Prologue

OPERATION

ROMAN’S POV

Naririto kami sa harap ng mansyon ng isang kilalang negosyante sa bayan ng Malulupi. Matapos ang masusi at mahabang panahon ng pagmamanman ng aking mga kasamahan sa mga kalakalan at operasyon ng kahinahinalang grupo ni Mr. Saavedra ay napatuyan na mayroon itong ginagawang mga bagay na labag sa batas. Ang operasyon na ito ay naglalayon na mahuli ang kanilang lider upang matigil na ang mga hindi ka nais-nais na mga pangyayari sa bayan na ito. Isa na dito ay ang pagtaas ng numero ng mga kabataan na na eenganyo gumamit ng pinagbabawal na gamot at ang sapilitang pagkuha sa mga bata na karamihan ay babae upang maibenta sa mga taong may mga masasamang hangarin.

Gamit ang aming communication devices na wireless airbuds ay inutusan kong mas palawakin ang nasasakupan ng aking mga tauhan bago isagawa ang operasyon. Mahigit labing-limang minuto ang aming hinintay upang maging handa ang lahat sa kanilang mga nakatokang responsibilidad. Nang masigurado at makumpirma na ang eksaktong lokasyon ng aming target pati ng mga tauhan nito sa loob ng kanilang lugar ay unti-unti na kaming lumapit rito.

“Hold”. Utos ko nang makita na mayroong naglalakad na armadong lalaki sa aming lokasyon. Umikot ako sa aking posisyon papunta sa likuran na parte nito. Nang makita ko na makalayo ito sa kanyang kasamahan ay mas pinag-igihan ko pa ang paglapit upang mapatumba ito kaagad.

Pagswineswerte

ka nga naman. Minus 1.

Lumapit ito sa harap ng puno at hinubad ang kanyang pantalon upang umihi. Nang tuluyan na akong nakalapit sa likuran nito ay kinuha ko ang aking baril at hinampas ito sa kanyang ulo na nagdulot upang matumba ito sa damo. Upang makasigurado na hindi na ito makabangon at makatulong sa kasamahan ay tinakpan ko ang bibig nito at ginapos gamit ang mga bagay na dala-dala ko.

Hanggang maaari ay nais kong malimitahan ang buhay na maaaring masawi sa operasyon na ito. Kung kaya’t sinubukan kong gawin ang lahat upang hindi masyadong magulo ang pagtutunggali na magaganap.

“Clear”

Binigyan ko nang hudyat ang aking mga tauhan na malapit sa akin na simulan nang mas lumapit dahil wala ng tao sa parteng likod ng gusali. Sa kabutihang palad ay binuksan ng lalaking na patumba ko ang gate na naging daa upang makapasok kami ng walang aberya.

“Move, move”. Utos ko sa aking mga tauhan dahil nakita ko ang oportunidad na malulupig namin ang mga tauhan ni Mr. Saavedra kasama ito sa loob ng mismo masyon.

Papasok na sana kami sa naturang masyon nang may lumabas na tatlong armadong lalaki. Bago pa man nito mahugot ang kanilang mga baril ay pinaulanan ko at ng aking mga kasama ang tatlo.

Pops..pops..pops

Mabuti na lamang at naka-silencer ang aming grupo kaya hindi gaanon ka sobrang ingay ang kinalabasan ng pagpapaputok ng aming mga baril.

Kitang-kita ang pagbagsak ng mga lalaki na ilang metro lang ang lapit sa amin. Nang makalapit sa pinto ay kitang-kita ang simulang pagtagas ng dugo ng mga lalaki sa lupang kinakatayuan nila kanina.

Dahil ilang beses na akong nakakita ng ganitong uri ng sitwasyon ay hindi na ako naapektuhan hindi tulad noon. Kaya’t pinagpatuloy na namin ang paglakad papasok sa estraktura. Nang mapasok na namin ang likuran na pinto ng bahay ay rinig namin ang tawanan ilang pinto lang ang layo sa pinasukan namin.

Bilang isang lider ng grupo ay dapat mauisa ako sa pagdedesisyon at pagbibigay ng utos. Isang mali ko lang ay maaari namin ikamatay lahat. Kaya’t huminahon muna ako upang makapagisip ng tama at naghintay ng tamang pagkakataon upang tuluyan nang makipagharapan sa mga ito.

Habang patuloy ang tawanan ay nahalata ko na nag-iinom ito ng mga alak.

Konti pa.

Tiningnan ko kung ilang minuto na kami naghihintay. Matapos ang mahigit sampung minuto ay narinig ko na nagwika ang isang boses lasing na lalaki.

“Nasaan na ba yung kumpare mo ha, ang tagal bumalik hindi pa yun tumatagay. Hanapin mo nga”. Pagkarinig ko noon ay inalerto ko ang buong tropa kung sakali ito na ang simula ng tunggalian.

Habang nakatago sa isang haligi ng bahay ay nakita ko ang anino ng isang tao papalapit. Halata sa lakad nito na ito ay lasing na dahil pagewang-gewang na itong maglakad. Inihanda ko ang aking baril upang barilin ito o patulugin gamit ang pag-untog nito. Lumakad ang lalaki papalapit sa pinto kung saan kami pumasok kanina. Bago pa man nito mahawakan ang pinto upang buksan ay ginamit ko ang aking taser upang mawalan ito ng malay. Sa kabutihang palad ay lumapaypay itong dumapa sa sahig.

Hooo. Minus 2.

Hinila ko ang katawan nito papalabas at inutusan ang isa kong kasamahan na gapusan ito katulad ng kanina.

Ngunit sa kalagitnaan ng aming ginagawa at nakarinig ako ng tunog ng baril sa kabilang panig ng bahay.

Nabulalyaso na.

Sunod-sunod ang tunog nang palitan ng bala sa kabila kaya’t inutusan ko ang ibang kasamahan na pumasok na at gawin ang plano na nilatag namin kanina bago pumarito.

Pinasok ko muli ang pinto kung saan ako lumabas. Mabuti na lamang at nakita ko na kakatayo palang ng mga lasing na lalaki at papatakbong kukunin ang kanilang mga armas. Pinatigil ko sila sa kanilang paggalaw. Tumigil naman ito ngunit nang makita ko na mayroong binabalak na masama at nag-iba ang galaw ng isa sa kanila ay binaril ko ang paa nito na nagdulot upang lumuhod sa lupa.

“Taas niyo ang mga kamay niyo kung ayaw niyo maputukan”. Pag-uulit kong wika. Nakita ko naman na sumunod ang lahat at puno ng takot ang kanilang mga mukha.

Mga

menor

ang mga ito.

“Sundin niyo ko kung gusto niyo pang mabuhay dumapa kayo sa labas”. Utos ko rito matapos makalabas ng bahay.

Sabay-sabay itong dumapa sa lupa at inutusan ko ang aking mga tauhan na lagyan ng hand-cuff ang mga kamay nito upang hindi na makapaglaban kasabay ng paggapos sa paa nito.

Patuloy pa rin ang tunog ng baril sa kabila kaya’t pumasok ulit ako sa bahay upang makatulong at masugpo na ang mga kriminal na ito.

Nang makapasok at rinig na rinig ko ang boses ng matandang si Mr. Saavedra sa ikalawang palapag malapit kung saan ako nakapwesto.

“Mga inutil palibutan niyo ang buong lugar at patayin ang susubok na pumasok. Bilisan niyo mga walang kwenta”. Galit na wika nito sa mga tauhan na nakatayo malapit sa kanya.

Habang mayroon pang pagkakataon ay pinaulanan ko na nang bala ang mga ito. Mabuti na lamang at kahit papano ay may napatumba ako.

Kasabay na nangyari ay nakita ko na papatakbong umalis papalayo si Mr. Saavedra kung saan man sa ikalawang palapag. Ngunit hindi ko ito hinayaan at sinundan ito. Sa kalagitnaan nang pagsunod ko rito ay nakaharap ako ng dalawang lalaki kung saan dumaan ang kupal.

Wala akong oras sa dalawang ito kaya’t binaril ko ito at sa kabutihang palad ay tumumba ito matapos ang ilang segundo na engkwentro.

Mga bwiset.

“Guard all the possible exit. Papalabas na nang masyon si Mr. Saavedra”.

Tinakbo ko ang nilabasan nila at nakita ang isang tagong hagdan sa kaliwang parte ng masyon. Nakita ko na papalapit na sila sa isang sasakyan na nakaparke malapit sa isang sira na gate. Upang maitigil ang kanilang tsansa na makatakas at pinaulanan ko ng bala ang gulong nito. Natamaan ko ang isang gulong ngunit hindi pa rin ito sapat kaya’t tumalon ako mula sa hagdan pababa upang mapigilan sila sa pagtakas.

“Sumuko ka na Mr. Saavedra”. Nakita ko ang paglingon nito kasama ang tatlo niya pang mga armadong tauhan.

Dami naman nitong

kampon

.

Dahil sa nararamdaman na inis at galit at binaril ko ang lalaki na nagtago sa likuran ng puno. Nagpalitan kami ng bala sa bawat isa’t-isa.

“Men, cover me”. Utos ko bago lumabas sa aking pinagtataguan at sumulong papalapit sa kanila. Saktong lumabas ito ay nabaril ito ng aking kasamahan at nagdulot upang bumagsak kasama ang dalawa pang lalaki.

“Good job, men. Now focus on Mr. Saavedra. Nasa loob siya ng sasakyan”. Lumapit ako sa pulang kotse kung saan ko nakitang pumasok kanina si kupal.

Nang tingnan ko ito ay wala nang tao at bukas pinto ng kabilang sasakyan. Kaya’t pinalibot ko ang aking tingin at nakita ang bulto nito na tumatakbo sa kakahuyan.

Sinundan ko ito kasama ang ilan kong kasamahan sa gubat. Tumatakbo kaming apat kasunod nito. Makailang segundong takbuhan ay medyo napalapit na kami sa kanyang posisyon.

“Sumuko ka na, Mr. Saavedra. Ito ang huli mong pagkakataon upang sumuko at mabuhay”. Pangungumbinsi ko rito.

“Hindi ako susuko mga inutil. Magbabayad kayong lahat kung makatakas ako rito at walang tanga ang maniniwala sa mga sinasabi niyo”. Huling sabi nito bago humugot ng baril at paulanan ang aming pinagtataguan.

Palaban

tong tanda na to.

Umabot nang ilang minuto ang palitan ng bala sa aming panig. Mabuti na lamang at mas marami ang dumating at nakaresponde upang ma trap ito at mabaril na naging dahilan upang mapatay ito sa engkwentro.

Habang inaayos ng aking mga kasamahan ang sitwasyon sa naturang lugar ay nakarinig ako ng tawag galing sa isang miyembro ng aking tauhan.

“Sir, kailangan ang presensya mo rito”. Pagkarinig ko nito ay bumalik ako sa masyon at pumunta sa ikatlong palapag kung nasaan ang aking tauhan.

Bago namin buksan ang pinto ay inihanda ko muna ang aking gamit kung sakali man magkaaberya ngunit ibang bagay ang natagpuan namin sa loob.

Isang lalaki na mayroong malaking bulto at makisig na katawan ang nakagapos at nakadapa sa sahig na walang malay. Kitang-kita rin ang lila nitong mga pasa sa buong katawan na halatang binugbog at minaltrato ng sinuman. Nakakaawa ang kanyang anyo at tila nasa pagitan na ng buhay at kamatayan.

Papalapit na sana kami nang marinig itong nagsalita.

“Tulungan niyo po ak–”. Hindi na nito natapos ang kanyang sasabihin nang tuluyan nang bumagsak ang katawan dahil siguro sa pasang natamo at pagod.

‘May sa hayop ang matanda na yun’

Chapter 1

PAGOD

MAMON’S

POV

Simula noong kinitil ni Mama ang kanyang sariling buhay dahil sa lubos na sakit na dulot ng aking ama ay sa akin na binunton ng aking mapag-alipustang ama ang kanyang pananakit at pagmamaltrato.

Noong una ay kakaibang hapdi ang aking nadarama. Nanlalatay ang aking balat at nagkakaroon ng mga sugat dahil sa lakas ng suntok o palo na dulot ng aking ama. Umiiyak at lumuluha ako kasabay ng mga atungol na dulot ng kanyang pang-aalipusta. Ngunit nang tumagal ay sa puso at isip na ang hapdi na dulot nang mga hagupit na ibinibigay nito sa akin. Tuluyan nang nagmanhid ang aking buong katawan at tila isang likas na pagsubok lang ang aking kinakaharap.

Wala na akong nararamdaman.

Sa bawat araw hanggang sa kasalukuyan ay hindi maiiwasan ang kalbaryo na aking dinadanas sa aking ama. Noong una ay palo at suntok lamang, nang ako ay tumanda na ay inilulublob ako nito sa drum sa tuwing hindi nasusunod ang kanyang mga gusto. Kaya’t kahit labag sa loob ko ay aking ginagawa.

Ang turing niya sa akin ay parang

hindi niya ako isang

tunay

na anak.

Sa paglipas ng panahon na nasa kanya akong puder ay natuto ako sa lahat ng aspekto ng buhay – lalo na sa mga hindi kaaya-aya. Nasanay na rin ako sa pakikipaglaban at pagtatanggol sa aking sarili upang maging handa sa anumang problema na aking kakaharapin. Maliban rito ay mas naging tuso at mapag-isip ako katulad ng aking ama, sa lahat ng kanyang natatanging katangian ay ito ang pinakagusto ko kaya’t nang ito ay aking nahasa at nahulma sa paraan na gusto ko ay mas naging mapanuri at mapagmatiyag akong tao.

Mabilis kong makilala ang tao base lamang sa pananamit, pananalita, at kahit sa simpleng mga galaw lamang ng kanilang katawan. Bilang isang tao na lumaki sa isang hindi kaaya-ayang mundo ay nagdulot upang maging isa akong matatag at hubog na tao.

Sa katunayan ay nais ko nang makaalis sa lungga ng aking ama. Lalo na noong nalaman ko na ipinipilit nitong

ipinagkasundo

ako sa kanyang mga kasyosyo dahil sa aking kakayahan magbuntis at magkaanak. Noong una ay hindi ko pinaniniwalaan ang kakayahan na ito at tinuring isang sagabal upang matamasa ko ang kalayaan na aking hinihintay ngunit nang malaman na maaari itong maging sandata upang makuha ang isang bagay na gusto ko ay niyakap ko ang kakayahan na ito.

Sa oras na may dumating na pagkakataon tumakas ay gagawin ko ang lahat upang makuha ang mga gusto ko. Maangkin ang mga bagay na magbibigay ng interest sa akin at mabuhay ng masaya katulad ng palaging wika sa akin ng aking Ina.

“Kapag

nakatagpo

ka ng tao na kayang

iligtas

at

protektahan

ang pagkatao mo ay ibigay mo ang lahat rito. Dahil hindi lahat ng tao ay

handang

isakripisyo

ang buhay nila para saiyo“. Habilin ni Mama bago kinitil ang kanyang buhay.

Kaya’t tanging isang pagkakataon lamang upang makaalis sa

hawla

na ito ay

huhubugin

ko na ang buhay na

ipinagkait

ng tadhana sa akin at aking

namayapang

Ina.

…

AFTERNOON BEFORE THE OPERATION

Ngayon na ang araw na

babagsak

ang aking Ama.

Walang alam ang aking Ama na simula pa lamang ng isang linggo na makita ko ang mga ilang tao na nagmamatiyag sa paligid ng aming mansyon ay alam kong tutugisin na siya ng mga ito. Kaya’t bilang isang mabutihing anak na nakaranas ng kanyang pang-aalipusta ay ito na ang pagkakataon na matagal ko nang hinintay.

Katapusan

mo na, Ama.

Lingid sa kaalaman ng aking Ama ay palihim akong kumukuha ng mga larawan, dokumento, at mga listahan ng mga taong sangkot sa kanyang mga transakyon sa tuwing kasama ako nito. Ang lahat nang aking nalikom na ebidensya at mga impormasyon ay aking tinago sa isang USB na aking ipinadala sa pulisya ilang araw matapos kong mapatunayan ang aking hinuha na pulis ang mga nakamasid sa aming paligid.

Gusto niyo ng ebidensya?

Ibibigay

ko.

Kaya’t sa tulong ng dating isang tauhan ni Ama na nasa loob ng pulisya at hawak ko sa leeg ay nakuha ko ang napakagandang balita o impormasyon na ngayon ang pagsalakay sa masyon na aming pinagtataguan.

Kaya’t umaga palang ay lubos na ang aking saya at pananabik kaya’t ihinihanda ko na ang mga importante sangkap ng aking dula. Sinimulan ko nang bugbugin at maltratuhin ang aking katawan upang mag-iwan ito ng mga pasa at sugat na tila ako ay binugbog at minaltrato ng aking ama o tauhan nito. Wala naman akong naramdaman na sakit sa proseso sa katunayan ay nagagalak ako sa mukha ng taong hinihintay kong dumating upang tulungan ako mula sa sarili kong kagagawan.

Bago ko pa gawin ang pananakit sa aking sarili ay planado na ang lahat pati na rin ang pulis na magbibigay ng daan upang magtagpo ang landas namin ng taong lubos kong hinahangaan.

Napag-usapan namin na kapag natugis na ng kapulisan ang aking Ama ay ibalantara nito na ako ay nasa isang kaawa-awang biktima ng pamamaltrato at pananakit ng grupo na aking kinabibilangan. Madali lang naman itong magagawa dahil likas sa awtoridad ang pagiging maawain at mapag-aruga sa kapwa kaya’t ang kanilang damdamin ang nagpapahina sa pwersa nila.

Kaya’t nang marinig ko ang simula ng palitan ng bala sa magkabilang panig ay hindi ko matawaran ang antipasyon na magtatagpong muli ang landas namin ng lalaki na minsan nang tumulong sa akin sa bingit ng kamatayan. Ang kanyang kainosentehan at pagmamalasakit ang naging sanhi upang paghangaan ko ang buong pagkatao niya. Ang paghanga kong ito ay nagbunga at naghanda ng isang espesyal na palabas para sa kanya.

Sana’y magustuhan niya.

Tumayo ako sa sahig at tumingin sa salamin upang makita ang mga pasa na ibinigay ko sa aking sarili. Nang makita ko ang aking estado ay sumilay ang ngiti sa aking labi.

Nakakaawa naman talaga.

Dahil hindi na ako makapaghintay ay tinali ko na ang aking sariling kamay katulad nang natutuhan ko sa aking pag-eensayo simula ng bata pa lamang ako.

Ang dali-dali naman nito.

Mula sa pinto ay rinig na rinig ko ang putukan ng baril at mga yabag malapit sa kwarto na aking pinaghihimlayan.

Bakit ang tagal naman ata?

Bunga ng inip ay nagawa ko pang ipatunog ang aking mga kamay na nagdulot ng kaginhawaan sa aking pakiramdam. Ngunit sa kalagitnaan ng paggawa ko nito ay narinig ko ang pamilyar na boses na aking hinihintay.

“Sumuko ka na Mr. Saavedra!”. Sigaw nito na nagdulot ng kilig sa aking pagkatao.

Sumuko ka na kasi, Papa.

Kasabay ng sigaw na iyon ay ang yapak papalayo sa kwarto na aking ginapusan.

Habulin

mo siya bilis, huwag mo siyang

patakasin

. Go!!!

Kasabay nang paglaho ng maraming yabag ay pagsunod ng isang yabag ng tao na alam kong galing sa kanya.

Ang lapit mo na.

Ngunit nahinto ang aking pagngiti nang mawala ang presensya dulot nang paghabol nito sa aking ama.

Ang tagal mamatay ng

masamang

damo

na iyon.

Kasabay nang malalim kong pag-iisip ay ang pagbukas ng pinto sa aking harapan at ang pagpasok ng taong aking pinagkakatiwalaan.

“Ang tagal naman ata mamatay ni Papa. Ikaw na nga ang pumatay. Siguraduhin mong walang tsansa na mabuhay, okay?”. Paninigurado kong utos sa kanya.

“Masusunod po”. Pagsang-ayon nito kasabay nang pagtalikod.

“By the way, Ilock mo ang pinto pagkalabas mo para alam ko kung papasok na kayo rito”. Nakita ko na lamang ang pagtaas baba ng ulo nito bago umalis at isinara ang pinto.

Ang galing naman ata ni Ama

tumakbo

.

Nababagot

na ako rito.

Matapos ang hindi kumulang na tatlumpung minuto na paghihintay ay narinig ko ang pagsubok na buksan ng pinto.

Ayan na ba?

Matapos ang simpleng pagpapaikot ng hawakan at hindi pagbukas nito ay ang malakas na tunog na nagdulot upang makita ko ang ilaw mula sa labas.

Siya nga.

Tindig pa lamang at ang matikas nitong pangangatawan ay alam kong siya na ito. Dahil ito na ang tsansa upang magtagpo kaming muli ay gagalingan ko na sa aking palabas.

Nagkunwari akong nawalan ng lakas ang aking tuhod upang bumagsak sa sahig at masubsob ang aking mukha. Nang magawa ko iyon ay narinig ko ang paglapit ng dalawang yapak sa aking harapan.

Napakabango

niya talaga.

Dahil sa sobrang galak ay mabagal kong itinaas ang aking ulo at nakita ang nagsusumpatyang mukha nang taong tumulong sa akin noon.

“Tulungan niyo po ak–”. Bago ko pa matapos ang aking sasabihin ay ibinagsak ko na ang aking katawan kasabay nang pagpanggap na nawalan ako nang malay.

‘Huli ka’

Chapter 2

KONDISYON

M

AMON’S POV

Nagising na lamang ako mula sa pagpapanggap na tulog ay naririto na ako sa pulisya. Kagaya ng aking inaasahan at dadaan ako sa interogasyon ng mga pulis upang malaman kung sino pa ang mga kasamahan o sangkot sa negosyo ng aking namayapang ama.

Nilingon ko ang paligid ngunit narito lamang ako sa isang kwarto na tanging higaan at dalawang upuan ang mayroon. Ramdam ko rin na mayroong mga gamot na ipinahid sa aking mga pasa dahil ramdam ko ang dulas ng mga ito.

Nasaan na ba ang tao na dapat nandito a

ng tagal naman nilang magtanong. Gusto ko nang makalabas rito.

Dahil sa inis ay tiningnan ko ang nag-iisang pinto at naghihintay sa taong papasok mula roon. Ilang minuto lamang ang ang dumaan ay may lalaki na may kaliitan ngunit hubog ang katawan na lumapit sa akin. Napansin ko kaagad ang dami ng kanyang mga papeles na dala-dala.

He looks stupid.

Pinanood ko ang kanyang mga galaw bago ito umupo sa upuan na nakita ko kanina pagdilat ng aking mga mata.

“Hi, ako ang nabigyan ng responsibilidad na magtanong sa iyo. Alam ko naman na mayroon ka nang ideya sa kung bakit ka naririto at—”.

“Stop, magtanong ka na lamang”. Pagpapatigil ko sa kanya.

Ang dami niyang

kuda

ang sakit sa tenga. Hindi naman siya ang

ipinunta

ko rito.

“Si–sige. Siguro handa ka na agad sa mga itatanong ko kaya’t ganoon ka na lamang magsalita”. Saad nito. Huminga muna ito at tumitig sa akin na ibininalik ko kaagad bago ko bumukas ang kanyang bibig.

“Ang una kong tanong ay kung anong dahilan kung bakit napakarami mong pasa sa iyon buong katawan?”.

“Binugbog ako”. Simple kong sagot sa kanyang tanong.

“Sinu-sino ba ang nasa likod nito ng pasa mo?”. Dugtong nitong tanong.

“Ang aking Ama”. Nakita ko ang pagtataka sa kanyang mukha at ang mga posibleng tanong na kanyang itatapon sa akin.

What a simple guy.

“Anong pangalan ng Ama mo?”. Tanong nito habang patuloy na nagsusulat ng aking mga sinabi.

“Si… Mr. Saavedra”. Sagot ko na naging dahilan upang bawiin niya ang kanyang pagkayuko at tumingin ng diretso sa aking mata na puno ng pagtatanong.

His curiosity might lead him to death.

“Bakit ka binubogbog ng sarili mong ama kung totoo ang iyong sinasabi?”. Tanong nito.

“Hindi niya ako tanggap. Ayaw niya na magkaroon ng anak na katulad ko – talunan at hindi maabot ang kanyang mga gusto”. Sagot ko na naging dahilan upang matulala pansamantala bago ito tumayo at lumabas muna ng kaunting oras sa kwarto na kinaroroonan ko.

So he needs to

call a mental

assistance from someone.

Ilang minuto ang nakaraan ay bumalik ito, katulad ng aking inaasahan ay pumasok ito na may kasamang espesyalista na sa tingin ko ay sa larangan ng counseling o isang sikolohista. Bago sumara ang pinto ay nakita ko ang mukha ng taong rason kung bakit ako pumunta rito. May dala-dala itong upuan at ibinigay sa babae na kasama ng pulis.

That chair is mine.

Tumayo ako sa pagkakaupo at nagpanggap na tinulungan ang babae na umupo ngunit ipinagpalit ko ang upuan naming dalawa. Nakita ko ang pagtataka sa mukha ng sikolohista at ng pulis na kasama namin sa loob dahil sa aking inasta.

My body acted on its own.

“Hindi mo kailangang gawin iyon. Bumalik ka na sa upuan mo”. Tanging saad ng pulis sa akin.

“I just want to help to end this fast”. Sagot ko rito upang mapatitig ito sa akin ng malalim.

You incapable police man

“Kung nagtataka ka kung bakit naririto si Madam ay tutulong siya upang makita kung may masamang epekto ba ang nangyari sa iyo. Base kasi sa iyong estado at sinabi ay maaaring nagdulot ito ng trauma na kahit ikaw ay hindi alam”. Pangangawitran nito.

I already know.

“Ako nga pala si Alicia, isa akong sikolohista at nagtratrabaho ako sa istasyon na ito. Huwag mo akong iintindihin dahil makikinig lamang ako sa inyong pag-uusap”. Pagpapaalam nito sa akin.

She doesn’t need to be here anyway.

“Siguro ay maaari na nating ituloy ang usapan. Ilang taon ka na ba sa puder ng iyong Ama at may alam ka ba sa pagkatao niya?”.

Tumingin ako sa kanya na mayroong intensidad upang masukat kung kaya niyang harapin ang isang tulad ko. Ilang segundo pa lamang ay umiwas na ito ng tingin at nakita ko ang pagdikit ng kanyang labi papasok na tila kinakabahan.

A

scaredy

cat.

“Since birth at tungkol sa ikalawa mong tanong ay…Oo”. Sagot ko bago niya ibalik ang tingin sa akin at uminom ng tubig na dala-dala niya.

“Mayroon ka pa bang iba na kapatid?”. Sunod nitong tanong na tanging pag-iling ng ulo ang aking sagot.

“Kung ganuon, hindi ba’t sinabi mo na alam mo kung sino at ano ang ginagawa ng iyong ama. May alam ka ba tungkol sa mga taong palaging nakakasama o nakakahalubilo ng iyong Ama sa inyong tahanan?”. Ang tanong na kanina ko pa hinihintay niyang sabihin.

Dahil sa narinig ay napangiti ako ng bahagya bago sinagot ang kanyang tanong. Alam kong iyan ang bagay na matagal na nilang hinahanap. Kaya’t ang tanging nilagay ko lang sa USB na aking pinadala ay mga transakyon at larawan ng aking Ama na hindi kasali ang mismong pangalan na sangkop rito.

“Alam ko at marami akong nakikita”. Diin kong sagot na naging dahilan upang mas umangat ang likuran na parte nito at tumitig ng maigi sa mukha ko.

“Sinu-sino?”. Dagdag na tanong nito.

“Arghhh”. Pagpapanggap ko na biglaang sumakit ang ulo ko at namimilipit sa sakit. Nakita ko ang pagtayo ng babae at ang pagsubok na pagtanong nito sa akin kung saan at anong sakit ang nadarama ko.

Nang makalipas ang ilang minuto ay itinigil ko na ang pagpapanggap at umupo na tila humihinga ng malalim.

“Sa tingin ko ay kailangan na muna natin siyang ipagpahinga o baka pauuwiin muna siya dahil hindi naman siya isa mga suspek, hindi ba?”. Suhestiyon ni doktora na aking kinangiti. “Baka kasi mayroon siyang tinamo sa ulo o trauma na nagtritrigger sa tuwing binabalikan ang kaganapan habang siya ay nasa puder ng kanyang ama”. Pagdadahilan nito.

“Pasensya na Ms. Alicia ngunit hindi maaari. Malaki ang alam niya sa mga transakyon ng ama niya. Kahit na hindi siya sangkot ay baka balikan siya ng mga tauhan ng mga kanegosyo ng kanyang ama upang putulin ang tsansa na madawit sa problema na gawa ni Mr. Saavedra”. Pangagatwiran nito sa sikolohista.

“Wala na bang paraan, mister”. Dagdag na tanong nito.

“Mayroon pa naman sanang paraan kaso baka walang gustong umako ng responsibilidad na bantayan siya o imonitor sa labas ng pulisya”. Saad ng pulis.

Nasa kalagitnaan sila nang pag-uusap ng pumasok ang taong tumulong sa akin upang maisakatuparan ang plano na aking inilatag.

“Good afternoon”. Nakita ko ang pagsaludo ng pulis na kumausap sa akin sa aking mumunting kaibigan. “Tungkol sa kaso ng anak ni Mr. Saavedra naatasan at napagkasunduan ng samahan na ang ating pinakamagaling na pulis ang hahawak sa kaso nito.

Pagkasabi nito ay nakita ko ang bulto ng taong nakita ko kanina na dumaan sa kwarto na ito.

Ang aking Ramon…

“Heto si Mr. Villanueva, siya ang magmomonitor ng sitwasyon at kaganapan mo Mr. Saavedra habang patuloy naming inuusig ang mga taong konektado sa kaso ng iyong namayapang ama”. Napangiti ako sa aking isipan nang magtagpo ang amin mga mata.

Heto na ako.

“Magandang araw sainyo. Katulad ng aming pinag-usapan ay ako na ang nagkusang mangasiwa ng ating biktima ukol sa nangyari na operasyon. Sa bahay ko muna siya tutuloy o mamalagi upang mas mabigyan ko ng oras at importansya ang kanyang kalagayan tulad ng mga kaso na nahawakan ko noon”. Pakilala at maawtoridad nitong pahayag.

Nakaramdam ako ng kilig at saya nang marinig ang kanyang boses habang nakatitig sa aking mga mata. Kaya’t hindi ko namalayan na nakatulala na pala ako sa kanya ng ilang segundo mabuti na lamang at tinawag nito ang aking atensyon upang bumalik ako sa aking wisyo.

Nakita ko na lamang ang mukha ni Ramon na nasa harapan na ng aking kinatatayuan at nakahandang makipaghawak kamay sa akin.

“Nice meeting you, I’m Ramon Villanueva at your service.”. Sinuri ko muna ang kanyang buong katawan bago ngumiti at sumagot sa kanyang pagpapakilala.

“Ma-Mamon Saavedra”. Kasabay ng pag-abot ko sa kanyang kamay.

Gulp…

Ang

gaspang

…

napaka

lalaki

naman talaga ng bruskong ito.

Dahil ito ang unang pagkakataon na mahawakan ko ang kanyang kamay ay hinigpitan ko ang pagkikipagkamay sa kanya at pinadaosdos ang aking daliri sa pagitan ng kanyang mga daliri bago tuluyang inialis.

‘Akin ka’

Chapter 3

TAHANAN

M A MON’S POV

Matapos ang napakaraming mga diskusyon at mga palitan ng salita sa pagitan ko at sa pulisya kaninang umaga ay agad na tinungo namin ng aking hinahangaang bruskong pulis na si Ramon ang kanyang tahanan – na magiging bahay ko na rin kinalaunan.

Pagkapasok ko palang ng kanyang kotse ay agad kong naamoy ang napakalalaki nitong amoy na sobrang bango para sa akin. Nasa loob pa lang ng kanyang sasakyan ay sobrang dami na ng mga maduduming bagay ang tumatakbo sa isipan ko na mangyayari lamang sa oras na matupad ang mga plano na nilatag ko sa oras na makapasok ako sa bahay niya.

Sa totoo lang ay alam ko na ang lokasyon ng kanyang bahay bago pa man niya ako dahil papunta roon. Kahit na sa larawan ko lang ito nakita ay alam ko ang engrande at malaki nitong bahay rito sa probinsya. Base sa pagkakaalala ko ay iilang tao lang ang naninirahan doon kaya mayroong napakaraming bakanteng kwarto na maaaring gamitin.

Anong amoy kaya ng bahay niya? Lalo na ang kwarto niya kung saan siya natutulog? Mga tanong na tumatakbo sa isipan ko.

“Ayos ka lang ba? Baka hindi ka komportable na kasama ang tulad ko”. Malalim na boses na galing sa taong nasa tabi ko.

Nasa loob pa pala kami ng kanyang sasakyan na kasalukuyang binabagtas ang daan papunta sa bahay niya.

“Hi-hindi naman po, sa katunayan ay nahihiya po ako”. Maang-aamangan kong saad na nagdulot upang makita ko ang paglingon niya sa gawi ko.

Ganyan nga sakin mo lang ibigay ang atensyon mo. Saad ko sa aking isipan.

“Nahihiya ka?”. Takang tanong niya sa akin. “Pasensya na, hindi kasi ako makapaniwala na ang taong katulad mo na mayroong katawan na kasing laki ng sa akin ay may ganitong uri ng personalidad”. Pagpapaliwanag niya.

So, pinaglalaanan niya pala ako ng oras ng hindi ko nalalaman? Buong tuwa ko sa aking kalooban.

“Pa–panglabas na anyo ko lamang po ang naki–kita niyo”. Pagdadahilan ko sa kanya.

“Pasensya na, siguro’y nakasanayan ko lang noon pagdating sa ganyang tao na may malaking hubog ng katawan”. Paghingi nito ng tawad.

Unang beses niyang humingi ng tawad sa akin. Haaaa!!! Sigaw ko sa aking isipan habang pinapanatili ang blankong ekspresyon sa aking mukha.

“Sana’y huwag mong masamain dahil mananatili ka sa puder ko ng ilang araw o baka abutin ng linggo, ang malubha ay buwan hanggang malutas ang kaso kaya’t gusto ko lang na maayos ang namamagitan sa atin upang maiwasan ang hindi pagkakaunawaan at aberya sa kaso”. Buong awtoridad nitong ani.

Doon ka nagkakamali, dahil buong buhay mo na akong makakasama at hindi lang linggo o buwan. Pagtatama ko sa kanyang sinabi sa aking isip.

“Alam ko naman po ang kasalanan ng Ama ko, nagpapasalamat pa nga po ako dahil tinulungan niyo akong makaalis sa mapang-alipusta niyang mga kamay at pag-aalaga”. Mangiyak-ngiyak kong saad habang nagpapanggap na pinupunasan ko ang aking pisngi.

Ilang segundo lang ay naramdaman ko ang pagdikit ng kanyang kamay sa aking braso. Nakita ko ang ilang piraso ng tissue na naroon at agad ko itong kinuha.

“Sa–salamat”. Sinadyang utal-utal kong saad na ikinatango niya na lamang.

Agad kong binawi ang tingin sa kanya ay pinangpunas ang tissue na ibinigay niya sa akin. Nang makita ko ang pagtutok niya sa daan ay agad kong itinago ang tissue na inabot niya sa aking bulsa.

Ikalawang bagay na kusang ibinigay niya sa akin maliban sa t-shirt na

ipinasuot

niya sa akin noon. Buong tuwa ko.

Nanatili ang katahimikan sa aming pagitan hanggang maabot namin ang bahay niya na nakita ko lang noon sa mga larawan na ipinadala sa akin.

Upang hindi mahalata ang sobrang galak ko ay nanatili ako sa aking kinauupuan bago siya nagsalita na naging dahilan upang lumingon ako.

“Narito na tayo”. Ani niya na ikinatango ko at ang pagbukas ko ng pinto sa aking tabi.

Narito na ako – home sweet home. Hindi mapigilang tuwa sa loob ko.

Sinenyasan niya akong sumunod sa kanya papasok sa bahay namin. Hindi naman ako nagdalawang isip at sumunod rito dahil matagal ko nang pinapangarap ang makapunta at manirahan sa bahay na tinuturing niyang tahanan.

Papasok pa lamang kami ay may isang katandaang babae ang bumati sa kanya habang nasa hampangan ng pinto.

Si Manang

Teresita

, ang taga-pangasiwa ng bahay na pagmamay-ari niya.

Katulad ng ginawa kong pagpapa-imbestiga kay Ramon ay ginawa ko rin ito sa mga taong nasa paligid niya. Ayaw kong mayroong umaaligid-aligid na higad sa kanya kaya na lamang minomonitor ko ang lahat ng taong nakakahalubilo niya mula sa trabaho at sa kanyang bahay.

“Magandang hapon po, Sir Ramon”. Bati ni Manang Teresita.

“Magandang hapon rin po Manang”. Balik nito sa kanya bago lumingon sa akin na nagdulot upang tumingin rin sa aking kinaroroonan si Manang. “Siya nga ho pala Manang siya si Mamon. Dito muna siya maninirahan katulad ng nakagawian natin rati”. Isang simpleng paliwanag ni Manang na agad na naintindihan nito.

Zzz! Nakakairitang isipin na mayroong dinalang ibang tao rito si Ramon noon. Pero kahit na ganoon ay hindi ko maiwasang matuwa dahil ubod talaga ito ng bait at maprinsiyo na tao. Hindi mapaglagyan ang antipasyon sa loob ko.

“A– ako po si Mamon, magandang hapon po”. Pagbati ko sa kanyang taga pangasiwa ng bahay.

“Ang laki-laki ng katawan mo iho, bumabagay sa kinis ng kutis mo”. Gulat na ani nito.

Ngumiti na lamang ako rito matapos marinig ang kanyang mga papuri na noon ko pa naman alam. Ang kutis na mayroon ako ay nakuha ko sa aking Ina. Kakaiba ang taglay na ganda ni Mama noong kabataan niya karamihan pa nga raw ng mga tao sa paaralan niya ay nagkakagusto sa kanya. Minalas lang si Mama nang magkrus sila ni Dad. Ginulo niya ang buhay ni Mama at sinira ang pangarap na binubuo nito.

Kung hindi lang sana ako nabuo nang dahil sa pananamantala niya ay baka nakaalis si Inay sa kamay ni Dad at namuhay sa paraan na gusti nito.

Nawala lang ako sa aking malalim na pag-iisip nang marinig ang pagtawag sa pangalan ko.

“Mamon?”. Mababang boses ni Ramon.

Ngayon ko lang narinig ang ganoong uri ng kanyang pananalita. Gusto ko pang marinig siyang magsalita ng ganun. Saad ko sa aking isipan kasabay ng pagtayo ng balahibo sa aking buong katawan.

“Pa-pasensya na po medyo naninibago lang ako sa ganitong uri ng sitwasyon. Napakalayo po sa pamamalakad ng aking Ama sa ba-bahay”. Pagpapaawa ko sa kanila na halatang pinaniwalaan naman nila.

Ang dali naman nito. Mukhang hindi magtatagal ako na ang isa sa amo nila rito. Buong kompyansa kong saad sa aking isipan.

“Kalimutan mo na ang kinagisnan mong buhay roon. Hindi makatao ang ganoon uri ng pamamalakad at walang sinuman ang nararapat na makaranas noon”. Mahabang lantaya ni Ramon.

Hinawakan ko ang aking dibdib dahil ramdam ko ang pagsusumamo nito sa tuwing naririnig ang mga pangaral at boses ni Ramon na pinagtatanggol ang buong pagkatao ko.

Hindi na ako sumagot sa kanyang sinabi at ginawa ko na lang ang bagay na binabalak kong gawin noon pa man.

Niyakap ko siya nang walang sabi at hinigpitan ko ito upang maramdaman ang buong init ng kanyang katawan.

Ang bango at ang sarap siguro matulog sa mga naglalakihang dibdib niya. Saad ko habang idinantay ko ang aking ulo kanyang dibdib.

“Salamat”. Simpleng ani ko ngunit may ngiti na tinatago sa aking labi habang gumagawa ng paghikbing tunog.

Hindi nagtagal ay naramdaman ko ang paghaplos niya sa aking likod. Ramdam ko ang kagaspangan ng kanyang palad nang nagtataas baba ito sa aking likod.

Agad kong binawi ang yakap ko sa kanya at kunyare na binabawi ang estado ko matapos ang pag-iiyak. Matapos ang ilang minuto ay ginayak na ako ni Manang sa isang kwarto sa ibaba kung ako matutulog. Gusto ko sana sa itaas upang mas maging malapit sa kanya ngunit bakit doon ko lamang ililimita ang aking hangad kung pwede naman na sa mismong kwarto niya ang punta ko.

Inayos ko ang mga damit na naroroon sa isang maleta na ipinahanda ko kay Anthony na mismong tauhan ko sa loob ng pulisya kung saan nagtratrabaho si Ramon.

Hinalukay ko ang mga damit na naroon at tiningnan kung kasama ba nito ang mga bagay na gagamitin ko upang makuha ang puso at pulso ng lalaki na pinapangarap ko.

Gumuhit ang ngiti sa aking labi nang makita ang mga bagay na nakasilid sa isang gilid ng maleta.

Ito lang naman ang ginamit ko noon upang makuha ang mga loob ng mga lalaki sa bahay. Gumana naman ito, sobrang epektibo nito at walang sinuman ang nakaiwas sa tuksong dala-dala ng mga bagay na ito. Hindi ko naman sila pinatulan dahil ginamit ko lamang silang test subject kung gagana ba talaga ang ganitong pamamaraan sa mga bruskong lalaki na katulad ni Ramon na naroroon sa amin noon.

’Simula na ng

laro

ko’

Chapter 4

UNANG

SUBOK

MAMON’S

POV

Kahapon lamang kami nakarating rito sa tahanan ni Ramon. Dahil bakas ang pagod sa itsura ni Ramon nang makauwi ay napagdesisyonan kong ipagliban ang una kong hakbang upang mahulog ang kanyang loob sa akin. Alam ko naman kasi na hindi epektibo ang aking gagawin lalo na kapag wala sa wastong wisyo ang aking target.

Bilang remedyo ay maaga akong nagising ngayon araw at napag-isipang maghain ng umagahan para maipakita ang isa sa katangian ko na siguradong magugistuhan niya. Mabuti na lang at naabutan kong nagsisimula pa lamang maghanda si Manang Teresita ng umagahan kaya’t nakiusapan ko itong hayaan akong maghain ng pagkain.

Ayaw pa nga nitong pumayag ng una ngunit agad ko rin itong napapayag nang ipaalam ang utang na loob ko sa kanyang amo. Tumalima naman ang reaksyon niya sa aking inaasahan at napuno ito ng awa at lungkot nang marinig ang kwento ko tungkol sa pinagdaanan sa kamay ng aking Ama.

“Nakakaawa ka naman, Iho. Nakakamangha ang determinasyon mo na panghawakan ang tsansa na makalaya sa pang-aalipusta ng iyong tinuturing na Itay.” Buong simpantsa nito sa akin habang nagluluto.

Sa kabutihang palad ay may pinaglaanan ng mabuti ang mapait na nangyari sa aking buhay. Nagamit ko ba naman ito upang makuha kaagad ang loob ng taga pangasiwa ng tahanan na ito. Isa itong napakamahalagang hakbang upang malimitahan at mawala ang mga maaaring restriksyon sa gagawin kong plano para sa amin ni Ramon.

“Kinakailangan po Manang, para matupad ang mga pangarap ko, makatagpo

at

makuha

ang loob ng

Amo

mo.“ Paliwanag ko sa kanya habang papahina ang boses upang hindi niya marinig ang totoo kong hinahangad.

Nakita ko sa aking mata ang pagtango nito at ang paglapit sa akin habang pinupunasan ang luha na tumulo sa kanyang pisngi.

’Ganito na ba ako

kagaling

sa

pagpapanggap

at

napapaiyak

ko na ang mga taong nasa paligid ko?, heh’ . Hindi ko makapaniwalang turan sa aking isipan.

“Sigurado akong magiging maayos na ang buhay mo, Mon. Lalo na at sa kamay ka pa ni Sir. Ramon napunta. Alam mo bang lahat ng kasong hinawakan niya ay natatapos na puno ng tagumpay. Kaya’t alam kong darating din ang oras para sa pangarap mo, Iho.” Madrama nitong ani.

’Salamat sa suporta Manang,

sisiguraduhin

ko talagang

maaabot

ko si Ramon’

Kahit medyo naiirita na ako sa mahabang usapan namin ay pinilit ko na lang na ngumiti. Kwento kasi nang kwento si Manang kaya’t nawawala ako sa pokus sa pagluluto. Mabuti na lang at nagagawa ko pa ang aking plano kahit na nababaling ang atensyon ko sa kanyang mga sinasabi.

Nagtagal ang usapan namin ni Manang sa kusina hanggang sa matapos akong magluto ng sopas, itlog, ham, at sinangag. Gusto ko pa nga sanang ako na maghanda sa lapag ngunit sadyang hindi na pumayag si Manang. Ayaw ko namang magpilit pa dahil mas makabubuti sa akin na magaan ang loob nito para sa akin.

Katulad ng inaasahan ko. Bakas talaga ang galing ni Manang sa paghahanda ng pagkain. Sanay na sanay ito kung papaano ilalaagay ang pagkain sa mga may desenyong plato at kung hanggang saan lamang upang hindi ito umapaw. Dulot ng kanyang tulong ay agad na natapos ang paghahanda at tanging ang presensya na lamang ng aking mister ang hinihintay upang maipakita ang ginawa ko sa kanya ngayong umaga.

“Mon, siguro’y makakabuti kung tawagin mo na si Sir sa kwarto niya. Baka napuyat iyon kagabi dahil na naman sa trabaho niya. Juskong bata talaga na iyon.” Utos nito sa akin na nagdulot upang gumuhit ang ngiti sa aking pisngi.

“A-ahhh, s-sige po Manang.” Pagpapanggap ko na tila nahihiya.

“Huwag ka nang mahiya, Iho. Masasayang ang ihanda mo kung hindi mo tatawagin si Sir para mag-umagahan.” Ani nito na kinainis ko.

’Iyan ang hindi ko

hahayaan

na mangyari, Manang. Walang

makakasira

sa unang hakbang ko bilang

paghalili

sa kanyang

pangangailangan

.’

“S-sige po, tatawagin ko na si S-sir.” Pag-ayon ko sa kanya kahit iyon naman talaga ang gagawin ko sa simula pa lamang.

Agad naman akong kumilos at agad na tumungo sa ikalawang palapag ng bahay upang pumunta sa kwarto ng aking mister. Kahit na hindi ko kabisado ang lahat ng kwarto ay alam ko na kaagad ang kwarto kung saan ito nakahimlay at nagpapahinga.

Pagkarating ko sa harapan ng pinto ay kumatok ako kaagad ng walang pang-aalinlangan. Nilakasan ko ang katok sa kanyang pinto kasabay ng aking pagtawag sa kanyang pangalan.

“Sir Ramon! Mag-umagahan na po kayo.” Tawag ko sa kanya mula sa labas ng pinto.

Habang hinihintay ang kanyang pagbukas ng pinto ay nagmasid muna ako sa estraktura ng bahay kasabay ng patingin sa mga kamera na nakalagay sa kada kanto ng bahay. Matapos ang paglingon-lingon ko ay nakita ko nga ang inaasahan kong kamera. Katulad sa ibaba at papasok ng bahay ay may naka-install na mga kamera rito upang siguraduhin ang seguridad at kaligtasan ng mga naririto.

Dahil sa pagtagal ko sa masyon o kuta ng mga kriminal at nakagawian ko nang tingnan ang mga ganitong uri ng bagay kasabay ng mga maaaring lagusan o labasan sa tuwing nagkakaroon ng transaksyon noon sa isang hindi kilalang lugar.

Nang makita ang eksaktong lokasyon nito ay bumalik ako sa pagkatok muli sa kwarto ng aking naturan na mister dahil walang sagot mula sa loob.

Sa ikalawang pagkakataon ay mas nilakasan ko pa ang pagkatok at pagtawag mula sa pinto. Ngunit katulad ng nauna ay walang magandang nangyari.

Dahil walang sagot na nakuha ay isang nakakatwang ideya ang pumasok sa isip ko. Agad kong hinawakan ang doorknob at pinihit ito papaikot para subukang buksan.

Laking tuwa ng ko nang tumunog ito hudyat na hindi ito nakakandado. Agad kong itinulak papasok ang pinto na nagdulot upang bumungad sa akin ang malinis na higaan sa kwarto.

’Maaga ba siyang umalis?

Bwisit

.’ Hindi ko maiwasang inis at paghihinayang sa aking kalooban.

Ngunit nang hahakbang na sana ako papalabas ay narinig ko ang malakas na buhos ng tubig mula sa banyo kung saan siguradong naroroon ang hinahanap kong tao.

Napakagat ako ng labi nang maisip kung anong itsura at estado ni Ramon sa loob nito. Wala ako sa sariling naglakad papalapit sa pinto noon habang humihinga ng napakamalalim.

Habang pumapasok ang may kalaswaang mga ideya sa aking isipan ay naramdaman ko ang kakaibang inip na kumakalat sa aking katawan. Kahit na ganun at wala pa rin nakapigil sa akin upang hawakan ang doorknob ng banyo at pihitin ito nang marahan upang mabuksan.

Kasabay nang pagbukas ng pinto ay ang pagluwa ng nakahubad na itsura ng taong hinahanap ko. Nakatalikod ito habang nakaharap sa shower at nagsasabon ng kanyang nagpuputukang katawan. Nanatili ako sa aking posisyon ng ilang segundo upang masugid kong makita ang detalye ng kanyang hubad na katawan - katawan na matitikman ko sa hindi magtatagal na panahon.

Mabuti na lamang at malakas ang paglagas ng tubig kaya’t hindi nito narinig ang marahan kong pagbukas ng pinto kanina at napagbigyan ako upang masilayan ng ilang segundo ang hubad-baro na katawan ng magiging mister ko.

Upang hindi ako maakusahan na sinadya ang pagbukas ng pinto ay marahan kong muling sinara ito. Nang masigurado na walang reaksyon sa loon ay muli kong binuksan ang pinto ng banyo sa ikalawang pagkakataon kasabay ng pagpapanggap na hindi ito sinasadya.

Mabuti na lamang at malaki ang kanyang banyo at may kalayuan ang shower sa pintuan kaya hindi niya ito napansin.

Nang mabuksan ko itong muli ng tuluyan ay agad akong sumigaw na tila kakabukas ko pa lamang nito sa unang pagkakataon.

“Aaaaaaah!”

Napakalakas ng sigaw ko na nagdulot upang mapalingon ang taong nasa loob ng banyo at umikot upang makita ang buong kahubadan nito. Kung kanina ay tanging likuran na parte lamang ang nakita ko ay napagtagumpayan ko na rin na masaksihan ang tinatago nitong alaga. Katulad ng inaasahan ko ay may kalakihan ito kumpara sa haba na nasa isipan ko na sa tingin ko ay magdudulot ng kakaibang sensayon at pagsubok sa akin. Nakita ko na rin ang kanyang dibdib na nagpuputukan sa tuwing nakasuot lamang siya ng isang fitted na t-shirt sa kanyang paglabas.

Ang lahat ng aking atensyon ay nabawi lamang nang marinig ko ang isang napakalalim na tila galit ngunit parang mapag-arugang boses pa rin mula sa kanya.

“Sht, labas Mr. Saadvedra!”

“S-so-sor–ry.” Utal-utal kong paghingi ng tawad.

Agad namang kinuha ng aking mister ang kanyang tuwalya na nakasabit lamang sa kabilang gilid at agad itong ipinulupot sa kanyang katawan.

Hindi ko na nakita ang lahat dahil katulad ng kanyang utos ay agad kong sinara ang pinto.

‘Marami pa namang pagkakataon, at hindi lang hanggang tingin ang magagawa ko’

Kahit na gusto kong samahan sa loob ng banyo ang aking mister upang tulungan ito sa kanyang kalagayan ay napagdesisyonan ko pa rin sumunod sa kanyang sinabi para hindi ito mabigla at maglagay ng hindi mababasag na barrier sa pagitan namin na sigurado akong maaring maging dahilan upang lumayo ang loob niya sa akin.

Pagkalabas ko ng banyo ay tumayo ako kaagad malapit sa tabi ng kanyang higaan. Mula sa aking kinatatayuan ay nakita ko ang kakaibang ayos ng kanyang gamit, na hindi tipikal sa mga nakasalamuha ko sa bahay na palaging magulo.

Habang tinitingnan ito ay narnig ko ang pagbukas ng pinto ng kwarto ni Ramon at ang pagpasok ni Manang na tila kinakabahan, siguro ay dahil sa kanyang narinig na sigaw ko kanina.

“Anong nangyari, Mon? Bakit ang lakas nang sigaw mo at narinig ko habang papataas ng hagdan” Takang tanong ni Manang.

Sasagot na sana ako sa tanong ni Manang na nakaayon sa plinano kong alibi nang bumukas ang pinto ng banyo kung saan lumabas ang aking napakatipuno na mister habang nakatopless at tanging ang tuwalya lamang ang nakatakip sa kanyang ari o kalahati ng kanyang katawan.

“Explain everything happened, Mr. Saadvedra.” Dominante nitong pahayag sa akin na nagdulot upang mas maramdaman kong mas lumiyab ang init ng aking katawan.

‘Ang sarap’

Chapter 5

SAKSI

MAMON’S POV

Kasama ang taga pangasiwa ng bahay na si Manang, kami ay narito sa silid o opisina ni Ramon kung saan niya ginagawa ang kanyang trabaho. Dito niya kami pinapunta upang maghintay matapos niyang umalis bago pumasok sa loob ng kanyang kwarto para magdamit dulot na rin nang ginawa kong paninilip sa kanya kanina.

“Pasensya ka na ’Mon, hindi kasi kita nabigyan nang babala na ayaw ni Sir pumapasok sa loob ng kwarto niya kapag hindi siya ang nag-aya o pinagbuksan mismo ang pinto.” Ani ni Manang habang nakaupo kami sa isang sofa ilang metro lamang ang layo sa isang lamesa na yari sa kahoy kung saan ang tingin ko ay upuan ng aking mister.

“Kasalanan ko rin po Manang, dumiretso po ako dala ng aking kuryosidad kaya’t humantong po ang lahat sa ganoong tagpo.” Tila nangungumbinsi at nagsisi kong saad sa kanya.

“Hayaan mo at ipapaliwanag ko kay Sir ang lahat kapag naririto na siya.” Wika nito habang humawak sa aking kamay.

Sa hindi malamang dahilan ay nakaramdam ako ng kakaibang pagsikip ng aking dibdib matapos marinig ang sensiridad na saad ni Manang sa akin. Ngunit hindi ko ito nabigyan ng pansin nang marinig kong nagsalita itong muli.

“Maniwala ka lang sa akin, Mon. Okay?”

Tumango ako lang bilang tugon sa kanya at umupo ng maayos habang naghihintay sa pagpasok ng taong kanina pa namin hinihintay.

Nabawi ang aking atensyon nang magkarinig ng tunog sa pinto na hudyat nitong mayroong papasok.Katulad ng inaasahan ay iniluwa ng pinto ang taong nagpapunta rito sa amin.

“I’m sorry if it took too long. May tumawag lang sa akin kanina-nina lang. An urgent call from office.” Paghingi nito ng paumanhin habang naglalakad papunta sa kanyang upuan.

Sa totoo lang ay nawala ang pokus ko sa kanyang sinasabi dahil nang pumasok ito ay ang pisikal na itsura lamang nito ang kumuha ng buong atensyon ko.

Nakasuot kasi ito ng puting shirt na naka-tuck in sa kanyang unipormeng pantalon na hinulma ang kanyang bewang kasama ang kanyang waist belt.

Putok na putok ang katawan niya sa kanyang suot na damit. Gusto ko sanang pasadahan ng aking kamay ang kanyang katawan ngunit alam kong wala pa ako sa tamang oras at posisyon upang magawa ng malaya ang bagay na iyon.

Nagpakawala na lamang ako ng malalim na hininga upang mabaling ang aking atensyon at maalis ang mga bagay na tumatakbo sa aking isipan na maaaring magdulot upang masira ang mga effort na ginawa ko simula noon.

“Now, may you explain why you’re in my room without any permission and even opened the door of my bathroom while I am having my shower, Mr. Saadvedra?” Seryoso nitong tanong.

Sa ganitong uri ng mga sitwasyon upang mapaniwala ang isang tao sa iyong gustong sabihin ay dapat maipakita mo ang emosyon at mga aksyon na magbibigay ng kredibilidad sa iyong hinain na paliwanag.

Mabuti na lamang at naihulma ko na ang plano katulad ng inaasahan at umayon pa sa akin ang presensya ng pinagkakatiwalang katulong nitong bahay.

“Uhmmm… S-sir, hindi ko po sinasadya. Sa totoo po niyan e… inataasan po ako ni Manang na tawagin kayo sa kwarto pero nakailang tawag na po ako sa pinto ngunit wala po akong nakuhang sagot. Doon ko na po napagdesisyonan na buksan ang pinto upang tingnan kung naroroon po ba talaga kayo. Nang makapasok po ako akala ko po ay wala po talagang tao o baka nakaalis na kayo ng maaga ngunit narinig ko po ang tunog nang buhos ng tubig kaya’t binuksan ko po pinto ng banyo. Hindi ko naman po inaasahan na maabutan ko po kayong hubot-hubad. Patawad po.” Paliwanag ko sa kanya na tunog at puno ng pagsisi at walang bahid ng kasinungalingan.

Umiwas ako ng tingin sa kanya at yumuko upang mas maging kapani-paniwala ang lahat ng aking sinabi.

“Maaari po bang magsalita, Sir?” Narinig kong tanong ni Manang.

Hindi ko man nakita ngunit sigurado akong binigyan ito ni Ramon ng pahintulot upang makapagsalita.

“Totoo po ang sinasabi ni Mon. Ako po ang nag-utos sa kanya na tawagin kayo dahil inaayos ko po ang pagkain sa ibaba. Nakaligtaan ko lang po siyang babalaan tungkol sa mga batas ng bahay katulad sa iyong limitasyon sa kwarto. Pasensya na po, Sir.” Paghingi rin nito ng paliwanag.

Narinig ko ang pagbitaw ng malalim ns hininga ni Ramon matapos ang narinig. Kaya’t ini-angat ko ang aking ulo at nakita ang paghawak nito sa kanyang ulo na tila masakit ito.

“Okay, you two may go now. I hope this would only happen this time. Naiintindihan niyo ba?” Tanong niya na humingi ng kasiguraduhan.

“Yes, sir.” Masigla na ani ni Manang.

Hindi ko maipapangako, mister ko.

“And I also want to say sorry, since I forgot to set things up especially this matter.” Saad ni Ramon.

Hindi ko maintindihan ngunit katulad ng unang tagpo namin noon ay muling hinaplos ang puso ko matapos makita ang pagpapakumbaba nito. Natatangi na ugali na walang pagkakataon na aking nasaksihan sa piling ng aking Ama.

Ito ay nagdulot ng kaunting pagkalito sa aking sistema kaya’t ang tanging nasagot ko na lamang sa kanyang tanong ay, “Wala po kayong dapat ipaghingi ng paumanhin, ako pa po dapat ang humingi dahil sa kakulangan ng kakayahan kong unawain ang sitwasyon.”

Pagkalingon ko rito ay nakita ko ang pagtango ng ulo nito na sumisimbolo ng pagsang-ayon. Matapos nito ay agad na kaming lumiban sa kanyang opisina na kwarto. Naiwan namin siya roon ni Manang at agad na tumungo sa unang palapag upang ipagpatuloy ang gawaing bahay.

Ilang minuto lamang ang lumipas nang makababa kami ni Manang ay ang siya ring pagsunod ng aking mister. Dala-dala nito ang kanyang maliit na bag habang nanatili ang suot nito kanina patungo sa paradahan ng sasakyan sa labas.

Ilang sandali lamang ay narinig na namin ang tunog ng kotse na naghuhudyat na umalis na ito ng hindi nag-uumagahan.

“Ang aga na naman ni Sir, siguro may emergency na naman yan. Masama pa naman nalilipasan ng kain.” Wika ni Manang habang umiiling. “Mataas na ang naabot niya pero parang hindi pa rin ito sapat, nakakapaghinayang lang na kalusugan ang kapalit ng tagumpay na tinatamasa niya.”

“Bakit po Manang, ilang taon na po kayong nagtrarabaho bilang katulong ni Sir?” Takang tanong ko rito.

“Matagal na rin, Mon. Simula nang lumipat siya rito galing sa siyudad ay naatasan na akong taga paglinis rito. Pero noong una ay taga laba ng damit at taga linis lang, nang lumaon at lumipat siya sa pinagawa niyang bahay na ito ay isinabay ko na rin ang pagluto at iba pang dapat gawin rito. Kaya alam ko na sobrang dami ng pinagdaanan ng batang iyon. May konsiderasyon at kalinga sa kapwa lalo na sa mga bata. Kompleto rekado kung tawagin rito sa amin.” Mangha na saad nito.

Akala ko ay alam ko na ang lahat ng bagay na tungkol sa magiging mister ko. Hindi ko akalain na mayroon ibang impormasyon na hindi naisama sa ipina-imbestiga ko.

Wala pa pala sa kalagitnaan ng kabutihan ang nabasa at nalaman ko. Sa katunayan ay maaaring nakausling parte lamang ito ng kanyang pagkatao.

Ngunit may isang bagay ang pumasok at bumabagabag sa isipan ko.

“Kung mahilig po si Sir Ramon sa mga bata, bakit hanggang ngayon ay wala pa rin po siyang asawa at anak?” Nakita ko ang agaran na pagbitaw nito ng malalim na hininga at paglingon nito.

“Hindi ko alam kung nasa lugar ako para sabihin ang hinuha ko pero naisip ko na rin yan noon. Ang nasisigurado ko lang ay hindi maganda ang karanasan ni Sir sa pinanggalingang pamilya niya.” Nalulungkot na pahayag nito. “Huwag na nating pag-usapan iyan bata ka talaga. Wala tayo sa posisyon niya para alamin pa ang pinanggagalingan ng rason niya. Maging masaya na lamang tayo dahil nanaig ang kabutihan sa puso niya kahit na ganoon.”

Nakita ko na lamang na umupo si Manang sa upuan kaharap ng mesa at inimbitahan akong kumain na kami.

“Tabihan mo na ako rito, sayang lahat ng hinanda ko kung hindi makakain. Tiyak gabi na uwi ng Sir mo.” Paanyaya nito.

Wala na akong nagawa at agad na sinunod ang paanyaya nito habang patuloy na pumapasok sa isipan ang kalagayan ng aking magiging mister patungkol sa kanyang nakaraan.

’Tayo na lamang ang bubuo ng pamilya. Pamilya na

bibigay

ang

kaligayahan

na

pinagkait

sa

ating dalawa.’

Chapter 6

PAGOD

RAMON’S POV

“Sir, it looks like your early investigation about the relation of Mr. Saadvedra’s Drug Syndicate is connected in something bigger.” Paliwanag ng isa sa mga tauhan ko.

“How do you say so?” Taka kong tanong sa kanya.

“Our recent operation might have interrupted their important transaction. Since some of the members from other organizations were seen roaming around the premises of Mr. Saadvedra’s Mansion. Based on the report they’re looking for someone or something there.” Dugtong nito.

Habang pinapakinggan ang report ng aking hinahawakang tauhan ay mas lalo akong nakaramdam ng pagtataka na tama ang aking hinala. Tama nga ang bulong-bulungan na magkakaroon ng pagkakaisa ang dalawang malaking sindikato rito sa bansa.

Noong una ay walang kasiguraduhan kung aling mismong grupo ng mga sindikato ang magkakaisa ngunit matapos ang operasyon ay napatunayan ko na isa sa dalawang iyon ay ang grupo ni Mr. Saadvedra.

Mabuti na lamang at naiisipan kong ipamanman ang kuta nila Mr. Saadvedra matapos ang operasyon para makita kung may pagbabago nga ba ritong magaganap. Hindi pa nga lumilipas ang ilang linggo ay tumama na ang hinala ko ukol sa likod ng kaganapan rito.

Nang makompirma ng aking isipan ang aking hinala ay ibinaling ko ang aking tingin sa tauhan ko na nakatayo sa aking harapan.

“Thank you for your report. Keep the surveillance team in monitoring the transaction in that property. Just keep their distance from them as much as possible until their purpose is already known.” Utos ko rito.

Matapos ang aming pag-uusap ay agad rin itong umalis sa aking opisina at naiwan ako roon habang binabasa ang ibang mga dokumento rito na may koneksyon sa kaso ni Mr. Saadvedra.

Nais ko na ring matapos ang kaso na ito at nang matahimik na ang mga taong nabiktima katulad na lamang ng sariling anak nito na ginamit niyang parang isang tauhan na hindi taglay ang kanyang sariling dugo.

Dulot ng maghapong kakaupo at isinandal ko na muna pansamantala ang aking katawan. Nagnanais na mawala ang pananakit ng likod dulot ng maghapon kakayuko para basahin at maglagay ng lagda ukol sa mga kaso.

Nabawi ko lamang ang aking pagsandal sa upuan nang marinig ang pagtunog ng aking personal na telepono. Agad ko itong dinampot at tingnan kung anong dahilan ng pagtunog nito.

Nang dumapo ang aking tingin, ang una ko agad nakita ay ang mensahe sa aking kaibigan na si Pareng Alfred.

Alfred

Ramon, baka nakakalimutan mo kung anong okasyon sa papalapit na dalawang linggo. Pinapaalala ko lang sayo na maglagay ka ng oras para roon at isantabi mo muna ang lahat ng trabaho mo. Let’s celebrate together, matagal-tagal na rin nang huli kang pumarito. Huwag mo kong bibigyan ng rason na ipakaladkad kita papunta rito, Man.

Napailing na lamang ako ng aking ulo matapos mabasa ang mensahe na pinadala nito. Totoo naman na mag-iisang taon mahigit na rin siguro nang huli akong dumalaw roon. Naging busy na kasi ako sa trabaho at wala ng oras para magawa ang dati naming mga ginawa sa tuwing may okasyon.

Alam ko naman na magiging masaya ang tagpo namin kung magkakataon. Nakakabagot lang isipin na baka si Pareng Edward ay magdadala na naman ng babae sa table na tila hindi alam ang salitang pagiging disente.

Base kasi sa nakasanayan kong pag-uugali niya ay wala itong pinipiling lugar sa pakikipaglambingan sa mga babae. Mabuti na lang at palaging naroroon sa sitwasyon na iyon ang matino ko pang isang kaibigan na si Pareng Alfred na ang kabaliktaran niya. Siya lang naman ang bumabalanse sa kanilang dalawa dahil stick to one lamang ito sa kasintahan niyang haliparot si Alice.

Gusto ko sanang sabihin sa kay Pareng Alfred ang mga usapan at hinuna ko tungkol sa kanyang kasintahan matapos maka-engkwentro ko ang isang maimpluwensya na lalaki sa industriya nito. Nakita ko kasi ang pangalan nito na isa sa mga iniisponsoran ng lalaki na iyon ngunit walang sapat na ebidensya na siya mismo ang babae na tinutukoy ng pangalan na iyon kaya’t isinantabi ko muna.

Naniniwala naman ako na kung siya iyon ay aalingasaw rin ang katotohanan sa pagdating ng panahon. Sana lang ay hindi sa oras na naiputan na siya nito sa leeg tapos doon lang lalabas ang katotohanan.

Sa katunayan ay gusto ko na rin talagang sabihin ang bagay na iyon ngunit dahil nga sa kakulangan ng ebidensya ay maaaring maging dahilan pa ito ng hidwaan naming dalawa ni Pareng Alfred. Pulis rin iyon at hindi sasapat ang salita upang maniwala ito sa aking sinasabi. Mahalaga ang ebidensya sa aming pagkatao kaya’t alam ko na mahirap itong mahikayat sa aking nalalaman. Isa pa ay bulag si Pareng Alfred magmahal lalo na sa babae na iyon, baka nga tumalon pa ito sa tulay pag nalaman niyang ginagago lang siya nito.

Nang dahil sa naalala ko ay ipinaikot ko ang aking upuan sa mabagal na paraan para mawala ang pagkirot nito. Imbes na mawala ang stress sa aking isipan ay dumagdag pa itong paanyaya ni Pareng Alfred.

Agad kong pinindot ang isang mikropono na nakakonekta sa aking Sekretarya sa opisina.

“Ms. Luisa, come here.” Tawag ko rito para ipaalam ang plano kong pag-alis sa susunod na linggo.

Ilang segundo lang ay agad kong narinig ang katok sa aking opisina at ipaanyayahan ko itong pumasok.

“Please, clear my schedule a week from now. I need to leave for few days.” Utos ko rito na agad naman nitong naintindihan.

Tumango ito kasabay nang pag-alis sa aking opisina.

Nang makita kong wala naman akong dapat pang gawin at oras na rin para umuwi ay agad kong inayos ang aking mga gamit upang lumisan na sa aking opisina.

Nakasanayan ko na rin kasing umuwi sakto sa oras na ito upang isagawa ang pag-eehersiyo na nakaugalian ko nang gawin simula pa noon. Iyon rin ang dahilan kung bakit nagpagawa ako ng maliit na kwarto na puno ng gym equipment sa bahay para hindi na ako mangangailan pang pumunta sa bayan at doon mag-ehersiyo. May kalayuan kasi ang bahay na naipagawa ko rito sa bayan kaya’t aabutin ng kahalating oras para magbalik-balik para sa aking ehersiyo.

Mabilis lang naman akong nakauwi ng bahay dahil hindi naman ganoon ka grabe ang traffic dito sa probinsya at hindi ito overpopulated katulad sa lungsod.

Pumasok ako kaagad sa bahay matapos kong maipark ang aking sasakyan roon sa parking lot at agad na tumungo sa aking kwarto. Wala naman akong naabutan na tao hanggang makarating sa kwarto.

Siguro ay nasa kusina ang mga ito dahil oras na rin ng hapunan ilang oras na lamang. Dahil dito ay mas binilisan ko ang pagpalit ng damit at nang sumakto ako sa oras ng pagkain para naman mayroon kasama sina Manang.

Dulot ng ideya ay agad akong tumungo sa gym room kung saan ko balak magpawis at para narin panatilihin ang nakasanayan ko nang routine.

Nang makarating ako sa pinto ng kwarto kung nasaan ang aking mga gym equipment ay nakarinig ako ng mga malalalim na hininga na tila hinihingal mula roon. Dulot ng pagtataka kung sino iyon ay marahan kong binuksan ang pinto para maiwasan ang pagtunog nito.

Pagkabukas ko ng pinto ay laking gulat ko nang makita kung sino ang naroroon at kung anong ginagawa niya.

Si Mamon.

Kasalukuyan itong nakatalikod sa akin at patuloy na ginagawa ang kanyang ehersiyo. Kung hindi ako nagkakamali ay Goblet Squat ang kanyang ginagawa.

Ang ganda ng porma ng kanyang pagkakatayo at pagbaba habang hawak sa kanyang harapan ang equipment. Dahan-dahan ito at sakto lamang ang kanyang tayo upang panatilihin ang tamang ayos ng pagtaas baba ng kanyang katawan.

Hindi ko na namalayan ang ilang sandali dahil nakatutok ako sa kanyang ginagawang ehersiyo.

Siguro’y matagal na niya itong ginagawa kaya pala hindi na rin nakakapagtaka kung gaano kalaki ang bulto ng kanyang katawan. Ito siguro ang pinagkakaabalahan niya noon habang nasa poder ng kanyang Ama.

Habang patuloy siya sa kanyang ginagawa ay hindi ko namalayan ang aking sarili na napatingin sa kanyang ibabang parte ng saktong pababa na ang galaw.

Sumakto ang aking mata sa kung papaano ka ganda at sexy ng katawan mayroon siya lalo na ang kanyang pwetan.

Umaalog-alog ang kanyang pwetan na tila pumapalakpak sa tuwing bumababa ang kanyang katawan.

Sht, ang

lambot

tingnan.

Sa hindi malaman na dahilan ay nanuyo ang aking lalamunan at nakaramdam ng kakaibang sensayon sa aking ibabang parte.

Lubos na pagsisi ang aking naramdaman ng maisip kung anong bagay ang tumatakbo sa aking isipan kaya’t agad kong inagaw ang aking atensyon roon.

Ngunit dahil parang natuyo ang aking lalamunan at agad kong nagpakawala ng tunog na tila nauubo upang mawala ang tila barado doon.

Ang inaakala kong pagwala ng barado sa lalamunan ay nagdulot rin pala upang makuha ko ang atensyon ng taong nasa harapan ko ngayon.

Nakita ko ang tila nahihiya at nagsisimg mukha nito na akala mo ay may ginawang kasalanan.

“A–e, S-sir, so–..” Hindi ko na pinatapos ang kanyang sasabihin nang magsalita ako.

“That’s okay, you can use any of this gym equipment here. It would be a waste kung ako lang gagamit mag-isa and I think having a g-gym buddy would be good.” Turan ko sa kanya.

Pero hindi ko maiwasan ang mautal nang maramdaman ko ang kakaibang reaksyon ng aking pagkalalaki, simula nang masaksihan ko ang kaninang engkwentro.

“S-salamat po, Sir. Gusto ko po kasing mailabas ang init ng katawan ko. Matagal na rin po kasing natengga ang kati ko para makahawak ulit ng gym equipment.” Mababang boses nitong wika.

Hanggang sa ngayon ay hindi ko pa rin talaga maisip kung papaanong ang katulad niyang may malaking bulto ng katawan ay tila isang kuting ang personalidad.

Loko ka talaga.

Napailing na lamang ako nang dumaan na naman ang ideya iyon sa aking isipan.

Tumingin ako sa kanyang direksyon at nakita ang itsura nito na tila naghihintay sa aking sasabihin. Kaya naman para mawala ang inhibisyon na tumatakbo sa isipan ko ay tumungo ako sa kabilang dako para mag warm-up at nang hindi mabigla ang katawan ko.

“You can continue your workout, Mamon.” Pagpapahintulot ko sa kanya.

Katulad ng inaasahan ay nagpatuloy ito sa kanyang ginagawa at tumalikod itong muli sa akin. Nagsimula itong magtaas-baba katulad ng ginagawa nito kanina. Ngunit kung kanina ay sobrang layo ko sa pinto ay siya namang ikinaiba ngayon.

Kitang-kita ko kung papaano humulma ang kanyang pwetan sa fitted short na mayroon siya mula rito.

Imbis na iniistretch ko ang aking braso ay natagpuan ko ang sarili ko na nagbubuga ng malalalim na hininga na tila galit o kakatapos lang mag-ehersiyo.

Kulang lang to sa

pagsasarili

.

Dahil sa kung anong bagay ang tumatakbo sa isipan ko ay naisipan ko na rin tumalikod sa kanya at sinimulang gawin ang pag wawarm-up na dapat kanina ko pa ginawa.

“Sir Ramon, hindi pa po kayo tapos dyan mag warm-up? Dapat kanina pa po kayo tapos dyan.” Tanong ng taong nasa likod ko.

“Dinagdagan ko lang ng kaunting set ang warm-up ko dahil kakabalik ko lang galing sa trabaho at nang maiwasan mabigla.” Pagdadahilan ko.

“Ganoon po ba? Sige po, Sir. Mauuna na po ako at nang matulungan ko po si Manang sa paghahanda ng hapunan. Maraming salamat po.” Paalam nito kasabay ng yakap papaalis.

“Walang anuman, Mamon.” Pagsagot ko sa kanya para hindi magmukhang bastos.

Bago pa man siya makalabas ay naabutan ko pa ng tingin ang pagdampot nito sa kung anong bagay na nahulog niya roon.

Dahil hindi naman sobrang dilim ng maliit na kwarto na ito ay kitang-kita ng dalawa kong mata ang pagyuko nito at ang balantarang pag-angat ng kanyang short kung saan nakita ko ang makinis niyang pwetan.

Wala siyang suot na brief?

Mabilis lang naman ang nangyari at agad rin itong nakalabas sa kwarto na ito nang madampot ang gamit na nahulog niya. Napakabilis niya maglakad pero ang parang sobrang bagal ng pagdampot niya ng bagay na iyon para masaksihan ko ang senaryong iyon at makita ng maigi ang pag-usli ng kanyang pwetan palabas ng kanyang short.

Kung kanina ay mayroong reaksyon ang panglalaki ko, ngayon ay mas tumindi ito at hindi ko na alam kung madadaan pa ito sa malalalim na paghinga lamang.

“ Naloko

na“

Chapter 7

EPEKTO

MAMON’S POV

Dalawang araw na ang nagdaan simula ng gabi na sinubok ko ang epekto ng aking pagkatao sa aking Mister. Noong hapunan ng gabi na iyon ay hindi lubos maramdaman ang epekto ng aking ginawang pang-aakit sa kanya. Subalit, simula ng umaga ng gabi na iyon ay naging iba ang trato nito sa akin.

Tila naging isang mailap na tupa ang aking Mister sa tuwing nag-uusap kami. Idagdag mo pa rito ang kakaiba niyang mga galaw na nagsasabing tanging propesyonal na relasyon lamang ang mayroon sa amin dalawa.

Napatunayan ko ito sa tuwing tinatawag niya ang aking apelyido imbes na ang aking ngalan na akala ko’y sinusubok niyang ugaliin.

Noong unang araw ay hinayaan ko lamang siya sa kanyang mga inaakto at ginagawang pagwawalang kibo sa aking presensya. Ngunit katulad ng isang typikal na tao ay napupundi na ang timpi ko sa kanyang mga ginagawa.

Kaya’t simula ngayon ay itataas ko na ang antas ng aking ginagawang pang-aakit sa kanya at pagpapakita kung gaano ako kaalagang tao na sapat ng rason upang turingin akong isang asawa.

Tanghali pa lamang ngayon at hinahanda ko na ang mga gagamitin kong mga abilidad upang magawa ng angkop sa aking iniisip ang aking plano. Isinilid ko na sa aking damitan ang isang bagay na magiging tulay upang magawa ko ang ninanais ko sa kanya mamaya.

Sa katunayan ay ayaw ko namang madaliin ang aking ginagawang pang-aakit sa kanya. Ginawa ko lang ang aksyon na iyon upang tingnan kung may epekto pa ang simpleng galaw ko sa kanya, katulad ng aking inaasahan ay umayon ito sa aking iniisip.

Ang hindi ko lamang inaasahan ay ang biglaan nitong pag-iwas at paglayo na tila ako ay mayroong sakit na nakakahawa.

Tukso lang ang dala-dala ko, hindi sakit.

Kaya hihimay-himayin ko muna ang lahat at ilalatag ang mga ugali na alam kong kahinaan ng mga kalalakihan. Ipaparanas ko ang bagay na hindi nila lubos naranasan noon at ako mismo ang pupuno ng mga pagkukulang na iyon upang hindi niya ako maalis sa kanyang isipan sa tuwing naiisip niya ang aspektong pinagtuunan ko ng pansin.

Mabuti na lamang at nasanay ko na ang abilidad na gagamitin ko mamaya upang paaganin ang nakakaabalang tensyon na inilagay niya sa pagitan namin. Sa tulong mga kalalakihan sa masyon ng aking Ama ay nalaman ko ang dapat puntiryahin at pagtuunan ng pansin sa oras na ginagawa ko na ito.

Napangisi na lamang ako sa aking iniisp nang maalala ang sitwasyon na nasaksihan ko nang nakaraang araw kaya’t napagdesisyonan kong gawin ang pabor na ito sa kanya.

Tanging ang pag-uwi niya na lamang dito sa kanyang bahay ang hinihintay ko upang magawa ko na ang plano ko sa kanya.

…

Magdidilim na ngayon at katulad ng aming kinaugalian ni Manang ay naghahanda na kami ng hapunan upang kakain na lamang kami pagkarating ng aking Mister rito sa kanyang bahay.

Nakahanda na ang lahat tangging ang presensya niya na lamang ang hinihintay ko at ang pagdapo ng katahimikan rito sa kanyang tahanan.

Habang naghihintay ay nagpainit muna ako ng katawan sa pamamagitan ng pag-eehersiyo sa gym kung saan sinimulan ko ang pang-aakit sa kanya ilang araw na ang nagdaan. May lumandas na ngiti sa aking pisngi nang maalala na malakas ang epekto ng pagkatao ko sa kanya. Pero hindi iyon matatapos hanggang doon lamang, dahil sisiguraduhin ko mamaya na wala siyang ibang maiisip kundi ang haplos ko matapos magtagumpay ng plano ko mamaya.

Matapos kong magawa ang nakaugalian kong set ng ehersiyo ay agad akong nagpunas ng pawis at tiningnan ang orasan na nakalagay sa may kataasang pader ilang metros lang ang layo sa akin.

Alas

otso

na ng gabi.

Agad akong nagmadali sa aking pagpupunas ng pawis dahil base sa nakaugalian ay pauwi na ang Mister ko sa ganitong oras. Tumungo ako kaagad sa kusina at ihinahain ang mga kubyertos at plato na gagamitin namin mamaya sa pagkain.

Gustong-gusto ko ng matapos kaagad ang pagkain at nang masimulan ko na ang aking gagawin. Kung maaari lang sana na plano ko na ang pagtuunan ng pansin pero hindi ito maaari dahil masamang gawin ang bagay na iyon lalo na kapag gutom at ayaw ko rin isipi na nagugutom ang taong lubos kong hinahangaan. Kaya kahit na nag-aalburuto na ang init at inip sa aking sistema ay pilit ko itong inaalis sa aking isipan at atensyon.

Nang matapos kong maayos ang mga platito at mga kubyertos ay agad akong tumungo sa kwarto upang magpalit ng damit kasabay ng aking panloob na kasuotan upang handa ako sa posibilidad mamaya.

Mabilis ko lamang itong ginawa at agad na tumungo sa sala upang tanaw ko ang pagpasok ng aking Mister sa trangkahan ng bahay kung sakali man ito ay padating na sa bahay.

“Mon, ang bilis mo naman gumawa, nagulat ako ng makitang nakahanda na kaagad ang hapunan kahit na wala pa si Sir”. Saad ng taong galing sa aking likuran.

“Opo, Manang. Hinanda ko na po para hindi na tayo matatarantang gawin iyon mamaya. At para na rin ulam at kanin na lamang ang ilalabas kung dumating na si Sir”. Pagdadahilan ko rito na kinatango naman nito.

“Ang sipag mong bata ka, mabuti na lamang talaga at dinala ko rito ni Sir at ng may kasama akong mabuting bata katulad mo”. Masayang wika nito habang nakatingin sa akin.

“Bumalik muna kayo sa kwarto Manang. Ako na po ang maghihintay kay Sir, tatawagin ko na lamang kayo kung naririto na siya at nang makapaghapunan na”. Suhestiyon ko rito na tinanguan naman nito bilang pagsang-ayon.

’ Kung pwede lang ay matulog muna sana kayo Manang at nang

masolo

ko si Sir mamaya’ . Nakakatwang ani ko sa aking isipan.

…

“Mr. Saadved— I mean Mamon, maaari mo bang tawagin na si Manang at nang masimulan na natin ang pagkain ng hapunan?” Tanong nito habang papasok sa kusina kahit na nakasuot pa rin ito ng kanyang uniporme halatang galing sa kanyang trabaho.

“Sige po, Sir. Bibilisan ko po dahil kanina pa naghihintay si Manang sa pagdating niyo.” Sagot ko sa kanya.

“Patawad dahil inabot na ng dilim bago ako nakauwi. Sa susunod if I’m still not at home at this time maaari na rin kayong kumain dahil may makakasama narin naman si Manang.” Payo nito sa akin na ikinanuot ng aking noo.

‘Siya ang gusto kong kasabay kumain tapos siya ang wala, heh.’ Inis na ani ko sa aking isipan.

“Sige po kung ganun.” Pwersa kong sagot sa kanya bago umalis sa kusina upang tumungo kay Manang at nang makakain na kami ng sabay-sabay.

Mabilis ko lang naman natawag si Manang at naririto na kaming tatlo sa hapag at sabay-sabay nang kumakain. Nagulat pa nga ako pagkarating ko rito dahil agad palang nakapalit ng damit ang aking Mister ng hindi ko namalayan. Siguro ay pumuslit ito nang umakyat at tinawag ko si Manang.

Habang kumakain ay tinitingnan ko ang estado ng aking Mister na nakapwesto sa pinakadulo ng lamesa at nasa gawing kaliwa ko. Nakalagay ang kanyang mga siko sa mesa at kitang-kita ang paglabasan ng mga ugat sa kanyang braso sa tuwing tila naiipit ito dahil sa kanyang pagsubo ng pagkain.

Hindi ko maiwasan na mapalunok dahil sa angkin tikas ba mayroon ito. Kung titingnan mo pa nga siya ng mabuti ay tila isa na siyang pamilyado at maaaring maisip mo na may mahigit anim o pataas itong anak dahil sa tikas na mayroon ito.

‘Ang sarapppp, hmmm…’. Malanding pahayag ng aking isipan.

Nabawi lang aking pagnanasa ng marinig ang pagsalita ni Manang sa aking harapan.

“Ramon, mukhang nananakit ang buong katawan mo ha? Kanina ka pa nag-uunat at pinilit na menamasahe ang braso’t leeg mo.” Agaw pansin na pahayag nito.

Lumingon akong muli sa aking Mister at agad kong napansin ang mapaklang ngiti na ipinaskil nito matapos marinig ang sinabi ni Manang. Habang pinagmamasdan ko ito ay tila totoo nga ang sinasabi ni Manang, mukhang pagod ito at parang naantok dulot nito.

Pero kahit na naghihirap ang aking Mister ay napangisi ako sa aking isipan dahil tila nasusunod ang planong ginawa ko para sa kanya. Siguro’y ngayon lamang napansin ni Manang ngunit simula pa kahapon nang napansin ko ang pananakit ng kanyang katawan kaya naman napagdesisyonan kong bigay siya ng masahe gamit ang palad kong nakapapagbigay ng kaligayahan sa kung sino man ang madampihan nito.

“Nagkaroon po kasi ako ng operasyon, Manang. Medyo napasabak, kaya medyo nanakit ang katawan ko simula ng nagdaang araw. Akala ko nga ay hihilom kaagad pero siguro dahil sa pagpilit ko sa aking katawan kaya naman mas lumala ang pagkikirot.” Paliwanag nito.

“Jusko kang bata oh, mag-ingat ka naman sa susunod. Iisa lang ang buhay mo, huwag mo namang hayaan na bawiin ito kaagad.” Nag-aalala nitong pahayag.

Kahit na bago pa lamang ako sa tahanan na ito ay kitang-kita ko ang pag-aaruga at pagmamahal na mayroon si Manang para sa aking Mister. Nagmumukha siya nitong Ina na sobra ang pagmamahal sa nag-iisa niyang anak.

“Ay alam ko na, Ramon!” Napalakas na sigaw ni Manang na naging dahilan upang lumingon kaming muli sa kanyang inuupuan. “Alam mo ba na minasahe ako ni Mon kaninang umaga dahil sa pamumulikat ng paa ko kanina pagkagising? Napakagaling magmasahe ni Mon, Ramon. Kaya magpamasahe ka rin kaya sa kanya upang mawala ang pananakit ng katawan mo, hindi ba Mon?” Nakabibiglang panghihikayat nito sa akin.

‘Paanong parang mas napapadali ang lahat?’

Naramdaman ko ang pagtingin ni Sir sa aking gawi habang kumakain at tila gustong kumpirmahin ang sinabi ni Manang.

“Totoo ba, Mamon? Marunong ka ba talagang magmasahe and are you willing to massage me too?”. Direktang tanong nito.

Pa simpleng tumango ako kasabay ng pagsagot rito. “A-eh…Pwe-pwede rin po, Sir. K-kung gusto niyo lamang po.” Tila nahihiya kong ani sa kanya.

“Don’t worry, I’m willing to pay for your massage, medyo kailangan ko rin talaga siguro iyon katulad ng suhestiyon ni Manang.” Dugtong nito.

’ Sino ba naman ako para tumangi, hindi ba? Ang

manok

na mismo ang

naghanap

ng

kakain

sa

kany

– I mean

kakainin

niya.’

“Sige po, Sir. Mamaya po pagkatapos nating kumain at maayos yung mga gawain rito sa kusina.” Pinal kong sagot sa kanya na ikinatango nito.

“Okay, I’m just going to wait in my room. Just knock when you’re already at my room’s door.” Panuto nito sa akin.

“Susunod na lamang po ako kaagad pag natapos ito lahat, Sir.” Pagsang-ayon ko rito.

Matapos ang pag-uusap ay nagpatuloy na kami sa pagkain at sa totoo lamang ay lubhang galak na ang nararamdaman ko kaya hindi ko na lubusang nakain ang pagkain na nasa hapagkainan ko.

’Hindi dapat kasi ako

mabusog

, dahil sa

pagkaing

kakainin

ko pa mamaya’

Chapter 8

THIS CHAPTER CONTAINS SOME EXPLICIT SCENES (18+)

DAMPI

MAMON’S POV

Nasa loob ako ng kusina ngayon at kakatapos lamang namin kumain. Hinuhugasan ko na ang mga platito at mga kubyertos na ginamit kanina upang magampanan ko na ang tungkulin ko rito sa bahay at nang mabawasan ang pagiging pabigat ko habang tumutuloy rito.

Sa katunayan ay binibilisan ko ang galaw ko para mapadali ang paghahanda ko sa mga kailangan kong gamitin mamaya tungkol sa pagmamasahe ko sa aking Mister. Konti rin naman kasi ang mga hinuhugasan ko kaya sa oras na matapos ko ito ay agad akong tutungo sa kwarto upang kunin ang langis na ipampapahid ko sa katawan ng aking hinahangaan.

Katulad ng inaasahan hindi inabot ng limang minuto ay agad akong tumungo sa kwarto ko at nagpalit ng damit upang magmukhang presentable - at nakakaakit sa kanyang paningin habang pinagsisilbihan ko ang kanyang katawan.

Nang masigurado kong ayos na ang lahat ay mabilis kong kinuha ang bote ng langis na nasa loob ng aking aparador kasama ang ibang natural na likidong ginagamit sa pagmamasahe.

‘Ito ang magbubukas ng tinatagong init ng katawan mo aking Mister.’ Di ko mapigilang ani sa aking isipan.

Lingid sa kaalaman ng aking Mister ay kakaibang langis ang gagamitin ko sa kanya. Ito ay may kalakip na epekto sa katawan ng mapapahidan nito na siya ring dahilan kung bakit itinago ko ito mula pa sa bahay ng aking Ama.

Isa lamang ito sa mga ipinagbabawal na produktong ginagamit upang mapasakamay ng mga mapanirang babae/lalaki ang kanilang hinahangad na tao kahit na ayaw nito sa kanila at prinoprotektahan ang kanilang minamahal na pamilya o prinsipyo.

Subok na ito dahil marami na ang gumamit nitong produkto sa samahan namin at ginamit ito ng mga babaeng tauhan ng aking Ama upang akitin ang may mga matataas na posisyon sa gobyerno at nang mahawakan nila ito sa leeg sa pamamagitan ng pang blablackmail gamit ang anumang ebidensya ng pagtataksil nito lalo na kung pamilyado ang target ng aking Ama. Ito rin ang dahilan kaya inabot ng ilang dekada bago tuluyang napatumba ang organisasyon nila.

Nang matapos maalala ang epekto ng gamot na ito ay agad na gumuhit ang ngiti sa aking labi kasabay ng pagbukas ng pinto upang tumungo na sa planong ginawa ko simula pa kaninang umaga. Lakad-takbo ang aking ginawa at ramdam ko ang bilis ng tibok ng aking puso habang natatanaw ang pinto kung saan naghihintay ang hapunan na isintabi ko kanina sa hapagkainan.

Hawak ko na ang doorknob ng kwarto ng aking Mister nang maalala na ayaw nitong agaran na binubuksan ang kanyang pinto, kaya naman kumatok muna ako ng dalawang beses at naghintay sa kanyang paanyaya upang pumasok.

“Sir Ramon, naririto na po ako. Maaari na po ba akong pumasok?” Tanong ko rito sa labas habang naghihintay sa kanyang sagot.

Wala akong sagot na nakuha at katahimikan ang namayani sa mahigit ilang segundo bago ko narinig ang pagpihit ng pinto sa aking harapan.

“Pasensya ka na Mamon sa abala. Kakatapos ko lamang maligo nakakahiya naman kung pawisan akong magpamasahe sa’yo.” Ani nito habang nakasuot lamang ng puting short at walang pantaas na damit.

‘Iyon nga ang mas gusto ko.’ Hindi ko mapigilang nag-iinit na ani sa aking isipan.

Agad na nanuyo ang aking lalamunan ng makita ang balantarang hubad-baro nitong batak na katawan habang nagpupunas pa ng tuwalya sa kanyang katawan at buhok halatang kakagaling nga lamang niya sa pagligo.

“A-ayos lamang po, Sir. Kahit na galing kayong trabaho ay parang bagong ligo pa rin naman po ka–”. Napigil ako sa pagsasalita ng makita ang kakaibang ukit ng kanyang mukha at sa mga salitang  lumabas sa aking bibig. “…I mean po, hindi naman kayo amoy pawis kahit amoy pawis kayo.” Pahabol kong paliwanag sa kanya.

“Ahh, akala ko pa naman ay sobrang baho ko na kaya nakasanayan mo na at naabot ang puntong di ko na kailangan maligo.” Paliwanag nito kasabay ng pagtawa at pagkamot sa kanyang buhok na nagdulot upang makita ko ang napakalagong buhok ng kanyang kili-kili.

’Ano yun? Ang lago parang walang

espasyo

na hindi

tinubuan

ng buhok.’ Kagat-labi kong isip.

“O siya, pumasok ka na at nang masimulan na natin ang pagmamasahe mo para ’di na tayo abutin ng gabi at nang makapagpahinga ka na rin.” Ani nito kasabay ng pagbukas pa lalo ng kanyang pinto bilang paanyaya.

Tumango lamang ako rito kasabay ng pagsunod rito papasok sa mismo niyang kwarto patungo diretso sa kanyang kama. Kasabay ng paghakbang namin ay ang pagbilis ng tibok ng aking puso na tila ako ay mayroong sakit rito.

’

Kalma

..

. ’ Payo ko sa aking isipan.

Sobrang bilis ng nangyayari sa harapan ko. Kung kanina ay paupo palang ang aking Mister sa kanyang higaan ngayon ay naalis na nito ang kanyang tuwalya na nakapulupot sa kanyang bewang at pumupwesto na padapa sa kama.

Matapos nitong maghubad ay tanging puting boxer short na lamang ang naiwan sa kanyang katawan na tinatakpan ang buong paglalaki niya.

Ngunit kahit na ganon ay hindi pa rin maiiwasan at maikakaila na kakaiba ang hugis at kurba ng kanyang pagkalalaki na nakausli habang bakat sa kanyang panloob na kasuotan.

Hindi ko naman nabigyan ng maiging pansin ang kanyang pagkakalaki dahil na rin sa mabilis itong dumapa matapos mahubad ang kanyang panloob ngunit sapat na iyon upang masaksihan ko sa ikalawang pagkakataon ang nakakubling alaga niya simula ng pasimple kong paninilip sa banyo ilang linggo ang nakaraan.

“Mamon, is my position already good?” Tanong nito habang nakalubog pa rin ang isip ko sa senaryong nakalugmok kami. “Just say if anything in my position is wrong, so you can start already.” Tanong nito habang inaayos ang kanyang sarili habang nakadapa.

Agad na dumapo ang paningin ko sa aking Mister na tila nagpapaubaya na sa akin. Kitang-kita ko ang parang walang laban nitong posisyon na maaari kong gawan ng kahit anong gusto kong gawin, masama man o masarap sa kanyang pakiramdam.

“Ayos na ayos na ho, Sir. Relax lang po kayo at nang masimulan ko na po.” Saad ko habang pumupwesto sa kanyang ibabaw na likuran at ikinakalat sa aking kamay ang isang uri ng oil na magiging dahilan ng mainit na tagpo namin sa ngayon.

“Handa na po ba kayo Sir na mapasakin?” Tanong ko rito sa mababang boses.

“Yes, Mamon.” Maikling sagot nito.

Bago ki ilapat ang aking mga kamay ay pinagbigyan ko muna ang aking sarili ng pagkakataon na kilatisin at suriin ang matipunong likod ng aking Mister. Noong una, akala ko tanging ang kanyang braso at tiyan lamang ang batak at hubog ng muscles, ngunit habang tinitingnan ko ang kanyang likuran ng malapit ay masasabi kong lilok o ang buong pangangatawan niya ang nararapatan bigyan ng masarap na romansa.

“Ahhhh, ang sarap.” Unggol na lumabas sa boses ni Sir.

Hindi ko namalayan na habang pinagnanasaan ko ang katawan ng aking Mister ay kusang lumapat ang aking mga kamay upang maramdaman ito gamit ang aking kamay.

Diniinan ko ng maiigi ang dinaraanan ng aking mga kamay at walang pangundangan ang mahihinang unggol na lumalabas sa boses ng aking Mister.

“Masarap po ba?” Hindi ko maiwasang tanong nang paulit-ulit ang reaksyon ng kanyang katawan at boses sa tuwing dinidiinan ko ang kanyang likuran ns parte.

“Yes, you’re really good just like Manang said.” Pangungumpirma nito sa akin.

Dahil sa lubos na galak na aking narinig at agad ko pang binigyan ng hagod ang aking mga diin sa kanyang likuran papunta sa kanyang braso.

’Ang

tigas

tapos ang

laki

’ Hindi ko maiwasang komento nang walang harang kong mahawakan ang kanyang nagpuputukang braso.

“Relax lang po, Sir. Nararamdaman ko ang paninigas ng katawan niyo.” Paliwanag ko rito na agad niya namang ginawa.

“Pasensya na, medyo kakaiba lang talaga sa pakiramdam.” Saad nito habang nakadapa.

Dahil nakadapa naman patalikod ang aking Mister sa akin ay malaya kong napagnanasaan ang kanyang katawan at kagat-labing pinapalandas ang aking kamay kahit saan mang bahagi ng kanyang katawan.

“Hmmm, dyan nga. Isa pa Mamon, mas diinan mo pa.” Paanyaya nito nang minamasahe ko na ang kanyang balikat at braso.

Dahil ayaw ko namang makaramdam siya ng pagkabitin at agad kong ginawa ang kanyang hiling at mas pinagigihan ko pa ang aking ginagawa.

“Ang sarap, hmmm. Mukhang subok na subok ka na talaga rito, Mamon.” Papuri nito sa akin.

Hindi magkamayaw ang saya at kaunting init na nararamdaman ko sa aking kalooban mula sa aking narinig. Sino ba naman ang makakaisip ng matino kapag ang lalaking hinahangaan mo ay tila nagpapaubaya na at malaya kang gawin ang nais mong gusto.

“S-salamat po, Sir.” Medyo paos kong sagot sa kanya.

Katulad ng ginawa ko sa kanyang balikat, likod at braso ay ganoon din ang aking ginawa sa kanyang mga binti at paa. Walang pinagkaiba ang kanyang reaksyon tanging mahihinang halinghing lamang ang kanyang nagagawa at nasasaksihan ko pa minsan ang pag-angat ng kanyang katawan sa tuwing nakikiliti siguro ang kanyang mga paa kanina.

“Sir, pumuwesto na po kayo paharap sa akin.” Suhestiyon ko sa kanya.

Naghintay ako ng ilang segundo bago ko narinig ang kanyang sagot.

“K-kailangan pa bang nakaharap? I think doing it from my back is enough. Nawala na rin yung sakit ng likod ko. Salamat, Mamon.” Ani nito kasabay ng pag-ikot nito paharap sa akin na nagdulot upang makaibabaw mismo ang pwetan ko sa kanyang pagkalalaki.

“S-sir, hindi po maaari dapat buong katawan niyo po ang madaanan ng masahe ko. Hindi po maganda na likod lamang, baka lamigin po kayo at mas lumala.” Pagsisisnungaling ko rito na tiyak kong paniniwalan rin niya.

Dahil nakaharap na siya sa akin ay kitang-kita ko na ang itsura na pinapakita niya simula pa kanina. Namumula na ito at tila sasabog anumang oras ngayon.

‘Mukhang umeepekto na pero hindi pa buo.’

“Magsisimula na po ulit ako, Sir.” Paalala ko sa kanya bago ko muling inilapat ang aking mga kamay sa katawan ngunit sa pagkakataon na ito ay sa kanya ng mga naglalakihang dibdib.

“Ahmmm… hmmmm… Ahhhhh.” Hindi mapigilang halinghing na naging unggol ni Sir nang diniinan ko at nilamas ang kanyang malamang dibdib na parang nagmamasa ng tinapay.

‘Ang lambot, putt–. Ang sarap lamasin nang lamasin.’ Puno ng tuwa kong ani habang walang tigil ko itong nilalaro.

Matapos kong pagsawaan ang kanyang malulusog na dibdib ay pinagbigyan ko rin ng pansin ang kanyang mga utong at pasimpleng sinasagi doon ang aking mga daliri.

Hindi rin naman ako nabibigo dahil ramdam na ramdam ko ang reaksyon ng kanyang katawan at ang pagpipigil ng aking Mister na huwag ipahalata ang kanyang nararamdaman na sarap dulot ng aking mga hagod.

Nang makuntento ako sa kanyang dibdib ay tumungo na ako sa kanyang mga abs. Bago ko sinimulan ang aking pagmamasahe ulit ay tumingin muli ako sa mukha o itsura ng aking Mister.

Katulad kanina ay halata pa rin ang pagpipigil nito ngunit hindi nito maitago ang kanyang pagdurusa sa sarap.

Nakaawang ang kanyang bibig at habol hininga itong nakatingin sa akin. Parang gusto niya akong patigilin ngunit hindi niya magawang mailabas sa kanyang bibig ang mga salitang iyon dulot na rin ng sarap na ipinaparanas ko sa kanya.

Dahil sa aking nakikita ay laking tuwa ko pang binigyan siya ng hudyat upang simulan kong muli ang pagdidiskubre ko sa buong lilok ng kanyang pangromansang katawan.

“Sisimulan ko na po ulit, Sir.” Ani ko sa kanya habang nakatingin sa kanyang mukha.

Wala itong maisagot at tanging nangungusap lang nitong mga tingin ang aking nakikita na tila may gusto talagang sabihin.

‘Silence means yes, right?’

Kaya naman agad kong ipinalandas ang aking kamay sa kanyang mga nagpuputukang mga abs. Buong galak st kagat-labi kong minamanyak ang noong ay nakikita ko lamang na bumabakat sa kanyang mga sinusuot na fitted shirt.

Hindi ko mawari ang saya dahil walang anumang pangtututol ang nagmumula sa kanyang panig, siguro ay dahil na rin sa epekto ng langis na ginamit ko sa kanya.

Upang mas masigurado na umepekto na nga ang langis ay pasimple ko nang ginabayan ang aking pwetan paupo sa kung saan ito nakasentro simula pa kanina pagtihaya niya.

Patay malisya kong idinidiin ang gitnang hiwa ng aking pwetan ang kanyang buhay na buhay na ari na nananatiling nakatago sa loob ng kanyang panloob.

Dahil sa aking ginawa ang kaninang nakabukang bibig ni Sir ay sinasabayan na ng mga malalalim na hininga kasabay ng tunog na tila nahihirapang huminga matapos magtatakbo.

“Ayos lang po ba kayo, Sir?” Maangmaangan kong tanong sa kanya.

Kitang-kita ko ang paglunok nito na tila walang lakas na sabihin ang kanyang ninanais kaya tanging pagtango na lamang ang ginawa niya.

“Hmmmm…hmmmm.” Paulit-ulit na halinghing niya dahil na rin sa mararahan kong pagkiskis ng aking pwetan sa kanyang pagkalalaki habang minamasahe ang kanyang mga abs sa tiyan.

Nagtagal ng isang minuto ang ginagawa kong pagpapakasasa sa katawan niya lalo na sa pagkiskis ng aking pwetan sa kanyang pag-aari.

Ngunit laking gulat ko na lamang ng maramdaman na gumagalaw na mismo ang kanyang balakang upang siya na mismo ang kumiskis ng kanyang pagkalalaki matapos kong itigil iyon kanina.

“Hmmmm…” Hindi ko mapigilan unggol na lumabas sa bibig ng maramdaman ang kakaibang pangbibitin sa akin.

‘Napakalaking tukso mo talaga aking Mister.’

Hindi ko na magawa pang maibaling at maipagpatuloy ang aking pagmamasahe dahil nakuha na ang aking atensyon ng kanyang ginagawang marahan at patay malisyang pag-araro sa aking pwetan.

Gusto ko na sanang hubarin ang aking panloob na kasuotan kasabay ng kanya ngunit baka kahit na may mangyari sa amin ngayon ay bigla na lamang itong magbago dahil tanging pagsisi lamang ang mamuntawi sa kanyang damdamin.

Nais kong gawin niya muli mismo ito sa akin ng walang gamit na anumang langis upang maipailalim siya sa pagnanasa sa akin. Natural na pamamaraan sana na siya mismo ang gagawa at buong sarili niyang isusuko ang lahat na mayroon siya para lamang matikman ang sa akin.

Kaya naman bilang pagsagot sa kanyang mga mararahang pagbayo at pagkiskis ay inanggat ko munang muli ang aking pwentan sa kanyang bewang.

“Sir, siguro’y ayos na po ito.” Maangmaangan kong saad sa kanya.

Kitang-kita ko ang pagkunot ng kanyang mga noo at paglapit ng kanyang mga kiray.

“Ehem…” Paunang sagot nito na tila inaalis ang nabarang boses niya sa kanyang lalamunan. “A-are you really done from your massage?” Tila natatarantang ani nito habang paunti-unting bumabalik ang ginawa niyang mga aksyon habang nakaibabaw ako sa kanya kanina.

“O-opo, Sir. Kailangan niyo na lamang po magpahinga.” Paliwanag ko sa kanya na nagdulot upang makita ang kakaibang reaksyon sa kanyang mukha.

“Ahh, ganoon ba? T-thank you again.” Iwas tingin nitong ani habang inaabot ang kumot ilang metro lamang ang layo sa kaniya upang itago ang bumabakat na ari nito sa kanyang panloob.

Pa simple pa nitong itinago ito na inaakala niya siguro ay hindi ko napansin. Kung sa katunayan ay naramdaman ko pa kanina dahil sa pag-upo ko roon.

“Sa susunod na lamang po ulit, Sir. Sanay nawala na ang sakit sa inyong pakiramdam at tanging ginhawa na lang ang maramdaman niyo.” Mababang boses ko sa kanya habang inaabot ang langis na inilagay ko sa tabi bago magsimula kanina.

Tumango na lamang ito at umanglo nang patagilid upang hindi ko makita ang pilit niyo tinatago kanina pa. Bago pa man ako makalabas ng kwarto ay narinig ko ang nagmamadalign yapak nito papunta sa banyo na tila may gagawing pagpapakalma sa sarili niya.

Kahit ako ay nabitin sa aking ginawa ngunit katulad ng natutunan ko noon. Mas mabuti nang –

‘Marahan lang, pero pulido’

Chapter 9

MAILAP

MAMON’S POV

Ilang araw na rin ang nagdaan simula nang dumaan ang ubod ng init at saya naming tagpo ng aking Mister. Mabilis na dumaan ang mga araw na hindi ko siya nakakadapuang palad at tanging paghahabilin lamang kay Manang ang ginagawa upang sa aking kapakanan.

Halatang malaki ang epekto ng ginawa kong pagpapa-init sa kanya nang gabi na iyon. Sa katunayan, inaasahan kong maghahabol siya at mismong siya na ang gagawa ng paraan upang maipagpatuloy ang nasimulan naming init ng katawan.

Ngunit malakas ang kanyang paninindigan at mas piniling lumayo at magkulong sa kanyang trabaho para lamang maiwasan ang nagsisimulang init sa kanyang katawan dulot ng ginawa kong pang-aakit sa kanya.

“Mon, bata ka. Kanina pa kita hinahanap at may gusto akong sabihin sa iyo.” Agaw pansin na tawag sa akin ni Manang mula sa unang palapag habang nakatingin sa taas nv hagdan kung saan ako pababa.

“Ano po iyon, Manang?” Kuryo kong tanong sa kanya.

“Nasabi na ba sa’yo ni Sir Ramon mo na aalis siya bukas paluwas ng Manila? Mayroon siyang dadaluhan roon na okasyon kasama ang mga kaibigan niya simula pa ng kolehiyo.” Paliwanag nito.

Naikuyom ko ang aking kamay nang marinig ang ganitong importanteng impormasyon na hindi direkts mula sa kanya.

Hindi ba ako mahalaga sa kanya, kaya na lamang ipinasasabi niya ito sa pamamagitan ni Manang? Humanda ka sa’kin aking Mister.

“Ganoon po ba? Anong oras po ba siya uuwi mamaya?” Dugtong ko habang nararamdaman ko ang inis sa aking kalooban.

“Ay nako hindi nga nasabi sa’yo siguro dahil huli ka na nagising. Pero sa pagkakaalam ko ay hindi na uuwi rito si Sir Ramon mo. Dala-dala niya ang mga damit niya kanina kaya’t didiretso na siya papuntang Manila matapos ang duty niya mamayang hapon.” Saad ni Manang na mas lalong nagpa-init ng ulo ko.

Kahit na sobrang inis na ang namumutawi sa isipan at dibdib ko ay pilit ko paring kinokontrol ang mukhang ipinapakita ko kay Manang. Mahirap na at baka makita niya ang isang parte ng pagkatao kong pilit kong itinatago.

“Paano po iyan, sino pong mag-aalaga at magbabantay rito sa atin? Siguro’y isasama niya po ak–” Hindi ko na natapos ang aking sasabihin nang sumagot si Manang.

“Bale pala dyan iho, iyong katrabaho muna ni sir mo ang papalit. Hindi ko maalala ang eksaktong pangalan pero parang Mister o Sir Anton ba?” Nangangapang wika ni Manang.

Pag swineswerte nga naman.

“Si Sir Anthony po ba, Manang?” Paninigurado kong tanong.

“Yun na nga, paano mo nakilala yun Mon?” Kuryong tanong ni Manang.

Mabuti na lamang at agad akong nakaisip ng palusot bago pa man lumubo ang pagtataka ni Manang.

“Galing po ako sa pulisya bago napadpad rito at doon ko po siya nakilala habang nililitis at nagtatanong ang mga pulis sa akin.” Palusot ko rito na halata namang benta sa kanya.

“Mabuti kung ganoon, edi hindi na tayo mahihirapan makisama o maninibago dahil kaibigan mo na rin pala siya.” Nakangiting wika ni Manang na halatang kinagalak niya ng sobra.

Matapos ang kwentuhan namin ni Manang ay agad na kaming pumanhik sa kainan. Mabuti na lamang at masarap itong magluto kaya’t nawala ng kahit kaunti ang inis sa kalooban ko.

Pero kung inaakala ng aking Mister na makakatakas siya ay doon siya nagkakamali. Dahil ang mali niya lang ay may sa malansang isda rin ang ipinasama niya sa akin.

…

Katulad nga nang sinabi ni Manang ay walang Mister ang dumating sa bahay ng dumapit ang hapon. At ang kapalit nito ay ang taong nakasama ko na simula pa noon at tinulungan ko pang makatakas na walang iba kundi si Anthony.

Kung iniisip ng aking Mister na maiwan rito ay doon siya nagkakamali dahil ako mismo ang lilipad pa punta sa kanya at nang maiwasan ang mga higad na pumapaligid sa kanya.

“Magandang gabi po.” Bati ni Anthony kay Manang habang nasa pwertahan ng bahay. “Ako nga po pala si Anthony at ito naman po si Ferdinand kasamahan ko sa trabaho. Kami po ang inatasan na panandaliang magbantay habang may inaasikasong bagay roon sa Manila si Sir Ramon.” Paliwanag nito.

Katulad ng ginawa ni Ramon ay nagpakilala rin si Ferdinand sa amin.

Matapos ang palitan ng pangalan at bati ay agad na ipinapasok ni Manang ang dalawa sa bahay katulad ng hinabilin ng aking Mister. Pinaglaanan rin sila ni Manang ng sariling kwarto sa unang palapag upang doon magpahinga kung kinakailangan dahil inaasahang mahigit isa o dalawang linggo daw ang leave of absence ng aking Mister sa opisina.

Dahil hindi mapanatag ang aking loob ay humanap ako ng tiyempo kung saan makakausap ko si Anton at nang maisakatuparan ang naiisip kong plano. Mabuti na lamang at dahil sa katandaan ay nang matapos ang hapunan ay mabilis na pumasok si Manang sa kanyang kwarto at nang makapagpahinga.

Doon ako nakakuha ng pagkakataon na tawagin ang presensya ni Anton para makapag-usap.

“Anton, may gusto akong gawin na kailangan ko ng tulong mo.” Bungad kong ani sa kanya na ikanoot ng noo nito.

“Ano po iyon, Senyorito?” Pagkilalang tanong nito.

Kahit talaga kailan ay hindi ko nagustuhan ang pagtawag ng Senyorito o ano pa man sa akin. Baka mabulilyaso pa kami kapag may nakarinig sa kanyang pinagsasabi.

“Bago iyon ay maaari mo bang palitan ang tawag mo sa akin? Sira ulo ka ba? Paano kung may nakarinig? Baka simulan pa yan ng suspetsya.” Sunod-sunod kong tanong sa kanya.

“Anyway, ang kailangan ko ay makasunod ako sa Boss mo papuntang Manila nang hindi naghihinala si Manang rito. In short, dapat hindi nila alam na umalis ako rito.” Direkta kong paliwanag sa kanya.

Alam kong medyo malabo at mahirap ang request kong bagay sa kanya ngunit kailangan niya iyong gawin para sa kapakanan ng puso at isip ko. Lalong-lalo na at maraming mga ahas ang nakakalat sa Manila kumpara rito sa probinsya.

“Sige po, sir. Gagawan ko po nang paraan upang makaalis kayo ng hindi nila napapansin.” Paninigurado nito.

“Thanks, pero yung kasama mo mapagkamatiwalaan ba iyon? Baka nagsama ka pa ng isipin at maging hadlang lang yun rito.” Paglilinaw ko sa kanya.

“Wala niyo pong isipin si Ferdinand sir, hawak ko siya sa leeg at sinisigurado kong nasa panig po natin siya isang daan porsyento.” Dugtong nito sa akin.

“Panghahawakan ko iyang sinabi mo Anton, pero siguraduhin mo lang na hindi isang ibon yang kinasama mo dahil ako mismo ang magpapakain sa kanya sa leon.” Banta ko sa kanya.

Halata naman kasing may kakaiba sa samahan ng dalawang ito. Hindi lang simpleng hawak sa leeg ang relasyon na mayroon sila, lalo na at kaparehas ko ng buntot ang lalaki na ito.

Ang pinagkaibahan lang ay mahilig ito sa lalaking may sabit na o pamilyado ng lalaki. Ang hindi ko lang maisip ay mukhang sineseryoso niya ang isang mukong na pulis na iyon.

Ngunit wala naman ako sa posisyon para diktahan ang personal niyang buhay, basta’t nagagawa niya ang obligasyon at trabaho niya sa akin ay walang problema kahit na magpakasasa pa siya sa lalaki niya.

“Inaasahan ko ang magandang balita bukas pagkagising ko, okay?” Huling ani ko sa kanya bago tumalikod at pumanhik papunta sa taas upang ihanda ang ilang damit ko para sa bakasyon na gagawin ko sa Maynila.

“Makakaasa po kayo, Mon.” Pahabol nitong saad na ikinatango ko nalang habang pinagpatuloy ang paglakad.

’ See you tomorrow aking Mister’

Chapter 10

NAKARAAN

FLASHBACK

“Pa, saan po ba tayo

pupunta

?“ Tanong ko habang

patuloy

na

umaarangkada

ang sasakyan

patungo

kung saan.

Naghintay

ako ng ilang segundo ngunit wala akong

nakuhang

sagot

mula sa kanya.

Habang nasa loob ng sasakyan ay kitang-kita ko mula sa aking

pwesto

na may mga kasama kaming

nakakatakot

na mga lalaki na

nakaupo

sa

harap

at

nakasuot

ng

itim

na

damit

.

Kasabay

nito ay ang

nakasunod

na

dalawa

o

tatlong

iba pang kotse sa

likuran

namin.

Dahil na rin sa

imahinasyon

na

tumatakbo

sa aking

isipan

ay

naglakas

ako ng loob na

itanong

muli

sa aking Ama ang tanong na hindi nito

sinagot

kanina.

“Pa, saan po ba talaga tayo

pupunta

?

Nandoon

po ba si Mama?“

Masigla

at

buong

galak

kong tanong sa kanya.

Ngunit ang

nakuha

kong

sagot

ay kakaiba kumpara sa aking

inaasahan

.

Nakakatakot

na

titig

at

pagkaasiwa

ang

namutahi

sa mukha nito habang

nakatitig

sa akin.

“Hindi, wala doon ang walang

kwentang

Nanay

mo. Kaya

manahimik

ka dahil doon ka

maninirahan

hanggang hindi ka

natututo

o handa.“ Galit na

lintaya

nito sa akin.

Parang may

namuo

na isang bagay sa

lalamunan

ko na naging dahilan upang hindi na ako

makapagsalita

at tanging

paghikbi

na lamang ang

nagawa

ko dahil sa

narinig

.

Sa

kalagitnaan

ng

pag-iyak

ko ay

naramdaman

ko ang

paghawak

ng aking Ama sa aking baba at ang

biglaan

nitong

pag-angat

ng aking mukha.

“Umiiyak ka ba?

Lintik

na

batang

’to.

Manang-mana

ka sa

Nanay

mong may sira sa

utak

.“

Pangungutya

nito. “Walang iyakin at

duwag

sa

pamilyang

ito kaya’t

tigilan

mo na yang drama mo.“ Galit na ani habang

inalis

ang aking mukha sa kanyang

direksyon

sa

pamamagitan

ng kanyang

kamay

na nasa aking baba.

“

Bwiset

, sa

mahina

mo pang Ina ka talaga

nagmana

.

Humanda

talaga sa akin ang tanga na yun.“

Sihal

nito.

Tila

wala akong

kakayanan

na

ipagtanggol

at sabihin sa aking Ama na hindi si Ina ang may kasalanan kung

bakit

ako naging

malambot

at

mahina

.

Kaya para hindi na muling

mabalingan

ng galit ay

iniiwas

ko ang aking paningin sa

katabi

kong Ama at

binigyang

pansin

na lamang ang mga istruktura at mga

taong

nasa labas na

dinadaan

ng aming sasakyan.

Sa kalagitnaan ng aming

paglalakbay

ay

biglang

huminto

ang sasakyan sa isang gas station

kaharap

ng

pulang

istruktura na

kainan

na

gawa

sa

salamin

ang mga

haligi

.

Mula sa aking

inuupuan

ay kitang-kita ko rito ang

apat

na

katao

na

masayang

kumakain

. Katulad ko ay mayroon rin silang parang may ina, ama, at mga

anak

.

Nagkakasiyahan

sila ay

sinusubuan

ng may

katandaang

babae ang kanyang mga

anak

ng

pagkain

.

Sa hindi ko malaman na dahilan ay

nakaramdam

ako ng

inggit

at

puwang

sa aking

pagkatao

. Simula noon ay wala pa akong

karanasan

na kumain sa labas kasama ang aking ina at ama.

Palaging

wala ang aking Ama at tanging Ina ko lang ang kasama ko sa bahay. Ngunit kapag

nagkakasama

kaming

tatlo

ay walang

masisilayan

na

ngiti

ay

kagalakan

sa mukha ni Mama, tanging takot at

pangamba

lamang.

Nagtagal

iyon hanggang ngayon. Kaya nga ako

naririto

dahil

pumayag

daw si Ina na

sumama

ako kay Ama upang

sanayin

at para maging handa.

Akala ko nga ay

pupuntahan

namin si Ina noong una dahil nang nawala ito ilang araw ang

nagdaan

ay kasabay iyon ng

sigawan

at

pagkabasag

ng mga gamit mula sa kwarto nila ni Ama.

Simula noon ay hindi pa

umuuwi

si Ina at sinabi ni Ama na

sumama

lang daw ito sa mga kaibigan niya.

Nabalik

lang ako sa

ulirat

nang

maramdaman

ang muling

pag-andar

ng sasakyan.

Muli

akong

tumingin

sa

direksyon

ng kainan at nakita ko ang mga

ngiti

at saya sa

ekspresyon

na

naka-ukit

sa mukha nila.

’Siguro’y

ngingiti

si Ina kapag

pumunta

rin kami sa kainan na yun’

Naputol

lang ang aking pag-iisip nang

marinig

kong

masalita

si Ama mula sa

telepono

.

“Papunta na kami

riyan

kumpare

.

Nandyan

na ba ang ibang

nakuhang

mga bata para sa pagsasanay?“

Dugtong

nitong tanong.

‘Mga bata?’

“Mabuti kung sa ganoon, katulad ng

napag-usapan

ay

iiwan

ko ang

anak

ko

riyan

para sa pagsasanay. Ikaw na ang bahala rito ha, pare.“

MAMON’S POV

Katulad ng inaasahan ko kagabi ay napagtagumpayan nga ni Anthony ang hinihingi kong pabor sa kanya.

Hindi ko alam ang eksaktong dahilan na sinabi nito kay Manang upang mapaniwala ito na kailangan kong umalis sa bahay. Sa kabila noon ay labis ang tuwa ang namumutawi sa kalooban ko.

Sino ba naman ang hindi sasaya? Makakasama at makikita ko na ang aking Mister mamaya-maya lamang at makakadapuang palad ko pa ang ibang mga tao na importante sa kanyang buhay.

Hiling ko lang na sana’y walang epal sa kanila dahil hindi ako magdadalawang isip na patulugin sila sa ilalim ng lupa. Ang hirap kayang maghintay ng maraming taon at ngayon na hawak ko na ay hindi ko na hahayaan ang pagkakataon na kunin ito sa akin – kahit sino pa sila.

“Sir Mon, may kalauyan po ang Manila. It would be good na magpahinga po muna kayo at gigisingin na lamang namin kayo.” Suhestyon ni Anthony.

“I’m okay, gusto ko rin namang tingnan ang paligid habang bumabiyahe. Hindi ko na maalala kung kailan pa ang huling beses na naranasan kong pagmasdan ang labas ng paraisong nagsilbing naging kulungan natin noon.”

Nagkaroon ng katahimikan sa paligid habang nagmamaneho si Anton kasama sa harapan ang kalantari nitong si Ferdinand.

“Matagal na po iyon kaya’t kalimutan na po natin sir.” Sagot ni Anton sa kaninang sinabi ko.

Naintindihan ko ang gustong sabihin ni Anton. Maraming hindi magandang bagay ang pinagdaanan namin roon at mas makabubuti kung kakalimutan na lamang habang buhay.

Ngunit kahit na ganoon ay hindi ko parin niya makakaila na mahirap iyong kalimutan. Lalo na at doon namin pinagdaanan ang lahat ng mapapait na bagay sa loob ng mahigit isa at kalahating dekada.

Hindi na ako nagtangkang sagutin o dugtungan ang sinabi ni Anthony at baka ay pagmulan pa ito ng away. Mabuti na rin siguro na maisip iyon pa minsan-minsan para alalahanin ang mga taong nawala sa panahon na iyon.

…

Ilang oras lang na biyahe ay kaagad na nakarating kami sa aming paroroonan. Mabuti na lamang at napa-imbestigahan na namin kung saan eksaktong manunuluyan ang aking Mister habang pansamantalang naririto sa siyudad.

Kaya naman nagrenta kami ng dalawang kwarto rito sa isang parang motel para may matuluyan habang pinagmamatiyagan ang mga pinaggagawa ni Ramon rito.

Sinadya naming medyo may kalayuan ang motel sa bahay na pagmamay-ari ng aking Mister rito para maiwasan ang aksidenteng pagkikita. Dahil kung nagkakataon ay baka maging dahilan pa ito ng pagkabulyaso at pagkasira ng tiwala niya sa akin at sa kanyang hinahawakan sa kapulisan.

“Sir Mon, kung may kailangan po kayo ay tawagan niyo lang kami rito sa kabilang kwarto. Magpapahinga lamang po kami bago maghapunan at gawin ang pagsunod kay Sir Ramon.” Paliwanag nito na pinagsang-ayunan ko sa paraan ng pagtango.

“Go have a rest, nakakapagod din naman kasing magmaneho papunta rito. Ako ng bahala sa sarili ko. I can handle myself, you know me.” Paalala ko sa kanya.

Hindi naman mahirap gawin ang mga bagay mag-isa lalo na at natutunan ko ito simula noon sa camp kung saan kami sinanay. Independency is a must for survival.

Dulot ng mahabang biyahe na rin ay nakaramdam ako ng gutom. Kaya’t napag-isipan kong bumaba sa unang palapag at naglakad-lakad sa labas.

Ilang hakbang lamang papalayo sa motel ay kitang-kita ko sa aking kinatatayuan ang isang kainan na napakapamilyar sa akin. Dulot ng kuryosidad ay naglakad ako diretso rito.

Pagkarating ko sa mismong harapan nito ay nanumbalik ang simpleng pangarap na gusto kong maranasan sa ganitong kainan – makasama at sabay makakain rito kasama si Ina. Ngunit ang sakit na dinulot ni Papa ay naging hadlang upang maabot ito.

Bubuksan ko na sana ang pinto ng hawakan ito ng gwardya na nakatayo sa likod nito.

“Tuloy po kayo, sir.” Paanyaya nito sa akin.

Sa hindi malamang dahilan ay nanigas ang paa ko sa mismong pinto ng kainan. Tila nawala ang kakayanan ko maglakad at mas lumubo ang kakaibang damdamin sa loob ko.

“N-no, thanks.” Sagot ko rito kasabay ng mapait na ngiti.

Nakita ko na lamang ang sarili kong nakatalikod at kusang naglakad papalayo sa lugar na puno ng tawanan at ngiti.

‘Hindi ko kaya…’

Chapter 11

PAGSASAYA

RAMON’S POV

Mahigit dalawang taon na rin nang huli akong bumalik dito sa bayan. Simula nang pinili ko ang manirahan at ipagpatuloy ang trabaho ko na may kakaibang responsibilidad kumpara sa natural na pulis ay parang nalimutan ko na ang buhay na mayroon ako rito.

At ngayon ay bumalik ako rito upang gunitain sa nakagawiang paraan ang kaarawan ni Pareng Edward. Sa loob ng dalawang taon na pagliban sa kanyang kaarawan ay kinakailangan ko nang bumalik at gunitain ito dahil tiyak kakaiba ang hihingin nilang kapalit para ma abswelto ako sa nalipasan kong kaarawan nila.

Ito rin ang dahilan kung ba’t mas pinili kong umalis muna sa trabaho dulot na rin nang pangungulit at hindi matigil na pagpaparinig ni Pareng Alfred sa telepono simula nang nakaraang buwan. Gusto ko rin naman talagang gunitain ito kasabay nila ngunit nag-aalangan lang ako ng kaunti dahil may ongoing na misyon pa ako ngayon. Mabuti siguro kung natapos ko ito kaagad ngunit ang kaso pala ng mga Saavedra ay hindi lang natatapos roon. Kaya naman pinagpatuloy ang pag-iimbestiga kung sino pa ang sangkot sa pamilya na ito.

Nang dahil sa napasok ang ngalan na Saavedra ay bumalik na naman sa aking isipan ang hindi ko maintindihang ginawa ni Mr. Saavedra ilang araw na ang dumaan sa bahay.

I can’t believed na ang simpleng pamamasahe sana na dapat ay magbibigay ng kaginhawaan sa aking pisikal at mental na kalusugan ay naging isang alalahanin.

I don’t want to give malice with his movements that night. But as I try to remember it, parang alam at ginugusto niya talaga ang kanyang ginagawa ng gabing iyon.

Well, he looks hot and sexy– no. I mean a living temptation that night, which I hope only exists in my mind.

Ayaw kong magkaroon ng aberya o anumang uri ng relasyon na hihigit pa sa man-in-charge at biktima ng isang krimen. I should keep professionalism between us as we cohabitate with each other until the investigation reaches its end.

Napakamot na lamang ako ng ulo dahil sa mga dagdag isipin that I need to settle.

Well, I prefer things to flow according to plan na walang aberya o ano pa man. Kaya’t nakaugalian ko nang sanayin na isipin ang lahat ng posibilidad and to indicate solutions to everything but this one… this troubles me alot.

Nang iikot ko ang aking paningin ay doon ko naalala na dapat ay sulitin ko ang leave na hiningi ko sa trabaho. I shouldn’t think of anything else dahil masasayang lang ang oras ng pahinga at pagrerelax.

Dulot ng aking naisip ay agad akong bumangon sa upuan at dumiretso papasok sa opisina ni Pareng Alfred. Dito kasi ang napag-usapan naming lugar kaninang madaling araw.

He is literally more excited than Edward and I don’t want to make him feel sad that’s why I just said “yes” to every suggestions he dropped earlier. I can’t even remember any of it. I just hope it would be fun and not energy draining since we are definitely getting old.

Habang naglalakad papasok sa departamento ng aking kaibigan ay bumati pa sa akin ang iilang pulis na naabutan ko rito bago umalis. Nagkumustahan at nagpalitan kaunting mga karanasan na pinagtawanan lang namin.

Hindi naman nagtagal ang pag-uusap na nilaan namin. Nang malaman nila ang pakay ko ay agad naman nila akong hinayaan at binigyan ng daan papasok sa opisina mismo ni Pareng Alfred.

Bago pa man ako tuluyang makapasok ay hinarang ako ng sekretarya ni Pare. Ipinaalam lang naman nito na nagkasalisihan daw kami ni Pareng Alfred dahil umalis ito kanina lang para dumalo sa isang meeting.

’

Siraulo

talaga’

Dahil narito naman ako at walang sinabi ang kupal na ’yon ay napagdesisyonan ko na lang na maghintay sa loob mismo ng kanyang opisina.

“Would you mind if I just wait inside?” Direkta kong tanong rito.

“No, sir. You’re sir’s close friend and I think you are welcome to wait inside for the mean time.” Sagot nito.

“Salamat.” Pasasalamat ko bago tuluyang tumalikod at pumasok sa opisina ng kupal para doon na maghintay.

Habang naghihintay sa kaibigan kong lulubog at lilitaw ay napag-isipan ko munang maglaro ng aking telepono at magbrowse katulad ng natutunan ko sa aking mga kasamahan.

Nakakabagot naman kasing maghintay rito sa opisina ng kupal na iyon kaya’t kaysa masayang ang oras ay mabuti pang may pagkaabalahan at libangan dahil parte naman ito ng bakasyon ko.

Hindi ko alam kung gaano katagal ako nagbasa ng mga balita sa aking telepono nang marinig ang pagpihit at bukas ng pinto. Kung saan lumabas ang bulto ng taong kanina ko pa hinihintay.

“Ang kupad mo naman. Akala ko ay mas mauuna ka sa akin na dumating. Magkakalahating oras na ako rito”. Turan ko sa aking kaibigan.

“Baka hindi ka marunong tumingin sa oras upang malaman na mag-aala sais pa lamang ng gabi sa ngayon. At tulad ng napag-usapan ay hindi kita pinaghintay rito.” Depensa nito laban sa pagpapahintay sa akin.

’

Lulusot

pa e’

“Ang dami mong dada. Tara na ki Pareng Edward. Nang makita ko na ang bulto ng tao na yun. Sa ilang araw ko rito ay hindi ko lamang iyon nakasalamuha. Mukhang may babae na ata itong ibinahay”. Ani ko dulot ng mga impormasyon na binalita sa akin ng taong to.

Palagi kasing na ikwekwento ng lalaki na to na mayroon daw nagbago sa katauhan ni Pareng Edward. Para daw itong bumalik sa pagkabinata at possessive daw sa isang babae na nakilala nito. Humantong pa raw sa pag papahanap kung sino at taga saan yung babae.

Dahil sa katahimikan ay tiningnan ko ang itsura ni Pareng Alfred, sa ilang taon ko na trabaho na ito masasabi kong may tinatago ang kupal na ’to.

’

Matabil

ang

dila

nito, kaya’t malabo naman na may hindi ito

nasabi

.’

“Ba-baka nga”. Utal-utal nitong sagot na mas nagpalakas ng suspetsya ko.

’

Mananahimik

muna ako.’

“Tara na nga at tingnan natin kung pumasok ba yung mokong na yun at para sabihin ang napag-usapan nating plano at para alam niya na rin ang gagawin natin mamaya”. Madaliang pag-iwas nito sa usapan.

“Dami mong dada. Akala mo naman ikaw talaga ang nagplano ng lahat”. Pangagatwiran ko kahit na wala akong maalala sa napag-usapan namin kaninang umaga.

Katulad ng alok nito ay dumiretso kami sa opisina ni Pareng Edward na hindi naman kalayuan kung saan ang lunga nitong si Pareng Alfred.

Pagkarating mismo namin doon ay agad naming nakuha ang atensyon ng taong nasa desk na tumatanggap ng dalaw para kay Pareng Edward.

“Magandang hapon, pumasok ba sa ngayon si Heneral?”. Direktang tanong ni Alfred habang nasa likuran niya ako.

“Magandang hapon rin po, mga sir. Opo, kakapasok lang po ni Heneral at nasa loob siya po sa ngayon”. Agap nitong sagot.

’Salamat at hindi na kami

maglalakbay

papunta kung

saang

lumapalop

ito

nagtatago

’

“Maraming salamat”. Ani ni Alfred sa lalaking nasa front desk.

“Pag swineswerte nga naman. Pumasok pala ang mokong na yun kahit na kaarawan niya”. Pagsasawika ko ng aking iniisip.

Dahil si Pareng Alfred ang nasa harapan ay hindi na ito kumatok at agad na binuksan ang pinto kung saan natanaw namin ang aming kumpare – tutok sa kanyang mga papeles.

’A

kala

ko ba hindi na ’to

ganito

kaseryoso

sa trabaho katulad ng kwento ni Alfred, ba’t

ganito

‘to?’

Ilang segundo na kaming nakatayo sa harapan ng pinto matapos ang pagbati ni Alfred ngunit hindi ito naging sapat na tawagin ang atensyon nito. Kaya naman ako na ang mismong gumawa.

“Long time no see, man.” Malakas kong bungad na ikinalingon nito.

“Yeah.” Walang kwenta nitong sagot.

“Wala ka pa ring pinagbabago akala ko lamang ay tatlong salita na ang nasasabi mo”. Pagbibiro ko sa kanya.

“Wag mo siyang pagtripan, pre. Kaarawan niyan ngayon”. Pangangatwiran ni Alfred.

“What do you guys want?”. Direktang malamig nitong tanong.

Habang dinaramdaman ang lamig ng kanyang boses ay sumunod na ako ka’y Pareng Alfred patungo sa sofa ilang metro lang ang layo sa amin.

“Nakalimutan mo agad ata na pupunta tayo sa bar. Tingnan mo ang oras alas-5 na”. Turan ni Alfred sabay nguso sa orasan sa likod.

Kitang-kita ang pagkuha ni Pareng Edward sa kanyang telepono upang tingnan ang oras.

“Lutang na lutang ka na ata sa ngayon. Tumatanda ka na ba?”. Pangungutya ni Pareng Alfred rito.

“Then you’re already old too, we’re on the same year stupid”. Balik ni Pareng Edward.

’

Nagsimula

na naman ang mga kupal’

“Pero mas mukha kang matanda.” Balik nitong ani na ikinatawa ko sa aking isipan.

Totoo naman kasi, kung titingnan mo ang itsura ni Pare ngayon ay parang ang dami nitong problema na ikinatanda niya na. Kung iisipin ay wala na dapat itong iniisip dahil sila na lang ng kanyang inaanak ko ang magkasama.

’Mukhang totoo ang

kuro-kuro

ng loko na ‘to. BABAE NGA.’

“Like what I have said earlier, I CAN’T GO TO THE BAR TODAY”. Diin nitong wika habang nakatingin sa kinaroroonan namin.

“Hoy! Wala kang asawa at wala ka namang pinagkakaabalahan. Kaya’t tara na para makarami.” Bigla kong ani dahil wala naman siyang sapat na dahilan para lumiban sa napag-usapan lalo na at babae lang naman ang problema niya.

Napatigil lang ang pagpupumilit namin ni Pareng Alfred nang marinig ang kakaiba at hindi mo aakalaing maririnig sa kaibigan namin lalo na sa kasalukuyang edad namin.

“I am going to be a father again.”

’

Nadale

na nga’

“You’ve heard it, so now go”. Malamig nitong ani sa amin.

Dahil sa narinig ay nagkaroon ng katahimikan sa loob ng opisina ni Edward. Kaya naman tinanong ko na kaagad ang tanong na dapat kanina pa namin sinabi.

“Who is the unlucky woman?” Pabiro kong tanong sa kanya.

’Sana lang ay hindi ito teenager, baka

mapalipad

ko tong kupal na ‘to’

Nangangatog na ang paa ko kakahintay ng kanyang sagot dahil parang napepe na ito sa kinauupuan niya.

“ A man to be precise .“

Dahil sa narinig ay napakamot ako ng aking tenga.

’Mali ata

pagkakarinig

ko’

“Ano nga pre, paki-ulit?”

Nakita namin ang pagtayo ni Pareng Edward sa kanyang upuan at ang lakad nito papunta sa amin. Sa hindi malamang dahilan ay napakaseryoso ng mukhang mayroon siya ngayon.

Ito ang bersyon niya sa tuwing ang usapan ay hindi biro at puno lamang ng katotohanan. Wala naman akong ginawang mali pero kakaiba ang tibok at kaba sa dibdib ko.

‘I’m not guilty, but this presence makes me one’

Sunod-sunod ang paglunok na nagawa ko dahil sa panunuyo ng aking lalamunan. Kasunod nito ay ang pagkwento ni Pareng Edward sa kalagayan na mayroon siya ngayon. Noong una ay hindi ako makapaniwala pero ang itsura na nakapaskil sa kanyang mukha ay sapat nang ebidensya na totoo ang sinasabi nito.

’

Hindi naman siguro

nagdrodroga

si Pare nang umalis ako?

’

Chapter 12

PAGKAGULAT

RAMON’S

POV

Dulot ng nangyari na rebelasyon tungkol sa aksidenteng pagiging Ama ng aming kumpare na si Edward. Hindi na natuloy pa ang plano ni Alfred na pupunta sa bar upang magsaya o ipagdiwang ang kaarawan mismo ng nakadisgraya ng binabae.

Sa katunayan hanggang ngayon ay hindi ko pa rin lubos maisip kung papaano iyon nangyari. Pero galing na mismo ito kay Edward at aminado akong napaniwala ako sa kanyang sinabi dahil na rin sa seryoso at kakaiba nitong tono habang isinasalaysay ang buong pangyayari ilang linggo na ang nakalipas.

Naliwanagan na rin ako sa kakaibang mga aksyon na ginagawa ni Alfred simula kaninang nagkita kami.

Ang hindi ko lamang natansya ay ang rebelasyon na nakabuntis si Edward ng isang binabae at mayroon palang ganoon na uri ng lalaki na may kakayahang magdalang tao.

Randam ko pa nga sa ngayon ang pagtaas ng balahibo ko dahil hindi ko lubos akalain na ang kumpare kong napakatinik sa babae ay naisipang pumatol sa binabae at binuntis pa ito.

Loko-loko talaga.

Siguro dahil sa tagal loob ng dalawang taon na nawala ako sa kanilang buhay ay may pagbabago na rin sa kanilang pagkatao tulad ni Edward.

Nagsawa na siguro sa hiwa kaya’t tumikim ng papaitan ang loko. Dulot ng hindi inaasahang senaryo ay naisip ko rin kung naimpluwensyahan ni Edward si Alfred dahil palagi itong magkasama.

Agad naman akong napahawi ng buhok dahil mas imposible kung pati si Alfred ay pumatol rin sa binabae. Kilala ko ito, alam kong loyal ito sa kanyang fiancee at hindi ito pumapatol sa katulad naming lalaki.

Wala naman akong galit o pandidiri sa mga binabae. Sa totoo nga nyan ay bukas ang aking isipan sa kanila, sadyang ang katauhan ni Edward ay hindi mo makikitang magiging parte nito. Idagdag mo pa ang napakahabang listahan ng babae na ikinama at pinaiyak nito simula pa noong magkakilala kami ng kolehiyo at bago pa non.

Tinigil ko lang ang aking pag-iisip nang dumapo ang aking paningin sa estado ni Alfred at magsalita ito habang nasa loob pa kami ng opisina ni Edward.

“Mga pare kinakabahan ako”. Kinakabahan nitong ani na nagpangunot ng noo ko.

May idadagdag pa ba ’tong kupal

na ’to

?

“Why?” Agad na tanong ni Edward habang nakasanday sa kanyang upuan.

Gulong-gulo ako sa nangyayari. Hindi ko alam kung anong balita pa ba ang ’di ko nalalaman at nabubunyag.

Akala ko ay birthday celebration ang ipinunta ko rito sa Maynila ngunit nagkakamali ako, isang revelation party pala ang maaabutan ko.

“Pinutok ko sa loob, mga pre”. Sagot ni Alfred kay Edward.

Mas nangunot ang noo ko sa kanyang sinabi.

Buntis na siguro si Alice.

Ideya na pumasok sa isipan ko. Ngunit ang ipinagtataka ko lamang ay bakit parang natataranta ito imbes na masiyahan? Matagal niya nang pinapangarap ito kung hindi ako nagkakamali ng pagkaalala.

Ang kakaiba lang ay pinagpapawisan ito sa ngayon at aligaga sa kanyang pwesto.

Nakadisgaraya

ata ito ng ibang babae. Gag*.

Dahil ang tagal nitong magsalita, ako na mismo ang kumulit upang pagsalitain ito.

“Tang na naman Alfred oh, ano ba ang pinutok mo at kanino? Kumpletuhin mo naman. Natatameme ka ata.”

Pangungutya ko rito upang lakasan ng loob.

“Alam ni pareng Edward”. Baling nitong sagot.

Kaya naman agad akong tumingin kay Edward. Ngunit halata sa mukha nito na ayaw magsalita tungkol sa sinasabi ng gag na to.

“Sabihin mo na”. Pangungumbinsi ko kay Alfred kasabay ng pag-usog ng upuan papalapit rito.

Kitang-kita ang kaba nito dahil huminga pa ito ng malalalim mahigit tatlong beses habang bumebwelo magsalita.

“Nakiniig ako sa isang lalaki pre.” Nakakabingi nitong sagot.

Hindi ko alam kung anong nangyari parang may dumaang anghel sa palibot namin at tanging tunog lang ng aircon ang namamayani sa kwarto na inuupuan namin.

“Ka-kailan pa?” Tanong na kusang lumabas sa aking bibig habang paunti-unting natatauhan.

“Nang mag bar kami ni Pareng Edward at nadala ako sa kuryosidad.” Pagrarason nito ma hindi ko lubos makapaniwalaan.

Hindi ko akalain na ang pumatol din pala si Alfred sa isang binabae. At hindi lang pumatol, may tsansa rin na natulad ito kay Edward na nakabuntis.

Gusto kong matawa ng napakalakas sa mga rebelasyon na ipinagtatapat ng dalawang to sa akin. Hindi ko alam kung pinagtritripan lamang nila ako pambawi sa hindi ko pagdalo sa kanila sa nakaraang dalawang taon ngunit kakaiba ang tono ng kanilang mga salita at aksyon — napakatotoo para pekein.

Kaya naman naisipan kong sakyan ang kalokohan nila upang malaman kung purong katotohanan ba talaga lahat ng sinabi nila simula kanina.

“Lagot ka pre, pano kung may kakayahan din yun magbuntis?” Panggagantso ko kay Alfred.

“Pa–paano ba malalaman kung may kakaya-han magbuntis ang lalaki?”. Utal-utal nitong ani habang nagtatanong sa amin ni Edward.

Parang gago ’to. Mukha ba akong

doktor

?

“Hindi ko alam pre, kay Edward mo tanungin siya lang naman ang nakadolyensya sabay nakabuntis sa lalaki”. Ilag na sagot ko sabay turo kay Edward na nagsimula ng usapan na ’to.

“I didn’t ask the doctor after the check-ups, maybe we can find some information on the internet, right?” Sagot ni Edward na nagbigay ideya sa amin na tumingin sa internet bilang gabay.

Sabay-sabay naming kinuha ang aming mga telepono at sinubukang kumuha ng impormasyon upang maliwanagan kung ano ba talaga ang nangyayari ngayon.

Isa na rin upang malaman at makumpira ko talaga na hindi ako pinagtritripan ng dalawang ito bilang paghihinganti lamang sa akin.

Hindi nagtagal ng ilang minuto ay kaagad na nakakuha ng impormasyon si Alfred ukol sa krisis na kinakaharap nilang dalawa.

“Based sa postura. May katangian na katulad ng sa babae. Kadalasan ay may kaliitan ang mga taong may ganitong uri ng kakayahan, at may maliit na ari na panlala–”.

Sa kalagitnaan ng kanyang pagbabasa ay agad itong natigil. Kaya naman agad na lumipad ang aking tingin sa mukha nito na bakas ang pangamba at pagtataka na tila may nakumpirma sa binasa nito.

Itsura ng may

nagawang

krimen

.

“Ano?” Malakas kong tanong rito dahil parang nasa thriller kaming palabas sa tagal nito magbasa.

“Ah… sabi kasi rito e. Nagrerelease daw ang kaselanan ng lala–ki katulad na katulad sa baba–e”. Utal-utal nitong ani na gusto kong ikatawa.

Habang nasa ganoon kaming sitwasyon ay hindi ko na malaman kung anong eksaktong nangyayari. Ang sumunod ay ang pagmura ni Alfred at ang paghingi nito ng tawad.

Kung hindi ko ito mga kaibigan ay mapagkakamalan ko itong mga adik at agad na isasalang sa test upang malaman ang katotohanan. Nagmumukha na silang mga baliw lalong-lalo na si Alfred.

Nagsisimula ng uminit ang ulo ko nang marinig magsalita si Edward.

“Yeah, that’s true. I also noticed that on my wife in one of our encounters.”. Pagkumpirma nito sa impormasyon na sinabi ni Alfred.

Edi,

totoong

nakabuntis

rin ang kupal na ’to, WOW.

“You’re fvk up, Alfred”. Dugtong na biro ni Edward na isa rin namang salarin.

“If you successfully planted your cum, then he is now carrying your child”.

Biro pa nito na nagpapawis at nagpamutla pa lalo kay Alfred.

“Gag ka pre, wag mo namang takutin si Alfred. Namumutla na siya oh” Dagdag ko dahil baka himatayin ito wala sa oras.

“Tigil niyo na mga pre, kinakabahan talaga ako. Hindi pa naman nahahanap ng mga tauhan natin kung nasaan yun” Kinakabahan nitong saad sa amin ni Edward.

Kaagad naman nagbigay ng payo si Edward nang marinig ang problema nito.

“He works at that bar. Use your connection to get the information inside, stop being stupid”. Iritadong ani ni Edward.

Magkasama

palang

namakla

itong dalawa. Kaya di masabi ni Alfred.

“Ginawa ko na pre. Kulang-kulang ang dokumento ng lalaki na yun doon”. Dugtong nito.

“Then, ask the workers who are close to him. I’m sure there is someone behind that sorting of documents” Suhestyon ni Edward na tila nagbigay linaw sa problema ni Alfred.

“Hinay-hinay lang pre. Hindi pa naman sigurado na nabubuntis pala yung napunlaan mo. Maaari nga na peke pa yung mga nakita natin na impormasyon”. Pangungumbinsi ko dahil hindi pa naman sigurado kung totoo ngang buntis iyon kagaya ng kay Edward.

Malaki ang posibilidad na baka special lang ang kalaguyo ni Edward at tanging iyon lang ang may kakayahang magbuntis. Kaya hindi naman siguro kailangan kabahan ni Alfred kagaya ngayon.

“Pero mataas ang posibilidad pre. Tugma lahat ng impormasyon kahit doon sa pamamasa” Ani nito na nagpangiwi sa akin.

Anong

pamamasa

sinasabi nito?

“Did you see it through yourself?”. Dugtong ni Edward.

“Hindi lang nakita pre–”. Napahinto nitong saad.

“Hinigop at tinikman ko pa”. Dugtong nito na naging dahilan upang madulas ako sa aking kinauupuan at mahulog rito.

Ano daw??? Kumain siya ng

pwet

???

“The fvk you’re doing, Ramon?”. Inis na tanong ni Pareng Edward sa akin habang nakahandusay sa sahig.

“Nagulat lang pre. Hindi ko pa rin akalain na papatol kayo sa mga lalaki tapos mukhang nabulalyaso pa kayo”. Ani ko habang tumatayo.

“May tanong ako… masarap ba mga pre? Parang hindi niyo na kasi kayang iahon ang sarili niyo sa sitwasyon na yan”. Nagtatakang wika ko sa kanila dahil hindi ko akalain na pati si Alfred ay na enganyo na sumama sa kagaguhan ni Edward.

“You wouldn’t want to hear my answer or else you really want to exercise the motto we had in our college days that’s ‘Problema ng isa ay problema rin ng iba’”. Buong ideya na wika ni Edward na ikinatango naman ni Alfred.

Ganun ba

kasarap

para

magmukhang

uhaw

at gago tong dalawa? Anong meron sa mga

butas

noon—

gata

?

“Lala niyo pre. Mas tumindi tuloy ang kuryosidad ko” Pag-amin ko sa kanila dahil sa pagsesekreto nito.

“You should stop your curiosity or there’s no way out for you”. Dagdag ni Edward na hindi ko nakitaan ng biro.

“Tama si Edward pre, nakakawala ng katinuan at nakakalugmok sa sarap”. Pagsuporta ko sa sinabi ni Alfred sa payo ni Edward.

’Gago, mga bading na ata ’to ayaw lang

aminin

’

Chapter 13

PAGDALAW

RAMON’S POV

Matapos ang pag-amin ng dalawa sa pinaggagawa nila ng nakaraang mga linggo ay isang ideya lang ang pumasok sa isipan ko.

Tumalon

na sa

kabilang

bakod

ang dalawa.

Ang dating mahilig sa petchay ay nalulong na sa papaitan. Lalong-lalo na si Edward na hindi ko lubos maisip kung paano ito nangyari kahit na inilahad na nito ang kabuuan ng istorya kanina.

Ganoon ba talaga ka-sarap? Tanong na bumabagabag sa akin.

Kapani-paniwala pa kung si Alfred lang ang papatol sa binabae dahil malapit at bukas ang isipan nito sa kanila pero ang umabot sa punto na susubok si Edward at nakadisgraya pa. Lintik na lang talaga.

Tandang-tanda ko pa noong kolehiyo ay napakaraming magaganda at sexy na binabae ang lumalapit sa samahan namin ngunit kahit isa doon at hindi nagawang dumapo ang kamay sa amin. Ganoon kami kailap sa may talong na babae. Pero umiba ang ihip ng hangin sa ngayon.

Mismong ang dalawa ko pang mokong na kumpare ang naghabol sa kinakasama nilang mga bading at tila nawala na sa katinuan ang dalawa. Ngayon pa talaga na nasa kwarenta anyos na kami at papundi na ang init sa ganoong bagay.

Maliban sa katotohanan na kumakain na ng papaitan ang dalawa ay ang katotohanan na may kakayahang magbuntis ang dalawang nasungkit na binabae ng dalawa ang bumabagabag sa akin. Sa tagal ko nang nabubuhay ngayon lang ako nakarinig ng ganoong istorya pero base sa itsura ng dalawa ay pawang katotohanan talaga ang sinasabi nila. Idagdag mo pa ang impormasyon na nakuha namin sa internet.

Sadyang butaw lang talaga siguro kami sa pagbabago na nangyayari sa palibot namin at sa pangyayari may kakayahan na magbuntis ang ilan sa lalaki rito sa mundo dulot ng isang kagapanan sa kanilang katawan.

Upang mabigyan linaw, kasagutan, at kumpirmasyon ang aking mga tanong ay napagdesisyonan naming dalawa ni Alfred na pumunta sa bahay nina Edward.

Muntik pa nga itong hindi matuloy dahil sa pagtutol ni Edward. Mabuti na lamang at tumawag si Manang na tumayong Ina ni Edward direkta sa amin upang imbitahan nang malaman na lumuwas pala ako ng probinsya.

Habang nasa biyahe at nasabi rin sa akin ni Alfred ang background information ng lalaki o binabae na nadali ni Edward. Napakapamilyar nga ng apelyido nito pero hindi ko lang maalala kung saan ko eksaktong narinig ito kaya naman ipinagsawalang bahala ko na lamang.

Ang impormasyon na nagmarka sa isipan ko ay ang edad ng lalaki na iyon. Nasa early 20s daw ang binata na binuntis ni Edward.

Awa na lang talaga. Tag

libog

ata ng

mokong

ng araw na iyon.

Literal na kalahati ba naman ng edad namin ang pinatulan. Mabuti na lang at nasa wastong edad na ito kung hindi ay baka ako mismo ang magbitbit sa sira-ulong iyon papasok ng rehas.

Gusto ko rin sanang tanungin ang edad ng kalaguyong hinahanap ni Alfred ngunit hindi ko na ito nagawa dahil nakapasok na pala kami sa parking lot ng bahay ni Edward.

Malakas naman ang tiwala ko kay Alfred dulot na rin ng katauhan nito. Kaya sigurado akong hindi ito katulad ng kay Edward na kalahati talaga ng edad namin.

Papasok palang kami ng entrada ng bahay ni Edward nang marinig ang boses na tila nang-uusig ni Manang.

“Ang tagal niyo nang hindi pumaparito mga Anak lalo ka na Ramon bata ka talaga”. Pag-uusig na tanong ni Manang sa akin.

Ako na naman ang

napuntirya

.

“Medyo may kalayuan po kasi ang probinsya po na yun”. Palusot na sagot ko rito para maalis ang usapan sa akin.

“Naiintindihan ko naman. Sige na at kumain na kayo. Kami pala ng kasintahan ni Edward ang nagluto niyan”. Buong galak na dugtong ni Manang habang naglalakad papasok ng bahay.

Mabilis kaming nakapasok at pumunta sa kusina kung saan nakahanda ang mga pagkain.

Unang subo ko palang ng pagkain ay nalasahan ko na ang sarap ng hinanda nina Manang. Pero parang may kakaiba sa lasa na nagdulot upang mas maging masarap ito kumpara sa nakasanayan namin na luto ni Manang na sigurado akong dulot ng kasintahan ni Edward.

Kaya naman ay agad kong binukas ang usapan tungkol rito at nang makilala na namin ng personal ni Alfred ang pinag-uusapan naming binabae na nakapagpaamo kay Edward.

“Totoo po ba? ang sarap po Manang wala pa ring kupas. Nasaan ba ang kasintahan ni Edward, Manang?”. Pahabol na tanong ko matapos sabihin na tumulong sa pagluto ng pagkain.

“Ang kulit mo pre, kumain ka lang”. Naiirita saad ni Alfred na nakatutok lang sa pagkain.

“Jusko, huwag na kayo magsagutang dalawa para kayong mga bata. At yung kasintahan naman ni Edward at nandoon sa taas, pababa na rin ang apo ko na yun”. Buong tuwa na ani ni Manang habang tumitingin sa entrada ng kusina kung saan posibleng pumasok ang kalaguyo ni Edward.

Anong itsura kaya ng binabae na yun para

maakit

si Edward?

Nang marinig ang sagot ni Manang ay nakita namin ang pagmamadali ni Kumpareng Edward patayo sa kanyang upuan papalabas ng hapagkainan papunta sa daan pataas ng bahay.

Parang

banggad

na

aligaga

ang loko. Halatang may ginawa.

“I’ll go up first, I’ll be back”. Pasigaw na saad nito ng maglaho sa aming paningin.

Habang kumakain ay patuloy ang pagkwekwento ni Manang sa mga nangyari sa bahay na ito nang wala kami. Ang kaninang rebelasyon tungkol sa edad ng kalaguyo ni Pare ay may ilalala pa pala. Kaklase at kaibigan lang naman pala ito ng inaanak namin ni Alfred.

Jusko, ’di ko akalain na mahilig sa fresh na papaitan si Edward.

Habang patuloy na maligalig na nagkwenkwento si Manang ay siya namang walang tigil na pagkain namin ni Alfred. Well, kanina pa kami gutom magmula sa opisina. Idagdag mo pa ang nakakapagod na mga rebelasyon na pinagtapat nila sa akin kanina lang.

Kung hindi pala ako lumuwas o natuloy ngayon ay baka sa binyag na ng mga anak ng dalawang to malalaman ang kalokohang pinaggagawa nila.

Napailing na lamang ako sa posibilidad na mangyari lalo na at parehong malihim at hindi pala kwento si Edward.

Nasa kalagitnaan ako ng pag-iisip nang marinig ang napakalakas at siglang bati ng hindi pamilyar na boses sa pinto.

“Hi, kumusta kayo?”. Buong ngiti at siglang wika ng isang napakakinis at maliit na babae habang tumatawa na sira ulo.

Ang

tinis

ng boses, ang

ingay

.

Agad na dumapo ang paningin ko rito at tiningan ang itsura nito. Maputi, sexy, at maalindog tipikal na type ni Edward. Pero halatang maingay, which is totally opposite ng katauhan ni Edward.

Giyera

to

panigurado

.

“O, ayan na pala ang apo ko. Apo mga kaibigan ito ni Edward simula ng kabataan nila. Ito si Ramon at Alfred”. Pagpapakilala ni Manang sa amin.

Agad naman itong lumapit at nakipagkamay sa amin ni Alfred.

Nang makalapit ito sa akin ay doon na tumatak ang kakaibang impresyon sa akin.

Binabae ba talaga ito?

Habang tinitingnan ko ito ay hindi pumasok sa isipan ko na binabae ito dahil parang tunay siyang babae. Doon ko na napagtanto kung bakit ganoon na lamang ang nangyari ki Edward at lalong lalo na kay Alfred.

Sa kalagitnaan ng pagpapakilala nito ay dumapo ang aking paningin sa napalaking bulto ng tao sa entrada ng pinto na kasabay lang nito pumasok.

Habang tinitingnan ang iritadong mukha nito ay may iisang bagay na pumasok sa isip ko.

Put-

nagseselos

ang gag.

Nabawi lang ang aking atensyon nang magsalitang muli ang bagong misis ni kumpare o mister? Hindi ko na alam.

“Truest ba? Ang sasarap naman ng mga ito Manang. Dumagdag tuloy ang putahe na niluto natin”. Ani nito na mas lalong nagpakusot ng itsura ni Edward na nakatayo sa entrada.

Tiklop

ampt. Hindi

magawang

pagsabihan

.

“Apo ang bibig mo itigil mo iyan.” Pagpapatigil ni Manang sa kanya. “Ganyan lang talaga yan magbiro ang apo ko”. Pagtatanggol nito.

Maggagabi

na pero ang dami pa nitong energy.

“Totoo po yun haha, anyway. Ako nga pala si Muffin, and you can call me Muff. Single…joke lang”. Pagpapakilala nito sa amin na nagdulot upang tumawa ng malakas si Alfred na naging dahilan upang makita ko ang paghakbang papalapit ni Edward sa hapagkainan.

Hindi lang

katas

ang

mauubos

kay kumpare sigurado pati pasensya.

“Okay lang po Manang. Sa katunayan e nakakatuwa nga po siya. Ako nga pala si Ramon”. Pagkilala ko rito matapos niya kay Alfred.

“Anue be! Ang gentle man naman nito Manang”. Kinikilig na saad ng kasintahan ni Edward habang nakatingin sa akin kasabay ng pag-abot nito ng kamay sa akin.

“Hi Miss Beautiful, I’m Alfred, you can call me any time”. Buong landi na saad ni Alfred nang inabot nito ang kamay sa kanya.

Ang nakakagulat na parte ay ang agaran na paglabas ng telepono ni Muff para hingin ang numero ni Alfred.

Baka

masapak

tong gag na ’to.

“Sige, isave mo nalang sa contacts ko. Call kita”. Tila birong saad nito habang pumepwesto sa pagitan namin ni Alfred.

“Biro lang. By the way, gusto niyo pa bang kumain? Oh ito masarap tong luto namin ni Manang”. Pag-anyaya nito sa amin habang kumukuha ng ulam roon sa lamesa at inilalatag sa amin. Upang mas lalong mabwiset si Pare ay binigyan ko ng apresasyon ang ginagawa nito.

“Ang bait at maalaga mo pala. Pwede ka nang mag-asawa dahil sa galing mo”. Puri ni Alfred na naging dahilan upang hawiin ang buhok nito na parang kinikilig.

Sige,

sakyan

mo lang Alfred.

Sunod

ambulansya

na sasakyan mo

pauwi

. Ani ko dahil kitang-kita ang mas iritadong mukha ngayon ni Edward ilang metro lang layo sa amin.

“Ano ka ba? Pereng tenge naman nito”. Kinikilig na ani nito kasabay ng pagtapik sa balikat ni Alfred.

“Ahem!” Malakas na ubo ni Edward na naging dahilan upang makuha ang atensyon naming lahat.

“Inuubo ka ba? Doon ka muna sa sala. Baka makahawa ka rito e”. Saad ng kasintahan ni Edward.

Hindi ko akalain ang nangyayari. Agad na bumagsak ang panga ko sa nasaksihan at ang reaksyon ni Edward na parang tuta na hindi binibigyan ng atensyon ng kanyang amo.

Under the saya ampt.

“No! I think both of you need to go home now. They were already stuffed, so they can leave now”. Sikhal na ani nito sa amin ni Alfred habang may nangungusap na mga mata.

Sa totoo lang ay ayaw ko pang umuwi. Gusto ko pang masaksihan ang pinaggagawa ng dalawang mokong na ’to simula ng umalis ako.

Matapos ang katahimikan ay nakita namin ang pag-alis ni Muff sa pagitan namin ni Alfred papunta sa direksyon kung nasaan si Edward.

Nang makalapit ito ay bigla na lamang ipinulupot ni Muff ang kanyang dalawang kamay sa leeg ni Pareng Edward na nagdulot upang lumapit ang mukha ni Muff sa dibdib nito. Ilang segundo lang ay nakita kong iniaangat ni Edward si Muff habang gigil na nilalamas nito ang bilugan na pwetan nito sa harapan namin.

Confirmed, under nga. Tapos alam pa kung saan ang

kiliti

— hina.

Nang mai-angat na niya ito ay nakita namin na may ibinulong si Muff sa tenga ni Edward na nagdulot upang ngumiti ito na nagdulot upang mangilabot ang buong katawan ko.

’ Gusto ko nalang

umuwi

’

Chapter 14

PANGHIHIMASOK

MAMON’S POV

Simula pa kaninang umaga ay hindi na ako mapakali dahil ilang araw na rin lumuwas ng probinsya si Ramon para sa kanyang mga kaibigan. Kahit na may mga tauhan akong nagmamasid sa kanyang kilos simula noon at wala naman siyang ibang kinikita ay hindi ko maitiis ang mawalay sa kanya.

Mabuti na lamang at nagawan agad ng daan ni Anthony ang mga alibi upang mapaniwala ang mga tao sa bahay ni Ramon at nang malaya akong makaalis at masundan siya rito sa bayan.

Nakarating na rin sa aking ang mga napaka-interesadong bagay na nangyayari sa dalawang kaibigan ng aking asawa.

Pareho raw itong pumatol sa kapwa nila mga lalaki at nagkakataon na nakabuntis ang isa at malayang umalis matapos ang tagpo nila. Mabuti na rin at nangyari ang mga bagay na iyon upang masimulan nang mabuksan ang isipan ng aking asawa sa ganoong uri ng sitwasyon.

Ang tanging nakakagalak lamang ay ang malaman na may isa pang katulad kong na nasa malapit lang sa akin.

He or maybe she should play his cards well. Pwede naman niyang gamitin ang pagbubuntis niya para makuha ang gusto niya at mahawakan sa leeg ang lalaki na gusto niya.

If that scenario happened to me and Ramon. I would definitely make use of my pregnancy to legally bind him with me, so that he would never have a place to run off.

Iniisip ko palang ay ubod na nang saya ang kaibuturan ng aking puso. Mapapasakin na nang buo si Ramon at magkakaroon pa ng bonus na anak na kamukhang-kamukha niya.

But I know that it is impossible to happen. Tuso at maingat ang aking asawa. Kalkulado at mailap din ito pagkarating sa ganitong bagay, kaya’t ang gawin ang ganoong uri ng taktika ay malabo.

Naputol lamang ako sa aking imahinasyon nang marinig ang wika ng isang tauhan na kinuha ni Anthony.

“Sir, nasa harapan na po tayo ng bahay kung saan namamalagi ang sinabi ni Sir Anthony.” Saad nito kaya naman napatingin ako sa may kalakihang gate kung saan tanaw ang isang dalawang palapag na bahay na may modern style na disenyo.

“Thank you, you can wait here.” Ani ko kasabay ng pagtulak ng pinto ng kotse.

It is quite high, huh.

Kaya bago pa man tuluyang buksan ang pinto ay bumalik ako sa loob at tumingin sa driver ng sasakyan.

“Iikot mo muna ang kotse palibot ng buong bahay.” Utos ko rito na agad namang ginawa nito.

May kalakihan nga talaga ang bahay. Mayroon ring mga camera sa harapan. Mabuti na lamang at hindi pa ako tuluyang nakalabas ng kotse kanina at baka nakunan ako nito.

Sa kalagitnaan ng pag-ikot nito ay nakarating ang sasakyan sa parteng kaliwa ng bahay kung saan mayroong kalakihang puno na tinatakpan ang gilid na parte ng bahay.

“ That’s what I need.“

“Stop!” Agad kong utos sa kanya at mabilisang lumabas ng kotse at lumapit sa may kalakihang puno.

Nang matansa ko ang taas nito ay agad akong bumalik at lumapit sa bintana ng sasakyan.

“Ring the alarm to my watch the moment you see something coming from the front.” Utos ko rito na sinagutan naman nito ng pag sang-ayon.

The moment the car left I started to climb the big and tall tree.

“Still easy as before.” Wika ko nang agad maakyat ang napakataas na puno at pumwesto sa dulo ng sanga kasabay ng pagtalon papasok sa bahay ng aking asawa.

Luckily, hindi mahilig maghire ng tao na magbabantay ang asawa ko kaya naman napakadaling mapasok ng bahay na ito. Ang tanging kailangan lang ingatan ay ang CCTV sa harapan at likod bahay.

It is really good to have competent and skilled men. Sila lang naman ang umalam ng mga bagay na ito para sa akin.

Nang makababa ng puno matapos tumalon ay agad akong nagsuot ng gwantes at pumasok gamit ang malaking window wall na nasa parteng kaliwa ng bahay. The design of this window is movable and it was not even lock as I tried to move it aside.

Pagkapasok ko pa lamang ay bumungad na sa akin ang katangi-tanging amoy na mayroon ang aking asawa. Halatang sa kanya ang bahay na ito dahil ang amoy na namumutawi sa kanyang tahanan sa probinsya pati na sa dalawa niya pang bahay na napasok ko na noon ay magkakapareho lamang ang amoy.

It smells like a wooden trees, maaliwas pero ramdam mo ang init at tila puno ng sweetness na bumabalot sa ilong ng makakaamoy.

Habang patuloy na naglalakad papasok ay dinaanan ko ng tingin ang buong istruktura ng sala. Maaliwas at ang disenyo nito ay moderno. Kaunti lamang ang mga kagamitan ngunit sapat na upang may magluto at makakain.

Puti at kayumanggi ang dalawang kulay na namumutawi sa bahay. Hindi katulad ng sa probinsya na pulidong kayumanggi lamang at ang istruktura ay old or antique style ng bahay.

Matapos makita ang sala at ang katabi nitong kusina ay agad akong yumapak papunta sa hagdanan papunta sa ikalawang palapag.

Pagkaakyat ko ng ikalawang palapag ay bumati sa akin ang anim na kayumangging pinto na nakahilera. Magkabilaan ay may tatlong pinto.

“Sapat na ito para sa apat o lima naming anak kung sakali.” Kakaibang kiliti ang umakyat sa aking tiyan papataas ng aking ulo.

Hindi ko mapigilan ang aking sarili na isipin ang mga posibilidad kung bakit mayroong marami na kwarto rito.

Kasabay ng pag-iisip ay ang aking paglakad papunta sa unang kwarto sa kaliwa.

“

Hindi maganda kung dito ang kwarto naming mag-asawa. Baka marinig palagi ng papaakyat ang mga kalampag at unggol namin ng asawa ko.“ Wika ko sa aking sarili kaya naman bumaling ako sa mga kwarto sa kaliwa’t kanan.

Naagaw agad ang pansin ko ng pinto na nasa dulo ng kaliwang parte ko. Mayroon roong kulay gray na tsinelas at nakaayos ito sa harapan ng pinto. Agad akong yumapak papalapit rito at agad na sinubukang ipasok ang paa upang sukatin ito.

May kalakihan ito ng kaunti pero ayos at swak lang ito sa aking paa para makalakad. Habang suot-suot ito ay binuksan ko na ang pinto at pumasok sa kwartong nasa likod nito.

Kagaya nga ng inaasahan, ito nga ang ginagamit niyang kwarto. Mas matapang ang amoy rito ng kanyang pabango at kitang-kita ang uniporme nitong nakahilera sa dulo ng transparent na kabinet.

May maliit din na upuan at lamesa katabi ng kabinet. May mga iilang larawan roon. Agad ko itong inabot at tiningnan ang mga taong nasa larawan.

Nasa isang bahay-bata ang lokasyon ng larawan. Ang daming bata ang nakakumpol sa larawan ngunit agad namang nakuha ang aking mga mata ang bulto ng aking asawa na nakatayo sa gitna habang nakangiti at nakaakbay sa isang babae.

“Sino ’to?”

Hindi ko namalayan na napalakas ng kaunti ang pagkahawak ko sa larawan na naging dahilan upang magkaroon ng tipak ang kanan na parte nito.

Naramdaman ko ang bilis ng aking paghinga at ang iritableng pakiramdam na kumakalat sa aking tiyan at dibdib. Bago pa man ako tuluyang balutin ay agad ko itong bintawan at tiningan ang isa pang larawan na katabi nito.

Pamilyar ang dalawang lalaki na kasama niya rito - ang mga matatalik niya itong kaibigan. Larawan ito habang nakasuot sila ng toga at halatang kakatapos lamang nila sa kolehiyo.

Iba tong larawan na ito kumpara sa ibang larawan na nakadisplay roon sa bahay. Nakaakbay silang tatlo rito at puno ng ngiti ang Alfred kung tama ang pagkakaalala ko kasabay ng asawa ko. Ngunit blanko ang itsura ng Edward na ’to.

“Epal, babaero.”

Naibulas ko salita dahil nalaman ko ang pagkatao nila nang simulan kong ipa-imbestiga ang mga ito.

Mabuti na lamang at hindi na adopt ng asawa ko ang pag-uugali ng kaibigan niyang ito. Dahil baka maagang nagkaanak ang asawa ko at napako sa isang basurang babae na hindi ko makakayang malaman.

Nang ibababa ko na ang larawan ay nakita ko ang isang black na container kung saan nakalagay ang mga gamit ng nitong damit.

Naramdaman ko na lang ang pagkurba ng aking labi nang makita ang naroroon. Isang salawal, pantalon, at gamit na sando ang naroroon.

Wala sa sarili kong kinuha ang salawal at inilapit ito sa aking mukha para amoyin.

Hmmmm…. ughhh…

Hindi ko mapigilang unggol nang maamoy ang nakakalalaki at matapang amoy ng kanyang salawal. Habang tumatagal ay mas nahihirapan na akong kontrolin ang sarili ko.

Gusto kong mapasakin na siya kaagad at masabi kong akin o pagmamay-ari. Ngunit alam kong hindi ko siya makukuha ng ganoon, at ang sapilitang gawi ay hindi gagana sa katulad niya.

“ Kailangan mong kumalma.“ Payo ko sa aking sarili at kaagad na ibinalik ang salawal sa lalagyan nito kanina.

Lalapit pa sana ako sa kama nang marinig ang mahinang vibration sa aking relo.

“Ang aga naman, tsk.” Asik ko kasabay ng paglabas ng kwarto na pinasukan ko.

’ Magiging isa rin ‘to sa magiging mumunting tahanan ko.’