kagaya noong last month, may nakita akong gwapong model sa event na pinuntahan ng team namin. He became my crush for about a week, pero nawala rin naman. Baka ganoon… But I think what I feel for you is a little bit deeper than that… Like I told you before, it’s not impossible for me to like you because you’re my type.”
Tila napapasong binitiwan ako ni Leander. Tumalikod siya sa akin at humawak sa batok niya. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya. Is he annoyed?
I tapped his back. He looked at me.
“Don’t worry, Leander. You can just reject me if you don’t like me…” seryosong sabi ko habang nakatitig sa kaniya.
He closed his eyes as his head fell back. He massaged his nape. “I’m afraid of rejecting you. I might regret it.”
“Bakit mo naman pagsisisihan? Do you like me too?” I asked.
He looked at me. “Well… I don’t know. I admit, you’re cute and all. You’re smart and sporty… I don’t know what I feel about you though. And besides, you know my situation. I have to find someone to marry… My priority is VSA.”
I touched my chest. It stings. I know his priorities. Medyo masakit sa akin dahil siyempre… may nararamdaman ako para sa kaniya.
“Okay… I’ll take it as a rejection from you,” I said.
Nakahanda na naman ako rito. I know he’ll reject me. Wala pang isang buwan kami naging malapit sa isa’t isa. At isa pa… hindi niya priority ang makipagrelasyon.
It hurts though. I don’t easily fall for someone, but it was different with Leander. Hindi ko alam kung ano ang meron sa kaniya…
He looked at me and sighed. “So… Are we not allowed to hangout anymore?”
I shook my head. “Pwede naman… But give me some time to move on first. Hindi muna tayo magkikita at magha-hangout… Uh… But I know we’re in a pretend relationship. And I also know that you still like Rhiatt…” Napakamot ako sa batok ko.
“I honestly don’t know. I’m not thinking about him anymore,” he said. “I don’t know why though.”
I bit the insides of my cheeks. For some reason, it made me a little happy…
I cleared my throat. “So, I think… We don’t need to be in a pretend relationship anymore?”
“How about your practice game though? You’ll be bullied by your teammates again,” he said. For some reason, he sounded a little bit concerned.
I smiled. “It’s okay. I’m used to it. Hindi ko na lang sila papansinin. Pagkatapos ng season, hindi ko na sila kailangan makita… Kailangan ko lang tapusin ang kontrata ko sa Shooters. Mabilis na lang iyon.”
Natahimik na kaming pareho. Hindi ko na rin alam ang sasabihin ko… Nasabi ko na naman ang lahat ng gusto kong sabihin.
“S-sige, Leander… Salamat sa pakikinig sa akin. Mauuna na ako,” pagpapaalam ko.
Mabilis akong naglakad palabas ng bahay niya. Pakiramdam ko ngayon lang tumatama ang hiya sa mga pinagsasabi ko sa kaniya kanina.
Russ, okay lang iyan.
Tinapik tapik ko ang dibdib ko. Nasa first step na ako ng pagiging malaya. Okay na iyon.
“May sakit ka raw kaya hindi ka nakapagpractice kahapon?”
Natigilan ako sa paglalagay ng gamit sa locker ko nang tanungin ako ni Mark.
Tumingin ako sa kaniya. Kahit naman ayoko siyang kibuin, teammate ko pa rin siya. Kailangan ko pa rin maging professional.
Tipid na ngumiti ako at tumango. “Uh… Oo, e.”
Ibinaling ko na lang ulit ang atensyon ko sa bag ko.
“Sure ka na bang kaya mo na magpractice?” tanong pa niya.
Natigilan ako at tumingin sa kaniya. Bahagyang napakunot ang noo ko sa pagtataka.
Bakit para siyang concerned?
“May gusto ka ba sa akin, Mark?” diretsang tanong ko.
Natigilan siya at bahagyang napaatras sa tanong ko. Napansin kong tumingin siya sa labas… Siguro natatakot siya na may makarinig.
Muli siyang tumingin sa akin. “B-bakit mo natanong ’yan?”
I sighed. “I just want to know.”
He bit his lower lip. “A-am I too obvious?” he asked.
I shook my head. “No. Hindi ko nahalata… Si Leander lang ang nagsabi sa akin.”
Napalunok siya. Napansin kong hindi na siya mapakali.
“I know you’re not planning to court me or make a move… but I’m still rejecting you,” I honestly said.
I saw the pain in his eyes. “R-Russ…”
“I don’t know your reasons, Mark… But you don’t do that to the person you like. I don’t know if you’re just scared, or you’re just confused about your sexuality… but I will never understand why you have to bully someone you claim you like.”
Natigagal siya sa sinabi ko. Hindi ko alam kung ano ang kahahantungan nito… Baka mas lalo akong maging outcast o pagdiskitahan sa team, pero gusto kong maging tapat sa kaniya ngayon.
“So, I’m rejecting you, Mark. I will never give you a chance even if you’re not asking for it… or even if you’re planning to ask for a chance in the future. I just want you to know that I will never like you… I hope this will serve as a lesson to you. Sa susunod na may magustuhan ka, sana hindi niya danasin ang dinanas ko… Sana tratuhin mo nang maayos ang susunod na taong magugustuhan mo.”
Pagkasabi ko no’n, agad ko na ring isinara ang locker ko saka lumabas ng silid. Hindi ko na siya nilingon pa, o tiningnan ang reaksyon niya.
I don’t know if I was too harsh. Hindi ko intensyon na manakit ng tao… kahit si Mark. But that’s what I really feel about him. And I want him to know that.
I smiled faintly and shook my head… Is this Leander’s effect on me? Hindi ko alam kung dapat ko ba itong ikabahala.
Pagdating ko sa court, natigilan ako nang lumapit sa akin si Coach. Tinapik niya ang balikat ko.
“Russ… You don’t have to play this season. Your contract with Shooters is terminated.”
Natigagal ako sa sinabi ni coach. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat.
“Po?” I asked. “Baka po nagkakamali kayo. I don’t remember terminating my contract with Shooters.”
“Well, someone paid for your termination… Mr. Sorrento paid for that so you don’t have to play anymore.”
Huh?
I absentmindedly went out of the practice venue after that. Halos magkandalaglag ang bag ko dahil tila wala ako sa sarili.
Why did Leander spend so much money just to have my contract terminated?
“Russ…”
Natigilan ako nang makita si Leander na nakatayo sa tabi ng kotse niya. His arms were crossed. He was staring at me… He’s here as if he knew that I’ll come out.
Agad akong tumakbo palapit sa kaniya. I clenched my fists and grabbed his collar. Natigilan siya sa ginawa ko.
“What are you doing, Leander?” mariing tanong ko.
“You don’t like my surprise? Akala ko ba ayaw mo nang maglaro para sa Shooters,” he said. He even had the audacity to grin at me.
“Why are you doing this for me? Bakit mo ako pinapaasa? I told you to stop this. We will stop hanging out so that I can move on from you and—”
“Who said you can move on?” he asked.
Tila hindi makapaniwalang tumingin ako sa kaniya. Is he being serious right now?!
“W-what?” I asked in disbelief.
“I don’t want you to move on, Russ…” Inalis niya ang pagkakahawak ko sa kwelyo niya.
“A-are you out of your mind?” I asked.
He chuckled. “I’m not as kind as you think, Russ…”
I bit my lower lip hard. I don’t know why he’s doing this. Why is he playing with me and my heart?
Leander touched my chin. “You’re not allowed to move on… because I don’t want you to.”
Chapter Eighteen
Tahimik lang ako at nakatingin sa bintana habang nagmamaneho si Leander. Bigla niya na lang akong hinila rito. Iniisip ko ang kotse ko na naiwan doon, pero sabi niya sa akin, ipapakuha niya na lang.
Hindi ko siya pinapansin buong biyahe. I was just looking at the window while clenching my fists. I was so annoyed. Hindi ko siya maintindihan… kung bakit niya ginagawa ito.
I decided to just ignore him. Hindi ko talaga siya papansinin.
Napapikit ako nang mariin. Sana kayanin ko.
Ilang saglit pa, nakarating na kami sa bahay niya. Sa totoo lang, gusto kong itanong kung bakit nandito kami… pero gusto kong paninidigan na hindi ko siya papansinin.
Agad siyang lumabas ng kotse at pinagbuksan ako. Tila hinihintay niya akong lumabas, pero nagmatigas ako. Hindi ako nagsalita o lumabas ng kotse.
Natigilan na lang ako nang humawak siya sa braso ko at sapilitan akong hinila palabas. Napasinghap ako nang buhatin niya ako na parang sako. Agad akong nagpumiglas, pilit kong sinusuntok ang likod niya, pero hindi pa rin ako nagsasalita.
Ano ba naman ito?
Nang makarating kami sa bahay niya, agad niya akong dinala sa kusina. Iniupo niya ako sa kitchen sink. Napahalukipkip ako at umiwas ng tingin sa kaniya.
“Are you really not gonna talk to me?” tanong niya.
Natigilan ako at napatikhim. I don’t know if I’m just imagining things. Bakit parang naglalambing ang boses niya?
I looked at him. “I don’t get you at all, Leander… Bakit ayaw mo akong mag-move on? At sino ang nagsabi sa’yo na i-terminate ang contract ko?! Is that even allowed? Wala nga akong pinirmahan, tapos terminated na ang contract ko? What kind of dirty work did you do? And besies, I still have to work for Shooters. Paano ako su-sweldo kung hindi ako maglalaro? Edi wala akong pera hanggang matapos ang season?” sunod-sunod na tanong ko.
Napakagat ako sa ibabang labi ko. Sabi na nga ba at hindi ako makakatiis.
May ipon naman ako at kaya kong maka-survive hanggang matapos ang PBA Cup. Pero ano naman ang gagawin ko? Saka sayang din ang suswelduhin ko sana sa Shooters sa natitirang buwan ko sa kanila.
“Is that a problem? Work for me then. Magkano ba ang sweldo mo sa Shooters? Lalamangan ko…” he said while staring at me.
My forehead creased. “Work for you? What do you mean?” Napalunok ako at humawak sa braso ko.
He raised his eyebrow and flicked my forehead. “What the hell are you thinking, Russ?”
I cleared my throat. “I don’t want to work for you, Leander. You’re also unemployed.”
Napahawak siya sa dibdib niya. “You’re hurting my feelings…”
Napaiwas ako ng tingin. “I-I’m just telling the truth.”
He chuckled and touched my chin. He made me look at him. “I’m loaded, Russ. I can pay you… And besides, you’re the perfect one for this job. I want you to find a woman for me to marry.”
Napakunot ang noo ko at itinulak siya. “Alam mong may gusto ako sa’yo tapos ganiyan ang ipapatrabaho mo sa akin? Bakit hindi ka na lang mag-post sa Facebook. Sigurado ako na maraming papatos sa’yo.”
He shook his head. “I just want someone to marry… Kailangan siya ’yung tipo na papayag sa mga kondisyon ko… And besides, you know I’m gay. Hindi ako papatol o magkaka-interes sa babae. Fuck.” Bahagyang napakunot ang noo niya.
Umiling ako. “Ayoko pa rin. Can you just let me move on in peace?”
His eyes squinted. “Nagbago ka na, Russ… Ayaw mo na akong tulungan…”
I clenched my fists. “You’re too cruel. You want me to find a woman for you to marry knowing that I have feelings for you?”
He stepped back a little and stared at me. “I have two reasons for this… I fucking need a woman to marry, and second, I need you to stay with me because I don’t want you to move on…”
Napabuga ako ng hangin at humawak sa noo ko. Hindi ko alam kung paano tumatakbo ang utak ni Leander.
“Hindi ako papayag…” Umalis ako sa counter.
I looked up at him and crossed my arms. He was staring at me too… I closed my eyes tightly. I really hate that he’s too handsome.
I sighed and opened my eyes then looked at him again. “Just find another person to play with… I don’t want this.”
Agad ko siyang tinalikuran at naglakad paalis. Nakakainis talaga.
How did I go from liking Evron to liking Leander? They’re so different… What happened to my standard?
Natigilin ako nang agad na humawak si Leander sa braso ko. I sighed and looked at him.
“What?” I asked.
He licked his lower lip. “Okay… I’m being an asshole, I know.” He let go of me and crossed his arms. “I won’t hire you for that anymore. Okay?”
He held my wrist and pulled me back to the kitchen again. Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin.
“Bago mo ako awayin, kumain muna tayo,” sabi niya saka itinuro ang mga nakatakip sa dining table.
“Hindi naman kita inaaway, e,” depensa ko sa sarili ko. “Doon na ako sa bahay kakain.”
Inalis niya ang takip. Napakagat ako sa loob ng pisngi ko nang mapansing maraming pagkain doon. Mukhang takeout orders mula sa Ronnoc’s.
“O-okay, sayang naman ang mga pagkain kung hindi kakainin,” bulong ko. Nagtungo ako sa sink at naghugas ng kamay saka umupo.
Tumingin ako kay Leander. Napansin kong napangisi siya saka naghugas din ng kamay at naghain.
Nagsimula na kaming kumain. Hindi ko na siya pinansin at nagfocus sa pagkain. Iba-ibang pagkain ang in-order niya. Para na akong may sariling mundo habang kumakain.
Pasimple akong sumusulyap sa kaniya. Hindi ko alam kung mahina ba talaga siya kumain o sadyang matakaw lang ako.
Nakatatlong ulam na yata ako pero hindi niya pa nauubos ang nasa plato niya. Tumingin ako sa kaniya.
“Gusto mo ba?” tanong ko saka binigay sa kaniya ang malaking manok na may kagat ko.
Medyo nahiya naman ako. Baka nahihiya lang siya kumain nang marami dahil ang lakas ko kumain.
Ngumiti siya at umiling. “No, thanks. It’s all yours.”
Tumikhim ako at muling kumagat sa manok. Hindi ko na lang siya pinansin at tumuloy sa pagkain.
Sinaid ko ang manok, hanggang sa buto na lang talaga ang matira. Napatingin si Leander sa mga buto ng manok na nasa plato ko. Nakita ko kung paano napaawang ang mga labi niya.
“Baka makain mo pa ’yung buto,” bulong niya.
Hindi ko na lang siya pinansin at sunod na kinain ang malaking crab. Eksperto kong inalis ang shell saka kinain ang laman. Tumikhim ako at muling inalok si Leander, pero umiling siya.
Pagkatapos ko sa mga ulam, sunod kong kinain ang sliced mango cake. Inalok ko ang kutsara na may cake sa kaniya, pero umiling lang siya. Nakatitig lang siya sa akin.
Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. Medyo na-conscious ako… Para siyang nanonood ng live mukbang.
Inubos ko na lang iyon dahil ayaw niya naman. Pagkatapos kong kumain, inisang inuman ko ang isang baso ng tubig na nakahanda.
I burped. “E-excuse me,” sabi ko na lang saka tinakpan ang bibig ko.
I wasn’t looking at him, but I could hear and I could see him in peripheral vision, restraining himself from laughing.
Agad akong tumayo at naghugas ng kamay. Tumingin ako sa tiyan ko na may kalakihan na dahil sa dami kong kinain.
Napatingin ako kay Leander na ngayon ay nililigpit ang mga plato. Agad akong lumapit sa kaniya at bahagya siyang itinulak.
“Ako na ang maghuhugas,” pagpresinta ko.
Umiling siya at agad na kinuha ang mga plato. Dumiretso siya sa sink saka agad na hinugasan ang mga iyon.
Napakamot na lang ako sa batok ko at walang nagawa. Pinanood ko ang likod niya habang naghuhugas ng plato.
Umalis na kaya ako bigla?
I couldn’t move though. I remained staring at his broad back. I still haven’t forgotten his topless body the first time I saw it… I wish I could see it again.
Humawak ako sa sentido ko saka umiling. Ano ba itong naiisip ko?
Pinunasan na niya ang kamay niya pagkatapos niyang maghugas. Tumikhim ako at agad na umiwas ng tingin sa kaniya.
“Salamat sa pagkain… Aalis na ako,” sabi ko saka agad na tumayo.
Hinintay ko lang talaga siya matapos para magpasalamat at aalis na rin ako.
Agad akong naglakad paalis, pero agad din siyang sumunod sa akin at humarang sa dadaanan ko. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya.
Humawak siya sa kamay ko saka hinila ako paupo sa couch. Napakamot ako sa leeg ko. Umupo naman siya sa tabi ko at humarap sa akin.
“Magkwentuhan muna tayo,” sabi pa niya.
“Huh?” tanong ko. “Bakit naman tayo magkukwentuhan?”
His eyes squinted. “Kapag ikaw ang magkukwento, okay lang. Kapag ako, bawal?”
I bit the insides of my cheeks. “A-ano ba kasing ikukwento mo?”
Natahimik siya, tila walang masabi.
“Oh, ’di ba? Wala ka namang maikwento, e.” Napakamot ako sa batok ko. “Hindi ako dapat mag-aksaya ng oras dahil tinanggalan mo ako ng trabaho,” paninisi ko sa kaniya.
“I did that out of concern for you,” pangangatwiran niya.
Napabuntonghininga ako. “Okay… pero dahil sa ginawa mo, wala na akong trabaho…”
“Sa akin ka nga magtrabaho,” pamimilit niya.
“Ayoko nga. Ayoko ng gano’ng trabaho…”
“Hindi na nga gano’n ’yung trabaho mo,” pagpupumilit niya pa.
Napakunot ang noo ko. “Ayoko pa rin. ’Di ba gusto ko na nga mag-move on? Paano iyan pag lagi kitang nakikita?”
“Hindi mo pa nga inaalam kung anong trabaho, natanggi ka kaagad…” iritadong sabi niya.
“Ano bang trabaho? Ilang years akong basketball player, malamang doon lang ako magaling…”
He touched my arm. “Madali lang. All you have to do is to eat with me everyday and—”
Agad akong tumayo. “Huh? Ayoko!” Napataas ang boses ko dahil sa gulat sa sinabi niya.
Tumayo rin siya at humawak sa balikat ko. “Okay, I really enjoy eating with you. I don’t want to eat alone. Kaya nga lagi akong nakikikain kay Rhiatt noon, ’di ba? Gusto ko ng may kasama kumain. Iyon lang… Malaya ka na kapag tapos na ang season at gusto mo ng mag-try out sa basketball team ni Rhiatt.”
Umiling ako. “Ano bang klaseng trabaho ’yon, Leander? Tatawanan ako ng mga kaibigan ko kapag nalaman nila ang trabaho ko, e, samahan ka kumain.”
“How much is your salary as a basketball player?” tanong niya.
Napabuga ako ng hangin. “100k to 150k,” tipid na sagot ko.
“I’ll pay you 200k monthly,” agad na sabi niya.
Napalunok ako. Seryoso ba siya? Alam kong marami siyang pera pero hibang na lang ang magbabayad ng ganiyang kalaki para lang sabayan siyang kumain araw-araw.
I played with my fingers. That’s a huge amount though.
“And your meals are free, of course…” dagdag niya.
Napasinghap ako at agad na tumango. “Sige…”
Humawak ako sa tiyan ko. Baka pagsisihan ko… Paano kung tumaba ako at hindi na ako makapag basketball?
Leander grinned. “Wala ng bawian ’yan…”
Tumango ako. “Pumapayag ako, pero pagkain lang talaga ang relasyon natin…. At ’wag mo ako masyadong paasahin. Okay?”
Humagalpak siya ng tawa sa sinabi ko. Lumayo pa siya sa akin at humawak sa tiyan niya.
Napakunot ang noo ko at medyo na-offend ako. Ano ba ang nakakatawa sa sinabi ko?
“Hindi naman kita papaasahin… Kakain lang tayo nang sabay araw-araw… Mula breakfast hanggang dinner. So you have to stay here with me from morning to night.”
Natigilan ako. “Huh? Bakit hindi na lang ako pumunta rito kapag kakain na tayo?”
“Russ… Isipin mo, kung pabalik balik ka rito… Aksaya sa gas, ’di ba? At harmful din sa kalikasan. You’re emitting too much gas from your car when you can just stay here the whole day.”
Natigilan ako at napaisip. Bakit naman naisip niya ang kalikasan? Paano niya nalaman na concerned ako sa kalikasan?
Napabuntonghininga ako. “Okay. Pero masyadong magastos kung palagi tayong o-order sa restaurant. Dapat namimili tayo ng mga ingredients para magluluto na lang ako.”
Tumango siya. “Okay, let’s do that…”
Tumango rin ako. “Simula ngayon, professional na lang tayo sa isa’t isa… Okay?”
Dapat ako ang nagsasabi nito sa sarili ko dahil ako naman ang may gusto sa kaniya.
Tumikhim ako at humawak sa balikat niya. “Hindi mo na ako kailangan bayaran, Leander…”
Sa totoo lang, gusto kong tanggapin yung 200k a month na inaalok niya. Kaso hindi ba ako karmahin no’n? Sasabayan ko lang naman siya kumain at ipagluluto tapos ganoon na kalaki? E, libre pa nga ang pagkain ko.
He slightly tilted his head. “Why?”
I crossed my arms. “Siyempre, hindi naman birong halaga iyon. Saka sa totoo lang medyo nagdududa ako sa’yo… Alam kong mayaman kayo pero saan ka kumukuha ng ganoong kalaking pera? Hindi mo pa nga mina-mana ang VSA.”
He chuckled. “I have my own money… I invested a lot in my friend’s company. So, I’m earning from it.”
I bit my lower lip. “So, parang hindi mo naman pala kailangan ang VSA kasi mayaman ka na kahit wala ’yon?”
Napangisi siya saka humakbang palapit sa akin. “Bakit? Ayaw mo sigurong magpakasal ako sa iba…”
Napaiwas ako ng tingin. “Siyempre naman ayaw ko… Pero wala naman akong magagawa sa gusto mong gawin.”
Napapikit ako nang mariin… Hay nako.
Hindi yata ako makaka-move on sa kaniya. Baka lalo pa akong mahulog sa kaniya dahil araw-araw kaming magkakasama.
Tumingin ako sa kaniya. He was staring at me. Hindi ko alam ang tumatakbo sa isip niya.
Should I just make him fall for me?
Napasabunot ako sa sarili kong buhok. He used to like Rhiatt… Paano naman siya magkakagusto sa akin?
Natigilan ako nang marahang natawa si Leander. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya.
“Bakit ka natawa?” tanong ko.
“Nothing… It’s just that your face is really expressive. I want to know what’s going on in here,” he chuckled. Itinuro niya ang sentido ko.
Napaiwas ako ng tingin sa kaniya at umiling. Ano ba ito? Parang ako pa ang mas nahuhulog sa kaniya.
Chapter Nineteen
“Ano ba ang mga kailangan?” tanong ni Leander habang tinutulak ang push cart.
I looked at him and tapped his shoulder. “Ako na ang bahala…”
Nauna na ako sa kaniyang maglakad. Hindi naman siya kumontra pa at sumunod na lang sa akin.
Tumingin ako sa cellphone ko nang marinig kong tumunog iyon.
Kyren: Hoy, Russ! Anong atake mo? Wala ka na raw sa Shooters?!
Calia: Hala? Totoo? Walang kwento, Russ?
Napakamot ako sa batok ko at agad na nag-type ng reply.
Me: Sorry, guys. Uh, may bago kasi akong trabaho kaya busy ako. Mamaya magkukwento ako.
Medyo nakonsensya ako dahil hindi ko masabi sa kanila kung anong trabaho ito. Hindi ko rin naikwento kaagad sa kanila na wala na ako sa Shooters kahit ilang araw na iyong nakakalipas.
Araw-araw ganito ang routine namin ni Leander. Pupunta ako sa bahay niya sa umaga at magluluto. Tapos sabay kaming kakain hanggang dinner. Tapos nauwi na ako ng gabi.
Pakiramdam ko para niya akong personal chef.
“Okay ’to,” bulong ko habang tinitingnan ang mga isda.
Sa totoo lang hindi ako masyadong namimili ng mga ulam at ingredients. Si Sam o si Kyren ang madalas mamili ng mga ganitong ingredients sa bahay dahil sila ang may pinaka maluwag na schedule sa amin. Tapos si Calia naman ang nagluluto.
Leander was just quietly following me while pushing our cart. Panay lagay lang ako roon. Hindi naman siya nagsasalita o nakontra. Panay lagay na lang din ako dahil siya naman ang magbabayad.
Sabi niya marami siyang pera, kaya inalis ko ang konsensyang nararamdaman ko.
“Russ!”
Natigilan ako nang may tumawag sa akin. May tumatakbo palapit sa amin… I remember him. He’s wearing a white crop top and pink cargo pants. His small waist was visible. May pink sunglasses din sa ulo niya na tila ginamit niya bilang headband. Agaw atensyon ang blond niyang buhok.
“Charlie?” I asked.
He smiled and nodded. “I thought nakalimutan mo na ako because you’re so famous now!”
Ex ko siya. Naging kami noong second year college. I didn’t court him, he was the one who pursued me. He’s sweet and kind so I gave him a chance. I was the top in our relationship. He was really sweet, but he couldn’t focus on his studies because of me. Nakipag-break ako sa kaniya noon dahil naaapektuhan ang grades niya. Healthy naman ang breakup namin at wala ring samaan ng loob.
I smiled at him. “I won’t forget you, Charlie… Kumusta ka na ngayon?”
He smiled. “Okay naman! I’m now an interior designer… I really missed you, Russ!” He went to me and hugged my arm. He’s a little bit shorter than me.
Leander cleared his throat. Natigilan si Charlie at nilingon siya na nasa likuran namin. I saw how Charlie’s face went sour. Walang appeal kay Charlie ang mga masculine-looking guys. Kaya kahit na guwapo si Leander, wala siyang pakialam.
“Uh, boyfriend mo?” tanong ni Charlie saka itinuro si Leander.
Umiling ako. “Hindi. Boss ko siya.” Iyon naman talaga ang relasyon namin.
His smile grew wide. “So… you’re single?” tanong niya pa.
I bit my lower lip and looked at Leander. Nakakunot ang noo niya na para bang gusto niya nang umalis. Siguro naiinip na siya.
“Yes… I’m single,” sagot ko na lang.
Charlie squealed and hugged my arm tighter. He’s really the clingy type. Wala namang kaso sa akin iyon. I really find him sweet. Kaya hindi ko siya agad malimutan. Siguro pumangalawa siya kay Evron sa mga ex ko.
“Kapag hindi ka na busy, catch up tayo. Can I have your number?” tanong niya.
Tumango ako saka kinuha ang phone ko at ipinakita sa kaniya ang number ko. He quickly took a picture of it. He smiled at me and hugged me. I hugged him back and tapped his back.
Natigilan kami nang muling tumikhim si Leander. Nanlaki ang mga mata ko nang hawakan niya ang kwelyo ng damit ni Charlie saka hinila siya palayo sa akin. Maski si Charlie ay halatang nagulat.
“What’s his problem ba?” iritadong tanong ni Charlie saka tiningnan nang masama si Leander.
I laughed awkwardly. Hinila ko si Leander sa likuran ko.
“P-pasensya ka na rito sa amo ko, mainipin kasi…” hinging paumanhin ko.
Charlie pouted. “Okay… Bye bye na, Russ. Baka nakaabala na ako sa’yo. See you again next time!” Lumapit siya sa akin. He tiptoed and kissed my cheek.
“Fuck…” I heard Leander mutter.
Charlie looked at him. He raised his eyebrow and rolled his eyes. Tumingin siya ulit sa akin saka ngumiti nang matamis. “Bye, Russ!”
He looked at Leander again and looked at him from head to toe, then he flipped his blond wolf cut hair and left.
Tumingin ako kay Leander. He was clenching his jaw. He’s also gripping the push card handle too hard. “You weren’t lying about having many exes, huh…” he said in a bitter tone.
I nodded. “Well… I don’t really feel good rejecting people. Kaya palagi akong nagbibigay ng chance kapag may gustong manligaw sa akin.”
He licked his lower lip and nodded. Natigilan ako nang agad siyang naglakad. Napakurap ako at hinabol siya ng tingin. Why does he seem so annoyed? Imposible namang nagseselos siya… Baka nainis siya dahil nasayang ang oras niya.
Agad akong sumunod sa kaniya. I looked at him. Nakakunot pa rin ang noo niya.
“Uh, do you have ex-boyfriends too?” tanong ko na lang para hindi na siya mainis.
Tumango siya. “I only have one ex-boyfriend… Iniingatan ko ang image ko para sa paghandle ng VSA… Kaya hindi ako gaanong nakipagrelasyon.”
Napaisip ako. Sino kaya ang ex niya na ’yon? He’s so lucky.
Tumikhim na lang ako at umiling. Professional lang, Russ.
Nang matapos kaming mamili, agad na rin kaming lumabas ng grocery store. Dumiretso kami sa parking area at inilagay sa backseat ang mga pinamili namin.
“Russ!”
Natigilan kaming pareho nang may tumawag sa akin. Agad akong napalingon. Gusto kong mapasabunot sa sarili kong buhok nang makita ko si Henrik.
He’s also my ex-boyfriend.
Bakit bigla silang nagsusulputan?
“Wow, Russ. It’s nice seeing you! Ang tagal na nu’ng huli tayong nagkita. Noong graduation pa yata ’yon,” nakangiting bati niya.
I smiled at him too. “Hi, Henrik… It’s nice seeing you too.”
Tumingin si Henrik kay Leander. “Hi, p’re,” pagbati niya, saka tumingin ulit sa’kin. “Boyfriend mo, Russ?”
I shook my head. I was about to say something but Leander immediately held my hand. Nanlaki ang mga mata ko at nagtatakang tumingin sa kaniya.
“I’m hungry,” bulong niya habang nakatitig sa akin. Nakakunot ang noo niya.
I laughed awkwardly and looked at Henrik. “Pasensya na, ha. Medyo busy ako ngayon. Let’s catch up next time.”
He smiled and nodded. “No worries. Ingat sa pag-uwi.”
“Yes, you—”
Hindi natapos ang sasabihin ko dahil hinila na ako ni Leander. Agad niyang binuksan ang kotse at isinakay ako sa shotgun seat. Napatingin ako sa kaniya, pero napapitlag din nang padabog niyang isinara ang pinto.
Napahawak ako sa dibdib ko dahil medyo nagulat ako. Agad din siyang sumakay at mabilis na pinaharurot ang sasakyan.
Tumingin ako sa kaniya. He’s gripping the steering wheel too hard.
What’s wrong with him?
He can’t be jealous, right?
“What’s your problem? Nakakabastos sa kakilala ko,” mahinahon pa ring sabi ko.
“Kakilala? O baka ex na naman?” tanong niya. Nasa kalsada ang tingin niya, pero nararamdaman ko pa rin ang masamang tingin niya.
“Yes, he’s my ex… But what about it? Bakit ka ba nagagalit?”
He licked his lower lip. He didn’t answer my question. Napailing na lang ako at tumingin sa bintana. Bahala na siya riyan.
Ilang saglit pa, nakarating na rin kami sa bahay niya. Agad akong lumabas. Hindi ko na hinintay na pagbuksan niya ako. Bumaba na rin siya at kinuha ang mga pinamili namin.
Dumiretso na ako sa kusina pagkapasok namin. Ganoon din si Leander. Inilagay niya na sa fridge at cabinet ang mga pinamili namin. Hindi ko siya pinapansin dahil hindi ko pa rin maintindihan kung bakit ang init ng ulo niya.
Pagkatapos naming mag-ayos, hinanda ko na ang mga ingredients ng lulutuin kong paksiw na bangus. Paborito ko iyon. Hindi ko alam kung nakain si Leander no’n pero hindi ko itatanong dahil naiinis ako sa kaniya.
Bago ko hiwain ang bangus, natigilan ako at tumingin sa kaniya. He was just sitting there while watching me.
I cleared my throat and didn’t mind him. I took my phone first and set up my camera. Plano kong gumawa ng mga videos ko na nagluluto at ipo-post sa Facebook. Sabi ni Kyren pwede raw akong mag-gano’n dahil marami akong followers.
Inilagay ko sa tabi ng plate rack iyon kaso nalalaglag. Napakamot ako sa batok ko dahil hindi ko alam kung saan ko ilalagay.
Leander stood up and took my phone. He started taking a video of me.
“Ako na ang magvi-video. Just do your thing,” sabi niya.
Tumikhim ako. “Baka mangalay ka,” bulong ko.
“It’s okay…” he muttered.
I just nodded and started slicing the fish. I awkwardly looked at the camera and showed the bangus.
“Uh, hello. Magluluto ako ng bangus, at ganito ko siya hiwain…” awkward na sabi ko.
I saw how he bit his lower lip… He was trying to stop himself from smiling.
Napaiwas ako ng tingin at muling ibinalik ang atensyon sa bangus.
Patuloy lang ako sa pag-aasikaso ng mga lulutuin habang nagsasalita. Medyo binibilisan ko dahil nag-aalala ako na baka mangalay si Leander sa paghawak sa phone ko.
“Ayan, hihintayin lang natin na maluto siya… Hmm… Mabango. Maasim,” sabi ko saka nag-thumbs up.
Umiwas ng tingin sa akin si Leander. He poked his cheek with his tongue as if he was trying his best not to laugh.
Pagkatapos maluto ng paksiw, isinalin ko iyon sa mangkok saka ipinakita sa camera.
“Ano’ng paborito niyong parte ng bangus? Ako favorite ko ’yung tiyan. Lalo ’yung taba ng bangus,” sabi ko saka itinuro iyon. “Tara kain na tayo…”
Inilagay ko na sa mesa ang mangkok saka nagsimulang maghain. Nakasunod lang sa akin si Leander habang nagvi-video.
Natigilan ako nang tumunog ang cellphone ko. Natigilan din si Leander. Tumingin siya sa cellphone ko at napakunot ang noo. May pinindot siya roon at tumigil na sa pagtunog ang phone ko.
Lumapit ako sa kaniya. “Sino ’yung tumawag?”
“Wala scammer yata. I blocked it,” sabi niya.
Nanlaki ang mga mata ko. “Huh? Bakit mo b-in-lock? Baka importante pala.”
“No, alam ko kapag scammer ang tumawag. I’m sure it was a scammer… Let’s eat,” sabi niya na lang saka inabot sa akin ang phone ko.
I sighed. I’ll just try to look for it later.
Nagsimula na kaming kumain. Napangiti na lang ako dahil sobrang na-miss ko ang paksiw. Ang sarap talaga kumain ng bangus lalo kapag naka-kamay. Iniisip ko na kaagad kung makakailang sandok ako ng kanin.
Tumingin ako kay Leander na abala sa pagtatanggal ng tinik. Kanina pa ako nakain, pero siya hanggang ngayon nagtatanggal pa rin ng tinik.
Kinuha niya ang taba ng bangus niya saka inilagay sa plato ko. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya.
“Hindi ako nakain niyan,” sabi niya na lang saka muling bumalik sa pagtatanggal ng tinik.
“Talaga? Sige, sa’kin na lang…” sabi ko saka inilagay sa kanin ko iyon.
Nang matapos na si Leander sa pagtatanggal ng tinik, doon pa lang siya nagsimulang kumain. Napangiti ako habang pinapanood siya. Hindi ko inaasahan na marunong siyang magkamay. Wala pa yata ako nakitang mayaman na katulad niya na kumakain ng naka-kamay.
Pagkatapos naming kumain, agad na akong nagtungo sa bathroom para magtoothbrush. Nagdala na ako rito ng toothbrush ko dahil dito na naman ako palaging kumakain.
Agad namang nagligpit at naghugas ng mga plato si Leander. Gawain niya na iyon. Kahit ilang beses akong magpresinta na ako na, siya pa rin ang naghuhugas.
Nagsawa na ako manood sa kaniya kaya dumiretso na lang ako sa sala at umupo sa couch. Binuksan ko ang TV saka humawak sa tiyan ko.
I pulled the hem of my shirt up and looked at my stomach. Ang laki na naman ng tiyan ko.
“What are you doing?”
Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Leander. Agad kong ibinaba ang shirt ko.
“Tiningnan ko lang kung mataba ’yung tiyan ko,” sabi ko saka tumikhim.
Ang init ng mukha ko dahil sa hiya. Akala ko hindi pa siya tapos maghugas ng plato.
Umupo siya sa tabi ko saka humawak sa tiyan ko. Mas lalong nag-init ang mukha ko sa ginawa niya.
“I think there’s still a lot of space in here…” tila walang sabi niya. “Your appetite is for three people. How can you even eat like that?” nakakunot-noong tanong niya.
Sa pagkahiya ko, natatarantang kinuha ko ang unan sa couch at hinampas sa mukha niya.
Natigilan siya sa ginawa ko. His eyes squinted. “Matapang ka na ngayon, ha…”
I took the pillow. I was about to smack him with it again, but he immediately held my wrist and gripped it. The pillow fell on the floor.
I pushed him away with my other hand, but he was too strong. Sinubukan kong alisin ang pagkakahawak niya sa akin. He was overpowering me. Akmang tatayo ako, pero agad niyang nahawakan ang isang kamay ko. He put his weight on me and I fell on the couch… and he was suddenly on top of me. He was pinning me on the couch.
“This shit happens in real life too, huh,” he whispered while staring at me.
Mas lalong nag-init ang mukha ko dahil nakapaibabaw siya sa akin at ang lapit ng mukha niya sa akin… Siguradong pulang pula na ang mukha ko ngayon.
I could feel my hands sweating… Nahihiya ako. Gusto ko na siyang itulak, pero walang wala ang lakas ko sa kaniya.
“L-Leander… alis ka na. Sorry na…” bulong ko saka napaiwas ng tingin sa kaniya.
“Hindi ako tumatanggap ng sorry…” anas niya.
Tumingin ako sa kaniya. May ngisi sa mga labi niya. Napalunok ako at napakagat sa ibabang labi ko.
Iyon ba ang gusto niya?
Inilapit ko ang mukha sa kaniya saka humalik sa pisngi niya. Natigilan siya sa ginawa ko. Agad siyang bumitiw sa akin saka tumayo.
Bumangon ako at humawak sa batok ko. “Leander?” Tumayo ako at lumapit sa kaniya.
Natigilan ako nang bahagya siyang umatras. Napalunok siya at humawak sa pisngi niya. “W-why did you kiss me?”
“H-hindi ba iyon ang gusto mo?” tanong ko.
“W-what makes you think that?” tanong niya.
Napasinghap ako at napatakip sa bibig ko. Hindi ko alam ang gagawin… kung magso-sorry ba ako sa kaniya o sisisihin ko siya.
Agad akong tumalikod at tumakbo palabas ng bahay niya. Narinig kong tinawag niya ako pero hindi ko siya nilingon at lumayo sa bahay niya.
Nakakahiya ka, Russ!
Chapter Twenty
“Russ?” tanong ni Rhiatt pagbukas niya ng gate.
I awkwardly smiled at him and scratched my nape. I ran away from Leander and went here. Buti na lang talaga at nasa iisang subdivision lang sila.
Agad niya akong inimbitahan sa loob. Napakamot ako sa batok ko dahil wala siyang damit pang-itaas at medyo pawisan. Napasinghap ako pagpasok ko sa loob… dahil ganoon din si Evron. He was also topless and sweaty.
Gulat na tumingin ako sa kanila. “I-I’m sorry! N-naabala ko ba kayo sa ano…”
Marahan akong binatukan ni Rhiatt. “Gago, naglilinis kasi kami sa bathroom at kusina. Dumi ng isip mo, ah. Saka kung nagawa kami ng kababalaghan, malamang hindi kita pinagbuksan.”
Tila nakahinga naman ako nang maluwag. I thought I interrupted them doing that. Naglilinis lang pala sila.
“Bakit bigla kang napabisita?” tanong ni Rhiatt habang pinupunasan ang pawis gamit ang towel.
Pumasok naman si Evron sa silid nila at iniwan kami ni Rhiatt sa sala. Umupo kami sa couch.
“Uh… W-wala naman,” sabi ko na lang.
I can’t tell him the reason why I’m here. Ano na lang ang sasabihin ko? Na tinakasan ko si Leander dahil bigla ko siyang hinalikan sa pisngi?
“Balita ko hindi ka na nagpa-practice para sa Shooters,” sabi ni Rhiatt saka isinabit ang towel sa balikat niya. “Hindi ka maglalaro sa season na ’to?”
Tumango ako. “Uh… Terminated na ang contract ko. Pero okay na rin ’yon. Makakapagpahinga ako bago ako mag-tryout sa team niyo.”
“Okay. Pahinga ka muna. Pero na-open ko na kay coach na balak mong sumali. Natuwa siya. Welcome na welcome ka raw mag tryout after ng season.” Tinapik niya ang balikat ko.
Napangiti ako sa sinabi niya. “Talaga? Thank you, Rhiatt… Gustong gusto ko talaga makasama ka sa iisang team.”
He grinned. “Dapat lang. Karangalan sa’yo ’yan. Ako na ’to, e.”
Natigilan kami sa pag-uusap nang marinig na tumunog ang doorbell. Lumabas si Evron sa kuwarto nila na may suot ng damit.
Agad akong tumayo at sumilip sa bintana. Napasinghap ako nang makitang si Leander iyon.
How did he know that I’m here?
Sasabihin ko sana na ’wag nilang pagbuksan, pero nakalabas na si Rhiatt. Agad akong nataranta. Nagtatakang tumingin naman sa akin si Evron.
“Are you okay, Russ?” nag-aalalang tanong niya.
Napalunok ako. “P-pahiram ng kuwarto niyo, ha. ’Wag mo sabihin kay Leander na nandoon ako.”
Pagkasabi ko no’n, kumaripas ako ng takbo sa kuwarto nila at ni-lock ang pinto. Agad akong nagtago sa gilid ng malaking closet nila. Gusto ko sanang magtago sa loob, kaso nakakahiya naman at baka marumihan pa ang mga damit nila.
Napapikit ako nang mariin. Para akong nagtatago sa isang serial killer.
Napalunok ako at umupo. Tinakpan ko ang bibig ko. Sana hindi siya pumasok dito.
Humawak ako sa dibdib ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa kaba. Siguradong nasa loob na si Leander.
Napasinghap ako nang makarinig ng sunod-sunod na katok.
“Russ! Open the door.”
Napailing ako nang marinig ang boses ni Leander mula sa labas.
“Open this now, or I’ll force it open,” pananakot niya pa.
“Tangina mo, Leander! Subukan mo lang talaga na sirain ang pinto namin! Basag mukha mo sa’kin!” Narinig ko ang boses ni Rhiatt.
“Ibigay mo sa akin ang susi para hindi ko sirain!” asik pa ni Leander.
Napasinghap ako. Sinigawan niya si Rhiatt?
“’Wag mong sigawan si Rhiatt!” Narinig ko ang boses ni Evron.
“Tangina niyo ha! LQ niyo, dinala niyo pa rito! Saka ano ba’ng ginawa mo kay Russ at ayaw kang labasin?! Tangina, subukan mo lang saktan pinsan ko, babaliin ko lahat ng buto sa katawan mo!” sigaw ni Rhiatt.
Napangiwi ako dahil baka nag-aaway na sila roon. Wala akong nagawa kundi lumabas sa pinagtataguan ko. Lumapit ako sa pinto at binuksan iyon.
Natigilan silang tatlo at tumingin sa akin. Pakiramdam ko pulang pula na ang mukha ko ngayon dahil sa hiya.
Natigilan ako nang humawak si Rhiatt sa braso ko at hinila ako palapit sa kaniya. Seryosong tumingin siya sa akin.
“Ano’ng ginawa sa’yo ni Leander? ’Wag kang matakot at sabihin mo sa’kin,” sabi niya saka ikinuyom ang kamao niya. Pakiramdam ko susuntukin niya talaga si Leander anumang oras.
“Siya nga ’tong may ginawa sa’kin!” asik ni Leander.
Agad akong lumapit sa kaniya at tinakpan ang bibig niya. Inalis niya ang pagkakatakip ko sa bibig niya saka ngumisi sa akin.
“Ikaw ’tong nanghalik sa akin tapos biglang mahihiya ka?” nakangising tanong niya.
Agad na nag-init ang buong mukha ko. Pakiramdam ko mukha na akong kamatis ngayon.
“Putangina naman. Akala ko kung ano na!” asik ni Rhiatt.
Tumingin ako sa kanila. “S-sorry sa abala…” Pinagdikit ko pa ang dalawang palad ko.
Rhiatt crossed his arms. “Oo na. Umalis na kayo sa pamamahay namin at baka mabigwasan ko lang kayo pareho.”
Napalunok ako at tumingin kay Leander saka muling ibinaling ang tingin ko kina Rhiatt.
“P-pwedeng dito muna ako? Dito lang ako sa may living room at—”
I gasped when Leander pulled my arm. “Sige, aalis na kami. Sorry sa abala…”
Agad akong hinila ni Leander palabas ng bahay nina Rhiatt. Sinubukan kong alisin ang kamay niya, pero tila bato sa tigas iyon.
Napaismid na lang ako nang makalabas kami. Wala na akong nagawa habang hila niya ako pabalik sa bahay niya. Tahimik na sumunod na lang ako at hindi na nakipagtalo pa.
Pagkarating namin sa bahay niya, agad niya akong pinaupo sa couch. Umiwas ako ng tingin… dahil nahihiya ako.
“Ano ’yon? Kiss and run?” tanong niya.
He held my chin and made me face him. He was grinning at me. Mas lalo akong nakaramdam ng inis at hiya.
“Ewan ko talaga sa’yo, Leander…” bulong ko. Itinulak ko siya paalis sa couch. “Alis na. Matutulog ako.”
Humiga ako saka yumakap sa unan. Tumalikod ako sa kaniya. Sana paggising ko, limot niya na ang nangyari!
Pumikit ako nang mariin. Madalas talaga akong matulog dito sa couch niya. Minsan natutulog, minsan nanonood lang ng tv. Hindi ako pumapasok sa kuwarto niya… Sabagay, bakit naman ako papasok doon?
Umiling na lang ako at sinubukang matulog.
NAPAUNGOL AKO nang magising ako. Natigilan ako nang mapansing matigas na ang hinihigaan ako. Agad kong kinusot ang mga mata ko at idinilat ang mga iyon.
Natigilan ako nang si Leander ang bumungad sa akin. Nakapatong ako sa ibabaw niya, nakadapa. Nakaunan ako sa dibdib niya at nakahawak naman siya sa likod ko.
I gasped and closed my mouth. I blinked as I watched him sleep. Mukha siyang mabait kapag tulog.
I gulped hard and stared at his long eyelashes. My eyes went down to his pointed nose… down to his lips.
I bit my lower lip and stopped myself from smiling.
Paano kami napunta sa ganitong posisyon? Tumabi ba siya sa akin?
I chuckled softly. I touched his chest and hugged him… Natigilan lang ako at napasinghap nang mapagtanto ang ginagawa ko.
I shook my head. Russ, you’re not like this. You’re better than this.
I closed my eyes. How can I remove my hand on his chest? I like the feeling of his hard chest… Matigas pero masarap humiga rito.
I looked at him again. Grabe. Bakit kaya ang guwapo niya? Pakiramdam ko gusto ko lang siya dahil sa hitsura at katawan niya.
Natigilan ako at napaisip. Pero kung iisipin, nagustuhan ko rin siya dahil sa mga ginawa niya para sa akin. Para niya akong ginayuma.
Napabuntonghininga ako. Kapag naiisip kong kailangan niyang magpakasal sa iba, nasasaktan ako… Alam ko namang hindi siya magkakaroon ng interes sa babae. Pero kahit na. Papakasalan niya pa rin.
Napanguso ako at nagdrawing sa dibdib niya gamit ang daliri ko.
Kapag ba nagkagusto siya sa akin, hindi na siya maghahanap ng papakasalan?
Gusto kong sumipa sa hangin. Paano naman siya magkakagusto sa akin, e, hindi niya naman yata ako type?
Natigilan ako at napaisip… Kahit yata magustuhan niya ako, magpapakasal pa rin siya sa iba. Si Rhiatt nga, e. Nagustuhan niya rin naman si Rhiat, pero pipiliin niya pa rin ang VSA.
“What are you doing?”
Napapitlag ako nang bigla siyang magsalita. Idinilat niya ang mga mata saka tumingin sa akin. Napalunok ako at agad na inalis ang kamay ko sa dibdib niya.
“B-bakit ka nandito sa tabi ko?” tanong ko na lang.
“Muntik ka na malaglag kanina kaya humiga na lang din ako rito. Hindi tayo kasya pareho, kaya ipinwesto kita sa ibabaw ko,” paliwanag niya.
Tumikhim ako at umalis sa ibabaw niya. Inayos ko ang nagusot kong damit. Bumangon din siya saka sinuklay ang buhok gamit ang kamay.
Napaiwas ako ng tingin at pumikit nang mariin. Ang guwapo niya lalo kapag bagong gising.
Habang mas tumatagal, mas lalo ko siyang nagiging crush. Hindi ito nakakabuti sa akin.
“Ano’ng merienda natin, Russ?” tanong niya sa medyo paos na boses.
Napalunok ako at tumingin sa kaniya. Ano ba itong nangyayari sa akin? Para akong hayok na hindi ko maintindihan.
Hindi naman ako ganito dati.
“Uh… I-ikaw? Ano’ng gusto mo?” tanong ko na lang.
“Kahit ano,” sagot niya saka hinaplos ang batok niya.
Tumango na lang ako saka tumakbo papuntang bathroom. Naghilamos ako at nagmumog saka dumiretso sa kusina… Nag-isip ako ng pwede naming kainin.
Kinuha ko na lang ang box ng pancake at iyon ang niluto ko. Pagkatapos kong magluto, agad ko nang inihain iyon. Sakto namang dumating si Leander. Mukhang kakatapos niya lang maligo.
Nakasuot siya ng puting tank top at sweatshorts. Kitang kita ang matipunong mga braso niya.
Ibinaling ko ang tingin ko sa pancakes. Pilit kong pinakalma ang sarili ko.
Tumikhim na lang ako at umupo. Umupo na rin si Leander sa tabi ko.
“I’ll go back to work next week. VSA needs a substitute pilot for the flight to New York,” sabi niya saka hiniwa ang pancake.
Bumagsak ang mga balikat ko. Hindi ko alam kung bakit para akong nalungkot. Siguradong matatagalan siya bago bumalik.
“Ah… Okay. Mag-ingat ka sa biyahe,” sabi ko na lang.
“May gusto kang pasalubong?” tanong niya.
Tumingin ako sa kaniya saka umiling. “W-wala…”
Hiniwa ko ang pancake gamit ang tinidor saka kinain iyon. Bigla akong nawala sa mood. Ayoko sanang mapansin niya iyon… pero hindi ko maiwasan.
“Russ…”
“B-bakit?” tanong ko, hindi ako tumingin sa kaniya.
Napasinghap ako nang hilahin niya ang upuan ko palapit sa kaniya. Gulat na tumingin ako sa kaniya.
He grinned at me and touched my chin. “Bakit ka nakasimangot? Mamimiss mo ’ko?”
Napaiwas ako ng tingin at marahang hinampas ang kamay niya. “Hindi. Masaya nga ako kasi hindi ko kailangan pumunta rito.”
He chuckled while staring at me. “I never expected you to be the clingy type, Russ…”
Tumingin ako sa kaniya. “Kailan ka babalik kung may flight ka ro’n?”
“I’ll be gone for three days or more, I think. Hindi naman ako agad makakalipad pabalik. We still need time to rest before flying back here…” paliwanag niya.
Tumango ako. “O-okay…”
Ngumisi siya saka tumitig sa akin. “We can still celebrate your birthday before I go… Birthday mo na bukas, ’di ba? July 31?” tanong niya.
Natigilan ako at napasinghap. “Paano mo nalaman?”
“Of course. I have to know information about my employee… Ni hindi ka nga nagpasa ng resume sa akin. Ako na lang ang umalam…” nakangising sabi niya.
Nag-init ang pisngi ko. “Hindi na natin kailangan mag-celebrate dahil ang dami mo ng niregalo sa akin. ’Di ba binilhan mo ako ng mga damit at sapatos?”
“Iba pa ’yon, Russ… Just leave it to me. Okay?”
Tumango ako. “Okay… Pero Leander, bakit mo ’to ginagawa para sa’kin?” tanong ko.
Hindi naman ako umaasang sabihin niya na may gusto rin siya sa akin… Gusto ko lang din talaga malaman kung bakit siya ganito sa akin.
He smirked. “Ano sa tingin mo?”
“Ayoko ng pinag-iisip ako. Sabihin mo na lang sa akin nang diretso,” sabi ko habang hinahabol ng tingin ang mga mata niya.
He slightly flicked my forehead. “Sa dami mong naging ex, imposibleng wala kang ideya, Russ…”
“Na ano? Ano ba kasi ’yon?” pangungulit ko.
Pinapaasa niya na naman ako.
“Crush kita… Ikaw lang ba ang pwedeng magka-crush dito?” nakangising tanong niya.
Chapter Twenty-One
July 31 na pala. Birthday ko na.
Hindi naman sobrang espesyal sa akin ng birthday ko. Mas excited pa rin ako tuwing pasko. Hindi naman kasi uso sa akin i-celebrate nang sobrang ang birthday ko. Simpleng mga bagay lang ang ginagawa ko.
Tumingin ako sa salamin at ngumiti. 26 years old na ako. Ang bilis ng panahon.
Tiningnan ko ang cellphone ko. Natigilan ako nang mapansing may mga chats na roon na bumabati sa akin, pero una kong tiningnan ang kay Leander. Siya ang pinakaunang bumati. Saktong 12 siya bumati sa akin.
Leander: Happy birthday, Russ.
Nagsend pa siya ng cute sticker ng character na may hawak na birthday cake. Napangiti ako at agad siyang ni-reply-an.
Me: Thank you, Leander. Hehe.
Binuksan ko pa ang ibang message. Binuksan ko ang message ni Risha.
Risha: Happy birthday, kuya! I miss you.
Napangiti naman ako at agad na nag-reply.
Me: Thank you, Risha. Love ka ni kuya. Miss na rin kita.
Pagbukas ko ng facebook, ang daming bumabati sa akin doon. Mga fans ko.
Tumikhim ako at tumingin sa salamin. Inayos ko nang kaunti ang buhok ko. I looked at my clothes. I’m wearing a white shirt and a baggy denim overalls. I think it looks cute on me… Si Kyren ang pumili nito.
Kinuha ko ang cellphone ko saka inilagay sa camera. Inilayo ko iyon sa mukha ko. I smiled at the camera and made a peace sign.
I immediately looked at it. Cute naman ang picture, kita rin ang damit ko. Agad ko iyong p-in-ost sa facebook. Nagtype na rin ako ng caption.
Thank you po sa greetings! ^^
Agad na dinagsa ng comments iyon.
Holyfudge! Thank you sa ayuda my baby!
After 76572436 years nagpost din ng pic!
Grabe kacute oy!!!
Ang cute cute ng outfit huhu. I love you Russ!
Sinong nagsabi na magpacute ka sa iba?! Sakin lang dapat!
I wanna pinch them cheeks!
That innocent smile hays. Swerte naman ng boyfriend niyan. NO MAN deserves this cutiepie!
I only watch basketball because of this cutie.
Napangiti na lang ako at nag-heart react sa mga comments.
Lumabas na ako ng kuwarto ko. Natigilan ako nang biglang nagpasabog ng confetti si Calia. Pero kahit siya nagulat sa ginawa.
“Happy birthday, Russ baby!” sabay sabay na bati nilang tatlo sa akin.
“Happy birthday to our softie girlypop!” si Kyren. May dala siyang vanilla cake na may nakalagay na Happy Birhthday, Russ!
“Blow the candle and make a wish, Russ baby,” nakangiting sabi ni Sam.
Nakangiting tumango ako. Pumikit ako at nag-wish.
Sana maging masaya na ako palagi.
I blew the candle after making a wish. Agad namang pumalakpak sina Calia.
“Thank you sa inyo,” nakangiting sabi ko saka yumakap sa kanila.
“You’re welcome, Russ. May gift din kami para sa’yo, pero mamayang gabi na. Alam naming may date ka ngayon,” sabi ni Calia saka humagikhik.
“Nasa labas na ’yung prince charming mo, ’te,” sabi ni Kyren saka ngumuso sa bintana.
Ngumiti ako at muling yumakap sa kanila. “Thank you ulit sa inyo… Mamaya kakainin ko ’yang cake,” nakangiting sabi ko. Pakiramdam ko namumula na ang mukha ko kasi nasa labas na agad si Leander.
Humalik si Kyren at Calia sa magkabilang pisngi ko at yumakap sa akin. Napangiti na lang ako dahil sobrang swerte ko sa mga kaibigan ko.
Lumabas na rin ako kaagad pagkatapos no’n. Bumungad sa akin si Leander na naghihintay sa tabi ng itim na big bike. Napasinghap ako at napatakip sa bibig ko.
Naglakad siya palapit sa akin na may dalang helmet. “It’s not too hot today… Today is perfect for a ride,” nakangising sabi niya.
He looked at me from head to toe. He bit the corner of his lips and smiled. “Damn. You’re cute.”
Agad na nag-init ang mukha ko. I avoided his gaze and snatched the other helmet from him. “E-ewan ko sa’yo,” bulong ko.
Pasimple akong tumingin sa kaniya. Ang guwapo niya sa suot niyang itim na fitted shirt. Gusto kong humampas sa hangin dahil kitang kita ang matipunong hulma ng katawan niya.
Siya ’yung tipong kahit hindi ko pa naaamoy, alam ko na agad na mabango siya.
“Happy birthday, Russ… Last time, you prepared so much for me. Ako naman ngayon,” nakangising sabi niya.
“Thank you, Leander… Saan tayo pupunta?” tanong ko.
Natigilan ako nang humawak siya sa pisngi ko. “Secret,” sabi na lang niya saka kinuha ang helmet sa’kin at isinuot iyon sa ulo ko.
Siya ang sunod na nagsuot ng helmet. Sumakay siya sa big bike niya saka sinenyasan ako na sumakay rin.
Napalunok ako at tumango. This is my first time riding on a big bike. Sa totoo lang, pangarap ko talaga magkaroon ng ganito. Sayang dahil masyado lang mahal.
Medyo nahirapan ako sumakay dahil ang taas ng apakan. Kumapit ako sa balikat ni Leander. He took my hands and put them around his waist.
Hindi na lang ako kumontra at yumakap nang mahigpit sa kaniya.
Agad niyang pinaandar ang big bike nang makitang nakakapit na ako. Napapikit na lang ako dahil medyo mabilis ang pagpapatakbo niya… Ang saya siguro mag night ride gamit itong motor niya.
Pwede ko kaya itong hiramin sa kaniya?
Napangiti na lang ako habang dinadama ang hangin. Sa ngayon, hindi ko pa alam ang label namin ni Leander. Pero crush namin ang isa’t isa. Okay na muna iyon.
Tumigil kami sa tapat ng buffet restaurant. Dali dali akong bumaba ng motor niya at hinubad ang helmet ko. Napaawang ang mga labi ko.
Tumingin ako kay Leander. “Dito tayo kakain?!” excited na tanong ko.
Ngumisi siya at tumango. “Yeah… I reserved the whole restaurant for you.”
“Talaga? First time kong kakain sa buffet,” nakangiting sabi ko.
He chuckled. “This will be your first time then… Let’s go.” Humawak siya sa kamay ko.
Pumasok na kami sa loob. Wala ngang ibang tao roon maliban sa aming dalawa at sa mga chef. Napangiti ako… Mas komportable akong makakakain.
Iniwan namin sa magbabantay ang helmet namin saka nagtungo sa restroom para maghugas ng kamay. Excited na excited ako. Iniisip ko na agad kung paano ko pagkakasyahin sa tiyan ko ang mga kakainin ko ngayon.
Napangiti si Leander habang nakatitig sa akin. “Excited?”
Ngumiti ako nang matamis at tumango. “Oo, Leander… Dati ko pa gusto kumain sa ganito, kaso ang mahal.”
He chuckled. “You can eat whatever you want today.”
Agad na kaming namili ng kakainin. Inabutan kami ng plato ng server. Agad akong kumuha ng fresh salad at smoked salmon. Nakasunod lang sa akin si Leander at pinapanood ako. Hindi ko alam kung may balak ba siyang kumain.
“Ito muna dapat ang kainin, para hindi ma-overwhelm ang tiyan,” sabi ko sa kaniya saka tinuro ang nasa plato ko.
Marahan siyang humalakhak. “Okay, I trust you, chef.”
Umupo na kami sa malapit na upuan. Nagsimula na akong kumain. I giggled out of happiness and took another bite of the salad.
I looked at him. “Hindi ka kakain?” tanong ko.
He smiled. “Mamaya na. I’ll just watch you eat first,” sabi niya habang nakatitig sa akin.
Tumango ako. “Okay… Siguro mahilig ka manood ng mukbang, ’no?”
Bahagyang napakunot ang noo niya. “Muk–what?”
“Mukbang… Hindi mo pala alam ’yun?” tanong ko.
Tumango siya. Siguro nag-e-enjoy lang talaga siya panoorin ako kumain.
Pagkaubos ko ng pagkain, agad akong tumayo at naghanap ng susunod na kakainin. Nakasunod lang sa akin si Leander.
Sunod akong kumuha ng ilang piraso ng sushi. I also put Thai stir fry on my plate. Muli akong umupo at kumain. Napasipa ako sa sahig bawat pagkain.
Leander chuckled while staring at me. Pinindot niya ang pisngi kong nakaumbok dahil sa sushi sa bibig ko. I smiled and chewed it and then swallowed it.
“Leander… Kung tataba ba ako, crush mo pa rin ako?” tanong ko.
He nodded. “Of course…” He pinched my cheek.
Tumango na lang ako at medyo nakampante. Muli akong tumayo pagkaubos ng plato ko at kumuha ng susunod na kakainin.
Pasta at mga karne naman ang sinunod ko. I also put seafood paella on my plate. I looked at Leander. His lips were slightly parted while staring at my plate. Siguro nagtataka pa rin siya kung saan napupunta ang mga kinakain ko.
Muli kaming umupo. I smiled and twirled the pasta on my fork. Agad kong sinubo iyon. Napatango at nagthumbs up ako dahil ang sarap no’n.
He chuckled. He even took his phone and took pictures of me while eating. I smiled at the camera and made a peace sign. ’Yung iba ay puro candid photos na. Bawat pagnguya ko yata ay may picture siya.
Agad akong tumayo nang maubos ang nasa plato ko. Leander started taking a video of me while choosing something to eat. I looked at the camera and waved my hand. He was just smiling the whole time.
Hindi ko na mabilang kung ilang ulit ako nagpabalik balik. Kumain din naman si Leander pero isang pirasong steak lang ang kinain niya.
Humawak ako sa tiyan ko pagkatapos kumain. “Grabe, sobrang nabusog ako.” I burped. I looked at him and smiled shyly. “Sorry.”
He laughed at me. Napanguso na lang ako habang hinahaplos ang tiyan ko.
“Tara… Maglakad lakad tayo riyan,” sabi niya saka tumayo.
Lumapit siya sa akin saka humawak sa kamay ko. Tumayo na lang din ako at sumunod sa kaniya.
May malaking park sa tabi ng restaurant. Maraming tao ang nakatambay roon. Magkahawak kamay kaming naglakad-lakad doon.
“Thank you sa paglibre sa’kin sa buffet, Leander…” nakangiting sabi ko sa kaniya.
He smiled at me. “I will always spoil you with food.”
Umiling ako. “Baka tumaba ako at mahirapan na ako mag basketball.”
He intertwined our fingers. “Do you really like playing basketball, Russ?”
Natigilan ako sa tanong niya. “Hmm… Oo naman. Matagal na akong naglalaro kaya talagang na-enjoy ko na rin. Noong bata ako, napilitan lang talaga ako kasi gusto kong magmukhang lalaki sa harap nina Papa. Pero na-enjoy ko rin naman siya habang lumalaki ako…”
“But what was your dream as a kid?” tanong niya pa.
“Hmm… Mas gusto ko talaga maglaro ng volleyball. Saka gusto kong maging teacher. ’Yung teacher ng mga kinder or mas bata. I always wanted to take an early education program, but my parents wouldn’t like that, so I took mechanical engineering. Halos hindi ako maka-survive no’n. Siguro kasi hindi ko gusto ’yung course. Akala ko talaga hindi na ako makaka-graduate. Pero pinilit ko.”
He stared at me. “I admire you. Hindi madali ang mechanical engineering.”
I chuckled and nodded. “Oo talaga…”
“You’re still young though. Pwede ka pang mag-aral ng gusto mong kurso.”
Umiling ako. “Wala na yata akong time para doon… Mag-iipon pa ako ng pambili ko ng sarili kong bahay.”
“Why do you have to save up? I can buy a house for—”
Agad kong tinakpan ang bibig niya saka umiling. “Ano ka ba naman, Leander?”
Marahan niyang inalis ang kamay ko sa bibig niya. “I’m serious… I can provide anything you need… anything you want,” anas niya habang nakatitig sa akin.
Umiling ako. “Ipapaalala ko lang sa’yo na hindi mo pa nakukuha ang VSA kaya dapat magtipid ka rin, okay?”
Natigilan siya sa paglalakad. Napatigil din ako at nagtatakang tumingin sa kaniya.
He was staring intently at me. Tila ang daming tumatakbo sa isip niya ngayon. “Ayos lang sa’yo kung hindi ko mamanahin ang VSA?” he asked.
I blinked. “W-why are you asking me that?”
He smiled and touched my cheek. I looked at him, confused… His eyes were so tender.
“I’m asking if it’s okay with you. I’m already rich without VSA, but I will be so much more if I’m going to manage it,” sabi niya habang seryosong nakatitig sa akin.
“A-ano’ng kinalaman ko roon, Leander?” tanong ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko.
“I won’t marry a woman anymore… I just can’t.” He caressed my cheek. “That’s why I’m asking you… If that’s enough for you.”
Chapter Twenty-Two
“Seryoso ka ba, Leander? Hindi ka na magpapakasal?” tanong ko.
I could imagine my eyes glowing right now. Pakiramdam ko para akong sumakses. I was planning to make him fall for me so that he won’t marry a woman anymore.
He nodded. “Masasaktan ang crush ko kapag nagpakasal ako sa iba…” He smiled as he caressed my cheek.
“E, paano ang VSA? ’Di ba goal mo iyon?” I worriedly asked.
“I have new goals now…” anas niya habang titig na titig sa akin.
Napangiti ako. I tried to stop myself from smiling, but I just couldn’t.
“Tangina naman, oh!”
Natigilan kaming pareho. Napalingon kami kay Connor na hinihingal na lumapit sa amin. May dala siyang picnic mat at basket. Inilapag niya iyon saka pinahid ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay niya.
“Fuck you, Leander! Inutusan mong dalhin ko ’to tapos hindi mo sinabi kung saan mismo! Paikot ikot ako rito!” reklamo niya.
Kinuha ni Leander ang wallet niya saka kumuha ng ilang libo roon at inabot kay Connor.
Ngumiti si Connor saka agad na tinanggap ’yon. “Joke lang, p’re. Sige lang, enjoy kayo sa date niyo ha. Kung may utos ka pa, nandito lang ako… totoong kaibigan sa’yo,” sabi niya saka tinapik-tapik ang sariling dibdib.
Nagtatakang tumingin ako sa kaniya. Connor looked at me and smiled.
“Hi, Russ… Saan si Kyren?” tanong niya.
Napakurap ako. Kilala niya si Kyren?
“Nasa bahay yata,” sabi ko na lang saka napakamot sa batok ko.
Tumango siya. “Sige, sibat na ’ko. Enjoy kayo riyan, ha. Bye!”
Nagtatakang hinabol ko na lang ng tingin si Connor. Mukhang kailangan kong tanungin si Kyren mamaya ah. May something kaya sa kanila ni Connor? Hindi ako sure dahil hindi niya naman type ang mga tipo ni Connor na palabiro.
Inayos na ni Leander ang picnic mat.
“Inuutus-utusan mo lang si Connor? ’Di ba may ari siya ng restaurant at bar?” tanong ko.
Tumango siya. “Yeah. Don’t mind him. Hindi talaga siya natanggi sa pera.”
Humawak siya sa kamay ko at hinila ako paupo sa picnic mat. Ngumiti ako at nag-Indian sit. Umupo rin si Leander sa tabi ko. Nasa lilim kami ng puno, pero hindi naman mainit ang panahon ngayon.
Leander held my waist and pulled me closer to him. He held my hand.
I looked at him. “Anong laman ng basket?” tanong ko saka itinuro ang basket.
Kinuha niya iyon saka binuksan. Natigilan ako nang makitang box ng cake ang laman no’n. Maliit na cake lang iyon. Agad niyang binuksan iyon at ipinakita sa akin.
It was a mango cake. May frosting din na tila drawing ng mukha ko. It was poorly made, but it was cute.
Leander licked his lower lip. “I made this myself last night. Doon ko ginawa sa restau ni Connor.”
Tila may humaplos sa puso ko. Hindi ko in-expect na gagawin ito ni Leander para sa akin. I didn’t expect him to exert so much effort just for my birthday.
May kinuha pa siya mula sa basket. It was a letter. Napabuga siya ng hangin at ipinasok iyon sa bulsa ng overalls ko.
“Mamaya mo na basahin, kapag hindi ako nakatingin,” bulong niya. Napansin kong namumula ang tainga niya.
Napangiti ako at tinapik tapik ang bulsa ko. “Okay, sige… Excited na akong mabasa.”
Mas gusto ko ang mga ganitong regalo. Pakiramdam ko alam niya iyon… kaya nag-effort siya gumawa ng cake at ng letter.
“Salamat, Leander…” Nakangiting sabi ko.
“May gift pa ako,” sabi niya saka may kinuha ulit sa basket.
Dalawang maliit na dolls iyon. Parang voodoo doll. The other doll was bigger, and it has darker skin. Parang si Leander. The other one was smaller, and it had light skin. Parang ako. I tried to separate it. Natigilan ako nang mapansing magkadikit pala talaga iyon.
“Alam mo kung bakit magkadikit?” tanong niya.
I looked at him and shook my head.
He stared at me. “Ibig sabihin niyan… wala ka ng kawala sa akin.”
Nag-init ang pisngi ko sa sinabi niya. Pabirong hinampas ko ang dibdib niya para maitago ang hiya ko.
“E-ewan ko talaga sa’yo, Leander… Ang cringe mo,” bulong ko.
Napangiti na lang ako habang nakatitig sa dolls. Hindi ko talaga akalain na may ganito siyang side.
Nagkwentuhan lang kami ni Leander habang pinapanood ang mga batang naglalaro at mga couple na nagde-date din. Kinain ko na rin ang cake. Naubos ko iyon dahil maliit lang naman.
“Ikaw, gusto mo ba talaga maging piloto?” tanong ko.
He shrugged. “I don’t really know. I just grew up with one thing in my mind… to manage VSA someday. Iyon lang. Kaya siguro lumaki ako na iyon din ang pangarap ko.”
Natigilan ako sa sinabi niya. Alam kong iyon talaga ang goal niya noong una pa lang. Kaya may pag-aalinlangan sa akin… kung kaya niya ba talagang isantabi iyon lahat.
Pagkatapos namin sa park, agad na rin kaming umalis. Dumiretso kami sa bahay niya. Akala ko natatapos na roon ang regalo niya… pero nagulat na lang ako sa bumungad sa akin.
May bagong kotse na may ribbon. Kulay puti iyon. Napaawang ang mga labi ko at gulat na tumingin kay Leander.
“A-ano ’yan?” kinakabahang tanong ko.
“My gift…” sagot niya.
I laughed nervously. “K-kahit kailan ka talaga, Leander. Mapagbiro ka talaga…”
Seryoso siyang tumingin sa akin. “I’m not joking.”
Nasamid ako sa sarili kong laway at humawak sa lalamunan ko. Hinampas hampas ko ang dibdib ko. Hinaplos niya naman ang likod ko.
I aggressively shook my head. “No way, Leander. Hindi ko tatanggapin ’yan!” hindi ko napigilang magtaas ng boses.
“Why? Don’t you like white? I thought you like white because you’re always wearing white shirts,” tila nag-aalalang sabi niya.
“Hindi iyon! Hindi ko matatanggap ’yan. Ang mahal niyan!” halos naghi-histerikal ng sabi ko. “Isoli mo ’yan, Leander! Baka pwede pa i-return ’yan dahil kakabili lang yata.”
He sighed. “Ayaw mo talaga tanggapin?” tanong niya.
“May kotse naman ako, e. Sa totoo lang sobrang saya ko na roon sa binigay mong letter at doll. Hindi mo na ako kailangan bigyan nito. Aatakihin ako sa’yo,” sabi ko habang nakahawak sa dibdib ko.
Hindi naman sa nag-iinarte ako. Pero kotse iyon! Hindi ko naman inaasahan na magreregalo siya ng ganyan. Masyadong mahal iyon. Ni hindi ko pa nga siya boyfriend. Kapag asawa ko na siya, doon lang ako tatanggap ng ganiyan mula sa kaniya.
Napailing na lang ako sa mga naiisip ko.
His shoulders fell as if he was sad. He sighed and looked at me. “Russ…” tila nakikiusap na sabi niya.
Umiling ako. “Hindi, Leander… Isoli mo ’yan. Please…”
He scratched his nape and nodded. “Okay,” tila labag sa loob na sabi niya.
Hindi pa rin ako maka-move on pagpasok namin sa bahay niya. Hindi ko talaga naisip na magreregalo siya ng kotse sa akin. Buti na lang napakiusapan ko pa siya na isoli.
Napatingin ako kay Leander. Napansin kong nalungkot siya dahil hindi ko tinanggap ang regalo niyang kotse. Napabuga ako ng hangin at hinawakan ang kamay niya. Hinila ko siya paupo sa couch.
“Leander… Malungkot ka ba?” tanong ko. “Sorry. Na-appreciate ko ang mga ginawa mo sa akin ngayon. Sobrang saya ko ngayon. Sadyang hindi ko lang matatanggap ’yung kotse dahil sobra naman ’yon… Alam kong barya lang ’yun sa’yo, pero siyempre… ayoko namang tumanggap ng gano’n. Sobrang saya ko na roon sa buffet, sa letter, sa cake, pati sa dolls,” nakangiting sabi ko.
Napabuntonghininga siya. “I’m just thinking… I was about to give you the mall that I recently owned. Kung ’yung kotse tinanggihan mo, paano pa kaya ’yon?”
Napakurap ako at napabitiw sa kamay niya. “S-seryoso ba ’yan?”
He looked at me. His eyes really look serious. Napatakip ako sa nakaawang kong mga labi.
Masisiraan yata ako ng ulo sa kaniya.
Napabuga ako ng hangin. “Leander… ’Wag mo na ako gulatin ulit ng gano’n. Okay? Hindi mo ako kailangang bigyan ng mga ganoong bagay.”
Mukha pa rin siyang malungkot. Humawak ako sa kamay niya. Tumingin siya sa akin.
“I really don’t feel good right now. I hope you can do something about it,” bulong niya.
Natigilan ako nang bahagya siyang yumuko. Napalunok ako at napakurap.
“G-gusto mo ba ng kiss?” tanong ko. Baka mamaya mali na naman ako ng pagkaintindi.
Tumango siya. Nakasimangot pa rin. Napalunok ako at lumapit sa kaniya saka dinampian ng halik ang pisngi niya.
Napangiti siya sa ginawa ko. “Hindi ka talaga madamot, Russ…”
Napaiwas ako ng tingin sa kaniya. Gusto kong tumili, pero pilit kong pinakalma ang sarili ko.
“Manliligaw ako, Russ… Pwede?” tanong niya.
Natigilan ako at tumingin sa kaniya. “S-sure ka na bang wala ka ng feelings kay Rhiatt?”
He chuckled. “Wala na. I can kick his ass for you if you want.”
I gasped hard and shook my head. “W-wag naman…” Napanguso ako. “Gusto mo ba ako, Leander?”
Tumango siya. “Yes. I like you. That’s why I want to court you.”
“Bakit mo naman ako nagustuhan?” tanong ko. Gusto ko lang malaman.
“I really don’t understand at first because you’re not my type.” He chuckled. “But I feel like I started liking you when you suddenly surprised me on my fake birthday… You’re kind and gentle. Totally the opposite of my type… But I just can’t pull away from you. I always want to see you and be with you… I didn’t even realize that I stopped thinking about Rhiatt. It’s just you that I think about… I tried to deny it at first, of course. But well… I know what I feel. I know what I want.”
Kung iisipin, parang una pala siyang nagkagusto sa akin.
Napakagat ako sa ibabang labi ko. “S-seryoso ka na manliligaw ka sa akin?”
Tumango siya. “I’m serious, Russ…” Humawak siya sa kamay ko at hinalikan ang palad ko. Tumitig siya sa akin. “You don’t know how much I want you…”
Napalunok ako at napaiwas ng tingin sa kaniya. Pilit kong pinakalma ang sarili ko… Para akong sasabog sa bilis ng tibok ng puso ko.
“G-gusto rin kita… Kaya sige, papayagan kitang manligaw,” bulong ko.
Sa totoo lang ay gusto ko na siyang sagutin dahil gusto ko rin siya. Pero pakakalmahin ko muna ang sarili ko. Baka masakal ako ng mga kaibigan ko kapag nalaman nilang sinagot ko kaagad si Leander.
Ngumiti siya. “Thank you, Russ…”
I looked at him. I don’t know if I’m just imagining things… For some reason, I feel like he’s staring at me as if he wants to devour me… as if I’m the most amusing in his eyes.
Hindi ko alam kung kilig o takot na ba ang dapat kong maramdaman. Alam ko naman kasi ang ugali ni Leander kapag nagkagusto. Alam kong ilang beses niyang pinatay sa isip niya si Evron dahil lang sa selos… Ganoon din kaya siya sa akin?
“By the way… where’s your wallet?” tanong niya.
Natigilan ako sa bigla niyang tanong. Kinuha ko sa bulsa ng overalls ko iyon saka ibinigay sa kaniya.
Binuksan niya iyon, tila may tiningnan. Napangisi ako nang ma-realize ko kung ano ang hinahanap niya.
“Ano? Akala mo nandiyan pa ang picture namin ni Evron, ’no?” tanong ko.
He raised his eyebrow at me. “Of course. I have to make sure… You have to put our picture here. We’ll take a lot of pictures together…” Tumitig siya sa wallet ko. “This wallet looks old,” bulong niya.
“Mahigit isang taon na ’yan, e. Regalo ni Evron noon—” natigilan ako. Napalunok ako at napatakip sa bibig ko.
Hala!
“Uh… H-hindi ko lang napapalitan kasi kuripot ako. Pero wala na talagang meaning sa akin ’yon,” paliwanag ko.
Nakita ko kung paano sumama ang mukha niya. Agad niyang kinuha ang pera at mga card ko roon saka inilagay sa couch. Agad siyang tumayo at inihagis sa trash can ang wallet.
Napabuga ng hangin si Leander. Agad siyang umalis at nagtungo sa kuwarto niya.
Napakurap ako. Nagtampo ba siya?
Agad akong tumayo at sinundan siya sa kuwarto niya. Ngayon na lang ulit ako makakapasok dito.
Agad kong nilibot ng tingin ang silid niya. Wala namang nagbago roon… Siguro ang nawala lang ay ’yung picture ni Rhiatt doon dati.
Lumapit ako kay Leander. Nakatayo siya sa harap ng drawer niya.
“Leander… Galit ka?” tanong ko.
Humarap siya sa akin. May hawak siyang itim na paper bag. Kinuha niya ang laman no’n saka inabot sa akin. Itim na box.
Napakurap ako at nagtatakang tumingin sa kaniya, pero tinanggap ko naman iyon. Binuksan ko iyon… Natigilan ako nang makitang itim na wallet ang laman no’n. Halatang bago at mamahalin.
“I saw how old and ugly that damn wallet is… That’s why I bought a new one for you yesterday. Good thing… Dapat noon ko pa itinapon ang wallet na ’yon,” nakakunot-noong sabi niya.
Natawa na lang ako at humawak sa kamay niya. “Thank you, Leander…”
Lumambot ang ekspresyon niya. He smiled at me and touched my cheek. “You’re welcome… Happy birthday again, Russ.”
Chapter Twenty-Three
A/N: Hiii! Hindi raw nag-notif sa iba yung chapter 22, kaya I suggest check niyo muna iyon before you read this chapter. Baka lang nalagpasan niyo huhu.
Siniguro kong tulog na si Kyren bago ko binuksan ang letter ni Leander para basahin.
Umupo ako sa kama ko. Isinandal ko ang likod ko sa headboard ng kama saka excited na binasa ang letter niya para sa akin.
Nagpigil ako ng tawa nang makita ang handwriting niya. Hindi pala maganda magsulat si Leander.
Happy birthday, Russ.
It’s so hard to give you a gift. It’s really hard to think of something that you’ll genuinely like. Alam kong mga simpleng bagay lang ang gusto mo, kaya mas lalong mahirap para sa akin ang mag-isip.
I decided to write a letter for you. To be honest, hindi talaga ako marunong sa mga ganitong bagay. I haven’t experienced courting someone before. You might think that I’m just fooling around with you, but I’m not. I really really like you.
I asked myself a lot of times why I like you. Believe me. I just couldn’t believe it. It was too fast. Because believe me, I don’t easily fall in love. But with you, everything feels natural. You made me feel things I never thought I would feel. You’re like sunshine after a storm. You made things brighter and lighter for me.
I don’t care about other things anymore. I just want you. I will be so happy if you’ll give me a chance. I won’t waste it. I will make you happy everyday.
Happy birthday.
Napangiti ako matapos mabasa iyon. Agad kong dinampian ng halik iyon saka itinago sa drawer ko. Kaya pala nahihiya siyang basahin ko ang letter niya.
Agad akong humiga sa kama at tinakpan ng unan ang mukha ko. Sumipa-sipa ako sa hangin at nagpagulong gulong sa kama ko. I tried my best to be quiet. Tulog na kasi si Kyren.
Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Agad kong kinuha iyon. Napangiti ako nang makita ang message mula kay Leander.
Leander: Happy birthday again, Russ. Miss na kita.
I squealed… without sounds. Humawak ako sa dibdib ko at pilit na pinakalma ang sarili ko. Nag-aalalang tumingin pa ako kay Kyren dahil baka nagising siya.
Nakangiting nag-type ako ng reply.
Me: Thank you, Leander. Miss na rin kita ^^
Muli akong nagpigil ng tili. Kailan ba ang huling beses na nakaramdam ko ng kilig? Matagal ko ring pinigilan ang sarili ko na makaramdam ng ganito.
Humiga na ako at nakangiting ipinikit ang mga mata ko. Sana mapanaginipan ko si Leander.
“Bakit ang lungkot ng disney princess na ’yan?” tanong ni Kyren saka umupo sa tabi ko.
Calia laughed. “May flight daw kasi si Leander. Mamimiss niya.”
Natawa rin si Kyren at yumakap sa braso ko. “Okay lang ’yan, ’te. Magpamiss muna kayo sa isa’t isa.”
Natatawang napailing na lang ako at muling tumingin sa phone ko. Kanina pa nagpaalam sa akin si Leander na aalis na siya.
Natigilan kami nang makarinig ng doorbell. Sumilip si Sam sa bintana saka tumingin sa akin. “Nasa labas si Leander.”
Dali dali akong tumayo saka kumaripas ng takbo palabas. Narinig kong nagtawanan ang mga kaibigan ko pero hindi ko na pinansin pa iyon.
Agad akong lumabas. Bumungad sa akin si Leander na naghihintay sa labas ng gate… Nakasuot ng pilot uniform. Ang gwapo niya lalo.
Agad siyang napangiti nang makita ako. Lumapit ako sa kaniya at ngumiti.
“Bakit ka nandito?” nakangiting tanong ko.
He smiled at me. “I wanna see your face before I leave.” He touched my cheek. “I will miss this cute face so much,” he whispered.
I smiled and held his hand. “Leander, mag-ingat ka ha.”
Tumango siya. “May gusto ka bang pasalubong?”
“Kahit ano…” nakangiting sabi ko na lang.
Ang saya ko na pinuntahan niya muna ako rito bago siya umalis.
Natigilan ako nang umakbay siya sa akin. Kinuha niya ang phone niya saka inilagay sa camera. Napangiti na lang ako nang itapat niya ang camera sa amin. Agad siyang nag-take ng picture namin.
Pagkatapos no’n, muli siyang humawak sa pisngi ko. “I’ll see you next week, Russ… Reply to my messages and answer my calls, okay?”
Tumango ako. “Okay.”
Bahagya siyang yumuko at inilapit ang pisngi sa akin, tila nagpapa-kiss.
I kissed him lightly on the cheeks. He smiled and bit his lower lip. “Thanks for that, Russ… I really needed that.” Hinaplos niya ang buhok ko. “I’ll go now.”
Ngumiti ako at tumango. Agad na siyang sumakay sa kotse niya. Kumaway ako sa kaniya. Kumaway rin siya sa akin bago pinaandar ang sasakyan.
Napabuga na lang ako ng hangin habang hinahabol ng tingin ang papalayong kotse niya…
Namimiss ko siya kaagad.
PURO CHAT AT tawagan lang kami ni Leander ng mga sumunod na araw. Na-realize ko na ang hirap pala ng may boyfriend na piloto.
Napailing na lang ako at napangiti sa mga naiisip ko. Hindi ko pa nga pala siya boyfriend.
Agad akong tumingin sa phone ko nang tumunog iyon. Nagsend ng picture si Leander. Topless siya at basa ang buhok, mukhang kakaligo lang.
Sunod niyang s-in-end ay picture niya na nakahiga sa kama habang nakahawak sa buhok niya. Napapikit ako nang mariin. Para siyang nagt-thirst trap pero para sa mga mata ko lang.
“Ngayon ka lang naging ganyan ma-in love, ’te,” natatawang sabi ni Kyren habang nakatitig sa akin.
Natigilan ako nang mapansin kong nakatingin silang tatlo sa akin, tila hindi makapaniwala. Ngumiti na lang ako at nahihiyang kumagat sa toast.
“Hindi ko nga rin alam, e. Para akong teenager ngayon…” napapangiting sabi ko.
“Happy nga kami para sa’yo, e. At last, pinili mo na ang happiness mo,” nakangiting sabi ni Calia.
Sam smiled at me. “Me too. I’m happy for you, Russ.”
Napangiti ako at nagpasalamat sa kanila. Natigilan lang ako nang muling tumunog ang phone ko.
Leander: No reply from my crush? :<<
Me: Hahaha sorry.
Nag-send siya ng panibagong picture. Nakadapa siya sa kama habang nakatitig sa camera. Napahawak ako sa dibdib ko. Para akong aatakihin sa mga sine-send niya.
Leander: Send pics too. I want to see your face.
Tumikhim ako at tumingin kina Sam na abala na sa pagkukwentuhan. Agad akong pumasok sa kuwarto ko at umupo sa kama. Nag-take ako ng picture na nakangiti habang naka-finger heart sign.
Agad na nag-reply si Leander.
Leander: So cute! Another picture please. Pout your lips as if you’re kissing me.
Nag-init ang mukha ko. Pero tumikhim ako at nag-send ng picture na nakanguso.
Leander: The cutest ever 😍😍😍😘😘😘
Leander: I miss you.
Napangiti ako. Magre-reply na sana ako pero napapitlag ako nang tumawag siya. Agad ko naman iyong sinagot. Bumungad sa akin ang gwapong mukha niya.
He immediately smiled when he saw my face. Nakahiga siya sa kama niya at nakatagilid habang nakatitig sa akin.
“Do you miss me, Russ?” tanong niya.
Tumango ako. “Oo…”
Napasimangot siya. “Ayoko ng ganyang sagot,” pagde-demand niya.
“I-I miss you…”
Mas lalong lumaki ang ngiti niya. Dumapa siya sa kama. Ipinatong niya ang pisngi niya sa kamay niya habang nakatitig sa akin mula sa screen.
“I don’t want to wait for the next flight anymore. Gusto ko na agad makauwi,” sabi niya pa.
Natatawang napailing ako. “Ngayon ka na lang ulit nagtrabaho tapos tatakasan mo pa.”
“I really want to see you… Right now. I want to touch you,” bulong niya.
Ngumiti ako. “Just be patient, okay? Hindi ka naman magtatagal nang sobra.”
Sa totoo lang, miss na miss ko na rin naman siya. Pero siyempre, trabaho ang kailangan niyang unahin.
Natigilan ako nang may kumatok sa pinto. Ilang saglit pa, binuksan din iyon ni Kyren.
“Russ, may dumating ulit for you,” nakangiting sabi niya.
Natigilan ako at tumingin kay Leander sa screen. Nakangisi lang siya sa akin. Kahapon kasi may dumating na bulaklak galing sa kaniya.
Iniwan ko muna ang cellphone ko sa kwarto. Agad kong lumabas para tingnan kung ano iyon. Bumungad sa akin ang deliveryman paglabas ko. Inabot niya sa akin ang malaking paperbag.
“Wala na pong bayad ’yan, Sir. Galing kay Sir Leander,” nakangiting sabi ng rider sa akin.
Ngumiti ako. “Salamat po…” sabi ko na lang saka agad na pumasok sa loob.
Sinilip ko ang laman ng bag. Isang malaking container ang laman no’n. Seafood boil ang laman. Agad akong natakam nang makita ko iyon.
I immediately went to the kitchen and showed it to my friends. Napasinghap sila nang makita ang seafood boil. May nakalagay pang note sa takip ng container.
Share it with your friends. Eat well, Russ.
- Leander
“Wow… Mukhang masarap!” excited na sabi ni Kyren saka pumalakpak.
“Akala ko diet ka muna?” tanong ni Sam.
“Bukas na lang pala,” sabi ni Kyren saka ngumiti.
Agad naming pinagsaluhan ang seafood boil. Bago ako kumain, kinuha ko muna ang cellphone ko sa kuwarto. Hindi pa binababa ni Leander ang tawag.
“Have you already received it?” tanong niya.
Ngumiti ako at tumango. “Kakainin na namin… Thank you, Leander.”
“I want to watch you eat… Ngayon pa lang din ako kakain. Sabay tayo,” sabi niya pa.
Dinala ko na lang ang cellphone ko sa dining area. Inilagay ko ang cellphone stand ko roon saka itinapat sa akin. Ganoon din ang ginawa ni Leander. Hinanda niya na ang pagkain niya saka umupo.
Nagsimula na akong kumain. Napapangiti lang siya habang pinapanood ako sa screen. Feeling ko tuloy nanonood talaga siya ng mukbang.
“Parang kalasa ’to ng luto ni Connor,” sabi ni Kyren habang kinakain ang hipon.
Napakunot ang noo ni Sam. “Who’s Connor?”
Napasinghap ako at tumingin kay Kyren. Nakalimutan kong itanong sa kaniya ang tungkol doon. “Magkaibigan kayo ni Connor?” tanong ko.
Kyren shrugged. “Basta nagkakilala kami sa weird na sitwasyon. ’Wag kayong mag-isip ng kung ano dahil impakto siya sa buhay ko, okay?”
Natawa na lang kami dahil panay ang irap ni Kyren. Sabi na nga ba. Hindi niya tipo ang katulad ni Connor. Siguro nagkaroon lang sila ng ugnayan sa kung saan mang bagay. Hindi na lang din kami nagtanong.
Tapos ng kumain si Leander, pero ako hindi pa. Nakatitig na lang siya sa akin at nanonood. Hindi ko talaga alam kung bakit aliw na aliw siyang panoorin ako habang kumakain.
Pagkatapos kong kumain, agad na ’kong naghugas ng kamay at nagtoothbrush saka bumalik sa kwarto. Tumingin ako sa cellphone ko. Natigilan ako nang mapansing tulog na si Leander. Nakahiga siya sa kama at nakatagilid. Nakatapat pa rin sa mukha niya ang camera. Mukhang ipinatong niya iyon sa unan.
Napangiti na lang ako habang nakatitig sa kaniya. He really makes me feel special. Palagi siyang may ginagawa para sa’kin. Even if I’m not asking for it, he’s willingly giving it to me.
“Russ…”
Natigilan ako nang bumukas ang pinto sa kwarto. Tumingin ako kay Kyren.
“May naghahanap sa’yo sa labas…”
Natigilan ako. Pinatay ko na lang muna ang tawag dahil tulog naman si Leander. Agad akong lumabas ng kwarto at sumilip sa bintana.
Natigilan ako nang makitang si Mr. Sorrento iyon… tatay ni Leander.
He was looking at me. His eyes were serious. I gulped hard and went out to face him… Kinakabahan ako sa totoo lang.
Iba naman kasi ngayon. Noong una kaming nagkita, hindi ko pa naman na-realize ang feelings ko kay Leander no’n… Iba na ngayong may gusto ako sa anak niya.
Agad akong lumapit sa kaniya. Seryosong tumingin siya sa akin.
“Sir… B-bakit po kayo nandito?” tanong ko.
“I just wanted to talk to you, Russ… Can we talk?” tanong nito sa baritonong boses.
Natigilan ako nang pagbuksan niya ako ng pinto ng kotse niya… Kahit na kinakabahan ako, pumasok na lang din ako sa loob.
Ano kaya ang pag-uusapan namin?
A/N: Hi guys! Please know that I love writing unrealistic stories and characters. If you don’t like stories with unrealistically rich characters, or over-the-top plots and scenes, then my stories are not for you. I like to live in a fairytale-like and unrealistic romance so please bear with me. Kung OA man sa yaman or what, it’s just my cup of tea. Huhu.
Chapter Twenty-Four
My hands were sweating. Ang daming tumatakbo sa isip ko.
Aalukin niya ba ako ng malaking pera para layuan si Leander? O kaya iba-blackmail gamit ang pamilya ko o ang career ko bilang basketball player?
Napalunok na lang ako nang mag-serve sa amin ng tea ang waiter. Nasa isang mamahaling restaurant kami… pero kami lang ang tao rito. Tila pina-reserve niya pa ito para kausapin ako.
Mukhang may pinagmanahan si Leander.
Natatawang napailing na lang ako dahil nagagawa ko pa talagang magbiro sa isip ko sa ganitong sitwasyon.
“Russ… I know your relationship with my son,” seryosong sabi niya habang nakatitig sa akin.
I gulped hard and played with my fingers. I really don’t know what to say. Gusto ko sanang sabihin na nanliligaw pa lang sa akin si Leander, pero wala namang magbabago roon.
He sighed and removed his eyeglasses. He rested his back on the backrest and stared at me.
“Alam kong iniisip ni Leander na hindi ko siya mahal… I love him. I love all of my children. Pantay. Kahit ang pangalawa kong anak na si Lucas na walang ginawa kundi pasakitin ang ulo ko, mahal ko…” Tumingin siya sa glass wall. Tumingin siya sa mga taong nadaan sa labas.
I looked at him. Pakiramdam ko normal na tao ang kausap ko ngayon… Hindi si Mr. Sorrento na may ari ng VSA, kundi si Mr. Sorrento na ama nina Leander.
“Alam kong mali ako ng pagpapalaki sa kanya. I was too harsh on him as he grew up. I was just expecting so much from him… because he’s my eldest child. He had to grow up just like how I grew up… He understands it. He made that his goal. Goal niya ang VSA, Russ…” He looked at me.
Napalunok ako habang nakatingin sa kaniya. Hindi ko alam ang magiging takbo ng mga sasabihin niya.
“I really don’t mind that he’s gay, Russ. If my children end up gay or lesbian… I really don’t mind. But Leander is just… he just can’t be like that.” He sighed. “It’s not because it will be embarrassing for me, no… It’s because I don’t want people to underestimate him. He will lead. That’s his future. All of my children can be whoever they want, but not Leander. Do you get me, Russ?”
Napalunok ako at napakapit nang mahigpit sa laylayan ng shirt ko… Tila naiintindihan ko na ang gusto niyang ipahiwatig.
“I’m not as cruel as people think. Tao lang din naman ako… but I have to stand my ground. Sa ganoon ako sinanay. At ganoon din si Leander. VSA was his dream. He did everything to be perfect for that role…” Ininom niya ang tsaa.
Napalunok ako napatungo. Hindi ko alam kung bakit naduduwag akong magsalita. Gusto kong mangatwiran… pero bakit hindi ko magawa?
Naiinis ako sa sarili ko. Bakit parang wala pa rin akong pagbabago? Bakit ang duwag ko pa rin?
“That’s why I don’t understand why he suddenly wanted to give it all up… and then I realized… Maybe it’s because of you.”
Natigilan ako sa sinabi niya.
Talagang isinuko ni Leander ang VSA para sa akin?
“I can do various things to make you disappear from Leander’s life… but I won’t do that. I won’t do those things, Russ… I just want you to think about it.” Pinagsalikop niya ang mga daliri at ipinatong ang mga kamay niya sa mesa. “Is it okay with you? Ayos lang ba sa’yo na bitiwan ni Leander ang pangarap niya sa buong buhay niya… If I give VSA to my second son, Lucas… Ano sa tingin mo ang mararamdaman ni Leander? Sa tingin mo ba kahit na masaya siya sa’yo… hindi niya pagsisisihan?” tanong niya. “Hindi ko kayo paghihiwalayin, Russ… Nasa’yo pa rin ang desisyon. I just want you to think thoroughly about it. What do you think is best for Leander?”
Iyon ang tanong na tumatak sa isip ko… hanggang sa maihatid niya ako sa bahay.
Tulala ako nang pumasok sa bahay… Paulit ulit na umikot sa isip ko ang mga sinabi sa akin ng tatay ni Leander.
He’s right. This was Leander’s dream. Bata pa lang siya, iyon na ang sigurado siyang kahihinatnan niya.
Paano ako makakasiguro na hindi niya pagsisisihan na ako ang pinili niya? Paano kung magsama man kami, merong pagsisisi at inggit sa kaniya dahil kapatid niya ang magmamana ng VSA?
Paano kung sisihin niya ako?
Napapikit ako nang mariin at nagtalukbong kumot. Naririnig kong tumutunog ang cellphone ko… at alam kong si Leander ang natawag. Pero wala akong lakas na sagutin iyon.
Ang daming tumatakbo sa isip ko. Ang daming posibilidad na naglalaro sa isip ko…
“Russ… Natawag yata si Leander,” sabi ni Kyren na nasa kama niya.
Napalunok ako at kinuha ang cellphone ko. I immediately turned it off. Naramdaman kong lumundo ang kama ko. Umupo yata si Kyren doon.
“Russ? Okay ka lang?” he asked in his softest voice.
“O-okay lang ako, Ky…” bulong ko.
“Okay, Russ… You can talk to me if you want someone to talk to, okay?”
Tumango ako… pero hindi ko alam kung nakita niya iyon. Umalis din naman siya sa kama ko at bumalik sa kama niya.
Napakapit ako nang mahigpit sa kumot ko.
What should I do? Pakiramdam ko kapag pinili ako ni Leander… para ko siyang tinanggalan ng pangarap.
He said it himself. He did everything to earn VS Airlines. He studied different programs, he did his best to be perfect… Ganoon lang ba talaga kadali para sa kaniya iyon? Mahigit isang buwan pa lang nang magkakilala kami.
Am I even that worthy? How can I be so sure that he won’t ever regret it in the future?
NAKATULOG AKO nang maraming tumatakbo sa isip ko. Ang bigat ng pakiramdam ko nang magising ako. I looked at the clock on my table… It’s already 4 a.m.
Napalunok ako at napatingin sa cellphone ko. I sighed and turned it on.
Bungad sa notification ko ang sunod-sunod na messages at missed calls mula kay Leander. Napakagat ako sa ibabang labi ko.
I was about to mute him, but I froze when I read his last message on my notification.
Leander: I’m worried, Russ. I won’t wait for the next flight. Uuwi na ako ngayon.
I gulped hard. I immediately got up on my bed and looked for something to wear.
Tila wala sa sarili akong dumiretso sa bathroom para maligo.
I looked at myself in the mirror. I have so many questions in my mind…
I’m sure about one thing… I’m not the best choice for Leander. He can have everything with VSA. He can be so much more. He can build a name just like his father… Sino ba ako para piliin niya? Kahit mismong relasyon namin, wala rin namang kasiguraduhan.
I’m not even sure if we’re going to last. Mahigit isang buwan pa lang kaming magkakilala. Marami pa kaming hindi alam tungkol sa isa’t isa.
Paano kung maghiwalay rin naman kami pagkatapos ng mga susunod na buwan o taon? And I selfishly let him give up on his dream just for our relationship to end in the future?
He’ll eventually regret not having it. And it will be my fault.
I stopped when I realized my tears were escaping from my eyes. I sobbed. I closed my eyes and cried silently.
I can’t do that.
I’m not that cruel. I can’t make him give up on the dream he worked hard for… I’m not that heartless.
Yes, it made me happy at first. Masaya ako na handa siyang bitiwan ang pangarap niya para sa akin… I feel so special and important… and I feel so loved.
But thinking about it, I was too selfish. Bakit hindi ko na-realize ’yon agad?
I was so happy about him giving up on his dream ever since he was a kid? That’s too selfish of me.
“Russ…”
Natigilan ako nang marinig ang boses ni Calia. Hindi ako sumagot at nanatiling nakatalukbong ng kumot.
“Are you not okay, Russ?” si Sam.
Naramdaman kong nandito silang tatlo sa kwarto. Siguro nag-alala sila dahil halos buong araw akong hindi lumabas ng kwarto.
“Sorry, Russ… Kung nakikialam kami. Nag-aalala lang talaga kami sa’yo,” narinig kong sabi ni Kyren.
Inalis ko ang kumot. Agad silang lumapit sa kama ko.
“Russ… Umiyak ka?” nag-aalalang tanong ni Calia habang nakatingin sa mukha ko.
Bumangon ako at napaiwas ng tingin. “S-sorry kung pinag-alala ko kayo… Sorry, wala lang talaga ako sa mood.”
Sam held my hand. “At least eat, Russ. Hmm? Buong araw kang hindi kumain…”
Pilit na ngumiti ako at tumango. “O-okay. Sorry, pinag-alala ko kayo…”
“’Wag ka na mag-sorry, ’te. Natural lang sa’min mag-alala sa’yo dahil kaibigan ka namin, okay?” si Kyren. Halata rin ang pag-aalala sa mukha niya.
Napilitan akong lumabas at sumabay sa kanila kumain ng dinner. Alam kong nag-aalala rin sila… I can’t blame them. Kahit ako naman ang nasa posisyon nila, mag-aalala rin ako.
I appreciate them for not asking though… Alam nilang hindi ako basta basta nakakapag-open up sa problema ko. Pero kapag handa na ako, nakikinig silang maigi sa akin at dinadamayan nila ako.
Ipinagsandok ako ng kanin at ulam ni Calia. Agad siyang lumapit sa akin at inilagay iyon sa mesa, sa tapat ko. Humalik siya sa pisngi ko.
“Eat well, Russ… Okay?” nakangiting sabi niya.
Napalunok ako at tipid na ngumiti. “S-salamat, Calia.”
Nagsimula na kaming kumain. Nagkukwentuhan sila, paminsan-minsan isinasali nila ako sa usapan. Ngumingiti lang ako at tumatango.
“No one can tell me that there’s nothing going on between you and Connor, Ky…” natatawang sabi ni Sam.
“Wala nga. Kukurutin na kita, beh,” sabi ni Kyren saka inirapan siya.
“Bakit? He’s okay naman, ah. Nagpunta pa nga siya here kanina. Why kaya?” tanong ni Calia sa makahulugang tono.
“Hoy, kung naririnig lang ni Rhiatt mga pinagsasabi niyo, baka ma-offend ’yon. Siya ’yung standard ko, okay?” sabi ni Kyren saka hinawi ang imaginary long hair. “Hoy, Sam. ’Wag mo ’kong inaano riyan. Kumusta kayo nu’ng crush mong mean girl? Si Lorwin…”
“She’s not a mean girl,” nakakunot-noong sabi ni Sam.
Napalunok ako… Lorwin. ’Yung kapatid ni Leander.
Napailing ako nang muli siyang pumasok sa isip ko.
Natigilan kami sa pagkain nang marinig na tumunog ang doorbell. Agad na tumayo si Sam at tumingin sa bintana.
“Si Leander…”
Natigilan ako at napalunok. Tumayo ako at sumilip din sa bintana. Ganoon din naman sina Calia at Kyren.
Tumingin ako sa kaniya. Napapitlag ako nang makitang nakatingin din siya sa bintana. His face was serious. I feel like he’s mad. He’s wearing his pilot uniform.
“Shit, piloto nga pala si Leander. Gagi, ang pogi,” bulong ni Kyren.
Agad na siniko ni Sam si Kyren. “Magtigil ka.”
Inirapan siya ni Kyren. “Type ko ’yung mga tall, dark, and handsome gaya ni Leander, pero hindi ko aagawan ang girlypop natin, loka.”
Napalunok ako at napaiwas ng tingin. Napabuga ako ng hangin at lumabas. I opened the gate and faced him.
Tumingin ako sa bintana. Nakahinga ako nang maluwag nang mapansing hindi na nakasilip ang mga kaibigan ko.
Natigilan ako nang humawak si Leander sa kamay ko.
“Russ… What just happened? Why are you not replying to me? May nangyari ba?” he asked in a worried tone.
I stared at him. Lahat ng emosyon na nararamdaman ko, pilit kong hindi ipinakita sa kaniya.
Inalis ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Natigilan siya sa ginawa ko… Leander’s face wasn’t really that expressive most of the time… but I could see the pain in his eyes with what I did.
“L-let’s just stop this, Leander…”
He froze. “W-what?” he chuckled nervously. “I’m sure I heard things wrong…”
I licked my lower lip. “Let’s stop this… Stop courting me. I-I don’t want to be in a relationship with you anymore.”
Napabuga siya ng hangin. He frustratedly stroked his hair and stared at me. “Fuck. You’re kidding, Russ…”
Umiling ako. “I’m serious. Let’s just end this… Let’s not see each other anymore, Leander.”
Chapter Twenty-Five
“Just why, Russ?! Okay pa tayo kahapon, ’di ba?! Can you just fucking tell me what happened? Kung ano man ang problema, ako ang bahala!”
Humawak siya sa magkabilang braso ko. Hindi niya napigilang magtaas ng boses… He really seemed frustrated… and confused.
“Leander… Mahigit isang buwan pa lang noong lubusan tayong nagkakilala…” sabi ko sa mahinang boses.
“So, what about it? Does that matter?” nakakunot-noong tanong niya. “You can take your time. Kilalanin mo ako, kilalanin natin ang isa’t isa…”
Napalunok ako at umiling. “I just think we’re going too fast… I can’t trust myself. And I can’t trust you either. H-hindi ako sigurado kung wala kang pagsisisihan. What we have for this moment… what we temporarily feel for each other at this moment… this might disappear… and you might regret being with me instead of pursuing what you always wanted.”
Leander sighed and poked his cheek with his tongue. “So, this is about that? You’re talking about VS Airlines?” he asked. “We already talked about this, Russ. Sinabi ko na sa’yo, hindi ba? Wala ng kaso sa akin iyon. I have different goals now. I can build something on my own. Wala kang tiwala sa akin?” he asked. He really seemed frustrated.
“How can I believe that, Leander? Sa’yo na nga mismo nanggaling… You will never choose love over VSA. And then suddenly, you’re going to choose me over it? It’s just… It’s all of a sudden. B-baka nadadala ka lang ng emosyon mo ngayon. Maybe you just find me too comforting at the moment… You’re not even willing to give it up for Rhiatt, you liked him for a long time… Sa’yo na nanggaling. You worked so hard for it. You did everything to be perfect for that role. Iyon lang ang goal mo mula pa noon. P-paano ko magagawang kunin iyon sa’yo? Tapos pagsisihan mo rin sa huli?”
Pwede kong hindi sabihin ang mga ito sa kaniya… pero gusto ko pa ring malaman niya. I wanted him to know that I’m not doing this without any reason at all…
“Russ…” He licked his lower lip and cupped my cheeks. “Yes, I know… We’re too fast. But I really know what I feel. I didn’t give up VSA for Rhiatt, but I did it for you… because I like you more than I liked him. I’m not stupid, Russ. Kung alam kong pagsisisihan ko rin, hindi ko gagawin. I’m doing this because I know I won’t regret it… You’re worthy of this… Can’t you really believe me? Can’t you really trust me?” he said, almost pleading.
Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin. His words warmed my heart. His words make me want to give in. Hearing him say he likes me makes me happy… but it just gives me so much doubt. Because I know this may not be permanent…
“Yes… I don’t trust you. I don’t trust your judgment right now. Leander, it’s your dream… I can’t take it away from you. Ayokong maging dahilan kaya hindi mo pinili ang pangarap mo. I-I just don’t want you to regret things. I don’t want you to blame me–”
“Why the hell would I blame you for something I chose for myself?” Napabuga siya ng hangin. Lumayo siya at humawak sa batok, tila pinapakalma ang sarili.
Muli siyang huminga nang malalim at tumingin sa akin. Seryoso ang mga mata niya, pero kitang kita ko mula roon ang iba’t ibang emosyon.
“I don’t agree with this shit, Russ… Kahit ano’ng idahilan mo sa akin, hindi ko maiintindihan. We like each other. Why do you have to make things difficult for us? ’Di ba sinabi ko na? I’m sure. Sigurado ako sa gusto ko…” His jaw clenched. “Okay, sige… I’m sorry…” Huminga siya nang malalim. “Am I too fast? Okay… I’ll take things slow, okay? I’ll court you properly. I won’t demand for touch or kisses… or calls and messages from you.”
Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko. “You don’t understand me, Leander… I will carry that guilt forever. You may not show it to me, but I will think about it all the time… The thing that you could have. The dream that you could have achieved but you didn’t because you chose me… Let’s just… stop this. That more than a month that we had can be easily forgotten, Leander… Maikling samahan lang naman iyon… But VSA… You spent your whole life aiming for that. You know me… This is what you hate about me. You hate t-that I’m too kind… My heart can’t take this… So, aim for your dream and just forget those moments that we had.”
Umigting ang panga niya. Namumula ang mga mata niya… hindi ko alam kung dahil ba sa galit iyon… o dahil naiiyak siya.
It’s impossible, right? Someone like him… Leander Sorrento. He can’t be crying because of me… for that little time and moment that we had.
“You’re not being kind right now, Russ… You’re too cruel. Are you telling me that what we had could just be easily forgotten? Gano’n lang ’yon sa’yo?” mariing tanong niya.
Napalunok ako at tumango. “K-kung ikukumpara sa ilang taong ginugol mo para sa pangarap mo… Oo, Leander. Mas madaling kalimutan iyon…” Napabuga ako ng hangin. “U-umuwi ka na. Tapos na ang pag-uusap na ’to.”
Agad ko siyang tinalikuran… pero natigilan ako nang agad siyang humawak sa kamay ko. Agad kong inalis ang pagkakahawak niya sa akin.
I immediately closed the gate and went inside. Pinilit kong pigilan ang sarili kong sumilip sa kaniya mula sa bintana. Gusto kong panindigan ang desisyon ko… Ayokong may pagsisihan siya ng dahil sa akin.
Alam ko ang ganoong sitwasyon.
I love my parents. I love my family… but I regret a lot of things that I didn’t push through because of them.
Nagsisi akong hindi ko pinili maging guro na noon ko pa pangarap. Nagsisi ako na hindi ko piniling maging volleyball player. Nagsisi ako noon… noong hindi ko pinili si Evron. Hindi mabilang sa daliri ang mga bagay na pinagsisihan ko.
Pinili ko ang mga iyon. Pero may mga pagkakataon na sinisisi ko ang mga magulang ko sa mga bagay na ako mismo ang pumili. I felt bad for thinking that way. Pero may mga pagkakataon sa buhay ko na hindi ko maiwasang isipin ang mga iyon.
Alam kong darating din si Leander sa ganoong punto. Ayokong matulad siya sa akin. Ayokong may pagsisihan siya ng dahil sa akin. Ayokong sisihin niya ako sa bagay na sana ipinagpatuloy niya pero hindi niya nagawa dahil sa akin.
“Wait… Kagabi pa ba si Leander diyan?”
Natigilan ako sa tanong ni Calia habang nakatingin sa bintana.
Napalunok ako at sumilip doon… Nandoon pa ang kotse ni Leander. Mukhang hindi siya umalis.
Kagabi pa siya nandiyan?
Napabuga ako ng hangin. Kinuha ko ang susi ng kotse ko at ang dalawang bag na inihanda ko kanina.
Nagpaalam na ako kina Kyren bago lumabas. Binuksan ko ang gate at tiningnan si Leander. Lumapit ako sa bintana at sinilip siya… Natutulog siya habang nakaupo sa driver’s seat. Suot niya pa ang uniporme niya… Hindi talaga siya umalis.
I’m worried about him. Siguradong mainit sa kotse niya dahil nakapatay ang makina no’n, walang aircon. Siguradong hindi rin siya komportable na matulog doon… Baka sumakit ang katawan niya.
Napailing ako. Pilit kong inalis sa isip ko iyon.
Napabuga ako ng hangin at nilubos ang pagkakataon. Agad akong nagtungo sa kotse ko at umalis.
Isang lugar lang ang nasa isip kong puntahan… Hindi papasok sa isip ni Leander na pupunta ako roon.
“Russ?”
Natigilan si Kuya Rosh nang makita akong pumasok sa bahay. Napatingin din sa akin sina Mama at Papa.
“Dito muna po ako… Sa kwarto ni Risha ako matutulog,” sabi ko sa mahinang boses.
Wala si Risha at Kuya Riko. Siguro nasa trabaho sila.
Tumayo si Mama at lumapit sa akin. “Russ… Gusto mo ba doon sa dati mong kwarto? Lilinisin ko lang…”
I looked at her. She was surprisingly gentle… I shook my head. Hindi na ako umaasa.
“H-hindi na po. Salamat…” sabi ko na lang saka agad silang iniwan doon.
Dumiretso ako sa kwarto ni Risha. Maraming nakakalat na gamit. Hindi talaga organized na tao si Risha. Siguro wala na rin siyang time maglinis. Mahirap maging nurse sa Pilipinas… Siguradong palagi siyang pagod kapag umuuwi.
Nilinis ko ang kwarto ni Risha. Inayos ko rin ang ilang gamit niya. Pinunasan ko rin ang mga dapat punasan…
Dito ko dinaan ang lahat ng mga iniisip ko… sa paglilinis.
Nang matapos ako, agad kong binuksan ang isang bag ko. May laman ’yong unan at comforter. Inilatag ko iyon sa sahig katabi ng kama ni Risha. Sunod kong binuksan ang isang bag. Kinuha ko ro’n ang mga damit ko.
Lumabas ako sa kwarto ni Risha at dumiretso sa banyo. Mabilis akong nag-shower at nagpalit ng damit.
“Russ…” Lumapit sa akin si Mama paglabas ko ng bathroom.
“Bakit po?” tanong ko.
“Uh… Nagugutom ka ba? Gusto mong kumain?” tanong niya.
“Hindi po ako gutom,” tipid na sagot ko at agad na dumiretso sa kwarto ni Risha.
Humiga ako sa nakalatag na comforter sa sahig. Kinuha ko ang isang kumot ko at nagtalukbong.
I just can’t sleep. Hindi maalis sa isip ko si Leander. I immediately blocked him right after talking to him last night… Hindi ko alam kung nandoon pa rin ba siya sa tapat ng bahay at naghihintay.
Nakarinig ako ng katok, pero hindi ko pinansin iyon.
“Russ…”
Narinig ko ang boses ni Mama. Hindi ako sumagot.
“Anak, hinanda ko ’yung kwarto mo. Lipat ko ro’n. Matigas ang sahig,” sabi niya saka umupo sa hinihigaan ko.
Napabuga ako ng hangin. Bumangon ako at tumingin sa kaniya. Natigilan ako nang mapansing nandito rin sa kwarto si Papa. Hindi siya nagsasalita, pero hindi siya makatingin sa akin.
“Okay nga lang po ako rito… Ayoko po sa kwarto ko dahil hindi maganda ang alaala ko ro’n,” tila iritadong sabi ko.
Ayoko silang sungitan… pero masyado akong maraming iniisip.
Napalunok si Mama. “G-gano’n ba? Sorry, Russ… N-nawala sa isip ko.”
“Opo… Naiintindihan ko po dahil wala naman po kayong naaalala tungkol sa akin. Naiintindihan ko po” Napaiwas ako ng tingin at napabuga ng hangin. “B-bakit po ba kayo ganito ngayon? Hindi ako sanay…” Napahawak ako sa noo ko. “Kung dahil ’to sa gusto niyo pong bumalik ako sa pagba-basketball… ’wag po kayong mag-alala dahil sasali ako sa team ni Rhiatt. H-hindi ko rin naman po iiwan sa ere sina Kuya Riko. Babayaran ko ’yung bahay na pinapatayo niya at hindi ko na rin po sisingilin si Kuya Rosh sa mga utang niya sa’kin. Magbibigay pa rin po ako sa inyo buwan buwan. Kaya pwede po ba? Iwan niyo po muna akong mag-isa.”
Agad ko silang tinalikuran at muling nagtalukbong ng kumot. Agad na nagtakasan ang mga luha ko… Hindi ko napigilan ang sarili kong lumuha.
Siguradong mapapangisi si Leander kapag nalaman niya ang ginawa ko ngayon.
Agad kong pinahid ang mga luha ko… Pero tuloy tuloy silang kumakawala mula sa mga mata ko.
I miss him already.
Chapter Twenty-Six
“Kuya Russ…”
Natigilan ako nang marinig ang boses ni Risha. Inalis ko ang kumot ko at tumingin sa kaniya. Nakasuot pa siya ng uniporme. Umupo siya sa hinihigaan ko saka humawak sa kamay ko. Ngumiti ako at agad na bumangon.
“Kuya, bakit bigla kang umuwi rito? May nangyari ba?” nag-aalalang tanong niya.
“W-wala naman… Gusto ko lang mag-isip,” sabi ko na lang.
Napabuga siya ng hangin. “Pero bakit dito ka nakahiga sa sahig? Matigas dito… Malaki naman ang kama ko, kuya… Share na lang tayo.”
Umiling ako. “Okay na ako rito, Risha… Pasensya na pala ha. Pinakialaman kong linisin ang kwarto mo.”
She laughed. “Thankful nga ako, e. Wala na kasi akong time maglinis. Pagod ako lagi pag uuwi.”
Ngumiti ako. “Magpahinga ka rin minsan, ha…”
She smiled and nodded. I froze when she suddenly hugged me.
Hindi talaga showy si Risha sa akin. She’s always pushing me to leave this family. Madalas niya akong sungitan noon… but I understand her. Gusto niya lang talaga akong sumaya.
“Kuya… You can tell me if you’re having a hard time,” she whispered.
I smiled and hugged her back. “Thank you, Rish…”
Natigilan siya at kumalas sa pagkakayakap. “By the way, I almost forgot. I bought a gift for you. Wala lang akong time kaya hindi ko maibigay.”
Agad siyang tumayo at nagtungo sa drawer. Kinuha niya ang box doon saka inabot sa akin. She was smiling from ear to ear, as if she was so excited to give it to me.
Napangiti ako at agad na binuksan ang regalo niya. Rubber shoes na puti iyon… at mukhang mamahalin.
“Mukhang mahal yata ’to, Risha…” nag-aalalang sabi ko.
Underpaid pa naman ang mga nurse dito sa Pilipinas. Nagawa niya pang bumili ng mahal na sapatos para sa akin.
“Ayos lang, kuya. Ngayon na lang kita mareregaluhan ng mahal.”
Napangiti ako at humawak sa kamay niya. “Salamat, Risha…”
She sighed and caressed my hand. “Kuya, alam kong may problema ka. Hindi ka babalik sa impyernong ’to kung wala… Kuya, nandito lang ako, ha. Kapag handa ka na magsabi sa akin, makikinig talaga ako.”
Napabuga ako ng hangin saka tumango. “Gusto ko lang talagang mapag-isa at makapag-isip…” Natigilan ako. “Risha… Ano sa tingin mo ang problema nina Mama? Nagtataka lang ako. Iba ang akto nila sa akin…”
Napabuntonghininga siya. “Hindi ko alam sa mga ’yan… Si Mama umiyak nu’ng huling punta mo rito. Umiyak siya pagkatapos mong mag-burst out. Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa kanila, sa totoo lang. Hindi ko alam kung nagsisi na ba sila. I just can’t trust them. You’ve been suffering for so long. Bakit ngayon lang sila nagsisi?” She sighed and held my shoulder. “But don’t overthink it. You’re already dealing with something. ’Wag mo na sila isipin. Hindi naman nila deserve na pumasok sa isip mo… Just remember that I’m here. Kahit pagtulungan ka nilang lahat, I will always defend you.”
Yumakap ako kay Risha at napapikit. Simula noon, siya lang nag nag-iisang nagtatanggol sa akin sa pamilya. Kahit noong mga bata kami. Alam niyang mapapalo siya nina Mama, pero ipagtatanggol niya pa rin ako sa abot ng makakaya niya.
“Risha… Gusto mong magtrabaho sa ibang bansa dati, ’di ba?” tanong ko sa mahinang boses.
Natigilan siya. Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin saka tumitig sa akin. “Oo, kuya… Bakit mo natanong?”
Ngumiti ako at hinaplos ang buhok niya. “Marami akong ipon. Kaya kitang dalhin sa ibang bansa… Hindi ka nagsasabi sa akin dahil alam mong ako ang inaasahan dito sa bahay… Pero gusto kong may gawin para sa’yo.”
Natawa siya. “Kuya naman. Hindi pa ba sapat ang pagpapa-aral mo sa’kin?”
Kilala ko si Risha. Ako ang nagpa-aral sa kaniya, pero nalaman kong nagpa-part time job pa rin siya no’n. Nahihiya kasi siyang manghingi sa akin ng mga kailangan niyang gastusin sa school. Alam niyang ako ang inaasahan nina Mama kaya hindi siya naghihingi sa akin. Kaya naman nagkusa na ako no’n. Talagang nagpupunta ako rito sa kwarto niya noon at naglalagay ng pera sa drawer niya.
“Para namang hindi mo ’ko kuya…” Ngumiti ako. “Masaya ako kapag may nagagawa ako para sa’yo… I-ikaw ang nag-iisang kakampi ko rito.” Tuluyang nabasag ang boses ko. “’Di ba pangarap mong maging nurse sa Canada? Kagaya noong kaibigan mo. Nabanggit mo sa’kin ’yon dati… I know how your job can be draining and tiring. Tapos underpaid pa kayo…” The system that we have is really unfair to health workers… Nakakapagod ang trabaho nila, pero underpaid pa rin.
Napakamot siya sa batok niya. “Hindi madali maging nurse doon, kuya. Saka magastos din…” Ngumiti siya sa akin. “Mahirap maging nurse dito sa Pilipinas, kuya… Matrabaho, tapos hindi ganoon kalaki ang sweldo… Hindi nabibigyan ng importansya ang mga health workers sa Pilipinas… Pero kasi kuya, nagbago ’yung opinyon ko… Kulang na kulang ang mga nurse dito sa bansa. Hindi naman ako bayani… pero kasi, hindi naman ako naghihirap. Naiintindihan ko ang ibang Pilipinong nurse na mas pipiliing magtrabaho sa ibang bansa. Lalo na ’yung mga hikahos din sa buhay. Kasi siyempre, sino ba ang hindi gusto ng malaking sweldo?” Napabuga siya ng hangin. “Kaya kong hindi sumweldo nang malaki… Mas gusto kong manatili rito, kuya. Mas gusto kong magtrabaho rito sa Pilipinas…” Ngumiti siya. “I’m still hoping for health workers to be compensated for their hard work and dedication though. I know we deserve better. Kahit hopeless, umaasa pa rin ako na darating ang araw na mabibigyan ng dahilan ng gobyerno ang health workers na manatili rito sa Pilipinas.”
Napangiti ako sa sinabi niya. Alam ko ang ibig niyang sabihin. Nakita niya ang realidad ng pagtatrabaho bilang health worker dito sa Pilipinas. Marami siyang nakita na nagkakasakit pero walang pambayad sa ospital… Mga nurse na nagigipit dahil hindi sapat ang sweldo nila. Mas pinipili niyang magsakripisyo.
Tinapik ni Risha ang kamay ko. “’Wag kang mag-alala, kuya… Kayang kaya ko naman. Saka may boyfriend ako ngayon,” ngumiti siya nang matamis. “Hindi ko siya pinapakilala kina Mama kasi naiinis ako sa kanila. Kaya sa’yo ko siya unang ipapakilala. Doktor siya sa ospital namin. One year din siyang nanligaw sa’kin,” humagikhik siya.
Napasinghap ako. “Wow! May boyfriend ka na pala at doktor pa.”
Ngumiti siya at tumango. “Oo, kuya… Hindi ko nga akalain na makakapaghintay siya sa akin ng gano’n katagal. Kasi alam mo naman ako, ’di ba? Hindi ako basta basta nagtitiwala.”
Napangiti ako at tumango. “Tama ’yan, Rish… Sige, ipakilala mo sa’kin, ha. Naku, kikilatisin ko talaga ’yan.”
Natigilan kami sa pagkukwentuhan nang makarinig ng katok. Bumukas ang pinto. Si Kuya Rosh iyon.
“May naghahanap kay Russ sa labas… Matangkad na lalaki.”
Natigilan ako sa sinabi niya at napalunok. Nalaman niya kaagad na nandito ako.
“Risha… Labas lang ako saglit,” sabi ko na lang saka agad na tumayo.
Agad akong lumabas ng kwarto ni Risha. Napatingin sa akin sina Mama na nasa sala, pero hindi ko na lang sila pinansin pa. Agad akong lumabas ng bahay… at tama nga ako. Nandoon siya sa labas.
I was quite glad because he’s now wearing different clothes… Siguro nakatulog siya nang maayos at nakakain kahit papa’no.
He looked at me. He’s wearing a simple black shirt and pants. Agad siyang lumapit sa akin.
“Russ… I know now. It’s because of my father, right? He talked to you while I was gone… Right?” Leander asked. His voice sounded desperate.
“I made the choice on my own, Leander…” I muttered.
“That fucker manipulated you!” He took a deep breath, as if he was trying his best to control his temper. “I’m sorry. I’m not mad at you at all. I was just… trying to make you understand…”
Umiwas ako ng tingin sa kaniya. “Leander… Tapos na ang usapan natin na ’to.”
“No! Hindi pa tapos ’to! Fuck.” He frustratedly sighed. “What did he say to you? What did he do to you? I will fucking face him. Damn. I will even bring VSA down for you… I don’t give a shit about that anymore!”
I bit my lower lip. “What are you even saying, Leander?”
“Russ… What do you want me to do to make you believe me? I’ll do everything. Just tell me… I’ll make sure that my goddamn father won’t bother you again. I can do that. I know you can’t trust me now… But I will do everything, Russ… Isang sabi mo lang. Sabihin mo sa akin ang gusto mo… gagawin ko.”
“I want you to leave me alone… Leander, hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip mo. You openly told me how much you wanted VSA. I just can’t believe you can easily abandon that dream. Sige na, Leander… Don’t make things harder for me. Umuwi ka na…”
I turned my back on him. I was about to go inside but he grabbed my hand. I sighed… This is so hard for me. Hindi ko alam kung hanggang saan ang kaya kong tiisin. I badly want to hug him… but I want to be firm with my decision. This is what I think is the best for him.
I looked at him. I froze when he suddenly kneeled in front of me. Napalunok ako at agad na tumingin sa paligid… May mga kapitbahay na dumadaan, pero tila wala siyang pakialam doon.
“Russ, please…” he said, pleading. He put my palm on his cheek. He looked up at me. His eyes were begging. “Please… Don’t abandon me like this. Please, give me a chance again. Please, Russ…”
Chapter Twenty-Seven
Leander is really a mystery to me. I wanted to know what he’s really thinking about me. I’m dying to know what pushed him to be like this… towards me. What made him like me like this?
I gulped hard while staring at him. Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin. Yumuko ako at hinila siya patayo. He was staring at me… as if he wanted to know what I’m thinking too.
“Russ…” he muttered.
“Leander, stop this…” I sighed and left him there, without looking back.
Agad akong pumasok sa loob ng bahay. Naabutan ko sina Mama na nakatayo malapit sa bintana. Sumilip sila.
Umiling na lang ako at dumiretso sa kwarto ni Risha. Agad kong kinuha ang comforter at unan saka muling ibinalik iyon sa bag ko. Nagtatakang tumingin sa akin si Risha.
“Kuya? Aalis ka na agad?” tanong niya.
Ngumiti ako sa kaniya at tumango. “Oo, e… Wala na ring silbi kung mags-stay ako. Nahanap din ako ng pinagtataguan ko.” Napabuga ako ng hangin. “Sa susunod ko na lang ikwento sa’yo, ha.”
Ngumiti siya at tumango. “Sige, kuya. Ingat ka sa pag-uwi, ha.”
Agad akong lumabas ng kwarto ni Risha bitbit ang mga bag ko. Nagtungo ako sa sala at lumapit kina Mama.
“Mauna na po ako,” sabi ko na lang saka agad na ring umalis.
Paglabas ko, nandoon pa rin si Leander at naghihintay. Natigilan siya nang makita ako. Agad siyang lumapit sa akin, pero nilagpasan ko lang siya at dumiretso sa kotse ko.
Agad kong ipinasok sa back seat ang mga bag ko. Lumapit siya sa akin at humawak sa braso ko.
“Russ… Come on. Let’s talk it out. Akala ko ba gusto mo ako?” tanong niya. His voice sounded weak and desperate.
I sighed and looked at him. “Exactly, Leander… I like you. That’s why I want the best for you… I told you a lot of times the things I sacrificed for my own family… The chances I didn’t take, the paths I didn’t take… for them. I regretted them, Leander. I regretted them so much that sometimes I hate my family even though I chose them myself. Do you get me?” I asked. “
Leander licked his lower lip and sighed. “Okay, I get you, Russ. I understand where you’re coming from… All I ask is for you to trust me on this one and—”
“I can’t trust you… You see? I’m not worthy of this, Leander. So can you just… can you just choose a path you won’t regret?”
Pagkasabi ko no’n agad akong pumasok sa kotse ko. I immediately drove back home… But he was still following me.
I bit my lower lip and gripped the steering wheel. Why are you like this?
Do you really like me this much? I don’t know what he’s thinking. Leander can be pretentious. I saw how good he was at pretending… and lying. I saw it myself. That’s why I’m dying to know what he’s thinking… Is he doing this for fun? Does he really like me this much? More than he liked Rhiatt? It’s really hard for me to believe… because I saw how he was before.
How can I be so sure that he won’t regret this… and then blame it on me?
I went back to my house. Agad akong bumaba ng kotse at kinuha ang mga gamit ko. Nakasunod naman agad ang kotse ni Leander.
Bago pa siya makababa ng kotse niya, agad akong pumasok sa loob at isinara ang gate. Narinig kong tinawag niya ako, pero agad akong pumasok sa loob.
Natigilan sina Calia pagpasok ko. Agad silang lumapit sa akin.
“Russ, I thought doon ka matutulog sa house niyo? Did something happen?” nag-aalalang tanong ni Calia.
I shook my head. “W-wala naman… Hindi lang ako makatagal doon,” pagdadahilan ko. “Uhm… ’Wag niyong papasuhin si Leander…” bulong ko.
Natigilan sila at nagkatinginan.
“Ano ba ang ginawa sa’yo ng Leander na ’yan?” nakakunot-noong tanong ni Kyren.
“W-wala siyang ginawa sa akin… Ako ang may ginawa sa kaniya,” bulong ko. “Magpapahinga na ako… Pasensya na. Sa susunod na lang ako magkukwento sa inyo.”
Agad akong dumiretso sa kwarto namin ni Kyren. Inilapag ko na lang ang bag ko sa sahig at bumagsak sa kama.
Napatitig ako sa kisame. Tinakpan ko ang mga mata ko at napabuntonghininga.
Hindi ko alam kung makakatulog ako.
“My gosh. Dalawa na sila sa labas…”
Natigilan ako paglabas ng kwarto ko. Nakasilip sa bintana si Sam at Kyren. Si Calia naman ay nakaupo lang sa sofa habang nagbabasa ng libro.
“A-ano’ng nangyayari?” tanong ko.
Tumingin ako sa wall clock. 8 a.m. na pala. Hindi ako sanay magising ng ganito ka-late. Hindi lang din talaga ako nakatulog nang maayos kagabi.
“Nasa labas… si Leander na manliligaw mo, at si Jace na manliligaw ni Calia,” sabi ni Kyren.
Napabuntonghininga ako at umupo sa couch, katabi ni Calia. Lumapit sa amin sina Kyren at Sam.
“Hoy, loka. Labasin mo na si Jace doon at baka may makakita pa diyan at pagkaguluhan…” sabi ni Kyren kay Calia.
Umiling si Calia. “Ilang beses ko na sinabi sa kaniya na hindi ko siya bibigyan ng chance.”
“Bakit pagkakaguluhan ’yon?” tanong ni Sam.
“Gaga. Hindi mo ba alam na artista ’yon? Kahit saang commercial yata, nandoon ang mukha niya,” nakataas-kilay na tanong ni Kyren.
Natigilan ako. Hindi ko rin alam na artista pala ang manliligaw ni Calia. Hindi kasi ako mahilig manood ng tv.
“’Wag na natin siyang pag-usapan. Kumain na tayo. Nagluto ako,” sabi ni Calia saka tumayo.
Nagpunta kaming lahat sa dining area. Natigilan lang kami nang may mag-doorbell. Si Kyren ang tumayo.
Naghain na lang kami. Pagbalik ni Kyren, kasama niya na si Connor pagpasok.
“Hindi lang ’yan ang meron ako… Sa’yo sa internet lang galing,” narinig ko ang boses ni Connor.
“E, puro kasama ang mukha mo rito!” reklamo ni Kyren at inirapan siya. “Ano ba naman, Connor?!”
“Alam mo, be thankful na lang kasi binigyan kita, ’di ba? Sobrang ungrateful mo,” sarkastikong sabi pa ni Connor. “Saka wala akong solo picture ni Rhiatt kapag magkakasama kami, okay?”
Natigilan silang dalawa at napatingin sa amin. Napaawang ang mga labi ko habang nakatingin sa kanilang dalawa. Ganyan na pala sila ka-close?
Ngumiti si Connor sa’min. “Hi! May dala pala akong food. Pwede makikain?” tanong niya.
Napasinghap si Calia. “Hala! Nahihiya ako sa luto ko.”
Nahiya siguro siya dahil chef si Connor.
“Huy, hindi ko naman ge-grade-an ’yung luto mo,” sabi ni Connor saka humagalpak ng tawa.
“Upo ka, Connor,” sabi na lang ni Sam kay Connor.
Umupo si Connor sa tabi ko, sa kabila niya naman si Kyren.
“Russ, hello…” bati niya sa akin.
Tipid na ngumiti ako sa kaniya. “Hello, Connor.”
“Ano ’yang dala mo?” tanong ni Kyren saka itinuro ang paper bag na dala ni Connor.
“Bakit ka pa nagtatanong? ’Di naman kita bibigyan… Sina Russ lang,” pang-aasar ni Connor.
“Ano?!” Tumayo si Kyren at binatukan siya.
“Aray! Ang bigat ng kamay mo, ha!” reklamo niya habang hinahaplos ang likod ng ulo niya. “Tangina, pag nagbati kami ni Rhiatt sasabihin ko katarantaduhan mo para ma-turn off siya sa’yo.”
“Paano kayo magbabati, e, ang duwag mo?!” reklamo ni Kyren.
“Pwede mag-wait ka? Atat ka masyado, e… Baka lang naman pwede mag-wait, ’no?” si Connor.
Natatawang napailing na lang ako. Hindi ko alam kung magkaibigan ba sila o magkaaway.
Nagsimula na kaming kumain. Maingay naman talaga kaming kumain, pero mas umingay dahil sa bangayan ni Connor at Kyren.
“Ano ba ’to?! Hindi masarap,” reklamo ni Kyren sa nilutong menudo ni Connor.
“Tangina, pangatlong plato mo na ’yan, e!” si Connor.
Napailing na lang ako. “Ganito ba talaga sila?” tanong ko kay Sam na katabi ko lang.
Tumango siya. “Yeah. They like each other, I’m sure of that.”
Pagkatapos naming kumain, inutusan ni Kyren maghugas ng plato si Connor. Umupo na lang ako sa couch at tumingin sa bintana… Gusto kong silipin kung nandoon pa si Leander… pero pilit kong pinipigil ang sarili ko.
Ilang saglit pa, natigilan ako nang umupo sa tabi ko si Connor.
“Nasa labas pa si Leander,” sabi niya na para bang nababasa niya ang nasa isip ko.
Napabuntonghininga ako. “Can you tell him to leave? Baka makinig siya sa’yo…”
Connor chuckled. “Iyon? Makikinig sa’kin? Tangina, baka sikmuraan pa ko no’n, e.”
I stared at him. “You know Leander’s personality, right? I mean, his real personality.”
He nodded. “Oo naman… Kilalang kilala ko ’yung kupal na ’yon.”
I sighed. “Can you tell me more about him?” I asked.
“Hmm…” He touched his chin. “Si Leander… Para siyang si Rhiatt in a different form. Mas malala siguro. Kung legal lang pumatay, baka ’di na mabilang sa daliri ang napatay no’n… Sobrang dami niyang ayaw, tapos konti lang ’yung gusto niya. Nagustuhan niya siguro si Rhiatt noon kasi unfiltered ’yon si gago. Demonyo kung magsalita at kumilos. Attracted siguro siya sa mga tulad niyang demonyo rin,” natatawang napailing siya. “Hmm… Magaling magpanggap si Leander. Sa totoo nga pwede na ’yon mag-artista. Minsan hindi mo malalaman agad kung ano ba talaga ang nasa isip niya… Hindi mo alam minsan kung bored lang ba siya o seryoso na. Kaya naiintindihan kita, Russ…”
Napalunok ako at napatungo. Pakiramdam ko alam ni Connor ang napasok sa isip ko.
“Matagal ko na siyang kaibigan, pero kahit ako minsan hindi ko malaman kung ano’ng tumatakbo sa madilim niyang isip… Minsan nakangiti siya sa isang tao, pero gusto niya na patayin deep inside. Natuto rin kasi siyang magpanggap dahil pinag-aralan niyang maigi, pinaghandaan niyang maigi ang VSA…”
Napalunok ako. Alam ko iyon… Kaya nga ang hirap sa akin nito.
“Pero ’yan?” Itinuro niya ang bintana. “Ayaw na ayaw niyan ng naghihintay. Kahit sa mga gala namin noon nina Rhiatt, naiinis ’yan kay Rhiatt kapag laging late… Pero ngayon? Naghihintay siya sa labas ng ganyan katagal? Hindi iyan ang Leander na kilala ko.” Napangisi siya.
Napabuntonghininga ako at tumingin sa mga kamay ko. Kahit si Connor, hindi niya rin alam kung ano ang iniisip ni Leander…
“Ano’ng pinag-uusapan niyo?”
Natigilan kami nang lumapit si Kyren. Tumawa si Connor saka binato siya ng unan.
“Tanong mo sa pagong.” Humagalpak ng tawa si Connor.
Tumayo na lang ako at iniwan sila roon. Naglakas-loob akong sumilip sa bintana. Napasinghap ako nang makitang nakatayo sa tabi ng kotse niya si Leander at nakatingin sa direksyon ko, tila ba alam niyang sisilip ako.
Agad akong nagtago. Napabuga ako ng hangin… Ang dami na niyang oras na sinayang kakahintay. Hindi ko na rin alam kung paano ko siya itataboy.
Napailing ako at tuluyang lumabas. Napatayo nang tuwid si Leander nang makita ako. Natigilan ako nang mapansing may dala siyang paper bag.
Agad siyang lumapit sa akin. “Russ… I cooked something for you—”
“Kumain na ako,” agad kong pagputol sa sasabihin niya. “Umuwi ka na, Leander… Malinaw ang sinabi ko sa’yo. Hindi magbabago ang isip ko.”
“That’s why I’m trying to change your mind… Look, I’m sorry about what my shitass father did. I know you’re doubting my sincerity right now… But at least let me do this. Let me court you…”
I was about to say something, but I stopped when a gray car stopped in front of us. Agad na lumabas mula roon si Mark… Napakunot ang noo ko at nagtatakang tumingin sa kaniya.
May dala siyang bulaklak… Ang daming tanong sa isip ko, kung bakit siya nandito…
Lumapit sa akin si Mark. “Russ… Can I talk to you?” tanong niya habang seryosong nakatingin sa akin.
Napatingin ako kay Leander. I saw how his jaw clenched when he saw Mark. I sighed and looked at Mark again… then I nodded.
I really don’t want to talk to him… but he’s the only escape that I can think of right now.
Akmang lalapit ako kay Mark, pero natigilan ako nang humawak si Leander sa braso ko.
I looked at him. I tried to remove his grip, but he just pulled me closer to him.
He stared at me… I could see an unexplainable emotion in his eyes… his eyes were cold, but I could see the anger in them… and it scared me a little.
“I really don’t want to do this, Russ… But I’m at my fucking limit,” he muttered.
“L-Leander…” I stuttered.
“Go with him… and I will fucking ruin his life,” sabi niya sa mariing tono.
Chapter Twenty-Eight
Nag-init ang mga mata ko sa sinabi niya. I felt the tears forming in my eyes.
I saw how his expression softened… Napabitiw siya sa akin at bahagyang umatras, tila natauhan.
“Russ… I’m sorry. I was just… I was just too frustrated,” he muttered. Even his voice softened.
I pushed his chest. Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin. “I-I hate you, Leander…”
Natigagal siya sa sinabi ko. Agad din akong nakonsensya, pero pilit kong inalis iyon sa sistema ko.
Agad akong lumapit kay Mark na halatang naguguluhan sa nangyayari. But he still opened his car door for me.
Agad akong sumakay sa shotgun seat at tumingin sa bintana. I avoid looking at Leander… Baka bumigay ako.
Agad nang pinaandar ni Mark ang sasakyan. Tumingin ako sa side mirror… Leander didn’t follow us.
“Saan tayo pupunta?” tanong ko nang makalayo na kami.
“Uh… Saan mo gustong mag-usap tayo?” tanong niya.
Nanatili akong nakatingin sa bintana. “Kahit saan…”
Natahimik na lang siya at hindi na nagsalita pa. Tumingin ako sa cellphone ko at nag-text kina Kyren. Siguradong magtataka sila kung bakit bigla akong nawala.
Ilang saglit pa, tumigil ang kotse ni Mark sa isang coffee shop. Agad siyang bumaba at pinagbuksan ako. Hindi na lang ako nagsalita at bumaba ng kotse niya.
Hindi ko alam kung ano ang pag-uusapan namin. Wala rin naman talaga akong plano na kausapin siya… Wala lang din talaga akong nagawa kanina.
Pumasok kami sa loob ng coffee shop. Tahimik na umupo ako. Ganoon din si Mark. Napabuga siya ng hangin saka tumingin sa akin. He was obviously nervous.
“Ano ’yung sasabihin mo?” tanong ko.
Napabuga siya ng hangin saka inabot sa akin ang bulaklak na hawak niya. “I-I’m sorry, Russ… For everything I did before. I’m really sorry.”
I sighed and nodded. “Okay na ’yon. As long as hindi mo na ulitin sa iba, okay na ’yon… You don’t have to give me this,” sabi ko saka tinanggihan ang bulaklak na ibinibigay niya.
He bit his lower lip and nodded. “O-okay… Thank you, Russ… for still listening to me. Ang dami kong gusto sabihin ngayon… hindi ko lang alam kung saan ako magsisimula.”
Hindi ako nagsalita. Tumingin na lang ako sa labas mula sa glass wall ng coffee shop. Natigilan ako nang makitang pumasok sina Paul at ang iba kong teammates noon sa shooters.
Napalunok ako at napaiwas ng tingin, pero huli na yata dahil naramdaman kong naglalakad na sila palapit sa amin.
“Wow, two gays on a date,” nakangising sabi ni David.
Napakunot ang noo ko. I looked at Mark. He wasn’t saying anything. Nakatingin lang siya sa akin, hindi binalingan ng tingin sina Paul.
Tinapik ni Paul ang balikat ni Mark. “Damn. I still can’t believe this, Mark. Tinitingala ka namin dati, e.”
Jomari laughed. “’Wag mo na paalala, p’re. Kadiri!”
Nagtatakang tumingin ako kay Mark. What’s happening?
Hindi kumibo si Mark. Hindi niya binabalingan ng tingin o pinapansin ang teammates.
“Kaya pala game na game ka sumabay sa’min maligo, ah.” Humagalpak ng tawa si Paul at binatukan si Mark.
Natigilan ako at napatayo. “Stop it,” mariing sabi ko.
Hindi ako nakatiis… Bakit nila ginagawa ’to kay Mark? They used to respect him.
“Hoy, manahimik ka. Isa ka pang bakla…” nakangising sabi ni Paul.
Napakunot ang noo ni Mark at tumingin kay Paul. “Don’t involve Russ in this.”
Nagtawanan sila sa sinabi ni Mark.
“Wow, ang sweet naman,” sabi ni Angelo saka hinablot ang kwelyo ni Mark.
Napabuntonghininga ako at kinuha ang cellphone ko. Itinapat ko ang camera sa kanila.
“Naka-live ako ngayon… You all know I have the most fans in our team, right? Oh, look… One thousand na agad ang views,” I said and smiled at them.
Natigilan sila. Agad na tumikhim si Paul at tumingin kay Mark. “May araw din kayong dalawa sa’min.”
Nag-alisan na sila. Napabuga ako ng hangin at inilapag sa mesa ang cellphone ko. Hindi totoong naka-live ako. I just told them that to scare them. Kahit ganiyan sila, nag-aalala sila para sa image nila.
Tumingin ako kay Mark. Napaiwas siya ng tingin sa akin.
“What just happened, Mark? Bakit gano’n sila sa’yo?” nagtatakang tanong ko.
Mark licked his lower lip. “I realized how stupid I was after the last time you talked to me. Ang dami kong na-realize dahil sa mga sinabi mo sa’kin, Russ.” He gave me a faint smile. “I terminated my contract with Shooters too.”
Bumagsak ang panga ko. “H-huh? B-bakit mo ginawa ’yon?”
“Well… I realized that I no longer want to stay in a team like that. I told them that I like you… that I’m gay,” mahinang sabi niya.
Napalunok ako at napatakip sa bibig ko. I couldn’t believe it.
“I’m gay, Russ…” he smiled. “And I really really like you. The moment you joined the team, I knew that I liked you since then. You’re kind… You treat people with kindness. That’s what pulled me to you.”
He took a deep breath and avoided my gaze. His eyes were glistening… as if he was about to cry.
Hindi ko alam ang dapat kong sabihin o maramdaman. I didn’t expect it at all.
“I’m sorry for treating you like an invisible person in the team. I’m sorry for treating you badly. I’m sorry for not including you in every event… Ayokong pagdiskitahan ka nila… kasi alam kong ayaw nila sa’yo. I’m not justifying the things that I did… You don’t deserve that. Ano man ang dahilan ko ngayon, hindi mo pa rin deserve ang lahat ng ’yon.”
I stared at him. I’ve never seen him this vulnerable before.
I never realized that he liked me for that long. Siguro dahil hindi niya naman ipinapahalata.
I took my phone and searched for his name. Mark Declan Aragon.
Natigilan ako nang makitang totoo ngang umalis siya sa Shooters. Ang daming post tungkol doon. Ilang araw na rin kasi akong hindi nag-o-online.
Tumingin ako sa kaniya na seryosong nakatingin sa akin.
“Being a basketball player wasn’t really my dream. I just wanted to prove my masculinity to my parents.” He smiled faintly. “Matagal din akong nagtago. Matagal ko ring itinago ang totoong ako… I am from Aragon family… and my parents are perfectionists.”
Aragon. Kilala ko ang pamilya ni Mark. He came from a rich family. They owned many villas and hotels all over the country.
“I have to be the perfect son. It was really hard. Ang hirap huminga… Pero wala rin akong ibang magawa. I played basketball to prove my masculinity, because they were suspicious. It was really hard doing things I didn’t want… It’s really hard to be someone you’re not.”
Napabuga siya ng hangin at tipid na ngumiti. Bumigat ang pakiramdam ko… Siguro dahil hindi nagkakalayo ang sitwasyon naming dalawa.
“Matagal ko nang alam na bakla ako, Russ. Pilit ko lang tinatago. Natatakot akong makita ng iba… lalo ng mga magulang ko…” He took a deep breath. “That’s why I want to thank you. Thank you for making me strong, Russ.” He smiled at me. “I still have a long way to go… But I’m stronger than before. The first step I did was to quit basketball. Hindi ko naman pangarap ’yon, e… My parents are threatening me… that they will disown me. But I will let them be. I want to be free.”
Napalunok ako habang nakatingin sa kaniya. It was a huge step for him… It was a huge move.
“I want to be happy, Russ. I want to be true to myself this time. Wala na akong pakialam sa expectation sa akin ng mga magulang ko. They can disown me. They can remove my existence in the Aragon family registry. I just don’t care anymore… Gusto ko nang huminga. I’m so done walking on eggshells anymore.”
He blinked his eyes and avoided my gaze. He quickly wiped the tears in his eyes.
“That’s why… I thank you, Russ.” He sighed. “I became happier after quitting basketball. I get to do the things I want. I always loved baking.” He smiled. “I wanted to bake cute cakes… and build my own small bakery. That’s my dream… Gamit ang mga naipon ko sa paglalaro ng basketball, plano kong magpatayo ng sarili kong bakery. Sa ngayon, inaaral kong maigi ang baking. I’ve never been this free and happy.”
Napangiti ako habang nakatingin sa kaniya. I always saw Mark as someone strong and intense… but right now, I could see it in his eyes… His eyes were gentle… he really looks free and happy.
He smiled at me. “Mas okay sana sa akin kung hindi mo ako patawarin agad, Russ… Gusto ko sanang makabawi sa’yo… I honestly wanted to court you. But I won’t focus on that for now. Gusto ko muna sanang makabawi sa’yo.”
“Mark, I really appreciate your feelings for me. Natutuwa rin ako na gusto mong makabawi. But you don’t have to. Ayaw kitang paasahin. I really don’t see you that way… And right now… I like someone.”
I don’t want to hurt his feelings. Hindi man naging maganda ang samahan namin sa Shooters noon, nakikita ko na sa kaniya ngayon na sinusubukan niyang magbago… Pero ayoko siyang mag-aksaya ng oras para sa akin. Hindi ko maibibigay ang gusto niya.
He nodded. “I know, Russ… Pero gusto ko pa rin sanang makabawi sa’yo.”
I was about to say something, but I stopped when my phone vibrated. I smiled apologetically at Mark. “S-sorry, tingnan ko lang ’to.”
Natigilan ako nang makitang may text sa’kin si Kyren.
Kyren: Russ baby, alam mo na ba? Binili ni Leander yung bahay na katabi nung satin! My gosh! He’s unstoppable beh!
Chapter Twenty-Nine
Napabuga ako ng hangin habang nakatingin sa bahay ng kapitbahay namin… o siguro, dating kapitbahay. Nakita kong nakaparada ang kotse ni Leander sa tapat no’n.
“Russ… I’ll go now. Thank you for your time.”
Natigilan ako at tumingin kay Mark. Ngumiti ako at tumango. “Wala ’yon…”
He touched the back of his head and looked at me shyly. “Uh… Can you accept this though? This is really for you. You can throw this away. You can do whatever you want with it,” sabi niya saka nahihiyang inabot sa akin ang bulaklak.
I looked at him and sighed. “Okay, I’ll accept this. But don’t bother buying things for me next time. Okay? Like I said, I don’t want you to waste your time on me.”
He smiled and nodded. “Okay. Thank you, Russ.”
Wala na akong nagawa at tinanggap na lang ang bulaklak dahil sayang naman ang effort niya. Ngumiti na lang ako sa kaniya at kumaway nang sumakay na siya sa kotse niya. Hinabol ko na lang ng tingin ang papalayong kotse niya.
Napabuntonghininga ako at muling tumingin sa bahay na binili raw ni Leander.
Natigilan ako nang lumabas siya mula roon. Natigilan siya nang makita ako. Agad siyang lumapit sa akin.
“Russ… I’m sorry about what I did earlier. Hmm? I was just too desperate. I’m sorry…” sabi niya saka humawak sa kamay ko.
Napabuntonghininga ako at inalis ang pagkakahawak niya sa akin. “Ano ba ’to, Leander? Bakit ka lumipat diyan?” tanong ko saka itinuro ang bahay.
He smiled at me. “This house happened to be for sale, so I bought it… It’s easier this way, right?” he asked.
Napapikit ako nang mariin. Hindi ko alam kung paano ko ba siya iha-handle. Hindi na siya nakikinig sa akin.
“What should I do to make you leave, Leander?” tanong ko, napahalukipkip.
“No. What should I do to make you stay with me, Russ?” he asked back.
I bit my lower lip and avoided his gaze. “Why are you doing this? Why are you going this far?”
“I’m trying to prove to you that VSA no longer matters to me… Will you please let me do that? Manliligaw ako, Russ. Okay, you can push me away all you want… But I will still do these things. Hindi na kita pipilitin magtiwala sa akin. I will just show it to you.”
I looked at him. “I’m pushing you away because I don’t want you to waste your time on me… I don’t want you to waste your time on this.”
“Hindi ako nagsasayang ng oras… Ito ang gusto kong gawin. Hindi ba sinabi mo na masyado tayong naging mabilis? Okay, I understand. Kilalanin mo pa ako lalo. I will do the same… Courting you isn’t a waste of time because I really want to do it.” He sighed. “Miss na miss na kita, Russ.”
Nanghina ako sa sinabi niya. I really wanted to tell him that I miss him too. But I just clenched my fists and avoided his pleading gaze.
“Kung nabili mo na ang bahay na ’yan, wala na akong magagawa. Just focus on what’s important, Leander… Focus on what’s your goal in the first place. Just marry someone or something… so that you can earn what you’ve been aiming for.” I didn’t mean it.
Naglakad siya palapit sa akin. Napalunok ako at bahagyang umatras.
“Kaya mong makitang ikasal ako sa iba?” tanong niya. “You’re really cruel, Russ… After making me fall for you, you’ll abandon me like this?” he asked in a weak voice. Tila ba aping api siya.
I bit my lower lip and looked at him. “I-I’m sorry. I didn’t intend to play with your feelings.”
“No, you did that on purpose. You made me fall for you hard… and now you don’t want me anymore? You’re such a player, Russ…”
Agad akong napalunok sa sinabi niya. “H-hindi…”
He looked at the bouquet of flowers in my hand. His eyebrows furrowed. “Galing ’yan sa lalaking ’yon?” he asked. He didn’t even try to hide the annoyance in his voice.
I sighed, I didn’t answer his question. “I’m tired, Leander… Stop this, okay?”
Hindi ko na siya hinintay na sumagot at agad nang pumasok sa bahay.
“I won’t give up, Russ!”
Napapitlag ako sa sigaw ni Leander. Agad na nag-init ang mukha ko at tumingin sa paligid, kung may kapitbahay bang nadaan.
I looked at Leander and glared at him. He smiled at me and waved at me. Napailing na lang ako at dali daling pumasok sa loob.
Dumiretso ako sa kwarto at inilagay ang bulaklak sa bedside table ko. Napahilamos ako sa mukha ko.
I think I’m not trying hard enough to push him away.
“Russ… Aminin mo nga sa’min, mag ginawa si Leander, ’no?” tanong ni Kyren.
Natigilan ako sa pagkagat sa toasted bread dahil sa tanong niya. Agad akong umiling. “W-wala, promise. Ako lang talaga ang may gusto na tapusin ’to.”
Napailing si Kyren. “Imposibleng gumawa ka ng kasalanan, Russ. Anghel ka, e. ’Yung Leander na ’yon, pogi nga, pero mukha namang makasalanan.”
Natawa si Calia sa sinabi niya. “Grabe naman sa makasalanan.”
“Ikaw makasalanan ka rin, ’te. Over na rin sa pag-beg si Jace, oh? ’Di mo talaga bibigyan ng chance?” tanong ni Kyren saka sinundot ang tagiliran ni Calia.
Napanguso si Calia. “Susuko rin ’yon.”
Natigilan kami nang tumunog ang doorbell. Tumayo si Sam at sumilip sa bintana… pero natigilan kami nang bigla siyang nagtago at sumandal sa pader.
For the first time in our lives, we saw Sam looked nervous. She’s always chill and cool… pero ngayon, tila nakakita siya ng multo.
“Fuck. S-si Lorwin…” bulong niya.
Napakurap ako. “Lorwin? K-kapatid ni Leander?” tanong ko.
Agad siyang tumango. Nataranta siya. Dali dali siyang tumakbo papunta sa kwarto nila ni Calia at nagtago roon.
“Grabe ’yang babae na ’yan! Sobrang torpe!” napapailing na sabi ni Kyren. “Ako na nga ang magbubukas.”
Lumabas si Kyren para pagbuksan si Lorwin. Ilang saglit pa, pumasok na rin si Kyren kasama si Lorwin.
Napakurap kami ni Calia habang nakatingin sa kaniya. She’s wearing a pink halter crop top and blue flared jeans. Halos masilaw kami sa pink Hermès bag nito na mas mahal pa yata sa bahay namin.
She has beautiful dark skin like Leander. She’s wearing pink high heels, but I think she’s still shorter than Sam. It’s not that Lorwin is short, she’s even taller than me… Sadyang matangkad lang si Sam.
She removed her pink shades. She really looks like a mean girl just like what Kyren said before… But I don’t want to judge.
“Thank you for letting me in… I’m Lorwin Cassidy Sorrento. I’m here for uhm… What’s his name again?” she asked. She took her phone with a pink case. May tiningnan siya roon. “Oh, Russ. Right, I’m here for him… Sino sa inyong dalawa ’yon?” tanong niya saka tinuro kami ni Kyren.
Napalunok ako at agad na tumayo. “A-ako ’yon.”
“Can we talk?” she asked and put her shades inside her bag.
Agad akong tumango. Siguro kukumbinsihin niya rin ako kagaya ni Mr. Sorrento.
Umupo kami sa couch para mag-usap. Pumasok naman sina Calia at Kyren sa mga kwarto nila para hayaan kaming makapag-usap ng pribado ni Lorwin.
“N-nandito ka ba dahil kay Leander?” tanong ko.
“No, I’m here to take a picture with you…” Lumapit siya sa akin saka kinuha ang cellphone niya.
Napakurap ako nang itapat niya sa amin ang camera. Wala akong nagawa kundi ngumiti na lang kahit na naguguluhan ako sa nangyayari.
“Okay, done…” she said and looked at our picture. “OMG, I’m so pretty here.”
Napakamot ako sa batok ko. Ano ba ang nangyayari?
“Mom told me to convince you to talk to Kuya Leander. He was so mad at Dad and then he announced that he’s no longer a part of our family just last last night, I think… That’s why Mom wanted me to talk to you because she’s worried about Kuya Leander… Pero wala naman akong pakialam. I just needed proof that I talked to you,” she said, showing our picture together.
Natigilan ako sa sinabi niya. Ginawa ni Leander ’yon?
Hindi ko maiwasang mag-alala. I didn’t expect that he would cut his family off over this… Seryoso ba talaga siya? Hindi ba siya padalos-dalos sa desisyon?
Tumayo si Lorwin at pinagpag ang jeans na suot niya. She looked at me and smiled. “That’s it, Russ… Thank you for cooperating with me.”
Tumango na lang ako at tumayo rin saka inihatid siya sa labas. Nasilaw ako sa pink niyang kotse pagkalabas namin.
She smiled at me and waved before going inside her car. I still don’t know what just happened.
I went back inside. Nasa living room na sina Sam, tinatawanan ni Kyren.
“Angas mo, ’te… Pero pagdating kay Lorwin, nagtago?!” Humagalpak ng tawa si Kyren.
Sam just hissed and didn’t say anything. Pero halatang namumula ang mukha nito.
“That’s so funny. Cute mo, Sam!” Tumatawa rin si Calia.
“Samara Inez, ang pogandang habulin ng mga babae, nagtago sa crush niya?! Wow! Headline worthy!” Tumawa si Kyren habang nakahawak sa tiyan niya.
Tinakpan ni Sam ang mukha at humiga sa couch. Natatawang napailing na lang ako at bumalik sa kwarto namin ni Kyren.
Napahilamos ako sa mukha ko… Mas madali sana kung may practice ako.
Humiga ako sa kama at napabuntonghininga. Ilang buwan pa ang kailangan ko hintayin hanggang sa matapos ang season.
Ipinikit ko na lang ang mga mata ko at pinilit na matulog.
NANG MAGISING ako, tulog na si Kyren sa kama niya. Agad akong bumangon. Natigilan ako nang makita ang note ni Kyren sa bedside table ko.
Beh may ulam pa for you. Kain ka na lang paggising mo ha. Love you! >3<
Napangiti na lang ako at tumayo. Tumingin ako sa orasan. 10 p.m. na pala. Matagal din akong nakatulog.
Naghilamos ako at nagmumog. Pagdating ko sa kusina, nandoon ang ulam na tinira nila sa akin at nakatakip.
Napabuntonghininga ako. Namimiss ko na kasabay si Leander kumain.
Napailing na lang ako at pilit siyang inalis sa isip ko.
Maghahain na sana ako para kumain, pero natigilan ako nang tumunog ang doorbell. Agad akong sumilip sa bintana dahil baka magising pa sina Kyren.
Natigilan ako nang makita si Leander na nakaupo na sa tapat ng gate namin. Bakit siya nakaupo doon?
Agad akong lumabas at pinuntahan siya. Napaatras ako nang maamoy ko siya… Amoy alak. Lasing siya?
“Leander…” pagtawag ko sa kaniya.
Nakababa ang ulo niya habang nakapatong naman ang isang siko sa tuhod na nakataas. Nag-angat siya ng tingin sa’kin.
“Russ… I can’t move. I’m too drunk,” sabi niya habang nakatingala sa akin.
Napasapo ako sa noo ko at nilapitan siya. “Halika, aalalayan kita…” sabi ko saka yumuko at humawak sa braso niya.
Tumango naman siya at kumapit sa akin para tumayo. Muntik pa akong mawalan ng balanse dahil ang bigat niya.
Tumingin ako sa bahay kuno niya na binili. Nakabukas ang gate doon. Napailing ako at inalalayan siya papasok sa loob. Agad kong sinara ang gate nang makapasok kami.
Pagpasok namin sa bahay niya, natigilan ako dahil nagkalat ang mga bote ng alak sa living room.
Inihiga ko siya sa couch. Napabuntonghininga ako at pinahid ang pawis sa noo ko gamit ang bisig ko.
Tumingin siya sa akin. “Russ… I can’t change my clothes…” sabi niya saka itinuro ang suot niyang t-shirt sa akin.
Napailing na lang ako. “Matulog ka muna ng ganyan. Uuwi na ako. ’Wag ka na lumabas ulit…” sabi ko na lang.
I don’t want to give him false hopes. Kapag lumambot ako sa kaniya ngayon, baka umasa lang siya.
Akmang aalis na ako pero agad niyang hinawakan ang kamay ko at hinila ako paupo sa kandungan niya. Yumakap siya sa baywang ko at ikinulong ako gamit ang mga bisig niya.
“L-Leander…” Humawak ako sa braso niya at sinubukang alisin ang pagkakayakap niya sa akin.
Tumingin ako sa kaniya… nakatitig siya sa akin.
“I don’t want to let you go,” mariing sabi niya.
“Isa, alisin mo ’to…” pananakot ko at sinubukang tanggalin ulit ang pagkakayakap niya sa akin.
Napasinghap ako nang hilahin niya ako pahiga sa couch. Agad siyang pumaibabaw sa akin at inilapit ang mukha sa akin.
“Russ… Hindi mo na ba ako gusto?” tanong niya. His voice sounded desperate. “Ayaw mo na sa’kin?”
He stared at me with that handsome pleading face. I closed my eyes tightly and fought my inner demons… so that I won’t give in.
He held my hand and kissed my palm. “Russ… Please. Hmm?”
Chapter Thirty
I panicked a little… I could feel my hands shaking. I tried to push his chest. I don’t know if he was just too strong, or if I was just too weak.
I looked at him. Even his eyes were begging me to stay with him. I tried to push him again. Natigilan ako nang agad siyang humiga sa tabi ko at yumakap sa akin. Sinubukan kong kumawala, pero ang higpit ng pagkakayakap niya sa akin.
“Russ… I miss you,” bulong niya.
Napapitlag ako nang maramdaman kong inaamoy niya ang leeg ko. Agad na nag-init ang buong mukha ko. Sinubukan ko ulit na kumawala sa kaniya, pero ang higpit ng yakap niya. Napasinghap ako nang ipinosisyon niya ako sa ibabaw niya.
I was lying on top of him. Nakadapa ako sa ibabaw niya. Agad akong nag-angat ng tingin sa kaniya.
“Russ… Hinang hina na ako,” sabi pa niya.
“Y-you don’t look weak to me.” Sinubukan kong umalis sa pagkakayakap niya, pero hindi ko siya kaya.
He closed his eyes. “I want to sleep…”
“H-hindi ka pa nakakapagpalit ng damit,” agad na sabi ko.
Hindi niya ako pinansin at pumikit. Nagpumilit akong umalis sa ibabaw niya, pero hindi talaga ako makaalis sa higpit ng pagkakayakap niya. Bumigay ako at ibinagsak ang ulo ko sa dibdib niya.
Hihintayin ko na lang siyang makatulog.
AKO ANG NAKATULOG. Nagising na lang ako nang marinig ang tahol ng aso ng kapitbahay.
Humikab ako at kinusot ang mga mata ko. Natigilan ako nang maramdamang matigas ang hinihigaan ko. Agad akong nag-angat ng tingin.
Napasinghap ako nang makita si Leander na mahimbing na natutulog habang nakayakap sa baywang ko.
Napapikit ako nang mariin at sinabunutan ang sarili kong buhok. Dali dali kong inalis ang braso niya sa akin. Dahan-dahan akong bumangon.
Tumingin ako sa bintana. Inabot ako ng umaga rito. Sana tulog pa si Kyren!
Tumingin ako kay Leander na tulog na tulog pa rin. Bahagyang nakaawang ang mga labi niya.
Napakagat ako sa ibabang labi ko. Ang cute niya matulog.
Umiling ako at marahang sinampal ang sarili kong pisngi. Agad akong tumakbo palabas ng bahay niya hangga’t hindi pa siya gising.
Napalunok ako at napabuga ng hangin bago binuksan ang gate ng bahay niya. Dahan-dahan kong binuksan iyon at lumabas.
Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko. Sana talaga tulog pa sina Kyren.
Hindi ko alam kung ano ang idadahilan ko kung bakit bigla akong nawala.
Napasinghap ako nang makitang nagdidilig ng mga halaman namin si Kyren. Agad siyang tumingin sa akin saka ngumiti.
“Hello, Russ. Mukhang masarap ang tulog mo, ah,” makahulugang sabi niya.
Agad akong umiling at natatarantang lumapit sa kaniya. “H-hindi… M-mali ka ng iniisip, Ky.”
Ngumisi siya saka tinaasan ako ng kilay. “Wala naman akong iniisip. Baka bigla ka lang naligaw ng landas, tapos hindi sinasadyang nakapasok ka sa bahay ng kapitbahay natin.”
Napasapo ako sa noo ko. “Lasing kasi siya, t-tapos nandito siya sa labas. Wala akong choice kundi dalhin siya sa bahay niya t-tapos nakatulog ako doon.”
Tumawa si Kyren. “Bakla, para kang ewan… Over naman sa paliwanag?”
Napatakip ako sa mukha ko at agad na pumasok sa loob. Si Leander naman kasi!
Dumiretso ako sa kwarto ko at bumagsak sa kama ko. Sana hindi maalala ni Leander ang nangyari.
Napabuga ako ng hangin at kinuha ang cellphone ko. Natigilan ako nang mapansin ang notification doon. Nasa trending list ang pangalan ko.
Napakunot ang noo ko at agad na nag-online. Napalunok ako nang makitang nagkalat pala sa internet ang picture namin ni Mark sa coffee shop.
Kasama rin sa trending list si Mark. Agad kong tiningnan iyon. Napasinghap ako nang makita ang post niya. Tuluyan na siyang nag-out.
Mark Declan Aragon
Hi! Rumors about me quitting basketball are true. I finally quit playing basketball. I think I did enough. I really appreciate my fans who supported me throughout my basketball journey, but it’s time for me to be more honest with myself and start doing things that I truly love.
And with that, I also wanted to be more honest with you all. Actually, I’m gay. I have always hidden that part of me, because I’m afraid to be judged, because I’m afraid that people may not accept me for who I am… But this is me. I want to embrace who I truly am now. I realized that I shouldn’t hide, because there’s nothing wrong with me.
If I want genuine love, I have to be true to myself first. Kung iiwan ako ng mga tao dahil inilabas ko ang totoong ako ay ayos lang. I only need people in my life who will fully accept me… I will be deleting this page. I want a peaceful and happy life now.
Salamat nang marami sa inyo.
Napangiti ako nang mabasa ang post niya. He’s so brave.
Masaya ako na na-impluwensyahan ko siya sa ganitong bagay. He’s pursuing his happiness, and he’s not sorry about it… maybe because he realized he deserves that happiness.
I licked my lower lip and sighed. He’s braver than me.
Nakita ko ang ilang posts na related doon. Some people were accusing us of having a relationship since Mark just came out.
Napailing na lang ako at kumuha ng damit ko para maligo.
Hindi ko maiwasang isipin si Leander. Siguradong masakit ang ulo niya ngayon dahil ang dami niyang ininom kagabi.
Pagkatapos kong maligo, agad na rin akong kumain dahil hindi ako nakapaghapunan kagabi. Inaasar ako nina Kyren dahil doon ako natulog kay Leander kagabi.
Sana talaga hindi niya maalala ’yon.
Natigilan kami nina Kyren nang makarinig ng tugtog sa labas…
“Russ, this is for you.”
Napapikit ako nang mariin nang marinig ang boses ni Leander. Agad akong tumayo at nagtungo sa bintana para sumilip.
Bumagsak ang panga ko nang makita si Leander sa tapat ng bahay namin. May hawak siyang mic. Meron namang speaker sa tabi niya.
“I’m not a fan of art. I don’t like singing, I don’t like dancing, I don’t like drawing…” sabi niya habang nakatingin sa akin.
Napalunok ako habang nakatingin sa kaniya. Seryoso ba siya? Hindi ba siya nahihiya sa mga kapitbahay?
At hindi ba sumasakit ang ulo niya? Ang dami niyang ininom kagabi… Baka naman lasing pa siya?
“Thinking about it, I don’t really have a talent. I’m just good at numbers, memorization, and making planes fly. I really wanted to be at least good at something so that I have something to show off… But well… I still tried. I created a cringe ass poem for you. Oh, fuck. I swear, I suck at this. I wish I had talent.”
Napaawang ang mga labi ko. I wanted to tell him to stop, but I don’t know if my voice will reach him.
He cleared his throat before he spoke.
“Russ… you’re sweet and kind,
And damn you’re one of a kind…“
“Pft—” Napatakip sa bibig si Kyren sa tabi ko at nagpigil ng tawa.
“Fair pa rin talaga Si Lord. You really can’t have it all,” sabi ni Calia habang nakasilip din kay Leander.
“He’s fucking crazy,” napapailing na sabi ni Sam.
“Russ, I hope you give me a chance,
I promise I will give you everything I have,
I will make you feel loved,
I will treasure you for a lifetime…“
“Nakakatakot ma-in love, guys. Baka masiraan din ako ng ulo,” komento ni Kyren.
“You were like a hurricane,
I will always let you ruin me,
Because in the end you can repair me,
You’re the only one I need.“
Napatakip ako sa mukha ko. Halo halo ang nararamdaman ko, pero siguro nangingibabaw ang hiya.
“After this, tell him not to make poems again,” napapailing na sabi pa ni Sam.
“Russ Zairan Prodigalidad…
I like you so much.“
Natigilan ako nang mapansing may mga nanonood na sa kaniya. Lalong nag-init ang mga pisngi ko. I wasn’t used to this.
Hindi ako sanay na ligawan sa ganitong paraan… ’Yung maingay.
All of my exes courted me discreetly. They were not as loud as Leander. Itong lalaking ’to, agaw atensyon… Parang hindi siya nahihiya.
“Russ, bigyan mo na ng chance, oh!”
“Wow, ang sweet!”
Napasapo ako sa noo ko dahil nagkokomento na rin ang mga kapitbahay namin.
Leander was just staring at me. “Russ, don’t give that goddamn Mark a chance. I’m way better than him. Ako na lang, please…”
Humagalpak ng tawa si Kyren sa tabi ko. Pati si Calia ay nagpipigil na rin ng tawa.
“I have another surprise for you… Please come out after an hour. Please. I have something to show you.”
Pagkasabi niya no’n, kinuha na niya ang speaker niya saka ibinalik sa loob ng bahay niya. Napakurap na lang ako habang hinahabol siya ng tingin.
Lumabas ulit siya ng bahay niya at nagtungo sa kotse niya. He smiled at me and waved before he went inside his car. Agad niya ring pinaharurot iyon paalis. Hindi ko alam kung saan na siya pupunta.
Napakamot na lang ako sa batok ko at napabuga ng hangin.
Ano ba naman ito, Leander?
“Labas tayo mamaya, ’te. Gusto kong malaman kung ano na namang pakulo no’n,” sabi ni Kyren.
Napailing na lang ako at pumasok sa kwarto namin. Wala akong balak sakyan ang mga kalokohan ni Leander.
I just spent my time reading a book… Pero naiinis ako sa sarili ko dahil panay ako tingin sa orasan.
Umiling na lang ako at pinilit na hindi alalahanin iyon. Natigilan lang ako nang pumasok si Kyren.
“Russ! Tara na sa labas, one hour na ang nakalipas!” sabi niya saka agad na lumapit sa akin at hinila ako palabas ng kwarto.
Wala akong nagawa at lumabas na lang din. Napakamot ako sa batok ko. Pati mga kapitbahay namin nasa labas din at tila planong maki-usyoso.
“Kyren, papasok na ako sa loob. Pakulo lang ’yan ni Leander,” sabi ko na lang saka napailing.
Akmang papasok na ako, pero natigilan ako nang magsalita ang kapitbahay.
“Huy, tingnan niyo ’yung langit!”
I got curious and looked up. My lips parted when I saw a plane… and it’s writing something in the sky.
RUSS
My lips parted as I watched it. Napatakip ako sa bibig ko. Panay naman ang tili nina Kyren at Calia. They were taking videos of it.
I ♡ U
My heart was beating faster. I was staring at the sky the whole time. My body was shaking… I couldn’t explain this feeling.
How could he do that?
RUSS ♡♡♡
“My gosh! Kaloka si Leander, ’te! Sana buhay ka pa diyan! Baka mamaya patay ka na sa kilig!” Hinampas ako ni Kyren sa braso.
“He’s blushing so hard!” sabi ni Calia saka tinuro ako.
Napaiwas ako ng tingin at tinakpan ang mukha ko. My goodness, Leander!
Chapter Thirty-One
Leander Castiel Sorrento
Russ…
Well, I honestly find him stupid at first. He’s so damn stupid, he fucking annoys me. Maybe I just hate his kind the most.
He’s a people pleaser… and at first, I couldn’t help but to think that he’s fake. Maybe he just cares about his image so much that he acts stupidly kind.
Because I refuse to believe that a person can be kind unconditionally. They’re kind because it will benefit them… Just like politicians or actors. Kahit normal na tao naman ay gano’n din.
I’m sure Russ is no different.
“Send my resignation letter to VSA,” I said to Yesha. She’s my secretary. “I’m taking a break, you should take a break too… Just take this as a paid vacation leave.”
She nodded. “Yes, Sir. Thank you.”
I don’t want to do anything for the meantime. I’m still so damn mad at the fact that my dumbass father wants my dumbass brother to inherit VSA.
I guess this is time for me to fully relax after years of pleasing my damn family.
Agad ding umalis si Yesha. I went to my room. I looked at Russ who’s comfortably sleeping on my bed.
I looked at his bag on the floor. I took it, but his wallet fell from his bag. Agad kong kinuha iyon at akmang ibabalik sa bag niya, pero natigilan ako nang bumukas iyon.
I grinned and looked at his sleeping face. “Damn. This is gonna be fun.”
Does he still have feelings for Evron then?
I looked at his phone too, expecting to see more pictures of Evron… My forehead creased when I saw a message from a man named Mark.
I read their messages… then I looked at Russ. It seems like he’s being bullied on his team.
I just sat on my couch and waited for him to wake up. I stared at him.
He really looks pretty though. Hindi ko nakikita ang mukha ni Rhiatt sa kaniya. How can people think that they look alike?
Ang tatanga nila.
I grinned when he finally woke up. He was flustered when he saw me holding his wallet.
It was really fun seeing him nervous. It makes me want to tease him more.
Hindi ko alam kung tanga ba talaga siya o talagang gusto niya lang magmukhang tanga.
Whether he’s really kind or not… I just wanted to make use of that.
“H-hi, Leander…”
I stopped and looked at him. I didn’t expect to see him in the grocery store.
“Hey,” tipid na sabi ko na lang.
“Leander… Can I pay for your groceries? Pagpapasalamat ko na lang din para sa nangyari noong nakaraan…”
I looked at him and crossed my arms. I stared at him. He seemed determined.
What will he even benefit from this? To look kind and good?
I grinned. “Really?” I asked.
“U-uh… Oo,” tipid na sabi niya.
I started putting all sorts of stuff in my cart. He was just silently following me. But I could feel he’s already regretting it.
Pumila na kami para magbayad. My groceries cost eight thousand four hundred. Halos four hundred lang ang nasa cart niya.
He was about to pay, but I saw how his color disappeared when he looked at his bag. He forgot his wallet.
I paid for our groceries that day. His reaction was funny to me. He seemed disappointed with himself.
“Where’s your house?” I asked him.
“Akala ko ba… babayaran mo ’ko?” I asked in a teasing tone.
He nodded. “O-oo.”
“Kaya susunod ako sa’yo at kukunin ko na ang bayad mo agad… Para hindi mo na ako takasan.”
He touched the back of his head and nodded. “O-okay, sige…”
He’s so damn gullible too.
Nang nasa bahay niya na kami, agad siyang pumasok sa loob. I pressed the doorbell, his friends saw me and they let me in. Good thing that I’m good at acting kind and approachable.
Russ’ friends thought that there’s something going on between us, so they left us alone.
He tried to pay me for our groceries, but I didn’t accept it… Binigay ko rin sa kaniya ang mga pinamili ko.
Baka magsumbong pa siya kay Rhiatt.
I was wrong about Russ about one thing. He’s not pretending to be kind… He’s just too kind. That’s just his personality.
I really find it bothersome and amusing at the same time.
Ano naman ang pakialam ko kung mabait siya, ’di ba? But why the fuck do I care? I really don’t know either. His personality bothers me when I shouldn’t even give a fuck in the first place.
I decided to take my boredom on him. I wanted to teach him to have a backbone… Being kind won’t do him good.
I really wanted to know why I’m bothering myself to teach this hopeless guy. He’s hopelessly kind… Siguro pakiramdam ko lang na masa-satisfy ako kung mababago ko ang ugali niya.
I’m bored, and he’s the best one to entertain me. Ito ang naisip kong gawin na pampalipas oras habang nagpapahinga ako sa trabaho.
After that encounter, I had Russ investigated. Inalam ko ang lahat ng pwede kong malaman tunkol sa kaniya.
I went to his practice game the next day. It was a coincidence that I own the building where their team usually practices… Pinapa-renta ko na lang din kasi ang lugar na iyon. I used it as a practice venue when I was still learning martial arts. Good thing I bought it before…
I watched their practice game for the first time.
Russ is a fast runner. He can also jump high. He’s good at it… but no one passes the ball to him.
I poked my cheek with my tongue.
His teammates really don’t like him.
How come though? He’s the most popular player in the team… Are they jealous of him or something?
I just watched their game… and I’m so damn annoyed.
Bakit walang nagpapasa ng bola sa kaniya?
Natigilan ako nang banggain siya ng isa niyang teammate. I could see that asshole did that on purpose.
Russ touched his arm. He looked hurt.
I bit my lower lip and clenched my fist. Damn. Why am I so annoyed by this shit?
I looked at Russ when he sat on the bench. He looked at me as if he was bothered. Siguro hindi siya komportable na makita ko siya sa ganitong sitwasyon.
I hate him even more. He should learn how to fight back.
The practice ended just like that.
I sighed and closed my eyes… I’m so damn annoyed.
They all went to the locker room… and I decided to follow them.
I was right. His teammates were bullying him. It annoyed me even more. I know I shouldn’t care. Sino ba ang Russ na ’yan?
But for some reason, his situation annoys me. I don’t know why I suddenly had a strong desire to help him.
Maybe I was just too bored, or maybe because I wanted to change him. It became my goal.
These fuckers think that Russ like them just because he’s gay. It annoys me. I wanted to rip their faces off… Damn. I wish I could kill them.
“Russ doesn’t like your fucking asses because I’m his boyfriend,” I said… I still don’t understand why I’m wasting my energy to help him.
“Who even the fuck are you?!” the guy named Mark or whatever said.
“Do I have to tell it twice? I’m Russ’ boyfriend… I’m Leander Sorrento.”
That fucker looked at Russ. “I know this creep is lying. Halika rito, Russ…”
I grinned. Damn. He likes Russ. He was too obvious.
I offered Russ some help. But we will be in a pretend relationship.
I honestly do not have any plans on ruining Rhiatt’s relationship with Evron, well not anymore. Wala rin naman akong pakialam na sa iisipin ni Rhiatt tungkol sa akin. I just wanted an excuse to be with him. I’m enjoying his presence. I don’t know why. There’s something amusing about him that I couldn’t explain.
I made different excuses to be around him. He’s really gullible though. He’s so innocent and gullible that sometimes I feel bad for making different excuses because he always believes me… which was odd. Hindi naman ako ’yung tipo ng tao na nakokonsensya.
Well, I don’t fucking need a pretend boyfriend, but here I am… Hindi ko alam kung ganito ba ang nagagawa ng boredom sa akin.
I still like Rhiatt… pero siguro hindi ko na siya masyadong naiisip. I don’t know if I’m just using Russ to entertain myself… since I can no longer go to Rhiatt’s house like I used to before.
Is that really the reason?
I brought Russ to Ronnoc’s so that we could eat together. And damn. Russ ate meals for five people.
I’m not a heavy eater. Nasanay akong kumain nang mag-isa. I grew up eating alone. Palagi akong nahuhuli dahil may kung ano-ano pang lessons akong kailangan tapusin.
That made me a light eater. Palagi akong walang gana kumain. When I met Rhiatt and Connor, I experienced having someone to eat with. Ginaganahan lang akong kumain kapag may kasabay ako.
I enjoy watching Russ eat. Pakiramdam ko nabubusog na rin ako sa bawat pagsubo at paglunok niya ng pagkain. I really never enjoy watching people eat… I don’t like messy eaters. I find them annoying… Just like Connor. He always eats a lot… Ang kalat niya rin kumain.
I grinned while staring at the sauce on the side of Russ’ lips. He’s not that annoying though. He’s a messy eater as well, but he looks quite… cute.
He ate everything by himself like it was nothing to him… and it was really fun to watch.
I told him to come sit on my lap… and he did. We took a picture… and then he fucking inhaled my scent.
It turned me on so much.
“S-sorry… You smell good. A-anong cologne ang ginagamit mo?” he asked innocently… as if he didn’t mean to affect me.
It was obviously not his intention. I’m not really like this. I can survive without sex at all… My ex-boyfriend and my ex flings called me a log many times because I really don’t initiate to be intimate. I don’t know, it’s just my personality…
So, I don’t know what he did to me this time.
I looked at him. Russ is really attractive, I cannot deny that. He’s cute and pretty, but he’s definitely not my type in terms of looks. I prefer masculine looking partners. It was so unusual of me to be attracted to him.
And it’s not even about the looks. I was sure it’s his personality that pulled me to him… which was more confusing, because I never really liked people like him.
No, I hate people like him. There’s no room for kindness in this world. I just don’t get it.
“I-I’m more comfortable this way. Not all people are bad… I have my friends. There are people out there like them. I like the way I am… though you are right. There are times people treat me badly because I’m easy… because I’m too kind. But I’m not doing this to get something in return. I just love being like this. Alam kong minsan nakakainis ako… Pero wala akong magawa… ganito talaga ako, e. People can choose to hurt me or break my trust… But I will never be sorry for being me. I won’t regret what I give or what I did… because I know I did it with sincerity and kindness. But people who choose to do bad things to me when I was nothing but sincere will surely regret it… Nasa kanila na siguro iyon.”
Russ’ words etched in my mind. It impacted me. I’ve always hated the fact that he’s too kind… Pero ganoon talaga siya. That’s the way he is.
I still don’t agree with him… But with what he said, I realized one thing.
I don’t want to hurt him. I don’t want him to regret showing kindness to someone like me.
Ayoko siyang saktan… I will never be that someone who’ll choose to hurt him.
It was a really weird feeling. Because I’m someone who doesn’t give a fuck about people. I’m not kind. I’m actually a bad person chained by laws… I don’t have a bit of kindness in me…
When I got home… I stared at Rhiatt’s picture. Ever since Russ came into the picture, I rarely think about him… No, I don’t think about him at all… Naaalala ko na lang siya kapag napapatingin ako sa picture niya sa kwarto ko.
I sighed and removed his picture from the picture frame. I crumpled his picture and threw it in the trash can.
Then Russ came to my house. He gave me a box of cake and a gift… because he thought it was my birthday.
“Leander, happy birthday!” he smiled sweetly at me.
I’m someone who doesn’t like to celebrate. I don’t celebrate my birthday. My parents will just throw an expensive gift to me and that’s enough for me.
But for some reason, the cheap cake and watch that he bought for me made me happy… I don’t know if happy is the right word to describe this feeling, because nothing really makes me happy.
That cheap cake and watch was bought with so much care and consideration… and his smile that day made it more special.
I immediately realized it… I don’t hate his kindness after all. I’m attracted to it. I’m attracted to his personality.
I’m someone who doesn’t easily fall in love with someone. Hindi ako mabilis magkagusto dahil mapili ako sa tao. Ang dami kong ayaw, at kaunti lang ang gusto ko. So, I find that thought ridiculous… the thought that I like him. I tried to think of something as an excuse… like maybe I just wanted to protect him because he’s unbelievably kind.
Or maybe it was curiosity… Maybe I was just too curious about how his mind works. Maybe I’m just too curious why he’s like that.
Because I will never like someone that fast… That’s what I thought. I tried to deny it to myself, but my heart already knew that I like him.
Chapter Thirty-Two
He bought a chocolate cake for me. I don’t remember the last time someone made so much effort for me.
“Wait… Hindi ka pa nakapag-blow ng candle,” he said while looking innocently at me.
I really don’t believe in that stuff.
He even sang a happy birthday song for me. This was probably the most wholesome moment in my life. He was so amusing… He was so adorable, I couldn’t take my eyes off him.
He’s probably thinking that I wanted to laugh at him for singing.
I made a wish after that.
I wish that Russ would never ever leave my side.
He clapped for me after I blew the candle. I wanted to tell him that it isn’t my birthday yet, but I just couldn’t bring myself to do that.
I’m enjoying this.
He gave me his gift after that… a cheap watch. I could tell that it was cheap by just looking at it. But I bit my lower lip to hide my smile.
I have never been this happy over someone’s gift… He noticed that I wear different watches everyday… So he gave me this.
We celebrated my birthday his way after that. We went to the mall… I texted Feron that I will buy this mall, since he owned this. For some reason, I really wanted to treasure this place.
We had so much fun that day. I learned many things about him… One thing is that he’s really really frugal when it comes to himself. He focuses on his family, to the point that he rarely buys something for himself.
That made me want to spoil him. I want to give him good things.
When my father took him, I told him that I will always choose VSA over everything.
I really regretted saying that… I thought my feelings for him weren’t enough for me to choose him over VSA that I worked hard aiming for since I was a kid.
At first, I thought my feelings for him weren’t that deep… It’s impossible, right? Maybe I don’t like him that much. Maybe this is just a little attraction.
Or maybe I was just being kind for the first time in my life and I just wanted to help him.
But for some reason, I hate seeing him cry. His past experiences with his parents made me fuming mad. I had this urge to protect him from everything. I also had this urge to make him happy. Seeing him in tears makes me mad… but seeing his pretty smile and hearing his contagious laugh makes me happy.
Hindi ako masayahing tao. Mas madalas akong naiinis kaysa masaya… but I’m genuinely happy around him. Just seeing him makes me happy.
No, this can’t be, right? I was just too curious about him. It was just his personality is amusing to me… and fucking unbelievable.
As someone who thinks all people are bad all the time, his personality just piqued my curiosity and interest.
But then, I realized that I don’t like the fact that he still has feelings for Evron.
Is that jealousy? O baka naman galit lang talaga ako kay Evron?
When he suddenly went to my place, saying that he likes me and asking if I could be his boyfriend for real… I was so damn confused.
I don’t know if I should be happy about it. Because he didn’t seem serious. Baka nadadala lang siya ng emosyon at madismaya lang ako.
He explained that he’s done pleasing his parents, and he wants to be free and happy.
“Okay… I’m happy for you. That’s great, but you’re not serious about liking me…”
’Wag mo ’kong paasahin.
“I’m serious. I really like you… Sa totoo niyan kaya ako nainis kahapon sa’yo dahil nagseselos ako kay Rhiatt.”
Nasamid ako sa sinabi niya. Heaven knows how hard I tried to stop myself from smiling.
He’s so damn honest. He told me everything like it was just a piece of cake to him.
That night, I thought hard. I already told him that my priority is VSA.
Sabi niya, magmo-move on siya. Tapos ano? May magugustuhan siyang iba?
Can I really take that? He’s going to move on… and then he’ll like someone else.
I stroked my hair with my fingers and puffed on my cigarette.
I stared at the night sky… trying to imagine that situation.
I closed my eyes tightly… I can’t imagine it.
No. I just don’t want to imagine it.
I don’t want him to move on… and like someone else.
I’m an asshole. I don’t deserve him at all. He’s too good for me…
If I am a good person, I will let him be with someone who truly deserves him.
But I guess, I’m really not a good person at all… because I want him for myself.
I don’t want him to move on. I don’t want him to like someone else. I just want him to be with me.
Hindi ko na siya kayang mawala sa akin.
I was never the kind of person who does cringe shit for the person he likes… Hindi ako nanliligaw o nag-e-effort.
But the night before Russ’ birthday, I made a cake for him. I know nothing about it, I just asked Connor how to do it, but I made it myself.
I made two inseparable dolls for him… and I wrote a letter for him. Something that I have never done in my entire life.
Nakailang ulit ako. Nakailang lukot at tapon ako ng papel. Halos mapuno ang trash can sa kwarto ko.
Napasabunot ako sa buhok ko. I blame my ugly ass handwriting.
Mababasa niya ba ito?
Pinilit kong gandahan, pero wala talaga.
“Why am I even doing this?” I mumbled while staring at the pile of crumpled papers in the trash can.
I imagined his cute happy face… He’s very appreciative. I’m sure he’s going to appreciate this… even though my handwriting was terrible.
His birthday became a special day for me too. Seeing him happy with all my gifts made me happy too.
Alam ko na sa sarili ko na gustong gusto ko na siya.
I like him so much to the point that VSA no longer matters to me.
I can afford to lose VSA, but not Russ.
I don’t want to lose him. I don’t want to hurt him. I don’t want to marry someone… if it’s not him.
I never courted someone before, but I’m so willing to do that for him. I wanted to give him everything I could.
I asked myself a lot of times… What did Russ do to me? Why did I become like this?
But it no longer matters to me. If I’m being bewitched, then I don’t fucking care anymore. I’ll let him bewitch me. I’ll let him put a curse on me… as long as he’ll be with me forever.
I regretted leaving… because when I came back, he suddenly wanted to end things with me.
Para akong masisiraan ng ulo. Hindi pa schedule ng flight ko… I was forced to buy a private plane so that I could immediately fly back to the Philippines.
He was pushing me to inherit VSA… and I immediately knew that it was my father who talked to him.
I went to our mansion, I was fuming mad…
When I went there, they were eating dinner together. Dad smiled when he saw me.
“Leander… Come here.”
I grabbed his collar and punched him on the face. My mother shouted at me. Lucas stood up and went to Dad… Lorwin just shook her head and left the dining table.
“Leander! Did you just punch your father?!” Mom shouted at me.
I sighed and stroked my hair. I glared at Dad.
“Give VSA to Lucas, I don’t give a fuck anymore… But don’t you dare do anything to Russ again. Don’t talk to him ever again! Got it? Ako ang makakalaban mo, Dad. I’m not even kidding…” I threatened.
He glared at me. “Are you really going to throw everything away just for him?” He wiped the blood on the side of his lips.
“Yes. I’m going to throw everything away for him… I don’t need a family who can’t respect me and the person I want in my life.”
I sighed and shook my head. I turned my back on them, but I stopped.
“By the way, I’m cutting ties with this damn family.”
That was the last thing I said to them before I left. This would break my mother’s heart, but she couldn’t accept me fully either. She was always silent… I never felt warmth with this family.
Kay Russ ko lang naramdaman iyon. He’s the only one who warmed my heart… not even my family showed me that kindness… that effort. Si Russ lang.
But Russ was pushing me away now. I appreciate the fact that he’s doing it for me, but he doesn’t need to do that. Kahit anong paliwanag ko na hindi na mahalaga sa akin ang VSA, hindi siya naniniwala sa akin.
I regretted everything I said to him. Dapat hindi ko na lang sinasabi sa kaniya noon na mahalaga sa akin ang VSA.
He was doubting me and my intentions… I couldn’t blame him.
I decided to go slow. Siguro nabibilisan siya sa mga nangyari sa amin… kaya hindi siya makapaniwala na kaya kong isakripisyo ang VSA para sa kaniya.
I’m sad that he thinks he’s not worthy… that’s what I’m trying to work hard on… to make him realize that he’s so damn worth it.
He has low confidence, I know… I’m trying my best to lift it up… I want him to know that he’s the best… so that he won’t settle for less… even from me. I want him to realize that he deserves so much more.
That goddamn Mark was making a move too.
To be honest, I can fucking ruin his life and I won’t feel bad about it. Hindi naman ako nakokonsensya… It’s just Russ that I’m thinking about.
He will be mad at me for sure.
I sighed while staring at the house beside Russ’ house. It’s not that big… but it’s decent.
I licked my lower lip and went to that house. I pressed the doorbell.
The owner looked at me with confusion in his eyes when he saw me… Siguro nagtataka siya dahil hindi niya naman ako kilala.
I smiled at him. “Hi. How much is this house?” I asked directly.
He blinked. “H-huh?”
“Hmm…” I touched my chin. “Magkano ang lahat ng nagastos mo sa bahay na ’yan?”
“T-two million…” he answered.
I smiled. “I’ll make it four million.”
He blinked again. “Huh?!”
I grinned. “Sell this house for me for four million…”
“Seryoso ka ba?” tanong niya. “Maliit na bahay lang ’to. Bibilhin mo ng four million?”
I nodded. “Yeah. I’ll buy it right now. So, go pack your things and give me your bank details.”
He aggressively nodded and immediately went inside. I grinned and looked at Russ’ house. His friend named Kyren was staring at me. His eyes were about to leave his eyes socket. Tila gulat na gulat siya.
Ah. Maybe he heard our conversation.
Umalis na rin kaagad ang dating may ari pagkatapos. I hired a few people to bring my stuff here and clean the house.
That night, I even pretended to be drunk and sat in front of their house. I just drank a little and put empty bottles of liquor in my living room, para magmukhang marami akong ininom. Alam kong hindi ako matitiis ni Russ kapag nakita niya ako.
I was happy when he helped me. He even fell asleep beside me.
He still likes me.
Hindi ako nakatulog nang gabing ’yon.
I love the feeling of his warm body against mine. I love hugging him… I love everything about him.
I caressed his cheek, and then his brown hair.
I stared at him. He was hugging me like I’m some kind of a hug pillow.
I smirked and gently pinched his soft cheek.
Bibigay ka rin sa akin, Russ…
Sa oras na bumigay siya, hindi na siya makakawala sa akin…
I smelled his hair. He smells like baby powder… It’s very addicting.
I’m hopeless… but Russ is hopeless too. Kahit anong pagtulak ang gawin niya, hindi ako matitinag.
I stared at him. I want him to be mine now… I’m getting impatient. I want him all mine. Ayoko nang may iba pang magtatangkang agawin siya sa akin.
I wish I could kill them… or at least just ruin their lives.
I clenched my jaw and closed my eyes… trying to control myself. Calm down, Leander…
I sighed and looked at Russ’ innocent sleeping face again.
Damn. I have to be a little kinder… to deserve him.
Chapter Thirty-Three
I have zero knowledge about courting. I never pursued someone before.
I was always the one being pursued, so this is very new to me.
I sighed and rested my back on the backrest of my couch. I typed something on the search box.
How to properly court someone?
I licked the corner of my lips while browsing for answers.
Sing a song about love or confession
Cook delicious meals.
Give handmade gifts.
I sighed. I have zero talent. Baka imbis na sagutin niya ako, lalo niya akong itaboy kapag narinig niya akong kumanta.
I continued reading the article.
Recite a poem that you wrote yourself.
Poem? I don’t have talent for that either. Nagpapagawa lang ako ng mga ganyan sa mga kaklase ko noong high school at college, saka binabayaran ko sila.
I bit my nail. I still have to try though. What I want is for Russ to know that I’m sincere.
I took my notebook and pen. I started writing a poem… but I couldn’t start.
I took my phone and searched on how to create a beautiful poem.
Use flowery words or figures of speech.
What the fuck are figures of speech?
I never liked any subject related to literature. I only liked Math and Science related subjects when I was still a student.
I searched for figures of speech… Parang sasabog ang utak ko sa daming nakalagay roon.
Whatever. I’ll just write a poem in my own way.
I spent hours making a three-stanza poem. I felt so proud of myself… even though my poem sucks.
I memorized it after I was done with it. Ang pangit naman kung babasahin ko ito sa harap ni Russ.
When I recited it in front of Russ’ house, I knew I looked stupid… I could hear his neighbors laughing at me. Pero wala naman akong pakialam sa kanila.
I looked at Russ… He doesn’t look impressed, he looks embarrassed.
I tried to comfort myself… May isa pa naman akong sorpresa sa kaniya, e.
I told him to wait for an hour after that. I immediately went to Zakirov Airlines. This airline is not handled by Feron. His uncle was the one who’s managing and handling the airlines, but I still invested a lot in it. It was a smart investment.
I went to my private plane and looked at the sky. I grinned. What a perfect clear sky.
This is something that I’m really good at… making planes fly.
They say skywriting is romantic… I hope that’s true.
While I was making the plane fly and writing in the sky, I only hoped for one thing… I hope Russ was watching.
I’m sure my friends will see this. I’m sure even Rhiatt and Evron might see this. Of course they will immediately know it’s me… I don’t mind though. I really wanted to show this off.
Right after that skywriting show, I immediately went back home to know if Russ had seen it. Agad akong nag-doorbell sa bahay niya.
Kyren was the one who opened the gate for me.
“Wow, kabog ka, Leander! Nag-blush si Russ kanina. Tingnan mo, oh!” He showed me a video of Russ.
Russ was covering his face with his hands. Then he looked at the sky again. Kahit sa video, halatang namumula ang mukha niya.
I bit the corner of my lips, trying to stop myself from smiling like a fool.
Thank goodness… Akala ko hindi niya titingnan.
“Hinila ko talaga siya palabas kanina. Ikaw ang manok ko, okay? Kaya ’wag kang sumuko. Lalambot din ’yon si Russ…”
Napangiti ako sa sinabi niya. I really appreciate his friends… Alam talaga nila kung sino ang nararapat para kay Russ at ako lang ’yon.
I waited outside, but Russ wasn’t coming out. Ayaw niya akong makita. Hindi ko alam kung nahihiya pa rin ba siya sa mga pinaggagawa ko kanina o ayaw niya lang talaga akong makita.
I dialed Feron’s number while staring at their window, hinihintay kong sumilip si Russ doon.
“Hello.”
“Where are you?” I asked, still staring at the window.
“Office,” tipid na sagot niya.
“Okay, wait for me there. I’ll talk to you about something…” Hindi ko na siya hinintay na sumagot at agad na binaba ang tawag.
I immediately went to Feron’s main office. His secretary greeted me. I just nodded and went inside the office like I own it.
Naabutan ko siyang tutok sa laptop niya. Connor was comfortably sitting on the couch. He’s watching a video while laughing… and I already knew what he was watching.
“Tangina, p’re. Lala mo, loverboy!” Connor burst out laughing while looking at me.
Feron stopped typing on his laptop and looked at us. He removed his eyeglasses and fixed his necktie.
“What happened?” he asked Connor.
“Some pilot just did skywriting for the guy he loves…” Connor said and looked at me.
Feron looked at me. “For Rhiatt?”
“Gago, late ka na sa balita, dude. Hindi na si Rhiatt ang gusto niyan,” natatawang sabi pa rin ni Connor.
I sat on the couch across from Connor. I wanted to punch his goofy face.
Feron chuckled. “Is that so? Sorry, I was just too busy these past few weeks.”
I crossed my arms and rested my back on the backrest. “Feron… Do you want to build an airline with me?” I asked.
He grinned and nodded. “Sure… I was just waiting for you to initiate.”
Russ will never believe that VSA no longer matters to me unless I do this. I’m just gonna build my own airline… I can’t do it without Feron’s help though.
I wanted to prove to Russ that I don’t give a shit about VSA anymore. I wanted to prove to him that I will never regret choosing him over VSA… I’m fucking serious about it.
Nasamid si Connor. “Tanginang usapan ’yan. Sorry, ha, kung ’di ako kasali. Baka kailangan niyo na lang ng tagaluto?”
“I told you I’m willing to invest so that your restaurant will have different branches all over the country… Ayaw mo lang tanggapin,” I said and shook my head.
Connor laughed. “Thanks, p’re. Na-appreciate ko naman. Pero gusto ko siyang lumago through my own effort.”
We’ve been offering to help Connor with that. Palagi siyang tumatanggi. I kinda admire him for that. Even though he got two rich as hell friends, he never took advantage of it. He really wanted to succeed through his own hard work and effort.
Feron looked at me. “So, let’s start planning now?”
I was about to answer but I stopped when we heard a knock. The door opened and a familiar man entered. My eyes squinted while staring at him.
Sino nga ulit siya?
Natigilan siya nang makita kami. He looked at Feron. “Oh, sorry…” sabi niya saka muling lumabas.
“Si Hugo Ferrer ba ’yon?” gulat na tanong ni Connor kay Feron. “Kailan pa kayo naging close?” He gasped. “Tangina, may something kayo?”
“Hugo? As in… Rhiatt’s teammate?” I asked Connor.
He nodded. “Oo, p’re.”
I looked at Feron. “Are you gay now or something?”
I just asked because no one can easily enter his office just like that, aside from me and Connor of course… But it took us years to get to this point. And the way he looked at Hugo was quite different… Nothing really excites Feron. His life is boring as fuck. But I could see the excitement in his eyes when he saw Hugo.
Feron smirked and shook his head. “I’m straight…”
“Ilang beses ko nang narinig ’yan sa iba’t ibang tao, p’re. Bakla na silang lahat ngayon.” Connor laughed.
“Whatever… You two, leave my office now.” Feron looked at me. “We will talk about your proposal tomorrow. Prepare a drafted plan…”
Feron is a friend, but when it comes to business… walang kaibigan sa kaniya. He only agrees to partnerships if he’s sure that it will benefit him.
I grinned and nodded. “Sure…”
Umalis na kami ni Connor ng opisina ni Feron. We saw Hugo standing outside, waiting. He froze when he saw us.
He smiled. “Hi. You two are Rhiatt’s friends, right?” he asked. “I remember seeing you two before.”
I nodded. Connor didn’t answer. He just chuckled awkwardly.
“Kaibigan din kayo ni Feron?” tanong pa niya.
Tumango kami pareho ni Connor. I looked at my watch. This is the watch that Russ gifted me. Palagi ko itong suot. Nalulungkot lang ako dahil minsan hindi napupuna ni Russ.
I sighed. I wanted to leave now… Wala naman akong pakialam sa Hugo na ’to.
“Hugo, come in…”
Natigilan si Hugo nang marinig ang boses ni Feron mula sa loob.
Napailing na lang ako at agad na umalis. I immediately went home to prepare a semi-detailed plan for the airline that I’m planning to build. Hindi naman siguradong tatanggapin ni Feron ang lahat ng nandito… He’s really meticulous. Hindi rin naman biro ang perang ilalabas namin para dito.
I wasn’t planning to accept my inheritance from my father. Lahat ng perang ginagastos ko simula noon pa man ay galing lahat sa akin. I’m pretty smart when it comes to business, I know where to invest, that is why Feron and I clicked as friends and business partners.
I sighed and massaged my nape. I didn’t realize I’d been sitting for hours. I looked at my clock. It’s already 9 p.m.
I sighed and looked at my phone. I miss chatting with Russ.
I looked at his pictures on my phone and watched some of his videos for serotonin boost. I was chuckling as I watched his mukbang videos.
I miss eating with him. Ilang araw na akong walang gana kumain dahil hindi ko na siya kasabay.
I miss my sunshine.
I sighed and went outside. I looked at his house… I put my cigarette in between my lips and lit it with my lighter. I puffed on my cigarette and rested my back on my car parked outside… The house I bought was too small, it doesn’t have a garage.
I was staring at his window like a creep. But I froze when I saw him looking through the window. Agad akong napatayo nang tuwid. He looked at me. Agad siyang umalis.
Akala ko hindi ko na siya makikita ulit, pero natigilan ako nang makitang lumabas siya ng bahay niya.
He went to my direction. He glared at me and clenched his fists.
I couldn’t take him seriously… because he looks so fucking cute.
“Smoking is bad for your health…” he murmured.
I smirked. My baby still likes me.
He still likes me, right? Because he’s concerned about me… about my health.
Ah. I want to marry him now.
I sighed, pretending to be sad. “That’s okay. Okay na ’yon na mamatay ako… What’s the point of living when you’re just pushing me away?”
Russ gasped cutely. “’Wag kang magsalita ng ganyan.”
I poked my cheek with my tongue. I wanna devour him.
Natigilan siya, tila may na-realize. He cleared his throat and avoided my gaze.
“I-I told you to stop waiting for me. Go and pursue VS—”
I cut him off. “I’m building my own airline.”
His beautiful brown eyes widened. “H-huh?”
“I said I’m building my own airline… When I told you that VSA is no longer my goal, I fucking mean it, Russ.” I took a step closer to him.
He gulped and stepped back. I want to eat him whole.
Inilapit ko ang mukha sa kaniya. I stared at his pretty face…
“Ikaw lang naman ’tong ayaw maniwala sa’kin, Russ… Ikaw lang naman ang gusto ko.”
I like you so much it’s becoming unhealthy, Russ.
I slightly tilted my head and stared intently at him. His body obviously tensed up.
“I will never replace the chance to be with you, Russ. You’re a million times more worthy than VSA… No, you’re priceless. You’re so damn precious, it hurts me that even you can’t see it.”
I wanted to touch his face so damn bad. I wanted to hug him and never let him go.
I miss him so much it kills me.
But okay, he can take his precious time deciding… Sa akin pa rin naman siya babagsak.
I will get rid of anyone who will even try to take him away from me.
I looked at his innocent face staring at me… I closed my eyes tightly and clenched my fists.
I felt bad for thinking this way… because he would be disappointed if he knew.
My goal at first was to change him… Pero bakit parang siya ang bumabago sa akin?
Chapter Thirty-Four
“What do you think?” I asked.
I comfortably sat on his couch and looked at him. Feron scanned through my printed proposal. He was nodding as he scanned the file.
“Hmm… So, are you planning to beat VSA with this or something?” he asked and looked at me.
I shook my head. “No. I want to build that for my baby…” I grinned. “I want to prove to him that I’m so damn serious about him.”
His forehead creased. “Damn, Leander… I never expected that from you. Kung kay Connor, pwede pa… Pero sa’yo?” Napangiwi siya.
“Love works in mysterious ways, Zakirov… You should be prepared for it when it finally hits you,” I warned him.
“Hell no,” he chuckled.
“I’m starting to think that you’re aromantic, Feron.”
He chuckled. “I don’t know if I’m aromantic or if I just have no time for that.”
“No time? Dude, you’re almost 40,” I joked. “And besides, you always go to Ronnoc’s Bar twice or thrice a month. Wala ka man lang nakikitang interesante para sa’yo?”
“Fuck, you’re exaggerating. I’m just 36…” He rested his back on his swivel chair. He stroked his blond hair. “Fuck. I don’t know to be honest. Nothing really excites me aside from a jackpot business deal.”
“Tell me honestly… are you a virgin?” I asked.
He laughed. “Of course not…” He looked at the printed file again. “By the way, when are we going to start this?”
“As soon as possible…” I looked at my phone and stared at Russ’ picture.
Damn. He’s my only motivation on this one.
“Whoever that is… I firmly believe that he bewitched you, because there’s no way you’ll like him that fast…” Feron said with a grin on his lips.
I looked at him. “I honestly think so too… but I really don’t mind. I’m so damn willing to be bewitched.”
After talking to Feron, I immediately left and went to my house to cook something for Russ… Ipapabigay ko ulit kay Kyren.
Hindi alam ni Russ na ako ang nagluluto ng mga kinakain niya nitong mga nakaraan. Kapag nalaman niyang ako ang nagluto, baka hindi niya kainin.
I went home and started preparing my ingredients. I’m actually not a good cook… Pero hindi rin naman masama. I always follow Connor’s tutorial videos step by step.
I took my phone and looked at Russ’ picture. I sighed and shook my head… I miss calling and chatting with him. When is he going to unblock me? Nagme-message ako sa kaniya through email, pero hindi niya rin naman pinapansin iyon.
I scrolled through Facebook and searched for Russ’ name. Napatayo ako nang tuwid nang makita ang mga post tungkol sa rumored relationship nila ng Mark na ’yon.
Damn these people!
I stopped when Rhiatt messaged me.
Rhiatt: Hoy! Anong nangyayari? Hiwalay na kayo ni Russ?
I hissed and typed a reply.
Me: Hindi. Lover’s quarrel lang. Sinusuyo ko pa ang pinsan mo.
Rhiatt: Gago, ano bang ginawa mo kay Russ? Nanlalaki ka ba o nambabae?!
Me: Siraulo. Hindi ako tanga. Bakit ko gagawin ’yan?!
I can’t believe that I used to like this stupid fucker. Ano ba ang nakita ko sa kaniya noon bukod sa kaugali ko siya?! Naiirita na lang ako sa kaniya ngayon.
Rhiatt: Tangina, ayus ayusan mo lang, Leander. Tatamaan ka talaga sakin kapag nagsaktan ’yan si Russ!
Me: I didn’t hurt him, okay? Next time ko na ipapaliwanag.
Hindi ko na lang siya ni-reply-an dahil puro mura at pagbabanta lang ’yon.
Naiinis na nag-angry react ako sa mga post tungkol kina Russ at Mark.
I’m fucking pissed. That stupid Mark wasn’t even denying their relationship rumors! Siguro tuwang tuwa pa ang timang na ’yon. Ang kapal ng mukha niyang magkagusto kay Russ.
He’s fucking ugly. I can’t stand looking at his ugly pathetic face.
Fuck. I hate him. I really wish I could end his life right now.
Chill, Leander. Wala naman siyang binatbat sa’yo.
I sighed and nodded. Right. Wala namang makakalamang sa akin para kay Russ. Alikabok ko lang ang mga kakompetensya ko sa kaniya.
And besides, Russ likes me. He’s just not showing it now because he wants me to prioritize my dream… pero ako naman ang gusto niya.
I just focused on cooking food for Russ… I just have to work hard to prove to him that it’s him that I want to prioritize now.
I just have to show him that VSA is no longer my dream… he’s my dream now.
Pagkatapos kong magluto ng tinolang manok, inilagay ko sa malaking container iyon saka inilagay sa paper bag.
Agad akong lumabas ng bahay. I already texted Kyren.
I stopped when I saw Russ and Mark went out of the house together. My forehead creased. I could feel my blood boiling.
“Thank you, Russ…”
Russ smiled at him and nodded. “No worries.”
I clenched my fist. Why is he smiling at that ugly fucker?!
Agad akong napabuga ng hangin at lumapit sa kanila. They looked at me. I cleared my throat and smiled at Russ, and then I glared at Mark.
Napansin ko na may sugat siya sa gilid ng labi niya.
What happened to this fucker? Sino ang sumuntok sa Mark na ’to at nang mapasalamatan ko?
I fought the urge to smile. Baka magalit pa si Russ sa akin.
“Did you just allow him in your house?” tanong ko saka itinuro si Mark.
Russ sighed and nodded. “Oo, bakit?”
I licked my lower lip. “You should sanitize your home…”
Russ’ eyes widened. “Leander!” pananaway niya sa akin.
Mark chuckled. “It’s okay, Russ.”
I looked at him. “Pwede bang ’wag ka magsalita?” I asked with a forced smile on my face.
I hate hearing his voice. Ang sakit sa tainga!
I just took a deep breath and looked at Russ again. I smiled at him.
He’s so damn pretty. Kahit yata habang buhay ko siya titigan, hindi ako magsasawa.
Hinarangan ko si Mark para hindi niya makita. Napakunot ang noo ni Russ sa akin.
“What are you doing, Leander? Magkausap pa kami,” sabi niya saka itinuro si Mark sa likuran ko.
“Wala na kayong dapat pag-usapan. Tayo meron…” sabi ko na lang.
Tumingkayad si Russ at sinubukang tingnan si Mark sa likuran ko, pero patuloy ko lang inihaharang ang sarili ko.
“Sige, Russ… Next time na lang ulit. Mukhang hindi kita makakausap nang ayos ngayon,” natatawang sabi ng pangit sa likuran ko.
I looked at him. “Sino ba ang may sabi sa’yo na may next time ka pa?”
That fucker just looked at Russ and waved at him. Sumakay na rin siya sa kotse niya saka agad na umalis.
Napabuga ako ng hangin at muling tumingin kay Russ. He was glaring cutely at me… Yeah, it was cute in my eyes.
“Bakit ka gano’n kay Mark?” nakakunot-noong tanong niya.
“Because I hate him… We used to hate him together. Bakit kinakaibigan mo na siya ngayon?”
He shook his head. “Nagbago na siya, Leander.”
“No. It was just an act. I can sense it, Russ…”
No, I couldn’t sense it nor do I care.
Napahawak siya sa noo niya. “Why are you like this, Leander? Sinasayang mo ang oras mo sa—”
“No, I’m not wasting my time. Hindi ako nagsasayang ng oras pagdating sa’yo… Alam mo ba… ilang araw na akong walang gana kumain dahil hindi na kita kasabay,” I said in a pitiful voice and held his hand. “Miss na miss na kita panoorin kumain, Russ… Hindi mo ba ako miss?”
His cheeks reddened. He removed my hand from him. “A-ano ka ba?”
I stared at his blushing face. I should warn him not to be too cute in front of me next time… I have this sudden urge to devour him.
I bit the corner of my lips. I couldn’t wait to finally have him… Tulog lang ang magiging pahinga niya.
I shook my head and tried to remove those thoughts in my head.
Fuck. Wholesome lang muna, Leander.
“Ano? Hindi mo na ako miss?” tanong ko pa saka humakbang palapit sa kaniya.
He pushed my chest. “H-hindi…”
“Mamamatay na yata ako sa pagka-miss sa’yo, tapos ikaw hindi mo ’ko miss… You’re really heartless, Russ,” I whispered and took a step closer.
He gulped hard and stepped back. “Papasok na ako sa loob… Bahala ka na riyan.”
Dali dali siyang pumasok sa loob. I sighed while staring at his cute back. I can’t wait to give him a back hug.
Fuck. I miss him big time. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kayang magtimpi.
I miss his sweet smiles and cute expressions… I miss his powdery scent. I miss seeing him eat beside me, not caring about the mess on his lips. I just miss everything about him.
I clenched my fist… I blame all of this on my dad. Fuck this!
I sighed and waited for Kyren to come out. Agad din naman siyang lumabas at lumapit sa akin.
“Huy, Leander… Napag-iiwanan ka yata? Kanina nandito si Mark,” napapailing na sabi niya.
“Hindi ’yan. I’ll make him disappear if he tries to make a move on Russ.” I clenched my jaw.
Kyren chuckled nervously. “Grabe talaga magbiro ang mayayaman.” He scratched the back of his head. “By the way, ano’ng niluto mo today?”
“Oh.” I showed him the paper bag. “Tinolang manok.”
Napasinghap siya. “Wow… Too bad. Hindi kasi mahilig sa tinolang manok si Russ. Like hindi naman siya mapili sa pagkain, sadyang nasa least fave niya lang ang tinola. Pero akin na. For sure kakainin niya pa rin iyan.”
Kukunin niya na sana ang paper bag pero agad kong nilayo. “Wait. I’ll cook another meal.”
Kyren blinked. “Huh?”
“I’ll cook another dish… I’ll message you again once I’m done.”
He laughed. “It’s fine, Leander. Kakainin pa rin ni Russ iyan dahil hindi niya ugaling magsayang ng pagkain.”
I shook my head. “No, I’ll cook another dish. Wait for my message later. Thanks.”
Agad na akong umalis at bumalik sa bahay. Inilapag ko ang paper bag sa mesa.
Fuck. I didn’t even know that tinola is one of Russ’ least favorite food.
I will just give this tinola to Connor and Feron.
I shook my head and immediately thought of something to cook. I took my phone and messaged Kyren.
Me: Nakain ng bangus steak si Russ?
Kyren: Yes! Pero teka hoy! Yung tinola teh! Hayop dapat pala hindi ko na lang sinabi sayoooo!
Me: No, thank you for telling me. I still have a long way to go to be a deserving boyfriend.
Kyren: Kaloka ka. Saka hindi mo ba talaga ipapasabi na sayo galing ang mga pagkain? Akala niya si Calia ang nagluluto ng mga yon.
Me: No need. Saka ko na lang sasabihin kapag sinagot niya na ako.
I put my phone down and started cooking. I was quite worried because my baby might be hungry by now.
Pagkatapos kong magluto, inilagay ko agad iyon sa bagong lagayan. I took my phone and texted Kyren again.
Me: Done cooking.
Agad akong lumabas dala ang niluto ko. I waited for Kyren to come out… I sat on the long chair outside while waiting for him.
Damn. Cooking is not for me. Nakakapagod pala. I always thought it was easy.
I stopped when I felt Kyren’s presence beside me. I looked at him and handed him the container, but I froze when I realized that it was Russ.
Oh, fuck.
Agad kong itinago ang pagkain sa likod ko. Yeah, pretty stupid, I know.
He crossed his arms. “I knew it,” he whispered.
Chapter Thirty-Five
“Kaya pala parang iba ang lasa ng mga pagkain na akala ko niluluto ni Calia…” napapailing na sabi niya.
I immediately stood up and held his hand. “Okay. I’m sorry… Alam ko kasing hindi mo kakainin kapag nalaman mong sa’kin galing.”
He sighed and shook his head. “Ewan ko sa’yo, Leander…” nakakunot-noong sabi niya.
Para siyang nagtatampo. Hindi ko alam. Parang ang cute niya lang lambingin.
“Sorry na, Russ. Hmm? I just miss eating with you. Ito na lang ang nagpapasaya sa’kin, ’yung alam kong kinakain mo ang niluluto ko,” nagpapaawang sabi ko.
Napabuntonghininga siya. “Leander naman kasi… ’Di ba sabi ko naman sa’yo? ’Wag mo na akong pag aksayahan ng oras.”
“Sino ba ang nagsabi na nag-aaksaya ako ng oras? Masaya lang ako kapag kasama kita o may ginagawa ako para sa’yo. Come on, Russ… Let me do this, please…” I pleaded and gave him the food I cooked.
I stared at him. Bumaba ang tingin niya sa hawak kong container. He seemed to be contemplating whether he’ll accept it or not.
He sighed and took the container from me. “Tatanggapin ko lang ’to dahil sayang ang effort mo para dito… Pero sa susunod, hindi ko na tatanggapin,” sabi niya saka napaiwas ng tingin sa akin.
I smiled and bit my lower lip. “Thank you for accepting it, Russ…”
Napabuntonghininga siya at pumasok na sa loob. I also went inside my house and took my phone. I searched for Russ’ other social media accounts.
Meron siyang TikTok at Instagram. My forehead creased. I only have Facebook since I’m not really fond of spending so much time on social media.
I bit my lower lip and shook my head. I just created a new account on TikTok and Instagram. I immediately searched for Russ’ account and followed him.
I hissed when I saw the number of his followers. He has no video on TikTok but he has 95k followers there. Sa Instagram naman ay 210k. Paano niya mapapansin ang message ko?
I really wanted to message him. Hindi ko alam kung ginagamit pa ba niya ang email niya na binigay sa akin ni Kyren…
He’s just ignoring me, I know.
I shook my head and still tried to message him.
LeandeRuss: Hi, Russ. It’s me, Leander. Please unblock my Facebook and my number. I miss you.
Nagcomment ako sa nag-iisang post niya sa Instagram. It was a picture of him playing basketball. I immediately saved it on my phone.
LeandeRuss: Hi. I miss you, my baby. Pansinin mo ako, please.
LeandeRuss: Hello, Russ’ fans. If anyone’s seeing this, I’m Leander Sorrento. I’m his boyfriend. Thank you.
LeandeRuss: Not Mark!
I was about to comment some more, but I stopped when Connor messaged me.
Connor: Dude? May ig at tiktok ka na ngayon?
Me: How did you know?
Connor: Malamang, naka-connect sa fb mo yung new accounts mo at lumabas sa suggestions sa feed ko kaya nalaman ko.
Wala akong naintindihan sa mga pinagsasabi niya at wala naman din akong pakialam.
Bumalik na lang ako sa pagco-comment sa instagram picture ni Russ. I stopped when Connor messaged me again.
Connor: Hoy, dude. Anong kahihiyan ang pinagco-comment mo sa ig post ni Russ?!!!
Me: Will you please stop bothering me?!
Connor: I’m just saving your ass from embarrassment. And LeandeRuss? The fuck is that? Feeling may fandom?
Ano ba’ng pinagsasasabi ng tangang ’to?
Hindi ko na siya ni-reply-an at baka mabangasan ko pa ang mukha niya. I just searched for Russ’ name on youtube and TikTok.
May mga videos siya roon na mula sa fans niya. Some fans are editing his pictures and videos. Sine-save ko sa phone ko ang lahat ng pwede kong makita.
Fuck. Bumalik lang talaga kami sa dati, hindi ako magti-tyaga sa mga edits na ’to.
I sighed and created a new Facebook account. I added Russ using that account and messaged him.
Me: Russ, accept me please.
I licked my lower lip. I really wasn’t expecting that I would be like this.
But well… I like this feeling anyway. Ang ayoko lang ay ’yung hindi pa ako binibigyan ng chance ni Russ.
But we’ll get there.
“Damn…” I muttered while scrolling through Facebook.
Natulog lang ako, pagising ko nasa trending list na ang pangalan ko.
PBA fans were making memes out of my comments on Russ’ instagram post. Lumabas din ang pictures namin ni Russ na nag-trending din noon. Iyong picture namin ni Russ sa Ronnoc’s.
I was grinning the whole time. I read some of the comments and posts.
Pogi rin itong Leander.
Team Mark ako eh. Teammates sila ni Russ dati saka may chemistry na talaga sila noon pa.
Hahahaha same Team Mark din me.
Sino ba ’yung Leander? Fan lang yata ’yon.
Team Mark lang malakas! Bagay sila ni Russ!
Napakunot ang noo ko sa mga comments. I reported their comments out of anger.
Fuck. What’s wrong with their eyes? Anong bagay si Mark at Russ?! Ang tatanga ng mga tao. Nakakainis!
Natigilan ako nang may makitang isang post. My forehead creased when I saw different pictures of me. Mayroong picture ko sa airport. Mayroon ding pictures na kasama ko si Dad.
Guys, here’s my very reliable chika. Leander Castiel Sorrento, ’yung rumored boyfriend ni Russ ay poging tagapagmana ng VS Airlines! Panganay na anak siya ni Leandro Sorrento. Tagapagmana ng VSA mga ’te! Kaya ’di kataka taka na talagang papatulan ni Russ. Big fish siya guys!
What the fuck? How did these people get these pictures? I intentionally didn’t reveal myself as the eldest son of Leandro Sorrento… Paano nalalaman ng mga tao ’to?
Napabangon ako sa kama nang makitang nag-notify sa akin na may p-in-ost na video si Russ sa Instagram. I immediately clicked that notification and watched his video.
It seems like he was just in his room. Simpleng damit lang din ang suot niya at medyo magulo ang buhok niya… But damn, he looks so good.
“Hello po. This is just to clarify the rumors about me dating Leander Castiel Sorrento. We have no romantic relationship. We’re just friends. Please don’t invade his privacy anymore. Nakakahiya po kasi sa kaniya. Thank you po.”
It was just a very short video clarifying that we have no relationship…
I frustratedly bit my lower lip and read the comments.
He denied his relationship with that VSA heir, pero hindi niya in-open ’yung about sa kanila ni Mark.
Hahaha I knew it! May something talaga sa kanila ni Mark.
Yehey! Happy ang Team Mark! Sabi na nga ba sila talaga, eh!
Sayang din ’yung Leander. Hot fafa na mayaman.
Mayaman din si Mark, right? I mean, he’s literally an Aragon!
Team Mark all the way! Yey! Thanks, Russ! Hindi na mag-o-overthink si boyfie mo.
I clenched my fists and bit my lower lip as hard as I could.
He fucking denied having relationship with me… but he didn’t deny the rumors about him and Mark?
I licked my lower lip and stood up. Fuck this. My chest hurts.
I clasped my chest and shook my head… I’m always confident. There’s only one time that I got jealous of someone… It was when I discovered that Evron and Rhiatt are in a relationship.
But it didn’t hurt like this… I could feel my chest tightening. Anger is the dominant emotion in me in a situation like this… Pero ngayon… nangunguna sa akin ang sakit.
He immediately denied rumors of having a relationship with me… Pero bakit kay Mark hindi niya ginawa?
I need to talk to him.
Agad akong lumabas ng bahay at dumiretso kina Russ, pero natigilan ako nang makitang nandoon si Russ… at si Mark. Russ was holding a box of cake, and I believe it was from Mark.
I clenched my fists. My anger got the best of me… which was unusual… because I’m a great actor. And I can’t control my emotions very well.
But I guess that was before I fell for Russ.
Agad akong lumapit sa kanila. I pushed Mark away from Russ. I grabbed the box of cake from him and threw it as far as I could. Nagtapunan ang cake sa sahig.
“Leander!” Russ raised his voice at me.
I didn’t listen to him. I grabbed Mark’s collar and punched him on the face.
“Leander!” Russ pulled me away from Mark. He made me face him…And then he pushed me.
I clenched my fists. Russ glared at me with tears in his eyes.
“What are you doing, Leander?! What is wrong with you?! Bakit bigla ka na lang nanununtok?!” he asked… his voice was unusually loud… because of anger.
“What’s wrong with me? No, Russ… What’s wrong with you?! You denied our relationship online? Okay, sige. I understand… But you didn’t even deny those rumors about you having a relationship with this fucker?!” I asked.
I swear… I never wanted to shout at him… but my mind was too clouded. I felt stupid… and unreasonable. But I just can’t control my emotions right now.
I know I’ll hate myself after this… after I calmed down.
I closed my eyes tightly and clenched my fists. I turned my back on them and went inside my house.
I have to fucking calm myself down.
“Kawawa ka naman, dude…” napapailing na sabi ni Connor saka ininom ang whiskey sa baso niya.
We’re here at Ronnoc’s bar. Feron’s also here because it’s Saturday night.
I told them everything about my problem with Russ… hoping that they could help me.
Well, good luck to me. Feron is aromantic… while Connor is a stupid fucker.
I drank my rum and clenched my jaw. “He didn’t even deny his relationship with Mark. Fuck… Mababaliw ako sa selos,” iritadong sabi ko saka isinandal ang likod ko sa backrest ng couch.
“Naiinis ka, p’re?” nakangising tanong ni Connor.
“Naiinis ako kay Mark, pero hindi kay Russ…”
Hindi ako maiinis kay Russ. Kaya kahit siya ang gumawa ng video, si Mark ang sinisisi ko sa isip ko.
“Mainis ka…” nakangising sabi ni Connor saka pinaikot ang whiskey sa baso niya.
My forehead creased. “Are you telling me to get mad… kay Russ?” I asked, making sure.
Connor nodded. “Totoo namang naiinis ka, e… You know, we all understand Russ here. May punto naman si Russ kung bakit ka niya tinutulak… but you already tried to prove yourself a lot of times. You already assured him many times… The problem here is that Russ is scared. Valid, yes. But let me tell you this, Leander… Habang takot siya, wala kang pag-asa sa kaniya. Kahit lumuhod ka pa ng ilang beses, wala ’yan…”
I clenched my jaw and gripped the glass in my hand. “So, what the fuck should I do to remove that fear in his heart?”
Connor smirked. “Magalit ka sa kaniya.”
“What?” sabay kaming napatanong ni Feron.
Pati siya halatang invested sa mga kagaguhan ni Connor.
“Fuck, dude. We did something like this with Rhiatt before. Alam mo, wala na akong tiwala sa mga advice mo… Lahat ng kagaguhang pinaggagawa ni Rhiatt noon kay Evron, ikaw ang mastermind,” nakakunot-noong sabi ko.
Connor laughed. “Dude, believe me… Russ is scared, yes. That’s why he’s willing to let you go and push you away… But Russ likes you. Halata naman noong nag-usap kami last time. He really likes you. Nangunguna lang sa puso niya ang takot… But since he likes you, make use of that… No, don’t get me wrong. I’m not telling you to play with his heart or something.”
“What the fuck are you implying, Connor?! Pwede ba diretsahin mo ako?!” iritadong tanong ko.
Connor put his glass on the center table and grinned. “You have to be mad at him… That emotion that you felt when he denied you… you have to keep that emotion in your head… Leander, lamang kay Russ ngayon ang takot na baka magsisi ka kapag hindi mo pinili ang VSA. Pero ano kaya sa tingin mo ang mas lamang? ’Yung takot niya roon, o ’yung takot na magalit ka sa kaniya at iwan mo talaga siya tapos ipagpalit sa iba?”
Natigilan ako. Napangisi ako saka umiling. “No, Russ won’t be scared over that?”
Conno grinned. “Are you sure? Are you not… willing to try? Tangina, p’re. Magtampo ka lang. Iyon lang ’yon. Ipakita mo sa kaniyang nagtatampo ka… at nasaktan ka. Sometimes we just have to play hard to get, dude.”
Feron nodded. “I agree with Connor. Why don’t you try, Leander? Baka diyan ka swertehin.” He let out a playful smirk.
“’Di ba ang sarap lang sa pakiramdam kung sakaling susuyuin ka niya, Leander?” Connor smirked.
I drank the remaining rum in my glass and bit the corners of my lips.
I don’t think Russ likes me that much… Si Russ? Susuyuin ako? I really can’t imagine that.
But damn… It must be so nice.
Chapter Thirty-Six
Russ Zairan Prodigalidad
Parang nagbago yata ang lasa ng mga niluluto ni Calia. Masarap pa rin naman… naninibago lang ako dahil hindi naman ito ang natatandaan kong lasa ng luto ni Calia.
Sinubukan ko na lang alisin sa isip ko dahil hindi naman big deal iyon.
About Leander… He really didn’t stop pursuing me. Hindi ko alam kung ano ang nakita niya sa akin para tratuhin niya ako ng ganito… para ligawan niya ako nang ganito.
Natigilan ako sa malalim na pag-iisip nang bumukas ang pinto sa kwarto. It was Kyren.
“Russ… May bisita ka sa labas. ’Yung dati mong teammate na gago…”
Natigilan ako at agad na lumabas ng kwarto saka sumilip sa bintana… It was Mark.
Agad akong lumabas para pagbuksan siya. He greeted me with a smile. May hawak din siyang cute na basket na may lamang mga tinapay na naka-plastic.
It looks like he baked them himself.
“Hello, Russ… I brought pastries for you. I baked them. Excited na ako dahil malapit nang itayo ang bakery na pangarap ko… I wanted to share my excitement with you.”
I smiled while staring at him. Mark had become so gentle and kind after being true to himself… Maybe because he no longer needs to act masculine. He can be whatever he wants now.
My forehead creased when I noticed a blood on the side of his lips.
“A-ano’ng nangyari sa labi mo, Mark?” nag-aalalang tanong ko.
Natigilan siya at napahawak sa gilid ng labi niya. Halatang nagulat din siya nang mapansing may sugat siya roon.
“Ah, this… My father–I mean, Mr. Aragon talked to me. He was still mad about the decisions that I made… and he punched me.” He smiled.
Sa lahat ng sinuntok, siya lang yata ang nakangiti.
“But it’s okay. I’m done pleasing them. I would be lying if I say I wasn’t hurt… but at least I’m free now.”
I sighed. Halos magkatulad lang kami ng sitwasyon sa pamilya… Most of the time, I wasn’t really proud of myself… But this time, I felt a little proud of the fact that I influenced him to be brave and free… Which is ironic because I made someone brave, and I couldn’t do it to myself.
“Halika sa loob, gagamutin natin ’yang sugat mo,” sabi ko na lang saka niyaya siya sa loob.
Kahit halatang nahihiya, pumasok na lang din si Mark. Dinala ko siya sa living room at pinaupo roon. Nakita kong napataas ang kilay nina Kyren mula sa kusina.
Napalunok si Mark at nahihiyang ngumiti sa kanila. Tumayo siya saka lumapit sa kanila, dala ang basket na hawak niya.
“H-hello. Ako nga pala si Mark, dati akong teammate ni Russ sa Shoote—”
“Ano?!” Agad na napatayo si Kyren. “So, isa ka sa mga hinayupak na nambu-bully kay Russ?”
“Kyren… Nagbago na siya,” sabi ko na lang.
Umismid siya. “Hindi ako naniniwala… Ano ’yon? Magic?”
Mark gulped hard and smiled shyly. “S-sorry… Alam kong hindi niyo ako mapapatawad sa mga nagawa ko kay Russ noon. Naiintindihan ko… Nabawi ako ngayon kay Russ sa abot ng makakaya ko. Sorry kay Russ…” He looked at me, and then he looked at my friends again. “At sorry din sa inyo.”
Calia stared at me. “I will just trust your judgment, Russ.”
Sam crossed her arms. “Sana nga nagbago ka na,” she said in a cold tone.
Ngumiti na lang ako at hinila na si Mark paupo sa couch. “Just wait for me here. Kukunin ko lang ang first aid kit.”
Agad akong dumiretso sa kuwarto ko at kinuha ang first aid kit sa drawer ko. Lumabas din ako agad at muling bumalik kay Mark na nakaupo nang tuwid sa couch.
Umupo ako sa tabi niya. Agad kong pinahiran ng gamot ang gilid ng labi niya. Medyo naiilang ako dahil ramdam kong nakatingin sina Kyren sa amin.
Pagkatapos kong gamutin ang sugat niya, agad ko na rin siyang hinatid palabas.
“Thank you, Russ…” Mark smiled.
I smiled at him and nodded. “No worries.”
We were startled when we heard someone clear his throat. Alam ko na agad kung sino iyon.
Of course it was Leander.
Kung ano-ano ang pinagsasabi niya tungkol kay Mark. Ako na lang ang nahiya.
“Miss na miss na kita panoorin kumain, Russ… Hindi mo ba ako miss?” tanong niya sa naglalambing na boses.
Kapag ganiyan siya… sa totoo lang, gustong gusto ko na bumigay… I wonder why he’s giving me so much love and attention… more than what I deserve.
I caught Kyren texting with Leander… Sabi na nga ba. Kaya pala iba ang lasa ng mga iniluluto ni Calia… kay Leander pala galing ang mga iyon.
I really don’t want to give Leander a false hope. Ayokong bigyan siya ng kahit anong pag-asa… Pero minsan, ako na lang din ang hindi makatiis.
When Kyren told me that Leander’s name suddenly got trending on social media because of a rumored relationship with me… I was really nervous.
Paano kung maapektuhan ang image niya? Paano kung makita ni Mr. Sorrento at hindi na siya bigyan ng pagkakataon para sa VSA?
Ang daming tumatakbo sa isip ko. Ang unang pumasok sa isip ko ay ang klaruhin na wala kaming relasyon.
When I posted that video, I was quite confused with the comment section.
Why is everyone pairing me with Mark?
I sighed and shook my head. I will clear that tomorrow. Bukas na dahil kakatapos ko lang kay Leander.
Bumisita ulit si Mark. May dala siyang cake.
“Hi, Russ. I tried making a strawberry cake. I want you to taste it first. Tell me your honest feedback about it.” He handed me the box of cake.
Biglang lumabas si Leander. He looked really mad… I was scared. Galit ba siya dahil sa mga lumabas na issue dahil sa amin?
Agad siyang lumapit sa akin. Napapitlag ako nang hablutin niya ang box ng cake at inihagis iyon.
“Leander!” I shouted.
I was shocked. Hindi agad ako nakakilos dahil sa pagkabigla sa ginawa niya.
I gasped hard when he suddenly grabbed Mark’s collar and punched him. Agad kong hinila ang damit niya palayo kay Mark. I pushed him away.
“What are you doing, Leander?! What is wrong with you?! Bakit bigla ka na lang nanununtok?!” I shouted. I really didn’t want to shout at him… Pero sumobra na siya. Hindi niya dapat sinuntok si Mark.
“What’s wrong with me? No, Russ… What’s wrong with you?! You denied our relationship online? Okay, sige. I understand… But you didn’t even deny those rumors about you having a relationship with this fucker?!”
My lips parted… So, he was mad because of that?
Natulala ako nang umalis siya. Napalunok ako at napailing saka tumingin kay Mark. Agad akong humawak sa braso niya.
“A-are you okay?” I asked.
He smiled at me and wiped the blood on the side of his lips. “I’m okay. Don’t worry. Nagseselos yata si Leander…” he chuckled.
Hindi ko alam kung bakit nagawa niya pang matawa sa sitwasyon.
I sighed. “I’m sorry, Mark…” Tumingin ako sa cake na natapon sa sahig. “Sayang ’yung cake…”
Ngumiti si Mark saka lumapit sa cake. He crouched and looked at the cake.
“Russ, pwede akong makahiram ng kutsilyo sa inyo?” tanong niya.
Agad akong tumango at pumasok sa loob. Kumuha ako ng kutsilyo saka muling lumabas at inabot iyon kay Mark.
Hiniwa niya ang parte na malinis pa at inilagay sa box. He looked at me and smiled. “Pwede ko pa makain ’to… Igagawa na lang ulit kita ng bago.”
Napabuntonghininga ako at pinaglaruan ang mga daliri ko. “Kahit sa akin na lang iyan, Mark… Kakainin ko naman ’yan. Malinis pa ’yang parteng ’yan.”
Umiling siya. “No. I’ll just make a new one for you.”
I sighed while staring at him… I really never expected him to be this calm and gentle.
“I-I’m really sorry, Mark. I’ll convince Leander to apologize to you. S-sana hindi mo siya kasuhan…” napalunok ako.
He laughed. “Hindi ko siya kakasuhan, don’t worry. Sana lang ’wag niya na ulitin kasi medyo masakit.” Napangiwi siya saka humawak sa pisngi niya.
Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niyang hindi niya kakasuhan si Leander, pero naawa naman ako sa kaniya. Mukhang masakit talaga ang pagkakasuntok ni Leander sa kaniya.
Ginamot ko na naman ang sugat niya. Hindi pa nga tuluyang naghihilom ang suntok sa kaniya ng tatay niya… I felt bad. Pakiramdam ko kasalanan ko iyon.
Pagkatapos kong gamutin ang sugat niya, nagpaalam na rin siya sa akin.
Tumambay na lang ako sa labas at umupo sa mahabang upuan sa tapat ng bahay habang naghihintay kay Leander.
I took my phone and unblocked his accounts and number. I licked my lower lip and texted him.
Me: Can we talk, Leander?
Hindi siya nagre-reply. He seems busy… o baka galit pa siya sa akin.
Bumalik ako sa bahay, pero pasilip silip ako sa bintana, hinihintay na dumating siya.
Pagsapit ng gabi, nakita ko rin kaagad ang kotse niya. Agad akong lumabas ng bahay at sinalubong siya. Bumaba siya ng kotse niya at seryosong tumingin sa akin.
Lumapit ako sa kaniya. I could smell the liquor from his body. Pero hindi naman siya mukhang lasing. He seems fine.
“Leander… Can you please apologize to Mark? He did nothing wrong… And about the video that I posted earlier…” I gulped. “I was also planning to deny the rumors about him tomorrow.”
“Ang tagal nang nag-uusap ng mga tao tungkol sa relasyon niyo… But you immediately denied me first,” he said in a cold tone. “Bakit sa akin, ang bilis ng aksyon mo?”
I licked my lower lip. “N-natatakot lang ako na baka makaapekto sa image mo kapag—”
“Okay… I understand. This is about VSA, right?” he asked.
I gulped. He really sounded cold… and angry. Siguro talagang galit siya sa akin.
“Okay, Russ… Thank you for your concern. I realized it now. I really have to focus on VSA now.”
Natigilan ako sa sinabi niya at napalunok. Bumigat ang paghinga ko… I looked at him. He was staring coldly at me.
“I realized that you really don’t want me in your life now. Okay, Russ… I will inherit VSA… and I will also marry a woman.”
Chapter Thirty-Seven
“I-is that so?”
Iyon lang ang lumabas sa bibig ko, hindi ko na rin alam ang sasabihin… I mean… I should be happy that he’s going to pursue his dream now. Lamang ang lungkot sa akin… dahil ayoko naman talaga siyang magpakasal sa iba.
At least he wouldn’t regret a thing.
“I’m happy for you…” I whispered. My voice was too weak. Siguro nga ay hindi niya narinig iyon dahil sa hina.
“You should be… Ito naman ang gusto mo, ’di ba?” tanong niya pa.
Napalunok ako at napaiwas ng tingin. “O-oo… I want you to pursue your dream.”
He sighed. He went silent after that… Walang nagsasalita sa amin. Tila hindi na namin alam ang dapat na sabihin sa isa’t isa.
Leander avoided my gaze. “Good night, Russ.”
Pagkasabi niya no’n, hindi na niya ako hinintay pang magsalita at dumiretso na sa bahay niya.
Tila wala ako sa sarili nang bumalik sa bahay. I went to bed and looked at my phone. Leander replied to my message.
Leander: Do we still have to talk?
Napalunok ako at nag-reply.
Me: Hindi na. Uhm, lilipat ka na ng bahay?
Napapikit ako nang mariin at bumagsak sa kama. Bakit pinapatagal ko pa ang usapan?
Leander: Hindi na. This place is closer to my friend’s office.
Me: Ahh, okay.
Hindi ko na alam ang sasabihin ko kaya iyon na lang ang ni-reply ko. Napabuntonghininga ako at napatitig sa kisame.
Sino ang papakasalan niya? Does he already have one in mind?
I groaned and gripped my hair. I chose this… I should just try to be happy for him.
Tama. Magiging masaya na lang ako para sa kaniya.
“Russ? Okay ka lang ba?”
Hindi ako sumagot nang marinig ko ang boses ni Kyren. Nakatalukbong lang ako sa kumot at pumikit.
Kyren sat on my bed. “Buong araw kang hindi kumain…”
I gulped and gripped my comforter… I know I convinced myself to be happy with Leander’s decision… but I can’t lie to myself. I like him. Of course, him marrying someone will make me sad. But this is the decision that I know he won’t regret.
Right. I’m doing the right thing.
I bit my lower lip when I felt tears forming in my eyes. I sniffled, even though I tried my best not to.
“Russ…” Kyren spoke. “Susuko na si Leander, ’no?” he asked in a soft tone. “Kaya ka malungkot?”
Hindi ko alam kung paano niya nalaman… pero siguro naramdaman niya.
Hindi ako nagsalita. I really have no energy to talk to him… or to anyone.
IKINULONG KO na lang ang sarili ko sa kwarto. Dinadalhan ako nina Calia ng pagkain sa kwarto, pero wala talaga akong gana kumain.
“Nasaan ang ungas na ’yon?!”
Natigilan ako nang marinig ang boses ni Rhiatt mula sa labas ng kuwarto ko. Napalunok ako at napakapit nang mahigpit sa kumot na nakatakip sa akin.
Bakit siya nandito?
Narinig kong bumukas ang pinto. Natigilan ako nang may humablot sa kumot ko. Napasinghap ako at tumingin kay Rhiatt na nakatingin nang masama sa akin.
“A-ano’ng ginagawa mo rito?” tanong ko.
Napaiwas na lang ako ng tingin at muling itatakip ang kumot sa akin pero hinagis niya iyon sa sahig. Napasinghap ako nang hablutin niya ang leegan ng suot kong t-shirt at hinila ako paalis ng kama.
“R-Rhiatt!” sabi ko na lang habang pilit na inaalis ang pagkakahawak niya sa’kin.
Hindi siya nakinig at hinila ako palabas ng kwarto. Pinipilit kong magpumiglas pero mas malakas siya sa akin.
Dinala niya ako sa living room at inihagis sa couch. Napabuga siya ng hangin at tinaasan ako ng kilay.
Tahimik na nakatingin lang sina Sam mula sa ’di kalayuan. Walang umaawat sa kanila.
“Mag-usap nga tayo, Russ…” He stroked his hair and stared intensely at me.
“A-ano’ng pag-uusapan natin?” tanong ko saka inayos ang damit ko.
Natigilan si Rhiatt nang abutan siya ng juice ni Kyren. “H-hello, Rhiatt. Gusto mo ba ng juice? Ng tubig? Pwede rin ’yung buhay ko ibigay ko—” Natigilan si Kyren nang batukan siya ni Sam.
Inilapag ni Sam ang baso sa center table at hinila si Kyren palayo sa amin para makapag-usap kami ni Rhiatt.
“Susukuan ka na raw ni Leander. Magpapakasal na raw siya sa iba at mamanahin ’yung putanginang airlines na hindi ko man lang alam na tagapagmana pala siya no’n!” asik ni Rhiatt. “Tangina ng Connor at Leander na ’yon, ako lang ang walang alam na mayaman pala ’yung gagong Leander na ’yon!” Umigting ang panga niya. “Pero tangina, hindi ’yon ang pinunta ko rito…”
Napalunok ako at tumitig sa kaniya. Rhiatt crossed his arms and glared at me.
“Gusto mo si Leander, ’di ba? Bakit mo pa tinutulak palayo? Tangina, akala ko naman may ginawang kagaguhan ’yon kaya iniiwasan mo… Trip mo lang pala i-torture ang sarili mo, Russ Zairan…”
Napaiwas ako ng tingin. Pakiramdam ko kausap ko ngayon ang tatay ko.
“Y-you don’t understand, Rhiatt…” I murmured. “I’m doing this for him.”
“You’re not doing this for him because he’s not happy with this shit.” Dinuro niya ako. “Let me ask you, Russ… When did you genuinely choose yourself and your happiness? Kahit isang beses ba, ginawa mo ’yan para sa sarili mo?”
I gulped hard. I felt a lump in my throat. “T-that’s not importan—”
“It’s fucking important, Russ! Stop making things harder for yourself. Hindi mo deserve ’yan…”
“I just don’t want him to regret—”
He cut me off. “So, okay lang sa’yo na ikaw ang magsisi?”
Napatungo ako at pinaglaruan ang mga daliri ko.
“Look at yourself, Russ… Ito ba ang ayos lang sa’yo? You’re self-destructing. Hindi ka masaya sa desisyon mo…” seryosong sabi niya. “You like him so much. Kaya ka nagkakaganyan kasi gustong gusto mo si Leander.”
Alam ko naman iyon. I really really like him. It’s just too hard for me to be selfish… Hindi ako sa ganoon nasanay.
“Be fucking selfish, Russ. Hindi pa sapat sa’yo ang ilang taon na pagiging selfless?” He sighed and sat beside me.
He held my hand and stared at me.
“Russ…” He caressed my hand. “I know things have been difficult for you. I know…” He smiled faintly at me. “That’s why it’s time for you to be selfish. It’s time for you to be happy… to be loved. About Leander… Believe me, he won’t regret being with you. Kapag ikinasal siya, paano na kayo? Ikakasal siya tapos nasa kanya na ang VSA, pero hindi rin siya masaya kasi ikaw ang gusto niya… He’ll be miserable too. Parehas kayong malungkot at miserable…”
I gulped and stared at him. I thought I was doing the right thing for him.
“Think about this… Oo, siguro buong buhay ni Leander pinangarap niya ang VSA… pero iba na ang pangarap niya. He’s even planning to build something on his own now. Hindi ba mas maganda ’yon? Hindi na siya nakakulong sa nagpahirap din naman sa kaniya habang lumalaki siya. May sarili na siyang pangarap… para sa sarili niya. Bubuo siya ng para sa sarili niya. At masaya siya kasi kasama ka rin niya… He’s no longer a puppet to make VSA successful. He’s now his own person… It’s much better, right?”
Natigilan ako sa sinabi niya. Napalunok ako at napatingin sa mga kamay ko… Tila ang dami kong napagtanto dahil sa sinabi niya.
He’s right. Leander is now willing to build something on his own… It was much better, right? Thinking about it… He said it himself. Tila naging sistema na sa kaniya na mamanahin niya ang VSA… He was forced to mature and to be strong because he has to be the perfect leader for VSA…
But he’s just a simple person… a human who makes mistakes like everyone else. His father wants him to be perfect… but Leander just has to be himself.
Rhiatt grinned. “You realized it now… right?” he asked.
I gulped hard and looked at him. I started tearing up. Nag-iinit ang mga mata ko. “I realized it now…” I whispered. “I’m sorry… T-thank you…”
He chuckled and held my arms. “You don’t have to thank me. ’Di ba sabi ko naman sa’yo, lapitan mo lang ako kapag may problema ka. I’m tired of waiting. Mukha namang wala kang balak humingi ng tulong… like always. But Russ, you have to learn to treasure yourself and your happiness… I already told you before… Ikaw dapat ang pinaka importanteng tao sa buhay mo. Your happiness comes first… Wala ka namang aapakang tao kung pipiliin mo ang kasiyahan mo. Maiinis lang ang mga homophobic sa gilid, pero ’wag mo silang isipin… Love yourself more, Russ. Don’t be sorry for the things you choose if they make you happy.”
I sniffled when tears started escaping from my eyes. Right. When was the last time I chose my happiness? Bakit hindi naman ako ang sumaya?
Rhiatt stood up and tapped my shoulder. “You know what to do, Russ… Go and get your man.”
Tumingin sina Rhiatt kina Kyren. He grinned at them. “Thanks for letting me in by the way.” He took the glass of juice from the center table and drank it in one go. “Thanks for this, Kyren.”
Umakto si Kyren na hinimatay. Sam pushed him away.
“R-Rhiatt… Ihahatid na kita sa labas,” sabi ni Kyren saka agad na lumapit sa kaniya.
Ngumiti ako at tumingin kay Rhiatt. “S-salamat, Rhiatt…”
He smiled. “No worries, cousin… Alis na ’ko.” Tinapik niya akong muli sa balikat.
Inihatid na siya palabas ni Kyren. Agad namang umupo sina Calia sa tabi ko at yumakap sa akin. Pagbalik ni Kyren, panay siya talon at tili.
“Grabe, ang bango talaga ni Rhiatt! AHH!” Agad siyang lumapit kay Sam. “I told you Sam! Hindi maasim si Rhiatt!”
Sam rolled her eyes. “Wala akong pake… Saka gano’n ba talaga ugali no’n? May sampung mura yata siya kada sentence.”
Kyren smiled dreamily. “That’s his charm, okay?”
Natigilan sila at tumingin sa akin. Umupo rin si Kyren sa tabi ko at yumakap sa braso ko.
“Ano na, ’te? Ano ang plano mo ngayon?” Kyren excitedly asked.
I gulped hard. “I-I don’t know.”
“Anong I don’t know ka dyan?! E ’di suyuin mo rin siya! Nasa kabilang bahay lang siya. Madali lang sa’yo para puntahan siya…”
Napabuga ako ng hangin. “P-paano ko gagawin ’yon? Maguguluhan siya sa akin kung bigla ko na lang siyang susuyuin pagkatapos ko siyang itaboy ng ilang beses.”
“Sus. Ano naman? Importante ba ’yon? Ang mahalaga ngayon, e, mapigilan mo siyang magpakasal sa iba… Kailangan mo nang gamitin ang charm mo, Russ… Para saan pa ang face card na ’yan kung hindi mo magagamit?” tanong niya saka humawak sa magkabilang pisngi ko.
“What the fuck is face card?” Sam asked.
Calia chuckled. “Saan pwede i-swipe ang face card?”
Kyren glared at them. “’Wag kayong magulo riyan, girlypops… Focus natin ngayon ay tulungan itong hopeless na ’to,” sabi niya saka itinuro ako.
Napalunok ako. “A-ako na siguro ang bahala…”
Wala akong tiwala kay Kyren. He can be too extreme sometimes.
Kyren smirked. “Trust me, ’te. You just have to listen to my advice…”
Sam shook his head. “I really have a bad feeling about this.”
Kyren smiled sweetly. “Bakit naman? Ang kailangan lang naman gawin ni Russ ay magpa-cute? Effortless naman dapat ’yan kasi cute naman talaga siya.”
Magpacute? Ako?
I bit my lower lip hard… Can I really do that?
“Wait lang, Kyren… Kaka-realize lang ni Russ ng mga realizations… Baka masyado ’tong mabilis for him,” si Calia. Nag-aalalang tumingin siya sa akin.
“Wala na dapat aksayahing oras si Russ? Paano kung bukas ikakasal na agad si Leander, ’di ba?”
Natigilan ako sa sinabi ni Kyren at napalunok. He’s right. Wala dapat akong sayangin na oras.
Napasinghap ako nang hilahin ako ni Kyren patayo. “Puntahan mo na siya agad ngayon…”
Napalunok ako nang hilahin niya ako palabas ng bahay. Umiling ako saka tiningnan ang sarili ko. Magulo ang damit at buhok ko.
“Sige na, Russ… Baka mamaya biglang umalis na si Leander tapos mag-ibang bansa tapos magpakasal din agad bukas, ’di ba?”
Napalunok ako sa sinabi ni Kyren. Agad akong napakamot sa braso ko at sinuot ang tsinelas ko. Lumabas ako ng bahay at dumiretso sa bahay ni Leander.
I stopped when I noticed that his gate was open. I gulped hard and went inside. Sumilip ako sa living room.
Natigilan ako nang makita si Leander na nakaupo sa couch. There was a woman standing in front of him.
“I’m willing to marry you under your conditions…” the woman said.
I don’t know what got into me. I went inside. Humarang ako sa babae at humarap sa kaniya. She was taller than me, or maybe it was because she’s wearing high heels.
“H-he’s not going to marry you. Please leave…” I muttered.
Naramdaman kong tumayo si Leander mula sa likuran ko.
The woman stared at me… and then he looked at Leander. She just sighed and shook her head. Then she left just like that.
Napalunok ako at napapikit nang mariin. Hindi ko alam kung paano haharapin si Leander.
“What are you doing, Russ?”
I gulped and faced him. He was staring coldly at me…
“L-Leander…” I muttered. “I’m sorry… ’W-wag kang magpakasal sa iba, please…”
He stared at me. I don’t know what he’s thinking. His eyes were intense. Pakiramdam ko hindi ko kayang tumitig nang matagal sa kaniya.
He crossed his arms and took a step closer to me. “Are you fucking kidding me, Russ?”
Chapter Thirty-Eight
Umiling ako at napalunok. “H-hindi… Ayokong magpakasal ka sa iba.”
He sighed and raised his eyebrow. “Pinaglalaruan mo ba ako, Russ? Am I that easy to you?”
I aggressively shook my head. “No! Hindi… I-I just realized that I was wrong. I’m really sorry for the confusion I’m causing you right now. M-magulo ang utak ko… but this time, I’m really serious. I don’t want you to marry someone… I want you to be with me,” I murmured.
He licked his lower lip and stroked his hair. “Okay… Tapos ano? Ilang araw lang, magbabago ulit ang isip mo? No, thanks… Desidido na ako, Russ. Dahil ito naman ang gusto mo, ’di ba? I’m just doing what you want. Now, can you please leave? I’m trying to find a woman to marry…”
Napalunok ako at napaiwas ng tingin. No, Russ. Prove to him that you’re a little bit braver now.
I looked at him again. “Leander, I’m really serious… This time, hindi na magbabago ang isip ko.”
“No, you don’t mean that, Russ… Umuwi ka na,” sabi niya saka tinalikuran ako.
Napalunok ako at tiningnan ang damit ko. Gusto ko nang bumawi sa kaniya ngayon… pero hindi ako maayos tingnan.
Agad akong lumabas ng bahay niya at bumalik sa bahay. Napatingin sa akin sina Kyren pagdating ko.
“Hoy, ’te. Ano’ng nangyari?” tanong niya saka lumapit sa akin.
Napalunok ako. “W-wait… Umuwi ako saglit para maligo at magpalit ng damit. Tapos babalik ulit ako para suyuin si Leander.”
Napakurap siya. “Huh?”
Tumango ako. “Help me, Ky… I want to be attractive like you…” I muttered.
Natawa si Kyren. “Baliw… You don’t have to be like me to look attractive. Hindi mo ba binabasa ang comments ng fans mo sa pictures mo? Kahit wala kang ayos, gigil na gigil sila sa’yo. You look pretty kaya…” He pinched my cheeks.
I bit my lower lip. “Gusto ko talagang makabawi kay Leander. Ang dami niyang ginawang effort para sa akin… I feel bad for realizing things too late. Kaya gusto ko na ako naman ang mag-effort for him.”
Kyren smirked and held my shoulder. “Tamang mindset ’yan, ’nak… ’Wag kang mag-alala dahil nandito ang fairy godmother mo,” he said and touched his chest.
I gulped and nodded. “Thank you, Ky.”
He crossed his arms. “Ano ang una mong gagawin, Russ?” tanong niya.
“Hmm… Ipagluluto ko siya. Tapos magdi-dinner kami sa bahay niya…” Iyon ang naisip kong unang gawin.
Tumango siya. “Very good naman ’yan. Sweet… Pero wait. Kailangan nating lagyan ng twist.”
Napakurap ako. “Anong twist?”
“Doon ka mismo sa bahay ni Leander magluto…” nakangising sabi niya pa.
“Huh? Paano ko naman gagawin ’yon? Magpapaalam ako sa kaniya na lulutuan ko siya?” nagtatakang tanong ko.
Umiling siya. “Hindi… Tatawagan natin si Connor. Sasabihin natin sa kaniya na yayain si Leander paalis. Tapos doon ka naman papasok sa bahay ni Leander at ipagluluto siya. Kapag tapos ka nang magluto at mag-ayos, sasabihin natin kay Connor na pwede na niyang pauwiin si Leander…”
“Paano ’yung susi sa bahay ni Leander? Saka hindi ba trespassing ’yon?” nag-aalalang tanong ko.
“Loka ka talaga… Siyempre kukunin ni Connor ’yung susi kay Leander. Tapos papasok ka na. Saka sa tingin mo ba kakasuhan ka ng trespassing ni Leander? Galit lang siya sa’yo ngayon pero ano ka ba naman? ’Wag ka nang kumontra sa mga plano ko, okay?”
Wala na akong nagawa dahil agad siyang lumayo at tinawagan si Connor.
Agad na lang akong naghanda at naligo. Pagkatapos kong maligo, ipinakita sa akin ni Kyren ang susi sa bahay ni Leander.
Agad kaming nagpunta sa bahay ni Leander. Wala nang tao roon. Tinapik ni Kyren ang balikat ko.
“Nag-restock na si Connor ng mga ingredients sa kusina ni Leander. Ikaw na ang bahala. Sa akin ’tong susi kasi mamaya pupuntahan pa kita after mo magluto. Sige, go na, ’te.”
Iniwan din agad ako ni Kyren. Dumiretso ako sa kusina ni Leander para magluto.
Makalipas ang mahigit isang oras, natapos din akong magluto. Nagluto ako ng steak, buttered shrimp, at nag-bake ng simpleng cupcakes.
Agad kong kinuha ang cellphone ko at t-in-ext si Kyren na tapos na ako. Ilang saglit pa, dumating na siya at may dalang damit at makeup kit.
Napakunot ang noo ko nang lumapit siya sa akin. Ang laki ng ngisi niya na para bang excited siya.
“Hello, Russ baby… May dala ako. Suotin mo muna ’to,” sabi niya saka ibinigay sa akin ang damit na hawak niya.
Napalunok ako at kinuha ’yon saka tiningnan… pero agad ko ring binitiwan.
“A-ano ’yan, Kyren?” Napasinghap ako. “Maid outfit?”
Kyren burst out laughing. “Oo, ’te. Ginamit ko ’yan one time sa cosplay event. Cute, ’no?” Pinulot niya ang damit saka ipinakita sa akin.
I chuckled nervously. “Are you asking me… to wear this?”
“Yes! You’ll look so cute with this. Imposibleng kayanin pa ni Leander na tiisin ka. Saka look, oh. May cute pa na nilalagay sa ulo…” sabi niya saka ipinakita ang parang black and white maid headband.
I shook my head. “N-no way…”
“Yes way, beh! Gusto mo ba talagang makabawi kay Leander?” tanong niya saka nagpamaywang.
Tumango ako. “Oo, siyempre.”
“E ’di suotin mo ’to. Bless his eyes with your cuteness… Go, go! Pasok ka na lang diyan sa bathroom and wear this na. I’m excited!”
Even though I was really hesitant, I had no choice but to wear it. The only concern that I have is that Leander might not find this cute at all. Baka mainis pa siya sa hitsura ko.
Napatingin ako sa sarili ko sa salamin. Saktong sakto sa akin iyon dahil hindi naman nagkakalayo ang body type namin ni Kyren, mas payat lang siya nang kaunti sa akin.
It was above the knee maid outfit. Black and white ang kulay no’n. Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa hitsura ko. It doesn’t look bad… but I’m not confident wearing this. Baka hindi naman matuwa si Leander dito.
Pulang pula ang mukha ko pagkatapos kong magbihis. Napatili si Kyren nang makita ako.
“OMG! Mas bagay siya sa’yo kaysa sa’kin!” Agad siyang lumapit sa akin. Hinila niya ako paupo sa couch saka nilagyan ng headband ang ulo ko.
Ramdam ko nang namumula ang mukha ko. Kyren giggled and opened his makeup kit.
“Konting powder, blush, at very very pink na liptint lang.”
Napalunok na lang ako at hinayaan siyang ayusan ako. Nakakapit ako nang mahigpit sa laylayan ng maid outfit na suot ko.
Ano ba naman ito?
“Kyren, isn’t this too much? Leander doesn’t really prefer feminine-looking—”
“No, ’te… Kahit ano pa ang hitsura mo, type ka niya dahil ikaw ’yan, okay? OMG talaga!” sabi niya habang nilalagyan nang kaunting blush ang pisngi ko.
He put a small amount of liptint on my lips and stared at me. Para niya akong ginagawang manika niya.
“Russ… I’m telling you, Leander will lose his goddamn mind,” napapailing na sabi niya habang nakatitig sa akin.
He was hyping me up, but I still don’t know what to feel. I’m really worried that he might not like this.
Pagkatapos akong ayusan ni Kyren. Napahagikhik siya at kinuha ang phone niya saka nagtake ng pictures ko. Ngumiti na lang ako at nag-peace sign.
I know he won’t post it. Hindi nagpo-post si Kyren ng pictures ko nang walang pahintulot ko lalo pa’t alam niyang maraming nakakakilala sa akin.
“I won’t post this, don’t worry. Para lang ’to sa mga mata ni Leander,” nakangising sabi niya.
Pagkatapos niya akong picture-an, hinila niya ako patayo. Humawak siya sa kamay ko.
“Kaya mo ’to, Russ… Act cute. Do your best. Ipakita mo sa kaniya ang charm mo. Tingnan lang natin kung hindi siya masiraan ng ulo,” nakangising sabi niya.
Napakamot ako sa batok ko. I doubt that. I’m not sure if he’ll like this.
“Sige, ’te. Wait ka na lang dito. Ite-text ko na si Connor na pauwiin si Leander… ’Wag kang mag-alala dahil hindi papasok si Connor. Si Leander lang ang makakakita sa’yo, okay?” Tinapik niya ang balikat ko.
Umalis na rin agad si Kyren pagkatapos i-text si Connor. Napabuga ako ng hangin at dumiretso sa kusina.
I sat on the chair and played with my fingers while waiting for Leander.
I looked at my outfit… I still have time to change this. But I don’t know why I’m not doing it. I’m embarrassed… but I also wanted to try this. Naglalaban ang pakiramdam ko.
Napatayo ako nang marinig na bumukas ang pinto. Napalunok ako at inayos ang damit ko. Mas lalong nag-init ang mukha ko. Agad akong nataranta.
Should I just hide and change my clothes again?
Natigilan ako at tumingin sa pinto ng bathroom. But I stopped when I heard Leander’s footsteps. I feel like I’m in a horror film. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko.
It was too late. Nandito na si Leander sa dining area. He looked at me… His lips were parted. His eyes grew wide. I couldn’t tell if he’s surprised or horrified.
Agad siyang napaiwas ng tingin at napabuga ng hangin.
“Why are you here, Russ? And what the hell are you wearing?” he asked.
I gulped hard. Kahit na nanginginig ang mga tuhod ko, pinanindigan ko na lang at naglakad palapit sa kaniya. Hindi pa rin siya tumitingin sa akin.
Namumula ang mukha niya pababa sa leeg niya. I don’t know how I’m going to interpret that. Natutuwa ba siya o nahihiya siya para sa akin?
“L-Leander… nagluto ako para sa’yo. Let’s eat together, please…” I said and touched his hand.
Agad siyang umatras at inalis ang pagkakahawak ko sa kaniya. Hindi pa rin siya nakatingin sa akin.
“Fuck. Stay away from me…” sabi niya saka lumayo sa akin.
Napalunok ako at muling lumapit sa kaniya. Sinubukan kong hulihin ang tingin niya.
“I’m sorry… Do I look ugly?” I asked… I’m trying to be cute. But this is really hard.
Huminga nang malalim si Leander at muling umatras. Sa kabilang direksyon naman siya tumingin.
Do I really look ugly in his eyes? Kaya ba ayaw niya akong tingnan?
“Leander… Sinuot ko ’to para sa’yo. I want to look cute. Am I not cute?” I asked.
I held his hand and put them on my cheeks. His hands were hot for some unknown reason. Tila napapasong inalis ni Leander ang mga kamay niya at muling umatras.
“Don’t touch me…” sabi niya saka tumalikod sa akin.
I held his hand and made him look at me. “Leander… Just tell me if you don’t like it. Magpapalit agad ako.”
He gulped hard and looked at me. His reaction was indescribable… Mabigat ang paghinga niya. Agad siyang napapikit at muling tumalikod sa akin.
I sighed and gripped the hem of my outfit. Is it that bad that he couldn’t look at me?
Muli akong naglakad papunta sa harapan niya. Natigilan ako nang mapansing nakatakip siya sa ilong niya.
“Fuck…” He muttered and looked at me again. He was breathing heavily… like it was too hard for him to look at me.
He removed his hand from his nose for a moment. My eyes widened when I saw blood coming out of his nostril. I gasped hard and covered my parted lips with my hand.
Bakit dumudugo ang ilong niya?!
Art by Xhylo Cantt Draw
Chapter Thirty-Nine
“Leander, ayos ka lang?!” nag-aalalang tanong ko.
Agad ko siyang hinila papunta sa couch. Pinaupo ko siya roon. Nataranta ako at hindi ko alam ang ipangpupunas ko sa ilong niya.
I used the outfit that I’m wearing to wipe the blood on his nose. Sorry, Kyren. Papalitan ko na lang.
“Wait!” Agad akong pinigilan ni Leander. He gently pushed me. “No, please… Don’t touch me. Don’t do anything…” he said and avoided my gaze.
“P-pero ’yung ilong mo… Dadalhin kita sa ospital,” nag-aalalang sabi ko.
“No…” sabi niya saka umiling. “Just leave me. Tumataas lang ang dugo ko… I’ll just drink my meds for high blood,” sabi niya saka pumikit ng mariin.
Napalunok ako at umiling. “H-hindi kita kayang iwan. Baka kung ano’ng mangyari sa’yo…”
“I can manage, Russ… Lalong tataas ang dugo ko kung nandito ka sa harapan ko habang suot ’yan!” asik niya saka itinuro ang suot ko.
Napapikit siyang muli at humawak sa batok niya. Napalunok ako at dali daling kinuha ang jacket na iniwan ni Kyren para sa akin at isinuot iyon.
Tumakbo ako papunta sa kusina at ikinuha siya ng tubig. Bumalik ako sa kaniya at inabot sa kaniya iyon.
“Inumin mo ’to, Leander… N-nasaan ang mga gamot mo?” tanong ko.
“In my room… There’s a medicine kit there.”
Agad akong nagtungo sa nag-iisang silid sa bahay. I believe it was his room. Agad akong lumapit sa bedside table at binuksan ang drawer. May medicine kit nga roon.
Agad akong lumabas dala iyon at inabot sa kaniya. Napabuga siya ng hangin at kinuha ang maliit na gamot. Binuksan niya iyon saka agad na ininom.
Napalunok ako habang nakatingin sa kaniya. Nanginginig ang mga kamay ko sa kaba.
“O-okay ka na ba, Leander?” nag-aalalang tanong ko.
He looked at me again… pero agad din siyang tumayo at umiwas ng tingin. “My goodness… Please leave and change your goddamn clothes.”
Napalunok ako at tumango saka dali daling umalis ng bahay niya. Napahawak ako sa dibdib ko at mas ibinalot sa akin ang jacket. Medyo sumakit ang dibdib ko… Na-stress siya sa hitsura ko… Siguro dahil ang pangit sa akin.
Umiling ako at pinilit na pigilin ang mga luha ko. Agad akong dumiretso sa bahay.
Natigilan si Kyren nang makita ako. Siya lang mag-isa ngayon sa bahay.
“Huy, ’te. Ano’ng nangyari? Bakit ka bumalik dito?” tanong niya. “Saka bakit suot mo ’yang jacket?”
Napakagat ako sa ibabang labi ko at tumungo. “Hindi nagustuhan ni Leander.”
“Huh?” nagtatakang tanong niya.
I looked at him and sniffled. “He hated it. Dumugo pa ang ilong niya dahil sa stress…”
Kyren blinked twice. “What? Pakiulit…”
I sniffled. “D-dumugo ’yung ilong niya pagkakita sa akin.”
Natahimik si Kyren habang napapakurap. I was tearing up while waiting for him to speak again.
“Wow. I didn’t expect him to be kinky,” he muttered.
“W-what?” I asked, confused.
Kyren chuckled and shook his head. “Wala, ’te. Uhm… I think, magpalit ka na nga siguro. Baka maubusan ng dugo si Leander sa’yo, beh.”
I wiped my teary eyes. “He thinks I’m ugly.”
Agad na umiling si Kyren. “No, beh. Pinagpapalit kita ng damit hindi dahil napangitan si Leander… Pinagpapalit kita ng damit dahil concerned ako sa kaniya. Baka mamatay na lang siya dahil sa cuteness mo, beh.”
Confused ako sa sinabi niya, pero hindi na lang ako nagsalita at bumalik sa kwarto namin para magpalit ng damit.
Lumabas din ako kaagad at lumapit kay Kyren pagkatapos. “Ky… Babalik na ako kay Leander.”
He smiled at me and tapped my shoulder. “Good luck, ’te.”
Umalis na ulit ako ng bahay at dumiretso kay Leander. Naabutan ko siyang nakaupo sa couch habang nakapikit… Mukhang medyo kumalma na siya.
Agad akong lumapit sa kaniya at umupo sa tabi niya. Napapitlag siya at agad na tumingin sa akin. Tumikhim siya at lumayo nang kaunti sa akin.
Lumapit ako sa kaniya saka humawak sa braso niya. “Leander, marami akong niluto para sa’yo. Kumain na tayo… Hmm?” I said and stared at him. I smiled.
Napabuga siya ng hangin at agad na tumayo. “Who told you to cook for me?”
Tumayo ako at lumapit sa kaniya. “A-ako lang… ’Di ba sabi ko sa’yo na babawi ako?”
I held his hand and smiled at him. Hinila ko siya papunta sa dining area. Napabuga siya ng hangin at inalis ang pagkakahawak ko sa kaniya.
“Kumain na ako, Russ. Wala na akong gana,” he said in a cold tone. “Iuwi mo na lang ang lahat ng ’yan.”
Bumagsak ang mga balikat ko sa sinabi niya. My smile disappeared from my face. Leander looked at me. Napaiwas ako ng tingin sa kaniya at pinaglaruan ang mga daliri ko.
“But damn… I’m suddenly hungry again. I don’t know why…” sabi niya saka humawak sa tiyan niya.
I looked at him and smiled. “Tara, kumain tayo!”
Hinila ko siya paupo. Tumikhim na lang siya at hinayaan ako. I prepared plates and utensils for us. Pagkatapos ay umupo na rin agad ako sa tabi niya.
“Leander, na-miss din kitang kasama kumain… Simula ngayon lagi na akong magluluto para sa’yo at sabay tayong kakain.” I held his hand and smiled at him.
He closed his eyes tightly and took a deep breath as if he was controlling himself. I blinked and looked at him confusedly. Okay lang ba siya? Hina-high blood ba siya ulit?
I looked at his nose. “Okay na ba ang ilong mo, Leander?” nag-aalalang tanong ko. “Medyo mainit din kasi ang panahon ngayon… Sorry kung nagsuot ako ng gano’n. Lalo ka tuloy na-stress. Sinabi ko na kay Kyren na hindi mo gusto ’yung mga gano’n. Kaya hindi na ako magsusuot ulit ng—”
“What?!” tanong niya.
Napakurap ako at nagtatakang tumingin sa kaniya. “B-bakit?”
He cleared his throat. Hinila niya ang leegan ng suot niyang puting long sleeves. Napakunot ang noo ko.
“Leander, magpalit ka ng damit. Magsuot ka na lang ng sando o t-shirt. Baka dumugo na naman ang ilong mo…”
Umiling siya. “Hindi na. Okay na ’to. Let’s eat.”
I shook my head. “Magpalit ka na. Sige na…” pamimilit ko.
He sighed and stood up. Wala siyang nagawa at pumunta sa kwarto niya. Napangiti na lang ako at tahimik na naghintay sa kaniya.
Ilang saglit pa, bumalik na rin siya. He’s wearing a black tank top. I smiled and held his hand.
“Kumain na tayo… Ano’ng gusto mong kainin?” nakangiting tanong ko sa kaniya.
Napaiwas siya ng tingin. “Kahit ano.”
I nodded and took the alfredo pasta. I put some on his plate. Naglagay rin ako ng steak sa plato niya.
“Tada! Let’s eat…” sabi ko na lang.
Nagsimula na kaming kumain. Ang dami kong inilagay sa plato ko. Ilang araw din kasi akong nawalan ng gana kumain. Ngayon na lang ulit ako ginanahan dahil kasabay ko siya.
I looked at Leander. He was just twirling the paste on his plate while staring at me. I smiled and took a bite on the chicken in my hand.
“Ayaw mo ba niyan? Sorry ha, medyo hindi na mainit…”
Hindi siya nagsalita at napaiwas na lang ng tingin sa akin. Isinubo niya ang pasta saka tinusok ng tinidor ang steak. I smiled while staring at him.
“Leander, I miss you so much. Alam mo ba, sobrang hirap sa akin na hindi ka yakapin kapag sinusuyo mo ako? Nahirapan akong magpanggap na itaboy ka. Buti na lang dumating si Rhiatt at pina-realize niya sa’kin ang mali ko… I like you, Leander. Sana maging mag-boyfriend tayong dalawa.”
Nasamid siya sa sinabi ko. Agad akong tumayo at kinuha ang baso. Nilagyan ko ng tubig iyon saka inabot sa kaniya.
Kinuha niya naman iyon at ininom. He drank it straight.
“Nagulat ka ba sa mga sinabi ko, Leander?” tanong ko. “Pero ganito talaga ako, e. I just tried to stop liking you and showing how much I like you because I want you to pursue your dream… Pero ngayon, natuto na ako…”
He sighed and looked at me. “Really? Natuto ka na? I doubt that, Russ.”
I sighed. “I know you’re still doubting me. Okay lang ’yon. I’ll just prove it to you, okay?” I smiled. “Sana hindi nabawasan ang pagkagusto mo sa’kin. I hope you still like me…”
Umiwas siya ng tingin. “Just eat, Russ.”
I smiled and nodded. Tumuloy ako sa pagkain. I ate a lot. Masaya ako na ginaganahan na ulit akong kumain.
Pagkatapos naming kumain, agad akong tumayo. “Ako na ang maghuhugas ng mga plato.”
He stood up. “Ako na. Baka basagin mo pa ang mga plato ko.”
Umiling ako. “Hindi ko naman gagawin ’yun.”
He hissed. “I don’t care… Just go back home. Tapos na tayong kumain.”
Natigilan ako… What am I going to do next?
Natigilan ako nang may pumasok sa isip ko. Agad akong umuwi ulit.
Napatayo si Kyren nang makita ako. “Ano na, ’te? Bakit nandito ka na naman?” tanong niya.
I smiled. “May gagawin ako, Kyren.”
“Ano ’yon?” nakangising tanong niya.
I chuckled. “Secret.”
He laughed. “Kaloka… Basta ha, magpa-cute ka. Tapos minsan, mag-inarte ka rin or mag-acting para mag-stay ka nang matagal sa kaniya.”
Napatango ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung paano ko gagawin ’yon.
Iniwan ko na siya at dumiretso sa bathroom. I brushed my teeth first. Baka mag-kiss kami ni Leander mamaya. Hindi natin masasabi.
Pagkatapos no’n, kinuha ko ang cellphone ko saka muling bumalik sa bahay ni Leander.
Tapos na siyang maghugas pagdating ko. Agad ko siyang nakitang nakaupo sa couch. He was tapping his thighs if he was waiting for something. I smiled and went to him.
“Leander…” I sat beside him.
“Bakit nandito ka na naman?” nakakunot-noong tanong niya.
“May gagawin ako, siguradong matutuwa ka.” I giggled.
I took my phone and took a video of myself. I fixed my hair before I spoke.
“Hello. I just want to clarify that I have no romantic relationship with Mark. I don’t have any plans to. We’re great friends, nothing more. I hope you’ll stop pairing me up with him, because we’re just friends. Thank you for understanding.”
Pagkatapos ng video, agad ko iyong p-in-ost sa social media accounts ko. Tumingin ako kay Leander saka ngumiti.
“See? I already denied those rumors about me and Mark… Are you happy?” I asked.
Umismid siya. “No, it’s already too late. Ngayon mo lang naisipan itanggi ang mga chismis tungkol sa inyo ng Mark na ’yon…”
He looked away and clenched his jaw. I bit my lower lip and stood up. Nagtungo ako sa tapat niya saka umupo sa kandungan niya. Natigilan siya sa ginawa ko.
I hugged his nape and stared at him. His eyes widened. He looked at me as if I did a crime.
I slightly tilted my head and stared at him. “Leander… I like you so much. Gusto kitang ligawan. Pwede?” I asked.
He gulped and took a deep breath. He closed his eyes and clenched his jaw.
“Tumingin ka naman sa akin, please…” I touched his cheek.
Gusto kong mag-kiss kaming dalawa. Pero sige, liligawan at susuyuin ko muna siya.
Natigilan ako nang bigla siyang tumayo. Napasinghap ako nang bumagsak ako sa sahig. Natigilan si Leander at tumingin sa akin. Nakita ko naman sa mga mata niya na nagulat din siya.
Naalala ko ang sinabi ni Kyren kanina… Mag-inarte rin daw ako.
Napalunok ako. Hindi ko naman ugaling magsinungaling…
I looked at him with my cutest puppy eyes. I hope I don’t look cringe or ugly.
“Leander, masakit…” I muttered and touched my lower hip. “I can’t stand up. Aww…” I said and slightly pouted my lips.
Agad siyang lumapit sa akin at binuhat ako. I bit the insides of my cheeks and stopped myself from smiling. Kumapit ako sa batok niya.
“Saan masakit?” he asked in a worried tone while staring at me.
“’Yung pwet ko, Leander… Masakit,” bulong ko saka tumungo.
Actually, this is nothing. Ilang beses akong natutumba kapag naglalaro ng basketball.
I feel bad for lying… but I’m quite desperate.
I looked at him and bit my lower lip. “Pwede doon muna ako sa kwarto mo? I really can’t walk…”
He closed his eyes tightly and clenched his jaw. “Damn…”
I smiled and hugged his nape tighter… I hope this is working.
Chapter Forty
Leander Castiel Sorrento
I was really desperate… kaya kinagat ko na ang sinabi ni Connor sa akin.
I know I won’t do good at playing hard to get… because damn, it’s Russ that we’re talking about. Isang lambing lang sa akin no’n, alam kong bibigay na ako.
“Wait, wait… So, you’re telling me that you’re rich as fuck, that’s why Russ wants to end your relationship so that you’ll pursue that fucking airlines?” tanong ni Rhiatt. Napaawang ang mga labi niya, tila hindi makapaniwala.
I never told him about me being a rich heir. Ngayon ko lang ito sinabi sa kaniya… dahil kailangan ko ng tulong niya.
“Sorry, okay? I want to keep a low profile, that’s why I didn’t tell you,” sabi ko na lang.
Rhiatt raised his eyebrow and crossed his arms. “Tangina mo,” mariing mura niya.
“Yes, tangina ko. Okay na? Will you please help me with Russ? I’m begging you, Rhiatt. Please try to talk to him. I already tried. I gave him so much assurance, but I really don’t know how to convince him… Kaya nandito ako para humingi ng tulong sa’yo. You know Russ. You know how selfless he can be… I promise you, sa oras na maging kami na… I will spoil him so damn much, he won’t think of being selfless again…”
Rhiatt sighed and glared at me. Tahimik lang si Evron sa likuran niya at hinihilot ang likod niya. Evron looked like a fucking slave, as if Rhiatt was his king.
I don’t want to judge him now. Alam kong magiging ganyan din naman ako kay Russ. I’m so damn willing to kiss his feet.
Kahit apakan pa ako ni Russ, magpapasalamat pa ’ko.
“Sincere ka ba sa pinsan ko? O baka pinaglalaruan mo lang?” nakakunot-noong tanong niya.
“I’m fucking serious, Rhiatt… I’m building my own airline just for him. Ganoon ako kabaliw sa pinsan mo. Masisiraan ako ng ulo kung hindi siya magiging akin.”
I’m not even exaggerating. I’m fucking serious.
“Love,” Rhiatt looked at Evron. “What do you think? Mukha bang sincere ’tong ungas na ’to? Ikaw ang magaling mag-judge sa ganyan, e.”
Evron chuckled. “I don’t like Leander at all… but he looks pretty sincere. You can ask him to kneel. Samantalahin mo,” tila demonyong bulong niya kay Rhiatt.
Rhiatt smirked. “Hindi naman ako gano’ng kasama, love… Papaluhurin ko si Leander? E, tropa ko ’yan,” nakangising sabi niya.
Damn. I don’t like that smirk at all.
“Bayaran mo na lang ako…” Rhiatt crossed his legs. “I love my cousin, but I don’t do things for free.”
“How much do you want?” I immediately asked.
“Hmm… One million?” he asked.
I nodded. “Okay. Iyon lang ba?”
Rhiatt’s lips parted. “Damn, dude… You’re really that rich?”
I rolled my eyes. “Oo nga… So, ano? Are you going to help me?”
He nodded. “Siyempre naman. Gusto ko rin namang sumaya ’yong Russ na ’yon.” Napabuga siya ng hangin saka tumayo. “Okay, I’ll start now. Magugulat ka na lang sa kaya kong gawin, Leander… Ako na ’to, e.”
Tangina, ang yabang.
I just smiled and nodded. He’s going to help me, so I should just be thankful.
After talking to Rhiatt, I also talked to Kyren to help me.
“Ako ang bahala kay Russ… Just trust me, okay?” nakangising sabi niya.
Hindi ko alam ang mga plano niya, pero bahala na siya. I know he knows what’s best for Russ. Magtitiwala na lang ako sa mga gagawin niya.
Everything was going smoothly according to my plan. Rhiatt’s move worked like magic. Russ immediately went to my house… I even left the gate open for him.
I looked at the woman in front of me. I forgot her name. Pero pinsan siya ni Connor. She just had to act for a few minutes and I’ll pay her.
We both felt Russ’ presence. The woman cleared her throat and started talking.
“I’m willing to marry you under your conditions…” the woman said, based on the script made by Connor.
Agad na lumapit si Russ. He shielded me with his body and faced the woman.
“H-he’s not going to marry you… Please leave,” Russ said.
I bit my lower lip to suppress my smile. I stood up behind him. The woman looked at me. I just nodded… and she knows what to do. She left us alone.
I poked my cheek with my tongue and smiled. Oh, Russ…
I shook my head and tried my best to look cold. “What are you doing, Russ?”
Humarap siya sa akin. The moment I saw his face, I already wanted to give this up.
“L-Leander… I’m sorry. Don’t marry someone else, please…” he said, almost pleading.
Oh, damn. You’re the only one I want to marry, Russ.
It was a fucking challenge to act cold. I’m good at acting… But it was difficult to act like a jerk for Russ.
Pero kailangan kong tatagan. Russ always changes his mind… because he’s so damn selfless. Gusto kong tatagan niya. I wanted him to be sure this time. ’Yong tipong hindi niya na gugustuhin kumawala.
“Leander, I’m really serious… This time, I won’t change my mind.”
“No, you don’t mean that, Russ… Go home,” I said and turned away from him.
Natigilan ako nang tumango siya saka umalis. Tangina, umalis talaga?!
Fuck. Akala ko ba susuyuin niya ako?!
I waited like a fool… but I stopped when Connor texted me.
Connor: Alis ka muna diyan, dude. May plano raw sina Kyren. Ibigay mo susi kay Kyren.
Napabuga na lang ako ng hangin at pumayag na lang sa plano nila.
I gave the key to Kyren and left. I went to Feron’s office to kill time.
Palakad lakad ako sa opisina ni Feron. Hindi ako mapakali.
“P’re, pwede relax ka muna?” tanong ni Connor.
“Ano ba kasi ang plano nila? Can you just tell me?” I impatiently asked.
“Hindi ko rin alam, to be honest… Sa tingin mo sasabihin sa’kin ni Kyren? Baka saksakin pa ’ko no’n.” Napangiwi siya.
“Akala ko ba close kayo?” naiiritang tanong ko.
“Kami? Close? Tangina…” natatawang napailing na lang siya. “Chill ka lang diyan, okay? Kahit ano namang surprise ni Russ, siguradong magugustuhan mo. Patay na patay ka ro’n.”
Hindi ko tinanggi dahil totoo naman.
Pagkatapos nang matagal na paghihintay, halos mapatalon ako nang mag-text sa akin si Kyren.
Kyren: Okay na. Balik ka na sa bahay mo.
I immediately left and went back home.
And I was so damn shocked.
Russ was wearing a maid outfit. What the fuck did Kyren do to him?!
I was never a fan of these things… But it was different because Russ was the one who’s wearing it!
“Leander… I wore it for you. I want to look cute. Am I not cute?” he asked.
Fuck. If you just know. I want to fuck you right now.
He held my hand and put it on his cheek. I was palpitating so much. Ang bilis ng tibok ng puso ko… Pakiramdam ko, tumataas ang dugo ko.
I’m hard as fuck… I was just hoping that it wasn’t noticeable since I’m wearing black pants. Thankfully, he wasn’t looking down.
I tried to stop myself from looking at his cute face. His cheeks were slightly pink. His pink lips look so inviting… as if they were begging to be kissed.
Mas lalo kong nararamdaman na tumataas ang dugo ko. My nose bled because of that. I was too aroused… and I’m trying to fight it.
I asked him to change, not because I didn’t like it… but because I love it so much… And I’m fucking aroused. Hindi ko alam kung biyaya ba ito o parusa.
He just changed his clothes and went back again. He asked me to eat with him… He cooked everything. Of course, I rejected him. Plano kong iparamdam sa kaniya na galit pa rin ako.
But I saw his sad face… Hindi ako nakatiis.
“But damn… I’m suddenly hungry again. I don’t know why…” sabi ko na lang.
Oh, damn.
I’m wrapped around his finger. Wala akong kalaban laban sa kaniya.
We ate together. And how I fucking miss it. But I have to act cool. To be honest, hindi ko alam kung hanggang saan ako dadalhin nito.
I wanted this to last even a little. Hindi ko lang alam kung hanggang saan ang kaya ko.
“Leander, I miss you so much. Alam mo ba, sobrang hirap sa akin na hindi ka yakapin kapag sinusuyo mo ako? Nahirapan akong magpanggap na itaboy ka. Buti na lang dumating si Rhiatt at pina-realize niya sa’kin ang mali ko… I like you, Leander. Sana maging mag-boyfriend tayong dalawa.”
He’s killing me. Russ is killing me. He’s really back. He’s overly honest again.
I clenched my jaw. No, we’re not just gonna be boyfriends… we’re gonna fucking get married.
After eating, he volunteered to wash the plates, but I didn’t let him.
Bumalik din siya agad pagkatapos ko. He even took a video of himself denying rumors about him and Mark and posted it.
I wasn’t happy about it. Hindi pa ako kuntento roon. I want him to tell everyone that he has Leander in his life.
Russ sat on my lap… and damn. I just knew I’m about to lose my shit.
“Leander… I like you so much. Gusto kitang ligawan. Pwede?” he asked.
His cute face was all over me. His cute eyelashes, his cute brown eyes, his pinkish cheeks and lips… Hanga na ako sa pagpipigil ko dahil kanina ko pa siya gustong gusto halikan.
I immediately stood up. Nataranta na ako. Natigilan ako nang bumagsak siya sa sahig. I immediately felt bad.
He looked at me. “Leander… masakit. I can’t stand up. Aww…”
He was looking at me with that fucking cute face… the way he looked up at me. That’s how I imagine him while giving me a head.
Will he make that expression while my dick is in his mouth? Or while I’m fucking him hard in the ass?
Get a fucking grip, Leander.
I immediately carried him. He clung on my nape and stared at me.
“Saan masakit?” I asked in a worried tone.
“’Yung pwet ko, Leander… Masakit,” he whimpered.
Fuck, Russ. Sige, ’wag kang tumigil. I will literally give you a pain in the ass.
“Pwede doon muna ako sa kwarto mo? I really can’t walk…” he said.
Oh, goodness. Tangina, masisiraan ako ng ulo sa kaniya!
I was sure he was just acting… But damn, I can’t resist him.
I took him to my room and put him on my bed. He bit his lower lip and stared at me.
Natigilan ako nang bigla siyang dumapa. “Leander, please massage my hips. Masakit talaga…” Then he pulled the hem of his shirt up to his upper back, showing his back to my eyes.
Fucking hell.
I closed my eyes tightly and clenched my fists after seeing his back. Seeing his back and slender waist made me want to forget that I was supposed to play hard to get.
Pinakitaan lang ako ng likod, parang bibigay na ako.
Russ looked at me. “Leander? Ayaw mo ba?” he asked. “Masakit ang pwetan ko…” He was blushing so hard. Tila nahihiya rin siya… But he’s really determined to seduce me.
Napalunok ako at sumampa sa kama. I touched his lower hip and started massaging it gently.
And hell… I’ve never been this hard in my whole life.
I gulped hard. I wiped the sweat on my forehead with the back of my hand. I touched his lower waist. He shuddered a little.
I licked my lower lip and took a deep breath.
He looked at me again. “Nahihirapan ka bang hilutin ako?” he asked.
Then he raised his ass a little… And no one can tell me that he’s not teasing me. He fucking knows what he’s doing.
Agad akong umalis ng kama at tumalikod. Humawak ako sa ilong ko dahil pakiramdam ko duduguin na naman iyon.
“I’ll just take you to the hospital, Russ…” I said in a cold tone.
Russ held my hand and pulled me to the bed. He sat on the bed and held my shoulder.
“Ayaw mo ba akong hawakan? Hindi mo na ako gusto?” he asked and gave me that puppy eyes look again.
Tangina, gustong gusto.
Gusto kong i-untog ang ulo ko sa pader para makaalis ako sa pang-aakit niya sa akin. He was charming me… and it works like hell!
“Okay lang kung hindi na… I’m willing to court you,” he said and smiled at me.
Tangina. Sino ba’ng nagsabi na hahayaan kitang manligaw?!
“Leander, kapag tayo na… Pwede na tayong matulog sa iisang kama, ’di ba?” he asked and held my hand. He slightly tilted his head and smiled at me.
I shuddered when he suddenly hugged me. He blinked cutely at me with a smile on his face.
“Pwede naman siguro kitang yakapin, ’di ba? Payakap lang…” he muttered. “I like you, Leander…”
Ah, tangina.
Chapter Forty-One
I’ve been thinking what he’s gonna do next… Iniisip ko rin kung kakayanin ko pa ba ang mga susunod.
I sighed and puffed on my cigarette. I was looking at Russ’ house through the balcony of my house.
I put my cigarette on the ashtray and licked my lower lip. It’s already 5 p.m. and he wasn’t doing anything for this day yet. Hindi pa siya nagpupunta.
I looked at my phone again. I looked at his last message for today. Kaninang umaga pa iyon.
Russ: Good morning, Leander. I miss you. Mamaya pa ako pupunta diyan hehe.
I bit my lower lip. I’m really nervous. Hindi ko alam kung bakit hindi ako mapakali. I want to see him now. Gusto ko na ng lambing niya.
I flinched when I saw him. Kakalabas niya lang ng bahay nila. Agad akong umalis ng balcony.
I immediately went to the living room and sat there. I cleared my throat and practiced how I am going to sit. In the end, I just crossed my arms and rested my back on the couch. My heart skipped a beat when I saw Russ. He smiled at me and ran in my direction.
“Hi, Leander…” he greeted me. “I miss you.”
I miss you too, baby.
I cleared my throat. “What are you doing here?” I asked in a cold tone.
“May ginawa ako para sa’yo… Tingnan mo, oh.” He showed me a colored book. “Ako ang gumawa nito,” he said proudly.
I bit the insides of my cheeks. Fuck. He’s so damn cute.
He gave the colored book to me. I acted cool and looked at it. I bit my lower lip… The front page was a calligraphy of my name. May mga ginupit gupit na heart shapes sa paligid no’n. There’s also burnt pages of newspaper as a design. It looks like a cute scrapbook.
Leander ♡
Damn. This is fucking cute.
I opened the colored book. I blinked. It was a pop up book. A drawing of a man wearing a pilot uniform popped up.
His name is Leander. I really don’t like him at first because he’s scary. He just pretended to be kind in front of my cousin :<
Hindi ko napigilang mapangisi. Ito ba ang dahilan kaya natagalan siya magpunta?
I turned to the next page. A drawing of two faces popped up. The other one has devil ears, the other one has halo.
But he’s not really bad at all. He’s kind and generous. He always helps me. He’s always there when I need him. He’s kind :>
I shook my head. If you just know. Sa’yo lang ako mabait, Russ.
I flipped to the next page. A picture of two people with a heart between them popped up. I believe it was me and him.
I don’t know when I started liking him. I just discovered that I like him when I realized that I’m jealous of his feelings for Rhiatt. But he said he likes me. Hehe. Hindi niya na gusto si Rhiatt. Ako na raw hehehe.
Pinigilan kong tumawa. I shook my head and turned to the next page.
A drawing of a crying face popped up.
His father talked to me and I had to hurt his feelings and reject him. Pero hindi ko ’yun gusto. I really really like him. I just thought I’m doing the right thing for him. Good thing, Rhiatt talked to me. Ngayon, ipaglalaban ko na ang gusto ko. (It was me crying, because I miss Leander)
I sighed. My baby cried?
I turned to the next page. A drawing of a broken heart and a full heart popped up.
I like Leander so much. Sana mapatawad niya na ako. :<
I looked at Russ. He was excitedly staring at me. His cute eyes were bigger than usual, as if he was eagerly waiting for my reaction.
I know I have to act rude… but I can’t do that knowing that he exerted so much effort in doing this pop up book.
I sighed and stared at him. “I really appreciate this, Russ… Thank you.”
I can build a whole damn museum just for this pop up book.
His face beamed with happiness. He hugged me. “You liked it?”
I nodded. “Yeah, I liked it…”
I fucking loved it. But I still have to act chill about this… Madali na lang sa akin magpanggap dahil palagi ko namang ginagawa ’yon kahit noon pa.
It was just so hard when it came to Russ. Pagdating sa kaniya, parang ang hirap hirap na gawin.
I stood up and stroked my hair. Gustong gusto ko pa patagalin ’to… I really want more of this special treatment from Russ. Gusto ko ang pakiramdam na sinusuyo niya ako. I feel loved and special.
Natigilan ako sa pag-iisip nang lumapit siya sa akin. He held my hand and looked at me with a worried expression.
“Are you okay?” he asked. “Hindi ka ba masaya sa ginawa ko?”
I avoided his gaze. I really don’t know what to say… Dalawang araw ko pa lang yata ginagawa ito, pero parang hirap na hirap na ako.
He hugged me and put his chin on my chest. He stared at me. “Leander, I really like you… Thank you dumating ka sa buhay ko,” he muttered while staring at me.
I took a deep breath and held his arms. I gently pushed him away from me. “Do you even mean that?” I asked. I made my tone sound bitter.
He nodded. “Yes… I mean it.”
Seryosong tumingin ako sa kaniya. “If I’m gonna be honest with you, Russ… Totoong nasaktan ako sa ginawa mo. I still don’t know how you could push me away just like that. Ang babaw ng tingin mo sa nararamdaman ko sa’yo… You doubted me the moment you asked me to inherit VSA instead of pursuing you. I know where you’re coming from, Russ. I know you just don’t want me to regret things… I’m just worried and scared of how you easily change your mind. Paano kung bigyan kita ng pagkakataon ngayon, tapos bukas magbago na naman ang isip mo at itaboy na naman ako?”
This time, I’m honest… I really mean every word. Hindi ako nakikipaglaro kay Russ. I want him more than he thinks. I want him to be firm about this, about our relationship.
“Oo, kayang kaya kita suyuin sa tuwing itutulak mo ako palayo. Hindi naman mahirap sa’kin ’yon, Russ. You can push me away all you want, and I will still fucking pursue you… but it doesn’t mean it doesn’t hurt. It hurts every time you push me away when I’m sincere and genuine about liking you. I can take it, yes… But I want you to seriously like me. I want you to not let me go when things are hard for you. I don’t want you to be selfless when it comes to me… I want you to want me so much… to the point that you’ll be selfish.”
He gulped while staring at me. His eyes were glistening, as if he was about to cry. But he was fighting it. He was listening to every word.
“Your kindness is your charm, Russ… But will you please not be too kind when it comes to me? Fucking own me like you mean it. Be selfish when it comes to me…”
I took a step closer to him and sighed. Ngayon ko lang nasabi sa kaniya ang lahat ng nasa isip ko… Siguro dahil ngayon lang siya nakinig nang maigi sa akin nang hindi ako tinataboy.
“I’m serious about you. I’m not planning to date you just to play with you… I want you to be with me forever. That’s how serious I am with you. That’s why I’m hurt every time you push me away… I’m hurt by how you easily listened to my father but you didn’t give me a chance to prove myself to you…”
Russ bit his lower lip and held my hand. His hand was shaking… and it was really cold. He looked like he was about to cry… but he was fighting it so hard.
“I-I’m sorry, Leander… I’m really sorry. I’ll be selfish this time. I promise I won’t change my mind. I won’t let others influence me again. I’m sorry… Please give me a chance. I will make things right. I will love you better. I’m really sorry.”
I will love you better.
That sentence was enough to break my walls.
I licked my lower lip… I tried not to focus on that.
“It was so hard to trust you again, Russ… and about Mark… You let people think he has a chance on you. You let people think there’s something going on between you two…”
Tangina. Masama pa rin ang loob ko ro’n.
He gulped and took his phone. He looked at me and typed something on his phone. Lumapit siya sa akin saka yumakap sa braso ko… Natigilan ako sa ginawa niya.
I looked at his phone… and I was stunned when I noticed that he’s having a live video.
“Hello, everyone… I know last time I denied having a relationship with Leander Sorrento. I was just worried about his image… but now, it doesn’t matter to us anymore. Please stop pairing me up with Mark or anyone. Leander is my boyfriend… And he really doesn’t like seeing posts and comments about me and Mark. Nasasaktan ang boyfriend ko. Sana po matigil na iyon.”
I stared at him… I couldn’t believe he really did this.
I took his phone from him. I intentionally let people see my face. I smirked and ended the live after that.
I threw his phone on the couch. I grabbed his waist and cupped his cheek. His eyes widened… I just grinned and pressed my lips on his soft ones… I never knew it was what heaven tastes like. So damn good.
Chapter Forty-Two
I sucked his lower lip like it was the sweetest thing I tasted. I bit his lower lip and he willingly opened his mouth for me. I didn’t waste time and hungrily put my tongue inside his mouth.
And damn. He tastes like peaches and vanilla. He was so damn addicting. As someone who was never a fan of intimacy, this was really new to me. Because I suddenly wanted to eat him up. I want to shove my cock in his mouth… I suddenly want to fuck him until he can’t take it anymore.
I gripped his waist. He was facing me, sitting on my lap while we kissed like it would be our last… He was kissing me back… and I fear he’s a better kisser than me. The way his lips moved, the way his tongue fought with mine… it was so good. It overwhelmed me.
My hands went down to his lower hip. He grinded his hips against my hardness… When he said he wasn’t innocent, I realized now that he really meant it.
Ang sarap ng mga labi niya. Ang sarap ng amoy niya… Everything about Russ is just addicting to me. I could never get enough.
I put my hand inside his shirt. I nibbled on his lips… and then my lips went down to his jaw. He moaned softly… and damn, that was the sweetest moan that I’ve ever heard.
We froze when my phone rang. Hindi ko pinansin iyon. I kept on kissing Russ… But it keeps ringing.
“Leander…” malambing na sabi niya. “Sagutin mo muna…”
Umalis siya sa kandungan ko. Napabuga ako ng hangin at tumayo.
I closed my eyes tightly when I saw Connor’s name on the caller ID.
I will fucking kill him. I swear. I will kill him for this.
I answered his call. “What the fuck, Connor?!”
“Huy, grabe naman ’to. Galit na galit?” He laughed.
He’s really unaware that he’s about to die.
“Why did you even call me?!” Pakiramdam ko dumagundong sa bahay ang sigaw ko.
“Wala lang. Congrats lang sana kita kasi nakita ko ’yung live ni Russ. Congrats, p’re. Baka naman—”
I immediately ended the call. Damn him. I will kill him later.
Natigilan ako nang lumapit sa akin si Russ. He touched my arm and looked at me. He gave me his sweet smile.
“Si Connor ’yon?” he asked.
“Yes…” My voice softened.
He smiled and held my hand. He intertwined our fingers. “Do you believe me now?” he asked. “About my feelings for you?” He gulped. “Hindi magbabago ang isip ko. Hindi na kita itutulak ulit palayo.”
I went silent. I stared at his pretty face, waiting for me to answer… I licked my lower lip and sighed.
“I don’t know, Russ… Hindi ko alam kung hanggang kailan iyan. I don’t know if this is enough for me,” I said. I tried my best to sound sad.
I felt shameless for saying this after kissing him hard earlier.
But I really have to make sure he won’t escape from me anymore. I have to make sure that he won’t change his mind again.
“W-what should I do for you to believe me?” he asked in a soft tone.
“I want a proper assurance. I want to make sure that you will never change your mind again.” I crossed my arms and sighed.
“What proper assurance are you talking about? I’ll give it to you…” walang pag-aalinlangang sabi niya.
“Are you sure? You’re willing to give it to me?” I asked.
He nodded. “Yes, I’m sure…” he said. His voice was full of determination.
“Marry me, Russ…” I muttered.
He froze. He stared at me… at my eyes. Tila tinitingnan niya kung seryoso ako.
He bit his lower lip and gulped. “Okay… I will marry you, Leander. Doon din naman ang kahahantungan natin sooner or later, ’di ba?” he asked.
I held his shoulder. “Are you sure? Pumapayag ka? How about your parents?”
Hinuhuli ko ang mga mata niya. I’m trying to read what he’s thinking right now… He took a deep breath and smiled at me.
“I’m already 26, Leander… Magpapakasal ako kung gusto ko. Hindi rin naman nila tatanggapin kung ano ako. I don’t care anymore. Magpapakasal pa rin ako sa ayaw at sa gusto nila.”
His eyes were full of determination. He seemed a little scared, but his determination overshadowed it.
I grinned and touched his cheek. “Are you really sure, Russ?”
He nodded. “I’m sure.”
I licked my lower lip and poked my cheek with my tongue. “Okay… Get your documents now.” I took my phone and showed him a screenshot of required documents. “Prepare these documents and bring them here now.”
Binasa niya iyon saka tumango. Tumingin siya sa akin at muling tumango. “Okay, Leander. Wait for me, okay?”
I grinned. “Prepare your luggage with your clothes as well.”
Natigilan siya sa sinabi ko. “H-huh?”
I crossed my arms and smirked. “Magpapakasal na tayo ngayon.”
Nasamid siya sa sariling laway dahil sa sinabi ko. “Ngayon na? Seryoso?” His eyes widened in shock.
I nodded. “Yes. I’m serious as hell… Why? You’re scared?”
Umiling siya at huminga nang malalim. Tumango siya saka nag-thumbs up sa akin. “Okay, Leander. Maghahanda na ako.”
Napangisi ako nang agad siyang tumakbo palabas ng bahay ko. I took my phone and called Yesha, my secretary. Agad niyang sinagot ang tawag ko.
“Yes, Sir?”
I put my hand in my pocket. “Prepare a flight to Canada for me… Private plane.”
Who the fuck says that I’m kidding? I’m fucking serious about this.
“Hindi po kayo ang piloto?” tanong niya.
“No, call Casper for that… And book a presidential suite for me at a five-star hotel in Ottawa. By the way, are you busy? You have to come with me. Asikasuhin mo ang pagpapakasal ko sa Canada.”
“No, I’m not busy, Sir. I was just waiting for you to call me. I’ll come with you, Sir. Anything else?” she asked.
“I’ll just tell you the follow up instructions later.”
Binaba ko na rin agad ang tawag. I went to my room and took my luggage. I put clothes and jackets in there. I also took the documents I need for marriage in my drawer.
I’ve been preparing for this… There’s nothing wrong with this, right? I mean… I’m gonna marry him sooner or later. Mapapaaga lang.
“Wow…” he murmured.
I stared at Russ. He was looking at the window. Kanina pa siya nakatitig sa langit. He looked like an excited kid.
“Russ…”
Natigilan siya at tumingin sa akin. “Hmm?” He smiled.
“Ano’ng sabi ng mga kaibigan mo?” I asked.
Sa totoo lang, mas may pakialam ako sa opinyon ng mga kaibigan niya kaysa sa mga magulang niya. His friends treated him better than his own family.
“Nagulat sila… They asked me if I’m really sure about this. Sabi ko, siguradong sigurado ako.” He smiled proudly at me.
I grinned and caressed his hair. “Good boy,” I whispered.
His cheeks reddened. I caressed his cheek with my thumb.
“You can sleep first… Matagal tagal ang biyaheng ’to.”
He smiled and nodded. “Okay.”
I stared at him. Is he really sure about this? I don’t see him hesitating at all.
Is he really that serious? O baka nagtatapang-tapangan lang siya sa harap ko.
He held my hand. Natigilan ako at tumingin sa kamay namin. I looked at him again. He smiled at me and kissed my lips.
Pasimple pa siyang tumingin sa likod namin dahil doon nakaupo ang secretary ko.
I smiled and kissed his forehead. I know I’m being too impulsive… Even Connor tried to talk to me after telling him that I’m going to marry Russ. I understand his concern… Alam ko naman sa sarili ko na masyadong mabilis ito.
It’s just I’m really worried.
Paano kung magbago ang isip ni Russ?
I WASN’T ABLE to sleep the whole flight… pero nakatulog si Russ. We immediately went to the hotel that my secretary booked for us.
“Wow…”
Tumakbo si Russ at tumingin mula sa glass wall. He seemed amazed by the view. I just smiled and took our luggages near the bed.
I walked towards him… and I hugged him from behind. “Russ…” I whispered. “This will be a simple and rushed wedding… Babawi ako sa lahat pagkatapos nito. I will give you a more extravagant wedding next year.”
He looked at me with those innocent eyes. He smiled and held my hand. He put my hand on his cheek while smiling at me. “It’s okay, Leander.”
I feel happy… I’m so happy. I hope he feels the same way. Ayoko ng ako lang ang masaya. I hope he’s happy with me too.
“Are you happy… with me?” I asked.
He immediately nodded. “I’m happy, Leander… Sobrang saya ko kasama ka. Please believe me. I’m not good at acting like you… Sigurado akong nakikita mo sa mukha ko na masaya ako.”
He’s right about that. He really seems happy being with me. I just worry too much. Ang daming tumatakbo sa isip ko. Para akong natatakot na kinakabahan…
I wanted this to be permanent. I don’t want him to change his mind… I don’t know why I’m acting like this.
I can easily do something like this to ensure my happiness… I didn’t do something like this when I liked Rhiatt before, because my feelings for him wasn’t this deep.
But right now, with Russ… I’m too desperate. I’m too desperate to the point that I could no longer see the confident version of myself.
I’m not too confident that he won’t leave me. I’m not sure that he won’t change his mind and leave me. I’m doing this because I want assurance that he will never try to leave me again… or push me away.
Sumasakit ang ulo ko sa pag-iisip. Oo, masaya ako ngayon… Pero gaanong katagal ’to?
I know I’m pressuring him. I know that I’m manipulating him… I’m not as kind as he thinks. I can do things like these just for my own selfish desires.
That’s maybe why my head hurts… because I feel bad… something that I don’t really feel often. Bilang na bilang sa daliri kung ilang beses akong nakonsensya o na-guilty sa mga bagay na ginagawa ko… But this time, I feel bad the whole time.
Because I’m aware that I’m manipulating him…
I WAS SILENT the whole time. Russ kept on looking at me. We’re inside the car that I bought for this trip.
My secretary was sitting on the shotgun seat. Casper was the one who’s driving. They will be our witnesses in our wedding.
When we finally reached Ottawa City Hall, Russ held my hand. He stared at me with those innocent eyes again… waiting for me to move.
I stared at him… For the first time, I suddenly hesitated.
Pakiramdam ko, pinipikot ko siya.
Russ is brave in his own ways… but he tends to be selfless most of the time. Baka sa sobrang selfless niya, maisipan niya na namang isakripisyo ang meron kami… That’s why I’m planning to lock him up with me through marriage.
“Leander? Hindi pa tayo bababa?” he asked.
I was still staring at him. I took a deep breath and licked my lower lip. “Casper, let’s go back to the hotel.”
Natigilan si Russ sa sinabi ko. Casper and Yesha didn’t ask and just followed my order.
Russ looked at me with eyes full of confusion. “A-akala ko magpapakasal tayo? Ayaw mo na?” he asked.
“No. I fucking want to marry you, Russ… But I don’t like this feeling at all. I’m doing this because I’m scared… Natatakot akong bitiwan mo ako kapag hindi mo na kaya. I want to marry you so damn bad… but I don’t want to take advantage of your emotions right now. I don’t want to marry you like this. Ayokong magpakasal sa’yo na takot ang nararamdaman ko sa puso ko…” I sighed. “I realized that we’re going too fast. I don’t want this to happen this way.”
Siya lang ang nakagawa sa akin nito. I really see myself as someone wicked. Walang konsensya, walang pakialam sa iba… But right now, I feel guilty for trying to manipulate him into marrying me.
I don’t want to marry him like this…
Russ deserves better than this. He deserves the best… the best version of me.
I sighed and smiled at him. “I’m sorry, Russ… Let’s take things slow from now on.” I caressed his cheek. “I will court you properly… I will love you slowly, surely. I will love you right.”
I’m losing myself… because the Leander I knew would never say these things. Binabago ako ni Russ. He’s changing me so much… to the point that I no longer recognize my old self.
Chapter Forty-Three
A/N: Hello guys. Sorry about the switching POVs. Huhu, baka confusing siya para sa iba. I prefer writing stories with alternate/switching POVs kasi eh. Yun lang, thankies!
Russ Zairan Prodigalidad
Seryoso ako kay Leander… pero nagulat ako nang sabihin niya sa akin na gusto niyang magpakasal kami.
He seemed serious about it. Hindi ko nakita sa mga mata niya na nagbibiro siya.
Alam kong magpapakasal din naman kami sa hinaharap… siguro hindi ko lang inaasahan na ngayon agad. It’s not that I don’t want to marry him. Of course, I want to.
But I could sense that he was too emotional. I could sense it. I could see it in his eyes.
He wants to marry me because he doesn’t trust me fully… Natatakot siyang iwan ko rin siya, o itulak palayo kapag naduwag ulit ako.
If that’s what I can do to assure him, I will do it. Magpapakasal ako sa kaniya kahit ngayon pa.
I know I was just trying to be brave… but if I want to be happy, I have no choice but to be stronger.
I know marrying him will make me happy. I know he will make me happy. I want to do the same to him. I want to make him happy too.
Pero binawi niya rin iyon.
Nakatitig ako sa kaniya habang pabalik kami sa hotel. He was silent the whole ride. Tahimik din siya hanggang makarating na kami sa hotel room.
He started unbuttoning his shirt. Nakatulala siya, tila marami pa ring tumatakbo sa isip niya.
I held his hand. Natigilan siya at tumingin sa akin. I smiled and caressed his hand.
All he wants is assurance.
“Leander…” I called his name gently.
I hugged his waist and looked at him. He was looking down at me… staring at my eyes.
“Hindi na kita itutulak ulit palayo. I know I can be weak and helpless most of the time… But I won’t do that to you anymore. I won’t ever leave you… Hindi ko naman talaga kaya nang wala ka, Leander,” sabi ko sa malambing na boses. “I’m honestly okay with marrying you now. Kahit ngayon pa tayo magpakasal, ayos lang sa akin.”
His eyes softened. He caressed my cheek. “I’m sorry, baby. I’m sorry for being hasty… and for not trusting you.” He smiled and kissed my cheek. “I will trust you now. I trust your words now. You won’t leave me… That’s enough for me.”
Napangiti ako habang nakatitig sa kaniya. Hindi pa rin ako makapaniwala na ito ang Leander na nakilala ko. He’s now understanding and gentle.
I held his hand. Natigilan ako nang maramdaman ang relong suot niya. I smiled and stared at it. It was the cheap watch I gifted him. He’s always wearing it even though he has countless expensive and limited edition watches.
I stared at his handsome face… I couldn’t believe someone like him liked me so much. Hindi ako makapaniwala na ang katulad niya… matatakot na mawala ako.
“I feel like I wasted your time going here, Russ… Do you want to stay here for a few days? Let’s visit different places and have fun.”
I excitedly nodded. “Gusto ko!”
He chuckled and kissed my forehead. “Okay. For now, let’s take a rest. Hmm? We will have fun tomorrow.”
I smiled and nodded. “Okay!”
“I’ll take a shower first…”
Tumango na lang ako at lumayo nang kaunti sa kaniya. He removed his black button down shirt. I bit my inner cheeks and pouted.
He’s so hot.
This time, I didn’t look away. Tila scanner ang mga mata ko habang nakatitig sa katawan niya… I wanted to touch his muscles.
He removed his watch and carefully put it on the bedside table.
He looked at me. “Do you want to go first?” he asked.
Napalunok ako. Hindi ba kami maliligo nang sabay?
I just shook my head and smiled. “Sige, ikaw muna…” sabi ko na lang saka umupo sa malaking kama.
Lumapit siya sa akin saka humalik sa noo ko. “Okay…”
Pagkasabi no’n, nagtungo na siya sa bathroom. Hinabol ko ng tingin ang matipunong likod niya. Napabuga ako ng hangin at kinagat ang kuko ko.
I thought we’re going to shower together. We will have sex sooner or later, right? Okay lang naman na makita namin ang katawan ng isa’t isa.
I sighed and crossed my arms. I don’t want to initiate it though.
Sabi niya kanina… we’ll take it slow. Kasama ba ang sex doon?
Did he bring condoms?
Hindi ako mapakali at tinapik tapik ang hita ko. Napailing na lang ako at lumapit sa maleta ko. Kumuha ako ng damit na pwedeng suoting pantulog.
Napasinghap ako nang bumungad sa akin ang itim na see-through lingerie. It was Kyren’s gift to me last year. Hindi ko naman sinusuot ito.
I sighed and shook my head… Siguradong siya ang naglagay nito sa bag ko.
Umiling ako at kumuha ng ibang pantulog… pero natigilan ako at muling tumingin doon.
Should I just wear it?
Napasinghap ako at umiling. No, no, Russ.
He said we’ll take things slow. I have to be patient. Ni hindi pa ako nakakapag I love you sa kaniya.
Kinuha ko ang cellphone ko. Bumungad sa akin ang message ni Kyren.
Kyren: Wear it, ’te. Okay? Make me proud, my child.
Me: Ano ka ba naman, Ky? Hindi naman namin gagawin ’yun.
Kyren: Ay sus. Kunwari pa si bading. Hindi na kayo mga bata, okay? Kantutan to the max na kayo.
Napasinghap ako sa message niya. Ano ba naman ’to si Kyren?! Ang bulgar niya naman!
Me: Kyren! Ewan ko talaga sa’yo! Isusumbong kita sa followers mo!
Kyren: HAHAHA! Keri lang. Alam na nila ’yan na hindi ako softie. Mukha lang, kasi ang ganda ko.
Me: Ewan ko sa’yo, Ky. We’ll take things slow, okay?
Kyren: Take things slow pa eh mawawala na sa kalendaryo ’yang si Leander.
Napailing ako. Ano ba naman talaga ’tong si Kyren? Bakit siya ganyan?
“Russ?”
Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Leander. Dali dali kong itinago sa ilalim ng mga damit ko ang lingerie.
I stood up and awkwardly smiled at him. “Hehe, tapos ka na?”
My mouth watered when I saw him. He’s wearing a robe. Pero kitang kita ang dibdib niya.
Napapikit ako nang mariin at inalis ang mga indecent thoughts sa isip ko.
“A-ako naman ang maliligo,” sabi ko na lang saka hinablot ang t-shirt at pajama ko saka nagtatakbo papuntang bathroom.
Napatingin ako sa salamin. Pulang pula ang mukha ko. Kasalanan ni Kyren ’to.
Agad na akong naligo… I cleaned myself. Bawat sulok ng katawan ko, nilinisan ko.
I know we’ll take things slow, pero hindi naman ako sure na hindi kami magse-sex.
I giggled excitedly while playing with bubbles.
Ang tagal na noong huli akong nakipagtalik. Hindi ko na nga maalala, e… Sana magaling pa rin ang performance ko. Kinalawang na yata ako.
I opened my mouth. Will Leander’s thing fit in my mouth? I haven’t seen his dick yet… pero alam ko na agad na malaki kaysa sa average.
Hindi na nga yata ako marunong mag-blow job dahil sa tagal.
Napasinghap ako at napailing sa mga naiisip ko. Marahan kong sinampal ang pisngi ko.
Slow lang, okay?
Pagkatapos kong maligo, agad na rin akong nagbihis ng pantulog. Inamoy ko muna ang kamay ko kung mabango ba talaga ako.
Lumabas na rin agad ako ng bathroom. Naabutan ko si Leander na nakaupo sa kama, nakasandal ang likod sa headboard. May hawak siyang tablet at may tinitingnan doon.
Napalunok ako nang makitang PJs lang ang suot niya. He looked at me and smiled. He put the tablet on the bedside table.
“Come here, baby…” he muttered.
Agad akong lumapit sa kama at umupo sa tabi niya. His body was really distracting. His broad chest and firm biceps are so distracting… I want to touch it.
Humiga na kaming dalawa. Agad niya akong hinila palapit sa kaniya. Nakayakap siya sa akin habang nakaunan ako sa braso niya.
“You smell good,” he whispered.
Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. “We used the same shampoo and soap.”
He chuckled. “It smells better on you.”
Napangiti na lang ako at mas yumakap sa kaniya. He smiled at me and caressed my cheek.
“Leander, boyfriend na ba kita?” tanong ko.
Natigilan siya at napakurap. “I’m still gonna court you though.”
Napanguso ako. “Bakit?”
He chuckled. “Well… because I want to prove myself to you… that I’ll be a good partner. Para na rin mas makilala pa natin ang isa’t isa.”
Napanguso ako lalo at tumango. So, hindi kami magse-sex ngayon?
Natigilan ako nang may maisip ako.
“Para mas makilala natin ang isa’t isa… magtanungan tayo. Ano? Okay lang?” tanong ko sa kaniya.
Napangisi siya saka tumango. “Yes. It sounds fun.”
I cleared my throat. “Hmm… Ano’ng favorite color mo?” tanong ko.
“Hmm… I don’t have a specific favorite color. But I like dark colors. Anything dark. Dark blue, dark green, dark brown, dark gray… How about you?” he asked.
“Wala rin akong specific favorite color, pero mahilig ako sa neutral colors. Kapag mga gamit sa bahay o pang design sa bahay. Kapag sa damit naman, mahilig ako magsuot ng white…”
Tumango siya. Tila sinusulat niya sa isip niya ang mga sinasabi ko.
“Mahilig ka sa pets?” tanong ko.
I love animals. May soft spot ako sa mga animals. Kaya kapag may pagkain ako, lagi akong nagpapakain ng mga stray cats and dogs sa labas.
Umiling siya. “No, I don’t like animals… But we can adopt one if you want. I know you love animals.”
Napangiti ako sa sinabi niya. Alam niya agad kahit hindi ko pa sinasagot.
“Hmm… Kapag malungkot ka, ano’ng mas gusto mo? ’Yung iniiwan ka muna mag-isa o kino-comfort?” tanong ko pa.
“I have never thought of that before. Kapag malungkot ako, napunta lang ako sa Ronnoc’s, o kaya nagjo-jogging. But if you’re going to ask me that now, I want to be comforted by you. I want you to hug me or just simply be with me when I’m sad.” He caressed my hair. “How about you, baby?”
Napangiti ako sa sinabi niya. “Ako naman ayoko ng may kasama kapag malungkot ako. Kasi sanay ako nang mag-isa kong hina-handle ang lungkot… pero gaya mo, gusto ko rin na i-comfort mo ako kapag malungkot ako.”
He smiled and nodded. “I’ll do it in a heartbeat, baby… I will do anything to make you happy when you’re sad.”
He kissed my cheek. I giggled and hugged him tighter.
“Hmm. Seloso ka ba?” tanong ko.
“Fucking yes,” mabilis na sagot niya.
Natawa na lang ako dahil alam ko naman ang sagot doon.
“Ako naman… hmm… I think hindi naman ako seloso. Noon lang ako nagselos kay Rhiatt kasi akala ko gusto mo pa siya no’n. Pero alam kong ako ang gusto mo ngayon kaya hindi ako magseselos.”
Totoo naman iyon. Hindi ako seloso kahit noon pa.
“I admire you…” he chuckled.
Napangiti na lang ako. “Hmm… Kapag may away or problema tayong dalawa, paano mo siya gusto i-handle?”
Napaisip siya. “Gusto kong pag-usapan agad natin. When it comes to you, I overthink a lot, Russ. Gusto ko sana kung may problema man, magiging open tayo sa agad sa isa’t isa…”
Ngumiti ako at tumango. “Tama. Ganoon din ako. Kapag may problema tayo, sabihin agad natin sa isa’t isa.”
He lightly pinched my nose. “Very good.”
Napatitig ako sa mukha niya. Nadi-distract ako dahil ang lapit ng mukha niya sa akin. Kinikilig ako sa kaniya dahil ang gwapo niya talaga.
Tumikhim na lang ako at umiling. Focus, Russ.
“Sa relasyon natin, mas prefer mo ba maging top or bottom?” tanong ko.
Natigilan siya sa tanong ko. It was obvious that he was startled.
He laughed. “You’re really straightforward, Russ.”
Napangiti ako at tumango. “Gano’n talaga, hehe.”
“I prefer to be the top… Is that okay with you?” he asked. “You can tell me honestly if it’s not okay.”
Tumango ako. “Okay lang.” Mas prefer ko rin naman maging bottom sa aming dalawa.
I touched my chin… thinking of new questions to ask.
“In what way do you want to be loved?” tanong ko.
Natigilan siya at napaisip. “Well… You can love me in the way you want, Russ. Wala namang kaso sa’kin. I’ll take what you can give. You can do the simplest thing, and I will still be so fucking happy.”
Napangiti ako sa sinabi niya. “I will love you loudly, Leander. I will always show it to you, and to the people around me… how much you mean to me, how important you are to me…”
He took my hand and kissed it while staring at me. “I will love you in the best way I can. I will tell the whole world how much I love you… I will show it to you. I will give you everything I have. I will shower you with reassuring words, hugs, and kisses.” He kissed my forehead.
Parang mapupunit na ang mga labi namin sa kakangiti. Napakagat ako sa ibabang labi ko at nag-drawing sa dibdib niya.
“E, paano kung may boring days sa buhay natin bilang mag-partner?” tanong ko pa.
He chuckled. “There’s no such thing as boring days when I’m with you. We can do nothing, and I will still find it amazing because I’m with you.”
I bit my inner cheek. “Hindi ko akalain na ganito ka ma-in love,” bulong ko. “Nakakakilig ka pala, Leander.”
He heartily laughed. “Kung kinikilig ka… then it’s good. I’m doing a great job.”
We spent the night asking questions about each other. We were having so much fun. Hindi na namin namalayan ang oras.
This is what happiness feels like. Hinding hindi ko na pipiliing pakawalan ang kasiyahan na ito.
Chapter Forty-Four
We spent our days visiting different places here in Canada. It was so fun. Ngayon ko lang yata nagawang enjoy-in nang ganito ang buhay ko.
I afford trips like this. Pero ni minsan hindi ko ginawa dahil nanghihinayang ako sa gastos. Ang saya pala ng ganito…
“Ang ganda rito. Napanood nina Kyren sa kdrama ’to…” sabi ko habang magkahawak kamay kaming naglalakad sa Quebec.
Summer season ngayon sa Canada. Buti na lang. Mahina kasi ako sa lamig.
“Do you want to live here?” he randomly asked.
“Hmm… Maganda rito, pero ayokong tumira dito. Pero sige, pag-iisipan ko…” sabi ko na lang saka ngumiti sa kaniya.
We swayed our hands as we walked. I smiled at him and intertwined our fingers. “Leander, gusto mo bang magkaroon ng anak?”
Napakunot ang noo niya. “I fucking hate kids… but if you want to have one, we can adopt.”
Umiling ako. “I prefer having pets than kids.”
Well, it’s true. Parehas kami roon. I’m not so fond of kids. Mas gusto kong mag-alaga na lang kami ng pets.
I know people will ask us… Sino ang mag-aalaga sa inyo kapag matanda na kayo?
But I don’t think it’s right to have a child for that reason. Hindi tamang magkaroon ng anak para lang may mag-alaga sa’yo pagtanda mo. If they feel loved and secured, your children will eventually take care of you, without having to tell them to. Palaging sinasabi sa akin nina Sam… responsibilidad ng mga magulang na alagaan ang anak nila. Children shouldn’t be brought into this world with the purpose of being their parents’ retirement plan. Iyon ang palaging sinasabi nina Kyren sa akin.
THE DAYS that I spent with Leander here in Canada were my happiest days. Hindi ko alam na posible pala ang ganoon kasayang pakiramdam.
“Hindi ako makapaniwala na aalis na tayo… Sobrang saya talaga rito, Leander. Siguro kasi walang nakakakilala sa’tin. Parang nakalimutan ko ’yung realidad,” nakangiting sabi ko habang pinapanood si Leander na tupiin ang mga damit niya.
He smiled at me. “We can stay here a little longer if you want.”
Napanguso ako at umiling. “Hindi na. Alam kong may kailangan kang asikasuhin sa trabaho… ’Di ba may plano pa kayo ng kaibigan mo na magpatayo ng bagong airlines.”
Lumapit siya sa akin. Umupo siya sa kama sa tabi ko at humawak sa kamay ko.
“I’ll be really busy… but don’t worry, I will still make time for you. Hmm?” sabi niya sa marahang boses saka hinaplos ang buhok ko.
I smiled and nodded. “Don’t worry about me. Magpa-practice na rin ako ulit magbasketball. Baka mapahiya ako kapag nag-try out ako sa team nina Rhiatt kasi ang tagal ko nang hindi nagba-basketball.”
He stared at me lovingly. His eyes were soft and gentle… which was quite contradicting to his manly and intimidating aura.
“Do you want to pursue your dream, baby? Do you still want to be a teacher?” he asked.
Natigilan ako sa tanong niya. “Bakit? Pag-aaralin mo ako?”
Tumango siya. “Of course… I will give you everything you want. Pati ang mga bagay na pinagdamot mo sa sarili mo ng maraming taon… ibibigay ko ’yon sa’yo lahat.”
Tila may humaplos sa puso ko dahil sa sinabi niya. It’s not even because he has all the money in the world… It’s just the thought that he knew I’d been selfless, and he’s willing to give me everything as much as he can because he cares for me. Alam niyang palagi kong pinagdadamutan ang sarili ko… at alam kong kahit na wala siyang ganito karaming pera, gagawin niya ang lahat sa abot ng makakaya niya para maibigay sa akin ang mga gusto ko.
Napangiti ako at hinaplos ang pisngi niya. “Leander… You don’t have to build an airline for me. Just do what you want to do. Kahit simpleng buhay lang para sa ating dalawa… ayos na sa akin. I just want you to be happy. I just want us to be happy.” I sighed. “About my dream… I think I already outgrew it. Masaya na ako ngayon sa ginagawa ko bilang basketball player. This is the path that makes me happy now. Okay na ako rito. Okay lang din sa akin kung ano ang kaya mong ibigay. Kahit pa maghirap ka bigla, I will still accept and love you.”
He sighed and closed his eyes. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya. He held my hand tightly and licked his lower lip.
“What are you doing to me?” he asked and touched his chest. “What did I even do to deserve you?”
Napangiti ako at yumakap sa batok niya. I kissed his cheek. “I’m so lucky to have you, Leander. Ang swerte ko sa’yo. Alam mo ba ’yon? You’re handsome, you’re kind and generous to me, you treat me so well, and most of all… you have a big…” I cleared my throat and looked down.
Natigilan siya. When he realized it, he heartily laughed. “Damn, Russ… Why are you like that?” he asked, still laughing.
I chuckled and kissed his cheek again. “Important part ’yon.”
Pagkatapos naming mag-asikaso, umalis na rin kami agad. I just looked at our pictures during our stay here. I couldn’t take my smile off my lips… Kitang kita sa pictures na masaya kaming pareho.
I hope this happiness will last forever.
“Ano na, ’te?! Nagpakasal talaga kayo or what?! Nakaka-overthink ka ha! Hindi man lang nagre-reply sa’min? Enjoy na enjoy?”
Natawa na lang ako sa bungad sa akin ni Kyren.
“Hindi kami nagpakasal. Nagliwaliw lang kami ro’n,” natatawang sabi ko.
Tila nakahinga sila nang maluwag sa sinabi ko. Napahawak sila sa dibdib nila at napaupo sa couch.
“Damn. I really thought you’re gonna get married to him just like that,” si Sam, napapailing.
I laughed. “Leander changed his mind. Sa akin, wala namang kaso magpakasal ako… I’m already 26. Saka sigurado na ako kay Leander… Pero sabi niya, kilalanin muna raw namin lalo ang isa’t isa.”
Calia nodded. “I admire him. Akala ko ikukulong ka na talaga niya sa kasal… Buti nakontrol niya ang sarili niya.”
Iniwan ko na muna sila sa sala at dumiretso sa kuwarto ko. Inilagay ko na sa laundry basket ang mga damit ko saka ibinalik sa ilalim ng kama ko ang maleta ko.
Napangiti na lang ako at umupo sa kama. Agad kong kinuha ang cellphone ko at p-in-ost ang pictures namin ni Leander.
“Hmm…” I touched my chin while thinking of a caption.
Tumango ako. Dapat simple lang.
Happy moments with my man :))
Dinagsa agad ng comments iyon, pero nangunguna ang comments nina Connor.
Connor: Wow sana all sumakses
Leander
Connor: Libre pls pre, isang airplane lang. Thanks.
Mark: Happy for you, Russ and Leander!
Natigilan ako nang mag-comment din si Rhiatt.
Rhiatt: Yumayabang ka na, Russ. Tama yan.
Napaisip tuloy ako kung nag-uusap na ba ulit si Rhiatt at Connor.
Binasa ko na lang ang iba pang comments.
Ang pogi pala ng bf ni Russ huhu. Okay tanggap ko na.
Yung ngisi ni Leander doon sa live nung nakaraan. Nalaglag panty ko!!!
Ang cute nila grabe. The height difference? Hays! Kyotipay!
Hoy parang nung nakaraan lang basher kayo ng rumored bf kuno ni Russ??? Nakita niyo lang na gwapo nagbago na kayo? Btw same
Napangiti ako. Leander shared my post kahit iilan lang naman kaming friends niya sa Facebook.
My baby
Napangiti ako sa caption niya. Humagikhik ako at bumagsak sa kama saka nagpaikot-ikot.
Ang common ng endearment na baby, pero kilig na kilig ako sa tuwing tinatawag niya ako niyan.
Napabangon ako nang mag-message siya sa akin.
Leander: Hi, baby. Let’s eat dinner together. You want?
Napangiti ako at agad na nag-type ng reply.
Me: Opo ◝(ᵔᗜᵔ)◜
Leander: Yey! I’ll just order food for us. We’re too tired to cook haha.
Me: Okay! ( ˶˘ ³˘)♡
Leander: Hahaha cute. I miss you already. (づ ̄ ³ ̄)づ
Tinakpan ko ng unan ang mukha ko at tumili. Nagsisipa pa ako sa hangin.
Agad na akong tumayo at nagpalit ng damit. Excited na lumabas ako ng kwarto. Napataas ang kilay nina Kyren sa akin paglabas ko.
“Wow, kilig na kilig siya, oh,” pangangantyaw ni Kyren.
“Blooming,” natatawang sabi pa ni Calia.
I giggled. “Mag love life na rin kasi kayo.”
“Wow, yabang mo na ha! Russ, nasaan ka? Hindi ikaw ’yan!” sabi ni Kyren saka humawak sa dibdib niya.
I laughed. “Sorry… By the way, doon muna ako kay Leander, ha…” pagpapaalam ko.
“Umuwi rin mamaya, ha. Hindi pa kayo mag-asawa,” nakapamaywang na sabi ni Sam.
I shyly smiled and nodded. Pagkatapos kong magpaalam, excited na lumabas ako at dumiretso sa bahay ni Leander.
Binuksan ko ang gate na para bang ako ang may ari ng bahay. Napahagikhik ako at kinapa ang susi ng bahay niya sa bulsa ko. Binigay ni Leander sa akin ito. Pwede raw akong pumasok sa bahay niya kahit kailan ko gusto.
Dumiretso ako sa kusina. Nandoon si Leander at hinahanda ang mga pagkain na in-order niya. Agad siyang tumingin sa akin at napangiti.
“Hi, baby…” Lumapit siya sa akin saka yumakap.
Gumanti ako ng yakap sa kaniya. Pumikit ako nang humalik siya sa noo ko.
Naghugas na kami ng kamay dalawa. Napapangiti na lang ako habang sumusulyap sa kaniya. Ang guwapo ng boyfriend ko. Ang swerte ko.
Agad niya akong ipinaghila ng upuan pagkatapos. Naghain na rin siya para sa amin saka agad na umupo sa tabi ko. Napapalakpak ako sa excitement. Simula nang magbati na kami, lagi na ulit akong ganado kumain.
Pinagbuksan niya ako ng crab at lobster, pati ng hipon. Nakangiti lang ako habang pinapanood siya na ilagay sa plato ko ang mga pagkain.
“Eat well, baby.” He kissed my cheek.
We started eating. As usual, mabagal na naman siyang kumain, tapos ako mabilis. Aliw na aliw ang mga mata niya habang nakatitig sa aking kumain. Ngumiti ako sa kaniya habang puno ng pagkain ang magkabilang pisngi ko.
He laughed and pinched my cheek gently. “You’re so cute…”
Ngumiti ako lalo. “Thank you. Ikaw naman, gwapo.”
Ngumisi siya. “Totoo?”
Tumango ako. “Totoong totoo talaga. Ikaw ang pinakagwapo sa paningin ko.”
He bit his lower lip. Tila pinipigilan niyang ngumiti.
Pagkatapos naming kumain, agad na kumilos si Leander para magligpit at maghugas ng mga pinggan. Tahimik na nanonood lang ako sa kaniya habang nakahawak sa tiyan ko.
Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Agad kong kinuha iyon… pero natigilan ako nang makita ang text mula kay Mama.
Ngayon lang siya nag-message sa akin. Kapag may sasabihin siya, madalas si Risha o Kuya Rosh ang nagte-text sa akin.
Mama: Galing ka sa ibang bansa? Sinong kasama mo? Boyfriend mo?
Mama: Pumunta ka bukas. Nakalimutan mo na ba ang birthday ng Kuya Rosh mo?
Mama: Isama mo ang mga kaibigan mo dahil maraming handa.
Napakagat ako sa ibabang labi ko habang binabasa ang mga message ni Mama.
Napapitlag ako nang maramdaman ang presensya ni Leander sa likuran ko.
“Who’s that?” tanong niya habang nakatingin sa cellphone ko.
Napalunok ako bago sumagot. “Si Mama.”
Natigilan siya sa sinabi ko. Napatitig ako sa mga mata niya. His eyebrows furrowed… and his eyes screamed fear. It was evident in his eyes. Lumambot ang puso ko sa nakita.
I smiled and stood up. Humawak ako sa kamay niya at hinila siya paupo sa upuan habang nakatayo ako sa tapat niya, sa pagitan ng mga hita niya. Nag-angat siya ng tingin sa akin… Napangiti ako at hinawakan ang magkabilang pisngi niya.
Nakaramdam ako ng awa habang nakatitig sa mukha niya. His eyes screamed worry and fear… Hindi rin siya makatingin sa mga mata ko.
This is something that you will never expect from someone like Leander… Tanga na lang ako kung pakakawalan ko pa siya.
“Leander… Hindi ako makikipaghiwalay sa’yo. Ano man ang sabihin o gawin nila, hindi kita bibitawan. Kahit magsanib-pwersa pa ang mga magulang natin para paghiwalayin tayo, hindi na ako papayag… Kaya ’wag kang matakot, hmm?” I kissed his lips.
He looked at my eyes and gulped hard. “Really?”
I smiled. He’s always calling me baby… pero siya ang mukhang baby sa aming dalawa ngayon.
“Opo… Hinding hindi na kita bibitiwan.”
Umupo ako sa kandungan niya at yumakap sa kaniya. Gumanti siya nang mahigpit na yakap sa akin.
Chapter Forty-Five
trigger warning: transphobic remarks!
“I honestly don’t want to go there, but well… Russ invited us,” Sam sighed.
Ngumiti ako at yumakap sa kaniya. “Thank you, Sam…”
Napailing siya at umakbay sa akin saka tinapik tapik ang balikat ko.
“Ganda ko ba, guys?” tanong ni Kyren saka hinawakan ang pink ribbon sa ulo niya.
“So ganda,” sabi ni Calia habang nilalagyan ng blush ang pisngi niya.
Sam chuckled. “Y’all gonna piss Russ’ parents off… Homophobic pa naman.” She stroked her wolf cut hair and looked at the mirror.
Ngayon pa lang makakapunta ang mga kaibigan ko sa bahay nina Mama. I also invited them since she told me to invite my friends. Hindi ko alam kung bakit parang biglang nagbago sina Mama. Ayoko na lang din paasahin ang sarili ko.
Kyren grinned. “Bahala silang mainis sa ganda ko…” He winked after curling his eyelashes.
“Picture-an kita, send ko kay Connor. Siguradong masisiraan ’yon sa ganda mo,” natatawang sabi ni Calia.
Napangiwi si Kyren. “Pinagsasabi mo ba, ’te? Tigilan mo kaka-ship sa’min ni Connor ha baka di kita ma-tantsa.”
Pagkatapos nilang mag-ayos, agad na rin kaming lumabas. Napangiti ako nang makitang naghihintay si Leander sa labas.
Napakagat ako sa loob ng pisngi ko nang makita ko siya na gwapong gwapo sa suot niyang black polo shirt. He looked like a rich hunk tito. I just heard that term from Kyren.
I smiled when I saw him wearing the watch I gave him.
“Hi,” bati niya sa amin.
“Hello, Leander! Sige, kunin mo na si Russ. Susundan na lang namin ang kotse mo,” sabi ni Kyren saka humagikhik. Pasimple niya akong tinulak palapit kay Leander.
Leander smiled and opened the car door for me. Tumingin ako kina Sam. Si Kyren at Calia doon sasakay sa kotse ni Calia. Si Sam naman susunod sa’min gamit ang big bike niya.
Sumakay na ako sa kotse ni Leander. Agad din siyang umikot at sumakay. Sumilip ako kina Calia mula sa side mirror. Pumasok na sina Kyren at Calia sa kotse. Si Sam naman ay sumakay na sa big bike niya.
Napabuga ako ng hangin at tumingin kay Leander. Kinakabahan ako. Kanina pa lang nang magising ako, nararamdaman ko na ang kaba. I just feel like things won’t turn out well.
Pero isa lang din naman ang bagay na sigurado ako, hindi ko siya hihiwalayan kahit anong mangyari.
Habang nasa biyahe kami, patingin tingin ako sa likod kung nakakasunod pa sina Calia at Sam. Muli akong napabuga ng hangin.
“Nervous?”
Natigilan ako at tumingin kay Leander nang magsalita siya. His eyes were still on the road.
I sighed and nodded. “Oo… baka kasi kung ano’ng sabihin ng pamilya ko tungkol kina Kyren. Kinakabahan lang ako na baka insultuhin nila ang mga kaibigan ko.” Muli akong napabuga ng hangin. “Sana walang mangyaring gano’n.”
Hindi ko sinabihan ang mga kaibigan ko na magpalit ng damit… I don’t want them to change their gender expression just to please my family. They shouldn’t adjust themselves just for my family.
“Let’s hope for that, baby…” He smiled, still eyes on the road. “Don’t worry, I will always protect you and your friends.”
Napangiti ako sa sinabi niya. Alam na alam niya na kung gaano ka-importante sa akin ang mga kaibigan ko. He’s willing to protect them for me.
Ilang saglit pa, nakarating na kami sa bahay nina Mama. Agad na lumabas si Leander at pinagbuksan ako. Nakasunod din naman agad sina Calia at Sam.
Bumaba na ng kotse sina Calia at Kyren. Ganoon din si Sam at lumapit sa amin.
“Wow, malaki pala ang bahay niyo…” sabi ni Calia.
“Talagang malaki ’yan… galing sa bulsa ni Russ ang pagpapa-renovate niyan, e,” sarkastikong sabi ni Kyren.
Natatawang napailing na lang ako at niyaya na sila sa loob. Sa malaking bakuran namin nakahanda ang mahabang mesa. Napakamot ako sa batok ko dahil may mga bisita rin na sa tingin ko mga kaibigan ni Kuya Rosh. Nilibot ko ang tingin ko sa paligid… Wala si Risha.
Nag-message siya sa akin kanina na aalis siya at hindi makikisaya kina Mama sa birthday ni Kuya Rosh. Nag-away na naman yata sila.
Nakita ako ni Mama. Agad siyang lumapit sa amin. “Nandito na pala kayo. Umupo na kayo at kumain.”
Hindi nakatakas sa paningin ko ang pagtingin niya kay Kyren mula ulo hanggang paa. Puro pink kasi ang suot ni Kyren. Napabuga ako ng hangin at napasapo sa noo ko.
Nakakahiya si Mama. Sana hindi napansin ni Kyren ’yon.
“Hello po,” bati na lang nina Kyren.
Ngumiti si Mama at tumango. “Hello sa inyo…” Sunod siyang tumingin kay Leander.
Leander smiled. “Good afternoon, Ma’am,” magalang na bati niya pa rin kay Mama.
Tumitig si Mama sa kaniya. Alam kong kilala na siya ni Mama dahil sa pictures na p-in-ost ko sa Facebook.
Pilit na ngumiti na lang ako at tumingin kina Kyren. “Doon tayo,” sabi ko na lang saka itinuro ang mahabang mesa. Iniiwasan kong magtanong pa si Mama ng kung ano.
Pinauna ko silang maglakad. Akmang susunod ako, pero agad na humawak si Mama sa braso ko. Natigilan si Leander at tumingin sa amin. Sinenyasan ko na lang siya na mauna.
He seemed hesitant, but I just smiled at him and nodded.
“Boyfriend mo ’yon?” tanong ni Mama sa akin.
Tumango ako. “Opo… Boyfriend ko po.”
Tiningnan ko ang reaksyon niya. For some reason, she doesn’t look mad. It was confusing to me. Her actions are confusing me.
“Mayaman? Mukhang mayaman kasi dinala ka sa abroad? O ikaw ang gumastos doon?” tanong niya.
I knew it.
Pilit na ngumiti ako. “Siya pa ang gumastos.”
“Edi mayaman nga?” tanong niya pa.
Hindi ko alam ang isasagot ko sa tanong niya. Hindi ako komportable sa ideya na magugustuhan niya lang si Leander para sa akin dahil mayaman ito.
“Piloto po siya,” tipid na sagot ko na lang.
“Piloto? Sino’ng mas malaki ang sweldo sa inyo?” tanong pa niya. “Mas malaki pa yata ang sweldo mo sa basketball…”
Napabuga ako ng hangin at marahang inalis ang pagkakahawak niya sa braso ko. “Mahalaga po ba ’yon?”
Pakiramdam ko ang bastos ko dahil may bahid ng pagka-irita sa boses ko. Hindi ko nagugustuhan ang pinatutunguhan ng usapan namin.
“Mahalaga ’yon, siyempre!” Napailing siya. “Sabi sa’kin ni Rish anak-mayaman daw ang boyfriend mo. May ari ng VSA ’yung pamilya nila. Totoo ba ’yon o niloloko lang ako ng kapatid mo?”
Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko. I felt annoyed… Why is it important? Iyon lang ba ang dahilan kaya niya kami inimbita rito? Para malaman kung mayaman si Leander?
“Russ…”
Natigilan si Mama nang lumapit sa amin si Leander. Ngumiti siya kay Mama saka lumapit sa akin. Humawak siya sa kamay ko.
“Excuse me po, Ma’am… Gutom na si Russ,” sabi na lang niya saka hinila na ako palayo kay Mama.
Napatingin ako sa likod niya habang hinihila niya ako papunta kina Kyren. Napangiti ako. Kahit hindi ako nanghihingi ng tulong, tila naramdaman niya na iyon.
Ipinaghila ako ng upuan ni Leander. Napangiti ako nang mapansin na ikinuha na niya ako ng pagkain. Nasa gitna nila ako ni Calia. Nasa tabi naman ni Calia sina Kyren at Sam.
Medyo naiilang ako dahil nasa mesa rin sina Kuya Rosh, Kuya Riko, si Mama, si Papa, pati na rin ang ilang bisita at kamag-anak namin.
Ang mga ma-edad na kamag-anak namin ay napapatingin kina Kyren at Sam. Napapikit ako nang mariin at napailing.
Do they really have to make it obvious? Lantaran nilang hinuhusgahan ang mga kaibigan ko sa mga tingin nila.
Napabuga na lang ako ng hangin at pilit na ngumiti. I looked at Kuya Rosh who’s sitting across from me.
“Happy birthday, Kuya Rosh,” nakangiting bati ko na lang.
“Thanks! Walang regalo?” nakangising tanong niya.
I licked my lower lip and sighed. “Sa susunod na, kuya. Kapag nakabayad ka na sa akin kahit kalahati.”
Nawala ang ngiti sa labi ni Kuya Rosh. Napatingin ako kina Kyren na napatungo, pero nagpipigil ng tawa at ngiti dahil nanginginig ang balikat nila.
“Ano ’yon, Rosh?” narinig kong tanong ng kaibigan yata ni Kuya Rosh.
Ngumiti si Kuya Rosh sa kaniya saka umiling. “Wala ’yon, p’re.”
Tumingin sa akin si Papa, tila binabantaan ako sa tingin niya.
“Hindi pa rin ako makapaniwala na kapatid mo si Russ, Rosh…” sabi ng isa pang kaibigan ni kuya. Tumingin ito sa akin. “Idol kita. Ang taas mo tumalon,” nakangiting sabi nito sa akin.
Ngumiti ako. “Salamat po.”
Natigilan si Kuya Rosh nang mapatingin kay Calia. “Wow, may maganda ka palang kaibigan, Russ?”
I looked at Calia. Bahagyang napakunot ang noo niya.
Tumayo si Kuya Rosh saka lumapit kay Calia. Kinantyawan naman siya ng mga kaibigan niya.
“’Yun oh!”
“Ligawan mo na, p’re.”
“Lakas talaga sa chicks.”
Tumingin ako kay Calia. Halatang hindi siya komportable. Nakakunot ang noo niya at panay iwas kay Kuya Rosh. Ayaw na ayaw niya kasi ng ganito.
“Hello, miss. Rosh nga pala, kapatid ni Russ…” sabi ni Kuya Rosh at sinubukang makipagkamay kay Calia.
“Okay,” tipid na sabi na lang ni Calia at tumuloy sa pagkain.
“Wait, ikaw si Calia, ’di ba? ’Yung nililigawan ng poging artista?” tanong ng kaibigan ni Rosh na babae.
Si Kyren ang sumagot. “Oo, nililigawan siya ng nag-iisang Jace Deimos Martin. Kaya wala talagang chance sa kaniya ang mga kung sino-sino lang sa tabi.”
Tinapik ni Calia ang braso ni Kyren. Kyren pouted. “Bakit? Totoo naman, ah.”
Natigilan si Kuya Rosh. “Nililigawan ni Jace? ’Yung trans daw?”
Calia never kept it a secret. May mga fans siya sa fashion industry… Alam ng mga tao na transwoman siya.
“Dati kang lalaki?” natatawang tanong niya pa. “Dati kang may ano?” tanong pa niya saka itinuro ang pagkalalaki niya.
“Lalaki ka pala, hija? Katulad ba ng mga nagpapa-opera para ibahin ’yung kasarian nila?” nakakunot-noong tanong ni Mama kay Calia. “Dapat tanggapin niyo ang alay na kasarian sa inyo. Kahihiyan at kasalanan ’yan.”
Napakuyom ang kamao ni Sam. Si Kyren na kaninang nakangiti, sumama na rin ang mukha.
“Excuse me po? Ano po’ng pinagsasabi niyo?” si Kyren, tila hindi na napigilan ang sarili.
Napatayo si Leander, he was about to speak, but Kuya Rosh spoke first.
“Tangina, muntik na ’ko ro’n, ah. Akala ko talaga babae. Bakit naman sa lalaki pa gusto pumatol ni Jace, e—”
Natigilan si Kuya Rosh nang malakas na hinampas ni Leander ang mesa. Akmang lalapit si Leander kay Kuya Rosh, pero inunahan ko siya.
Ang bilis ng tibok ng puso ko… dahil sa galit. Matinding galit.
Agad akong tumayo at kinwelyuhan si Kuya Rosh. Walang pag-aatubiling sinuntok ko siya sa mukha gamit ang buong lakas ko. Agad siyang natumba sa sahig.
“Russ!” sigaw nina Mama at nagtayuan.
I was breathing heavily. Nagdidilim ang paningin ko. My hands were shaking… Ang lamig ng mga kamay ko.
“Russ! Bakit mo sinuntok ang kuya mo?!” asik ni Mama saka tinulungang tumayo si kuya.
“Babae si Calia!” asik ko. Namumuo ang luha sa mga mata ko.
Halo halo ang nararamdaman ko… galit at inis sa kanila… at hiya para sa mga kaibigan ko.
Tumayo si Calia at humawak sa braso ko. “Russ, it’s okay,” bulong niya. Pero nanginginig din ang mga kamay niya.
Mas lalo akong naluha. Ikinuyom ko nang malakas ang mga kamao ko.
“Babae si Calia! Hindi niyo ba nakikita?!” sigaw ko. Wala na akong pakialam kung marinig ng iba… o kamuhian nila ako pagkatapos nito.
“Nagsasabi lang naman ng totoo ang kapatid mo! Wala kang respeto sa kapatid mo!” singhal ni Papa.
“Russ, mag-sorry ka kay Rosh… Birthday na birthday niya tapos ganito ang gagawin mo!” si Kuya Riko, napapailing.
“Kayo ang walang respeto sa mga kaibigan ko! Wala kayong karapatang bastusin ang mga kaibigan ko dahil sila ang nasa tabi ko noong panahong pinalayas niyo ako! Sila ang tumulong sa akin noong panahong kayo ang nagkulang sa akin! Kaya ’wag na ’wag niyo hong babastusin ang mga kaibigan ko!” Nasasaktan ako… pero nangingibabaw ang galit sa boses ko.
“Tarantado ka!” Agad na lumapit sa akin si Kuya Rosh at kinwelyuhan ako… pero agad siyang itinulak ni Leander palayo sa akin.
“Subukan mo lang saktan si Russ… may kalalagyan ka sa’kin,” malamig na sabi ni Leander. He intimidated Kuya Rosh with his height and build. Tila wala na rin siyang pakialam kahit pa kapatid ko iyon.
Itinulak din ni Sam si Kuya Rosh palayo sa akin. Nakakuyom ang mga kamao niya… tila nangangati ring suntukin si Kuya Rosh. Si Kyren naman ay halos patayin na sa tingin ang kapatid ko.
Humawak si Sam sa braso ni Calia at inilagay sa likuran niya. “Umalis na tayo… Baka kung ano pa’ng magawa ko,” malamig na sabi ni Sam.
Agad akong humawak sa kamay ni Calia at hinila siya paalis dito. Agad namang sumunod sa amin sina Leander.
Pagkalabas na pagkalabas namin ng gate, bumuhos ang mga luha ko. Nanginginig na yumakap ako kay Calia at napahagulgol ng iyak.
“S-sorry, Calia… Sorry talaga,” humihikbing sabi ko. Niyakap ko siya nang mahigpit at napapikit habang patuloy sa pagkatakas ang mga luha ko.
Yumakap siya sa akin. “’Wag kang mag-sorry, Russ. Hindi mo kasalanan ’yon.” She started crying too. “T-Thank you kasi pinagtanggol mo ’ko kahit mahal mo ang pamilya mo.”
“I-ipagtatanggol ko kayo kahit kanino… K-kayo ang pamilya ko…”
Napaluha rin si Kyren at yumakap din sa amin. Lumapit din si Sam sa amin at yumakap.
I love my friends so much. Kaya hindi ko kayang makita na binabastos sila lalo na ng pamilya ko. Sila ang nasa tabi ko noong walang wala ako… They loved and accepted me for who I am. They helped me when I had no family to rely on… Pamilya ko sila.
Natigilan ako at napasulyap kay Leander. He was staring at me with those gentle eyes. He smiled at me.
“You are so brave, baby,” I saw him mouthed.
I smiled at him while tears continuously flowed on my cheeks… Yes, I’m braver now.
Chapter Forty-Six
Napanguso ako habang nakatingin sa salamin. Namumugto ang mata ko dahil sa pag-iyak kahapon. Nag-iyakan pa kaming apat pag-uwi dito sa bahay, e.
Lumabas na lang ako ng kwarto. Nasa sala na sina Calia at nagkukwentuhan.
“’Te, kabog talaga si Jace. Talagang pinagsigawan niya pala sa earth na ’to na nililigawan ka niya,” sabi ni Kyren saka tinusok ang tagiliran ni Calia. “Kinikilig ka, ’no? Aminin mo na, beh.”
“Hindi nga. Ikaw muna umamin na kinikilig ka kay Connor,” panunukso ni Calia.
Si Sam naman ay abala lang sa pagbabasa ng mystery thriller book at hindi sila pinapansin.
Napangiti ako habang pinagmamasdan sila. Hindi man kami magkakadugong apat, pero para ko na silang mga kapatid… I only felt peace and security after living with them. They helped me without asking for anything in return… they loved me with all of their hearts. They cared for me more than anyone.
“Good morning, Russ baby!” bati ni Kyren nang makita ako.
Napangiti ako at agad na lumapit sa kanila. “Good morning.”
Umupo ako sa tabi nila. Agad namang yumakap sa akin si Calia. “Russ, inaaway ako ni Kyren.”
Gumanti ako ng yakap sa kaniya at tinapik tapik ang likod niya.
Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Kinuha ko iyon mula sa bulsa ng short ko. Risha messaged me.
Risha: Kuya, I’ve heard what happened. Sorry, kuya. Sana nandoon ako.
I typed a reply.
Me: It’s okay, Rish. Thank you.
Risha: Don’t be sorry for punching Kuya Rosh. Deserve niya yon! Nakakahiya siya. Kinakahiya kong kuya ko siya. Sorry sa kaibigan mo, kuya. Sana okay lang siya.
Me: Nagsorry din ako kay Calia. Nakakahiya talaga ang ginawa ni Kuya Rosh. Hindi ko na yata sila kayang harapin pagkatapos ng ginawa nila sa mga kaibigan ko.
Risha: Dapat lang hindi ka na bumalik sa impyernong ’to, kuya. Sina Mama, bumait lang pala sa’yo kasi kailangan ng pera. Tapos narinig ko na pinag-usapan nila noong nakaraan na tatanggapin nila yung boyfriend mo kasi mayaman.
Risha: Kinakahiya ko talaga sila! Sa tuwing umuuwi ako ng bahay, lalo akong nade-drain dahil sa pinagsasasabi nila.
Risha: Kuya, alam mo ba na aalis na ako rito? Nakapirma na ako sa bagong rent to own na bahay. Pwede na akong lumipat doon next month.
Napangiti ako sa message niya. Alam kong tinitiis na lang din talaga ni Risha ang toxic environment sa bahay. Ilang taon din siyang nagtiis. Kaya masaya ako na bubukod na rin siya.
Me: Rish, kapag kailangan mo ng tulong, nandito lang ako ha? Pwedeng pwede ka humingi ng tulong sa akin
Risha: Kayang kaya ko na ’to kuya. Ako pa ba? Hahahaha!
Masaya ako para kay Risha. Talagang tutulungan ko siya sa bahay niya. Kung si Kuya Riko nga, tinulungan ko… Siya pa kaya na paborito kong kapatid?
Napabuga ako ng hangin. Hindi ko na rin alam ang gagawin ko kina Mama… Siguro hindi na talaga sila magbabago.
Natigilan ako nang mag-message sa akin si Leander.
Leander: Good morning, baby. Are you okay now?
Me: Good morning, Leander. Okay na ako ^^
Leander: That’s good to hear, baby. Can we eat breakfast together? I cooked breakfast for us.
Me: Yehey! Sige po! Hehe
Nagpaalam na ako kina Calia at nagtungo sa bahay ni Leander. Pagpasok ko sa loob, naamoy ko kaagad ang fried rice na niluto niya.
Napahagikhik ako nang makita siyang naghahain. Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya saka yumakap mula sa likuran niya.
“Hello, Leander…” nakangiting bati ko saka idinikit ang pisngi ko sa likod niya.
Agad siyang humarap sa akin. He smiled at me and hugged me. “Good morning, baby.” He kissed the top of my head.
Ngumiti ako at nag-angat ng tingin sa kaniya. I gave him my sweetest smile. Alam ko pa namang lagi siyang nanggigigil kapag nakikita niya akong ngumingiti nang ganito.
He pinched my cheeks. Yumakap siya nang mahigpit sa akin at pinaghahalikan ang magkabilang pisngi ko.
“Hello, Leander!”
Natigilan lang kaming pareho nang marinig ang boses ni Connor. Agad akong kumalas sa pagkakayakap kay Leander.
Nakita ko kung paano nalukot ang mukha ni Leander. Agad siyang tumingin nang masama kay Connor.
“Hello, love birds! Ano? Kasal na kayo?” tanong niya.
“Why the fuck are you here?! And how the hell did you even get in?!” singhal ni Leander sa kaniya.
“Duh, may susi ako, p’re. Hindi mo ba alam? Isosoli ko nga, e, kaya ako nandito.” Connor looked at me. “Hello, Russ!”
Lumapit si Leander kay Connor at hinablot ang susi mula sa kaniya. “Fucking leave now!”
Lumapit ako sa kaniya saka humawak sa kamay niya. “Leander…” malambing na sabi ko.
He looked at me. His expression softened. “Yes, baby?”
“Pakainin na rin natin si Connor dito tutal nandito na rin siya,” nakangiting sabi ko na lang.
“Baka kulang pa sa’yo ang pagkain,” nag-aalalang sabi niya saka humawak sa pisngi ko.
“Tangina, the duality, p’re? Pag sa’kin dragon, pag kay Russ tuta?” si Connor, saka humagalpak ng tawa.
Leander glared at him. “Gusto mo bang masira ang buhay mo?!” sigaw niya.
Connor laughed. “Hindi, ah. May pangarap pa ’ko sa buhay… Hindi pa nga ako kina-crush back, e. Saka hindi pa nga kami nag-uusap ni Rhiatt?”
“Bakit ba kasi hindi mo pa kinakausap?!” iritadong tanong ni Leander.
“Wait lang kasi, ’di ba? Alam mo namang patay na patay si Kyren do’n. Kapag nagbati na kami ni Rhiatt, pipilitin ako ni Kyren na puntahan namin si Rhiatt palagi… Edi namatay lang ako sa selos, ’di ba?”
Napahagikhik ako sa sinabi ni Connor. Sabi na nga ba at crush niya si Kyren.
“Oo na! Alis na!” iritadong sabi pa ni Leander.
“Wow, p’re. Sobrang sakit mo. Kapag ikaw tinutulungan kita sa love life mo, tapos ako dedma lang sa’yo. User friend. Fake friend,” sabi ni Connor saka inangat ang gitnang daliri kay Leander.
Leander rolled his eyes. “I will pay Kyren to date you. Okay na ba?”
Hinampas ko ang dibdib niya. “Ano ka ba naman, Leander?”
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis sa kaniya.
“Hindi. Okay lang, Russ. Kahit masakit, tinatanggap ko na lang kasi kaibigang tunay ko ’yan si Leander, e… Sige, alis na ’ko. Baka maabala ko pa kayo sa loving loving niyo.” Napabuga siya ng hangin. “Kailan kaya kami?” Humawak pa siya sa dibdib niya.
Natawa na lang ako. “Kung kailangan mo ng tulong kay Kyren, nandito lang ako…” sabi ko saka ngumiti sa kaniya.
Ngumisi si Connor. “Thanks, Russ! Buti ka pa. Hindi tulad ng iba diyan. Karma na lang bahala sa kaniya,” pagpaparinig niya kay Leander.
Tinapik ni Connor ang balikat ko. Natigilan pa ako nang bigla siyang tingnan nang masama ni Leander.
“By the way, sige, layas na ako. Doon naman ako sa inyo para si Kyren naman ang kulitin,” pagpapaalam ni Connor.
Umalis na rin agad si Connor pagkatapos niyang mangulit.
“Buti naman wala ng panggulo,” nakakunot-noong sabi ni Leander.
I chuckled and kissed his cheek to calm him down. Agad naman siyang ngumiti at humalik sa labi ko.
Ipinaghila niya ako ng upuan saka agad akong ipinaghain. Napangiti na lang ako habang pinapanood siya.
“What are your plans for today?” tanong niya pagkaupo sa tabi ko.
“Magpa-practice ng basketball. Ikaw?” tanong ko.
“I will help you practice,” he smiled.
“E, hindi ka naman marunong mag-basketball, ’di ba?”
He laughed. “Sakto lang. Nakakalaro ko sina Rhiatt at Connor dati. I just suck at shooting… pero pwede na sa defense. Pwede kitang tulungan magpractice.”
Napangiti ako sa sinabi niya. “Thank you, Leander… Pero baka may iba kang gagawin?”
“Have you forgotten that your boyfriend is currently unemployed?” He chuckled. “I won’t push through with the airlines anymore. Thinking about it… I really don’t want to build one. I just wanted to build it because I wanted to prove to you that I no longer need VSA… But you said I don’t have to push through it. Pinag-isipan ko rin naman. Nakakahiya na rin kay Feron at baka dumagdag lang sa trabaho niya. I’ll just continue with investing and buying properties… Besides, I want to have more time with you. This is my way of choosing myself.” He kissed the tip of my nose.
Napangiti ako at yumakap sa kaniya. He hugged me too and kissed the top of my head.
I’m happy when he’s happy.
PAGSAPIT NG HAPON, naglakad lakad na kami ni Leander. Hawak niya ang bola ko dahil mamaya maya, magpa-practice na kami rito sa court. Sana lang walang ibang nagpa-practice.
“Leander, mag-boyfriend na tayong dalawa, ’di ba?”
Natigilan siya sa tanong ko. Marahan siyang natawa. “Akala ko nililigawan muna kita?”
Umiling ako. “Okay na ’yon… Naghahalikan na nga tayo, e.”
He laughed heartily. “I really love that side of you, Russ.”
I smiled cutely at him. “Talaga?”
He pinched my cheek. “Yes. You’re so cute, baby.”
Natigilan ako nang mapansing nakatingin sa amin ang isang babaeng nakasalubong namin. Akala ko hinuhusgahan niya kami sa tingin, pero iba pala.
“Tarantadong buhay ’to. Unfair,” narinig kong sabi niya.
“Pft–” Napatakip ako sa bibig ko at nagpigil ng tawa.
Hihi. Hindi maka-relate ang mga single sa’min.
Pagkatapos naming maglakad-lakad, dumiretso na kami sa court. Napanguso ako nang makitang may mga naglalaro doon.
“May naglalaro, Leander…” sabi ko saka kumapit sa damit niya.
He smiled at me and took his wallet. “Ako’ng bahala.”
Napakurap na lang ako nang lumapit siya sa mga naglalaro. Napasinghap ako at napatakip sa bibig ko nang magbigay siya ng isang libo. Agad namang naghiyawan ang mga naglalaro at umalis.
Bumalik si Leander sa akin. He was smiling proudly at me. “Iyan… wala nang tao,” tila proud na sabi niya.
Natatawang napailing na lang ako. Kinuha ko ang bola mula sa kaniya saka nagtungo sa court.
I started dribbling the ball. It felt good. Pakiramdam ko ilang taon akong hindi nakahawak ng bola.
Leander was watching me as I dribbled the ball. Then I positioned myself to shoot it on the ring. I jumped high and shot the ball. It easily went in… Leander clapped for me.
“Ah… It felt great,” I mumbled.
Agad siyang lumapit sa akin. “You look so hot when playing basketball, Russ…” he said while staring at me. His eyes were almost shining with admiration.
I chuckled. “Thank you, fan.”
He played basketball with me. Alam niya naman ang basic… He wasn’t lying when he said he’s bad at shooting though.
Leander dribbled the ball while staring at me. Sinubukan kong hindi ma-distract dahil ang gwapo niya talaga. He looks so hot with his black tank top and gray shorts… His muscles flexed every time he dribbled the ball.
I shook my head. Russ, no.
I ran to him and immediately took the ball from him. Agad akong tumakbo papunta sa ring. Agad naman siyang humabol sa akin. Mabilis din siyang tumakbo. Advantage niya rin na matangkad siya at mahaba ang mga braso niya.
Humarang siya sa akin. I continued dribbling the ball, thinking if I should run past him or should I just jump and shoot the ball.
I took the risk. I jumped as high as I could and tried to shoot the ball. Agad na inangat ni Leander ang mga kamay, sinubukang tablahin ang bola, pero nakalagpas iyon at na-shoot sa ring.
“Yes!” tuwang tuwa na sabi ko at nagtatalon pa.
Leander chuckled and ruffled my hair. “Galing.”
Naglaro pa kami pagkatapos no’n. Agad na rin kaming umuwi bago pa dumilim dahil medyo malamok na sa labas.
Agad na hinubad ni Leander ang tank top niya pagkapasok namin sa bahay niya. Napakagat ako sa labi ko nang bumungad na naman sa akin ang katawan niya.
“Gusto mo mauna ka nang maligo?” tanong niya saka pinang punas sa dibdib niya ang damit na hinubad. “Did you bring your clothes?” tanong niya pa.
Napalunok ako. “Uh… Tinatamad ako kunin, e. Pwede hiramin ko na lang ang damit mo?” tanong ko saka ngumiti sa kaniya.
Natigilan siya. He literally froze, and then he looked at me. “Huh?” he asked.
I smiled. I know what I’m doing.
“Can I borrow your shirt? For sure malaki sa akin iyon. I don’t have to wear shorts…” I smiled.
Kitang kita ko ang paggalaw ng Adam’s apple niya. I bit my lower lip… Seeing him react that way made me excited .
He poked his cheek with his tongue. “Wait… Are you… going to sleep here or something?”
I nodded. “Uhm… I’m too tired to go home.” I pouted.
I removed my shirt. Agad siyang napaiwas ng tingin. Nakita ko kung paano umigting ang panga niya.
Naglakad ako palapit sa kaniya. He was trying his best not to look at me.
I smiled and held his hand. “Let’s take a shower together, Leander.”
Chapter Forty-Seven
Warning: R-18, read at your own risk.
“Wait, baby… Are you sure?” tanong niya, hindi pa rin makatingin sa akin.
“Opo, sure ako.” Napanguso ako lalo. “Pero bakit ayaw mong tumingin sa’kin?” kunwaring nagtatampong tanong ko.
“Tinitigasan ako, Russ,” mariing sabi niya.
Lumapit ako sa kaniya. “Okay lang naman ’yon dahil boyfriend mo naman ako.”
He gulped hard and looked at me. “You’re enjoying this, baby… You enjoy seeing me like this,” sabi niya sa nahihirapang boses.
“Niyayaya lang naman kita maligo…” I gave him the cutest puppy eyes that I could.
I’ve never been like this to my exes… Kay Leander lang ako ganito.
“Ayaw mo ba?” I asked. I made my tone sound sad.
He licked his lower lip. “Gusto ko…”
I smiled. “Edi halika na… Maligo na tayo.” I bit the insides of my cheeks. “Mauuna na ako sa bathroom… Sumunod ka ha. Kapag hindi ka sumunod, magtatampo ako,” nakangusong sabi ko.
He gulped again, and then nodded. “O-okay.”
I giggled. Did he just stutter?! Si Leander?
Nauna akong pumasok sa bathroom. I took my shorts and briefs off. Isinabit ko iyon sa sabitan… I looked at myself in the mirror. I smiled and made a peace sign.
“Pft–” Napatakip ako sa bibig ko at nagpigil ng tawa.
I giggled excitedly… I’m thinking of different ways on how I’m going to tease him.
I smiled and ruffled my hair. I tilted my head while staring at myself… Will he find my body attractive though? Kung iisipin, si Rhiatt ang huli niyang nagustuhan. Magkalayong magkalayo kaming dalawa. I don’t have muscles and abs like Rhiatt.
I pouted. I shook my head and gently tapped my cheeks… No, don’t overthink, Russ.
He likes me, of course he’ll find me attractive. Ano naman kung katulad ni Rhiatt ang tipo niya noon? Ako na ang gusto niya ngayon.
I looked down. I closed my eyes tightly. I’m quite embarrassed to show him my dick… Bigla akong tinatablan ng hiya.
Napasinghap ako at agad na tumalikod nang bumukas ang pinto. Napakurap ako ay napapikit nang mariin. Bakit bigla akong nahiya?!
“Russ?”
Napalunok ako nang maramdaman ang presensya ni Leander sa likuran ko. I don’t know why but his voice sounds ten times sexier now.
I flinched when he touched my arms. I bit my lower lip and faced him.
He stared at me. His eyes were more intense than usual. He gently caressed my arm while staring intensely at me. His beautiful brown eyes were enticing me.
He’s fully naked… and I’m fighting the urge to look down. No, don’t look at it, Russ.
I still looked down… and I almost collapsed.
It scared me. My bravery immediately shrunk. I blinked so many times. Sinisiguro ko kung tama ba ang nakikita ko.
I gulped hard and looked at him. “A-ang laki…” bulong ko.
He chuckled. “Thank you for the compliment, baby… But it’s just because it’s erect. Seeing you naked makes my dick hard.”
Napalunok ako habang nakatitig doon. I gasped when it suddenly throbbed…
Napakurap ako at napaiwas ng tingin. Dapat ko pa bang ituloy ’to?
Sa totoo lang medyo natakot ako. It’s been so long since the last time I had sex. Hindi ko alam kung kakayanin ko ba si Leander.
I shook my head. No, Russ. Don’t give up.
Mas maganda kung mas maaga naming gawin. Para makapag-adjust na ako.
I hope my ass could adjust too.
I blinked and looked at him. “Do you have lubricant and condoms?” I murmured.
He was taken aback with my question. “Y-yes, I have…”
“Ohh… Okay.” Natigilan ako nang may mapagtanto ako. “Bakit may nakahanda kang gano’n?”
He chuckled and kissed the tip of my nose. “I bought them for us to use… I just bought them when we started dating.”
I crossed my arms and pouted. “Okay… Maligo na tayo.”
Humawak ako sa kamay niya at hinila siya sa shower. Pinipilit kong iwasang mapatingin sa pagkalalaki niya. Pero napapasulyap talaga ako.
He opened the shower. Inilapit ko ang ulo ko sa tubig para mabasa ang katawan ko. I looked at Leander. I pulled him closer to me.
He put his hands on the tiled walls, cornering me. His huge build overwhelmed me. Hindi na yata ako makikita kapag hinarangan niya ako. Nag-angat ako ng tingin sa kaniya saka pinunasan ang basang mukha ko gamit ang kamay ko.
He reached for the shampoo and put some on his palm. Pinatay niya na ang shower nang basa na kaming pareho. Nilagyan niya ng shampoo ang buhok ko. I just smiled while staring at him. He gently shampooed my hair.
“I love your brown hair… Is this natural?” tanong niya.
Tumango ako. “Oo. Si Rhiatt kung napansin mo brown din ang buhok niya.”
Pagkatapos niya akong shampoo-han, siya naman ang sunod. He opened the shower again after that. His shampoo smells good. Hindi ganoon katapang ang amoy hindi katulad ng ibang men’s shampoo.
He rinsed my hair. Napapansin kong nalalagyan na ng shampoo ang mga mata niya dahil inuuna niya ako. I pulled him closer to me. Pagkatapos niya sa akin, I reached for his hair and rinsed it too. Medyo nahirapan lang ako dahil matangkad siya.
He slightly bent his knees and let me rinse his hair. I smiled at his small gesture. Humalik pa ako sa pisngi niya pagkatapos kong mabanlawan ang buhok niya.
After rinsing our hair, I reached for the soap. I smiled at him and started soaping his chest. Halatang natigilan siya sa ginawa ko.
I really don’t make the first move when it comes to this. I feel like Leander really unleashed something in me.
I saw his Adam’s apple moved. I bit my lower lip to hid my smile.
Sunod kong sinabon ang braso niya. He was staring at me… Pakiramdam ko masusunog ako sa titig niya. I could almost see his eyes burning.
I licked my lower lip when my hands went down to his hard abs. I’m not a fan of this body type… but everything about Leander is just attractive to me.
I crouched down and started soaping his thighs. I stopped when he suddenly gripped my hair. Hindi naman masakit dahil hindi ganoon kalakas.
I don’t mind him pulling my hair though.
I gasped and shook my head… Was I even this kinky before?
I stopped myself from gasping when my eyes went up to his hard thing… I smiled and rubbed the soap in my hands… then I touched his dick with both hands.
“Russ…” he said and gripped my hair gently.
I looked up at him. “Hmm?” I asked and moved my hands around his shaft.
“What are you doing?” he asked in a hoarse voice.
“Sinasabon kita,” pa-inosenteng sabi ko saka ngumiti sa kaniya.
He took a deep breath and opened the shower. Napanguso ako at agad na tumayo.
“Why are you teasing me, baby?” he asked and held my arm.
“Wala naman akong ginagawang masama,” nakangusong sabi ko.
He took the soap from me. Napakurap na lang ako nang sabunin niya rin ang katawan ko. I didn’t stop him. Hinayaan ko na lang din siya na gumanti sa akin.
When he finally went down to my thing. I gulped and bit my lower lip.
Leander looked up at me and smirked. “Someone’s hard too, huh.”
I bit the insides of my cheeks. “S-siyempre…”
Hindi naman sobrang maliit ang sa akin… pero sakop na sakop iyon ng kamay niya. Siguro sadyang malaki lang ang kamay niya.
Why do I sound like I’m just convincing myself?
He was moving his hand on my dick. I gulped hard. My knees were shaking now.
“Leander…” Hinila ko ang buhok niya. Pakiramdam ko pulang pula na ang buong mukha ko ngayon.
I’m so hard. Parang lalabasan yata ako kaagad sa ginagawa niya.
“Magbanlaw na tayo,” bulong ko.
He grinned and stood up. He opened the shower again. After that, we cleansed our face with a cleanser. Agad na rin siyang kumuha ng bathrobe at isinuot sa akin. Natigilan ako nang mapansing saktong sakto iyon sa’kin.
“I bought that for you,” sabi niya, tila nabasa niya ang iniisip ko.
Napangiti ako at humawak sa kamay niya. Siguro gusto niya rin maligo kami nang sabay kaya niya binili ’to.
Nagsuot na rin siya ng bathrobe pagkatapos punasan ang katawan niya.
Dumiretso na kami sa kwarto niya pagkatapos naming maligo. Nilibot ko ng tingin ang kwarto niya… Nakapasok na ako rito, noong dumugo ’yong ilong niya. Kaso masyado akong taranta no’n.
I just sat on his bed and swayed my feet. Pinanood ko na lang si Leander na naghahanap ng damit para sa akin.
He took a simple white shirt and gave it to me. Tumayo ako at inalis ang robe saka sinuot iyon. Umabot iyon hanggang sa mga hita ko.
Leander stared at me from head to toe. He bit the corner of his lips while staring at me. Tila kinakain niya na ako sa isip niya.
Tumalikod siya at akmang kukuha ng damit para sa sarili niya, pero agad kong hinawakan ang kamay niya.
Natigilan siya at agad na tumingin sa akin. Pero agad din siyang napaiwas ng tingin. Napabuga siya ng hangin, tila pilit na kinokontrol ang sarili.
“Leander…” I hugged his nape. “Bakit hindi ka tumitingin sa’kin? Am I not attractive? I know that I’m not your type, but—”
He immediately cut me off. He looked at me. “You’re so damn attractive, Russ…” He held my waist and pulled me closer to him.
I gulped when I felt his bulging hard shaft against his robe. He gulped and licked his lower lip. He gripped my waist.
“You know what you’re doing to me… You enjoy teasing me,” he whispered. His raspy voice was the hottest thing I’ve ever heard.
“Aren’t we going to do it , Leander?” I asked and touched his chest. “I’ve been waiting for you to initiate…” I said in a sad tone. I did my best to sound sad.
“It’s not that I don’t want to, Russ… I just don’t want you to think that I’m going too fast and—”
I pulled his robe closer to me. “I want to have sex with you.”
His eyes darkened with lust… as if something in him snapped. “Are you sure, baby?” he asked… as if he’s giving me a chance to back out.
I nodded and started untying his robe. “I’m sure. I’ve been waiting for this.”
He grinned. “So, you want me to fuck you?” he asked. His hands went down to my ass.
I gulped and nodded. “Y-yes…” Parang nanunuyo na ang lalamunan ko.
I want him to sate my thirst.
“Say it then…” he whispered. He put his other hand on my neck.
“W-what?” I asked… My knees were shaking. Matutumba na yata ako.
His eyes were too intense. I felt like I could see the things he’d been wanting to do to me. Tila nawala na ang pagpipigil sa mga mata niya.
“Say you want me to fuck you…” he said in his sexiest voice.
“I-I…” I stuttered.
“Why? This good boy can’t even say the word fuck?” he asked, teasing me.
I licked my lower lip. Noong college ako, may mga pagkakataong nagmura ako, o nagsabi ng bulgar na salita… pero kapag naiinis lang ako o naii-stress sa acads. Hindi talaga ako palamura. I say words like dick or sex… or cock… blow job… But I’m just not the type who says curse or vulgar words all the time.
“If you want me to fuck you… you have to be a little bad, Russ,” he muttered. He gripped my jaw.
I gulped and pulled down the hem of my shirt. I’m so hard… Salita pa lang niya at kaunting hawak, nagkakaganito na ako. I’m so turned on.
I badly wanted to have sex with him.
I looked at him with my begging eyes. “I want you to fuck me, Leander…” I whispered.
His head fell back, as if my words turned him on even more. “Fuck… That’s so damn good to hear,” he muttered.
He looked at me again. He licked his lower lip and smirked. “Are you sure you can take me, baby?”
I gulped and nodded. “I-I can… Please…”
I sounded desperate… I’ve never been like this before. Hinang hina ako. I feel so weak against him… and I don’t even hate the feeling. I like the feeling that he’s so dominant… I want him to do whatever he wants to me.
I gasped when he suddenly put his hands on my armpits and carried me like that. Walang kahirap hirap na binuhat niya ako at dinala sa kama. Nakaupo ako sa kama habang nakatayo siya sa tapat ko.
“Do you like it rough?” he asked while looking down at me. “Tell me honestly, Russ… Do you like it rough? Or gentle?” he asked.
I licked my lips. Hindi ko alam kung dapat ba akong magsinungaling o magsabi ng totoo.
I gulped hard… But I really want it rough.
“Leander… I like it rough,” I muttered. “You can be rough with me.”
“Really?” He grinned and caressed my lips. “They say that during sex, we often tell our partners to stop even if we don’t mean it.”
Napakurap ako. “Y-yes… I think?”
He smirked. “Mango.”
Napakunot ang noo ko. “M-mango?”
“That will be our safe word, Russ… Just say mango if you genuinely want me to stop… or if I’m hurting you,” he muttered.
My lips parted. It excites me… Nanginginig ang mga tuhod ko sa sobrang pananabik. Ngayon lang ako nasabik ng ganito sa pakikipagtalik.
He gripped my hair. “Kneel, Russ,” he said in a domineering tone.
I gulped in excitement. What are you doing to me, Leander?
He smirked and gripped my hair harder. “Kneel and take my cock in that pretty little mouth, Russ.”
Chapter Forty-Eight
warning: R-18, the bed scene was quite detailed, read at your own risk!
I looked up at him, holding his dick in my hand. He was looking down at me… His eyes were burning with desire… as if he’s been waiting for this.
I licked the tip of his cock. He gripped my hair harder. I could taste the salty pre-cum on it. I licked its head… my eyes were still locked to him. I wanted to see his expression. Gusto kong makita na gustong gusto niya ang ginagawa ko.
I put it in my mouth… I groaned when my mouth already felt full. I opened my mouth more and tried to put it in deeper.
Leander was breathing heavily while intensely staring at me. “This is how I imagine it… Fucking perfect,” he whispered.
I bobbed my head and moved my mouth around his cock. Nararamdaman kong naluluha ako. I was trying my best to put his thing deeper inside my mouth… but he’s too big. I was really having a hard time… but the want to satisfy him was greater.
He was sexily licking his lower lip as he gripped my hair. I pushed his cock deeper inside my mouth. I almost choked. I could feel the tears forming in my eyes. He looked down at me… as if I was meant to kneel for him this way… as if I was under his mercy.
My jaw was hurting… but my focus was to satisfy him in the best way I could.
I was already choking with his dick… but I still didn’t stop and moved my head. I held his hips for support. I looked up at him again. He looked so hot as his chest moved up and down. He was catching his breath as if he couldn’t take the pleasure anymore.
His reaction satisfied me. I can’t even fully put everything in my mouth, and yet he was reacting like that…
I choked when he suddenly moved his head and shoved his cock deeper. I gripped his hips as tears escaped from my eyes.
He pulled his cock out of my mouth. It was glistening with my saliva. I sniffled and looked at him.
My knees were shaking… Sumasakit na iyon dahil matagal ding nakaluhod sa sahig.
I gasped when he suddenly grabbed my arm and pulled me up. He pushed me to the bed. He immediately positioned on top of me and gripped my jaw.
“This pretty little mouth needs a lot of work,” he whispered in his sexiest husky voice.
He crushed his lips on mine. I opened my mouth for him, inviting his tongue. He bit my lower lip hard and kissed me deeply, roughly… as if it’s going to be our last. He put his warm tongue in my mouth, fighting with my tongue… exploring the insides of my mouth as if he couldn’t get enough.
I moaned against his lips. The minty taste of his mouth was addicting… His expert tongue tells me he had so much experience, but he told me he only had one ex-boyfriend. I started doubting if it was true.
His lips went down to my neck. I gasped and gripped his hair when he started sucking my skin. I didn’t stop him and let him leave marks all over my neck… I wanted to be owned by him so badly.
He left marks on my chest too. I gasped hard when he licked my nipple. I gulped and looked at him, trying to push his head away from my chest. But he just pinned my hands on top of my head with just his one hand and sucked my nipple again.
My eyes rolled back… Wala pang nakagawa ng ganito sa akin noon. I never knew it felt this good… or maybe, he was just too good at it.
My stomach churned… I’m so hard. I want him to touch my dick as well. I wanted to be touched so badly.
He stared at me while circling the tip of his tongue around my nipple… he was teasing me.
“L-Leander… please,” I begged him.
“Please what?” he asked.
He wants my words.
“Please lick it… suck it, please…” tila naghahabol ng hininga ko nang sabi.
“Tell me specifically what you want me to do, baby…” he grinned mischievously.
“Lick my nipples… D-don’t tease me, please,” I begged and arched my back.
He licked my nipples, and then he sucked it. My knees quivered, my dick was harder now… This foreign feeling drives me crazy.
He did it to my other nipple too. I was moaning and arching my back. I wanted him to let me go so that I could grip his hair or the bedsheet, but he wasn’t letting me go.
He gave me a playful grin. His hand went down to my dick. My lips parted in excitement… I’ve been wanting to be touched there.
Napalunok ako nang alisin niya rin ang kamay roon. I groaned in disappointment.
He finally let go of my hands. He stood up and went to his closet, and then he took something from there… Lubricant, a box of condoms, three different sized dildos.
I gulped hard… My knees quivered. I was nervous and excited at the same time. I licked my lips… trying to calm myself. My heart was thumping hard… I’ve never been this thrilled in my whole life.
Leander went to the bed again with a dangerous grin plastered on his handsome face.
I gulped hard when he grabbed my knees and spread them. He buried his head down and put my dick in his mouth… My eyes dilated… My pulse raced. I could feel waves of pleasure invading my system.
He moved his head and put it all inside his mouth. My knees quivered even more when I felt his tongue moving around… Pakiramdam ko lalabasan ako kaagad.
“Leander… Ahh!” Napakapit ako nang mahigpit sa buhok niya. Hindi ko mapigilan ang mga ungol ko kahit anong pilit ko.
He took the bottle of lubricant and opened it with one hand. He put some on his fingers. He stopped sucking my dick and distanced himself a little and then he spread my legs wider.
I gasped when he suddenly put his fingers inside my hole. I buried the back of my head on the mattress and gripped the bedsheet hard.
He didn’t waste time. He rammed me with his fingers… It caught me off guard. He wasn’t being gentle at all… My mouth agape, trying to catch my breath. My dick went hard even more.
I gasped when he went down again and put my dick inside his mouth. He moved his head up and down while his fingers were also moving in and out of my hole.
“Ahh! L-Leander! Aahh…” My eyes dilated. My back arched, and I’m afraid it might snap in half. Hindi na ako mapakali. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa sarap.
He sucked the tip of my dick and put it inside his mouth again. My knees were shaking hard… It was overstimulating. I don’t know if I should focus on him blowing me, or his fingers deep inside my ass.
I could feel it. My dick was throbbing… and I could feel it swelling inside his mouth.
I gasped and immediately pushed his face away… and I came right after that. I was moaning softly as I came… My cum spurted on his face, down to his chest.
I sniffled and bit my lower lip. “I-I’m sorry…” I muttered in a weak tone.
Leander smirked and licked the side of his lips, tasting me. I moaned when he pulled his fingers out of my hole.
He took the tissue from the bedside table and wiped his face. He also wiped my stomach.
“Fuck, that was hot…”
I thought he’s gonna stop and we’re going to take a break… but he suddenly put his hands on the back of my knees and lifted my ass up.
I gasped hard when he buried his face on my ass and licked my hole. I panicked and tried to push his face, but he gripped the back of my knees hard… He was unmovable. He kept on licking it…
This is my first time… I never expected it to be this good… and pleasurable.
“Aahh… Leander!” I moaned his name. It was still a little awkward to me, but he wasn’t stopping.
I know I could just say the safe word and he’ll stop… but I’m confident. Nothing can make me say it.
He let go of my knees and cupped my butt cheeks. I moaned louder when he spread my backhole wider. He licked it harder… and I feel like I’m gonna lose my mind any moment.
After that, he stopped for a moment. He took the smallest dildo and put a lubricant on it. I gulped… My heart was pounding out of excitement.
He spread my legs and put it inside my hole. He bit his lower lip while staring at me… as if my reaction pleases him.
I moaned when he started moving it in and out… slowly at first, but after a few thrust, he started moving it roughly… Then he went down and started licking my sensitive dick. My body was convulsing. Hindi ko na alam kung saan ipapaling ang ulo ko. The pleasure was too much…
He immediately pulled the dildo out of my cock and immediately replaced it with a second bigger one after putting lubricant on it… My lips parted and my toes curled. He was too rough… but my body was liking it.
“Ahh… L-Leander! Ohh…” I gripped the sheets harder.
My legs trembled even more when he started giving me a handjob. I was thrashing on the bed… I don’t know what to do anymore. The pleasure was too much… and yet my dick was still hard.
“Aahh!” I let out a loud moan when I came again.
But he didn’t stop there. Pinadapa niya ako sa kama. He lifted my ass up… and put the biggest dildo that he has inside me.
I was moaning so loud that I could no longer recognize if it was really my voice.
I was tearing up as he shoved the dildo so deep inside. I was moaning and crying out of the unbearable pleasure that he was giving me.
I heard him opening the box of condoms. I sniffled and looked at him. He ripped one pack and slid it on his cock. I moaned when he pulled the dildo out of my ass and replaced it with something bigger… his cock.
Ulo pa lang, parang nasiraan na ako ng bait. He was so big… I started to doubt if it would fit inside me.
I cried and buried my face on the mattress. He gripped my waist hard and rammed his hard shaft in and out of my ass… My eyes rolled back at the back of my head. My back arched and my knees trembled hard.
“Tangina…” mariing mura niya. I rarely hear him cuss in Tagalog… and for some weird reason, it sounded so hot on him.
“Leander! Aahhh!” I moaned loudly when he shoved his cock deeper… It hurts at first. He was so big. But after a few thrusts… the pain subsided with pleasure.
He was pounding so hard on me. Walang pagpipigil at pagtitimpi sa bawat ulos niya… I was crying and moaning… He kept on hitting my erogenous zone. Tila nawawala ako sa sarili… Hindi ko alam kung saan ako kakapit.
He gripped my arm and roughly pulled his cock out. He made me lie on the bed and pulled my thighs closer to him. He spread my legs again and put his thing in me… He was catching his breath. He was sweating as well… and it looked so hot on him.
He licked his lower lip and pounded hard. I cried and gripped the sheets as he mercilessly rammed his dick in my ass… He closed his eyes and groaned. His muscles were flexing as he roughly thrust.
My eyes dilated when I felt the familiar sensation in my stomach… I moaned and wailed when I came again. But he wasn’t stopping. He wasn’t bothered by my cum.
I cried as he kept on hitting my erogenous zone… he jackhammered so rough I almost lost my wits.
After a few deep thrusts, he finally came… I sniffled and wiped my teary eyes as he slowly pulled his cock out. He was catching his breath while staring intensely at me…
He removed his condom… Lumapit siya sa akin. He kissed my cheek and my lips.
Humiga siya sa tabi ko… at akala ko dito na matatapos iyon.
“Leander! Aahh!”
I moaned as he pounded hard from my behind. We’re in the kitchen… We’re having sex here… at the dining table. I just went here to drink water, but he followed me… He drank a bottle of energy drink in one go… and then he suddenly kissed me… And now we’re here.
Leander was merciless. Nagpapahinga lang kami saglit, tapos umuulit na siya… He’s making me lose my mind.
Hindi ko alam kung saan ako kakapit. Nakalapat ang dibdib ko sa mesa habang nasa likuran ko siya… He was roughly thrusting from behind… I kept on reaching for his hips, trying to push him… but he gripped my wrists and held it with one hand. And then he continued his deep and rough thrusts.
“L-Leander…” I just drank water earlier, but my throat was drying up again.
I let out a soft cry when I felt his hand on my sensitive dick. My lips parted… My eyes were rolling back as he pounded harder. My tongue were sticking out and I could feel my saliva flowing down on my chin. Sa sobrang sarap, parang hindi ko na kaya…
“Leander… I-I can’t… a-anymore…” I was stuttering and moaning at the same time. I’m about to come… again.
My whole body trembled when I suddenly peed… No, I was squirting. I heard him chuckle. I thrashed on the table and let out a soft cry. My knees were trembling so much. Pakiramdam ko mawawalan na ako ng malay.
Hindi ko na kaya. “M-mango…” I muttered.
Mukhang narinig niya iyon. He suddenly pulled his dick out and removed his condom. I felt his hand moving… He was masturbating.
Then his cum spurted on my back. I sniffled and wiped my tears. The moment he let me go, my body collapsed, but he immediately caught me. He immediately carried me. Wala na akong lakas kahit ang kumapit sa batok niya.
Leander kissed my cheek. “Are you okay, baby?”
I sniffled. “W-what do you think?” I asked, trying to sound sarcastic, but my voice was too weak.
I never expected that I would be needing that safe word… I really never expected that.
A/N: Leander wearing his pilot uniform art hihe ><
Art by: Ri Ot Commissioned by: Yoru Kiel
Chapter Forty-Nine
Napaungol na lang ako at napahawak sa balakang ko. The aftermath was hell.
I sighed and clenched my fists. I was supposed to dominate him… Bakit naman ako nagpadala sa kaniya?
Napanguso ako habang nakadapa pa rin sa kama. Hindi ako makakilos. Wala pa rin akong lakas bumangon.
Gising na si Leander at naghahanda na ng almusal namin. Dadalhan niya na lang daw ako rito sa kwarto.
I bit my lower lip and smiled. Even though this was the aftermath, I was really happy that we finally did it. He was really ruthless in bed though.
I cupped my cheeks. I won’t let him beat me. Babawi ako sa susunod. Nanibago lang siguro ang katawan ko. Sa susunod, hindi na ako basta basta mapapagod.
Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Agad kong kinuha iyon. Napapikit ako nang mariin nang makitang group chat namin nina Kyren iyon.
BFFs for life
Kyren: Ehem! Iyong isa diyan. Nasaan na kaya?
Sam:
@Russ
hmm 😡
Calia: Hahahaha yehey naman sa friend natin. Sagana na!
Kyren: Hoy Russ, mabibira kita pag-uwi mo!
Napanguso ako at nag-type ng message sa group chat.
Me: Sorryyy hehe. Nakatulog pala ako.
Kyren: Tite.
Calia: Kyren naman HAHAHA
Sam: Gross.
Natigilan ako nang bumukas ang pinto. Leander entered holding a tray. Agad akong napangiti nang maamoy ko ang pagkain. Napapikit ako nang mariin at marahang tumihaya saka bumangon. Napangiwi na lang ako dahil masakit ang hita at pwet ko.
Agad na ipinatong ni Leander ang pagkain sa bedside table at inalalayan akong bumangon. I just smiled at him and leaned forward to kiss his cheek.
“Good morning, Leander…”
He smiled and kissed my forehead. “Good morning, baby…” He touched my arm and looked at my body. “Are you okay?”
Umiling ako. “Hindi… Masakit ang katawan ko,” I honestly said.
He sighed and hugged me. “I’m sorry, baby. I won’t do it roughly again.”
No!
Napanguso na lang ako at gumanti ng yakap sa kaniya. Okay lang. I’ll just seduce him again… next time. Kapag hindi na masakit ang katawan ko.
Agad din siyang kumalas sa pagkakayakap at humalik sa pisngi ko. Kinuha niya ang plato. May laman ’yong fried rice, itlog, at adobo. Napansin kong nakahimay na iyon. Agad niyang kinuha ang kutsara at sinubuan ako.
Napangiti ako at pumayag na lang na subuan niya ako… Kada subo niya sa akin, humahalik siya sa pisngi ko. I was giggling every time.
Leander smiled and stared at me lovingly. His eyes were speaking for him. Iyong tipong kahit hindi siya magsalita, pakiramdam ko alam ko na ang sinasabi ng isip niya tungkol sa akin.
Sometimes I still couldn’t believe that we’re here now. He drastically changed… Ako rin. Malaki rin ang naging pagbabago ko. I’m so happy about it. I’m so happy that I became a little braver.
Pagkatapos naming kumain, tinulungan ako ni Leander na maligo. Kaya ko namang tumayo at maglakad, medyo OA lang siya.
“Cute…” he muttered while shampooing my hair. He kissed my lips.
I smiled and giggled. I love that he always compliments me… He always calls me cute. Hindi naman ako kinikilig noon kapag tinatawag na cute, siguro ngayon lang, dahil sa kaniya.
Pagkatapos naming maligo, nakahawak siya sa braso ko at nakaalalay sa akin. Kumuha na lang siya ng damit sa closet niya at iyon ang ipinasuot sa akin. Pakiramdam ko para akong pasyente.
Pinaupo niya ako sa kama pagkatapos bihisan. Kumuha siya ng suklay at sinuklayan ang buhok ko. Nakangiti lang ako habang hinahayaan siya sa ginagawa.
I’m so happy. I could feel my heart jumping out of joy. I feel so loved and treasured. I never thought simple gestures like these could warm my heart so much.
“What do you want to do, baby?” tanong niya pagkatapos akong suklayan. Pinunasan niyang muli ang buhok ko.
“Hmm…” I touched my chin. I can’t play basketball for now, so I have to stay at home. “I’ll just read books… Do you have any book that I can read?”
Natigilan siya. He pushed his tongue against his cheek. “Uh… I don’t have books.”
“Mayaman ka naman. Bakit wala kang libro? Kung mayaman lang ako, buong library pa bibilhin ko,” natatawang sabi ko.
“I mean, I don’t have fiction books. I only have books about aeronautics and engineering… I don’t like reading fiction books,” sagot niya.
“Why?” I asked, curious.
“I just don’t like reading complicated words. If you know what I mean, like those flowery or deep words that are used in fiction books.”
Napatango na lang ako. Kaya pala mabababaw na words lang ang gamit niya noong ginawan niya ako ng tula. It made me appreciate him even more. Hindi niya hilig ang ganoon, pero ginawa niya para sa akin.
“What books do you like? I will buy them for you,” sabi niya saka agad na tumayo.
Umiling ako at humawak sa kamay niya. “’Wag na… Okay lang, manood na lang tayo.”
Natahimik siya sa sinabi ko at natulala. Para bang hindi niya matanggap kapag hindi niya nabibili ang gusto ko.
I smiled. “Hmm… There are books that I’ve been wanting to read.”
He took his phone and gave it to me. Bumungad sa akin ang note app niya.
“Put the title of the books that you want,” he excitedly said. I just felt the excitement in his voice.
I smiled and started typing the books I remember. Most of them are international boys’ love novels and mystery thrillers. Agad ko ring ibinalik iyon sa kaniya.
His face beamed. He smiled and nodded like a kid. “Okay, baby. I’ll buy these for you.”
Humalik siya sa noo ko saka agad na kinuha ang susi ng kotse niya at umalis. Napangiti na lang ako at napailing.
I just scrolled on my phone while waiting for him. May mga message sa akin sina Mama na pinili ko na lang hindi basahin… Ayoko muna siguro ng sakit sa ulo sa ngayon.
Ilang saglit pa, dumating din si Leander dala ang mga librong sinabi ko. Agad siyang umupo sa tabi ko at humalik sa pisngi ko.
I excitedly clapped when he put all the books on the bed. I smiled and hugged him. Humalik ako sa pisngi niya.
“Thank you, Leander!”
I looked at the books he bought. Una kong kinuha ang The Silent Patient.
“You’ll read it now?” he asked.
Tumango ako. “Opo…”
Inayos niya ang headboard ng kama. Nilagyan niya iyon ng unan at inayos. Natigilan ako nang humawak siya sa baywang ko at inusod ako para sumandal sa unan. Napakagat ako sa ibabang labi ko, nagpipigil ng ngiti.
Kinuha niya ang mga libro at ipinatong sa bedside table.
“I’ll just prepare snacks for you,” he said and kissed my forehead.
I just smiled and removed the plastic of the book and started reading. Ang tagal na rin noong huli akong nakapagbasa. Naipon na ang mga ni-recommend ni Sam sa akin. Sam loves reading books, most especially mystery thrillers or horror novels. Sa kaniya ako madalas manghiram ng libro.
Ilang saglit pa, bumalik na rin si Leander. May dala siyang fruits na hiwa hiwa na at pancakes. Natigilan ako nang makitang may yellow mangoes din.
Natigilan ako nang maalala ang safe word namin. Agad na nag-init ang mukha ko.
“Leander…” pagtawag ko sa kaniya nang umupo siya sa tabi ko.
“Hmm?” he asked and kissed my lips.
“Bakit mango ang safe word na naisip mo?” curious na tanong ko.
Natigilan siya. He chuckled and shook his head. “I watched one of your interviews. You said that mango was your comfort food, especially the yellow ones.”
Napanguso ako. “Paano ko pa magiging comfort food iyan, e, ginawa nating safe word?”
He laughed while holding his stomach. I smiled while staring at him… He’s always laughing like that when he’s with me. Ang saya lang sa pakiramdam na napapatawa ko siya ng ganiyan. Hindi ko siya nakikitang tumawa ng ganiyan noong hindi pa kami.
“Sorry, baby… Did I ruin your comfort food in your mind?” he asked and caressed my hair.
Napanguso ako lalo. “Oo… Grabe ka talaga.”
He laughed and cupped my cheeks. “You’re so cute, baby,” tila gigil na sabi niya. He kissed the tip of my nose.
“Hay, naku. ’Wag ka na magulo, okay? Magbabasa na ’ko.” Muli kong kinuha ang libro.
Dumikit siya sa akin at umakbay. “Let’s read it together,” he said and kissed the top of my head.
I looked at him. “Akala ko ayaw mong magbasa?”
“Yes. But I like doing things with you…” He kissed the side of my eye.
I noticed that he loves giving me kisses. Palagi siyang nakahalik sa akin.
I smiled and nodded. “Okay, I will read it out loud for you…”
Kahit nabasa ko na ang mga naunang page, bumalik ako sa pinakaunang pahina at doon nagsimulang magbasa. He listened attentively while I was reading.
Akala ko mabo-bore siya dahil hindi naman siya mahilig sa fiction books, but he seemed invested.
I stopped for a moment and cleared my throat. Agad na kumuha ng tubig si Leander para sa akin. Ininom ko naman agad iyon. He took the book from me and he started reading it out loud. Siya naman ang nagbabasa.
We spent our day reading together. Siguro boring para sa iba, but it was really fun for me. Siguro dahil magkasama naman kami.
I’m really hoping for more peaceful days like this.
“Ang gwapo mo talaga…” sabi ko habang nakatitig sa kaniya.
Napangisi si Leander habang inaayos ang necktie niya. He’s wearing his pilot uniform… and he really looks so hot in it.
Babalik na siya sa trabaho. Wala na raw kasi siyang plano na tanggapin ang mamanahin niya mula sa pamilya niya.
I will really miss him. Baka ilang araw ko siyang hindi makita.
“I’m really not at ease, baby. The last time I went to work, my father talked to you and—”
“Shh…” Agad kong pinutol ang sasabihin niya. “Don’t worry, okay? Hindi na ako magpapadala sa gano’n. Sa tingin mo ba gugustuhin ko pang kumawala sa’yo?”
He raised his eyebrow and touched my chin. “I’m just making sure, Russ.”
I pouted. “You don’t trust me?”
He chuckled. “I trust you… I’m sorry for being paranoid.”
Ngumiti na lang ako at yumakap sa batok niya. I tiptoed and kissed his lips. “It’s okay. You don’t have to overthink, okay? Pagbalik mo rito, sasalubungin kita ng kiss at yakap.”
He groaned and hugged my waist. “Ayoko nang umalis,” reklamo niya. “Namimiss kita kaagad, hindi pa nga ako naalis.”
I smiled. “Mamimiss din kita.”
He buried his face on my neck and hugged me tighter. Kulang na lang dalhin niya na ako at isama sa trabaho niya.
Pagkatapos ng yakapan moment namin, agad na rin siyang umalis.
After Leander left, I just cleaned the house out of boredom. Wala naman gaanong lilinisin dahil malinis na naman.
After cleaning, I took a bath. Tumambay ako sa living room at doon nagbasa ng libro.
Natigilan ako nang tumunog ang doorbell. Agad akong tumayo at sumilip sa bintana. Napakunot ang noo ko dahil may hindi pamilyar na lalaking nakatayo roon.
Agad akong lumabas at pinagbuksan siya ng gate. Matangkad na lalaki ang bumungad sa akin, siguro kasing tangkad siya ni Rhiatt. He was masculine too. He’s wearing a white polo shirt and cream trousers. He’s also wearing an expensive-looking silver watch.
His black hair was brushed back. He looks like a foreigner, mukhang Brazilian hunk. Parang ganoon.
Tumingin siya sa bahay ni Leander. Napakunot ang noo niya. “Is this Leander’s house?”
Natigilan ako at napakurap. Kilala niya si Leander?
“Uh… O-opo. Sino po sila?” tanong ko.
He crossed his arms and stared at me with a serious expression. He was quite intimidating. Is he Leander’s relative?
“I should be the one to ask that, little guy…” he said in a baritone voice. “Who the hell are you and what are you doing at Leander’s house?”
I blinked. Did I hear him right? Bakit parang galit siya sa akin?
“Uh… I-I’m Leander’s boyfriend,” sabi ko na lang.
Natigilan siya. He froze and went silent for a moment, as if I said something unbelievable.
I blinked when he suddenly chuckled. “I’m Terrence… I’m Leander’s ex-boyfriend.”
Natigilan ako sa sinabi niya. He took a step forward… I gulped and stepped back. His height was intimidating to me. Or maybe, I was just a little uncomfortable… because he’s Leander’s ex.
“And you can’t convince me that you’re Leander’s boyfriend…” He looked at me from head to toe. “You’re not his fucking type, little guy.”
Chapter Fifty
I bit my lower lip as I nervously played with my fingers. Terrence was staring intently at me while comfortably sitting at the couch.
“You’re not Leander’s boyfriend… Tell me you’re joking,” he said in a domineering voice.
I shook my head. “I’m not kidding.”
Kinuha ko ang cellphone ko at lumapit sa kaniya. Ipinakita ko sa kaniya ang pictures namin ni Leander. Natigilan siya nang makita ang mga iyon.
“Fuck…” He looked at me again. “What happened to his preferences?”
I pursed my lips. “He likes me so much to the point that his previous preferences don’t matter anymore,” I confidently said.
I pouted and looked at him… Ano naman kung katulad niya ang tipo ni Leander noon? E, ako naman ang gusto niya ngayon.
He stood up and crossed his arms, trying to intimidate me. Pero nakipaglabanan lang ako ng titig sa kaniya kahit parang kaya niya akong tirisin anumang oras.
“Pwede ko bang malaman kung bakit ka nandito?” tanong ko.
“I’m here for Leander, obviously. I miss him…”
Napakunot ang noo ko. “You’re not allowed to miss him.”
He sighed. “Okay… How much do you want?” tanong niya. “Just name your price and break up with him.”
My eyebrows furrowed. “Sa’yo na ang pera mo. Marami rin namang pera si Leander… at may pera din ako.”
“Do you not know me?” he asked. There was a hint of arrogance in his voice.
“I don’t know you…” agad na sabi ko.
“I’m Terrence Schultz.” He grinned. “Are you sure you don’t know me? I’m sure you’re just pretending.”
Mas lalo akong napaismid. “Hindi talaga kita kilala. Importanteng tao ka ba?” tanong ko.
Napakunot ang noo niya. “What?” tanong niya na para bang insulto iyon sa kaniya.
Ano ba ang magagawa ko, e, hindi ko naman talaga siya kilala?
Napabuntonghininga na lang ako at hindi na nagsalita. Gwapo nga siya, pero parang ang sama naman ng ugali.
Pero masama rin naman ang ugali ni Leander noon.
Kaya siguro naging sila, kasi magka-ugali sila.
Napanguso ako dahil parang ang bitter ng boses sa utak ko, hindi ko alam kung bakit. Hindi naman ako selosong tao… confident ako roon.
Napabuga ako ng hangin. “Wala rito si Leander, Terrence… Nasa trabaho. Ilang araw siyang hindi makakauwi.”
His jaw clenched. “Damn… Are you telling the truth?”
Tumango ako. “Hindi ako sinungaling na tao. Nasa flight talaga siya. Wrong timing ang punta mo.”
He bit his lower lip and clenched his fists. “I really don’t believe that you’re his boyfriend. I’m going to wait for him here,” pagmamatigas niya.
Napasapo ako sa noo ko. “Nagsasabi ako ng totoo, Terrence… Pero sige, kung gusto mo magsayang ng oras, you can wait. Kapag nag-video call kami ni Leander mamayang gabi, ipapakita ko sa’yo na totoo ang sinasabi ko.”
Napailing na lang ako at kinuha ang libro ko saka pumasok sa kwarto namin ni Leander. Ni-lock ko ang pinto at umupo sa kama saka nagsimulang magbasa.
Hindi ko alam kung aalis ba ang Terrence na iyon o maghihintay talaga.
I pouted and took my phone. I searched for his name on the internet.
Terrence Schultz.
Nasamid ako sa sarili kong laway nang lumabas ang page niya. He’s a famous model with 3.5 million followers. He’s a Filipino-Brazilian. Sa Los Angeles siya nakatira at mas sikat siya sa ibang bansa.
I licked my lower lip and stalked him.
Puro mga photoshoot niya ang posts niya. Madalas niyang i-model ay mga branded na damit, lalo na mga sportswear. Nagmo-model din siya ng mga sapatos, relo, shades, at boxer shorts.
If I’ll be honest, he’s really handsome. Maganda rin ang katawan niya, hindi nalalayo kay Rhiatt. Siguro mas matipuno siya nang kaunti kay Rhiatt.
Napanguso ako. Ganito pala ang mga tipo ni Leander dati, ha.
Umiling na lang ako at bumalik sa pagbabasa. Hindi ko pa matatawagan si Leander dahil siguradong nasa flight pa siya ngayon.
Pagkatapos ng dalawang oras na pagbabasa, naisipan kong lumabas at silipin kung nandoon pa si Terrence.
Natigilan ako nang makitang nandoon pa siya sa living room. Nakahiga pa siya at prenteng nanonood ng kung ano sa tablet niya.
Napaismid ako at lumapit sa kaniya. I put my hands on my waist. “Talagang nandito ka pa?”
Natigilan siya at tumingin sa akin. “Yes, I’m still here…” Agad siyang bumangon. “I’m watching some of my memories with Leander. Wanna see?” nakangising tanong niya.
Napahalukipkip ako at umiwas ng tingin. “Ayoko… Past na ’yan.”
He held my wrist and forced me to sit beside him. He showed me his tablet. Bumungad sa akin ang video ni Leander.
Leander was sitting on a bed while looking at his phone. Terrence set up the camera and sat beside him. He took Leander’s phone and cupped his cheeks and kissed Leander.
I bit my lower lip and avoided looking at it. Umakbay sa akin si Terrence. He held my chin and forced me to look.
The next video was Leander sitting on the couch while browsing on his tablet. Terrence sat on his lap and took his tablet… and they kissed.
I bit my lower lip. I know I shouldn’t be jealous over this. Tapos na ang sa kanila ni Leander… but seeing this makes me want to cry. The last thing I wanted to see was Leander’s intimate moment with someone.
Agad kong inalis ang pagkakahawak sa akin ni Terrence saka agad na tumayo. “C-can you please leave?” I asked.
Natigilan siya. Tumayo siya at tumitig sa akin. “Are you about to cry?”
I clenched my fists. “Please leave…” I tried my best not to sound weak. I don’t want to cry in front of him. It would give him satisfaction.
Lumapit siya sa akin. He leveled his face with mine, trying to see if I’m really about to cry. Umiwas ako ng tingin at humalukipkip.
“Kapag hindi ka pa umalis, ipapa-barangay na kita,” pananakot ko.
“I’m going to wait for Leander,” he said and crossed his arms.
“Hindi pa nga siya uuwi… Umalis ka na at wala ka namang mapapala rito.”
Humawak ako sa damit niya at hinila siya. He tried to remove my grip but I turned to him and gave him a death glare. Natigilan siya at napakurap.
Hinila ko siya palabas ng bahay at agad na sinara ang gate. Padabog na bumalik ako sa bahay at dumiretso sa kwarto. Dumapa ako sa kama at ibinaon ang mukha ko sa unan.
No, don’t think about it, Russ. It’s all in the past.
Bumalikwas ako ng bangon. Kinuha ko na lang ang libro at sinubukang magfocus doon, pero pumapasok talaga sa utak ko ang pinanood ni Terrence sa akin. Ang ending, wala akong naiintindihan sa binabasa ko.
PAGSAPIT NG GABI, bumalik na ako sa bahay. Pinilit kong hindi ipahalata kina Kyren na may iniisip ako.
Pagkatapos kong kumain at magshower, humiga na ako sa kama. Natigilan ako nang makitang tumatawag si Leander.
I licked my lower lip and sighed. I practiced my smile before I answered the call.
Bumungad sa akin ang mukha niya. He smiled at me and waved.
“Hi, baby… I miss you.”
I forced a smile. “I miss you too… Nasa hotel ka na?” tanong ko, kahit obvious naman dahil nakasuot na siya ng komportableng damit.
He nodded. “Yes, baby. Nag-dinner ka na?”
“Opo. Ikaw?”
Naiinis ako dahil ang tipid ko sumagot. Ayoko sanang mahalata niya na may iniisip ako dahil baka bigla na naman siyang umuwi.
“Yes, me too. But I didn’t eat much because you’re not here with me. Miss na kita agad,” sabi niya sa malambing na boses.
“Miss na rin kita. Pahinga ka muna riyan. ’Wag ka masyadong excited umuwi,” sabi ko na lang saka ngumiti.
Dapat ko bang sabihin sa kaniya na nagpunta rito ang ex niya? Kaso baka masira ko lang ang mood at magmadali siyang umuwi rito para bigyan ako ng assurance. Alam na alam ko na ang gagawin niya kung sakali.
Sasabihin ko na lang pagbalik niya.
“I’m thinking of changing my career, baby. It’s so hard to be a pilot. Should I just focus on business? At least makakauwi pa rin ako sa’yo pagkatapos ng trabaho.”
Inayos niya ang buhok niya saka humiga sa kama. Hindi ko alam kung sinasadya niya bang magmukhang hot sa paningin ko.
Namimiss ko rin tuloy siya nang sobra. Hindi naman ako clingy noon.
“How’s your day, baby?” tanong niya. Tumagilid siya habang nakatitig pa rin sa mukha ko sa screen niya.
“Okay naman… Nagbasa lang ako tapos natulog.”
Tumango siya. “What did you read today?” tanong niya na para bang sobrang magiging interesting no’n kahit hindi naman siya mahilig sa mga fiction.
Napabuga ako ng hangin… Hindi naman dapat ako mag-alala kung ano man ang naging nakaraan ni Leander at Terrence… Halata namang ako na ang gusto ni Leander ngayon. Wala dapat akong ikabahala.
“Baby?”
Natigilan ako sa pag-iisip nang magsalita si Leander. Ngumiti ako at napakamot sa batok ko.
“Uhm… Hollywood Homicide ’yong title, kaso wala ako sa mood magbasa kaya wala akong naintindihan. Kaya nag-scroll na lang ako sa socmed.”
He smiled. “Did you miss reading books with me?”
I smiled and nodded. “Opo, namiss ko…”
He bit his lower lip while staring at me. “I really really miss you, baby. Gusto na kita yakapin at halikan.”
“Ako rin… Pero tiis muna. Kapag nakauwi ka na, babawi naman tayo sa isa’t isa,” nakangiting sabi ko.
Nagkwentuhan lang kami ni Leander. Alam kong pagod siya sa flight pero mas pinili niya pa rin makipagtawagan sa akin… kaya nagpaalam na rin ako para makapagpahinga na siya.
Napatitig ako sa kisame at napahawak sa noo ko. Pumikit ako nang mariin nang maalala ko na naman ang ipinakita ni Terrence sa akin.
Paano ko ba aalisin iyon sa isip ko?
“Bakit nandito ka ulit?” nakakunot-noong tanong ko.
I really fought the urge to close the gate. I really don’t want to see him again after what happened yesterday.
“Russ Zairan Prodigalidad… Can you be a little more accommodating to a visitor?” he asked and crossed his arms.
I clenched my fists. I guess he already did his research about me.
“Kung kilala mo na ako, siguradong nakita mo na rin ang pictures namin ni Leander sa internet. Totoong boyfriend ko siya…” nakakunot-noong sabi ko.
“I don’t know… It can be edited,” pagpupumilit niya pa.
Napabuga ako ng hangin. “Bahala ka na. Umalis ka na dahil wala pa si Leander…” sabi ko na lang at akmang isasara na ang gate pero agad niyang iniharang ang kamay niya.
Natigilan ako nang marahan niya akong itulak at basta na lang pumasok sa loob. Napasinghap ako nang dire-diretso siya sa loob kahit hindi ko naman siya pinapapasok.
Napabuga ako ng hangin at agad na sinara ang gate at sumunod sa kaniya.
“What are you doing, Terrence?!” iritadong tanong ko.
Basta na lang siya umupo sa couch. Isinandal niya ang likod sa sandalan saka seryosong tumingin sa akin.
“Call Leander now… I wanna see if you’re really his boyfriend,” he demanded.
Napabuga ako ng hangin at kinuha ang cellphone ko. I called Leander. Naka-isang ring lang yata, sinagot niya na agad.
“Hello, baby. Good morning,” agad na bati niya.
Halatang kakagising niya lang dahil magulo ang buhok niya. Agad na lumapit sa akin si Terrence at sumilip sa screen.
Nakita ko kung paano napakunot ang noo ni Leander. “Who the fuck is that?” His eyes squinted. “Terrence?”
“Fuck,” napamura si Terrence. “You’re really Leander’s boyfriend,” he muttered.
“Why the fuck are you with him, baby? Kayo lang dalawa?” tanong ni Leander sa akin.
Napakamot ako sa batok ko. “B-bigla siyang pumasok, e.”
Lalong sumama ang mukha ni Leander. “Damn.”
Natigilan kaming pareho ni Terrence nang agad na nagdisconnect si Leander. Napasapo ako sa noo ko.
“What happened? Is he mad or something?” tanong ni Terrence.
I knew it. Mapapauwi na naman nang maaga si Leander.
Chapter Fifty-One
“Mapapauwi nang maaga si Leander…” nag-aalalang sabi ko at napakamot sa batok ko.
Terrence looked at me, confusion was evident in his eyes. “What do you mean?” he asked.
I sighed and crossed my arms. “Kasalanan mo ’to, e. Bakit ka kasi sumilip?” nakakunot-noong tanong ko. “Umalis ka na nga!”
Natigilan ako sa sarili ko dahil nagtaas ako ng boses. Medyo nakaramdam ako ng konsensya, kaso naiinis na kasi ako sa kaniya.
“I’ll wait for him here…” he said and crossed his arms.
Napabuga ako ng hangin at napasapo sa noo ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa taong ’to.
“Bahala ka sa buhay mo…” naiinis na sabi ko at iniwan siya sa sala.
Nagtungo na lang ako sa kusina para magluto. Bahala siya riyan maghintay hanggang mamuti ang mga mata niya. Sana nga abutan siya ni Leander at paalisin siya.
Simpleng fried chicken na lang ang niluto ko. Pagkatapos kong magluto, agad na akong naghain. Wala akong balak alukin ang Terrence na iyon.
Umupo na ako at akmang kakain na, pero natigilan ako nang lumapit si Terrence. Umupo siya sa tapat ko at pinaningkitan ako ng mga mata.
“Are you not even gonna ask me to eat with you?” nakakunot-noong tanong niya.
“Bakit naman? Para sa akin lang ang niluto ko. Wala ka bang pera pambili ng pagkain mo?” iritadong tanong ko.
Naninibago ako sa sarili ko. Hindi naman ako iritableng tao. Hindi rin naman ako mabilis mainis. Ngayon lang yata ako nairita ng ganito sa isang tao. Nakikita ko pa lang siya, naiinis na ako.
“Of course I have money… but isn’t it appropriate to ask your guest to—”
I immediately cut him off. “You’re not a guest. You forced yourself here… And don’t start with me about appropriate stuff. It’s also not appropriate to show me videos of your intimacy with Leander in the past… because I’m his boyfriend now. Ikaw ang bastos sa akin, Terrence.”
Natigilan siya. Napataas ang kilay niya saka napangisi. “Why? Did our past videos affect you?” he smirked. “You should be thankful that I didn’t take videos of us having—”
Agad kong kinuha ang baso ng tubig sa tabi ko at ibinuhos sa mukha niya bago niya pa matapos ang sasabihin niya. I clenched my fists and glared at him.
He poked his inner cheek with his tongue and closed his eyes. He clenched his jaw and wiped his face with his hand. “Fuck,” he muttered.
“I won’t apologize for what I did, Terrence. You really deserve that. Tapos na ang sa inyo ni Leander. Stop flaunting everything that you did with him in the past. Hindi mahalaga sa’kin iyon dahil wala na kayo,” nakakunot-noong sabi ko.
Natigilan ako nang bigla siyang bumahing. He sniffled and wiped his nose. Napakurap ako at tumayo… Sinipon siya kaagad do’n?!
I mean, oo, malamig na tubig ang binuhos ko sa kaniya… pero imposible namang sipunin siya kaagad doon, ’di ba?
He took his handkerchief and blew his nose. Napatakip ako sa bibig ko habang nakatingin sa namumulang ilong niya.
Napabuga ako ng hangin at kinuha ang kettle. I prepared warm water for him.
Lumapit ako sa kaniya saka inabot sa kaniya ang tubig. “Ito, oh. Inumin mo,” napipilitang sabi ko.
Nag-angat siya ng tingin sa akin. Napakunot ang noo niya saka tumingin sa baso. “What’s this?”
“Hindi mo ba alam ang tubig?” tanong ko.
“May lason ba ’to?” tanong niya pa.
Napanguso ako. “Kung pwede lang, nilagyan ko na,” bulong ko.
Kinuha niya iyon at ininom. Napailing ako at iniwan siya. Nagpunta ako sa kwarto para kumuha ng towel. Bumalik din ako sa kusina at inabot iyon sa kaniya.
“Oh, punasan mo ang sarili mo,” sabi ko saka umismid.
Hinablot niya iyon sa akin saka pinunasan ang sarili niya pati ang buhok niya. Nabasa rin kasi iyon. He opened the first two buttons of his button down shirt.
Umiling na lang ako pagkatapos at kinuha ang plato ko. Hindi ko na siya kinausap at nagtungo sa kwarto para doon na lang kumain. Wala akong plano alukin siya.
Umupo ako sa kama at kinuha ang cellphone ko. I tried to call Leander but he wasn’t answering. Nagsisimula na akong mapaisip na baka umalis din kaagad siya papunta rito.
Pagkatapos kong kumain, agad na rin akong lumabas. Nakaupo lang si Terrence sa sala at wala yata talagang plano umalis. Natigilan ako nang mapansing may sliced apple sa center table.
Ang kapal niya talaga. Pinakailaman niya pa ang mga prutas namin!
Napailing na lang ako at dumiretso sa kusina saka hinugasan ang plato ko.
Sinilip ko si Terrence sa sala. Napansing kong nakatingin siya sa kamay niya. Napakunot ang noo ko at lumapit sa kaniya.
Natigilan ako nang mapansing may sugat ang kamay niya. “Saan nadali ’yan? Hindi naman kita inano. Binuhusan lang kita ng tubig.”
“I sliced the apple,” sabi niya saka itinuro ang mansanas. “Ang pangit ng kutsilyo mo,” reklamo niya.
Napabuga ako ng hangin at napairap. Ano ba naman ang taong ’to?!
Nagpunta ako sa kwarto at kinuha ang first aid kit. Bumalik din ako kay Terrence saka inilapag ang kit sa table. I grabbed his hand and pulled him up.
Hinila ko siya papuntang kusina. Wala naman siyang nagawa at sumunod sa akin.
I opened the faucet and put his hand to clean it. Hindi naman siya nagsalita at hinayaan ako. After cleaning his wound, we went back to the living room.
Hinila ko siya paupo at nilagyan ng gamot ang sugat niya.
“Aww…” he complained.
I glared at him. “Sino ba kasing nagsabi sa’yo na makialam ka rito sa bahay?”
Naiinis ako lalo dahil magkatulad na magkatulad sila ni Leander. Ganito rin si Leander noon. Basta na lang napasok at nakikialam sa gamit… Kaya ba sila nag-click noon kasi magkaugali talaga sila?
Nakakainis!
“I’m hungry, okay? You didn’t share your chickens with me!” reklamo niya. “Aww…”
Tinapik ko ang kamay niya dahil ang likot. “’Wag ka nga malikot!”
Marahan kong hinipan ang sugat niya para mabawasan nang kaunti ang sakit. Napansin kong natahimik na siya na ipinagpapasalamat ko.
Pagkatapos kong lagyan ng gamot, tinapalan ko ang sugat. Baka magkapeklat pa iyon o magka-impeksyon tapos maging kasalanan ko pa. Model pa naman siya ng kung ano-anong brand.
I looked at him. My forehead creased when I noticed that he was staring at me. “Ano?” naiiritang tanong ko.
Everyone will be so shocked if they see how I treat this man. Hindi naman ako ganito ka-rude at iritable. Pero naiirita talaga ako sa Terrence na ito.
Napakunot lalo ang noo ko dahil hindi siya nagsasalita. He was just staring at me as if I said something wrong.
“Ano’ng nangyari sa’yo?” nakakunot-noong tanong ko. I waved my hand in front of him.
He cleared his throat and avoided my gaze. I noticed that his ears were red. “I’m okay now.”
“Hindi naman ako nag-aalala sa’yo,” nakakunot-noong sabi ko. “Umalis ka na nga kasi… Nakita mo naman na ’di ba? Totoong boyfriend ko si Leander. Umalis ka na at ’wag mo na kami guluhin.”
Umiling siya. “I’ll wait here…” pagmamatigas niya pa.
Napasapo ako sa noo ko. Ano ba naman ’to?
“Bahala ka na nga!” sabi ko na lang at tumayo saka kinuha ang first aid kit.
Bumalik na lang ako sa kwarto namin ni Leander at doon nagpalipas ng oras.
Ayokong makita ang Terrence na ’yon!
GABI NA AKO lumabas ng kwarto. Natigilan ako nang mapansing nasa sala pa rin si Terrence. Napaawang ang mga labi ko saka agad na lumapit sa kaniya.
He stopped scrolling on his phone and looked at me. He held my wrist and pulled me to sit beside him.
“I’m going to show you videos—”
I immediately cut him off. “Hindi ka pa pala tapos sa pang-iinis sa akin?!”
“No! Hindi videos namin ni Leander… I’m gonna show you videos of me playing basketball. I know how to play basketball too.”
Napakurap ako sa sinabi niya. Bakit naman niya ipapakita sa akin iyon? Wala naman akong pakialam doon.
Natigilan kaming pareho nang bumukas ang pinto. Bumungad sa amin si Leander. His face was dark… as if he wanted to kill someone.
Agad siyang lumapit kay Terrence. Terrence was about to say something but Leander immediately pulled his collar.
Kinaladkad siya ni Leander palabas. Napakurap na lang ako at tumayo saka sumunod sa kanila.
Itinulak ni Leander si Terrence palabas. “What the fuck did you do to my boyfriend?!” asik ni Leander.
“Wala akong ginawang masama! We were bonding, and you suddenly came and ruined the fun!”
Napakunot ang noo ko sa sinabi ni Terrence. Anong bonding ang sinasabi niya? Saka bakit parang naiinis siya kay Leander?
“Damn you, asshole! Go back to your fucking country!” Leander’s voice thundered. Agad niyang isinara ang gate at ni-lock iyon.
Napapitlag ako nang lingunin ako ni Leander. Humawak siya sa magkabilang braso ko. “What did he do to you?” nag-aalalang tanong niya.
I bit my lower lip. I don’t want to tell him that it’s me who did something to Terrence… Binuhusan ko nga siya ng tubig, e.
“W-wala naman…” bulong ko na lang.
He sighed and pulled me into a hug. “I decided, I’ll quit my job. I’ll just build my own business or something,” he muttered.
I gasped and looked at him. “Leander, sorry kung pinag-alala kita. Kaya ko naman ang sarili ko. Saka kung may ginawa man siyang masama, lalaban naman ako at hihingi ng tulong. Nandiyan lang sa tabing bahay sina Kyren. ’Wag mo na isakripisyo ang trabaho mo.”
He sighed and cupped my cheeks. “Hindi ko rin naman kaya, Russ… Mas gusto ko sa trabaho na nakakauwi ako sa’yo gabi gabi.”
I sighed and shook my head. “Mas maganda nga ito, e. Hindi tayo palaging magkasama, tapos mamimiss natin palagi ang isa’t isa kaya hindi ka magsasawa sa akin at—”
“Sino ba’ng nagsabi na magsasawa ako sa’yo?” he asked and caressed my cheek. “You’re all I want, baby…”
Napatitig ako sa kaniya. Natigilan ako nang maalala ko na naman ang videos na ipinakita ni Terrence sa akin. Napalunok ako at napaiwas ng tingin.
“Uhm… S-siguradong pagod ka. Pasok tayo sa loob. Ipagluluto kita,” sabi ko na lang saka hinila na siya sa loob.
Umiling ako at pilit na inalis iyon sa isipan ko… pero paulit ulit siya sa utak ko… lalo ngayon na nandito na si Leander.
“Baby… are you okay?” tanong ni Leander nang makarating kami sa kusina.
“H-huh? Okay naman,” I lied.
He sighed and held my hand. “I just feel like you’re not okay. May ginawa ba talaga sa’yo si Terrence? I’m sure he told you that he’s my ex… but you don’t have to worry. He’s nothing to me now. You saw how I kicked his ass earlier, right?” he said and cupped my cheeks. He kissed my forehead.
I smiled and nodded. “I know, Leander…”
Napapikit ako nang mariin at pilit na inalis iyon sa isip ko.
It was nothing now, Russ. Stop thinking about it.
Hindi pa rin siya maalis sa isip ko hanggang sa matapos kaming kumain… Sinubukan kong umaktong normal kay Leander… pero hindi ko talaga maalis sa isip ko.
I was silently drying my hair using a towel. Nakatulala ako sa pader habang ginagawa iyon.
Natigilan ako nang maramdamang umupo sa tabi ko si Leander at humalik sa pisngi ko. I looked at him and forced a smile.
“Dito ka matutulog, ’di ba?” tanong niya.
Tumango ako. “Oo.”
He smiled and hugged me. “I missed you so much, baby.”
Gumanti ako ng yakap sa kaniya. Humiga na lang kami at nagyakapan… pero hindi pa rin mawala sa isip ko.
Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko nang maalala ang videos. They were kissing and hugging… I know I shouldn’t dwell on that. Matagal na iyon. I also did the same thing with my exes… but maybe it was quite different because I saw it… through videos.
Agad akong bumangon. Natigilan si Leander at humawak sa kamay ko.
“Where are you going, baby?” he asked.
“K-kukuha lang ako ng tubig,” sabi ko habang nakaiwas ng tingin sa kaniya… pero hindi naitago ng boses ko ang nararamdaman ko.
Natigilan ako nang agad na tumayo si Leander at nagpunta sa tapat ko. He opened the lampshade and looked at me.
“W-why are you crying, baby?” he asked in a worried tone.
Lalo akong napaluha sa tanong niya. I didn’t even notice that I was already crying. I sobbed and pushed him gently. I tried to cover my face with my hands, but he immediately held my wrists.
“What happened? Why are you crying? Please tell me… Please, baby. Who made you cry? Did I do something wrong?” sunod-sunod na tanong niya. Panic was evident in his voice.
I cried harder. I’ve been thinking about it… I really didn’t want to tell him that because it was nothing now. Pero kahit anong gawin ko, hindi maalis sa isip ko.
“T-Terrence showed me videos…” Humikbi ako at muling napahagulgol ng iyak. “You were kissing and hugging. I know I shouldn’t be jealous over that. M-matagal na iyon… but I just keep thinking about it.” I sobbed. “Wala silang gaanong pagkakaiba ni Rhiatt. The physique, the attitude, the looks… t-that kind of man is your type. I-I was far from that. I was nothing like that. I’m not tall, I’m not masculine, and I’m not as handsome as them… I-I just feel insecure. I know I shouldn’t be jealous over old videos… but I just can’t stop thinking about it. Paulit-ulit sa isip ko. P-parang sampal sa akin na hindi naman talaga ako ang tipo mo.”
Leander wiped my tears and bit his lower lip. I could see the worry and fear in his eyes.
“Damn that asshole. I will fucking kill him,” he whispered, pertaining to Terrence.
He took the hem of his shirt. Inangat niya iyon saka ginamit pangpunas sa sipon ko. I sobbed and covered my eyes.
“Baby… Look at me,” he whispered.
I didn’t want to look at him, but he held my hands. He gently touched my chin and made me look at him.
“Baby… My past preferences don’t matter anymore. Wala na akong pakialam sa kanila o sa kung ano sila. You’re the only one I care about. You’re my fucking type now. Wala na akong pakialam sa kahit sino dahil ikaw lang ang tipo at gusto ko… And you’re so damn pretty. You’re so attractive. Hindi mo ba alam kung gaano ako kabaliw sa’yo? You always take my breath away with your beautiful eyes.” He caressed the side of my eye. “Your beautiful smile… your contagious laugh… your cute expressions.”
I sobbed while staring at him. He was staring at me with the most gentle eyes. He was staring at every part of my face… Lahat ng parte ay pinapasadahan niya ng tingin at hawak.
“I don’t care about those things anymore. I love your pretty face, I love your body, I love your attitude… And I know I will still love everything about you even if they change. Basta ikaw, gustong gusto ko, Russ… I don’t even remember my past preferences anymore because I don’t give a shit about those anymore. Ang alam ko lang ngayon ay ikaw na ang tipo ko, Russ. I won’t like anyone anymore because they’re not you… Ikaw lang ang gustong gusto ko.”
He kneeled in front of me and kissed my hand. Humalik siya sa mga kamay ko, sa braso, sa tuhod, pababasa mga hita at binti ko… He was kissing everything… I stopped crying and stared at him. His soft kisses and his words stopped all the noises in my mind.
Nag-angat siya ng tingin sa akin. He kissed my wrist and my palm. His gaze was intense and gentle at the same time… It tells me how intense his love was… and how it can also be gentle and reassuring.
“I love everything about you, Russ… all of it… so damn much. You should know how beautiful you are… inside and out. Palagi akong napapaisip kung ano ang ginawa ko para piliin mo ako. You’re too good for someone like me.” He closed his eyes and put my hand on his cheek. “You’re the only one I need… the only one I want. I will never get tired of reminding you that. Pagdating sa akin, wala kang dapat ikatakot dahil sa’yong sa’yo ako, Russ.” He opened his eyes and looked at me.
My heart was pounding… His words were the sweetest, the most reassuring. Wala pa yatang nakapagsabi nang ganitong mga salita sa akin noon… Kung kanina, naiiyak ako sa lungkot at pag-iisip… ngayon tila maiiyak na naman ako dahil sa magagandang salita na sinabi niya sa akin ngayon.
His gentle gaze went up to me. He wiped my tears… His hands were too gentle, as if I was too fragile for his touch.
“I hate seeing you cry, baby… It hurts me seeing you cry,” he whispered. “I’m so sorry, baby. I’m sorry if I wasn’t giving you enough assurance… I will always make you feel loved… I will always make you feel how grateful I am to have someone like you.”
I sniffled. “I-I’m sorry too, Leander… for crying over this. I know I shouldn’t feel anything over that matter because we’re together now. I feel so childish and—”
“No, baby… You don’t have to say sorry for that, and you’re not childish for that. It’s normal to feel jealous over it. I would be so damn jealous too if I was in your shoes…” He caressed my cheek. “If something worries you, please tell me, baby… Don’t keep it to yourself. I don’t want you to suffer like that again. I don’t want you to overthink…” He smiled faintly. “I will always make you feel that you don’t have to be jealous of anyone when it comes to me… because I’m all for you, baby. I’m all yours. My heart is only for you. I will never get tired of telling you that.” He kissed my hand again.
I was overwhelmed by his words… overwhelmed in a good way. I feel so loved. I feel so treasured. He knew what I needed to hear… And he said it full of sincerity and emotions. His eyes speak for him as well. He stared at me like I was the only one that matters to him.
I love him. Mahal na mahal ko na siya.
Chapter Fifty-Two
“Alam mo, ’te, ’wag ka na mahiya at doon ka na tumira kay Leander.”
Natatawang napailing ako sa sinabi ni Kyren. Sa loob ng ilang buwan na naming relasyon ni Leander, halos araw-araw na akong natutulog sa kanila. Minsan na lang ako matulog sa amin.
“’Wag ka na mahiya, Russ. Okay lang naman sa’min kung magsama na kayo ni Leander. Lumipat kayo sa mas malaking bahay,” nakangiting sabi ni Calia.
I chuckled. “Ano ba kayo? Hindi pa kami magsasama.”
Hindi rin ako sure. Kasi alam kong kapag niyaya ako ni Leander, papayag agad ako.
Nagpaalam na ako sa kanila at dumiretso sa bahay ni Leander. Naabutan ko siyang nagluluto habang may kausap sa phone.
Nakahawak siya sa spatula habang ang isang kamay naman ay nasa cellphone. He’s wearing a black button down shirt. Nakatupi hanggang siko iyon. I think he’s about to go to work… Pero nagluto muna siya para sa akin.
Leander quit as a pilot. He decided to focus on his businesses with his friend, Feron. Nag-alala ako na baka ginagawa niya lang iyon dahil ayaw niyang malayo sa akin. Pero sinabi niya sa akin na mas gusto niya rin iyon. Hindi ko lang talaga alam kung dapat kong paniwalaan.
“Yeah, I will invest in Vioren. It will be a good investment,” sabi niya. Sa tingin ko si Feron ang kausap niya.
Napalingon din siya sa akin nang maramdaman ang presensya ko. Nakangiting lumapit ako sa kaniya saka yumakap sa baywang niya. Pinatay niya ang stove bago humarap sa akin saka humalik sa labi ko.
“Let’s talk later, Feron. Bye,” sabi niya saka agad na ibinaba ang tawag.
Yumakap siya sa akin saka pinupog ng halik ang buong mukha ko. I just giggled and tried to push him away, but he hugged me tighter and gave me more kisses.
“Good morning, baby… I missed you.” He cupped my cheek and kissed my forehead.
“Ano ka ba? Parang isang gabi mo lang akong hindi nakatabi,” I laughed.
“Palagi kitang namimiss.” He stared at me and sighed. “How can someone be this cute?” he muttered. “How can someone be pretty, cute, and handsome all at the same time?”
I chuckled and hugged his nape. “Siguro binobola mo na lang ako, ’no?”
“Of course not, baby…” He kissed my lips. “Let’s eat. Alam kong gutom ka na.”
“Baka kailangan mo nang umalis?” tanong ko.
Umiling siya. “No, baby. Let’s eat together. Gusto kong kasabay ka kumain palagi,” he muttered and smiled at me.
Ngumiti na lang ako at umupo nang ipaghila niya ako ng upuan. He stole a kiss on my cheeks. Nagtungo siya sa counter at kumuha ng plato. Isinalin niya na sa plato ang fried rice na niluto niya.
Ipinaghain niya ako saka umupo sa tabi ko. Humalik pa siya sa sentido ko saka nilagyan ng kanin ang plato ko. I was just smiling from ear to ear the whole time. Palaging ganito ang umaga ko simula nang maging kami.
Wala pa rin kaming naging away sa relasyon namin. He was always gentle and kind with me. Palagi niya rin akong pinagsisilbihan kapag hindi siya busy. He was always treating me like this… para bang hindi siya napapagod.
Isa pa ay tila tumigil na siya sa pagpapanggap sa mga tao. Maybe because he has no reason to do it anyway. Hindi na niya gusto si Rhiatt, at hindi niya na rin naman mamanahin ang VSA. He just stopped pretending to be kind and all like he always did before. Though he’s still kind to my friends… he’s really respectful to my friends which I really appreciate.
If I want something, I do not even have to ask for it. Kapag naramdaman niyang may gusto o kailangan ako, ibibigay niya kaagad sa akin.
One time, I posted on my story how aratilis reminded me of the happy part of my childhood. Madalas kaming manguha ng ganoon nina Risha noong bata kami at kinakain namin.
Thirty minutes after I posted that, he went home with a bunch of aratilis fruit. I was so shocked and happy at the same time. I even shared it with my friends.
With Leander, I really never had to ask. Tila ba alam na alam niya ang mga gusto at kailangan ko. Siguro dahil madali lang naman akong pasayahin, at alam na alam niya iyon.
“Anong oras ang practice mo?” tanong ni Leander.
Lumingon ako sa kaniya. Sinusuot niya ang relo na niregalo ko sa kaniya noon.
“Mamaya pa…” sabi ko na lang saka tinapos ang paghuhugas ng mga plato.
He was really against this. Pero naging usapan na namin ito, kung siya ang nagluto, ako naman ang maghuhugas ng plato and vice versa.
“I-text mo ’ko mamaya. Ihahatid kita,” sabi niya saka lumapit sa akin at humalik sa sentido ko.
Umiling ako at pinunasan ang mga kamay ko. I looked at him and smiled. “’Wag na, Leander. Maaabala ka lang sa trabaho. I’ll just bring my car with me.”
He sighed and hugged me. “Okay, baby. But call or text me if you need something, okay?”
Hindi yata siya nagsi-silent ng cellphone kahit anong sitwasyon. Kasi sa tuwing nagte-text or nagcha-chat ako sa kaniya, nakakapagreply agad siya palagi. Kung minsan naman na hindi siya nakakapag-reply agad, nahingi siya agad ng sorry sa akin dahil may kausap siyang investor o kaya naman nasa meeting.
“Ingat ka, Leander… ’Wag kang magpapalipas ng gutom, okay?” nakangiting sabi ko.
I tiptoed and reached for his lips and kissed him. He smiled and hugged my waist and kissed me too.
“You too, baby… ’Wag ka magpagod. Kapag may umaway sa’yo, sabihin mo agad sa akin. I will ruin their lives,” nakakunot-noong sabi niya.
Alam kong seryoso siya sa huling sinabi niya.
I laughed and lightly hit his chest. “Ano ka ba? Mababait naman ’yung players sa Averlands.”
Totoo iyon. I’ve been practicing with them for two weeks now. Hindi ko akalain na ganoon pala ang pakiramdam kapag hindi ka invisible sa team. They were all kind and fun to be with.
Leander kissed me before he went to his car. Hinabol ko na lang ng tingin ang lumalayo na niyang kotse bago ako pumasok sa loob ng bahay.
Naligo ako at inilagay ang jersey ko sa bag. Nagsuot ako ng simpleng black shirt, gray sweatpants at rubber shoes na binili ni Leander para sa akin.
Nagpaalam na ako sa mga kaibigan ko bago ako umalis.
Hindi ako dumiretso sa practice venue. Nagpunta muna ako sa bakery ni Mark na kakatayo lang last month. Talagang nag-quit na siya sa pagba-basketball. He also deleted his Facebook page. Mukhang mas gusto na niya talaga ng tahimik at simpleng buhay. Hindi ko alam kung kumusta na siya sa pamilya niya, kung talaga bang itinakwil siya, pero hindi na lang ako nagtatanong dahil masyadong personal.
Bumaba ako ng kotse pagkarating ko sa bakery niya. I smiled when I saw his bakery… Even the ambiance was warm and welcoming.
I chuckled when I saw the name of his bakery. Ilang beses ko nang nakita iyon, pero natatawa pa rin ako.
Mark taste, Mark taste
Sumilip ako sa loob. Natigilan ako nang makitang may customer siya.
Pumasok ako sa loob at tumingin sa mga tinapay at cake. Ang buong atensyon ni Mark ay nasa customer.
Natigilan ako at napatitig sa kaniya. Mark’s cheeks were red while staring at his customer. He was also biting his lower lip, as if he’s restraining his smile.
I blinked and looked at his customer. It was a cute chubby guy.
Napasinghap ako saka napangisi… May gusto ba si Mark sa kaniya?
“Uhm… T-take out or… uhm…” Mark cleared his throat.
“Ah, dito ko kakainin, Mark,” nakangiting sabi ng customer.
Mark stared at him, as if he was starstrucked by his smile. “Ah yes… Here’s your change.”
Nakangiti lang ako habang pinapanood sila. Mukhang regular ang customer niyang ito dahil mukha siyang komportable kay Mark.
Pagkatapos um-order, agad na umupo ang customer. Mark immediately prepared his order and brought them to his table.
“Thank you, Wesley… Enjoy,” Mark said and smiled at him.
Bumalik na rin sa counter si Mark, pero ang tingin niya, nasa customer pa rin.
The cute guy started eating. He gasped and clapped his hands cutely. Tila sarap na sarap sa pagkain. He even took his phone and took a picture of it.
I looked at Mark. He smiled and bit his lower lip… Nasa customer pa rin ang mga mata niya.
Lumapit ako sa kaniya. The teasing smile was still on my lips. Natigilan naman siya, tila ngayon niya lang na-realize na nandito ako. I chuckled and shook my head.
“Oh, Russ… Nandito ka pala,” sabi niya saka napahawak sa batok niya.
“Hindi mo yata napansin, kasi nandoon sa cute na customer ang atensyon mo…” bulong ko sa kaniya.
Mas lalong namula ang mukha niya. “Oh… No, we’re just a little close.”
“Sus, ’wag ka na magkunwari. Secret lang natin…” bulong ko pa.
He chuckled and scratched his nape. Tinawag niya ang tauhan niya para pumalit sa kaniya sa counter, tapos lumabas kaming dalawa. Siguro natatakot siyang marinig no’ng cute na customer ang usapan namin.
Umupo kami sa may bench malapit sa bakery niya.
“He’s Wesley… He’s a regular customer. Palagi niyang pinupuri na masarap ang cakes at breads na gawa ko. It made me really happy. Lalo kapag nakikita kong gustong gusto niya talaga,” he smiled while staring at his feet. Tila ba naiimagine niya si Wesley.
Napangiti ako habang nakatitig sa kaniya. He really looks in love. Hindi na niya pwedeng itanggi pa sa akin.
“He’s really cute. Palagi siyang ganado kumain, and I love watching him eat. I’m always tempted to pinch his cute chubby cheeks every time I see them. I always imagine how it feels to hug him. He must be really really soft…” He sighed and shook his head. “Wala nga lang akong chance sa kaniya, Russ. May gusto siyang iba.”
Napasinghap ako sa sinabi niya. Nakaramdam ako ng lungkot para sa kaniya.
“Pero nandito lang naman ako, nakaabang,” he chuckled. “The moment he lets go of the guy that he likes… it will be my chance. And I will grab it without hesitation…”
Gusto ko lang sana siya kumustahin, pero hindi ko alam na ganito ang malalaman ko mula sa kaniya. I’m really happy for him though. Malungkot lang sa part na may ibang gusto ang taong gusto niya… But Mark really improved. He became his realest self: soft and gentle.
Pagkatapos kong kumustahin si Mark, dumiretso na ako sa practice venue.
“Hey, Russ!”
Bumati sa akin sina Aldrin. Umakbay siya sa akin saka ginulo ang buhok ko. Napangiti ako.
Ginagawa rin ito ng dating teammates ko, pero ang pinagkaiba, wala akong kaba o takot na nararamdaman ngayon.
“Hi, Russ!” bati nilang lahat sa akin.
Napangiti ako. “Hello! Wala pa si Rhiatt?” tanong ko.
Noah laughed. “Ano pa aasahan mo sa disney princess na ’yon? Never pumunta nang maaga ’yon.”
I signed the contract with Averlands right after the last season. Nag-tryout muna ako sa kanila, at more than qualified naman daw ako. I really have no regrets.
Ngayon ko lang yata na-enjoy nang ganito ang basketball. I feel so belong. Hindi ako na-left out ni minsan. They were always passing the ball to me. Ramdam na ramdam kong kabilang ako sa team nila. I’ve never been this happy while playing basketball.
Nagpalit na ako ng jersey saka bumalik sa court. Sumabay na ako sa kanilang mag-warm up.
Dumating si Rhiatt nang nasa kalagitnaan na kami. Lahat kami napatingin sa kaniya.
Lumapit siya sa akin saka tumapik sa balikat ko. “Hey, Russ…”
I smiled at him. “Hi, Rhiatt.”
“Hindi ka hinatid ng boyfriend mo?” tanong ni Hugo.
“Hindi… dahil kaya ko namang magdrive. Ano ako? Tanga?” iritadong tanong niya.
They all laughed. Wala talaga sa kanila ang sumeseryoso kay Rhiatt kahit galit siya. Tila sanay na silang lahat sa ugali niya… kahit ako naman. Sometimes I really find him adorable every time he’s mad.
We started practicing after that. Naiwan lang si Rhiatt dahil nag warm up pa siya.
“Team!”
Natigilan kami nang magsalita si Coach Stewart. Bagong head coach siya ng Averlands dahil nag-retire na ang dating coach nila. He was also kind. Hindi niya rin naman kami pine-pressure.
“We will be having a practice game with Shooters next week.”
Natigilan ako sa sinabi niya… Shooters?
Napatingin sa akin ang teammates ko. The concern and worry were visible in their eyes.
I just smiled at them and nodded… Telling them that I’ll be alright. Nasabi ko kasi sa kanila ang naging sitwasyon ko sa Shooters noon.
Lumapit sa akin si Hugo at umakbay. His face was serious. “Don’t worry, Russ. We won’t let them bully you…” sabi niya sa akin.
Lumapit din sa akin si Aldrin at humawak sa balikat ko. “Tangina, subukan lang nila, p’re. Tingnan mo ’to.” He showed me his biceps. “Takot lang nila rito.”
Tumawa si Noah saka umakbay kay Aldrin. “Parang wala namang biceps.” Pinisil niya ang biceps ni Aldrin.
“Gago, kainin mo ’to!” sabi ni Aldrin saka inginudngod ang mukha ni Noah sa biceps niya.
“Tangina, asim mo, Drin!” reklamo ni Noah.
“Uy, diyan nagsimula lolo’t lola ko,” nakangising pang-aasar ni Ciro.
“Tangina mo!” sabay na mura ni Aldrin at Noah.
Nagkagulo na silang lahat at nagpakitaan ng biceps. Natatawang napailing na lang ako… I really feel treasured and protected. Dapat noon pa ako lumipat sa team na ito.
Pagkatapos ng practice, agad akong nag-shower sa shower room at nagpalit ng damit. Walang bastos sa kanila. They were not teasing me and they were not leaving malicious comments … I know this is the bare minimum… pero siguro nagugulat lang ako dahil hindi ako komportable magshower after practice noong nasa Shooters ako.
Kinuha ko ang cellphone ko. Bumungad sa akin ang messages ni Leander… pero isa ang umagaw ng atensyon ko. Text mula kay Mama.
Mama: Hindi mo na ba talaga kami kakausapin o pupuntahan?
Napabuntonghininga ako at kinagat ang ibabang labi ko. Ilang buwan ko na rin silang hindi kinakausap. Umalis na rin si Risha sa kanila two months ago at bumukod na… Naiwan sina Kuya Riko at Kuya Rosh sa poder nina Mama.
I sighed and replied to her… for the first time after months of ignoring them.
Me: Pupunta po ako ngayon.
Chapter Fifty-Three
“Thank you, Russ…”
Natigilan ako nang biglang magsalita si Leander. Nandito na kami sa tapat ng bahay nina Mama… Isinama ko siya… dahil gusto ko ng mahuhugutan ng lakas ng loob.
I smiled at him. “Bakit ka nagpapasalamat?”
He caressed my hand and kissed it. “Thank you for trusting me… for letting me come with you.”
I kissed his cheek. “Thank you for coming with me, Leander.”
“You don’t have to thank me for this, baby… Palagi kitang sasamahan sa lahat,” he whispered. His eyes were full of love and affection while staring at me. “Are you ready?” he asked.
I smiled and nodded. “Opo.”
Lumabas siya kaagad ng kotse at pinagbuksan ako. Humawak ako sa kamay niya… at magkahawak kamay kaming pumasok sa loob.
I opened the gate, and went inside. Nasa living room sina Mama, Papa, at sina Kuya Riko at Kuya Rosh… as if they were really waiting for me.
Tahimik na umupo ako sa sofa. Leander sat beside me without letting go of my hand. Tila ba binibigyan niya ako ng lakas doon.
Hindi nagsasalita sina Mama… kahit si Kuya Rosh na palaging may sinasabi, tahimik din. Hindi makatingin sa akin.
“Ano po ang kailangan niyo?”
Iyon ang una kong tinanong. Siguro nakakabastos… pero iyon lang ang naiisip kong dahilan kaya nila ako hinahanap.
“Ganiyan ba ang tingin mo sa amin, Russ?” si Mama ang unang nagsalita.
I sighed and looked at her. “Opo, Ma. Iyan po ang tingin ko sa inyo.”
Napalunok ako. I felt a lump in my throat, but I tried my best not to cry. Pinilit kong labanan iyon… dahil ayokong umiyak sa harapan nila.
“Nagpunta lang po ako rito para kausapin kayo.” Napalunok ako at napabuga ng hangin. “Alam ko po sa sarili ko na ni minsan hindi ako nagkulang bilang anak… bilang kapatid. Ginawa ko po ang lahat para makatulong sa inyo… pati kina kuya. Hindi po ako nanunumbat. Lahat ng ginawa ko, bukal sa puso kong ibinigay at ginawa.”
Humigpit ang hawak ko sa kamay ni Leander. He wasn’t interrupting. He was just letting me talk… All he did was to give me strength and courage to speak. But he was silent, as if he was telling me to go on… to say whatever I’ve been wanting to say.
“Iyon na po ang huling beses. Marami na po akong naibuhos… Kahit pagmamahal na lang mula sa inyo, wala pa rin po akong natanggap. Kahit isang salamat man lang… lalo sa’yo, Kuya Rosh…” I looked at him. “K-kahit isang salamat lang, kuya. Masaya na ako. But all you did was disrespect me every time you had the chance. Lahat nilunok ko. Kasi mahal na mahal ko kayo. Pero hindi ko na po kaya ngayon. Gusto ko namang i-prioritize ang sarili ko. Sa tingin ko naman po, nagampanan ko na ang pagiging anak at kapatid.”
This was hard… because after realizations, I realized that this was not even my obligation, but I still did. Just to be accepted… I did everything. I gave everything.
“M-masama po ang loob ko sa inyong lahat. Sobrang nagtatampo po ako. Ngayon ko lang po gagawin ito… dahil buong buhay ko, kahit noong mga panahong inabuso niyo ako, noong panahong pinalayas niyo ako, hindi binigyan ng masisilungan, hinayaang mabuhay sa labas ng walang ibang kasama… akala ko po hindi ako nagtanim ng sama ng loob. Pero naipon lang pala, kasi pilit kong tinatanggi.”
Napaiwas ng tingin si Mama. Hindi nagsasalita si Papa. Sina Kuya Riko ay hindi rin nakatingin sa akin, pero alam kong naririnig nila ang mga sinasabi ko.
“Anak niyo rin po ako… pero kailangan ko pang manlimos ng pagmamahal mula sa inyo… dahil lang b-bakla ako.” My voice finally broke, even though I don’t want to. “Kaya po galit na galit ako sa inyo no’ng binastos niyo ang mga kaibigan ko… dahil sila ang nasa tabi ko at sumuporta sa akin simula noon. Wala silang natatanggap na pera o tulong mula sa’kin, pero tinulungan at minahal nila ako nang buong puso… bagay na hindi ko po natanggap sa inyo. Dahil sa inyo na mismong pamilya ko, kailangan ko muna magbigay ng pera bago ako magkaroon ng halaga sa inyo.”
Mama sighed and looked at me. “H-hindi gano’n, Russ. Gusto lang namin na mapunta ka sa tamang—”
“Hindi po, Ma…” Agad kong pagputol sa sasabihin niya. “Kasi bakit noong nalaman niyong mayaman ang boyfriend ko, biglang ayos na sa inyo na bakla ako?” tanong ko sa mapaklang boses. “N-nakakapagtaka, Ma. Kasi buong buhay ko, isinuka niyo ako dahil bakla ako… k-kaya bakit ngayon ayos na sa inyo? D-dahil mayaman ang boyfriend ko?”
Napalunok si Mama at napaiwas ng tingin. Tila hindi na alam ang sasabihin.
Napabuga ako ng hangin. “Ito na po ang huling beses na pupuntahan ko kayo… dahil masama po ang loob ko. I want to acknowledge this feeling that I keep on denying for the past years…” I licked my lips. I bit my lower lip. My hands were shaking… because this will be the first time that I’ll say this.
“Galit po ako sa inyong lahat… Nasaktan ako sa mga ginawa niyo… Sa pang-aabuso na hindi ko deserve. Sa lahat ng masasakit na salitang sinabi niyo. Sa pagpapalayas niyo sa akin… Galit po ako. N-nagagalit ako dahil sa kabila ng pagmamahal na binibigay ko, balewala lang sa inyo. Bibitaw na po ako dahil hindi ko na deserve ang ganito. May totoong pamilya ako na handa akong tratuhin nang mabuti at mahalin ako nang walang hinihinging kapalit… Na-realize ko po na hindi dugo ang basehan ng pagiging pamilya.”
Leander intertwined our fingers. He was just staring at me… Tila pilit niya akong binibigyan ng lakas.
“I already did my part. May bahay na po kayo… ’Yong mga utang ni Kuya Rosh ay hindi ko na rin sisingilin pa.” I closed my eyes tightly and took a deep breath. “Sa tingin ko naman po sapat na ang lahat ng ginawa ko… naging mabuting anak at kapatid na po ako… Ito na po ang huling ugnayan ko sa inyo.”
Tumayo na ako. Agad ding tumayo si Leander at ngumiti sa akin… He was looking at me as if he was so proud of me.
Hindi na ako nagsalita pa pagkatapos no’n at agad na ring umalis. I was expecting them to run after me and apologize, but maybe I was hoping for too much.
I shouldn’t have expected something from them.
Tahimik ako habang nasa biyahe kami ni Leander pabalik sa bahay… I’ve been fighting my tears. I know this was the best for me… Pero siguro sobrang sakit lang na hanggang sa huli, hindi ko matatanggap ang pagmamahal mula sa kanila.
Ito na rin ang simula ko… I should start to be kind to myself now. Hindi na ako magdadamot sa sarili ko. Hindi na ako magiging selfless.
I will also acknowledge all the negative feelings that I’ve been suppressing.
Nagagalit din ako. Nalulungkot. Nasasaktan… at hindi ko na ipipilit pang itanggi ang mga pakiramdam na iyon.
I’m not a saint… Walang masama kung magagalit ako kung hindi na ako nirerespeto at pinapahalagahan.
I deserve better. Dapat noon ko pa napagtanto iyon.
Being gay doesn’t mean I should be loved less than what I deserve. I deserve to be loved the way I love people around me. I deserve so much love…
My family couldn’t even give me the bare minimum, and yet I settled for that. Because I always thought that’s what I deserve.
But after meeting Leander made me realize that I deserve so much more… Spending almost half of my life with my friends made me realize that I can be loved unconditionally… and I deserve it.
I should never settle for less just because I’m gay. I deserve the best love. I deserve all the best things… because I love genuinely… I love sincerely… with all of my heart.
“Baby…”
I looked at Leander. The fear and worry were visible in his eyes. He sighed and held my hand the moment we went inside his house.
“Are you okay?” he asked in his gentlest tone.
I smiled. “I’m okay… Masakit lang, oo. Pero tanggap ko na. Ngayon, sarili ko na talaga ang uunahin ko.”
Yumakap siya sa akin. He kissed the top of my head and caressed my hair. “You’re so brave, Russ… I really admire your bravery. I’m so proud of you,” he whispered. “I know it was not easy for you, but you still did. That was a huge step already, Russ… You can now fully focus on yourself without feeling bad. You deserve so much love from yourself too.”
I smiled and hugged him back. I really never expected Leander to be like this… Ganito pala siya magmahal. He’s so gentle… and he always says the things that I really needed to hear.
I’m so lucky to have him in my life.
“Isang araw pa lang ang nakakalipas noong nag-public ka ng account, ang dami mo agad followers,” nakangusong sabi ko kay Leander.
He made his Facebook account public yesterday. His reason… he wanted people to see how he flexed me on social media.
Sa facebook story niya, sa posts, sa shared posts… lahat puro pictures ko or tungkol sa akin. Palagi na siyang inaasar nina Connor sa comments dahil nagmumukha ng Facebook ko ang account niya.
Mas marami siyang pino-post na pictures ko kaysa sa akin.
I smiled when I saw his recent post. It was a picture of me smiling while sitting on the couch, holding a book.
I could just watch this adorable human being read books all day and I won’t get bored. I have so much love for this man.
I smiled and bit my lower lip. Noon, sina Connor lang ang reactors at commenters niya. Ngayon marami na.
Connor: Okay na, nakita ko na p’re. Paki-only me na ulit. Thank you.
⤷ Feron: Haha.
⤷ Connor:
@Feron
paki-alis ng like react sa comment ko please. Kita mong puro ‘haha’ ’yan diba?! Mga matatanda talaga, oh.
Natatawang napailing na lang ako sa comment ni Connor.
Ang dami pang posts ni Leander na pictures ko. Mukhang fan account na ang account niya, sa totoo lang.
There were pictures of me cooking, playing basketball, sleeping… He really loves taking pictures of me.
I was smiling as I read the comments.
Buti pa dito maraming pictures si Russ :< thanks po sa serbisyo, Kuya Leander.
Nabuhay lang ako para mainggit sa relasyon ng iba!
Ganto ’yung gusto ko oh! ’Yung fine-flex ako nang malala pls lang!
Yumakap si Leander sa akin saka humalik sa pisngi ko. Napangiti ako nang ibaon niya ang mukha sa leeg ko. He’s like a huge baby. Kapag nakikita siya ni Connor na ganito magpalambing at magpa-baby, siguradong hahagalpak ng tawa ’yon.
“Russ… Hug me, please, baby…” he whispered and looked at me.
Napangiti ako at inilapag sa bedside table ang cellphone ko. Yumakap ako sa kaniya at hinaplos ang buhok niya.
“Itong damulag na ’to, nagpapalambing pa…” bulong ko saka humalik sa noo niya.
Mas lalo siyang yumakap at nagsumiksik sa akin. “I want more lambing…” he muttered.
Sunday kasi ngayon at free day naming pareho, kaya ito, nakatambay kami rito sa bahay at naglalambingan maghapon.
Natigilan ako nang marinig na tumunog ang doorbell. Leander groaned in annoyance and stood up. Sinilip niya kung sino iyon mula sa bintana. Nakita kong natigilan siya.
“Sino ’yon, Leander?” tanong ko.
Napakamot siya sa batok niya. “Mom…”
Napabalikwas ako ng bangon sa sinabi niya. “Hala. Pagbuksan mo agad,” sabi ko saka agad na tumayo at inayos ang damit at buhok ko.
Lumabas kami ni Leander sa kwarto. Si Leander na ang lumabas para pagbuksan si Mrs. Sorrento. Pagbalik niya, kasama niya na ito.
She was alone. Wala siyang ibang kasama. She was wearing a luxurious cream ankle-length dress. Sa tuwing nakikita ko siya, palagi talaga akong namamangha sa ganda niya.
Leander told me that she’s already in her 50s just like Mr. Sorrento, but Mrs. Sorrento really looks young.
Mrs. Sorrento sighed and looked at Leander. “You really didn’t visit, Leander Castiel. Kahit ako na lang sana ang bisitahin mo.”
Napasinghap ako. Hindi dahil sa sinabi niya, kundi dahil nag-Tagalog siya. It just shocked me a little. Her Tagalos also sound fluent. Pero sabagay, siguradong ilang taon na rin siyang nakatira dito sa Pilipinas, o baka dito siya lumaki.
Napailing na lang ako sa mga naiisip ko.
“I’m sorry, Mom. But I won’t go back to that place anymore. Dad might pull strings again. Baka paghiwalayin na naman kami ni Russ,” nakakunot-noong sabi ni Leander.
Mrs. Sorrento crossed her arms and shook her head. “Bumisita ka ulit, Leander. I assure you… your Dad won’t do something stupid again.”
“I don’t know, Mom. I don’t trust him anymore,” seryosong sabi ni Leander.
“But you can trust me, Leander… I told him that if he does something stupid with my children again… I will divorce him. Hanggang ngayon, galit ako sa Dad mo.”
Natigilan si Leander sa sinabi ni Mrs. Sorrento. Napakurap ako habang papalit-palit ng tingin sa kanila.
“Don’t worry. Your Dad will fully accept you now… and Russ as well.” Mrs. Sorrento looked at me and smiled. “You have to trust me on this one… So, I will be expecting both of you to come for dinner later.”
Umalis na rin agad si Mrs. Sorrento pagkatapos kaming imbitahan.
Tumingin ako kay Leander. He smiled at me and held my hand.
“Gusto mo bang pumunta tayo?” tanong niya.
Napanguso ako. “Oo, gusto kong pumunta dahil inimbitahan tayo ni Mrs. Sorrento… kaso hindi ako sigurado kung tanggap na ba talaga tayo ng Dad mo.”
Ngumisi siya. “Don’t worry, Dad won’t do something stupid again.”
Napakurap ako. “Paano ka nakakasiguro?”
“Mom is his weakness. I’m sure he’s been losing his shit for the past months because Mom was mad at him… He seemed intimidating and scary on the outside, but he’s crazy in love with my Mom… Mom never threatened him with divorce before, so I’m sure he’s really scared by now…” He laughed. “Ah… Damn. Seeing his desperate face excites me. Serves him right. Bakit ngayon lang siya pinarusahan ni Mom?”
Napangiti ako dahil mukha siyang masaya. I guess even a person like Mr. Sorrento has his weakness too… and it’s his wife.
Leander smiled from ear to ear and pinched my cheek. “Let’s go, baby… I want to officially introduce you as my boyfriend to them.”
Chapter Fifty-Four
“Do I look okay?” I whispered. I stopped walking and held Leander’s hand tighter.
He stopped walking too and looked at me. He smiled and kissed my cheek. “You look perfect, baby.”
Nandito na kami ngayon at papunta sa dining area ng malaking mansyon nila, pero parang gusto ko na magback out.
I’m wearing simple white long sleeves with a cute cream vest. Leander kept telling me that I look adorable, but I’m still worried. Baka hindi ako presentableng tingnan.
Nakapunta na naman ako rito. But that was before. Hindi pa kami ni Leander noon. Ngayon pupunta ako bilang boyfriend ni Leander. Kaya mas nakakakaba.
Nang makarating kami sa dining area, nandoon na si Mr. and Mrs. Sorrento. Nakahanda na rin ang mga pagkain. Napansin kong wala ang dalawang kapatid ni Leander.
Marahang pinisil ni Leander ang kamay ko, dahil siguro naramdaman niyang kinakabahan ako.
Nagtungo na kami roon. Napalunok ako at ngumiti sa mga magulang ni Leander.
“Good evening po, Mr. and Mrs. Sorrento,” bati ko.
Mrs. Sorrento smiled at me. “Good evening, Russ. Please just call me Tita…”
Mr. Sorrento was silent. Nakatingin lang siya sa asawa niya. Mrs. Sorrento’s forehead creased.
Mrs. Sorrento—I mean, Tita, cleared her throat.
Mr. Sorrento flinched. He nodded and then he looked at me. “Good evening, Russ. You can call me Tito.”
“Pft—”
Siniko ko si Leander nang marinig kong nagpigil siya ng tawa. He must be having a good time seeing his father like this.
“Thank you po sa pag-imbita sa amin. May dala po akong mga prutas,” sabi ko saka kinuha ang basket ng prutas mula kay Leander.
Tita smiled at me. “Thank you, Russ. Nag-abala ka pa.” Right after saying that, she cleared her throat again.
Mr. Sorrento smiled at me. “Thank you, Russ… You’re such a good boyfriend to my son.”
Napakurap ako habang si Leander naman ay naririnig kong nagpipigil ng tawa sa gilid ko. Hindi ko alam kung paano ko siya pipigilan dahil baka naiinis si Tito… pero mukhang wala naman sa kaniya iyon dahil panay ang tingin niya kay Tita. Tila ba natatakot siyang magkamali sa harapan ng misis.
Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. I feel so happy calling Leander’s parents tito and tita. Pakiramdam ko legal na legal na kami.
“Have you called Lucas and Lorwin? Why are they not here? Call them,” utos ni Tita kay Tito.
“Yes, hon. I’ll call them,” agad na sabi ni Tito saka tumayo.
Napakurap ako. Hindi ako sanay na makita si Tito na ganito… Leander wasn’t kidding. Mukhang in love na in love nga talaga si Tito sa asawa.
Ipinaghila ako ng upuan ni Leander. I smiled at him. “Thanks.”
He smiled and kissed my forehead, then sat beside me.
“Lorwin Cassidy… You better come here now or you won’t be able to use your black card ever again!”
Napapitlag ako sa boses ni Tito. Leander was still restraining his laugh. Nagpunta lang yata siya rito para panoorin ang paghihirap ni Tito.
Umupo na rin si Tito. Ngumiti siya kay Tita. “Okay na, hon.”
He was about to hold Tita’s hand, pero agad na iniwan ni Tita ang kamay. “Okay, thanks,” malamig na sabi nito.
“Hon… When are you going to forgive me? Ilang buwan ka nang malamig sa akin,” Tito said in a begging voice.
Tita raised her eyebrow. “Mamaya ka na gumanyan. Kita mong nandito sina Russ.” Tita looked at me and smiled. “Let’s eat, Russ… Don’t mind him.”
Nilagyan ni Leander ng mga pagkain ang plato ko. Nahihiya ako dahil ang dami niyang inilalagay sa plato ko. Pasimple kong kinukurot ang tagiliran niya.
He looked at me. “Don’t worry, baby… You have to eat a lot. Alam kong mabibitin ka kapag kaunti,” bulong niya sa akin.
Tita giggled. “Aww. I never expect that I will see Leander’s sweet side in this lifetime.”
I smiled shyly. “O-opo… Sweet po talaga si Leander.”
“Buti na lang at hindi siya nagmana sa isa riyan,” pagpaparinig ni Tita.
Tito sighed. “I’m sorry, hon. Magre-retire na ako sa VSA. Sa’yo na lang talaga ang atensyon ko.”
Natigilan ako. Kung magre-retire na si Tito, sino na ang magha-handle ng VSA?
Tito looked at Leander. “Do you want to handle VSA, Leander?”
Leander shook his head. “No, thanks. I want more time with my boyfriend.”
He didn’t even hesitate to answer… Hindi ko alam kung dapat akong makonsensya dahil binibitiwan niya ang chance na iyon para sa akin… But looking at him, he doesn’t seem bothered. Mukhang hindi na rin naman talaga siya interesado sa VSA.
“Okay, it’s fine… I will just pass it down to our relatives… or to Lucas, if he miraculously becomes capable of doing so,” sabi na lang ni Tito. Tumingin siya kay Tita. “Is that okay, hon? Kahit simpleng tao na lang ako?”
Tita rolled her eyes. “Sa tingin mo ba nagpakasal ako sa’yo dahil lang mayaman ka?”
Tito nervously chuckled. “O-of course not, hon. You’re a strong independent woman who doesn’t need me or my riches. You built an empire on your own.”
Aaminin ko, medyo naaaliw na rin akong panoorin silang dalawa.
Nagsimula na kaming kumain. Sakto na biglang dumating si Lorwin, at isang lalaki na sa tingin ko ay si Lucas.
Kamukha rin ni Leander si Lucas, pero ang skin color niya ay kay Tito niya nakuha at hindi kay Tita.
Lorwin gasped when she saw me. Agad siyang lumapit sa akin at umupo sa tabi ko.
“Russ… Friend mo si Sam, right?” she whispered.
Napakurap ako at tumango. “O-oo… Bakit?”
“What can I do to suyo her?” she asked. She really seems frustrated. “Can you believe it? I’m Lorwin Cassidy Sorrento… I get whatever I want but she’s giving me a hard time,” mariing sabi pa niya.
Napakamot ako sa batok ko. Hindi ko alam ang nangyayari sa kanila ni Sam, pero ang alam ko lang… Sam stopped pursuing Lorwin for some unknown reason. Ngayon naman, si Lorwin ang naghahabol sa kaniya. Tinataguan siya ni Sam kaya madalas wala si Sam sa bahay.
“Win, stop bothering Russ… If you really want to get her, work hard for it… spoiled brat,” sabi ni Leander sa kapatid saka umakbay sa akin.
Lorwin crossed her arms in annoyance and stomped her feet. “So nakakainis!”
Napatingin ako kay Lucas. Tahimik na umupo siya sa tabi ni Tita. Base sa kwento ni Leander, nakakainis si Lucas at madalas siyang inisin. But he seems quiet and chill.
Nagsimula na kaming kumain lahat. Sinubukan kong kumain nang mahinhin at may class kagaya nila. Hindi ako sanay kumain na walang kanin… tapos knife and fork pa ang gamit, pero pinilit ko na lang kayanin.
“Russ… So, did Sam have ex-girlfriends before?” Lorwin whispered.
I smiled nervously and nodded. “Oo… Habulin siya ng mga babae, e.”
Humigpit ang hawak ni Lorwin sa kutsilyong hawak niya. “Fuck. I will kill them. Give me their names.”
Napaawang ang mga labi ko… Magkapatid nga talaga sila ni Leander.
“Russ… Kailan ang kasal niyo ni Leander?”
Nasamid ako sa biglang tanong ni Tita. Agad naman akong inabutan ng tubig ni Leander habang hinihimas ang likod ko.
“Tita… W-wala pa po sa isip namin ni Leander iyon…” sabi ko na lang.
Tito slammed his hand on the table. Napapitlag naman ako at napakurap.
“Bakit wala pa? You should get married immediately. I will handle all the expenses,” sabi ni Tito saka pasimpleng tumingin kay Tita.
Hindi ko alam kung sincere ba siya o nagpapalakas lang siya kay Tita.
Leander grinned. “’Wag niyong sirain ang moment na ’yan sa amin… We will get there.”
Wala pa rin naman sa isip ko iyon. Masyado pang maaga kung magpapakasal kami ni Leander. We still have a lot of time to get to know each other more.
Pagkatapos naming kumain, nagpaalam na sina Lorwin at Lucas. Si Leander naman ay nagpaalam sa akin at nagpunta sa restroom. Si Tita naman, nagpunta sa kwarto niya at may kukunin lang daw.
Kami ang naiwan ni Tito sa dining table. Napapikit ako nang mariin at napahawak nang mahigpit sa damit ko.
“Russ… Can we talk?” tanong niya.
Ito na ba? Magiging totoo na siya?
“O-opo…” sagot ko. Hindi ko naitago ang kaba sa boses ko.
He sighed and massaged his temple. “How can I make your tita forgive me? She’s been like that to me for months now. Para na akong masisiraan ng ulo.”
Napakurap ako. This is not what I was expecting for him to say.
Hindi ko mapigilang mapangiti.
“Siguro po, Tito, ligawan niyo po siya ulit. Mag effort po kayo kagaya noong ginagawa niyo noong niligawan niyo siya. Sigurado pong lalambot din si Tita kapag nakita niya na nag-effort kayo sa kaniya… Surprise her, sing a song for her… Just make her feel loved and special. And show her that you truly changed… Sigurado pong hindi rin kayo matitiis ni Tita.”
Napabuga siya ng hangin saka tumango. “Okay… Thanks, Russ. I hope it will work.”
Tumayo ako at lumapit kay Tito. Kinuha ko ang cellphone ko at inabot sa kaniya. “Tito, hihingiin ko po ang number niyo. Pwede ko po kayong sabihan ng mga pwede niyo pong gawin para kay Tita.”
He looked at me. He seemed happy, but he was trying not to show it. Mas lalo niyang naging kamukha si Leander sa ganoong ekspresyon.
“Okay…” He took his phone and looked for his number there. He even stopped for a moment and wore his eyeglasses.
I immediately typed his number on my phone. ’Yong takot na naramdaman ko sa kaniya noon, parang biglang nawala.
Dumating na rin si Leander at Tita. May dalang gold bracelet si Tita at Lumapit sa akin saka humawak sa kamay ko.
“Russ, I’m giving this to you…” sabi niya saka inabot sa kamay ang bracelet.
Napasinghap ako dahil halos masilaw ako roon. Agad akong umiling. “Tita, ’wag na po. Mukhang mahal po ito.”
Umiling si Tita. “No, Russ… Please accept it.” Hinawakan niya ang kamay ko saka isinuot iyon sa akin. “I’m sorry for what my husband did to you… Sana bumisita ka paminsan-minsan. I will welcome you with open arms.”
I smiled at her. “Thank you po, Tita.”
Tumingin naman si Tita kay Leander saka humawak sa kamay nito. “Leander, I hope you forgive me… and your father as well. Mahal kita, anak. Kahit sino ka… at kahit sino man ang taong mahal mo.”
Leander cleared his throat and nodded. Napaiwas pa siya ng tingin. “Okay.”
Agad kong siniko si Leander. “Ano ka ba?” mariing tanong ko sa kaniya.
Leander sighed and held Tita’s hand. “I love you too, Mom. You know that. I love Dad too… sometimes.” Tila napilitan pa siya sa huli.
Pagkatapos no’n, agad na rin kaming nagpaalam ni Leander para umuwi.
Hindi ko maalis ang tingin ko sa bracelet na bigay sa akin ni Tita habang naglalakad kami palabas ng mansyon nila.
I couldn’t even imagine the price of this bracelet.
Agad na kaming pumasok sa kotse ni Leander. The guards opened the gate for us.
Sumilip ako sa bintana paglabas namin, at natigilan ako nang mapansing nasa labas si Lucas… My head tilted when I saw him with someone.
He seems familiar.
My eyes squinted… then my eyes widened when I realized that it was Terrence.
They seemed to be having an argument. Magkakilala pala sila?
As far as I know, Leander never introduced Terrence to his family.
Lucas seems angry. He opened his car door and gripped Terrence’s arm and forced him inside.
Napakurap na lang ako habang papalayo ang kotse namin sa kanila. Leander didn’t seem to notice them.
Mahigit isang buwan na ring hindi pumupunta si Terrence sa amin. May atraso ba siya kay Lucas? As far as I know, homophobic daw si Lucas.
Napailing na lang ako at hindi na inisip pa iyon. Maganda na rin na hindi ko na nakikita si Terrence.
Napangiti ako at muling tumingin sa bracelet na binigay sa akin ni Tita. I was so happy!
“Are you happy, baby?” Leander asked.
I smiled at him and nodded. “I’m so happy, Leander.”
Hindi ko inaasahan na matatanggap ako ng pamilya niya. Siguro sa ngayon napipilitan pa si Tito para masuyo si Tita… pero masaya na ako roon.
“Bakit manonood ka ng practice game, Leander?” tanong ko habang magkahawak kamay kami papasok sa court.
“You’ll be playing against those damn Shooters. I have to be there to make sure they won’t bully you or something,” nakakunot-noong sabi niya.
I smiled and swayed our hands. “’Wag kang mag-alala. Hindi nila gagawin ’yon sa harap ng mga tao. Saka kasama ko naman sina Rhiatt. Kaya ko rin ipagtanggol ang sarili ko dahil tinuturuan mo ako ng martial arts.”
Tine-train talaga ako ni Leander kapag may free time siya.
“Hi, Russ!” bati sa akin ng teammates ko.
Bumitiw na ako sa pagkakahawak kay Leander at kumaway sa kanila. As usual, wala pa si Rhiatt.
Inilapag na ni Leander ang bag ko sa bench. He kissed my forehead. “Good luck, baby.”
Ngumiti ako at tumango. Nagtungo na siya sa bleachers para manood.
Lumapit naman ako sa teammates ko na panay ang react.
“Tanginang buhay ’to,” reklamo ni Ian habang nakahawak sa dibdib niya.
“Dapat ban na sa team ’yong may mga jowa. Tarantadong buhay ’to,” si Aldrin, nakahawak din sa dibdib.
Hugo laughed. “Okay lang ’yan, guys.”
“Wala kang karapatan bumoses dahil hindi ka single, p’re!” si Oliver. Ni-headlock niya pa si Hugo.
Napatingin ako sa kabilang side ng court. Nandoon ang Shooters. Nakaramdam ako nang kaunting kaba dahil nakatingin silang lahat sa akin. Napabuga na lang ako ng hangin at napaiwas ng tingin.
Ilang saglit pa, dumating din si Rhiatt. Agad na rin kaming nag-warm up.
Hindi ko maiwasang mapatingin sa kabilang team. Panay ang tingin nila sa direksyon namin.
Napatingin ako sa teammates ko, nakatingin din sila sa kabila. Rhiatt was glaring at them while stretching his arms. Tila nananakot din siya sa tingin.
The practice game started. I brushed off all the negative feelings and just played with ease. I have nothing to worry about. I have my teammates who genuinely care about me. Nandito rin si Leander at nanonood.
Sa kalagitnaan ng laro, naka-shoot ako ng three pointers. Aldrin and others cheered for me, but they stopped when Paul pushed me with his arm. Agad akong napadaing at bumagsak. I wasn’t expecting it. Wala na naman sa akin ang bola.
He did that on purpose.
Ngumisi sina Paul sa akin. “Oh, sorry, Russ. Hindi sadya. Paharang harang ka kasi.”
Agad na lumapit sa akin sina Hugo at inalalayan ako patayo. Nag-aalalang tumingin ako sa direksyon ni Leander. He was standing, clenching his fists, while glaring at Paul. Mabigat ang paghinga niya. Tila handa nang sumugod.
Agad siyang tumingin sa akin. Umiling ako… telling him not to do anything. May ibang nanonood… Baka masira pa ang image niya dahil dito.
Ngumiti ako at pinagpag ang short ko. “I’m okay,” sabi ko na lang.
Napatingin ako kina Aldrin. Their playful expression was no longer there. They all looked serious… and mad.
Pati mga teammates ko na nasa bench, tila hindi rin nagustuhan ang nangyari at masama ang mga mukha.
Ngumisi si Rhiatt habang nakahawak sa bola. Mariin ang pagkakahawak niya roon. “Let’s continue the game.”
Nakangisi siya, pero kita ang galit sa mga mata niya. Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan.
The game continued. Pinaupo muna ako ni coach dahil bigla ang pagbagsak ko.
Tumingin ako sa kinauupuan ni Leander. Natigilan ako nang mapansing wala siya roon.
Napakagat ako sa ibabang labi ko… Sana naman wala siyang gawing iba dahil lang naitulak ako. Kilala ko si Leander. Wala siyang pasensya pagdating sa ganitong bagay… kapag nasasaktan ako.
Napahawak ako sa braso ko. Hindi naman malala ito. Sana wala siyang gawing iba.
Nagpatuloy ang laro. Napansin kong mas seryoso sina Hugo. Napabuga ako ng hangin habang nakatingin kay Rhiatt… Iba pa naman siya magalit.
Natigilan ako at napasinghap nang banggain ni Rhiatt si Paul gamit ang braso niya… Malakas na bumagsak si Paul sa sahig, mas malakas pa kaysa sa pagbagsak ko kanina.
“Tangina!” asik ni Paul.
Rhiatt stared at him and grinned. “Sorry, hindi ko sinasadya. Paharang harang ka kasing tangina ka.”
Doon na nagkagulo dahil biglang tumayo si Paul at hinablot ang leegan ng jersey ni Rhiatt. Napapikit ako nang mariin at napahawak sa noo ko. Sabi na nga ba at mangyayari ’to.
Agad akong tumayo nang mapansing nagkukumpulan na sila roon. Lumapit sina coach at umawat dahil mukhang magsusuntukan na sila.
Agad na nag-anunsyo ang mga staff na paalisin ang mga nanonood. Napabuga ako ng hangin habang pinapanood silang paghiwalayin sina Rhiatt at Paul.
“Tangina niyo! Bakla!” asik ni Paul.
“Paul!” asik ng coach ng Shooters.
“Gago! Pagdidiskitahan mo pa si Russ! Wala kang bayag!” sigaw ni Rhiatt.
“Rhiatt! Kumalma ka!” si Coach Stewart kay Rhiatt.
Hinila nina Hugo si Rhiatt dahil baka kung ano pa ang magawa nito. Ganoon din naman si Paul. Iniupo nila si Rhiatt dito sa bench.
Naiinis na inayos ni Rhiatt ang jersey niya. “Putangina ng gagong ’yon,” mariing sabi pa niya.
Humawak ako sa braso niya. “Rhiatt, kumalma ka… Hindi naman ako nasaktan, e,” pagpapakalma ko sa kaniya.
“Tangina… Malamang ganyan ang sasabihin mo. Ang lakas kaya ng tulak sa’yo ng gagong ’yon!” iritadong sabi niya.
“Kunwaring awat lang kami, p’re… pero support kami sa ginawa mo,” sabi ni Aldrin saka tinapik ang likod ni Rhiatt.
Maagang napatigil ang practice dahil walang balak makipag-ayos si Rhiatt, pati na rin si Paul.
Bumalik na rin si Leander. Humawak siya sa kamay ko at kinuha ang bag ko. He smiled at me… but his smile looked off to me.
Umalis na kami ng practice venue at umuwi. Leander was silent the whole time. Hindi ko maiwasang mapaisip dahil baka kung ano-ano na ang pumapasok sa isip niyang gawin.
“May aasikasuhin lang ako. Take a rest, baby…” sabi niya saka humalik sa noo ko.
Akmang aalis na siya pero agad kong hinawakan ang kamay niya. “Leander… Please don’t do something reckless. Okay lang talaga ako.”
He smiled and nodded. “Don’t worry, baby… Nagbago na ’ko.”
Muli siyang humalik sa noo ko bago tuluyang umalis. Napailing na lang ako at naligo saka nagpalit ng damit.
Maybe I was just overthinking it. Totoo namang nagbago na si Leander.
Pagkatapos kong maligo, agad akong nag-scroll sa social media. Kalat na roon ang naging away nina Paul at Rhiatt kanina. Napabuga na lang ako ng hangin at napailing.
I knew this would happen. Sana hindi ito makaapekto kay Rhiatt.
Agad akong nagmessage sa group chat namin sa Averlands.
Me: Hello. Sorry sa nangyari.
Rhiatt: Tangina bakit ka nagso-sorry?! Kung di ako inawat, talagang sinapak ko na yung gagong yon at wala akong pake kung i-bash nila ako.
Hugo: Hindi mo kasalanan, Russ. May sariling utak ’yan si Rhiatt hahaha. Desisyon niya iyan.
Aldrin: Don’t worry, Russ. Matagal nang sira ang image ni Rhiatt HAHAHA!
Napangiti na lang ako sa mga message nila. Wala ni isa sa kanila ang nanisi sa akin sa nangyari. They were even comforting me.
Nagbasa na lang muna ako ng libro. Hindi ko alam kung kailan uuwi si Leander. Nakakapagtaka na hindi siya nakakapagmessage sa akin. Siguro busy siya.
Makalipas ang ilang oras, natigilan ako nang mapansin na panay ang vibrate ng cellphone ko. Agad kong kinuha iyon at tiningnan. May messages mula sa group chat namin sa Averlands. Mine-mention ako nina Noah.
Noah:
@Russ
online ka! Tapos search mo pangalan ni Paul gago.
Kahit nagtataka ako, dumiretso ako sa Facebook at s-in-earch ang pangalan ni Paul.
Paul Monsanto
Natigilan ako sa mga post na bumungad sa akin.
Shooters’ Paul Monsanto’s leaked videos of gambling and bullying different people sparked controversies online.
Napalunok ako habang nags-scroll. May mga videos na lumabas. Karamihan doon ay galing sa CCTV. Blurry ang mukha ng mga victims, pero kitang kita ang kay Paul. Napapahawak ako sa dibdib ko dahil hindi ko kinakayang panoorin ang mga iyon. Mas malala pala ang ginawa niya sa iba kaysa sa akin.
Napalunok ako habang patuloy sa pag-scroll.
Petition for Paul Monsanto’s lifetime ban in PBA is finally approved based on trusted sources.
I bit my lower lip and immediately texted Leander.
You did this, right?
Agad siyang nag-reply sa akin.
Leander: No, he did all of that on his own. I just revealed it to the world. He deserves it, baby ;)
I bit my lower lip, restraining my smile… He’s right. Paul really deserves it.
Chapter Fifty-Five
“Bakit kaya hindi pa siya nag-i-I love you sa akin?”
Napakurap sina Kyren sa biglang tanong ko. Their eyes were asking me if I was serious.
Nito lang din ako napaisip. Mahigit tatlong buwan na kami ni Leander… pero hindi pa kami nagsasabi ng I love you sa isa’t isa.
“Baka hindi words of affirmation ang love language niya, ’te?” tanong ni Kyren.
“Palagi niya akong binibigyan ng assurance. Sweet si Leander. For sure love language niya rin ’yon. Pinagtataka ko lang talaga ’yong sa I love you,” nakangusong sabi ko.
“You can ask him about it. For sure hindi naman mamasamain ni Leander. He loves you so much. Kahit kami nakikita namin ’yon,” nakangiting sabi ni Calia.
“I know I can just ask him… but I don’t think it’s something you can easily ask. Hays…” I cupped my face with my hands.
Bigla na lang itong pumasok sa isip ko no’ng narinig kong may katawagan si Hugo, tapos nag-I love you siya. Na-realize ko na hindi pa namin iyon nasasabi sa isa’t isa.
Alam ko namang mahal ako ni Leander. Kahit minsan hindi ko pinagdudahan ’yon simula nang maging kami. Sadyang hindi ko lang maiwasan mapaisip kung bakit hindi kami nagsasabihan no’n.
Baka dahil hindi rin ako nagsasabi ng I love you?
Napabuga ako ng hangin at umiling. Tila wala ako sa sarili na naglalakad pabalik sa bahay namin. Dumiretso ako sa kwarto namin ni Leander at humiga sa kama.
Kinuha ko ang cellphone ko at nag-online na lang. Bumungad sa feed ko ang mga balita na banned na sa PBA si Paul. Nagsampa rin daw ng kaso ang mga nabiktima niya pati na rin ang ex-girlfriend daw nito na naging biktima ng pang-aabuso niya.
Hindi ko akalain na ganyan siya kasama. Kung ano man ang nangyayari sa kaniya ngayon, deserye niya iyon. His victims deserve justice.
Natigilan ako nang biglang mag-message sa akin si Risha.
Risha: Hello, kuya! Kumusta ka na? I miss you. Meet up tayo, pwede? Ipapakilala ko na talaga sa’yo ang boyfriend ko.
Agad akong napabangon. I excitedly typed a reply.
Me: Hello, Rish! Miss na rin kita. Sige sige. Gusto ko na rin talaga makilala ang nagpapasaya sa kapatid ko hehe ^^
Risha sent me the address. Agad akong kumilos at nagpalit ng maayos na damit. Nag-text na rin ako kay Leander para magsabi. Nasa trabaho pa siya ngayon, e.
Leander, kita lang kami ni Risha.
Agad siyang nag-reply.
Leander: Okay, baby. Saan kayo magkikita?
S-in-end ko sa kanya ang address. Agad na rin akong umalis. Nag-commute na lang ako dahil malakas ang pakiramdam ko na biglang susulpot si Leander doon.
I was really excited to meet Risha again. Ngayon lang ulit siya nagkaroon ng time na makipagkita sa akin. Her work is really demanding. Wala rin siya gaanong time magpahinga.
Dumiretso na ako sa coffee shop malapit sa ospital na pinagtatrabahuhan ni Risha. Pagpasok ko roon, natanaw ko na agad si Risha katabi ang matangkad na lalaki. They were talking about something while laughing together.
Napangiti na lang ako at agad na lumapit sa kanila. Risha looked at me and gasped.
“Kuya! I miss you!” Agad siyang tumayo at lumapit sa akin saka yumakap.
I hugged her too. “I miss you, Rish.”
Kumalas sa pagkakayakap si Risha at humarap sa boyfriend niya.
“Theo, this is my brother, Kuya Russ…” pagpapakilala ni Risha sa akin.
Tumayo si Theo at ngumiti sa akin. I was expecting him to look mature and a little bit older because Risha mentioned he’s a doctor. But he really looks young. He really looks handsome. Maputi at matangkad, halata ring matipuno ang katawan.
“Hello po. I’m Theo, Risha’s boyfriend. I’m so happy to finally meet you. Madalas ka pong ikwento ni Risha sa akin… Sir,” tila nahihiyang sabi niya.
I chuckled. “Hello, Theo… Just call me Russ.”
“O-okay, Russ…”
Risha laughed at him. “Ang awkward mo naman!”
Nagkwentuhan lang kaming tatlo. Kinumusta ko rin sila lalo na si Risha.
“Doktor ka, ’di ba? Medyo nagulat lang ako kasi mukha kang bata,” sabi ko kay Theo.
He smiled. “Yes. I skipped grades when I was a student. This is quite a disadvantage though. Most patients do not trust me because I look young.”
Napasinghap ako sa sinabi niya. He must be really smart to skip grades.
“Ano’ng specialization mo?” tanong ko pa.
“Cardiology,” sagot niya naman.
“Sa puso?” tanong ko pa.
Risha laughed. “Oo, kuya. Expertise niya ang mga puso kaya nakuha niya agad ’yong puso ko.”
Theo laughed heartily. “Ayan ka na naman sa mga banat mong ganiyan…”
Napangiti na lang ako habang nakatitig sa kanila. Risha looks genuinely happy. Hindi ko yata siya nakitang ganyan kasaya noong nasa bahay pa siya nina Mama.
Pagkatapos naming magkumustahan, nagpaalam na rin sila dahil may busy rin si Theo. Bago sila umalis, nag-restroom muna si Risha kaya naiwan kami ni Theo.
“Russ!”
Napapitlag ako nang marinig ang pamilyar na boses na ’yon. Napalingon ako sa likuran ko. Napasinghap ako nang makita si Leander na papalapit sa amin.
Agad siyang lumapit sa akin at humalik sa pisngi ko. Tumayo naman agad ako at humawak sa kamay niya.
“Bakit ka nandito, Leander?” tanong ko.
“I wanted to see you…” Tumingin siya kay Theo. Nakakunot agad ang noo niya.
Napailing na lang ako dahil alam ko kaagad ang tumatakbo sa isip niya.
Tumayo si Theo. “Hello, Sir,” agad na bati niya kay Leander. “Boyfriend ka po ni Russ?” magalang na tanong niya.
I looked at Theo. He doesn’t seem weirded out that I have a boyfriend. Mukhang normal lang sa kaniya. Siguro nabanggit na rin ni Risha o talagang open-minded lang siya.
“I’m Risha’s boyfriend po, Theo…” pagpapakilala niya saka inilahad ang kamay niya.
Agad na nagbago ang ekspresyon ni Leander. Agad siyang ngumiti kay Theo at nakipagkamay. “Oh, hi! It’s nice meeting you, Theo.”
Natatawang napailing na lang ako. Ilang saglit pa, dumating na rin si Risha.
“Hello, Kuya Leander,” bati niya.
Leander smiled at her. “Hi, Risha.”
“Kuya Russ, Kuya Leander… mauna na rin kami ha. Marami pa kasing gagawin si Theo,” pagpapaalam ni Risha.
Umalis na rin sina Risha at Theo. Kampante na ako na makitang mukhang masaya talaga si Risha. Iyon lang naman ang gusto ko para sa kapatid ko.
“Nag-abala ka pang pumunta rito. Dapat nagtext or tumawag ka na lang sa’kin,” sabi ko habang magkahawak kamay kami palabas ng coffee shop.
“I suddenly want to see you… By the way, did you bring your car with you?” tanong niya.
Umiling ako. “Hindi, nag-commute lang ako… Malakas ang pakiramdam ko na bigla kang pupunta at tama nga ako.”
He laughed and opened his car door for me. Napanguso ako at sumakay sa kotse niya. I took my phone and texted Risha.
Love you, Rish! Tawagan mo lang ako kapag gusto mo ulit makipag-meet ha.
Hindi ko rin kasi siya basta mabisita dahil paiba-iba ang schedule niya. Isang beses nagpunta ako sa bahay niya pero walang tao. Madalas talaga siyang abala sa trabaho.
“Kumain ka na?” tanong ni Leander habang nagmamaneho.
I looked at him and smiled. “Kumain na, pero gutom ulit.”
He laughed. “Aww, my poor baby is hungry…” he muttered. “Where do you want to eat?”
Natigilan ako nang maalala ang karinderya na madalas kong kainan noong high school. Napapaisip tuloy ako kung bukas pa ba sila.
“May gagawin ka pa ba?” tanong ko.
Umiling siya. “Wala na naman. Bakit?”
“May gusto sana akong puntahan… Okay lang?”
He glanced at me and smiled. “Of course, baby. What’s the address?”
Agad kong s-in-earch ang address sa Waze at ipinakita sa kaniya. Tumango naman siya at agad na sinundan iyon.
Pagkatapos ng halos 40 minutes na biyahe, nakarating din kami sa karinderya ni Ate Macy. Excited akong bumaba ng kotse, hindi ko na nahintay na pagbuksan ako ni Leander.
Bumaba rin agad si Leander at sumunod sa akin. Mas lalong lumaki ang ngiti ko nang makitang bukas pa rin ang karinderyang ito.
“Leander…” I held his hand and smiled at him. “Alam mo ba, sobrang laki ng pasasalamat ko sa may ari ng karinderyang ’to. Naalala ko noong wala akong kapera-pera, tinatawagan ako ni Ate Macy para kumain dito nang libre. Hanggang ngayon, nagpapasalamat pa rin ako sa kaniya sa pagiging mabait niya sa akin noong panahong walang wala ako.”
Natigilan si Leander. His eyes softened. He smiled at me and caressed my hand. “Is that so? I’m also grateful to her… because she helped you a lot when you were struggling.”
Napangiti na lang ako at hinila siya sa loob. Naabutan ko si Ate Macy na nagbabalot ng pagkain ng customer niya.
Natigilan siya at napatingin sa amin. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ako.
“Russ?! Ikaw ba ’yan?!” tanong niya saka agad na hinubad ang apron niya at lumapit sa akin.
Ngumiti ako at humawak sa kamay niya. “Hello po, Ate Macy. Kumusta po kayo?”
“Naku, okay na okay ako! Buti naman at napabisita ka, Russ!” tuwang tuwa na sabi niya, hindi maalis ang malaking ngiti sa labi.
“Ate Macy, boyfriend ko nga po pala, si Leander,” pagpapakilala ko kay Leander.
Leander smiled at her. “Hello po.”
Mas lalong napangiti si Ate Macy. “Naku, aba’y ka-gwapo naman ng boypren mo, Russ! Hello, Leander! Ay halina kayo at umupo! Libre ang pagkain niyo ngayon!”
Agad akong umiling. “Ate Macy talaga… Siyempre po magbabayad kami. Namiss ko lang po talaga ang mga luto niyo kaya ako bumisita rito.”
Tinapik tapik niya ang braso ko. “Hay naku, Russ. Kahit na sikat na basketbolista ka na ngayon… sa paningin ko, ikaw pa rin ang baby Russ ko,” sabi niya saka pinisil ang magkabilang pisngi ko.
I giggled and held her hands. Her hands were rough and calloused, but I knew it was because she’s hard-working. Napabuga ako ng hangin. I really wanted to help her. Hindi lang ako makatiyempo dahil alam kong hindi niya tatanggapin kung sakali.
Isa rin siya sa tumayong magulang ko. Hindi ko siya makakalimutan, lalo na noong mga panahong kumakalam ang sikmura ko at walang pera, pero kusa siyang nag-aalok sa akin na kumain. Naalala ko pa noong nahiya na ako sa kaniya at tumigil sa pagpunta sa karinderya niya, nagpunta siya sa apartment na tinutuluyan ko at dinalhan ako ng pagkain.
She never judged me. Kahit noong sinabi ko sa kaniya na pinalayas ako dahil bakla ako. Nagalit pa siya noon sa mga magulang ko dahil hindi raw dapat ganoon ang isang magulang. She even asked me to live with her and she will help me, but I declined. Pinag-aaral niya pa ang mga anak niya no’n, ayokong dumagdag sa bigat niya.
Napalingon ako kay Leander na tahimik sa tabi ko at nagt-type sa cellphone niya. Humawak ako sa kamay niya. Natigilan siya at tumingin sa akin.
I smiled at him. “Tara na, upo na tayo.”
He smiled at me and nodded. Ipinaghila niya ako ng monoblock saka umupo sa tabi ko.
Dinalhan kami ni Ate Macy ng kanin at dalawang klaseng ulam. Sinigang na baboy at sinigang na bangus. Napangiti na lang ako dahil tanda pa ni Ate Macy ang mga paborito kong kainin dito noon.
Ngumiti ako kay Ate Macy. “Salamat po.”
Ngumiti siya sa akin saka tinapik ang balikat ko. “Kain lang kayo, ’nak.”
Nagsimula na kaming kumain ni Leander. Napapatingin na lang ako sa kaniya. Halatang hindi siya sanay kumain sa karinderya dahil panay ang tingin niya sa paligid.
“Hindi ka pa nakakain sa karinderya?” tanong ko sa kaniya.
Tumango siya. “Yes, but no worries. Don’t worry, baby… Hindi naman ako nag-iinarte. May hinihintay lang ako,” sabi niya saka ngumiti sa akin.
Napakunot ang noo ko. Sino naman ang hinihintay niya?
Ilang saglit pa, may babaeng dumating. Napakunot ang noo ko at napatigil sa pagkain dahil parang pamilyar siya sa akin.
Saan ko ba siya nakita?
“Hello, nasaan po si Mrs. Macy Delos Santos?” tanong ng babae.
Natigilan si Ate Macy at agad na lumapit sa babae. “Ako po iyon. Bakit po?”
“Hello, Mrs. Delos Santos… May good news po ako sa inyo. Uhm…” The woman glanced at Leander, then looked at Ate Macy again. “Napili ka po ng boss namin. Natikman niya po ang luto niya kaya naman magpapatayo po siya ng maayos na pwesto para sa inyo! Nanalo rin po kayo ng one million pesos.”
Natatawang napailing si Ate Macy. “Kayo talaga, ha! Baka prank ’to, katulad sa mga napapanood ko sa youtube!”
Lumingon si Leander sa kanila. Leander gasped and stood up. Lumapit siya kina Ate Macy at sa babae.
“Hala! Kilala ko po ito, Ate Macy. Secretary siya ng boss ko. Legit na legit po ito,” nakangiting sabi ni Leander.
Napapikit ako at napasapo sa noo ko. Tanda ko na kung sino ang babae… si Yesha, secretary ni Leander.
“Ay, talaga ba, Leander?! Naku! Wala akong maalala na may naging customer ako na mayaman!” sabi ni Ate Macy at napapalakpak.
Leander laughed. “Low-key na tao lang po ang boss namin. Tanggapin niyo na po. Mabait talaga ang boss namin at mapagbigay! Magtiwala po kayo kay Ms. Yesha. Totoo po ang sinasabi niya.”
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o ano sa acting nitong si Leander. Akala ko nawala na ang acting skills niya.
Tuwang tuwa naman si Ate Macy at agad na nagtiwala kay Leander. Nagpaalam na rin kami ni Leander pagkatapos naming kumain.
Nakangisi ako habang nakatingin sa kaniya na abala sa pagmamaneho pabalik sa bahay.
“Ikaw ang may pakana no’n, ’no…” sabi ko na lang.
He chuckled. “Based on how I see her, she’s someone who doesn’t accept help from anyone… Kaya gumawa na ako ng paraan. That’s my way of thanking her for helping you in the past. Nagpapasalamat ako sa mga taong naging mabuti sa’yo noong wala pa ’ko sa buhay mo.”
Napangiti ako sa sinabi niya… He really loves me. I’m sure of that. Kahit hindi niya sabihin sa akin, alam na alam kong mahal niya ako.
If he can’t say it yet, I understand… Ramdam ko naman. Hindi siya nagkukulang na iparamdam sa akin kung gaano niya ako kamahal.
Natigilan ako nang mapansin na ibang daan ang dinaanan niya, at hindi pabalik sa bahay. Nagtatakang tumingin ako sa kaniya.
“Saan tayo pupunta?” tanong ko.
He smiled. “We’re going to have fun. Sabi mo sa story mo sa instagram, you missed all the food you used to eat. Like mga tusok tusok.”
Napangiti ako sa sinabi niya. Lahat yata ng gusto ko, handa siyang ibigay… kahit ano pa ’yon.
We went to a public park. Marami raming tao dahil hapon na. Napangiti ako nang humawak si Leander sa kamay ko habang naglalakad lakad kami.
Napansin kong napapatingin sa akin ang ibang nadadaanan namin. Some of them were smiling while holding their phones. ’Yong iba ay mukhang gustong magpa-picture, pero hindi sila lumalapit. Siguro dahil may kasama ako. Most of my fans are really respectful.
Lumapit kami ni Leander sa nagtitinda ng mga fishball at tusok-tusok.
“Nakakain ka na nito?” nakangiting tanong ko sa kaniya.
Leander nodded. “Yup. Sinubukan kong kumain noong high school ako.”
Kumuha ako ng plastic cup para sa aming dalawa pati ng stick. Tumuhog ako ng fishball, kikiam, at ng kwek kwek at nilalagay iyon sa baso ko. Tahimik na pinanood lang ako ni Leander, saka gumaya sa akin.
“Ano’ng gusto mong sauce? Matamis o maanghang?” tanong ko.
“Hmm… matamis,” sabi niya.
Nilagyan ko ng matamis na sauce ang baso niya. Sa akin naman ay maanghang. Excited na tumusok ako ng kwek kwek saka sinubo iyon. Pero agad akong napanganga dahil mainit pa iyon.
Tinawanan niya ako, pero nilahad niya rin ang kamay niya. “Ilagay mo rito kung hindi mo kaya ang init.”
Napakurap ako habang nakanganga pa rin. Hindi talaga siya laway conscious pagdating sa akin.
Umiling ako at paulit-ulit na bumuga ng hangin para mabawasan ang init. Nang kaya ko na ang init, agad ko rin iyong nginuya saka nilunok.
Leander also took a bite. Napatango naman siya, tila approved sa kaniya ang lasa no’n.
Ipinatong niya muna ang plastic cup niya sa tabi ng mga sauce. Kinuha niya ang sa akin. Tumuhog siya ng fishball doon at hinipan. Pagkatapos niyang hipan, agad niya akong sinubuan.
I smiled at him while chewing the fishball. He smiled and pinched my cheek. “So cute,” he mumbled.
Sunod siyang tumusok ng kwek kwek. Hinipan niya rin iyon para sa akin. Siniguro niyang hindi na iyon mainit bago isinubo sa akin.
Napapalakpak ako habang ngumunguya. He just chuckled while watching me eat. He pinched my cheek again. He smiled, his eyes half-closed. He looked cute while smiling like that.
“You’re so so cute, baby,” tila nanggigigil na sabi niya saka humalik sa pisngi ko.
Nag-aalalang tumingin ako kay kuyang tindero dahil baka nauumay siya sa amin. Ngumiti siya.
“’Wag niyo po ’ko intindihin. Nami-miss ko lang misis ko sa bahay,” sabi niya saka napabuntonghininga.
Leander smiled at him. Ibinaba niya ang saglit ang pagkain saka kinuha ang wallet niya. He took three thousand from there and gave it to him.
“Here… Bigyan niyo na lang ng libreng tusok tusok ’yong mga bata rito tapos umuwi ka kaagad para makapag-bonding kayo ni misis mo,” sabi ni Leander.
Napasinghap naman si kuyang tindero. “Hala, Sir! Salamat po!”
Ngumiti na lang si Leander at kinuha ang baso namin. Inanunsyo naman ni Kuyang tindero na libre ang tusok tusok kaya naglapitan ang mga bata sa kaniya.
Napangiti ako habang naglalakad kami. Nang maubos ko na ang pagkain ko, inabot ni Leander sa akin ang sa kaniya na hindi niya naubos. Tinanggap ko naman ’yon saka humalik sa pisngi niya.
Nang maubos ko na iyon, magkahawak-kamay kaming naglakad lakad. He even swayed our hands while we’re walking.
“Baby…”
I looked at him and smiled. “Hmm?”
“Do you want to adopt a cat? I saw your reposts… You’re reposting cat videos,” he said and smiled at me.
“Oo, pero mas gusto kong mag-adopt ng stray cats. But don’t worry, ipapa-vet naman muna natin,” sabi ko agad.
He nodded. “Sure, baby…” He kissed my hand.
Natigilan ako dahil may itim na pusang naglakad palapit sa amin. Nag-meow siya saka idinikit ang katawan sa binti ko. Agad naman akong napangiti at yumuko saka hinaplos ang ulo niya.
“Nagugutom ka ba? Hmm?” tanong ko.
Napangiti ako at agad na binuksan ang shoulder bag ko. May laman kasing cat treats iyon. Madalas akong magdala ng ganito kapag lalabas ako para may naipapakain ako sa mga pusang nakikita ko sa labas.
Natigilan kami nang may dalawang kuting na lumapit. Isang puti at isang itim. Mukhang anak niya ang mga iyon. Medyo payat silang tatlo. Napabuga ako ng hangin… Ang bilis ko talagang maawa sa mga hayop.
“Aww… Gutom din ang babies mo?” tanong ko.
I crouched down and fed them with treats. Gumaya naman si Leander. He also took treats from my bag and crouched down, then he also fed the other kitten.
Napangiti ako habang nakatingin sa kaniya. Hindi siya mahilig sa mga hayop, pero mabait pa rin siya sa mga ito. Hindi katulad ng iba na nambabato at gumagawa ng masasama sa hayop.
Napanguso ako. “Kawawa naman sila, Leander…”
He looked at me and smiled. “Do you want to adopt them?”
Mas lalo akong napanguso. “Oo, e… kaso baka may iba pa siyang babies. Baka mamaya hanapin nila ’yong mama nila.”
He smiled. “Don’t worry, ipapahanap ko kung meron. Let’s adopt them if you want.”
Napangiti ako at tumango. “Thank you, Leander.”
Napakagat ako sa ibabang labi ko. Kinakabahan ako… pero sasabihin ko na rin.
“I love you…”
Natigilan siya sa sinabi ko. He literally froze. Napalunok siya at napabitiw sa treats na hawak niya. Napapitlag ako dahil bigla siyang napaupo sa sahig. Pulang pula ang mukha niya, lalo ang mga tainga niya.
His reaction was amusing. I chuckled and smiled at him. “Hindi ko alam kung bakit hindi ka nag-i-I love you sa akin. Siguro nahihiya ka kasi hindi ko pa sinasabi. Kaya ngayon sasabihin ko na… I love you.”
Napalunok siya. “I-I wanted to say it too… K-kinakabahan lang ako dahil b-baka hindi mo…” He stopped for a moment and touched his chest. “…baka hindi mo sabihin pabalik. I-I really wanted to say it to you…”
I chuckled and held his hand. “Kalma ka lang… Para ka namang aatakihin diyan,” panunukso ko sa kaniya.
“P-paano ako kakalma?” tanong niya. “I-I can’t believe you said it first.”
Mas lalo akong napangiti. “It’s okay, Leander. Kahit hindi mo sabihin sa akin, alam ko naman ang nararamdaman mo. Kung hindi ka komportable, ayos lang sa—”
Agad niyang pinutol ang sasabihin ko. “Mahal kita, Russ…”
Natigilan ako. He stared at me… for a long time. I know we look stupid right now. But it was as if nothing else mattered. Tila kami lang ang tao rito.
My heart skipped a beat. My hands were shaking out of happiness… and excitement. I could feel the tears forming in my eyes.
He was staring at me lovingly. His eyes alone tell me how much he loves me.
“Mahal na mahal kita, Russ…” he whispered.
FINAL
Leander Castiel Sorrento
Growing up, I was conditioned to be a perfect person. I have to be smart, to be kind, to be approachable, to be the best leader… Growing up, I also learned to act… to say things that I don’t mean, to do things that I don’t want.
Basically, almost all of my life, I’d been acting. I had to act in front of my family, my friends, my colleagues… I just had to be perfect. Because that’s what a leader should be… almost perfect.
Maybe that’s why I fell hard for Russ… because after I met him, I never felt like I had to act anymore. I could be my realest self, and he would still see the best in me.
Thinking about it, he really brings out the best in me. After falling in love with him, I realize I want to be a better person. I want to be someone good for him… because he’s too good… he’s the best. And he only deserves all the best things in life… even the best person.
So, I really want to be the best one for him… because that’s what he deserves.
“I love you, Russ…” I whispered while staring at his beautiful face.
He stopped coloring and looked at me. I couldn’t help but smile. His cute face was messy. There was paint around his cheeks, chin, and forehead.
He was making a photo album for his friends. Malapit na raw kasi ang anniversary nilang magkakaibigan. This will be his gift for them.
Russ really loves his friends, and he really makes an effort for them. Isa ito sa dahilan kaya kuhang kuha niya ako. Kapag nagmamahal siya, ibinubuhos niya talaga ang lahat… I used to hate this part of him because he gives too much to his family… but he knows his worth now… he knows what he deserves now.
I know he won’t settle for less again. He will only pour all his love to the people who deserve it, like his friends… and me… of course.
Russ smiled at me… and I melted again. Hindi na yata ako masanay sanay. I melt every time he smiles at me. He has the most beautiful smile. Kahit saulong saulo ko na ang ngiting iyon sa isip ko, gusto ko pa ring makita palagi.
Kahit pagod ako sa trabaho, makita ko lang ang ngiting ’yan… nawawala na ang lahat ng pagod ko.
“I love you too, Leander,” he said with a cute smile on his face.
Simula nang magkaroon na ako ng lakas ng loob sabihin na mahal ko siya, halos minu-minuto ko na yatang sinasabi iyon sa kaniya.
I just love the feeling of reminding him how much I love him. I want him to know that I love him so much… through words and actions.
I just continued helping him with the photo album. I was cutting out pictures. Tinutulungan ko rin siya magdikit dikit at mag kulay. I have zero skills when it comes to creativity, but I still want to help him.
Seeing him do these things happily made me want to be involved. I always wanted to be involved when it comes to him.
Sometimes I still couldn’t believe it. Hindi ako makapaniwalang kaya kong magmahal nang ganito… sobrang lalim. And I don’t even want to be saved. I like the feeling of being madly in love with Russ.
“Cute ba?” he asked and showed me his cute drawing. It was a drawing of him with Kyren, Sam, and Calia.
I smiled and pinched his cheeks. “It’s so cute, baby.”
Nothing could ever beat his cuteness though.
He giggled and kissed my cheek. My heart skipped a beat. Even a simple kiss from him makes my heart pound… even a simple smile from him makes me so weak.
“All done…” he sighed. “Thank you for helping me,” he said and smiled at me.
“No worries, baby. I will always help you with anything,” I muttered and kissed his forehead.
If he accidentally killed someone, I would even help him hide the body.
I chuckled and shook my head. He would never do that though.
“Leander…”
“Hmm?” I asked. I was wiping all the paint on his face while we’re both in the shower.
“Parang pangit na ’yong niregalo ko sa’yong relo dati.” He pouted.
I shook my head. “Hindi, ah. Ang ganda ganda pa nga, e.”
I love wearing the watch he gave me. Palagi kong sinusuot iyon kapag lalabas ako o papasok sa trabaho. Even Feron noticed it. Nasanay kasi siya na iba-ibang relo ang sinusuot ko araw-araw.
Russ’ cute eyes squinted. “Ang dami mong mamahaling relo, hindi mo na nasusuot.”
“Walang wala ang mga relong ’yon sa relong ibinigay mo sa’kin. Kahit Spiderman pa ang design no’n, susuotin ko pa rin araw-araw.”
I wasn’t even kidding. Kahit Barbie pa ang design no’n, susuotin ko pa rin basta galing sa kaniya.
Russ smiled widely and kissed the tip of my nose. “Mahal na mahal mo talaga ako, ’no?”
Nagtanong pa talaga.
“Sobrang mahal na mahal…” nakangiting sabi ko.
Pagkatapos naming mag-shower, agad na rin kaming nagbihis ng pantulog. Sinuot namin ang couple sleepwear namin. Kulay blue iyon at may nakatahing pangalan namin sa bandang dibdib. I’m wearing the sleepwear with ‘Russ’ written on it. Kay Russ naman ay ang pangalan ko.
Russ loves things like this. Couple shirt, couple sleepwear, couple toothbrush, couple coffee mug… And I love it too. Ni hindi ko gusto ang mga ganitong bagay noon. I found these things cringe… Pero kapag kay Russ, gustong gusto ko.
I combed Russ’ hair. We also did our skin care routine together. Cleanser lang ang skin care routine ko noon, pero dahil kay Russ, marami na rin akong nilalagay sa mukha. I just love doing things with him.
We went to bed after that. Umunan siya sa braso ko at yumakap sa akin. I smiled and kissed his lips.
“I love you, baby…” I whispered.
He smiled. “I love you too…”
He yawned and hugged me tightly. Mukhang antok na antok na siya dahil kaninang tanghali pa namin sinimulang gawin ang photo album.
I just caressed her hair. I played with it. Gustong gusto niya kapag ginagawa ko iyon. Nakakatulog daw siya kaagad.
I smiled when I heard him snoring softly. I chuckled and kissed his parted lips. I stared at his beautiful sleeping face… I couldn’t get enough of my man’s beauty.
I was staring at him while humming. If he only knows how much I love him, I’m sure he’ll be scared.
“I love you so much,” I whispered before I closed my eyes.
Another good sleep for me… There was never a bad sleep every time he’s beside me… I love him so much.
“Naalala ko lang bigla, Connor… You didn’t even visit me when I was hospitalized,” Rhiatt said, gritting his teeth… while headlocking the hell out of Connor.
“Fuck, p’re! Malamang hindi tayo bati no’n! Pero nagpadala naman ako ng pagkain kay Leander no’n! Hindi niya ba sinabi sa’yo na sa’kin galing ’yon?!” si Connor, habang tinatapik ang braso ni Rhiatt na sumasakal sa kaniya.
I puffed on my cigarette. I’m trying to stop. Pero hindi naman kayang bigla. Inuunti-unti ko ang pagtigil… Russ doesn’t like it when I smoke. Kaya ako titigil. Pero unti-unti lang dahil mahirap ding biglain.
“I ate it…” I muttered.
“Putangina mo, Leander!” malutong na mura sa akin ni Connor.
Totoong nagpadala ng mga pagkain si Connor noong na-ospital si Rhiatt, pero hindi ko binigay. He should give it to Rhiatt himself… kaso duwag siya no’n.
We’re in a private resort in Batangas. Birthday ni Rhiatt ngayon. Evron prepared for this… but that fucker texted me the wrong address. Nagkanda-ligaw ligaw pa kami ni Russ kaya gabi na kami nakapunta. Kung hindi pa ako nag-text kay Rhiatt, hindi ko pa malalamang maling address ang binigay ng gagong Evron na ’yon.
That fucker’s still jealous of me. Hindi niya ba nakikitang patay na patay ako kay Russ at wala na akong pakialam kay Rhiatt?!
“Tangina, bakit kasi bigla mong naalala, p’re? Kita mong goods na tayo, ’di ba?” Connor laughed. Umakbay siya kay Rhiatt. “Ang tagal na noong nagbati tayo, tapos may sama ka pa rin ng loob?”
“Gago! Paanong hindi sasama ang loob ko sa inyong dalawa ni Leander?! Kayo lang pala ang magkaibigan tapos hindi ako kasali!” asik ni Rhiatt. “Ni hindi ko alam na may tinatago palang kagaguhan si Leander! Mga gago kayo!”
Connor tapped his shoulder. “Rhiatt… Intindihin mo rin kaming dalawa, okay? Imagine, may gusto kami sa’yo that time… tapos isa kang gagong homophobic. Sa tingin mo madali sa’min ’yon?”
Napangiwi ako sa sinabi ni Connor. “Can you please stop mentioning that? Nandidiri ako kapag naaalala ko.”
Rhiatt kicked my stomach. “Putangina mo, ah. Kasalanan ko bang gwapo ako at nagkagusto kayo sa’king dalawa?” He grinned and touched his chin. “Tanginang sarap ko talaga…”
Connor’s forehead creased. “P’re, past na ’yon. Nandidiri na kami sa’yo ngayon.”
Agad siyang minura at binatukan ni Rhiatt. I just grinned while staring at them. I don’t want to be cheesy or what, but it really feels good seeing them together again. I missed our friendship… kaming tatlo.
Napangiwi na lang ako sa mga naiisip ko. Tangina. Ang cringe ko na rin.
“Ayus-ayusan mo sa’kin, Connor… Ako ang standard ni Kyren—”
Agad na binato ng tsinelas ni Connor si Rhiatt. “Ah, tangina, dude. Geh, ganyanin mo ’ko.”
Rhiatt smirked. “I’m the standard… So, work harder, dude.” Tinapik niya ang balikat ni Connor.
Connor bit his lower lip. “Tangina. Bakit ako na ang nare-rage bait ngayon?”
Rhiatt looked at me. “At ikaw… ’wag na ’wag mong sasaktan si Russ. Sinasabi ko talaga sa’yo…” pananakot niya.
“Sasaktan ko… si Russ? Ano ako? Tanga?” sarkastikong sabi ko.
Connor burst out laughing. “Hindi niyan sasaktan si Russ, p’re. Dumaan ’yan sa butas ng karayom para makuha si Russ. Kung alam mo lang… Lumuhod pa ’yan.”
“Coming from you? Connor?” I grinned. “Hindi ba batak na batak ka rin magmakaawa?”
Connor zipped his mouth. “Okay, shut up na lang ako.”
“So, ako lang sa’tin ang hindi nagmakaawa?” nakangising tanong ni Rhiatt. “Naniniwala na ’kong ako ang pinakagwapo sa’ting tatlo.”
“Wish ko ngayong birthday mo ay ’yong mabawasan ang yabang mo…” sabi ni Connor. He even closed his eyes and clasped his hands together.
Umalis na lang ako at iniwan sila roon dahil gusto ko nang mayakap si Russ. I went to our hotel room. Nakita ko siyang nakahiga sa kama habang nagbabasa ng libro.
I went to the bathroom first and brushed my teeth before lying down beside him. I hugged him from behind and kissed his cheek.
“Hi, baby…” I whispered.
He looked at me and smiled. He put his book on the bedside table. He hugged me and buried his face on my chest.
This hug feels like comfort… rest… and home. Tila nawala ang lahat ng pagod ko kanina sa biyahe dahil sa tarantadong Evron na ’yon.
“I love you so much, Russ…” I whispered.
“I love you too…” he said.
“Kumusta na ang mga pusa natin?” tanong ko sa malambing na boses saka hinaplos ang buhok niya.
We have three cats. Si Lila, ang mama cat. Pati ang dalawang anak niya na sina Lili at Lala.
I actually wasn’t fond of cats… but I learned to love them. Ngayon, hindi na yata ako mapakali kada aalis kami dahil iniisip ko ang mga pusa.
He looked at me. “Okay naman sabi ni Kyren. Pinuno niya ang kainan nila.”
Napatango ako at muling humalik sa noo niya. “Let’s kiss, please?”
He chuckled. “My baby wants a kiss?” he asked.
I gasped and looked at him with disbelief. My eyes widened. This is the first time he called me baby.
I bit my lower lip and nodded. “I want a kiss…”
He positioned on top of me and kissed my lips. I hugged him and kissed him back. His soft and sweet lips never fail to drive me nuts… It was so addicting. I couldn’t stop kissing him.
I gripped his nape and kissed him harder… but I stopped when I noticed that he suddenly stopped kissing me.
He fell asleep on top of me.
I chuckled and shook my head. Marahan ko siyang binuhat at inihiga sa tabi ko. I kissed his forehead and cheek. Kinumutan ko rin siya saka hinaplos ang pisngi niya.
Mukhang napagod talaga siya sa kanina. Damn that Evron. Kasalanan niya ito…
I will kill him!
I yawned as I stared at Russ’ sleeping face. Kapag nakikita ko siyang tulog, parang may humihila rin sa akin at inaantok na rin ako.
As someone who always had a hard time sleeping, it feels great after having Russ in my life. Palaging masarap ang tulog ko kapag katabi ko siya.
Sometimes I still doubt myself… if I really deserve Russ. Yes, I can easily give him whatever he needs or wants… but that’s only because I have money. I had it easy.
Kaya madalas akong mag-effort para sa kaniya sa ibang bagay, na hindi nangangailangan ng pagastos… I write love letters or make scrapbooks for him. I also sing a song and make poems for him. Iyon ang mga bagay na alam kong magpapasaya sa kaniya.
I always cook for him. I always serve him in any way I can… Because I want to give him the best love that I could give.
I stared at his beautiful face. After falling in love with Russ, I no longer find other men attractive. Siya lang ang kaakit-akit sa paningin ko… Siya lang ang gustong gusto ko… mahal na mahal ko.
I smiled and kissed the side of his eye.
Gusto ko na siyang ibahay nang pormal. Gusto ko na rin siyang pakasalan, pero alam kong mabibigla siya roon.
But we can live together first. Bumili na ako ng bahay para sa aming dalawa. It was a bigger house because Russ wanted to adopt more cats and dogs.
Magpapaalam na ako sa mga kaibigan ni Russ… Alam ko namang sa akin lagi natutulog si Russ, pero gusto ko pa rin na pormal na hingiin ang permiso ng mga kaibigan niya… dahil sila ang tumayong pamilya ni Russ bukod kay Risha.
I smiled when Russ started snoring softly. His cute lips were parted.
“Leander o pagkain…”
Marahang tumawa ako nang magsalita siya habang natutulog. Hanggang sa pagtulog, karibal ko ang pagkain sa kaniya.
I chuckled and kissed the tip of his nose.
“Good night, baby…” I kissed his parted lips. “Mahal na mahal kita.”
HINDI LANG NAMAN ako ang nag-e-effort sa relasyon namin. Russ is doing his best to be a good boyfriend to me, even though he’s literally the best.
He’s already doing so much effort for me by just existing.
He cooks for me too. He also writes love letters and always posts our pictures on his social media accounts, telling everyone that he’s mine and I’m his.
He always makes an effort in our relationship too… just like right now.
He’s wearing that maid outfit again… while serving food for me.
“What else do you want, Leander?” he asked in a sweet tone and smiled at me.
My heart was pounding. He looks so damn cute with that outfit. Ang tagal na noong huling beses niyang sinuot iyan… and it was the first time. Hindi na nasundan ulit… ngayon lang.
“Why are you wearing that again?” I asked, touching my nose.
Sana hindi duguin ang ilong ko!
He smiled sweetly at me and sat on my lap. “Wala… I just want to serve you, while wearing this. Am I not cute?” he asked, batting his cute eyelashes.
“You’re so damn cute, baby… But… Fuck.” I took a deep breath and closed my eyes tightly.
Fuck. Fight it, Leander.
I’m hard as hell. I wanted to fuck him now… because I know he’s teasing me right now.
“I wanted you to act like my master… Kyren said you would like things like this,” he said.
He sounded and looked so innocent… but I know what he’s thinking right now.
“Baby, I think you should stop listening to Kyren,” I muttered and gripped his waist.
He leaned forward and kissed my lips. “Why? Don’t you want me to serve and satisfy you?” he asked.
His voice sounded more seductive than ever… He really knows how to drive me insane.
Hindi ko alam kung dapat ba akong mainis o magpasalamat kay Kyren.
But well… this is a blessing to my eyes. I should be thankful.
“Baby… instead of food, I would like you to serve something else,” I whispered in his ears.
I felt him gulp. “W-what is it?” he asked… acting like he didn’t know what I was talking about.
“You,” I muttered.
He gasped when I suddenly carried him and took him to our room.
He better not regret teasing me like this.
“Russ…”
He yawned before he spoke. “Hmm?”
We just made love… so I’m sure he’s pretty tired now. We’re both naked under the sheets. Susuotan ko siya ng damit mamaya kapag nakatulog na siya. For now, I want to cuddle with him.
“I bought a house for us…” I muttered. “Is that okay?”
He looked at me. His eyes were half-closed. Kitang kita sa mga mata niya na antok na antok na siya.
“It’s okay…” he whispered.
“Okay lang kung lilipat na tayo ro’n?” tanong ko habang hinahaplos ang buhok niya.
Tumango siya. “Oo naman…”
I smiled and kissed his forehead. “Okay, thank you, baby… Magpapaalam na ako sa mga kaibigan mo. I will ask for their permission too… because they’re your family.”
“Thank you, Leander… thank you for giving importance to my loved ones,” he muttered.
“I love you so much, Russ… Mahal na mahal kita. I will give you all the happiness that you deserve. I will never let you get hurt ever again. I will never let anyone harm you…” I smiled.
Hindi ko na alam kung paano ko pa kakayanin ito. I love him too much… Hindi ko alam minsan kung paano ko kinakaya magmahal nang ganito.
“Alam mo ba… nagpaparinig na nga sina Mom. Kailan daw tayo ikakasal?” I chuckled. “Grabe sila, ’no, Russ? Sabi ko nga, hindi ka pa ready. Pero mapilit talaga sina Mom at—”
Natigilan ako nang marinig na humihilik na siya. I just chuckled and shook my head.
Next time na lang siguro.
I sighed and kissed his lips. His kiss was the warmest feeling… I will never trade this feeling to anything else.
I took my phone and looked at the almost finished animal shelter that I built for Russ. This will be my gift for him on his birthday.
I’m sure he will be so happy. Malayo layo pa ang birthday niya, pero excited na ako. Excited na ako sa magiging reaksyon niya…
Seeing him happy is also my happiness.
I still couldn’t believe it though… that I’m capable of loving like this. Akala ko hindi ko magagawang magmahal nang ganito.
Or maybe, I was just trying too hard to be perfect… and I always chained my heart so that no one could break my walls… so that no one could break my perfect façade.
But I fell for Russ so hard. It was too fast… too uncontrollable… too unstoppable… as if my heart was suddenly off the chains… as if my heart knew it was meant to love him.
Hi! Thank you so much for your support in this story. Thank you for joining the ride with me, even though it’s imperfect. I hope you enjoyed this story, and I also hope that you learned something from it. Thank you so much! See you in the next story!
You can interact with me on my social media accounts:
Facebook: Elyjindria Farthon
Instagram: elyjindria
Facebook group: elies of elyjindria
Love-Struck Series 3
Tie the Knot (Love-Struck Series 3)
Hugo Kyrell Ferrer is a great basketball player with an almost perfect life. He was handsome, smart, talented, and came from a family of doctors and engineers. He didn’t take things too seriously and simply enjoyed his life as a PBA player. His only problem was that his parents wanted him to marry a woman after discovering that he was bisexual.
The woman he was arranged to marry was beautiful, elegant, and smart. He realized it might not be so bad to marry someone like her. But things took a quick turn when the woman’s uncle appeared before his eyes… Feron Alarik Zakirova.
He was tall, blond, masculine, handsome, and incredibly smart. Hugo instantly had a crush on him at first sight… No, it was something deeper. Because the moment he saw him, Hugo almost forgot that he was arranged to tie the know with Feron’s niece.
You can add this story to your reading list or library to be updated! Thank you!
