OH GOD!

SYNOPSIS:

Jethan’s really excited about his wife having their first baby. But the peaceful plot crumbles when Jethan, on his way back to the factory, encountered a car crash. After being sent to heaven, he asks God if he can come back to earth and find his family and love them again. Gladly, God gave him a yes. But that’s not the whole plot. He was reincarnated, but his memories were taken from him. Then, he found a man that he sooner fell in love with. But what after knowing the full identity of that guy, the memories of his past life flowed back to him like a rapid river.

THE GUY HE LOVED

IS

HIS SON!

Date published: June 19, 2022

Date finished:

July 2022

Few reminders for you to read!!

📌 This story do not intend to change your perspective about God, the place where you go when you die, and reincarnation. This is purely from my imagination. If you don’t like a plot like dis, please do find another story.

📌 Hindi rin po sa akin ang picture na ginawa kong cover ng story. Credits to the rightful owner.

📌 This story is written out of boredom and curiosity. Must expect grammatical errors and typos as you read further. Medyo inexperienced haha. (And of course, my vocabulary isn’t that wide.)

📌 This story may scream nonsense!

📌Must expect dizziness, cough, and fever upon reading the writer’s bad style of writing.

📌 Trying hard mag-english!

📌 Please don’t expect too much from this story. You will be disappointed.

📌 This story clearly revolves around BOY TO BOY relationship.

📌 Characters, places, events that resemble anyone, anything, or any event are purely coincidental.

📌 My mother tongue is Bisaya, so if you encounter (an) unfamiliar word(s), kindly notify me immediately.

📌 If ever may misinformation akong nailagay, you can always correct it. You’re free. (Be responsible and respectful.)

📌 Please leave votes and comments in every chapter for motivation. Not a must pero maa-appreciate ko talaga.

📌 And lastly, don’t exploit a part of the story without the author’s consent. Plagiarism is a super duper serious crime!

Iyon lang, ingat kayong lahat.

FOR FUTURE PURPOSES:

FB ACCOUNT

Matagal

na ’tong nasa drafts ko

huehue

. Eto muna ang

uunahin

ko bago ang revision ng AS1. Mga mare, rank 1 in

bromance

sila Lala.

Damdamin

ko muna HAHAHHAHA bago i-unpublish.

@FORTYUNEYT

Chapter 1

DISCLAIMER: This story do

es

not intend to change your perspective about God, the place where you go after you die, and reincarnation. This is purely from my imagination. If you don’t like a plot like this, please do find another story.

---

PAISA-ISANG kinolekta ni Heidi ang mga litrato nilang nagkalat sa iba’t-ibang parte ng kanilang bahay: sa living room, sa mga kwarto, sa kusina, sa loob ng banyo at sa kahit saang lugar na kung iisipin ng iba ay hindi nararapat na lugar para sa isang litrato.

Mabuti nalang at kabisado niya ang kinalalagyan ng mga iyon dahil kung hindi ay baka matagalan siya sa kaniyang gagawin.

Plano niyang kunin ang mga litratong iyon sa kaniya-kaniyang frame ng mga ito upang ilipat sa bagong bili niyang photo album na kulay asul. Kapag natapos na siyang kunin ang lahat ng mga larawan at nailagay na sa album ay lalagyan niya ang mga bakanteng frames ng mga bagong kuhang larawan.

Larawan niya, ng kaniyang asawang si Jethan… at kasama na ang kanilang hindi pa naisisilang na sanggol, ang bunga ng kanilang pagmamahalan.

Pupunuin ni Heidi ang buong bahay nila ng mga litrato nilang tatlo mula sa unang araw na nalaman nila ng asawa niya na nagdadalang-tao siya hanggang sa araw na ito. Maging ang mga larawan sa araw na nalaman nilang mag-asawa na lalaki ang kasarian ng anghel sa kaniyang sinapupunan ay ipinatrampoline niya pa. Nakahawak sila sa ultrasound picture ng kanilang baby boy.

Nababagot na rin kasi siyang titigan ang mga litratong sila lang ni Jethan ang ipinapakita. Simula no’ng nalaman ni Heidi na nagdadalang-tao siya ay natatakot na siyang maging basehan ng Panginoon ang mga litrato sa kanilang bahay… na kunin ng Panginoon ang anak niya dahil hindi ito kasali at parte sa kanilang family picture.

Oo, naniniwala si Heidi sa gawa-gawa niyang paniniwala.

Tapos

na ang marriage era nila, ngayon baby era na. Sa isip ni Heidi. Gusto niyang pati ang bahay ay magdiwang sa magandang balita.

Hanggang sa humihinga pa si Heidi, gusto niyang kuhanan ng litrato ang mumunting pangyayari sa kanilang buhay na para bang gagawan niya iyon ng mahabang picture sequence na naglalahad ng kanilang buong storya. Hindi dahil sa natatakot siya sa mga napanood niyang mga palabas patungkol sa mga taong nagkakaroon ng amnesia at Alzheimer’s disease, kun’di dahil gusto niyang ipamukha sa kaniyang ina na sumakabilang bahay na naging, nagiging at magiging mabuting magulang siya. Na hindi niya pababayaan ang kaniyang anak ’gaya ng ginawang pagmamaltrato nito sa kaniya.

Tumayo si Heidi, suot-suot niya ang kulay peach na maternal dress na regalo ni Jethan noong third month ng pagbubuntis niya. Sa kasalukuyan, 34 weeks na ang tiyan niya at napa-praning na ang asawa niyang si Jethan. Nag-aalala na nga ang butihing mister niya na baka lumabas ang bata nang maaga pa sa inaasahan at wala ito sa tabi niya kapag nangyari iyon.

Tinawanan lang ni Heidi ang asawa no’ng sinabi nito ang mga iyon ngunit hindi naman niya maitatangging kinakabahan rin siya kung sakali mang maging totoo ang kinatatakutan ng kaniyang mister.

Nang matapos niyang gawin ang paglalagay ng mga bagong larawan sa album ay napangisi si Heidi. Alam na niya kung ano ang magiging reaksiyon ni Jethan kapag nakita niyang wala ni isang litrato ang bubungad sa kaniyang pagpasok sa bahay. Tiyak na matataranta iyon. Sinadya kasi ni Jethan na ikalat sa iba’t-ibang parte ng bahay ang kanilang mga litrato.

Isinawalang-bahala na lang iyon ni Heidi dahil iba-iba naman ang trip ng mga tao, lalo na ’yong mga trip niya. Baka ayaw lang ni Jethan na makitang wala sila sa paningin nito kaya maging litrato nila ay pinagdidiskitahan.

Nang makaupo sa kulay asul na sofa ay inabot ni Heidi ang kaniyang teleponong selyular at nagtipa.

Maaga ka ba

uuwi

?

Alas singko-trenta na kasi ng hapon at hindi pa nakakauwi ang mister niya. Sabi ng mister niya kahapon, matumal ang benta sa factory kaya pagpatak ng alas cuatro y media, nakarating na ito sa kanilang bahay.

Nakita niya ring hindi siya tinext ni Jethan kung sumigla na ba ulit ang benta nila ngunit inunahan nalang niya ito ng tanong ngayon at baka nakalimutan lang na ipaalam sa kaniya.

Matagal bago nakatayo si Heidi sa pagkakaupo sa sofa. Mabigat kasi ang tiyan niya at malaki kaya nahihirapan siyang tumayo, maging sa higaan, upuan at sa banyo. Binuksan niya ang kanilang ref at naghanda para magluto ng hapunan. Dalawang putahe ang nasa isip niya. Paborito ng kaniyang asawa na bawal sa kaniya at nag-iisang paborito niya na pwede niyang kainin habang nagdadalang-tao.

Umay na umay na si Heidi sa paulit-ulit na pagkaing ibinibigay ng kaniyang nutritionist ngunit wala siyang dahilan para tumanggi lalo na’t hindi lang siya ang nag-iisang gumagamit ng kaniyang katawan.

Nang matapos siyang magluto ay kumain na siya nang kalahati sa normal niyang hapunan. Alas otso na ng gabi at lagpas na sa nakasanayang uwian ang kaniyang mister. Kahit late na makauwi ang mister niya ay balak niya pa ring samahan itong kumain. Tiyak naman si Heidi na gigisingin siya ng kaniyang asawa kapag nakita nitong nakatulog siya sa kanilang sofa.

Hindi na kasi mabuhat ni Jethan si Heidi dahil dumoble ang bigat niya kaysa noong dalaga pa siya.

Bago ipikit ni Heidi ang kaniyang mga mata ay nagdasal muna siya para sa kaligtasan ng pag-uwi ni Jethan.

---

“PANGHULING bulto na ’to, ’di ba?” Tanong ni Jethan sa kasama niya. Nais niya mang umuwi nang maaga ngunit hindi pa sa tanang buhay niya na ganito karaming order ng kutson ang maibebenta nila ngayong araw.

Halos triple na nga iyon sa normal na benta sa isang araw at wala naman siya sa lugar upang hindian ang napakagandang balitang ito para lang makauwi nang maaga.

Kasalukuyan na siyang nagmamaneho pabalik sa factory nila matapos niyang i-deliver ang pinakahuling order ngayong araw. Nagpaiwan ang kasama niya dahil may gagawin pa raw ito sa malapit na ospital kaya siya lang ang nakasakay ngayon sa trak.

Pinauna na rin siya nito nang banggitin niyang naghihintay ang asawa niyang buntis.

Dahil hindi naman paliko-liko ang daan ay ayos lang kahit isang kamay ang gamitin ni Jethan sa pagmamaneho. Ngayon ay ang kaniyang kanang kamay na lang ang nakahawak sa manibela dahil napagod ang kaniyang kaliwang kamay. Nakababa ang kaniyang pagod na kaliwang braso at abalang-abala ang kaniyang hinlalaki sa paghaplos sa singsing na nasa kaniyang palasingsingan.

Pagkuwa’y tumingin siya sa rosaryo na may kasamang imahe ng Panginoon na nakasabit sa rearview mirror ng sasakyan, nagpasalamat sa Panginoon sa tambak na orders ngayon at humiling na sana ganoon pa rin kinabukasan bago ibinalik ang tingin sa tahimik at matiwasay na daan.

“Kalye Valega.” Bulalas niya ng makita ang karatula.

Pasipol-sipol pa siya habang pinapatalas ang mga mata. Gusto niyang pabilisin ang takbo ng trak na minamaneho niya ngunit ipinagbabawal iyon ng batas. Mahinahon niyang itinigil ang sasakyan nang makitang nagkulay pula ang ilaw ng traffic light.

Ano

kaya ang

bibilhin

ko para kay Heidi? Tanong niya sa kaniyang sarili. Siguro naman may bukas pa na mga tindahan na madadaanan niya. Bibili lang siya ng pasalubong na siyempre, magbibigay ng sustansiya para rito at sa kanilang anak.

Ngunit sa hindi inaasahang pangyayari, habang siya’y nakahinto, isang nakakasilaw na ilaw ang bumungad sa kaniyang harapan. Mabilis na idinantay ni Jethan ang ulo niya sa headrest ng sasakyan at ipinatong ang kaniyang mga kamay sa ulo upang mabawasan kahit mumunti ang impact ngunit hindi na siya naligtas nito…

“Lord, pangalagaan niyo ang mag-ina ko.” Iyon ang huli niyang suyo sa Panginoon bago siya mamatay.

---

“PUTI.” At gaya nga ng naibulalas ni Jethan, puti nga ang halos lahat ng nakapalibot sa kaniya. Wala siyang alam kung bakit siya napunta sa lugar na iyon at kung paano siya napunta roon. Tumayo siya sa pagkakahiga at inilibot niya ang mga mata kung sakali mang may karatulang nagsasaad kung nasaan ang lugar na iyon.

Nang matapos siya ay napagtanto ni Jethan na bukod sa mabatong daan na kinanatatayuan niya at ang sapa sa kanang gilid ng mabatong daan ay wala na siyang ibang nakita pa. Puro puti sa kaliwang gilid niya at puti rin ang nakikita niya sa kanang gilid ng sapa. Na para bang inaanyayahan siyang maglakad na lang at ituon ang atensiyon sa daang nasa unahan niya upang marating ang bagong lugar na hindi niya pa nararating.

Dahil kuryosyo siya ay sinundan niya nga ang direksiyon ng agos sa pag-aakalang mayroon ngang lugar na naghihintay sa kaniya. Matagal-tagal ang ginawa niyang paglalakad at mukhang hindi pa iyon matatapos. Balak sanang umupo ni Jethan sa nag-iisang batong malaki na biglaan nalang sumulpot sa tabi ng sapa malapit sa kaniya upang magpahinga nang biglang humangin nang malakas mula sa kaniyang kaliwang direksiyon na naging sanhi ng pagkahulog niya sa rumaragasang tubig.

Naku

! Sa isip ni Jethan. Sa tanang buhay niya ay hindi pa siya nakalangoy sa dagat o sa kahit anong sapa sapagkat sa siyudad siya lumaki kaya wala siyang panahon upang alamin kung paano lumangoy. Pinilit niyang igalaw ang mga kamay at paa ngunit patuloy lang ang paglubog ng kaniyang katawan. Ipinikit na lang niya ang mga mata niya at tinanggap na lang ang magiging pangalawang kamatayan niya.

Teka,

pangalawa ?

!

Marahas na binuksan ni Jethan ang kaniyang mga mata at napasinghap nang malamang wala na pala siya sa tubig at nakatayo na lamang sa malaking ginintuang pintuan na sobrang tayog. Kinuskos pa niya ang mga mata upang siguraduhing totoo nga ang nakikita niya at hindi naman siya nagkakamali, totoo nga ang pintong nasa harapan niya.

At gaya no’ng kanina, maliban sa malaking pintuan na nasa gitna ay puti lang ang makikita sa bawat tagiliran ng pintuan. Maging sa kanan at kaliwa ni Jethan ay purong puti rin.

“Isa, dalawa, tatlo… tatlumpo.” Napagtanto niyang hindi lang pala siya ang naroroon sa lugar na iyon. May nauna na pala kay Jethan na tatlumpong tao at tila ba may pinipilahan sila na kung ano.

Excited na napapila si Jethan dahil ito ang unang pagkakataon na nakakakita siya ng mga tao pagkatapos niyang napadpad sa misteryosong lugar na ito, at siyempre, gusto niya ring magtanong.

“Manong, para saan ’tong pila?” Nagtatakang tanong ni Jethan sa nakatalikod na lalaki. Nilingon siya nito ngunit pagngiwi lang ang isinagot ng lalaki. Nagkibit-balikat siya at pinagpatuloy ang pagpila, may nakasunod na rin sa kaniya at mukhang dadami at dadami pa sila.

Nagtaka si Jethan nang makitang bukod sa gitnang pila ng mga tao ay may dalawa pa palang pila ng mga tao sa kaniyang gilid. Para bang mahika na lumitaw ang mga iyon nang apat na lang ang taong nakapila sa unahan niya.

“Ikaw na!” Kinuha ni Jethan ang kaniyang sombrero at yumuko sa balbas-saradong matanda na nakaupo sa puting mesa na para bang may check-point sa harap ng malaking pintuan. Mahaba ang puting buhok ng matanda, maging ang mahabang balbas at ang damit ng nito.

Hindi pa nga niya naitatanong kung nasaan siya ay naunahan na siya nito, “sabihin mo ang iyong pangalan at edad kung gusto mong malalaman ang mga kasagutan sa iyong katanungan.”

Ibinalik niya sa kaniyang ulo ang sombrero ng kanilang factory at inayos ang pagtayo, “Jethan Virordo Jr. ho ang aking pangalan at bente-siete ho ang aking edad.”

Nang matapos niyang sabihin ang hinihingi nitong impormasyon ay biglaang lumitaw ang isang bolpen at papel sa mga kamay ng matandang nasa harapan ni Jethan. Nagtataka na siya kung pinaglalaruan lang ba siya ng kaniyang paningin.

Nang matapos ang matanda sa pagsusulat ay nataranta si Jethan nang bigla nalang nitong itinuro ang pila na nasa kaniyang kanan.

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@ FORTYUNEYT

That was tough

huhu

.

Nang

basahin

ko ulit

napatawa

ako HAHAHHA.

Jethan

po ang pangalan ng

ating

bida, hindi Jethro.

Shutang

autocorrect na ito!

Chapter 2

DISCLAIMER: This story do not intend to change your perspective about God, the place where you go when you die, and reincarnation. This is purely from my imagination. If you don’t like a plot like dis, please do find another story.

---

NAKASUNOD lang si Jethan sa medyo may kalakihang babae sa harap niya. Kilala niya ang babae, ito ’yung babaeng nakapila dalawang tao mula sa kaniya kanina sa gitnang pila. Ngayon nga ay nakapila na sila sa kanang gilid ng gitnang linya. Inaaliw na lang niya ang kaniyang tingin sa mga taong habang malayo pa siya. Nagulat pa nga siya dahil may mga poreyner pang pumipila.

Mukhang ang taong tinanungan ko at ang taong nasa harapan ko kanina ay nasa kaliwang gilid ng linya sa gitna.

At tama naman ang iniisip ni Jethan dahil naroon nga ang dalawa, hindi maipinta ang mga mukha sa ’di niya mawaring dahilan. Nagkibit-balikat ulit siya at kahit walang ideya sa mga nangyayari ay ipinagpatuloy na lang ang pagpila. Iniisip ni Jethan na walang masamang mangyayari sa kaniya kung susunod at susunod lang siya sa mga taong pumipila sa unahan niya.

“Isa, dalawa, tatlo… sampu?” Sampung tao na lang ang nakapila sa unahan niya habang wala pa ngang ni isang taong nakapila sa likod niya. Nang lingonin ulit ni Jethan ang pila sa kaliwang bahagi ng gitnang pila ay nagtaka siya dahil napakarami nang pumipila roon. Ni hindi na nga niya matanaw kung nasaan ang pinakahuling tao na nakapila.

Ano nga ba ang pagkakaiba ng linya na iyon sa linyang pinipilahan niya?

Itinuon na lamang niya ang pansin sa ngayon ay tatlong tao nalang na nakapila sa kaniyang unahan. Kakaunti lang sila kaya mabilis lang ang paggalaw ng pila. Huminga siya nang malalim dahil malapit na siyang makarating sa unahan. Inayos niya ang kaniyang suot-suot na uniporme ng kanilang factory.

Ngunit laking gulat niya nang bumukas nang nag-iisa sa harapan niya ang napakatayog na ginintuang pintuan. Nilingon niya ang dalawang nakasunod sa kaniya sa pila ngunit umaakto ang mga ito na parang wala silang alam sa nakikita ngayon ni Jethan.

Isang mirakulo para sa kaniya ang kaniyang nasaksihan.

“Kaya pala mabilis lang naubos ang mga tao sa pila namin, dito pala sila napunta.” Nang makita ni Jethan ang may katabaang babae na kanina ay nakapila sa unahan niya na nagbabalak nang pumasok sa nag-iisang pinto sa gitna ng mausok na kawalan ay mabilis niya itong hinabol ngunit hindi siya nito napansin. Pumasok ito sa pinto at nawala nalang nang parang bula.

Maya-maya pa ay binuksan niya na rin ang pinto matapos ang ilang minuto dahil hindi pa bumabalik ang kaninang babae.

Wala… wala siyang makitang kahit ano habang nakatingin mula sa labas ng pinto. Na para bang iyon ang tinatawag nilang ‘portal’ dahil nang puntahan ni Jethan ang likod ng pinto ay wala siyang nakitang kwarto.

Biglang napatalon si Jethan sa gulat sa harapan ng nag-iisang pinto nang biglaang may nagsalita sa kung saan. “Pumasok ka na, anak.”

Malumanay ang boses ng kung sinong nagsalita mula sa kung saang bahagi ng kawalan. Sa isip ni Jethan, nasa mid o late 50’s base sa boses ng kung sinong lalaki ang nag-uutos sa kaniyang pumasok.

Dahan-dahan niyang sinunod ang utos nito hanggang sa makarating na nga siya sa isang bagong kawalan sa loob ng nag-iisang puting pinto. Bago pa man niya maisara ang pinto ay kusa itong nagsara at unti-unting nawala na parang karayom na nahulog sa dayami.

“Naku! Nawala ang pinto! Sa’n ako lalabas neto?” Napahila si Jethan sa kaniyang tenga nang hindi namamalayan. Iyon ang mannerism niya tuwing natatakot at kinakabahan. Nangangamba siyang mali ang pinasukan niyang pinto kahit alam niyang ito talaga ang pinasukan ng babae kanina.

“Huminahon ka, anak, Jethan.” Napapihit siya nang marinig ang pamilyar na boses na narinig niya rin sa bungad ng pinto.

Napanganga si Jethan nang makitang may isang misteryosong lalaki na nakahawak sa kaniyang balikat. Mahaba ang buhok ng estrangherong lalaki, umabot hanggang balikat. Nakaputi rin ito gaya ng taong magbabantay sa matayog na pintuan kanina.

Ngunit ang ipinagtataka ni Jethan ay kung bakit may nakakasilaw na ilaw sa mukha nito. Na para bang sinasadyang hindi ipakita ang mukha nito… o ’di kaya’y hindi pinapahintulutang makita ng kaniyang hamak na mga nilikha.

“Tama ka sa iniisip mo, anak. Ako ang naglikha ng mga bagay na pumapalibot sa iyo. Ako ang naglikha sa lupa, sa tubig, sa hangin at sa kung ano at kung sino mang maisip mo. Oo, ako ang inyong tagapaglikha.” Doon na pumasok sa isip ni Jethan ang mga mahiwagang pangyayari. Ang tila mirakulong pagsulpot at pagkawala ng mga bagay, ang hindi niya pagkamatay nang mahilog siya sa sapa, ang mahaba-habang pagpila, ang kawalan ng ibang kulay maliban sa puti.

Mabilis na tinanggal ni Jethan ang kaniyang sombrero at lumuhod sa harap ng banal na Diyos. “Kung mamarapatin, maaari ko bang malaman kung nasaan ako at kung bakit ako napunta rito, aking Ama? Anong nangyari sa akin? Bakit pangalan ko lang at edad ang naaalala ko simula nang mapunta ako rito? Ako ba’y pumanaw na, Panginoon?” Diretso ang kaniyang tanong sa harapan ng banal na Diyos dahil alam niyang alam nitong sagutin ang kaniyang mga katanungan.

“Nandito ka sa tinatawag niyong ‘langit’, anak. Dahil sa kabutihan mo, napili kang dito manirahan.” Inilagay ng banal na Diyos ang kaniyang kanang kamay sa nakayukong ulo ni Jethan. At doon na niya naramdaman ang pagbalik ng kaniyang memorya, na tila ba katulad ng pag-agos ng sapa kung saan kanina ay nahulog siya: mabilis at tila walang katapusan.

Jethan

Virordo

Jr. anak nina Judy at

Jethan

Virordo

Sr. edad bente-siete at ikinasal kay Heidi Martinez noong Disyembre 20, 1999. Ang asawa niyang si Heidi ay nagdadalang-tao at ngayon ay nag-iisa na lamang dahil si Jethan ay pumanaw

ngayong

ika-bente-uno ng Hulyo sa taong 2001 nang makasalpukan ang isang eight-wheeler truck sa Kalye Valega sa alas diyes-trenta ng gabi.

Paisa-isang tumulo ang mga luha ni Jethan sa kaniyang mga naalala. Una niyang inalala ang asawa niyang si Heidi at ang mumunti nilang prinsipe. Ang dalawang pinakamamahal niya sa buhay ay naiwan niya sa lupa ng mga buhay sa isang aksidente.

Natatakot pa nga niyang iwanan si Heidi nang nag-iisa dahil baka mahirapan ito kung lumabas ang bata nang wala siya sa kaniyang tabi ngunit paano na ito? Mas lalong hindi na siya makakatulong ngayong hindi na pala siya nabubuhay.

Ang pinag-ipunan niya para sa kaniyang anak ay hindi pala niya makikitang magagamit ng kaniyang anak. Hindi na pala niya makikita ang ngiti sa mukha nito tuwing nakukuha nito ang mga bagay na gusto nito dahil sa kauna-unahan.

Paano masasaksihan ni Jethan ang mga iyon kung pati ang mukha at ang kabuuhan ng anak niya ay ’di na niya naabutan?

Hindi siya magka-undagaga sa pagpupunas sa patuloy na umaagos niyang mga luha. Inangat niya ang kaniyang mukha at sinalubong ang ‘tingin’ ng kaniyang Panginoon, “pagpasensiyahan mo na ako, aking ama. Nalulungkot lang ako at nagsisisi. Kung sana ay umuwi ako nang maaga…”

Hindi siya pinatapos ng banal na Diyos na magsalita dahil mali ang sinasabi ni Jethan, “Hindi mo kasalanan ang mga nangyari, anak. Ang nangyari sa iyo ay isang aksidente. Ito ay hindi mahuhulaan lalo nang maiwasan, anak.”

“Hindi, ama. Kasalanan ko ’tong lahat! Sinira ko ang pangako ko kay Heidi, hindi ako naging mabuting asawa at ama sa kanila. Iniwan ko sila nang maaga…” Umatungal na parang bata si Jethan habang nakaluhod pa rin sa harap ng Diyos ama.

Normal lang naman na hindi niya matanggap ang mga pangyayari ngunit pinalilito niya ang banal na Diyos kung paano siya patitigilin sa pagngawa.

Dahil sa labis na pagkalumbay ay hindi na namalayan ni Jethan na nakahawak na pala siya sa damit ng kaniyang tagapagligtas at nakuha pa niyang magrequest, “Pangahas man ngunit gusto ko pa ring puntahan si Heidi at humingi ng tawad pati na rin sa aming prinsipe na hindi pa lumalabas sa mundo, kahit sa isang sandali lang. Maaari ko bang gawin iyon, aking ama?”

Alam ni Jethan na ang hinihingi niya ay imposible ngunit puno pa rin siya ng pag-asa na baka dinggin siya ng banal na Diyos at gawin siyang eksepsiyon. Ngunit wala siyang narinig na tugon mula rito. Tahimik lang na nakatingin ang hindi niya makitang mukha nito na para bang tinatansiya ang bigat ng mga salitang isisiwalat nito sa kaniya.

Nilagay ni Jethan ang mga kamay sa sariling mukha dahil sa kahihiyan, “Tatanggapin ko ang hatol niyo, aking Panginoon. Kung sa langit man o sa nagbabagang apoy ng impiyerno mo ako dadalhin dahil sa aking kapangahasan ay bukas sa loob kong tatanggapin—.”

Hindi ulit siya pinatapos ng banal na Diyos sa kaniyang mga litanya, “Hindi ko maaaring pahintulutan ang ninanais mo ngunit may suhestiyon ako, anak.” Kinuha ng Diyos ang mga kamay ni Jethan at pinatayo siya.

“Ano iyon, Panginoon? Kahit ano basta ba makasama ko ulit sila ay ayos lang sa akin.” Mapagsamantala si Jethan.

Ang kaninang hiling niyang humingi lang ng tawad sa kaniyang pamilya kahit Isang sandali lang ay naging hiling na gusto niyang makasama ang mga ito.

“Maaari mo nga silang makasalamuha, ngunit ikinalulungkot ko, hindi maaaring manatili sa iyo ang ala-ala mo patungkol sa mga nangyari rito, anak.” Mahinang paalala nito sa kaniya.

“Iyon lang ba? Ayos lang ako kung iyan lang, Panginoon.” Malaki ang ngiti ni Jethan, hindi niya alam na gumagana pala ang swerte niya kahit dito sa langit.

Ngunit hindi pa pala tapos sa pagsasalita ang banal na Diyos, “Ala-ala mo rito, at ala-ala mo noong nabubuhay ka pa sa mundo. Lahat ng ala-ala mo ay kukunin sa iyo at isisilang ka ulit bilang isang walang muwang na sanggol.”

Napakagat ng dila si Jethan sa narinig mula sa banal na Diyos. Wala na rin ang kaninang ngiti niya.

Ayon sa isip niya ay walang kwenta ang pagkikita nila ng kaniyang pamilya kung hindi naman pala niya sila maaalala.

“Anak, Jethan, hindi naman ako gumagawa ng kalokohan. Pinapayagan kitang mabuhay muli ngunit hindi naman pwedeng mawala ang balanse ng mga bagay-bagay. Kung ano ang nangyari ngayon, patuloy iyong mangyayari bukas at sa susunod pang mga bukas. Babalik ka sa mundo mo bilang bagong silang na sanggol. Alam mo naman na ang isang sanggol ay walang kamuwang-muwang sa mundo kaya kung biglaan marunong na kaagad itong magsalita, magsulat, mag-isip para sa sarili ay masisira ang balanse ng buhay.” Pangangatwiran nito.

“Pero ipinapangako ko sa iyo, Jethan, anak, makakasalamuha mo ang iyong pamilya sa daigdig. Ipinapangako ko.” Dagdag nito.

Ano nga ba ang karapatan ni Jethan na tanggihan ang salita ng nakakataas lalo na humingi pa ng kahilingan. Tinutulungan na nga siya nito, may balak pa siyang tumanggi. Nagmamalabis na siya kung gigibain niya pa ang balanse ng pagkabuhay at pagkamatay para lang sa kaniyang sariling dahilan.

Matapos ng ilang minuto ay napagpasiyahan na ni Jethan na magsalita, “Ikinagagalak kong tanggapin ang suhestiyon mo, Panginoon ko. Sana’y hindi ka nagkamali sa paggawa mo sa aking eksepsiyon.”

Isang pitik ng kamay ng banal na Diyos ay bigla nalang naglilitawan sa kanilang harapan ang batang maaaring pasukan ng ispirito ni Jethan at sakto namang may nakita ang Panginoon niya na isang babae na nasa tatlong buwan pa lamang ng pagbubuntis at nakatira sa kabilang kalye ng bahay na tinitirhan ng mga Virordo.

Manghang-manghang pinasadahan ng kamay ni Jethan ang larawan ng tiyan ng isang ginang at tahimik na nagpasalamat dito.

“Marami kang nagawang mabuti sa mundo, Jethan, anak, kaya nararapat lang na ibalik kita upang manatili ang balanse.” Sabi ng Panginoon pagkatapos ng ilang minuting katahimikan.

“Balanse saan, Panginoon?” Nagtatakang tanong ni Jethan. Andaming sumulpot na salitang ‘balanse’ ngayong araw.

Problemadong napalingon ang banal na Diyos sa kung saan, “dumarami na ang mga makasalanang mga anak ko na ikinasasakit ng aking damdamin. Nararapat lang na ika’y aking pabalikin upang madagdagan ang mga nabibilang na lang na mga taong may busilak na kalooban.”

Napangiti na rin siya ng mapait dahil tama naman ang sinabi ng kaniyang Panginoon, dumami na nga ang mga desperado.

“Kaya humayo ka na, anak, at dumiretso na sa iyong destinasyon.” Kasabay ng mga salitang iyon ay ang paunti-unting paglaho ni Jethan.

Ni hindi pa nga siya nakapagsalamat.

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 3

“ ILANG taon ka na nga ulit, Jethan?“ Tanong ni Epe kay Jethan na mabilis na kumaripas ng takbo patungo sa kanilang kalendaryo.

“Naku, ’Nay, nakalimutan ko na rin.” Napakamot ng ulo si Jethan. “Teka bilangin ko muna ha. 2023 minus 2001 is equals to 22, kaso Abril pa ngayon at Disyembre mo ako ipinanganak kaya bente-uno anyos pa ako, ’Nay.” Bumalik si Jethan sa pagkakaupo sa tabi ng kaniyang Nanay at kinuha ang mga kamay nito upang masahiin.

Malakas na napasinghap ang kaniyang Nanay na para bang may naalala. Pumikit ito,“Bente-uno. Ay oo, sabi ng butihin mong tatay puputulin niya na ang sustento mo kapag edad bente-uno ka na. Kaya pala wala na akong natatanggap mula sa kaniya.”

“Sabi ko naman kasi sa ’yo, Jethan, na ipagpatuloy mo ’yang pag-aaral mo habang pinapadalhan pa tayo ng tatay mo ngunit hindi ka naman nakinig sa akin. Paano na ang kinabukasan mo?” Dagdag ni Epe.

Inilagay ni Jethan ang kaniyang kaliwang kamay sa balikat ni Epe habang patuloy pa rin sa pagmasahe ang kaniyang kaniyang kamay, “Pasensiya na, ’Nay Epe, ngunit mas nanaisin kong mapunta sa panggamot mo ang perang natatanggap ko sa tatay ko.”

“Ano kasi anak, Jethan. Ang kamatayan ng isang tao hindi naman natin magagawang diktahan. Kahit baliktadin mo pa ang mundo, hindi niyon maaalis na malapit na ang oras ko.” Tama naman si Epe at alam iyon ni Jethan ngunit mas pinili niyang ipalabas ang kaniyang mga narinig patungo sa kabilang tenga niya.

“Hindi, ’Nay. Kung pinakilala mo siya sa akin, baka nakahingi ako ng tulong kung sasabihin ko ang sitwasyon mo.” Bulalas ni Jethan habang nakatingin sa mga ata ni Epe. Desidido si Jethan na baka maisalba pa niya ang Nanay niya kung sakaling makahingi siya ng tulong.

Hindi niya tinapos ang pag-aaral, hindi dahil gusto niya, kun’di dahil iyon ang nararapat na aksiyon ngayong nakabitin na lang sila sa isang manipis na alambre ng buhay. Kung gagastusin lang niya ang pera para sa kaniyang pag-aaral habang ang Nanay niya ay ngingitian lang siya na para bang wala ay baka pagsisihan niya pa sa tanang buhay niya kung mawala ito sa kaniya nang lingid sa kaalaman niya. Kung hindi pa grumabe ang sintomas ng sakit nito, ay hindi malalaman ni Jethan na may malalaking kidney stones pala ang Nanay niya sa loob ng katawan nito.

“Hindi naman kasi ganoon kadali iyon, anak. Nakakabingi mang pakinggan ngunit ako ang may kasalanan dahil nagpabaya ako at hinayaan ang espirito ng alak na manguna sa sarili ko.” Ngumiti nang mapait si Epe. Kasalanan man iyon ngunit wala siyang makapang pagsisisi mula sa puso niya. Nagsilang siya ng isang napakamabuti at maaalalahaning anak na tila ba galing pa sa Diyos ama.

Hindi niya pagsisisihang ipinanganak niya si Jethan.

“May asawa na rin siya ngayon at baka masabihan pa tayong makapal ang mukha kung biglaan tayong susulpot ngayong nabalitaan nating nagbalik na siya rito mula sa Amerika. Sabihin pa no’n na mapagsamantala at hindi na nakuntento sa sustento.” Mas lalong umasim ang mukha ni Epe habang binabalikan ang nagdaan.

Ayon sa kaniyang Nanay, kababata at drinking buddy raw nito ang lalaking nakakakuha ng pagka-birhen nito. Nagclass reunion raw sila, araw-araw na naglasing.

Mahal raw ng Nanay niya ang kaniyang Tatay kaya todo oo ito kapag inaaanyayahang mag-inom. At sa isang gabing pagkakamali, isang kisap mata, nabuo si Jethan nang wala sa plano.

Ilang araw matapos malaman ng kaniyang ina na may nabuo pala ay kaagad niyang ipinaalam iyon sa kaniyang kababata. At malamang, dahil sa takot, mabilis na humanap ang lalake ng papangasawahin.

Mabuti nalang daw at sinabihan siya nitong magsusustento ito sa bata. Umalis na rin ito sa bansa dahil doon na raw maninirahan sa US kasama ang kaniyang pamilya hanggang dumating ang araw na ito. At kung hindi pa aksidenteng nabanggit ng kaniyang Nanay na bumalik na pala sa Pilipinas ang kaniyang Tatay kasama ng pamilya nito ay hindi ulit ito babanggitin ng kaniyang Nanay sa kaniya.

Mula pagkasilang hanggang ngayon, ni larawan ng kaniyang ‘Tatay’ ay hindi niya nasaksihan. Ano nga ba ang mukha nito? Anong hugis ng mata nito? Anong kulay ng buhok nito? Anong kulay ng mata nito? Anong minana niyang facial features nito?

At gaya nga ng nabanggit ng kaniyang Nanay, pinutol ng kaniyang Tatay ang sustento pagsapit ng kaniyang ika-bente-unong kaarawan.

“Naku! Hindi sa sinasabi kong hindi mali ang ginawa mo, ’Nay, ngunit nabiktima ka lang ng makamandag na lason ng pag-ibig. Ang tukso’y malakas, sabi mo nga.” Swabeng sabi ni Jethan na ni minsan ay hindi inatupag ang pagkatok ng pag-ibig.

Ayon sa kaniya, iyon ay nag-aaksaya lang ng kaniyang oras.

Ngumisi ang matanda, “Jethan, h’wag kang manguna. Ako, malas ako sa pag-ibig, baka iyon lang ang ipamana ko sa iyo.”

“Naku, huwag mo akong isumpa, ’Nay!” Sa totoo lang, ay wala pa siyang planong magpakasaya ngayong may dinaramdam na sakit ang kaniyang nag-iisang pamilya. Kung dumating ang araw at malasin man siya sa pag-ibig ay kaniyang itutuon ang pansin kay Epe gaya ng parati niyang ginagawa.

Hinawakan ng mga kamay na nagbigay kay Jethan ng ginhawa ang dalawang pisngi niya, “Nasabi ko na ba sa iyo kung gaano ako kaswerteng ikaw ang naging anak ko, Jethan? Ako, noon, nagpapasaway ako sa mga magulang ko. Ikaw, napakabuti mong bata, at nagta-trabaho ka pa upang may dagdag pantustos tayo sa bahay. Kung balak ka mang kunin ng Panginoon sa akin nang maaga, tiyak akong susunod kaagad ako sa iyo.”

“Huwag ka namang magsalita ng ganiyan, ’Nay. Gusto ko pang mabuhay ng mahaba-haba kasi kapag naririnig ko ’yang ‘maagang namatay’, para akong nakukuryente. Siguro’y namatay ako nang maaga sa dati kong buhay.” Umiwas siya sa hawak ng kaniyang Nanay na tila ba nabadtrip sa kaniyang narinig mula rito.

“Guni-guni mo lang iyan, ’Nak. Pa’no mo naman maalala ang dati mong buhay? Kung ako kapag naalala ko ang dati kong buhay, pakiramdam ko gagamitin ko ang kaalaman ko noon at magpapakayaman. Sabihin mo ang totoo, Jethan, nasobrahan ka ba sa tubig?” Tubig lang talaga siya masosobrahan dahil pahirapan ang pagbili ng bigas at ulam lalo nang pinag-i-ipunan niya pa ang dadating na operasyon ng kaniyang Nanay.

“Teka, ’di ka pa kakain, ’nak? May tuyo pa diyan, ’yung niluto mo kahapon. ’Di ba mamaya na ang gig mo sa bar ni Pasing? Baka pagalitan ka no’n.” Pinagpagan ni Epe ang suot-suot na polo ni Jethan.

“’Nay, hindi ko ba nasabi sa iyo? Nagfile na si Ate Pasing ng bankruptcy kaya huling sweldo ko na ang ipinangbayad ko sa kuryente.” Napasimangot si Jethan. Dahil kasi iyon sa bagong pub sa harap ng bar ni Pasing. Mayayaman at feeling mayaman lang ang pumapasok sa lugar na iyon.

Patok rin iyon sa masa dahil artista ang endorser, kaya ayun, bukod sa regulars at mga loyal customers, hindi na gaano karami ang pumapasok na pera sa bulsa ni Pasing.

Matapos ng ilang minutong pag-iisip ay binanggit ni Epe ang paksang nagpapakulo sa dugo ni Jethan, “Panahon na siguro upang kumayod ako, anak. Nakakalungkot naman kasi ang pagiging mag-isa rito sa bahay. Para makatulong na rin sa iyo-.”

“Magpahinga ka lang, ’Nay. Nalalapit na ang petsa ng operasyon mo sa kidney. Hindi ka dapat nagpapapagod. H’wag mo akong aalalahin.” Kunot-noong sabi ni Jethan. Sabi na nga ba, ipapalusot nitong gusto nitong magtrabaho.

“Pero-.” Pagpupumilit nito.

“Walang pero pero, ’Nay. Maghahanap ako ng bagong trabaho. At ’pag sinabi kong maghahanap ako, makakahanap ako, ’Nay. ’Yan ang sabi mo sa akin.”

“Sige na nga, mag-iingat ka palagi sa daan, Jethan, anak!” Inayos ni Jethan ang kaniyang suot na polo. Hinalikan niya muna sa pisngi ang kaniyang Nanay bago nagdasal para sa kaniyang kaligtasan sa labas ng bahay at kaligtasan ng kaniyang Nanay sa loob na nag-iisa lang sa kanilang bahay.

Lumabas siya sa kanilang bahay at naglakad patungo sa pinakamalapit na supermarket. Naalala niyang naghahanap sila ng kahero. Iniisip ni Jethan na wala siyang makukuhang kinabukasan kung ang paggitara lang sa mga bar ang kaniyang gagawin.

Pumasok siya sa loob ng supermarket, dala-dala ang kaniyang resume na nagpapakita ng kaniyang experience sa pakikisalamuha sa mga tao. Iniisip niyang malaki ang ambag no’n kung sakali mang tanggapin siyang kahero.

Iyon ang akala niya…

---

HINDI siya natanggap bilang kahero sa pinag-applyan niyang supermarket ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon ay pumasa naman siya na maging driver para sa kanilang delivery van. Urgent hiring raw kaya kahit dise-otso, pwedeng magtrabaho. Lalo na kaya siyang bente-uno na.

Kilala niya ang sarili, wala siyang kamuwang-muwang sa pagmamaneho, lalo na ang magpakita ng driver’s license para may maipakita sa mga traffic enforcers kapag nakalabag ng batas sa daan. Ngunit nang sinabi ng boss niya na subukan niyang gawin ay mirakulong nagawa niyang paandarin ang sasakyan at magmaneho.

Hindi ito kapani-paniwala.

Balak niya mang umatras dahil walang kasiguraduhan ang swerte niya ngunit hindi naman daw araw-araw ang pagmamaneho niya. Lunes, miyerkules, at biyernes lang naman dahil iyon ang datingan ng mga supplies. Nagkataon kasing binalita ng kanilang supplier na hindi na nila kayang magpunta at balik dahil nagretiro ang nag-iisang driver nila.

Kailangan niya lang raw niya na mag-ingat sa pagmamaneho upang hindi hingan ng lisensiya.

Alam niyang imposibleng hindi kaagad siya mahuli ng mga traffic enforcers dahil nagkataon lang na gumalaw nang mag-isa ang kaniyang kamay na para bang sauludo nito ang pasikot-sikot ng isang sasakyan.

Alam niyang mahuhuli siya ngayon sa unang araw ng kaniyang trabaho at mapupunta pa siya sa kulungan.

---

TATLONG buwan ang nagdaan at matagal nang nakuha ni Jethan ang kaniyang hinahangad na driver’s license. Hindi na rin niya kinikwestiyon ang dahilan kung bakit nagkaroon siya ng kakayahang magmaneho sa unang beses na pagtapak niya sa loob ng isang kotse.

Basta lang, may trabaho na siya.

Nagta-trabaho pa rin siya sa nabanggit na supermarket ngunit kapag martes at h’webes, ay nagpapasada siya gamit ang taxi ng kaniyang kababatang si Garod.

Himihingi lang ito ng 500 na renta.

Naisagawa na rin ang operasyon sa kaniyang Nanay kaya masigla na ito at nagbabalak pa ngang maglabada sa mga kapitbahay ngunit siyempre, hindi ito pinayagan ni Jethan.

Tuwing sabado at linggo naman ay nagiging driver siya ng mga pribadong sasakyan. May app kasing naglilink ng mga available drivers at mga may-ari ng pribadong sasakyan. Nangyayari talagang may naghahanap ng driver gamit ang app upang magpadrive patungo sa kanilang destinasyon dahil sila ay lasing, pagod o hindi kaya’y may naiwang sasakyan sa kung saang lugar at ibabalik sa may-ari.

Parang taxi na rin o jeep na ginagamit pang-transportasyon ng mga tao, ang kaibahan lang ay pribado ang sasakyang gagamitin niya at ang may-ari nito mismo ang nagpapa-maneho.

Naghihintay na lang siya ng notification.

Marami ang nagpapa-drive ngayong weekends dahil day-off. Kung tutuusin ay mas malaki ang nakukuha niyang pera sa ganitong trabaho, ang nakakalungkot nga lang ay sabado at linggo lang marami ang kliyente. Atsaka base sa oras na nilalaan ng temporary hired driver ang perang ibinabayad nito sa kanila.

Kung buong araw ang kaniyang pagmamaneho para sa isang kliyente, mas mabuti. Ngunit kapag paunti-unti lang, iba’t-ibang lugar dapat nakastandby ang mga available temporary drivers.

May option rin na ‘bookmark’ na ibig sabihin ‘trust’ na nagpapamahal ng serbisyo nilang mga temporary hired driver. Kapag may maraming bookmarks, mataas rin ang tiyansang may magpadrive kahit na weekdays kasi nga trusted na sila.

Gaya ngayon, pagkatapos niyang magsimba, ay nakaabang lang siya sa harap ng simbahan. Binuksan niya muna ang kaniyang location upang malaman ng mga kliyente na may driver na malapit. Marami ang nagpapa-drive rito sa simbahan, lalo na iyong kasama ang pamilya at hindi gustong mapagod mag-drive.

Dalawang tunog ang maririnig sa cellphone ni Jethan. Ibig sabihin nito, dalawa ang may interest na kunin siyang temporary driver. Tinawagan niya ang unang nagpop-up sa kaniyang screen upang kumpirmahin na kukunin nga ba siyang driver.

Ilang beses niyang tinawagan ang number ngunit hindi ito sumagot. Isang prank call, pambungad ng hapon. Mabilis niyang tinawagan ang pangalawa upang sabihin ang sasabihin niya sana kanina.

“Hello, ma’am, sir! Totoo bang kukunin niyo akong driver?” Masiglang tanong ni Jethan.

Ngunit walang sumagot sa kanilang linya. Dalawang prank call sa iisang oras. Masiyado naman nilang pinagbubutihan. Hiling ni Jethan na sana hindi sila papatulugin ng konsensiya nila ngayong gabi.

“Ahh, yes, h-hello. You can come at the parking lot on the right side of the c-church.” Hindi maipaliwanag ni Jethan kung bakit napakahina ng boses at pautal-utal ang tao sa kabilang linya.

May problema kaya?

Pinasiglang muli ni Jethan ang boses niya at tumakbo patungo sa parking lot ng simbahan. “Sige, Sir. H’wag niyo po munang ibababa. Tinatakbo ko na po.”

Hinihingal habang nakasandal si Jethan sa pader.

“Have you a-arrived yet?” Mahinang tanong nito kay Jethan.

“Yes, Sir. Sa’n ka po? Ano pong kulay ng sasakyan niyo? Anong brand?” Pinasadahan ni Jethan ng tingin ang punong-punong parking lot habang mahigpit pa ring nakahawak sa kaniyang cellphone.

Gusto niya kaagad na mahanap ang lalaking kliyente at baka may kung anong nangyari na rito. Nasa boses kasi nito ang paghihirap at mabigat rin ang paghinga nito mula sa kabilang linya.

“Easy, e-easy. I’m in a gorgeous blue convertible lamborghini.” Maririnig sa tono nito ang pagmamayabang.

“Yes, sir, nakikita na kita.” Ani Jethan nang makita ang sasakyang inilarawan nito.

Dahan-dahang lumapit si Jethan sa kumakaway na kliyente. Ang ganda nga ng sasakyan.

Ngunit nang makalapit na siya sa kliyente at laking gulat niya nang makitang nakayuko ito at nakasandal ang dumudugong ulo sa manibela.

Gusto niyang magsisigaw at humingi ng tulong ngunit inunahan na siya nito, “no need to panic, you just have to drive me to the nearest hospital quietly but quickly. I don’t gather unnecessary attention here. “

Nagtangkang tumutol si Jethan, “P-Pero-.”

Ngunit mariin ang utos ng kliyente sa kaniya. “I don’t really like to repeat myself.”

“R-Right away, Sir.”

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 4

ILANG beses nang napalingon si Jethan sa  digital clock ng malamig na kwarto para tignan ang oras. Nailagay na rin niya ang sariling pangalan bilang guardian ng taong mahimbing na natutulog sa hospital bed habang siya ay nakaupo lang sa sofa, ilang distansiya mula rito.

Alas singko na at nakakapanghinayang na hindi man lang siya nakagawa ng pera ngayong linggo. Ngunit hindi niya rin maatim na iwanan ang lalaking kaniya sanang magiging kliyente nang nag-iisa sa malamig na kwarto.

Hindi niya kasi ma-access ang cellphone nito dahil may password kaya walang kapamilya na magbabantay rito. Hindi niya rin naman ugaling makialam at kapkapan ang bulsa ng damit nito. Natatakot siyang baka may mahawakan siyang ikagagalit nito kapag nagising na ito.

“W-Where am I?” Kaagad niyang dinaluhan ang kakagising na lalaki. Inalalayan niya itong umupo at binigyan ng isang basong tubig.

“Dinala po kita sa ospital gaya ng utos niyo.” Magalang na sagot ni Jethan sa dumadaing na lalaki.

“O-Oh right. Kindly assist me to stand.” Sinunod niya ang utos nito. “We’re gonna leave the hospital this instant. You’re driving me home.”

Napakunot ang noo ni Jethan, “Pero hindi ka naman papayagan ng ospital, Sir. Baka bumukas ang sugat mo sa ulo. Atsaka hindi mo ba irereport ang nangyari sa pulis?”

“Nah, there was just a drunk man who throw a bottle on me. And yeah, I happened to be near when he bursted with anger. And the hospital? I’ll just say that I’m not in pain anymore. Atsaka we have this what you call a ‘family doctor’, so don’t worry.” Sagot ng lalaki na para bang wala lang ang nangyari sa kaniya, na para bang ang pag-uwi lang sa bahay nito ang importante kahit dumaing ito sa sakit kanina.

Nang mabayaran ang bills ay kaagad na nagmaneho si Jethan patungo sa address na ibinagay ng kliyente sa kaniya. Tahimik lang ang kliyente at tila lunod na lunod sa kung ano mang iniisip nito. Iyon ay base sa nakikita ni Jethan sa rear mirror ng sasakyan. Hindi rin siya nagtangkang magsalita dahil alam niyang pagod ang lalaki dahil kakagising lang nito pagkatapos ng operasyon.

Mabilis na tumakbo ang oras, at sa isang iglap, nasa harap na sila ng bahay ng kaniyang kliyente. Alas singko-trenta na ngunit nakakapaso pa rin ang init ng araw.

Pinatunog ng kliyente ang kotse gamit ang hawak na susi, “My mom is not home, so it’s fine if you go inside. You will get the payment there.”

“Sige, Sir.” Tinanggal ni Jethan ang sapatos at inilagay nang maayos sa harap ng pinto. Tapos kumatok muna siya sa pinto bago ito binuksan.

“Pasensiya na sa biglaang pagpasok!” Iyan ang parating ginagawa at sinasabi ni Jethan tuwing papasok siya sa kanilang bahay at bahay ng kaniyang kaibigan.

Nakarinig siya ng tawa mula sa kliyenteng paakyat na sa kanilang hagdanan. Mukhang nakakatuwa para rito ang nakagawiang gawin ni Jethan.

Nakaupo lang nang tuwid si Jethan sa nakita niyang upuan na kahoy at hindi inabala ang pagtingin sa nakapaligid sa kaniyang mamahaling gamit at baka sisihin pa siya kung sakaling may mawala.

Maya-maya ay bumaba na ang matangkad na lalake. Ngayon lang niya napansin na matangkad pala ito dahil lutang siya kanina. Maganda ang built ng katawan nito at may itim na itim na buhok, kagaya ng kulay ng mata nito na ngayo’y sinusuklian ang kaniyang pagtitig.

“Here, I’ve calculated the time that you spent with me in the car and hospital. You can count it to check.” Ibinagay nito sa kaniya ang isang dilaw na sobre na may lamang cash.

Tinanggal ni Jethan ang kaniyang sumbrero at yumuko, “Ay, ’di na, Sir. Okay na ’to. Pakipindot nalang ng ‘service acquired and completed’ sa app mo at paki-bookmark ako kung nagustuhan mo ang serbisyo ko. Maraming salamat.”

“Sure.” Nakangiti nitong tugon sa kaniyang suhestiyon. Mukhang mas matanda ito sa kaniya ng ilang taon lalo na ngayong nakangiti ito, hindi gaya ng kanina na walang emosyon.

Nagpasalamat siyang muli sa kliyente at nagmarsta patungo sa pinto ngunit napatigil siya nang muling magsalita ang lalaki. “Why don’t you drink some tea with me first before going to wherever you want to go? I’m lonely.”

“I appreciate your kindness, Sir, pero magla-last client pa ako.” Tipid na tugon ni Jethan.

Umupo ang lalake sa sofa na inupuan niya kanina, “How about paying you more just to have your company? Sabihin mo lang kung ilan ang expected mong pera mula sa last client mo.”

Kinunotan niya ng noo ang lalake, “Anong binabalak mo, Sir? Bakit mo naman gagawin iyan para lang may kasama ka? Takot ka bang mag-isa?”

Hindi makapaniwala si Jethan sa mga salitang lumalabas mula sa bibig ng lalaking may nag-aanyayang ngiti.

Sinenyasan siya nitong sumama sa kaniya patungong kusina kaso hindi siya sa sumunod kaya huminto rin ito. “Well, you’re not wrong. Sinasabi ko lang na gusto kong may kasama, hindi dahil takot akong mag-isa. Atsaka I’m not giving you alcohol, it’s tea. My mom’s tea. So, nothing bad will happen to you.”

“E, kung may plano kang lasunin ako?” Hindi na alam ni Jethan kung anong nangyayari sa lalaking nakatitig lang sa kaniya. Hindi ba nacheck ng Doctor kung may nakuha bang deperensiya ang kaniyang kliyente?

“You can prepare the tea yourself and let me drink it first before you. I promise you, I have no ill intention. Gusto ko lang talaga ng kasama.” Kaya ba gusto nitong umuwi nang mabilis ay dahil gusto nitong ayain si Jethan na mag-tsaa?

Wala ba talaga itong nakuhang deperensiya sa utak?

“Pasensiya na talaga, Sir, pero naalala kong matutulog nalang pala ako sa bahay. Matulog na rin po kayo! Pero bago iyan, siguraduhin niyo pong ipaalam sa family doctor niyo ang nangyari sa inyo!”

Kumaripas na siya ng takbo papuntang pinto at baka kung saan-saan pa umabot ang pagpupumilit nito. “Maraming salamat po ulit!”

---

“WHAT happened to you, Jaydee?” Tanong nang kakapasok lang na lalaki sa kaniya. Nakatitig ito nang maiigi sa bandages na nakapalibot sa ulo ni Jaydee.

“I was caught in someone’s internal conflict.” He explained with a stoic face. “By the way, where’s mom, Tito Den?”

“She’s with the neighbors, may tinanong lang siya kay Prissy.” Umupo si Den sa sofa katabi niya na nagpatuwid sa kanina’y nakarelax na likod ni Jaydee.

“Did your plan to date my mom work?” Jaydee asked, pero hindi ipinapahalata sa lalaking nasa harap niya ang kaniyang kawalan ng pake sa presensiya nito sa buhay niya at sa buhay ng kaniyang Ina.

Den shrugged and seemed to be annoyed, “Same old. Wala pa ring improvements.”

Jaydee laughed at the frustrated Den as if he told a good joke. “Maybe your luck is not enough… or you’re not genuine enough?”

Hindi niya gusto ang lalaki. Ilang buwan pa lamang itong nanliligaw sa Mom niya at umaakto na itong tatay-tatayan niya. Den’s acting like their house is his too… like he will sooner take charge of it.

Kulang nalang ang duplicate key ng bahay ay hingin nito.

“Pardon? I did not hear what you said.” Tanong ni Den na nakakuha ng pag-iling ni Jeth.

“Wala, Tito Den. I was just talking to myself. Sige na. Call me if Mom arrived, itutulog ko lang ’to.” Hindi niya gustong makipagplastikan sa lalake.

Jaydee is not being harsh to him, he just feels that something’s unusual in that guy’s real intentions and it’s making him feel uncomfortable.

---

“JAYDEE NATHAN VIRORDO! Kindly open the door!” Naalimpungatan si Jaydee dahil sa ingay na nagmumula sa pinto. It was his mom. And maybe alam na nito ang nangyari sa kaniya mula kay Den.

Binuksan ni Jaydee ang pinto ng kaniyang kwarto at bumungad sa kaniya ang nangangalaiting mukha ng kaniyang Mom.

She may look furiously mad at him, but in Jaydee’s mind, he knows she’s just furious at the perpetrator who did that to him.

“Can you call Dr. Stevens, Denvin?” Puno ng takot na tanong ng Mom niya. Natataranta namang kinuha ni Den ang kaniyang cellphone at nagdial ng numero.

“No need to be so worked up, Mom. Nakikita mo naman ’tong bandages sa ulo ko, nagpunta na ako sa hospital bago rito.” Jaydee nonchalantly explained.

“Did they say something? Is there something wrong with your head? May internal injuries ba? Keep me updated, please.” Puno pa rin ng pag-aalalang tanong ng kaniyang Mom.

Masakit ang ulo niya at para itong pinupokpok ng martilyo ngunit mas malala ang mabibigat na problemang kay tagal na niyang iniinda.

“There’s nothing, Mom. Okay lang talaga ako, I promise.” Jaydee assured her. Hindi naman gaano kalala ang pinsala ng ulo niya.

“’Di mo ba gustong ipakulong ang gumawa sa iyo niyan, Jeth? If I knew his name, I would make him rot in jail.” Oh, Jaydee forgot that his mother’s suitor is still there.

“There’s no need for that, Tito Den.” Mababang tonong sagot ni Jaydee. Please, he just wanted some peace of mind.

“I will do it kahit ayaw mo, kailangan niyang malaman na may nasaktan siyang tao—”

“I said there’s no need for that!” Hindi na nakatapos si Den sa pagsasalita dahil sa biglaang pagsigaw ni Jaydee. Mabilis na umalis si Jaydee sa kaniyang kama at bumaba patungo sa kusina, habang ang dalawa ay naiwang nakanganga.

If Jaydee is shouting like that, he needs a sip of his Mom’s tea to calm himself.

There are boundaries. Alam niyang gusto lang ni Den na tulungan siyang parusahan ang gumawa sa kaniya no’n, but he already said that he doesn’t want to do anything for that matter. Narinig na siya nito, but, why is he acting like some hero giving Jaydee justice when he doesn’t want one to begin with?

Sa kasalukuyan ay tahimik lang na umiinom si Jaydee nang tsaa sa kusina. Kung natuloy lang na pumasok ang driver na iyon at nakipag-inuman sa kaniya ng tsaa ay baka maginhawa na ang pakiramdam niya ngayon and he would not snap. He planned to tell that guy his problems too; he wanted someone that would just listen and won’t judge.

Lalo nang hindi siya kilala ng driver at hindi niya kilala ang driver, it should be easy to tell him his frustrations that even his Mom didn’t know of. But sadly, the guy declined.

His Mom sooner followed him to the kitchen. “You shouldn’t have shouted like that, Jaydee. Nasaktan mo si Denver.”

Hindi niya gustong ipakita sa kaniyang Mom na naiirita siya kaya malumanay na tono ang ginamit niya sa pagsasalita, “Alam ko, Mom. It’s just that I firmly declined his offer and that’s the end of it. H’wag nalang sana nating palalain pa ang problema. Nag-iinom na nga iyong nakagawa nito sa akin dahil maraming problema, lalo ’yong magiging problemado kung ipapakulong pa natin.”

“Okay… okay. Hindi na namin ipipilit. Just enjoy your time here. Gagawa ako ng favorite sandwich mo.”

“Sure, I would love to eat it.”

---

“SAMPUNG-LIBO?!” Nanlaki ang mga mata ni Jethan nang bilangin kung ilang libo ang nakalagay sa sobre na ibinigay ng kaniyang kliyenteng si JD, iyon ang pangalang nakatatak sa kaniyang app.

Nang makapasok si Epe ay napatalon rin siya sa nakitang pera na nakakalat sa lamesa. “Sa’n galing ang perang ’to, anak?!”

Bukod sa perang ipinambayad nila sa operasyon at perang natanggap nila mula sa Tatay niya ay ngayon lang nakakita si Epe nang ganoon kalaking pera.

“Ganito kasi iyon, Nay…” Ikwinento ni Jethan ang mga nangyari kanina na nakakuha nang malakas na sigaw mula kay Epe.

“Itapon mo ang perang iyan, Jethan! Baka galing sa mapya ’yan o sindikato. Naku! Mamamatay ka talaga nang maaga!” Halos gumulong na ang matanda dahil sa pagkataranta.

“Hindi naman siguro, ’Nay. Sayang naman kung itatapon lang natin ang perang ’to. Kalahati nito ang sweldo ko sa supermarket at kung itatapon ko ito, wala tayong pambili ng pakulay mo sa buhok.” Pangungumbinsi ni Jethan sa Nanay niya. 

Puro uban na kasi ang buhok nito dahil sa mabilis na pagtanda dulot ng sakit at stress na labis nitong ikinalulungkot. Para itong tumanda ng sampung taon kahit na kwarante y sinco pa lamang ito. Kaya gusto niyang magkaroon ito ng kaunting kompiyansa sa sarili at mangyayari iyon kapag bumalik sa pagiging itim ang buhok nito.

“Ay tama! Palitan mo ang kulay ng buhok mo, anak! Tiyak na hindi ka no’n makikilala.” Binalewala ni Jethan ang sinabi ng kaniyang Nanay at nag-isip ng mabuti kung anong i-uulam nila bukas, lalo nang may marami siyang pera sa kaniyang kamay.

“Pupunta ako sa palengke bukas, ’Nay. Bibili ako ng isang kilong manok, na sasabawan ko at iuulam natin bukas. Pagta-tiyagaan muna natin ang isdang nasa tupperware. Atsaka bukas, ipapa-rebond ko ang buhok mo at sabay tayong magpapakulay ng buhok. Okay lang ba iyon, ’Nay Epe?”

“Gusto ko ng itim na itim… gaya ng buhok niya. “ Mukhang hindi mapigilang mainggit ni Jethan sa kulay ng buhok ng kaniyang kaninang kliyente.

Kahit na medyo hindi pangkaraniwan ang gusto nitong ipagawa sa kaniya. Aba’y gusto siya nitong buntungan ng mga problema.

Pero kung papayagan ng Panginoon, gusto ni Jethan na muling ipagdrive ang lalaki. Mukhang mabait naman ito at wala talagang intensiyon na masama.

Bago ang lahat ng iyan, bibilangin muna ni Jethan ang tamang sahod niya upang kung sakali mang magkita silang muli ng dating kliyente ay matuturuan niya ito nang tamang sahod per hour at maisauli niya ang sobrang pera.

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 5

PAT

ULOY

lang sa pagkayod sa buhay si Jethan. Dalawang linggo na rin ang lumipas nang bigyan siya ng 10K ng kaniyang kliyenteng kauna-unahang taong nag-alok sa kaniyang mag-tsaa sa bahay nito kaysa pauwiin siya dahil tapos na ang trabaho niya. Dismayado na siya sa tadhana dahil sa loob ng dalawang linggong iyon ay hindi niya nakita ang binanggit na dating kliyente, lalo na kayang isauli rito ang sobrang bayad nito.

Kinulayan niya na rin ang buhok niya ng violet at itim naman para sa kaniyang Nanay. Pinarebond ang buhok ng nito at binilhan ng hair treatment gamit ang sobrang perang mula sa lalaki. Wala namang problema dahil napalitan niya kaagad ang sobrang pera kaya ang pagsauli nalang talaga nito sa may-ari ang pinoproblema niya.

Kasalukuyang nagmamaneho si Jethan mula sa kanilang supplier patungo sa kanilang supermarket. Alas singko pa ng umaga at madilim-dilim pa ang daanan. Napakapayapa ng kalyeng ito.

Kalye Valega, iyon ang nakasulat sa signboard na nasa unahan niya.

Saktong nagkulay pula ang ilaw ng traffic light kaya napagmasdan niyang maigi ang tila ba pamilyar na karatula. Unang beses palang ginamit ni Jethan ang rutang ito kaya talagang napakaimposibleng nakita na niya ang karatula ngunit bakit tila pamilyar ito sa kaniya?

Na para bang nakita na niya ito sa ka iyang alaala. Na para bang konektado ito sa kaniya…

Ilang beses na itong nangyari sa kaniya. May mga kakaibang mannerisms din siyang hindi niya alam na meron siya at ngayon ay may bigla siyang naalalang kung ano-ano.

Pakiramdam niya may dalawang Jethan sa loob niya. Tila nag-aagawan ang dalawa upang kontrolin siya.

Mukhang siya pa yata ang may sira sa utak kahit na ang JD na iyon ang may tama sa ulo.

Napatigil siya sa pagtitig sa karatula nang may bumusinang sasakyan sa kaniyang kanan. “Hey! We meet again!”

Nilingon ni Jethan ang direksiyon ng ingay at napag-alamang ito pala ang matagal na niyang inaasam na magkrus ang kanilang landas. Ito ang lalaking naging kliyente niya na ipinagmaneho niya hindi patungo sa bahay nito, kun’di patungo sa ospital dahil sa dumudugong ulo.

Nakasakay ulit ito sa kaniyang lambo na nakadagdag sa malakas nitong karisma.

Paano pala siya nakilala nito? Iba na ang kulay ng buhok niya. Isang araw lang silang nagkasama noon, ibig sabihin ba n’on, meron ang lalaking iyon ng pambihirang memorya? Hindi makapaniwala si Jethan sa mga pangyayari.

Nakabungisngis si Jaydee habang sinasakyan ang kotseng minaneho na ni Jethan at gwapong-gwapo sa suot nitong mamahaling leather jacket habang si Jethan naman ay nakasuot lang ng kanilang uniform sa supermarket.

Hindi alam ni Jethan ang gagawin. Nasa kalsada sila at nakakahiya namang makipagsigawan rito lalo na’t unti-unti nang dumarami ang nakasunod na sasakyan sa kanilang likuran.

Nagpalipat-lipat ang tingin ni Jethan sa ngayo’y kulay kahel na ilaw sa traffic light at sa lalaking nakatingin rin sa kaniya na may ‘nagtatakang tingin’.

“It’s okay! I’ll be tailing you since mukhang may kailangan ka sa akin! It’s okay ’cause I got nothing to do today!” Nakangiti ito na para bang hindi inalintana ang pagbulabog nito sa tahimik na daan.

Nagtataka man kung bakit nito aaksayahin ang oras sa pagsunod sa kaniya ay sinagot na lang ito ni Jethan, “Sige!”

Mabilis na nakarating si Jethan sa supermarket na paglalagyan niya ng mga dala-dala niyang supplies. Ipinarada niya ang delivery van sa harap ng supermarket at lumabas upang ilipat sa loob ang mga dala niyang istak.

Malungkot niyang binuhat ang mga preskong gulay. Dismayado si Jethan dahil hindi naman pala itinuloy ng lalake kanina ang sinabi nito sa kaniya. Nakita pa nga niya sa side mirror kanina na nakasunod lang ang kotse nito, ngunit naglaho nalang ang lalaki na parang bula.

Gusto sanang ikuyom ni Jethan ang kaniyang kamao ngunit may binubuhat siyang mabigat. Napakaraming tanong sa kaniyang isipan.

Paano na niya kokontakin ang lalaki? Ilang porsyentong magkikita silang muli? Maisasauli niya pa ba ang perang hindi naman sa kaniya?

Nakailang pasok na siya ngunit wala talaga ang dati niyang kliyente na JD ang pangalan sa app. Iniisip ni Jethan na may biglaan itong schedule kahit kakasabi palang nito na wala itong ibang gagawin. Balak na sana niyang buhatin ang kahuli-hulihang basket ng prutas nang biglang may nagsalita sa likod niya.

“You’ve got a quite heavy load right there!” Napatalon ang puso ni Jethan dahil sa kaba nang marinig ang pamilyar na boses. “You want me to help you with that?”

Bakit sumusulpot ang lalaki kung kailan hindi siya handa?

“Naku, h’wag na! Kung nakita mo lang ako kanina, marami na akong nabuhat na mas mabigat pa rito.” Mabilis na pagtanggi ni Jethan habang hindi pa rin lumilingon sa lalaki.

Tinatago lang niya pero masama talaga ang loob niya sa lalaki. Wala itong karapatang pumayag tapos biglang mawawala lang ng parang bula… tapos bigla-biglang susulpot na parang walang nangyari.

Kahit na sino magagalit kung hindi sisiputin ng maaga.

“I’m sorry if I just disappeared halfway. Humanap pa ako ng available na parking lot nearby.” Sumunod ang lalaki kay Jethan habang buhat-buhat niya ang basket papasok sa entrance. “I’m really sorry.”

May dahilan naman pala.

“Ayos lang iyon, ako naman ang may kailangan sa ’yo.” Dahan-dahang niyang ibinaba ang punong-punong basket sa gilid ng malaking fridge kasama ang iba pang mga basket.

Hinarap niya ang lalaki at tinapik sa balikat, “Dito ka lang muna ah, pupuntahan ko muna si Boss.”

Kumatok si Jethan sa staff room, “Boss! Tapos ko nang ipasok ’to lahat!”

Bumukas ang pinto sa harap ni Jethan, “Ang sigla-sigla mo pa rin kahit umaga.”

Nginitian niya ang matanda, “Siyempre naman.”

Nang makuha ni Jethan ang sweldo niya ay inaya niya ang lalake sa pinakamalapit na coffee shop na nagse-serve rin ng tsaa. Naalala kasi ni Jethan tsaa ang gusto nitong ipa-inom sa kaniya noon.

Umupo sila sa bakanteng pang-dalawahang lamesa. Sinenyasan ni Jethan ang server, “Isang affogato para sa akin, Miss. Ikaw?”

“I’ll have Earl Grey.” Sabi ng lalaki na abala sa pagtingin sa kabuuhan ng coffee shop. “You’ve got good tastes.”

“Hindi ’no. Ito lang ang pinakamalapit kaso dalawang beses palang akong nakakapunta rito.” Hininaan ni Jethan ang boses niya, “nakakabutas ng bulsa ang presyo rito. Ayaw naman kitang pag-adjust-in dahil ako namang ang naggambala sa ’yo.”

Sumagot lang ito ng “Ahh.” at hindi na nagsalita pang muli.

Habang hindi pa dumadating ang kanilang order ay binuksan na ni Jethan ang kaniyang suot-suot na sling bag. Isasauli na niya ang malaking halaga ng pera. Mabuti nalang at naisipin niya itong dalhin. Mabuti’t gumana ang swerte niya.

Naglabas siya ng seven eight dahil

two two lang ang kinuha niya sa 10K na ibinigay nito noon. 350 ang sweldo niya na naging 400 per hour kamakailan lang dahil dumami ang nagbookmark sa kaniya.

Napatigil ito sa pagtingin-tingin sa paligid nang mapansing may ginagawa ang taong nasa harap niya. “What are these? Do you want me to buy something for you?”

Natatawang umiling si Jethan dahil sa tanong nito, “Isasauli ko lang iyong sobrang binayad mo sa akin. Naghahanap lang ako ng pagkakataon na ibigay sa iyo nang personal.”

Nagtaka ang lalaki at sinabi ang saloobin, “Why didn’t you go to my house? Personal pa rin naman kung kikitain mo ako roon.”

Kumunot ang noo ni Jethan sa sinabi ng kabila na para bang napakaimposible ng sinasabi nito, “Ano ako, feeling close? Takot na takot na nga akong no’ng unang pasok ko roon dahil wala ang mga magulang mo. Baka ako pa ang sisihin kapag may nawalang bagay sa inyo.”

“Silly.” Ang kaninang ngiti ng lalaki ay mas lumapad ngayon.

“Atsaka takot rin akong mapag-isa sa bahay mo at baka kung ano pang ipagawa mo sa ’kin. Nang banggitin ko kay Nanay ang pag-aya mo sa akin na manatili muna at mag-tsaa, natakot siya. Baka mafia ka raw o sindikato na gumagamit ng mga tao bilang ano iyon? Ahh, gagawing ‘guinea pig’ para sa hindi pa nakokompletong droga.” Walang prenong sabi ni Jethan na nagpagpatawa ng malakas sa taong nasa kaniyang harap.

“Oh! Pardon my manners.” Bulalas ng lalaki nang hindi niya napansin na nandito na pala ang orders nila dahil abala siya sa pagtawa.

Sumipsip si Jethan sa kaniyang affogato habang hindi pa tumititigil sa pagtawa ang lalaking nasa harap niya. Pulang-pula na rin ang mukha nito at may namumuo ng pawis sa noo. Isa lang ang mapupuna ni Jethan sa lalaki, wala itong pake sa kung anong sabihin ng mga taong pumapaligid rito.

Mula kanina sa kalsada hanggang ngayon rito sa coffee shop ay tila ginagawa lang nito ang nais nitong gawin, magustuhan man ng mga tao o hindi.

Nang huminahon ang lalake ay nagbigay ito ng suhestiyon para maresolba ang kanilang problema, “I have a proposal. You keep the money and you’ll be my temporary hired driver this upcoming Saturday. May mga gusto kasi akong puntahan, but I don’t wanna exhaust my already exhausted self.”

Napaisip si Jethan nang matagal upang maalala kung may gagawin ba siyang importante sa Sabado at wala naman, “Ilang oras mo ako kakailanganin?”

“From 8 AM to 4 PM since I’ve got a lot to do.” Pormal na sabi ng lalaki.

Wala na ang bakas ng ngiti sa mukha nito at parang nakikipag-usap nalang kay Jethan patungkol sa trabaho.

Kinuha niya ang kaniyang cellphone at nagtipa, “Eh, mga 3K lang ang makukuha ko kapag ganiyan, may sobra pa sa seven eight na humigit-kumulang apat na libo.”

Nagkibit-balikat lang ang lalaki, “Then, we’ll spend it for our food. At kung may sobra pa rin, you can have it as a tip. Or kung kulang naman, magbibigay pa ako.”

And with that, they have come into an agreement…

---

SUMAPIT ang Sabado na pinakahihintay ni Jethan. Hindi niya alam kung bakit siya excited… dahil ba naghahangad siya sa tip o sadyang may naramdaman siyang magandang mangyayari ngayong araw.

Nagkasundo silang magkita sa harap ng supermarket kaya alas siyete-trente ay nandodoon na si Jethan. Bukas naman ang supermarket kahit Sabado kaya nakikipag-usap siya sa mga kakilalang bumibili roon habang naghihintay sa kaniyang amo.

Ilang minuto pa ay nakarinig siya ng busina sa labas ng clear glass wall ng supermarket. Lumabas siya sa pag-aakalang nandoon na ang taong hinihintay niya ngunit nakita lang niya ang nakaparadang itim na sasakyan sa harap ng supermarket. Hindi naman siguro ’to ang kliyente niya dahil blue ang kotse no’n at walang bubong.

Bumukas ang pintuan ng magandang kotse at iniluwa nito ang lalaking kikitain niya. Nakasuot ito ng fitted na button down polo na kulay yellow at kulay black na pants. Kaagad na lumipat ito sa shotgun seat habang iniwang nakabukas ang pintuan sa gilid ng steering wheel.

Kaagad na pumasok si Jethan. Nang makaupo siya ay tinanong niya ito, “Bago ba ’tong sasakyan mo, Sir?” Hindi na natanong ni Jethan kung bakit nakaupo ito sa shotgun, hindi sa backseat, dahil iyon ang unang lumabas sa kaniyang bibig.

Nakatingin lang ang lalaki sa bintana nang sumagot ito, “No. Ito ang pangalawa kong paborito. At saka stop calling me, Sir. My name’s Jay—”

“Hindi naman pwedeng hindi maging pormal na makitungo sa ’yo sa trabaho, Sir. Lalo na’t hindi naman tayo magkaibigan.” Napatingin ito kay Jethan nang biglang putulin niya ang pagpapakilala nito sa sarili.

Matagal-tagal na ring nagtatanong si Jethan sa kaniyang isipan kung ano ang pangalan nito. Puro lang siya ‘lalaki’ at ‘dating kliyente’ bilang tawag rito sa kaniyang isipan. Hindi niya naman kasi alam kung totoong JD ang pangalan nito. Ngunit kagaya ng sinabi niya, kung gustuhin man ng lalaki na tanggalin ang pormalidad ng trabaho niya ay hindi siya makakapayag.

Iyon ang susi sa magandang serbisyo, ang paggalang ng kanilang posisyon; na siya’y hamak na driver lamang at ang lalaking kaharap niya ay isang kliyente.

“Then, proceed on calling me Sir while you’re working and call me Jaydee when we meet outside of work. As in J-A-Y-D-E-E, Jaydee. But I dislike ‘Sir Jaydee’ kaya h’wag mo akong tawagin ng ganiyan since hindi naman siguro nagkakalayo ang edad natin.” JD nga talaga ang pangalan nito, pinaikling bersiyon ng Jaydee.

Kinuha ni Jaydee ang kanina pa tumutog na cellphone sa kaniyang bulsa, “By the way, before I forget, what’s your name?”

“Jethan, Sir!” Malakas na sagot ni Jethan sa lalaki. Tila naestatwa naman ang nagtanong sa kaniya at matagal na nakakilos.

“Really? What a coincidence.” Tanong ni Jeth habang may tinitipa sa kaniyang telepono.

“Coincidence saan, Sir?” Nagtatakang tanong ni Jethan. Na pareho silang ‘Jeth’?

“ You have the same name as my dad’s. “ Bulong ni Jaydee sa hangin.

Hindi narinig ni Jethan kaya nagtanong siya, “Ha?”

“Sabi ko pareho tayong nagsisimula sa letrang J ang pangalan.” Napa-ahh lang si Jethan dahil tama naman ang hula niya.

“Anyways, ’di pa ba tayo gagalaw? Mag-a-alas otso-trenta na.” Ani Jeth na pinatay na ang kaninang kinakalikot na cellphone.

Itinuwid ni Jethan ang likod at ginalaw ang kamay na nasa manibela, “Masusunod, Sir.” Pinaandar ni Jethan ang sasakyan hanggang sa nakarating na sila sa main road.

“Ay teka, Sir? Nabanggit mo na ba kung saan ang destinasyon natin ngayon?” Tanong niya kay Jaydee na may balak nang pumikit at matulog.

“Let’s go to the newest JNV mall.”

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 6

“ WOW! “ Hindi maitago ni Jethan ang pagkamangha nang papalapit nang papalapit ang sasakyan na minamaneho niya patungo sa limang palapag na bagong tayong mall. Talagang pinagwaldasan ng pera ang panlabas na anyo ng mall ngunit sa loob ay walang kaalam-alam si Jethan.

JNV mall, ni hindi pa umabot ng isang buwan ang pagbubukas nito ngunit bentang-benta na ito sa mga bagets, totoong bumibili man o nakatambay lang para sa libreng aircon at wifi. Tipikal na mall lang naman kung tutuusin, iyon ang masasabi ni Jethan.

Ngayon palang siya nakalapit nang ganito sa nasabing mall dahil ang mga naging kliyente niya ay hindi naman nagmo-mall tuwing sabado at linggo. Bars, mamahaling restaurants, at mga leisure centers lang ang mga trip nilang puntahan na hindi pa sa ngayon mahahanap sa bagong tayong JNV mall. Siguro ’pag tumagal ang panahon at gumawa na sila ng bagong tactic para maka-attract ng mga tao, saka pa ito uunlad at doon na dadami ang mga shops na rerenta rito.

Kaagad niyang ginising ang kliyenteng si Jaydee upang sabihing dumating na sila sa kanilang unang destinasyon. Oo, naalala niyang sinabi nito na pagod na pagod ito kaya ayaw na nitong pagurin pa ang sarili sa pagmamaneho ngunit hindi naman inaasahan ni Jethan na matutulog talaga si Jaydee sa biyahe.

Kinusot nito ang mga mata, “A-Ah, sure. Kindly ask the guard where is the location of the parking lot. I told ‘them’ in advance that I’d pay a visit kaya if the one assigned in the parking lot identifies my car, secure na ang space mo.” Lumabas ito sa kotse at may tinurong kung saan, “You have to wait inside the car at the parking lot, may kakausapin lang ako.”

Dumagdag pa ng instruksiyon si Jaydee, “If there’s an emergency or something unusual while you’re at it,” pagtukoy nito sa pagpapark ni Jethan, “just call me immediately, and I’ll answer immediately.” Tinuro pa nito ang mamahalin nitong cellphone.

“Yes, Sir!” Habang naglalakad papalayo si Jeth patungo sa loob ng mall ay nagtanong muna is Jethan sa guard kagaya ng utos ng kaniyang kliyente.

“Dumiretso lang po kayo, tapos kapag may nakita kayong parang tunnel, liliko kayo. Ngunit bago kayo pumarking, siyempre magbabayad muna kayo sa mga kasamahan kong nagbabantay roon.” Nakangiting sabi sa kaniya ng guard. Mabuti’t hindi ito kagaya ng mga aroganteng sekyu na kakilala niya.

Hindi naman siguro ako

pababayarin

, nabanggit naman na ni Sir na

inaasahan

ng mga ito ang

pagdating

niya.

H’wag kang mangamba, Jethan. Pagkukumbinsi ni Jethan sa kaniyang sarili.

Nagpasalamat muna si Jethan kay Manong Guard bago pumasok muli sa sasakyan at nagmaneho na patungo sa sinabi nitong direksiyon. Kagaya ng sinabi ng guard, mayroon ngang kay laking tunnel ilang kilometro pagkatapos ng entrance ng mall kaya nagmaneho siya papasok dito.

Kaagad na nakita ni Jethan ang mga sasakyang nakahilera. I-pa-parke na sana niya ang sasakyan sa nakita niyang bakante nang pinigil siya ng isang lalaking biglang sumulpot sa kung saan at iginiya siya sa isang mas malaking parking lot na tila pang-VIPs. “Dito po kayo!”

Ganito na ba kasosyal ang kliyente niya?

Kung magiging ganito ang mangyayari sa bawat lugar na kanilang pupuntahan ngayon ay giginhawa ang pakiramdam niya. Sa mga nagdaang araw, pahirapan ang paghahanap ng bakanteng lote na paparking-an at kung makahanap man, walang kasiguraduhang ikaw ang unang makakakuha.

Habang nakaupo lang ay naisip ni Jethan na tawagan si Epe. Kakamustahin niya lang kung nanganak na ba ang aso ng kanilang kapitbahay.

Oo, may pinayagan siyang trabaho para sa kaniyang Nanay at iyon ay ang pag-aalaga ng mga aso ng kanilang kapitbahay habang nasa trabaho ang amo nito. Kanina binanggit ni Epe kay Jethan na baka manganak ang aso ngayon kaya kakamustahin niya lang nang saglit at baka bumalik na si Jeth mula sa kung ano mang ginagawa nito sa mall.

“The subscriber cannot be reached. Please try again later.” Ba’t hindi ito sumasagot? Kumunot ang noo ni Jethan.

Tinawagan niyang muli ang kaniyang Nanay, “The subscriber cannot be reached. Please try again later.”

Mukhang naiwan ng Nanay niya ang cellphone nito sa bahay nila kaya hindi na siya nag-abala pang tumawag muli dahil alam niya na kung hawak nito ang cellphone nito ay sasagot ito kaagad sa mga tawag niya.

Alas nueve bente-tres na ng umaga ayon sa screen ng kaniyang cellphone. Pinatay kaagad ni Jethan ang cellphone dahil mabilis maubos ang baterya nito na hindi angkop sa kaniyang trabaho lalo na’t dapat gising parati ang kaniyang cellphone upang tumanggap ng mga mensahe at tumawag sa mga kliyente. Minsan pa nga ay nakikiusap siya sa mga kliyente na makicharge sa sasakyan. May ibang tumutol at may iba naman na payag lang.

Mabilis na napatuwid ng upo si Jethan nang makita ang kliyenteng si Jaydee na papalapit na sa kinaroroonan niya. May dala-dala itong kung ano sa kaniyang mga kamay.

Pagkatapos nitong pumasok at nakaupo ay kinamusta siya kaagad nito, “I’m sorry, did you wait too long?”

“Hindi naman, Sir.” Pagsagot ni Jethan ng katotohanan. Balak na sana niyang paandarin ang sasakyan ngunit pinigil siya ng lalaki.

“Here, let’s eat this first before we go to the next place.” Ngayon lang niya nakita nang maayos pero ang dala-dala pala ng lalaki ay dalawang paper bags. Isa raw ay para sa sarili nito at isa para kay Jethan.

“Okay lang po ba, Sir?” Tinanguan siya nito ngunit nakatitig lang ito sa kaniya na kakain rin ito bago sila magpatuloy na tila ba hinihintay nito na una siyang kumain.

Tinignan niya ang lalaki ngunit sinenyasan lang siya nito na mauna.

Nagpasalamat muna siya sa Panginoon sa pagkain bago nagsimulang pumapak. Hinati muna ni Jethan sa dalawa ang mainit-init na siopao bago paisa-isang hinipan at inilagay sa kaniyang bibig.

Malinamnam at napakaraming ulam sa loob ng siopao, hindi gaya ng nabibili niyang siopao sa kalsada na puro hangin lang ang laman. Nang maramdaman niyang tumulo ang makapal na sauce nito sa gilid ng kaniyang lagi ay tinanggal niya ito gamit ang kaniyang dila.

Nakadalawang siopao na siya bago pa niya nakitang kumain si Jaydee. “You’re oddly increasing my appetite, Jethan.” Nagkibit-balikat lang si Jethan.

Nang matapos siyang kumain ay nagpasalamat siya sa lalaki, “Salamat sa pagkain, Sir. Masarap at nakakabusog.”

“Yeah. Busog na rin ako.” Nagulat si Jethan sa narinig. Isang siopao lang ang kinain nito at mukhang iyon lang ang kailangan para mabusog ito.

Siguro ganiyan lang talaga ang mga mayayaman.

---

MABILIS na lumipas ang oras at alas-tres na ng hapon. Kagaya ng kauna-unahang pinuntahan nila, puro business talks lang ang ginawa ni Jaydee habang si Jethan naman ay buryong-buryo na sa kakahintay sa kliyente na matapos.

Nang matapos si Jaydee sa pakikipag-usap sa may-ari ay dumiretso na siya sa kaniyang kotse kung saan tiyagang-tiyagang naghihintay ang kaniyang temporary driver na si Jethan.

“Now, we’re proceeding to last place. May alam ka bang lugar kung saan makakapag-usap ka nang walang makakarinig? Like having a conversation with someone without giving others a chance to hear what the two of you will talk about.” Tanong ni Jaydee kay Jethan.

Jethan pondered for a moment before replying, “Karaoke bars, hotels, o kahit anong nirentahan mong pribadong kwarto, okay na.”

Karaoke? That’s noisy. Did he suggest it because he can always turn on the speakers to the point that no one can converse? Or did he suggest it because the rooms are soundproof?

Hotel? It would be a good suggestion if he wants a place to sleep, but Jaydee wants to have a conversation with someone. He doesn’t want to talk on the bed and then cross the bridge, resulting to something sensual. Inappropriate rin para sa kaniya.

Kaya siya nagpapahanap ng lugar na walang ibang makakarinig ay dahil gusto niyang makipag-usap nang masinsinan; makipag-usap ng seryoso at walang galing biro.

“Sige, let’s go to Charlotte’s Bistro and KTV. I’ve been there with a friend and their rooms are well soundproofed. Mabuti pinaalala mo sa ’kin.” He declared. Jaydee watched Jethan as he started revving the engine.

“Ipapahiram ko ang phone ko at subukan mong gamitin ang Google map,” Tumango si Jethan sa kaniyang suhestiyon.

---

“Ipinambayad ko ang sobra mong pera, Sir, kaya quits na.” Nagtaka pa si Jaydee kung bakit iniwan siya ni Jethan sa loob ng kotse. Iyon pala ibinayad na pala nito ang perang matagal na nitong gustong isauli sa kaniya.

Oo nga naman, sinabihan niya itong ipanggastos ang sobrang pera ngunit sinabi lang niya ito upang hindi ito makahindi sa pagmaneho para sa kaniya at para matahimik ng ang isip nito. But he wasn’t really planning on letting him pay, bagkus ay gusto niya lang ulit i-tip iyon kagaya ng dati niyang ginawa.

During the drinking tea in the house incident, he really planned on giving him a great tip since the Jethan followed his orders obediently. If it weren’t for him, baka ikinamatay na niya ang kaniyang head injury.

“Pagkatapos mong i-park ang kotse, follow me in the room.” Jaydee ordered him.

Kumunot ang ng lalaki, “Bakit naman po? Akala ko ba may kakausapin kayong iba? Baka makasagabal lang ako.”

“Basta sumunod ka lang sa iniuutos ko.” Tumango si Jethan at bumalik na nga sa loob ng sasakyan bago imaneho ito patungo sa parking lot.

When Jaydee arrived at the karaoke room, the food was already there. The blinding disco lights are so lively, and the speakers below the big karaoke screen are making little noises.

“When will Jethan arrive?” Jaydee asked unconsciously.

Pinagpapawisan na siya nang malapot dahil tanaw-tanaw niya ang malaking wall clock and the hands pointed at exactly 4 PM, which is the estimated time that he would finish for today according to what he mentioned yesterday.

Hindi kaya’y iniwan na siya nito?

If that’s the case, he would’ve brought him to somewhere quiet sooner. Kung hindi lang siya natagalan sa pagkausap sa mga owner bilang stockholder, by now, he would’ve already told his story to Jethan because that’s the very purpose of this trip. At kung iniwan na nga siya nito, he would become more distressed.

Hindi niya alam kung bukod sa araw na ito, maglalakas-loob pa ba siyang paginhawain ang mabigat niyang dinaramdam. Ni hindi nga niya masabihan ang Mom niya nitong pinagdadaanan niya dahil kahit ito ay hindi rin nagsasabi sa sarili nitong pagdurusa. He knew that her Mom was just fooling around on purpose to find the warmth she had once felt when she was with his late Dad.

So, who else is going to listen to him?

“Pasensiya na, Sir-” Jaydee immediately runs toward the door upon hearing the familiar voice and opens it. When he saw the familiar figure of Jethan, he jumped towards him, knocking him to the ground.

And sooner he bursted into tears like a child who had lost his way but then reunited with his parents…

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

Does anyone know the tagalog term for mall?

@FORTYUNEYT

Chapter 7

ALL Jaydee did was to continuously apologize to Jethan. His body unknowingly acted on its own and went all the way to greet Jethan—by knocking him down on the floor. “Sorry talaga.”

The sudden increase in his hearbeat pace the moment he heard Jethan’s voice, the way he ran towards the door zealously, the way he jumped towards him out of overflowing joy, and the way his tears fell down his cheek when it was confirmed by his eyes that Jethan did not leave him.

He is a hopeless case.

“Tapos ka nang umiyak?” Jethan grinned at him making him more flustered than before. Of all the things that would add up to his embarrassment, ang pag-iyak pa habang nakapatong sa ibabaw nito.

How could he do such thing?

Mabilis siyang tumayo sa pagkakahiga sa ibabaw nito, “No, I did not cry. Namalikmata ka lang.”

“Pero jokes aside, Sir, inisip mo bang umalis na ako at nalungkot ka dahil do’n?” Jethan asked him suspiciously with his two brows raised. “Hindi ko ugaling umalis nang hindi nagpapaalam nang harap-harapan.”

“Why would you even ask such embarrassing question?” Hindi ito ang gustong ipakita ni Jaydee kay Jethan. He just wanted him to learn about his story in silence, hindi para madescribe siya nito na isang crybaby.

How did it come to this?

“Let’s come inside first. Baka may makakita pa sa atin dito and I would become a laughing stock.” Nang makapasok sila ay hininaan kaagad ni Jaydee ang volume ng speakers. Umupo silang dalawa sa iisang sofa sa harap ng isang glass table.

Ni hindi magawang tingnan ni Jaydee sa mukha si Jethan dahil sa hiya, “You wanna eat first?”

“Ay ’di na, Sir. Uuwi na rin naman ako.” With those words, Jaydee become uneasy. “Pwede bang hindi ka muna umalis, Jethan?”

Nagtatakang napatingin sa kaniya si Jethan, but Jaydee refused to face him, “You know, Jethan, my main purpose on having you with me today was to talk about something with you.”

“Ako? Walang dadating na mga kasosyo mo?” Nakailang tango si Jaydee habang nakatulala lang sa karaoke TV screen.

After a few sighs, Jaydee faced Jethan and asked, “Naalala mo no’ng inaya kitang mag-tsaa kasama ko sa bahay?”

Tumango si Jethan dahil mas malinaw pa iyon sa tubig na umiinom nila. “I was just inviting you because I want to get even better.”

“Ha? Better saan?” Jethan looked puzzled and focused his attention to Jeth even more as if he heard something interesting.

“The tea mom is making is an effective remedy to make me calm. Common knowledge na kung may kasama kang uminom and you’ll have small talks with them and will eventually notice that the effect is even better than drinking it alone.” Jaydee explained but it is invalid at some point.

“Bakit naman ako, Sir? Pwede namang iba riyan.” Lumikot ang mga ni Jethan at parang hindi mapakali sa kaniyang inuupuan.

And at that moment, Jaydee already knew that Jethan thinks he’s some sort of a weirdo and a psychopath.

“Babae! Pwede kang maghanap ng mga babaeng kasama, ’yung mga sexy.” Pagpumilit ni Jethan. So, he badly wants to go home? Or all of this are making him uncomfortable?

“You don’t understand, Jethan. I cannot just get someone to talk with me about my personal matters while idly drinking tea.” Jaydee stated the truth, but it doesn’t seem to explain everything.

Jethan looked into his eyes and impatiently asked, “Bakit ako nga?”

“The first time I met you, I felt warmth. Mas nangingibabaw ang komportableng init na iyon kaysa sa sakit na noon lang ay dinadaing ko. Hindi ko lang kaagad nakompirma iyon because I lost my consciousness. But by the time I opened my eyes at the hospital, I was immediately engulfed in the familiar warmth that I’ve been wishing for.” What Jaydee said is true.

Never in his entire life that he would thought that anyone beside his Mom would make him feel comfortable, happy, and safe.

Hindi ang kaniyang Mom ang bumungad sa kaniyang paningin pagkatapos niyang gumising sa pagkaka-aksidente so he should be sad, right? But he did not, he smiled and immediately flew away from the scene.

“All those years, I felt really empty inside. Alam mo ba iyong parang nabubuhay ka lang dahil humihinga ka pa at gumagana pa nang maayos ang katawan mo, hindi dahil gusto mo pang mabuhay? I worked hard and now I’m investing in everyone’s business, pero I don’t really understand what I am doing this for. Gusto ko bang mas yumaman pa o dahil sa pagta-trabaho lang naba-blangko ang isip ko?” Is he tearing up again?

Jaydee looked up to stop his tears from leaking, “ We’re not struggling financially, pero why is Mom like that? I would often ask that question to myself when I was young. She was just overly suspicious of everything. Ni ang paghawak ng lapis ay kinatatakutan nito because she’d think that she might die in that simple event and maiiwan akong mag-isa. It took years for her to overcome that.“

“Mabuti nalang at may iba na siyang pinagkakaabalahan. Her flower shop gives her the peace she wanted. She’s got suitors too that are eternally giving me headaches!” Jethan trembled when Jaydee suddenly shouted.

“But at the end of the day, the two of us will remain the same; tahimik lang sa kwarto, nakatulala at nagtatanong sa Panginoon, why is this happening to me?

Why am I like this? “ Nilingon ni Jaydee si Jethan, tahimik lang itong nakikinig, walang emosyon ang mukha.

“I’ve always imagined having a father. How would it feel, how would it look like to have a complete family, would he be supportive of my dreams or would he be strict and dictate my life like how my friends’ father’s usually do, mga ganoong bagay. Kung hindi ko pala nababanggit sa iyo, my Dad died two decades ago and I was born few days after his death.” Napangiti nang mapait si Jaydee, “And jeez, you two, have the same name.”

“My mom, I haven’t seen her genuinely smile hanggang ngayon. It felt really suffocating. Then, I grew up, ’di ko na namalayan, nahawa na rin pala ako sa kaniyang negativity.”

“It’s just some overdramatic story, ’no? But then, gaya nga ng nabanggit ko, Jethan, you brought a foreign feeling to me. It embraced me at ginawa akong alipin nito. I have never felt complete in my life, and when I found the last piece on you, it felt amazing, Jethan. And I really want to feel it again…” Nginitian ni Jaydee si Jethan na matiim lang na nakikinig, “You truly are heaven-sent, Jethan. You are a miracle to me.”

Hindi pa rin mababakasan ng emosyon ang mukha ni Jethan, “Bakit hindi kayong dalawa kumunsulta sa isang psychiatrist? Baka…”

“Baka kailangan na naming mag-move on?” Napakuyom si Jaydee. Puro nalang ganiyan ang naririnig niya sa mga tao. Napakadali lang para sa mga tao na sabihing ang mga katagang iyan dahil hindi pa nila nararanasan ang mga nararanasan ni Jaydee noon hanggang ngayon.

Kinuha ni Jaydee ang mga kamay ni Jethan na nananahimik lang, “I even let that Denvin into our lives at baka may magbago, but there is none. If you had lost your father before you were even born, you would likely set a higher standard in finding a new father. Hindi iyon gano’n kasimple, Jethan. Hindi iyon simple.”

Ibinalibag lang ni Jethan ang mga kamay niya na parang galit na galit, “So, ano, Sir? Gagawin mo akong tatay? Dadalhin mo ako sa bahay niyo at ipapakilala sa Mom mo dahil kapareho ko ng pangalan ang Dad mo? Grabe naman, mas matanda ka pa nga sa akin, Sir.”

“No, that’s too overboard?” He told him with a hint of asking na nagpatindi ng galit ni Jethan sa kaniya. “Aalis na lang ako rito, Sir.”

Father figure pala ang gusto nito. Naku sa kaniya pa talaga nakita.

“Hindi mo ba ako tutulungan, Jethan? Look at this face, matagal na akong hindi nakakatulog. Ngunit no’ng nakilala kita, hindi lang ako nakatulog, nakatulog pa ako nang mahimbing. I did not stare at the window at night and I did not have the time to ask about those questions.” Of course, Jaydee knew that it would not pique Jethan’s interest. Nagda-drama lang siya para maawa ito.

“Hindi sa isinasawalang-bahala ko lang ang mga binanggit mo sa akin, Sir. Ngunit hindi kaya gawa-gawa mo lang iyan lahat. H’wag mo naman akong pag-tripan. Ampanget na nga nang buhay ko, dadagdagan mo pa. Ako nga, wala rin akong tatay; pareho lang tayo.” Pagrereklamo ni Jethan.

“Try mong kumayod, Sir. Swerte mo nga at binigyan ka ng buhay ng Panginoon atsaka sigurado akong masaya ang tatay mo para sa iyo… para sa inyo ng Nanay mo. Kaya h’wag mo na akong damayin pa.” Dagdag nito na nagpataranta kay Jaydee. He’s bad with words and now it’s making everything complicated.

“Kung gugustuhin mo, pwede kang gumawa ng sarili mong rules, Jethan. If you want money, I can give it to you. If your job is exhausting, I’ll give you a job. I’ll do everything just to make this warmth stay.”

At ’yon na nga lumuhod na si Jaydee at nagmakaawa, “Maawa ka naman sa ’kin, Jethan.”

I’

m giving him the best offer that I can give,

J

ethan

would not be that heartless, right?

Tanong ni Jaydee sa kaniyang isip.

Ibubuka na sana ni Jethan ang kaniyang bibig ngunit biglang tumunog ang cellphone niya. Kinuha ito ni Jethan mula sa kaniyang bulsa at sinagot habang si Jeth ay nakaluhod pa rin sa harapan nito.

Tahimik lang na nakikiramdam si Jaydee sa kung sino mang tumawag rito. It would be bad if Jethan had girlfriend at ito ang dahilan kaya gustong-gusto na nitong umuwi.

Baka makasira pa ng relasyon si Jaydee.

“Ano?! Si Nanay?!” Bukod sa pag-aalala para sa Nanay ni Jethan, nagawa pang magdiwang ni Jaydee sa isip niya nang mapag-alamang hindi pala girlfriend nito ang tumawag.

“Sige, papunta na ako!” Mabilis na binuksan ni Jethan ang pinto at tumakbo na palabas na parang may bad news na narinig.

And with just a second, naiwan si Jaydee, nakaluhod at lumuluha… nang mag-isa.

Tuluyan na siyang iniwan ng lalaking nakakapagpuno ng init sa kaniyang napakalaking at kulang na mundo.

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 8

“ J-JETHAN! “ Kaagad na tumayo si Aling Koring nang makita ako. Ito ang tumawag sa kaniya kanina. Nakaupo ito sa labas ng ER.

Kinuha ni Jethan ang mga palad ng ale, “Ano po ang nangyari kay Nanay, Aling Koring?”

“Sabi mga pulis, may nanloob raw na tatlong lalaki sa bahay nila Morris at sa kasamaang palad, nasa loob ang Nanay mo, hijo.” Paglalahad ni Koring sa kaniyang narinig mula sa mga pulis.

Humigpit ang hawak niya sa mga palad ng ale, “Ngunit bakit naman nila binaril ang kawawa kong Nanay?”

“Ayon sa mga pulis, may senyales raw ng panlalaban. Nakita kasi si Epe na duguan sa harap mismo ng bangkay ng bagong nagsilang na aso at ng mga anak nito. Mukhang binalak na kunin ng mga magnanakaw ang mga aso at ibenta ngunit hindi pumayag si Epe at iyan na ang nangyari.” Nanghihinang napaupo si Jethan sa upuan. Sumabay na ring umupo si Koring sa tabi niya.

Bakit mo naman po-protektahan ang mga aso gamit ang sarili mong buhay, ’Nay? Tahimik na tanong ni Jethan.

Nang makabawi sa kaniyang lakas ay nagtanong si Jethan, “May sinabi na ba ang mga doktor, Aling Koring?”

“Naku! Kaninang alas tres-trenta pa sila sa loob. Alas singko na ngayon.” Alalang pahayag ng ale.

Tumayo si Jethan at inalalayang tumayo ang ale, “Sige na, Aling Koring. Maaari ka nang umuwi. Salamat sa pagtawag sa akin at sa paghihintay rito. Susuklian ko itong tulong mo kapag nakaluwag-luwag na ako.”

“Naku, h’wag na, Jethan. Para namang hindi ko kumare si Epe at ’di ka naging mabuti sa akin.” Bukal sa loob na sabi ni Koring. “Mauna na ako, baka naghihintay na ang anak ko sa bahay. Ipagdadasal ko rin ang kalagayan ni Epe.”

“Maraming salamat, Aling Koring.” Pasalampak na umupo ulit si Jethan sa upuan nang makaalis na si Koring.

Ano kaya ang nangyari kung umuwi kaagad siya no’ng hindi nito sinagot ang cellphone nito? Kasalanan niya itong lahat.

Ang kakagaling lang sa operasyon na Nanay niya, bumalik na naman sa mabahong ospital na kinaaayawan nito. Abala sa pagtingin si Jethan sa mga nurses na tumatakbo at mga taong nakastretcher.

Panginoon,

tulungan

niyo ang Nanay ko. Pagmamakaawa ni Jethan sa Maykapal.

Ilang saglit pa ay nagring ang cellphone ni Jethan. Kaagad niya itong sinagot at baka kliyenteng niya ito na nakabookmark sa kaniya at kailangan ang serbisyo niya. Hindi kasi siya pwedeng magmaneho ngayong may tiyansang bumukas sa kahit na anong oras ang pinto ER.

“Hindi po ako available ngayon, Ma’am o Sir. May emergency ako. Pasensiya na po.” Bungad niya.

“H-Hello, Jethan!” Nang malamang si Jaydee lang pala iyon ay kaagad niyang plinanong putulin ang tawag.

Ano na naman bang trip ito?

“W-Wait, don’t hang up on me.” Maririnig mula sa kanilang linya ang pagkadesperado ni Jaydee. “Please.”

Ipagpatuloy ba ulit nito ang kabaliwan nito?

“Pwede ba, Sir, h’wag mo na akong guluhin. Tapos ko nang isauli sa iyo ang pera mo.” Pabalang niyang sagot.

Naiinis na siya sa lalaki, hindi dahil sinisisi niya ang lalaki dahil sa nangyari sa kaniyang Nanay, naiinis lang talaga si Jethan at ito ang napagbuntungan niya ng inis.

“Excuse me, Sir. Are you related to the patient?” Tanong ng isang babaeng doktor sa kaniyang harapan.

Kaagad na sumagot si Jethan, “Yes, Doktora. Anak niya ako.”

“Jethan!” Malakas na sigaw ng taong nasa kabilang linya. Nababaliw na talaga ito.

“Are you busy, Sir? May sasabihin lang ako regarding the patient’s condition. It’ll be quick lang naman.” Mabilis niyang pinatay ang tawag at hinarap muli ang doktora. “Ano po ang problema sa Nanay ko?”

“I have a good news and a bad news. Which one do you wanna hear first?” Pormal na tanong nito sa kaniya.

“Sabihin niyo nalang po ang lahat.”

Detalyadong nagpaliwanag ang Doktora, “We luckily removed all the bullets inside your mother’s body, but unfortunately, inuntog rin nang paulit-ulit ang mama mo which caused her a serious head injury. We don’t know for sure when she’ll wake up, pero we can guarantee that naisalba na namin siya mula sa bingit ng kamatayan.”

Napamaang si Jethan sa narinig. Paano

nagawa

ng mga taong yon na

saktan

nang ganito ang Nanay niya?

“And also, Mister, I suggest to put her into a private room, so that she will not be uncomfortable kasama ng mga maraming tao.” Dagdag ng Doktora na dumagdag sa kaniyang mga problema.

“Magkano ang kailangan kong ilabas na pera, Doktora?” Nangangambang tanong ni Jethan.

“It should be roughly a hundred thousand for today kung kukuha ka ng private room, at mas lalaki pa kung matagal pa siyang gigising.” Pormal na sagot ng Doktora.

“Gan’on ba, Dok?” Inilagay ni Jethan ang braso sa kaniyang mukha at unti-unting napaluha.

“Yes. Then, I’ll excuse myself, Mister. May iba pa akong pasyente.”

“Thank you, Doktora.” Yumuko si Jethan at napasalampak nalang sa kung saan. Ang pagod na nga niyang matawan ay mas naging pagod pa. Pakiramdam niya binagsakan siya ng isang building. Daig niya pa ang isang gold medalist na weightlifter.

May ibibigay pa ba ang Panginoon na problema ngayong araw?

---

BINAYARAN muna ni Jethan ang down payment na nagkakahalagang fifty thousand. Nanggaling na siya sa bahay nila at iyon lang ang nakuha niya sa kaniyang ipon.

Naubos na kasi niya ang pera niya sa huling operasyon nito. Kung tutuusin, malaki-laki kaysa sa normal na sahod ang nakukuha niya tuwing sabado’t linggo. Ngunit ano ang magagawa niya kung dalawang araw lang iyon sa isang linggo?

Nakatulala si Jethan sa maliit na chapel sa loob ng ospital. Kanina lang ay umiiyak siya at taimtim na dumadalangin. Kulang nalang ay tanungin niya ang Diyos kung bakit siya binibigyan nito ng maraming problema? Nakagawa ba siya ng salang walang kung sino man ang makakapagpatawad sa dating buhay niya? May naagrabiyado ba siya?

Malinaw man na sinabi ng Doktora na ligtas na ang kaniyang Nanay at gigising ito sa kung ano mang oras at araw ngunit walang kasiguraduhang makakaya ni Jethan ang gastusin sa ospital na ’to. Hindi naman maaaring hindi sundin ni Jethan ang payo ng Doktora at baka makasagabal lang iyon sa papalapit na paggising nito.

H’wag naman sanang

pilitin

ng Panginoon ang Nanay ko upang

tuluyang

nang

iwanan

ang buhay sa lupa. Natakot si Jethan sa kaniyang naisip at napaluhang muli.

“Bigyan niyo ako ng sign, Panginoon. Makakaya ko bang makahanap ng pera pambayad sa ospital—” Naputol ang pagbulong ni Jethan sa ere nang tumunog ang cellphone niya.

“Wow, ambilis namang nagbigay ng sign sa iyo ang Panginoon.” Napalingon siya sa taong bigla lang nagsalita. Hindi pala namalayan ni Jethan na hindi lang siya ang nandodoon sa chapel.

Kinuha niya cellphone niya at nadismaya ng makita ang pamilyar na numero. Si Jaydee na naman ang tumatawag sa kaniya.

“H’wag mo lang titigan, Kuya. Sign iyan na hiningi mo kanina. Papalampasin mo pa ba? Hampasin kita nitong payong ko.” Kinuha pa ng batang lalaki ang payong niya at umaktong hahampasin nga si Jethan.

Grabe naman ang batang ’to.

Bago niya sinagot ang cellphone niya ay lumabas muna siya sa chapel, “H-Hello?”

---

“How come not only did you answer your phone politely, you also agreed for us to meet, Jethan?” Siyempre dahil ikaw ang ibinigay na

senyales

ng Panginoon, hindi dahil

manghihingi

ako ng pera! Pagsigaw ni Jethan na hindi lumabas sa kaniyang bibig.

Kasalukuyan silang nakaupo ngayon sa isang cafe malapit sa ospital na kinaroroonan ng kaniyang Nanay.

Tumayo si Jethan, “Ayaw mo n’on? Sige, uuwi nalang ako.” Mababa ang tonong pagsuko ni Jethan na kaagad na inaksyonan ni Jaydee.

“No!” Pinaupo siya nitong muli. “Nagjo-joke lang naman.”

Humigop si Jethan sa kaniya affogato na nilebre sa kaniya ni Jaydee, “So, ano na naman ba ang kailangan mo sa akin?”

“You know, I heard that your Mom is currently at that hospital.” Pagsimula ni Jethan sa kaniyang negosyo.

“Ano ngayon?” Pabalang na sagot ni Jethan. Ano na naman ba ang binabalak ng lalaki? Hindi pa ba ito tapos sa kabaliwan nito?

“I’m just asking if you have enough money to pay for the bills.” Pagsampal ni Jaydee sa mukha ni Jethan. Totoo naman, wala na siyang ipambabayad sa ospital. Malamang, kaya nga siya humingi ng tulong sa Panginoon.

“Ano naman ’yon sa iyo kung wala o meron pa akong pambayad?” Ma-pride na tanong ni Jethan. Naiinis na naman siya sa lalaki.

Pinagdikit ni Jaydee ang dalawang kamay nito na parang magdadasal at kalauna’y pinagsama-sama ang mga daliri na parang nag-i-interview, “I have a proposal for you. Nasa sa iyo na iyon kung papakinggan mo o hindi.”

“Sabihin mo nalang.” Walang pasensiyang sagot ni Jethan.

“I will have your mother transfer to a known and better hospital. Bibigyan ko rin siya ng nurse niya habang nagtatrabaho ka para sa akin.” Pahayag ni Jaydee na parang guro na nagbibigay lang ng requirements sa kaniyang mga estudyante.

Napakamot si Jethan sa kaniyang ulo, “Anong trabaho ang sinasabi mo?”

“Kagaya ng expertise mo, you’ll be driving for me.”

“’Yon lang?”

“Isang beses mo lang makikita ang Nanay mo at iyon ay sa gabi lang, pagkatapos ng trabaho mo sa akin araw-araw. Of course, the nurse will inform me kung sakali mang nagising na ang Nanay mo. Tapos saka ko pa sasabihin sa iyo.” Paliwanag ni Jeth na may halong kaba.

“Ganiyan ka na ba kadesperado? Pakiramdam ko hindi mo lang narinig na nasa ospital ang Nanay ko, mukhang alam mo rin na nabaril ito at hindi pa gumigising.” Nagkibit-balikat lang si Jaydee na parang nangungutya.

Sinamaan niya ng tingin ang lalaki, “Hindi mo ako ipapakilala sa Mom mo at gagawing tatay mo?”

“No, gusto ko man para parati ka lang na nasa tabi ko pero mukhang hindi ka komportable.” Nakangiting sagot ni Jaydee.

Kinunotan nito ng noo ang lalaki, “Sino naman ang magiging komportable?”

“Teka lang ka-klarohin ko lang, ano ba ang makukuha mo sa akin at ganiyan na kalaki ang inaalay mo. Hindi ka ba malulugi niyan?” Tanong ni Jethan sa lalaki. Baka siya pa ang maging dahilan ng pagkalugi nito.

“No, Jethan, I will not. And the answer to your first question, ang makukuha ko sa iyo ay ang komportableng init na tinutukoy ko, ang kaginhawaan habang kasama ka at ang pakiramdam ng pagiging buong muli habang nakikipag-usap sa iyo. Ito ang pakiramdam na hindi ko kayang pakawalan kahit maubusan man ako ng pera, Jethan.” Seryoso siyang tiningnan nito sa kaniyang mga mata, “Kung ikaw ang nasa sapatos ko, malalaman mo rin kung anong mahika ang ginagawa mo sa akin.”

“Baliw ka na.” Mariing saad ni Jethan.

Naka-droga ba ang lalaki at ganiyan na siya kahibang? Kung sapakin kaysa niya ito nang isang beses, gigising ba ito sa pantasiya nito?

“Kung sakaling gigising nang mas maaga pa sa inaasahan mo ang Nanay ko, ilang araw pa dapat akong magta-trabaho para sa iyo?” Dagdag na tanong ni Jethan.

“You’ll do the counting, nasa sa iyo na kung bibilangin mo nang maayos gaya ng ginawa mo noon o bibilisan mo. In that way, hindi ka makakatanggi sa proposisyon ko because you’re at the advantage.” Saad nito na mas nagpaggulo sa isip ni Jethan.

Nararapat bang paniwalaan niya ang lalaki? Totoo bang iyong mga sobrang simpleng bagay lang talaga ang gusto nitong makuha sa kaniya? Hindi kaya mafia talaga ito at target na siya.

“Think about it, Jethan.” Ngumiti ito nang malaki sa kaniya na para bang garantiya na ang panalo nito, “Think about it.”

Ngunit ang Panginoon na ang nagbigay ng senyales. Hindi naman siguro gusto ng Panginoon na ma-scam siya.

Ipinikit ni Jethan ang kaniyang mga mata at isiniwalat ang kaniyang desisyon, “Sige, papayag na ako.”

“Then, I’ll process the transfer immediately. Hindi ka nagkamali sa desisyon mo, Jethan.” Nang tingnan ni Jethan ang mukha ni Jaydee, mukhang totoo naman itong masaya sa ginawa niyang desisyon.

Ang buhay ng kaniyang nag-iisang pamilya ay nakasalalay na sa kamay ng isang estrangherong tila nabubuhay lang sa imahinasyon nito.

Nasa kay Jaydee lang kung tutuparin nito ang pinangako nitong mga bagay-bagay kaya wala alam si Jethan kung habang nagmamaneho lang siya kasama nito ay baka may inutusan itong gawan ng masama ang kaniyang Nanay at saka siya nito ikukulong upang makuha nito ang ‘totoong init’ na gusto nitong makuha sa kaniya.

Tama ba ang kaniyang ginawa? O paranoid lang siya?

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 9

ALAS

onse

ng gabi, sa loob ng napakalaking bahay

ngunit

walang

kabuhay-buhay

maririnig

ang malakas na

tunog

ng

kuliglig

. Ang mga

maespasyong

silid

ay hindi

makikitaan

ng kahit anong

dekorasyon

na tila ba

kinalimutang

lagyan

o

sadyang

ayaw lang talaga.

Sa isang

simpleng

kwarto ay

makikita

ang

nag-iisang

ginang

,

nagpupumilit

na

makipagsiksikan

sa

pinakasulok

ng kwarto.

Pahikbi-hikbi

itong

nakaupo

at

nakatingin

sa

nakabukas

na

bintana

.

Hawak-hawak

ng

ginang

sa kaniyang kamay ay isang

litrato

.

Litrato

ng isang lalaking may malaking

ngiti

sa mukha.

Hindi

namalayan

ng

ginang

na

nabuksan

pala ng kaniyang

nag-iisang

anak

ang

pintuan

ng kaniyang kwarto, “Mom, are you crying again? Did someone hurt you again?”

Kaagad na

tinago

ng

ginang

ang

litrato

sa

likod

nito na para bang hindi pa iyon nakita ng kaniyang

anak

,“No,

anak

. Go back to sleep na. May

ginagawa

lang ako na

trabaho

.“

Ilang araw na ba simula no’ng unang

masaksihan

ng

batang

si Jaydee ang

ganitong

kalagayan

ng kaniyang ina? Ilang araw na bang

tinatanggi

ng kaniyang Mom na wala itong

dinaramdam

?

Kahit sa

murang

edad

pa lamang, hindi

maipagkakaila

ni Jaydee na

naaapektuhan

na siya sa

kinikilos

ng kaniyang ina. Kung

ipagpapatuloy

nito ang

pagtanggi

at

pagdadahilan

, baka

mapagod

si Jaydee sa

pagtatanong

rito.

At doon na nga, nang

makabalik

siya sa kaniyang kwarto.

Sinimulang

gayahin

ni

Jeth

ang

ginagawa

ng kaniyang ina.

Binuksan

niya ang

bintana

at

umupo

sa

sulok

ng kwarto. Hindi siya

umiyak

bagkus

ay

nagpalamon

nalang sa kaniyang

imahinasyon

.

Hanggang sa

dumating

na ang umaga…

Napabalikwas si Jaydee sa kaniyang pagkakahiga at mabilis na napahabol sa kaniyang hininga. Kaya nga ayaw niyang matulog ay dahil pinuputakte siya ng nakaraan.

Naligo muna siya at nagbihis bago bumaba upang kumain ng agahan. Nang makita niya ang ginang ay pinatakan niya ito ng halik sa noo at umupo sa upuang gawa sa kahoy. “Good morning, Mom.”

“Good morning to you too, Dear.” Pabalik na bati nito sa kaniya habang abalang-abala sa paglalagay ng mga ulam sa malaking plato.

Lumibot sa kung saan-saang lugar ang tingin ni Jaydee habang kumakain, “Nasaan si Tito Den? Himala at hindi siya umaaligid rito.”

“Pinatigil ko na siya.” Simpleng-saad ng ginang habang sinisimulan na rin ang pagkain.

Napatigil sa pagnguya si Jaydee, “Pinatigil?”

“Pinatigil sa panliligaw.” She declared.

Did she finally make up her mind?

Gusto sana ni Jaydee na i-decline ng Mom niya ang panliligaw ng Denvin na iyon at tumanggap ng bagong suitor, but it sounds like Denvin won.

“Are you two officially dating now?” Matabang na tanong ni Jeth habang magpatuloy sa pagkain. Kahit ayaw niya, tatanggapin nalang niya ang lalaki sa kanilang pamilya if that will make his Mom happy.

“I am not into dating anymore, Jaydee. Nawalan na ako ng ganang makipag-usap at sumagot sa mga pauli-ulit na tanong.” She replied, with a nonchalant shrug.

Jaydee froze bago natatarantang nagtanong, “May nahanap ka bang bagong pagkakatuwaan?”

“Yes! I’m interested in knitting now. I saw this video on GoTube!” Mabilis na kinuha ng ginang ang cellphone nito at ipinakita kay Jaydee ang sinasabing video, “see! Ang ganda ng final product.”

Jaydee took a very deep breath out of relief. If she did not find anything to focus on, magkukulong ito sa kwarto at iiyak.

Sabihin nalang natin na wala na sa isip nito ang pagtanggap ng manliligaw at nakahanap na ito ng bagong pagkakatuwaan kaya maiiwasan ang pagkalumbay nito for days only. Because if she’d get bored again with this knitting thingy and couldn’t find something to focus on after, she’d repeat the cycle at si Jaydee lang ang masisiraan ng bait.

“Nakabili na ako ng mga materials. So since, aalis ka naman, bilhan mo rin ako ng iba’t-ibang kulay ng yarn.” Nakangiting utos nito sa kaniya.

Magpahinga nang malalim si Jeth bago sumagot, “Sure.”

---

“Where are you now, Jethan?” Jaydee impatiently asked while keeping an eye on his surroundings.

“Naglalakad na ako palapit sa supermarket.” Sagot ni Jethan sa kabilang linya. Jaydee can’t really figure what is in Jethan’s voice that is making him feel relieved. Maybe it’s because Jethan’s cold voice is as soothing as menthol.

Jeth could listen to him talk for the entire day.

And with his sharp eyes akin to an eagle’s, Jaydee immediately spotted Jethan, “Jethan!”

“Nagretiro na ako sa supermarket nang maayos kahapon. Mabuti nalang at may papalit na raw sa akin ngayon kaya hindi ako makokonsensiya.” Kaagad na sabi nito nang makarating sa harap ni Jeth.

Pumasok sila sa loob ng sasakyan, “Ano ba ang trabaho mo, Sir, at ganiyan ka na ka-sure na hindi ka malulugi ng dahil sa akin.”

“Drop the formality, Jethan.” Jeth commanded.

Jethan shrugged, “Oo nga, hindi naman ako nag-po at opo.”

“Call me by my name. Not Sir.” Matigas na sabi ni Jaydee. Pinandilatan niya ng mata ang lalaki dahil mukhang aangal pa ito.

Jaydee threatened him, “H’wag ka nang umangal, Jethan. Ipinalipat ko na ang Nanay mo sa ibang ospital at komportableng-komportable siya habang hindi pa gumigising. I made it like that kaya you should abide by my new rules too. Tandaan mo, pera ko ang nilulustay ko roon.” Mabilis na isinara ni Jethan ang kaniyang bibig.

Jaydee decided to explain, “So, napalayo na tayo sa tanong mo. Do you know the saying, ‘you reap what you sow’? Ganiyan ang ginagawa ko. Nag-i-invest ako nang malaking pera para bilhin ang mga stocks ng mga negosyo at kompanya at kalauna’y babalik ang perang iyon sa akin, not only twice the price, but it constantly grows.”

Tiningnan ni Jaydee si Jethan na seryosong nakikinig habang nakahawak ang mga kamay sa manibela, “Siyempre, hindi muna natin masasabi na successful and pag-i-invest ko. Nasa tamang tao at tamang negosyo ang susi. Ginawa ko ang lahat para mas humasa ang pagkilatis ko. And now, anyone can tell that I am a man with a keen eye.”

“Like how I negotiated with you, Jethan. I invested, ’di ba? Hindi man maibabalik ang perang naibigay ko sa ospital para sa Nanay mo, I’m still receiving ‘things’ that only, I, can ‘enjoy’ from you-”

“Blah. Blah. Hindi ako nakikinig.” Pinaandar ni Jethan ang sasakyan kahit hindi pa tapos sa pagku-kwento at pagpapaliwanag.

Ngumiti lang si Jaydee at isinandal ang ulo sa inuupuang car seat. “Drive towards JNV mall, Mom asked me to buy something.”

Nang umandar ang sasakyan ay pinatay ni Jaydee ang aircon at binuksan ang bintana nang may napakalaking ngiti sa mukha, “What a peaceful day.”

---

“SABI mo may iniuutos sa iyo ang Mom mo? Bakit tayo nagsusukatan rito ngayon?” Gusot na gusot ang noo ni Jethan at masamang-masama ang tingin sa lalaking nakangiti.

Kasalukuyan siyang sinusukatan ng isang saleslady habang si Jaydee ay nakatalikod na at naghahanap ng mga gusto niyang damit.

“Do you know his size yet?” Tumango ang babae habang malagkit pa rin ang titig kay Jaydee.

Jaydee gave three pairs of shirts, three pairs of long sleeves, and three pairs of pants to the salivating saleslady, “Find the same clothes with his size.”

“Pero ang dami naman nito, Sir.” Reklamo ng babae pagkatapos niyang tanggapin ang mga damit.

“Do you want us to leave this store and report this mess to the higher-ups?” Matigas na sabi ni Jaydee. How disappointing, James , sa isip niya.

Napayuko ang saleslady narinig at hindi kaagad nakapagsalita dahil sa takot.

“Oo nga, mas mabuting umalis na lang kami rito; ang mamahal rito. Paalam, ate, salamat.” Ilang na ilang na sagot ni Jethan.

Akmang tatakbo na paalis si Jethan nang hinawakan ng saleslady ang kaniyang kamay. “Sir, sorry sa ginawa ko. H’wag niyo pong sabihin ’to sa Boss ko. Kakapasok ko lang po sa trabaho.”

Akmang hahawakan rin ng babae ang mga kamay ni Jaydee ngunit hindi niya ito hinayaan, “This kind of attitude should not be tolerated, Miss. If you really want to work here, kahit gaano karaming request, kahit gaano karaming damit ang ipabuhat nila sa iyo, gagawin mo dapat because it’s part of your job. Kung ganitong mentality ang ipapakita mo sa trabaho, if I was your boss, I would fire you immediately!”

“H’wag ka namang maging ganiyan sa kaniya, Sir-” Pinanliitan niya ng mata si Jethan at napatayo ito nang tuwid, “…este Jaydee. Siyempre, magrereklamo siya dahil baka pagod na siya dahil maraming costumers kanina. Atsaka babae siya, normal lang iyan.”

Jaydee immediately shook his head, “No, you’re wrong, Jethan. Ganiyan talaga ang maiisip mo kapag nakakakita ka ng babaeng nagta-trabaho. Why did they work when they’re that weak? Why did they complain about their nails getting destroyed after washing clothes? Why did they complain about body pains after lifting some bags that their mother-in-law told them to lift?”

Iniangat ni Jaydee ang ulo ng nanginginig na babae gamit ang kaniyang kanang kamay, “Kung ipagpapatuloy natin ang stereotype na iyan mula sa sinaunang panahon, patuloy na mamaliitin ang mga babae. So, Miss, do you want to be continuously stepped on by men? Do you want to continue to think that women are always inferior to us, men?”

Jaydee felt really awesome after giving those words of wisdom.

Did that impress,

Jethan

? Tanong ni Jaydee sa sarili habang mabagal na nilingon si Jethan.

Ayun ang si Jethan! Nakatingin rin sa kaniya na parang hindi naman mukha ng na-impress. May namumuo nang tubig sa mga mata nito at parang tutulo na.

Is he that touched? Jaydee asked himself at balak sanang pagtawanan ang lalaki, pero hindi niya itinuloy.

Tinitigan niya lang si Jethan habang patuloy nitong pinapahid ang mga luha sa sarili nitong damit.

Napatigil sila sa kanilang drama nang may ibang taong pumasok sa boutique. Masaya itong nakikipag-usap sa ginang na may hawak na tantiya ni Jaydee ay labing-tatlong gulang na batang babae na nasa kaliwang gilid ng tila padre de pamilya habang ang padre de pamilya naman ay nakahawak rin ang kanang kamay sa kamay ng isang batang lalaki na edad pitong taon pa lamang.

It was Denvin, the ex-suitor of his Mom with his ‘family’.

Kaagad na sinugod ni Jaydee ang lalaki nang biglang dumilim ang kaniyang paningin, “Denvin, you f*cker!”

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 10

“ DENVIN , you f*cker!“ Bago pa man makadapo ang kamao ni Jaydee sa mukha ng lalaki ay naunahan na siya ng sampal ng ginang na kasama nito.

Napahawak si Jaydee sa kaniyang pisngi at pulang-pula ang mukha na hinarap ang ginang, “Why did you that, Ma’am?”

“How dare you look at me with that eyes! Ikaw nga ang unang sumugod sa asawa ko. Do you think I would let this pass?!” The woman shouted with all her might that even her neck veins became visible, “Kayo talagang mga bata, sumusobra na. Isa lang ang ibig sabihin nito… you were raised by irresponsible parents!”

“Don’t give me that stupid stereotype of yours, Ma’am! I was raised by a very wonderful mother. Although she’s not a very expressive person like you, Ma’am, never ever did she shouted in front of me.” Sinamaan ni Jaydee ng tingin ang lalaking nakatayo sa labas ng glass wall.

The man was talking to his children. Nakalock na rin ang pinto ng boutique to not cause further commotion and luckily, no one has ever noticed them bickering. And as if Denvin is currently telling them to leave the scene and play somewhere else, the children obliged.

“So, what, young man? Don’t make me the one who’s at fault here. You’re the one who’s suddenly charging at my husband like a bull looking at something red.” The woman furiously pointed at Jaydee.

“My lovely Mom, she endured everything in her own. My mom who’d been miserable for years, magiging miserable pa kung sakaling sinagot niya ang lalaking nasa likod mo.” Kaagad namang lumingon ang ginang sa kaniyang likuran habang patuloy lang sa pagsasalita si Jaydee. “Utang na loob po, Ma’am, would you let me punch your cheating husband just for once para sa Mom ko?”

“W-Why are you saying strange things, young man? My h-husband is someone I look up to the most. H-Hindi niya ako magagawang lokohin lalo na ngayong b-buntis ako sa ikatlo naming anak.” Nagpalipat-lipat ang tingin ng ginang mula kay Jaydee na seryosong nakatingin sa kaniya at sa kaniyang asawang na ang mukha ay hindi na maipinta.

“I don’t want to say no more, Ma’am. If there is someone who will explain, that should be your almighty husband.” Jaydee said in a polite manner.

“N-No, you’re bluffing!” Napaupo ang ginang sa sahig habang hawak-hawak nito ang hindi pa kalakihang tiyan.

Kaagad na dinaluhan ito ni Jaydee upang tanungin kung ayos lang ba ito pero tinalikuran siya nito at tumayo nang mag-isa. She then sooner forcefully opened the door that was locked from inside.

Nang mawala na ang mag-asawa sa paningin ni Jaydee ay nilingon niya ang kaniyang likuran at nang makita niya si Jethan na tahimik lang na nagmamasid sa sulok kasama ang takot na takot na saleslady, nilapitan niya kaagad ang dalawa.

“Tell your boss, James, to have this clothes be delivered to my house.” Utos ni Jaydee sa nakayukong saleslady.

“Let’s go now, Jethan.”

---

“SORRY for letting you witness such a chaotic scene, Jethan.” The sound of the waves violently slapping the shore is a music to Jaydee’s ears.

Nakatayo lang sila sa harap ng fence na may karatulang ‘No trespassing’. Sa unahan ng fence ay ang maputing buhangin at ang walang katao-taong mga nipa huts. The place before them was a man-made beach that is not yet opened.

Jaydee doesn’t know how they ended up there, but all he cares about is the picturesque scenery that a city person cannot see everyday.

Jethan distanced himself from the fence and sit on a huge rock nearby, “Ba’t mo naman kasi ibinagsak kaagad kay Misis ang lahat? Baka ma-stress siya at maapektuhan ang baby niya.”

Jaydee took a few sighs, “I planned to just give her a hint of the ways of his deceitful husband, but I didn’t expect that it would turn like that. Nabulag ako sa poot at galit kay Denvin. How dare him? He’s a married man tapos gagawin niyang kabit ang Mom ko? I always thought that something is strange with him na hindi ko talaga nagustuhan. For a fact, I never wanted him to come and go with my Mom that easily.”

Jaydee is not trying to justify himself, alam niyang mali ang kaniyang ginawa and he’s repenting.

Jethan gathered some stones and he playfully thrown them one by one over the fence, “Oo nga, may karapatan kang magalit sa Denvin na iyon. Hindi sa nakikialam ako, pero pag-isipan mo, Sir este Jeth, ano kaya ang iisipin ng Mom mo kapag nalaman niya ang nangyari ngayon? Kung mabuti talaga ang Mom mo ’gaya ng sinasabi mo, papagalitan ka n’on kung sakali mang may nangyaring masama sa asawa ni Denvin.”

Jaydee looked at Jethan as if he just told him a top secret. Siyempre, I wouldn’t like it too if someone gets hurt by my doings. Jeth’s thoughts never left his mouth. And they fell silent for awhile, dinadama ang maalat-alat na hangin na nagmumula sa dagat.

Jethan decided to break the silence with a forced cough, “Sir, ah, Jaydee paano ’yung iniutos ng Mom mo? Nakalimutan mong bilhin.”

Ngumiti lang si Jaydee bilang tugon. Problema pa rin niya kung sakaling mainip ang Mom niya mag-isa sa bahay. Although it would take time for her Mom to stop knitting, pareho pa ring poproblemahin ni Jeth ang pagkalumbay nito regardless the time, since she will eventually gave up on it.

“What time is it?” Mahinang tanong ni Jeth at naglakad papalapit kay Jethan.

“Eleven forty, J-Jaydee.” Jaydee smiled a little upon hearing Jethan awkwardly calling him by his name.

“Mind if we go somewhere to eat?” Kaagad na tumango si Jethan sa mungkahi ni Jaydee.

They were both starved by the sudden heavy topic so they have to rinse their minds with delicious food.

---

“How old are you, Jethan?” Nabilaukan ng laway si Jethan sa biglaang tanong ni Jeth. “Sorry, medyo sensitive ba sa iyo ang age mo? Of course, if you say you’re forever 18, sasakyan ko ang trip mo.”

Kasalukuyan silang nakaupo sa pang-dalawahang lamesa sa loob ng pinakamalapit na karinderya. Naka-order na rin sila at naghihintay nalang na maluto ang mga iyon.

“Hindi naman. Naalala ko lang na baka kasali ka pa rin sa Mafia at nililito mo lang ako sa gawa-gawa mong background at pagda-drama.” Lantarang pahayag ni Jethan.

“Pwede ba, drop that Mafia thingy.” Hininaan ni Jaydee ang kaniyang boses. Maraming tao sa karenderya at baka magkagulo ito sa mga kabaliwang sinasabi ni Jethan.

“Hindi naman kasi ako naniniwalang pag-i-invest lang ang pinagkukuhanan mo ng drum na puno ng pera.”

Jaydee shrugged, “What’s with the drum filled with money? Nasobrahan ka na ba sa kakapanood ng action movies? I was just asking about your age and that’s all. Nothing more, nothing less.”

Dalawang salita ang lumabas sa bibig ni Jethan matapos ang ilang sandali, “Bente-uno.”

“Ang edad mo?” Tanong ni Jeth na nakakuha ng maraming pagtango mula kay Jethan.

“Ikaw, Jeth, ilang taon ka na?” Pabalik na tanong ni Jethan habang nanood sa mga taong kumakain sa kaniya-kaniyang mga lamesa nito.

Sumagot si Jeth, “I reached twenty-two last week.”

They would have had a new topic if the aged woman did not interfere, “Eksyus me, mga Ser, nandito na po ang order niyo.”

“Excuse me, Manang!” “Ay teka, Manang!” Sabay na pagsigaw ni Jethan at Jaydee.

Jaydee signalled him with his head as if telling Jethan to speak and nakuha naman ni Jethan ang gusto niyang ipahiwatig, “Hindi kami nag-order nitong ginataang talaba.”

“Naku! Libre ko na sa inyo ’yan, Mga Ser. Nakikita ko kasi sa inyo ang asawa’t anak kong nagkukulitan lang noon. Hindi na nila magawang magkulitan ngayon dahil pumunta na ang anak ko sa siyudad para magtrabaho. Paborito nila ang ginataang talaba.” The aged woman smiled bitterly. Her wrinkles became more visible as he tried to force a smile.

“I hate to burst your bubble, Manang, pero allergic po ako sa mga oysters.” Jaydee politely declined her offer.

Ngunit hindi naman mag-aakalang si Jeth na tatanggi rin ang kaharap niya, “Ako rin, Manang, allergic din ako!”

“Allergic ka, Jethan?” Pagkormpirma ni Jaydee sa narinig.

Jethan frowned, “Kakasabi ko lang, ’di ba? Ikaw, Sir, allergic ka rin?”

Nanlaki ang “Kakasabi ko lang rin, Jethan.” They both laughed when he said that.

“Dito mo nalang ibigay sa amin, ’Nay Karming! Sayang naman kung itatapon mo lang.” Pagsingit ng mga lalaking nag-i-inuman sa kabilang table namin.

“Sinong may sabing itatapon ko?” Pabalang na sagot ni Manang at parang inis na inis sa mga lalaki.

Jaydee made up his mind, “Ganito nalang, Manang, babayaran ko nalang ’yang ulam mo, at ipapakain ko sa Mom ko. She’s fond of seafoods.”

“Naku, Ser! Sabi ko nga na libre ’to, ’di ba? Dito muna kayo, ipa-plastic ko muna.” The aged woman insisted.

Jaydee and Jethan continued to zealously talk over the delicious seafood about minor things.

---

MABILIS na tumakbo ang oras…

“Now that we finished eating dinner, dumiretso na tayo sa Don Sueco para mabisita mo na ang Nanay mo.” Kaagad na tumango si Jethan nang matapos niyang ubusin ang softdrink niya.

Pumasok na sila sa sasakyan at nagmaneho na patungo sa sinabing ospital. Nang huminto na ang sasakyan ay kaagad na lumabas silang dalawa.

Naglakad ang dalawa ng ilang metro back nakarating sa entrance ng ospital.

“I’m gonna go now, Jethan. Baka mapanis ’tong oysters na binigay ni Manang. Take care!” Paalam ni Jaydee kay Jethan na nakatayo at nakangiti nang malaki sa kaniya.

Nawala ang ngiti sa mukha ni Jethan at mukhang nakalimutan na hindi pala siya ang hinahatid, kun’di ang driver, “Hindi ka ba magpapamaneho patungo sa bahay mo?”

“Hindi na, malayo pa ang lalakarin mo.” Sagot ni Jaydee na akmang maglalakad na patungo sa nakaparadang sasakyan niya.

Nagpumilit si Jethan, “Ano naman, Si—Jaydee, trabaho ko naman ’yun!”

“No, I insist, Jethan. Pumasok ka na.” Pinal na utos ni Jaydee.

Iniyuko ni Jethan ang ulo niya at taos-pusong nagpasalamat, “Salamat sa pagtulong sa amin ng Nanay ko, Jaydee. Maraming maraming salamat!”

Nang tumalikod na si Jethan at nakapasok na siya sa pinto ay saka pa sumigaw si Jaydee, “Thanks for today too, Jethan! I enjoyed your company! Salamat rin at pumayag kang makinig sa mga nakakabaliw na kondisyon ko.”

Nang makapasok si Jaydee sa loob ng kaniyang sasakyan ay nakita niya pa si Jethan na kumakaway mula sa loob ng ospital. Sa hindi malamang dahilan, napatingin siya sa kaniyang repleksiyon sa rearview mirror ng kaniyang sasakyan at nagulat sa nakita.

Ang buong mukha niya ay nakangiti.

Papito-pato siyang nagmaneho patungo sa kaniyang bahay. Nilingon ni Jeth ang nakacellophane na ulam.

“Ano kaya ang ginagawa ni Mom ngayon?” Tanong ni Jaydee sa hangin.

When he finished parking his car, Jaydee proceeds to enter their house. Bumati sa kaniya ang walang kailaw-ilaw na sala.

“Mom? Nasaan ka? I brought some seafood for you.” Sigaw ni Jaydee matapos niyang buksan ang ilaw.

Nang makita ni Jaydee ang nagkalat na mga knitting matterials sa harap ng TV ay kumaripas siya ng takbo papunta sa kwarto ng kaniyang Mom.

At kagaya ng dati, hindi nakalock ang pinto nito. Dahan-dahang binuksan ni Jaydee ang pinto at nalamang nakaupo ulit ang Mom niya sa sulok ng kwarto. Hindi na ito umiiyak kun’di kumakanta.

“… Happy birthday, happy birthday. Happy birthday, Dear Jethan.” Hawak-hawak nito ang urn ng kaniyang ama na may nakapalibot na knitted fabric.

Ito pala ang dahilan kaya gusto nitong matutong maggansiyo.

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 11

This is quite short.

---

“

JETHAN

, anak, kamusta ka na?“ Tanong ng boses na

nagmumula

sa langit kay Jethan na tahimik lang na nakaupo sa isang upuan sa

gitna

ng kawalan.

Ngumiti

si Jethan habang nakatingin sa walang

kaulap

ulap

na langit, “Ayos lang naman ako, Panginoon, gaya pa rin ng dati.”

“Mabuti’t ganoon ka pa rin. Nagtatanong lang ako kung may nangyari bang

kakaiba

habang

nandiyan

ka sa lupa at

sumusunod

sa buhay na

plinano

ko para sa iyo.“

Saad

ng banal na Diyos.

Pinag

-isipan muna nang mabuti ni Jethan ang kaniya

isasagot

upang walang mali sa kaniyang ‘report’, “

Gaya ng

ipinangako

niyo, nakasalamuha ko na po ang isa sa

kanila

. At habang kailangan pa niya ako, parati lang akong naka-

antabay

. Hinihintay ko nalang po ang

pagkikita

namin ni Heidi, Panginoon ko.“

Napabalikwas sa pagkakahiga si Jethan nang magawa niyang putulin ang kakaibang panaginip.

“Heidi? Panginoon?” Bulalas ni Jethan. Ano naman ang kinalaman ng dalawang nabanggit niya sa pang-araw-araw niyang panaginip?

Napakalayo nito sa kaniyang ‘masayang kumakain’ at ‘nagka-car racing’ na mga panaginip.

Kung tutuusin, wala siyang kilalang Heidi ang pangalan at lalong-lalo nang walang tao ngayon na may kakayahang makipag-usap sa Diyos ama. Masiyado naman siyang pinaglalaruan ng kaniyang imahinasyon.

Kung totoo mang makakausap niya ang Panginoon, gagamitin niya ang pagkakataong iyon upang magtanong kung kailan gigising ang kaniyang Nanay.

Napalingon si Jethan sa nakakainis na ingay ng makina, kung sana boses na lang iyon ng Nanay Epe niya na gising na. Kakasimula pa lang ng dalawang araw at gan’on pa rin ang kalagayan ng kaniyang Nanay: parang mahimbing lang na natutulog.

Tumayo siya sa pagkakahiga sa malambot na sofa sa gilid ng hospital bed at lumapit sa kaniyang nakaratay na Nanay. Ibang klase rin kasi ang ospital na kinaroroonan nila ngayon, pumapayag na roon siya magpalipas ng gabi. Overnight hospital stay raw ang tawag.

Kinuha niya ang kaliwang kamay ng matanda, “’Nay? Kailan ka babalik sa akin? Tandaan mo, parati lang akong naghihintay sa iyo.”

Hindi naman sa pini-pwersa ni Jethan ang kaniyang Nanay. Pinapaalalahan lang niya na pwede itong magpahinga nang kahit kaunti kung talagang pagod na pagod na ito sa buhay ngunit hindi dapat nito makalimutan na may naghihintay pa sa rito… naghihintay na makasama itong muli.

Hinagkan ni Jethan ang kamay at noo ni Epe at pumasok na sa banyo para maligo. Ang gara naman kasi ng mga private rooms rito sa ospital, may kaniya-kaniyang banyo.

Habang naliligo siya ay napakwenta siya sa mga gastusin rito sa ospital. Sa tantiya niya, tatlong taon niya pa ito mababayaran dahil may nurse pa.

Ano ba naman ang naisip ni Jaydee at tinutulungan siya nito ng labis pa sa inaasahan niya? Kung si Jethan nga ang nakasuot sa sapatos ni Jaydee, magiging ganoon rin ba siya kauhaw at kadesperado sa taong nagparamdam sa kaniya ng bago at hindi maipaliwanag na emosyon?

Siguro’y oo at siguro’y hindi. Oo kung pareha ni Jaydee, marami siyang pera, at hindi dahil katulad parin siya ngayon na hindi man lang makagawa ng singkong duling dahil kailangan magmaneho para kay Jaydee 13-7, mula alas otso ng umaga hanggang alas otso ng gabi at walang day-off.

Naligo na siya rito sa ospital dahil ayaw niyang lumaki ang gastos niya sa tubig sa kanilang bahay. Pati ang pagtulog ay rito na rin niya ginagawa tutal pinapayagan lang naman siya ng doktor at para mahintay niya na rin ang nurse na magbabantay sa kaniyang Nanay.

Isinuot niya ulit ang kaninang damit niya bago siya naligo at akmang bubuksan na ang pinto ngunit naunahan na siya ng kung sino.

“Hi.” Bumungad kay Jethan ang hindi gaano ka-siglang mukha ni Jaydee. Kung kahapon ay napakasaya nito, ngayon ay parang namatayan ito ng alaga. Maitim at mas malaki na ang eyebags nito kaysa kahapon.

“Hi rin.” Pabalik na pagbati ni Jethan. “Bakit ka napadpad rito sa ospital?”

Gusto man niyang magtanong ay pinili na lang niyang itikom ang bibig niya. Kung sakali mang hindi tumalab ang sinasabi nitong ‘nakatulog ako nang mahimbing dahil sa iyo, Jethan’, maaaring may nangyaring kung ano sa bahay nito na hindi nagpatulog rito.

“Gusto ko lang ibigay sa iyo ’to.” Nagtatakang napatingin si Jethan sa mga paper bag na dala-dala ni Jaydee. “Ano ang mga iyan?”

Isinara ni Jeth ang pinto at umupo sa sofa habang tumitingin-tingin sa kabuuhan ng kwarto, “These are the clothes that I bought for you. ’Yung pinasukatan kita kahapon.”

Mabuti nalang at iniligpit ni Jethan nang maayos ang unan at kumot kanina.

Nagpormang ekis ang dalawang kamay ni Jethan bilang pagtanggi, “Hindi ko matatanggap iyan, Jaydee.”

“But I bought this for you, siyempre size mo ’to lahat.” Nakangiting inilabas ni Jeth ang mga damit mula sa paper bags at inilapat sa katawan ni Jethan. “If you don’t like my fashion sense, I can buy more for you; ’yung ikaw na ang nagpili.”

“At bakit mo naman gagawin iyon? Bakit mo ginagawa ’to? Bakit ka bigla nalang susulpot at magbibigay ng mga damit? ’Di ba pagmamaneho lang ang ipinilit mong trabaho sa akin?” Napaatras si Jethan mula sa kinauupuan ni Jaydee na parang nakakita ng isang nakakatakot na nilalang, “Gagawin mo ba akong manika mo na pinasusuot mo nang kung ano? Ano ba talagang plano mo at minamanipula mo ang pati ang mga damit ko?”

Napamasahe si Jaydee sa kaniyang noo na parang problemadong-problemado dahil sa mga naririnig na salita na lumalabas sa bibig ni Jethan, “No … no. It’s not what you think, Jethan.”

“Pumayag na nga akong maging sunod-sunoran sa iyo… sa mga utos mo… sa mga kabaliwan mo. H’wag mo na akong i-damay sa kakaibang pag-ikot ng utak mo.” Pahina nang pahina ang boses ni Jethan dahil paatras siya nang paatras hanggang sa makarating siya sa bintana sa kanang bahagi ng kama ng kaniyang Nanay.

“Ang hirap mo talagang paintindihin, Jethan! Itong mga ginagawa ko, wala ’tong halong intensiyong makasama sa iyo! Ang gusto ko lang bigyan ka ng damit na sa tingin ko ay babagay sa iyo.” Napatayo na si Jaydee at nakakuyom na ang dalawang kamao na parang galit na galit na at kaunti nalang ay sasabog na.

Napayuko si Jethan dahil sa takot, “If ever I was plotting something bad, I should’ve done it sooner. Hindi ko na sana binigyan ng mamahaling kwarto ang Nanay mo. Hindi ko na sana binigyan siya ng nurse na magbabantay sa kaniya. Hindi na sana kita binigyan ng pagkakataong bayaran ang mga iyon sa pamamagitan ng pagmamaneho para sa akin at binigyan nalang sana kita ng palugit.”

“Hahhhh…” Napabuntong hininga si Jaydee. “Tumutulong lang ako sa iyo dahil alam kong makukuha ko ang pakiramdam na ninanais ko. Ano pa ba ang gusto mong gawin ko para maniwala kang iyon lang ang nais ko sa iyo, ha?”

Pinulot ni Jaydee ang mga damit sa paahan nito na hindi namalayang nahulog pala, “Itong mga damit na ibinigay ko, pwede mo namang isipin na regalo ko ’to dahil mabuti ang serbisyo mo sa akin. Dahil masaya akong pumayag kang magtrabaho sa akin at dahil masaya akong nararamdaman ko ang pakiramdam na maging buo.”

“Sa tingin mo ba, Jethan, magtitiis pa akong magbayad nitong hospital bills ng Nanay mo kung sakaling hindi ko na maramdaman ang pakiramdam na ibibinigay mo sa akin? Kung iniisip mo, may masama akong intensiyon, pinatapon ko na kayo palabas rito sa ospital ko.” Namuo ang luha sa mga mata ni Jethan dahil sa narinig.

Kaya pala, ospital pala ni Jaydee ’tong Don Sueco. Ospital ito ng mayamang side ng mama niya. Kaya pala kumpyansang-kyumpayansa itong hindi ito malulugi. At oo nga naman, kung magsawa ito sa pakiramdam na ibibinigay ni Jethan sa kaniya ay may karapatan itong iwan sila sa ere at pabayaan nalang.

Mas nanginig si Jethan dahil sa pagsisisi.

Napalingon kaagad si Jaydee sa dingding na nasa gilid niya nang iniangat ni Jethan ang ulo nito, “You’re not even bothering to think of me in a new light. You never think of me as someone who is kind to you and your Mom dahil nakikita mo lang ako bilang isang baliw na nagwawaldas ng pera para sa wala.”

Tumalikod si Jaydee sa kaniya at hinawakan ang doorknob. “Kung ayaw mo niyang mga damit, itapon mo iyan, at bumaba ka sa parking lot. Bilisan mo at may imi-meet pa akong ibang investors.” Malamig na sabi ni Jaydee at maririnig sa boses nito na parang nabigo siya ni Jethan.

At bago pa man makagalaw si Jethan para humingi ng tawad sa lalaki ay mabilis na itong nakalayo.

Kaagad niyang nilingon ang kaniyang Nanay, “Pasensiya na, ’Nay, kung napakatigas ng ulo ko. Gagawin ko ang lahat upang hindi tayo ipatapon mula rito sa ospital.”

---

Sa kabilang dako…

“Sabi mo wala kang problema riyan sa lupa, Jethan, anak, anong nagyayari ngayon?” Bulong ng banal na Diyos sa hangin habang nakatingin sa tila CCTV footage na nagpapakita sa mga kaganapan na tila ba teleserye.

“Kasalanan ko rin iyan, Panginoon, ako ang nagpasok sa kokote ni Jethan na mapya ’yang si Jaydee. Ayan tuloy, naging praning.” Biglaang sulpot ng isang matanda mula sa likod ng Panginoon. May kasama rin itong lalaki na tahimik lang na nakatayo sa likod ng matanda.

“Atsaka Panginoon, hindi pa ba ako—kami babalik sa katawan namin?” Tanong niya habang nakatitig sa nakakasilaw na mukha ng Panginoon.

Napailing ang Panginoon, “Hindi muna, Epe, anak. Ang ipinangako ko kay Jethan na makakasalamuha niya ang buo niyang pamilya, gusto ko munang matupad iyon.”

“Oo nga naman, baka makasagabal kami. At saka gusto ko rin rito, pwede akong bumalik sa dalaga kong anyo.” Biglaan nalang lumitaw ang isang salamin kasabay ng biglaang pagbata ng buong katawan ni Epe.

“Magmatiyag muna tayo.” Utos ng Panginoon sa abalang-abala sa pagtingin sa kaniyang sariling repleksiyon na si Epe. Nilingon niya rin ang lalaking nasa likod nito ngunit nakatalikod lang ito sa kaniya.

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 12

I’m sorry this was rushed. Last chapter na ang ika-13 and then epilogue will follow. Thank youuuu ❣️.

---

TAHIMIK lang na nakaupo si Jaydee sa shotgun seat. He’s silently repenting for all of his wrongdoing. Kung sana hindi niya hinayaan ang sarili na maglabas ng sama ng loob kay Jethan, baka nandito na si Jethan kanina pa at kagaya ng dati, ngingiti ito sa kaniyang nang pagkalaki-laki.

Ngunit ilang minuto na ang lumipas, hindi pa rin nakikita ni Jaydee ang kahit anino nito.

This is all because last night was stressful for Jaydee. Kung hindi pa nakatulog ang Mom niya habang umiiyak at nakasiksik sa sulok ng madilim na kwarto nito, ay hindi pa matatahimik ang ispirito ni Jaydee. And of course, it took him a lot of hours to get himself to sleep after he put his Mom to her bed.

Ang hawak-hawak nitong cremation urn ay matagal niyang nakuha mula sa kaniyang Mom because she was holding onto it so tightly. Kaagad naman niyang ibinalik ang lalagyan ng abo ng matagal nang namayapa niyang ama sa dati nitong lugar.

And of course, Jaydee did not forget to greet his late father a happy birthday.

Although it sounds strange that he keeps on following and persuading a man who’s name is the same as his father’s, he just can’t stop. He’s gotten so addicted to the unusual warm feeling that only Jethan can give to him.

Matagal na niyang nabanggit kay Jethan na gusto niyang ipakilala ito sa kaniyang Mom, but he would surely decline him kahit na sabihin niyang pang-experiment lang.

Kasi napapagod na si Jaydee na magpaliwanag kay Jethan. Alam niyang nagtutunog siyang baliw sa ibang mga tao kaya gusto niya ring makita ang reaksiyon ng kaniyang Mom kapag nagkita na sila ni Jethan. And maybe his Mom will act the same as him meeting Jethan for the first time and eventually, the two of them will be called ‘crazy’ by Jethan. And voila, may karamay na siya.

So far, that’s what Jaydee had imagined.

Gusto sanang lumabas ni Jaydee sa kotse at puntahan ito sa hospital room ng Nanay nito ngunit pinigilian niya ang sarili. Saka na niya babawiin ang mga sinabi niyang mga salitang one-sided kapag kusa na itong bumaba. In that way, baka may matamaan siyang parte ng konsensiya nito.

Don Sueco is his late grandfather’s prestigious hospital na ngayon ay pag-mamay-ari niya na. He had the greatest share within the stockholders hindi lang dahil ipinamana nito sa kaniya ang share nito, kundi dahil na rin sa kaniyang sariling pera at pagsisikap. No’ng nasa death bed na ang kaniyang Lolo na nagreach out sa kaniyang Mom sapagkat suportado nito ang desisyon nito na bumukod kapag nakapag-asawa’t nakabuo na ng pamilya.

Kaya madali lang niyang naipasok ang Nanay ni Jethan with a snap at madali lang din niya itong maipapalabas mula roon with a snap also.

Jaydee waited for a little bit more, hoping that Jethan would come down. Kahit na hindi na nito isuot ang damit na ibinigay ni Jaydee, basta ba hindi lang nito gawin ulit ang biglaang pag-iwan nito sa kaniya noon sa karaoke room.

Jaydee has always been afraid of the word ‘leaving’.

“Jaydee.” Napalingon si Jaydee nang may tumawag sa kaniyang pangalan.

It was Jethan dressed in a striped button down top and since hindi niya ito ibinutones, Jaydee can see that he was also wearing a white sleeveless undershirt while he wore a dark colored ripped jeans below. He also wore the branded sneakers Jaydee had grabbed at the very last minute before giving it to the saleslady along with those clothes yesterday.

With those clothes, there is no room for the word ‘driver’ to describe Jethan.

Gusto na sana ni Jaydee na pumasok na ito so that he can tease him a little bit. Pakiramdam ni Jaydee, mukhang nakonsensiya nga ito sa mga sinabi niya. Ngunit ang ikinagulat ni Jaydee nang hindi tumuloy sa pagpasok sa sasakyan si Jethan. He just stood there in front of the car hood and gradually, Jethan bowed his head.

“Pasensiya na sa pagiging OA, Jeth. Nagpapasalamat akong tumutulong ka sa amin. Ako ang may utang, dapat hindi ako nag-i-inarte. Patawad sa kawalanghiyaan ko. H’wag mo sana kaming itapon palabas ng ospital.” Jethan talked like he was reciting a new year’s resolution in front of his class; nahihiya at mahina ang boses.

“Jethan!” Tinawag ni Jaydee ang lalaki at nang iniangat nito ang ulo nito, sinenyasan niya si Jethan na pumasok sa sasakyan.

Nang makapasok na si Jethan sa loob ng sasakyan, Jaydee immediately reached for his crooked collar. Inayos ni Jaydee ang kwelyo at nang matapos ay marahan niya itong tinapik. “You look cool.”

Hindi pinansin ni Jethan ang papuri ni Jaydee at bigla-bigla nalang lumuhod sa makitid na espasyo ng kotse. “Hey stand up! Madudumihan ang jeans mo! You won’t look cool.”

Mapilit si Jethan, hindi siya sumunod sa utos ni Jaydee. “Pasensiya na talaga sa ginawa ko kanina. Ako na nga ang tinulungan mo, ikaw pa ang mag-a-adjust sa pagiging insensitive ko.”

“Ako ang may problema, Jethan. You know you should call me a ‘sadboi’, since I always come to you with a sad and depressed face. Sorry kung nadadamay ka sa what do you call it? Sa kabaliwan ko.” Jaydee doesn’t sound sorry, nagtutunog insincere siya and really a typical sadboi na nagpapakaawa para makakuha ng atensiyon.

Kinuha ni Jaydee ang kamay ni Jethan at pinatayo ito. Tinulungan niya itong magpagpag ng kaniyang tuhod, “Ay, h’wag mo namang ulit-ulitin. Binabawi ko na ang sinabi ko na baliw ka. Sa halip, ika’y isang mabuti, mapagbigay, mayaman, mapagkumbaba, malaki ang puso, mapagkakatiwalaan, maunawain, maalaga, masipag, at matalino. Iyan lang wala na akong maisip.”

Jaydee was in awe. He was shocked by the flashy words that Jethan came up with.

Maya-maya ay napangiti siya, “You’ve got a lot of ‘M’ words there. Wala ka bang tinatago na kodigi riyan, baka kulang pa.” Yumuko si Jethan nang marinig nito ang kaniyang mga sinabi na para bang nahihiyang muli na tinawanan lang ni Jaydee.

What a cutie!

“So, Jethan, how about we forget all of those things and just act the same as we did before. You should forget that I act out of a hidden bad agenda and just accept all of the things that I will give to you.” Taos-pusong sabi ni Jaydee. “You should just treat me as a friend who’s there when you’re in need, then on the other side, you’ll be there too when I’m the one who has problems.”

Hindi na nakayuko si Jethan at may gana pang sabihin ang opinyon na parang hindi napahiya kanina, “H’wag ka nalang kasi mag-abalang bumili pa ng kung ano-anong mga bagay para sa akin. Kung itatrato kitang kaibigan, para na akong linta na sumisipsip ng pera mula sa iyo.”

Jaydee made a sour face at gustong magsalita pero inunahan siya ni Jethan, “Sabihin na nating naniniwala na ako sa sinasabi mong may nararamdaman kang kakaibang saya, kakaibang pakiramdam para sa akin at hindi ko na ito nakikita sa masamang pananaw ngunit hindi mo na kailangan pang magbigay ka pa ng ibang mga gamit bukod sa pag-a-admit mo sa Nanay ko sa ospital mo. Napakarami na nang naitulong at itinulong mo sa amin.”

“Kung gusto mo, tawagan mo lang ako kung masama ang pakiramdam mo at may problema ka, pupunta kaagad ako kung nasaan ka, kahit sa gitna ng gabi. Makikinig ako sa problema mo habang umiinom tayo ng tsaang nagpapakalma sa ’yo. Pwede ba iyan?” Jaydee became teary-eyed dahil pakiramdam niya isa siyang bata na sa tanang buhay nito, ngayong lang pinaniwalaan ng kaniyang mga magulang.

“S-Sure. Thanks for understanding, Jethan.” Jaydee was so touched that he stuttered. “How about we drink tea now? Because I can’t seem to stop my racing heartbeat.”

Jaydee muttered the truth, ang lakas ng tibok ng puso niya. Is it excitement? Is it happiness?

“Ha? Sabi mo kanina may imi-meet kang ibang investors.” Nakakunot na noong sabi ni Jethan.

Oh, that.

“They would wait kahit ilang oras pa akong late.” Jayde simply said. Makakahintay ang mga iyon sa initiator ng meeting.

“H’wag naman.” Pagtutol ni Jethan.

“Don’t say no more, Jethan. Dumiretso na tayo sa pinakamalapit na coffee shop. Let’s take our time talking.”

---

NAGDAAN ang napakaraming linggo at hindi pa rin nagigising ang kaniyang Nanay. Sinabi ng mga Doctor na hindi nila maipaliwanag ang nangyari, isang minor head injury lang naman daw ’yon at wala nang iba pa ngunit bakit hindi pa ito gumigising? Ilang beses na ring tinest at binantayan nang maigi ng mga Doctor ang kalagayan ng Nanay ni Jethan at wala talaga silang nakitang problema sa utak nito.

Kulang nalang pumunta si Jethan sa albularyo ngunit alam niyang hindi ito papayagang pumasok sa ospital.

Ngayon nga ay pili lang ang pinapapasok sa hospital room ng kaniyang Nanay at baka isa itong sakit na hindi pa natutuklasan ng mga eksperto.

Habang sila Jethan at Jaydee naman ay nakapaglagayan na ng loob. Kahit sino, makakapagsasabing they’re best of friends.

Sa mga nagdaang araw, unti-unti nang naging komportable si Jethan sa pagiging kakaiba ni Jaydee. Hindi sa sinasabi ni Jethan na may mali sa lalaki, ang sinasabi niya lang na kakaiba ay parati nitong sinasabi na lumalaki at tumitibay ang pakiramdam na ibinibigay ni Jethan rito.

Masaya naman si Jethan dahil tumibay ang dahilan kaya nandoon pa rin sa Don Sueco ang Nanay niya at nasa mabuting kalagayan ngunit hindi pa nga lang gumigising.

Hindi naman kasi mapigilan ni Jethan na samantalihin ang binibigay na kabutihan ni Jaydee. Pero pinagbubutihan niya ang naman serbisyo niya rito. Sinusunod niya lahat ng mga utos nito, ibinibigay niya ang lahat-lahat para hindi ito mainip sa ibinibigay niyang atensiyon.

Puro nalang ‘kailangan namin ang pera ni Jaydee’ ang naisip ni Jethan. Mali man ngunit hindi niya maitatangging iyon ay sweldo niya dahil sa pag-aalaga ng isang spoiled brat na mayaman.

Iyon ang nangyari noon, ngunit ngayon, unti-unti nang naiinitindihan ni Jethan ang pinagdadaanan ni Jaydee. Ngayong walang kasiguraduhang gigising pa ang kaniyang Nanay sa walang hanggang tulog nito, ang magagawa niya lang ay kumapit kay Jeth.

Kumakapit siya rito upang kumuha ng lakas at hinahayaan niya rin itong kumapit sa kaniya upang kumuha rin ng lakas tuwing bumabalik ang Mom nito sa nakakaawa nitong kalagayan.

“Jethan, I like you.” Ani Jaydee nang biglaan nalang nitong kunin ang kamay ni Jethan. Kasalukuyan silang nandoon sa rooftop ng ospital at nakatingin sa maliwanag na buwan.

Hindi inaasahan ni Jethan na aamin si Jaydee sa kaniya ngunit hindi sa hindi niya naisip na hindi nito gagawin iyon. Kilala na niya ang lalaki, mabilis itong nagpapadala sa sariling damdamin.

Nagtataka man si Jethan kung ang nararamdaman niya para sa lalaki ay totoong pagkagusto o dahil gusto niyang hindi ito malungkot ngunit sinagot niya pa rin si Jaydee ng mga salitang gusto nitong marinig, “Gusto rin kita, Jaydee.”

Kinuha ni Jaydee ang dalawang palad ni Jethan at inilagay ito sa kaniyang mukha. Pagkatapos ay biglaan siya nitong hinapit at sa isang iglap, nagkapalit na ang mukha nilang dalawa.

Hinahalikan siya ni Jaydee!

Nang unti-unti nang nilalamon si Jethan ng umaalab na sensasyon, hindi na niya namalayan na unti-unti na pala niyang tinutugunan ang paghalik nito. Ang buwan at ang mga bituin ang naging saksi ng kanilang ‘pag-iibigan’.

Siguro nga’y gusto niya rin si Jaydee.

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

Chapter 13

EPILOGUE NA NEXT UPDATE HUHU.

---

PAGPATAK ng eksaktong alas dose, sumapit ang araw ng ika-labing isa ng Disyembre at kasabay no’n ang malakas na pagsigaw ni Jaydee. “Happiest birthday to my favorite man in the world!”

Huling linggo ng Agosto no’ng sinagot ni Jethan ang pag-amin ni Jaydee at sinabing pareho sila ng nararamdaman. Pagsapit naman ng ika-labing dalawa ng Setyembre, sinagot ni Jethan ang panliligaw nito. Kaya pagkatapos ng birthday ni Jethan ngayong araw, magcecelebrate ulit sila para sa kanilang 3rd monthsary.

Itinaas ni Jaydee ang baso niyang may lamang alak. Hindi naman nagpahuli si Jethan at sumunod rin sa ginagawa ni Jaydee. “Salamat, Jaydee.”

Kaagad na nilapitan ni Jaydee si Jethan. Pinulupot nito ang makapal nitong braso sa ’di gaano kaliit at hindi rin gaano kalapad na baywang ni Jethan.

Isinandal rin nito ang baba sa balikat ni Jethan at malambing na nagtanong, “Do you want to go somewhere to celebrate your birthday, Jethan? Hindi naman pwedeng parati na lang tayo rito sa rooftop magtatambay.”

“Okay lang sa akin kahit saan, basta kasama ka, Jaydee, ayos lang kahit ilalim ng dagat at sa kalangitan.”

“Are you suggesting that we do underwater and aerial activities? Napaghahalataan ka, Jethan, ha. Is this your childhood wish?” Pinaharap ni Jaydee si Jethan upang kumpirmahin kung tama ba ang interpretasyon niya sa sinabi nito, “Do you really wanna try those things?”

“Hindi ah. Ang sabi ko, kahit saan basta kasama ka.” Pagtanggi ni Jethan nang hindi tinitignan sa mata si Jaydee.

“Scuba diving and skydiving, huh. Not bad for a birthday wish.” Kinindatan pa ni Jaydee si Jethan na pulang-pula na ang mukha.

Nataranta si Jethan at biglang pinagpapawisan, “Naku! Joke lang, h’wag mong seseryosohin—.”

Ngumiti nang pagkalaki-laki si Jaydee kaya kitang-kita ang perpekto nitong mga ngipin, “No, no, Jethan. It’s my pleasure to make your wishes, requests, and dreams come true.”

---

“AHHHHHHH!” Napalingon si Jethan kay Jaydee na todo sa pagbirit este sa pagsigaw. Mukhang mas kailangan nito ang skydiving kaysa sa kay Jethan. Hinigpitan ni Jethan ang pagkakahawak niya sa mga kamay nito upang hindi nito makalimutang may kasama pa ito at hindi nag-iisa.

Grabe, enjoy na enjoy si Kuya.

“Are you satisfied?” Mabilis na tanong ni Jaydee habang hingal na hingal. Kakalanding lang nila pagkatapos magtandem jump.

Hinawakan ni Jethan ang kaniyang dibdib na parang pinapaamo ang puso niyang nagdidisco bago sumagot, “Ikaw siguro ang nasatisfied. Hindi mo nga ako binigyan ng pagkakataong sumigaw, grabe ka.”

“Sorry for that, first time ko rin ’to and I just felt like screaming midway.” Sagot ng lalaki. Parang pugad na ng ibon ang buhok nito ngunit hindi ito nakahadlang sa kagwapuhan nito.

Ngumiti lang si Jethan habang hinahabol rin ang sariling hininga.

“How about bungee jumping and paragliding? Gusto mo pa?” Malakas na tanong ni Jaydee sa kaniya na parang gusto pa nitong tumalon galing sa mataas na altitud.

“Ano ka ba? Nasa harapan na natin ang dagat, magpa-plano ka pang lumipad muli?” Oo, pinili nilang lumapag sa isang beach na nireserve na raw ni Jeth para sa kanilang gagawing scuba diving. Dagdag gastos ito ngunit pinili nalang ni Jethan na dumiretso kaagad sa second location nila para hindi na sila mapagod pang magmaneho.

“Sayang naman.” Parang tuta itong nagpacute sa kaniya ngunit hindi ito gumana.

Bayolenteng umiling si Jethan na parang ayaw na ayaw niya na talaga, “Gusto mo pang magsisisigaw, Jaydee?”

Pagkatapos ay inilagay ni Jethan ang kamay sa kaniyang ulo, “Anong mas gusto mo, mag-isa kang tumalon doon habang ako naman maghahanap ng pating para gawing ka-bonding?”

“Sabi ko nga sasama ako sa iyo.” Nakangusong sabi ni Jaydee at tila dismayadong-dismayado sa ginawang pagpipilian ni Jethan.

---

BUMALIK ang magnobyo sa ospital nang matapos silang magscuba diving. Gusto kasi ni Jethan na roon na niya hipan ang mga kandila sa bagong bili nilang cake sa ospital upang kasama nila ang kaniyang Nanay Epe na hindi pa rin nagigising sa pagdiriwang.

Muling kumanta si Jaydee ng birthday song habang nakahawak naman si Jethan sa kamay ni Epe.

Nang matapos si Jeth ay sinabihan niya na si Jethan na gawin ang parte nito, “Sige, make a wish na, Jethan.”

“Sasabihin ko ba nang malakas o sasarilihin ko lang?” Inosenteng tanong ni Jethan.

Hindi ni minsan na nagdiwang sila ng kanilang kaarawan ng kaniyang Nanay na may cake kaya hindi niya alam ang gagawin.

Parating sabi ng kaniyang Nanay Epe sa kaniya noon na okay lang kahit walang handaan na maganap, basta malusog lang ang katawan at nakapagpasalamat nang maayos sa Panginoon dahil hinayaan nitong makarating siya sa ganoong edad. Hindi naman daw importante ang mga materyal na bagay.

Kaso mukhang hindi ganoon ang sitwasyon para sa mga mayayaman. “They say your wish won’t come true if you say it aloud. Mawawalan raw ng bisa.”

“Sige, sasarilihin ko nalang.” Sana

gumising

na si Nay

Epe

at mas

titibay

ang

relasyon

namin ni Jaydee. Iyon ang pinakahinihiling ni Jethan na mangyari. Hindi niya gusto ang mga materyal na bagay, ang gusto niya ay iyon lang.

“Tapos na.” Sabi ni Jethan.

Sumenyas si Jaydee, “Go on, blow the candle.”

Nang matapos ay kaagad na sinugod ng yakap ni Jethan si Jaydee na nakatitig lang sa kaniya, “Maraming salamat sa pagiging parte ng aking buhay, Jaydee. Napakasaya ko dahil nandito ka at hindi ako pinapababayan. Kung gising na ngayon si Nanay…” Nilingon ni Jethan ang matandang nakahiga, “… tiyak na matutuwa siya para sa atin.”

Tinanggal ni Jaydee ang pagkakayakap ni Jeth sa kaniya at pinaulanan ng halik ang buong mukha nito, “Salamat rin at dumating ka sa buhay ko, Jethan. Thank you for saving me and for giving me light, when I was alone na pati si Mom, hindi ko magawang pagkuhanan ng lakas.”

Ipinulupot ni Jaydee ang mga braso niya sa bewang ni Jethan at harap-harapang nagpasalamat, “Thank you for always there when I needed you. Sa mga nagdaang araw, hindi ka nagsabing pagod ka. Kahit pinatigil na kita sa pagmamaneho sa akin ay nagpumilit ka, you said you wanted to personally take care of me. Pero may Nanay Epe ka pang inaalagaan gabi-gabi tapos at the same time, biglaan pa akong tatawag, hihingi ng isang kanta mula sa iyo.”

“I am a pain in the ass, right?” Malungkot na napangiti si Jaydee na kaagad na kinurot nang mahina ni Jethan.

“Hindi naman.” Kahit maikli lang ang isinagot ni Jethan ay malakas pa rin ang epekto nito kay Jaydee. Kitang-kita sa mga mata ni Jaydee ang labis na pagmamahal para sa kaniya.

Walang halong biro.

Tumingin ito sa image ng Panginoon sa uluhan ng nakahimlay na Nanay ni Jethan. “I’m thankful that God gave me you, Jethan.”

“I love you the most, Jethan!” Puno nang siglang sabi ng lalaki.

Nang maramdaman ni Jethan ang marahang haplos ng mga salita ni Jeth sa kaniyang puso, sinagot niya rin ito, “I love you too, Jaydee!”

Mabilis na idinampi ni Jaydee ang labi niyo sa labi ni Jethan hanggang sa hindi na ito dampi lang at kalauna’y tumagal.

Pinatigil ni Jethan ang lalaki ngunit makulit ito at hindi siya hinahayaang magsalita. Nakakahiya lang dahil andito sila sa hospital room ng kaniyang Nanay at nagtutukaan.

Seryoso niyang pinatigil ang lalaki nang may maalala siyang importante, “Teka lang muna, almost three months na tayo, hindi ko man lang alam ang buong pangalan mo, Jaydee.”

“Ikaw, alam mong ako si Jethan Dinagad, anak ni Eperecia Dinagad at ng isang nilalang na hindi ko alam. Ikaw, Jeth, ano nga ba ang buong pangalan mo?” Tanong ni Jethan na may nag-iimbestigang tono.

Balak na niyang magtanong rito noon palang kaso parating nakakalimutan ni Jethan na gawin. Ang laman lang sa isip niya ay: sana gumising na si Nanay Epe, nakatulog ba si Jaydee, okay lang ba ang Mom ni Jaydee, kumakain ba nang maayos si Jaydee, okay lang bang parati nalang siyang bigyan ni Jaydee ng mga materyal na mga bagay, bakit ang gwapo ni Jaydee, bakit ang bango ng hininga ni Jaydee, bakit na-inlove ito sa kaniya, mahal na mahal niya si Jaydee.

Nakalimutan niyang itanong dahil parang inuuna ng kaniyang isip ang mga mas importante.

“Oh… right, nakalimutan ko rin.” Tumawa si Jaydee at umupo sa sofa bed sa loob ng hospital room ni Epe, “that’s so silly!”

Kaagad namang umupo si Jethan katabi nito at nakaabang lang sa sasabihin nito, “So, my name is Jaydee Nathan Virordo aka JD. Anak ako nina Jethan Virordo Jr. at Heidi Martinez-Virordo. I was born on December 27, so my age is 22.”

“

Jaydee

ang gusto kong name para kay baby boy, Heidi.“

Seryosong

mungkahi

ni Jethan. Jaydee as in Jaydee

Ocampo

,

paborito

niyang

boksidor

.

Umiling

si Heidi sa

suhestiyon

ni Jethan, “Nathan nalang,

pinaglilihian

ko kasi si Nathaniel, ’yung

tropa

mo no’ng high school.“

“

Ba’t

mo naman

paglilihian

ang

kaibigan

ko, Heidi?!

Nabaliw

ka na ba?!“ Galit na

bulyaw

ni Jethan sa mukha ni Heidi. Nasa

harapan

lang naman siya,

bakit

sa iba pa siya tingin ng

paglilihian

.

Kung hindi gusto ni Heidi ang mukha niya, sana hindi nalang ito

nagpakasal

sa kaniya.

“Oy oy, mister!

Walang

kinalaman

ang tastes ko rito. Ang

anak

mo ang may gusto!“

“Okay, sorry. How about

pagsamahin

nalang natin.“

“H-Ha? Pakiulit nga ng pangalan mo.” Nanginginig na tanong ni Jethan.

Nang mapansin iyon ni Jaydee ay kaagad nitong kinuha ang nanlalamig niyang mga kamay, “Anong nangyayari sa iyo, Jethan?”

“Sabihin mo ulit ang pangalan mo!”

“O-Okay. You don’t need to shout.” Tila nabahag ang buntot na sagot ni Jaydee sa kaniya.

“Jaydee Nathan Virordo ang pangalan ko, sabi ko kanina.”

“Sige na nga, Jaydee Nathan ang

magiging

pangalan ng baby boy na ’tin. Jaydee Nathan Virordo.“

Pagsang-ayon

ni Heidi habang

hinahaplos

ang kaniyang

tiyan

.

At tila rumaragasang sapa na bumalik sa kaniya ang kaniyang mga alala.

“I do, Father.”

“

Ano

po?

Tanggap

na po ako? Salamat, Boss!

“

“Jethan,

nagdadalang

-tao

ako.“

“Congratulations, your baby is a boy.”

“Jethan,

bilhan

mo ako nitong dragon fruit at pomelo. Gusto yata ni baby boy.“

“Jaydee,

anak

,

magta

-trabaho

muna ang Dad mo,

magpakabait

ka kay Mom mo, ha.“

Hanggang sa bumalik sa kaniyang isipan ang ala-ala niya na nakikipag-usap sa Panginoon. Hindi, alaala ng taong nakikihati sa kaniyang katawan.

“

Ano

iyon,

Panginoon

? Kahit

ano

basta ba

makasama

ko ulit sila ay

ayos

lang sa akin.“

“

Maaari

mo nga silang

makasalamuha

,

ngunit

ikinalulungkot

ko, hindi

maaaring

manatili

sa iyo ang

ala-ala

mo

patungkol

sa mga

nangyari

rito,

anak

.“

“

Anak

, Jethan, hindi naman ako

gumagawa

ng

kalokohan

.

Pinapayagan

kitang

mabuhay

muli

ngunit

hindi naman

pwedeng

mawala

ang

balanse

ng mga bagay-bagay. Kung

ano

ang

nangyari

ngayon,

patuloy

iyong

mangyayari

bukas

at sa

sunod

pa na mga

bukas

.

Babalik

ka sa mundo mo sa loob ng isang bagong silang na

sanggol

. Ang isang

sanggol

ay walang

kamuwang-muwang

sa mundo kaya kung

biglaang

marunong

na itong

magsalita

,

magsulat

, mag-isip ay

masisira

ang

balanse

ng buhay. Pero

ipinapangako

ko sa iyo, Jethan,

anak

,

makakasalamuha

mo ang

iyong

pamilya sa

daigdig

.

Ipinapangako

ko.“

Naalala niya ring pumayag siya sa Panginoon at bumalik siya sa lupa nang isilang siya ni Epe bilang Jethan Dinagad.

“H-Hindi ito maaari! Hindi ito maaari.” Nag-unahan sa pagbaba ang mga luha ni Jethan na tila ba isang dam na nabutasan, walang may alam kung kailan hihinto ang pag-agos.

Alam niyang siya si Jethan Dinagad pero alam niya ring nangungulila sa pamilya ang Jethan Virordo, Jr., sa loob niya. Pangungulilang hindi nagpapatahimik sa tatlong Virordo: si Jaydee, si Heidi at ang amang si Jaydee na gumawa ng paraan na makabalik sa mundong ibabaw.

Naramdaman nalang ni Jethan ang mainit na yakap ni Jaydee, “What’s happening to you, Jethan?”

Ang taong hindi pa binibitawan ng mag-inang Virordo kahit matagal nang namayapa. Ang taong dahilan ng kanilang depresyon. Ang taong dahilan kaya malala ang kondisyon ni Heidi.

Ang taong iyon ay siya! Hindi lang siya si Jethan Dinagad kung hindi siya rin Jethan Virordo Jr.!

At ang malala si Jaydee… mahal niya si Jaydee!

Ibig sabihin ba noon minahal niya ang sarili niyang anak? Minahal niya bilang lalaki ang bunga ng pagmamahalan nila ni Heidi?

Nanghina ang katawan ni Jethan at hindi niya na namalayang unti-unti na pala siyang tinatakasan ng ulirat ngunit bago pa man iyon mangyari nagawa niya pang bigkasin ang mga salitang, “Panginoon, patnubayan niyo po ako.”

---

NAPABALIKWAS si Jethan sa kaniyang pagkakahiga at napahawak sa sariling ulo. Pinasadahan niya ng tingin ang lugar an kinaroroonan niya at napagtantong nasa ospital pala siya.

“Anong nangyari?” Bulong niya habang nakatingin sa kakasikat palang na araw mula sa bintana. Ito ang una niyang napansin dahil nasisilaw ang kaniyang mga mata rito.

“Oh, you’re awake.” Nanlaki ang mga mata ni Jethan ng marinig ang matigas na boses ni Jaydee, “Why aren’t you telling me kung may nagpapa-stress sa iyo—”

Nang hindi nakinig si Jethan kay Jaydee at umalis lang sa hospital bed nito ay nataranta muli si Jaydee, “Hey, Jethan! Don’t just ignore me!”

“H’wag mo akong pagtaasan ng boses, Jaydee, mas matanda pa ako sa iyo.” Maowtoridad na sabi ni Jethan. Si Jethan Virordo Jr. na ang may buong kontrol sa katawan na ito ngayon.

Hindi na makikitaan ng lambing sa boses ni Jethan. Para na lang itong amang pinagagalitan ang anak na sinusubukang sumuway sa mga utos niya.

Ngayon palang bumalik kay Jethan ang mga nangyari. Ang dahilan kung bakit marunong kaagad siyang magmaneho ng sasakyan kahit hindi pa sa tanang buhay niya na nakapagdrive siya, kung bakit siya takot sa salitang ‘madaling mamatay’, at kung bakit pamilyar sa kaniya ang Kalye Valega na siyang lugar ng kaniyang kamatayan noon.

“Why are you suddenly like that? Alam nating dalawa na mas matanda ako kaysa sa iyo—”

Pinutol niya ang sinasabi ni Jaydee, “Where’s Heidi? Nasa bahay lang ba?”

“Anong nangyayari sa iyo, Jethan? You’re ignoring and now you’re casually asking like my Mom’s your age.”

“Nagtatanong ako kung nasaan si Heidi, Jaydee.” Ngunit nang hindi nito sinagot ang tanong niya, bigla nalang pumasok sa isip niya ang address na matagal na nakatago sa isip niya. “You wait here, I’m gonna go meet your Mom.”

“Pero, bakit?”

Mabilis na nilakad ni Jethan galing sa kwarto niya sa ospital patungo sa sasakyan ng anak niyang si Jaydee. Ni hindi pa nga niya nahuhubad ang hospital gown niya.

“Jethan! Wait for me!” Malakas na sigaw ni Jaydee sa papalayong likod ni Jethan.

Nang makapasok si Jethan sa kotse ni Jaydee ay kaagad niya itong pinaandar at mabilis na humarurot patungo sa matagal na niyang nakalimutang address.

Hindi na napansin ni Jethan ang pagpara ni Jaydee ng taxi at pagsunod sa kaniyang likuran.

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

EPILOGUE

PAGKATAPOS lumiko ni Jethan sa pamilyar na direksiyon, kaagad na bumungad sa kaniya ang mga kabahayang bago sa kaniyang paningin. Noon ay ’di pa gaano karami ang mga bahay rito.

Oo nga, nakapunta na siya rito ngunit iyon ay isang beses lamang at iyon ay noong ipinagmaneho niya ang kaniyang anak pauwi galing sa ospital. Hindi naman siya nagkaroon ng panahong magtingin-tingin at sumunod lang sa ibinibigay nitong direksiyon.

At oo, ngayon lang niya napagtanto na sa kabilang kanto nga lang ang bahay nila ng Nanay Epe niya kagaya ng nakita niya sa kaniyang ala-ala habang nasa langit pa siya.

Bumaba siya kaagad mula sa sasakyan nang makita niya ang isang pamilyar na bahay. May gate na nakapalibot sa bahay kaya mahirap nang pumasok kaagad. Nanginig na pinindot ni Jethan ang doorbell sa gilid ng gate.

Ilang beses niya pang pinindot ang doorbell bago niya narinig sa kabilang bahagi ng gate na may nagbukas sa pintuan ng bahay at naglakad patungo na sa gate base sa tunog ng mga yapak nito.

Kaagad na inayos ni Jethan ang kwelyo ng kaniyang itim na short sleeved polo shirt. Pinasadahan rin ng kaniyang kamay ang kaniyang damit na parang pinaplansta ang mga gusot na parte nito.

Ramdam na ramdam ni Jethan ang tensiyon sa kalooban niya. Hindi na rin niya nabilang kung ilang butil ng pawis ang nahulog mula sa kaniyang mukha.

Ano na kaya ang mukha ni Heidi? Ganoon pa ba ito kaganda? Ganoon pa rin ba ang pabango nito? Ganoon pa rin ba ang gupit ng buhok nito? Ganoon pa ba ito ka-malumanay magsalita?

Naestatwa si Jethan nang bumukas ang maliit na pinto na parte lang ng napakalawak na gate. Dahil maliit ang pintong iyon ay kailangan pang mailusot ang ulo bago pa mailabas ang buong katawan lalo na sa ala-ala niya, mas matangkad si Heidi kaysa sa pintong nasa harapan niya.

“Ano po ang kailangan nila?” Tanong ni Heidi nang inilusot nga nito ang ulo ngunit hindi naman inilabas ang buong katawan.

Ang mahal niyang asawa…

Ganoon pa rin ito. Hindi maitago ng wrinkles at mga uban ang magandang taglay nito. She’s got the same crimped hairstyle that reaches few inches above her waist.

Hindi mo ba ako nakikilala? Ako si Jethan ang asawa mo! Sigaw ni Jethan ngunit hindi niya nabuksan ang kaniyang bibig upang magsalita. Kung sakali mang sabihing niya ang mga katagang iyan, hindi rin naniniwala ang kaniyang asawa.

Kahit na gusto niyang hapitin ito sa baywang ay pinili nalang ni Jethan na sagutin ang tanong nito, “Kaibigan po ako ni Jaydee. Sabi niya may pag-uusapan raw kami sa bahay niya.”

Oo nga naman, hindi siya nakikilala nito sa kaniyang bagong katawan. Ang magagawa lang ni Jethan ay pagmasdan ito habang nakatikom ang bibig.

“Gano’n ba? Ngayon ko lang nalaman na may bago pala siyang kaibigan.” Sinenyasan siya ng ginang, “Hali ka, pumasok ka.”

“Dito ka muna, liligpitin ko muna ang mga gamit ko roon.” Kaagad na tumango si Jethan habang pumasok na nga si Heidi upang gawin ang kailangan nitong gawin.

Nang mawala ang atensiyon niya sa ginang at ibinaling niya ang kaniyang paningin sa napakapamilyar na bahay.

Ganoon pa rin ang kulay ng pintura nito, walang bagong mga tanim sa gilid ng pinto, at walang bagong estatwa eksaktong gaya ng kaniyang naaalala. Na para bang bumalik si Jethan noon na normal lang at kakagaling niya lang mula sa trabaho kahit dalawamput-dalawang taon nang pumanaw ang totoo niyang katawan.

Patuloy lang sa pagmamasid si Jethan. Paminsan-minsan pa ay hinahawakan niya ang mga halaman na para bang nakikita niya sa kaniyang isipan ang oras na nilaan niya sa pagtatanim ng nga ito noon. Hindi man iyon ang mga halamang siya mismo ang nagtanim, pwede na rin iyon dahil kahit wala na siya, ganoong halaman pa rin ang itinanim ng kaniyang asawa kung sakaling namatay na ang kaniyang dating mga itinanim.

Napatigil siya sa pagmamasid ng bigla nalang may pumasok sa gate. Oo nga pala, nakalimutan niyang i-lock. Mabilis niyang nilingon ang taong gustong pumasok.

Si Jaydee.

Ibinalik ni Jethan ang atensiyon sa mga halaman habang inila-lock ni Jeth ang maliit na pinto, “Jethan, magpaliwanag ka naman hindi iyong bigla-bigla ka lang nang-iiwan.”

“Sino ang nag-aalaga sa mga tanim rito?”

Jaydee answered immediately, “I always water them everyday… teka anong koneksiyon niyan sa tanong ko, Jethan?” Lumapit si Jaydee sa kinatatayuan ni Jethan. “Why did you rush towards here?”

“Hinihintay ko lang na lumabas si Heid—iyong Mom mo. May sasabihin kasi ako.” Walang ganang sabi ni Jethan. Hindi na kita alam kung paano kakausapin nang maayos ang anak. Kasalanan niyang ni-spoil kita ito nang sobra kaya ayan parang tuko kung makakapit.

Paano niya sasabihin rito ang totoo?

“Pwede namang ako nalang ang magsabi sa kaniya. Is this about our relationship? Are we finally getting some blessings from her?” Sumigla ang boses ng lalaki na parang excited.

“No, nababaliw ka ba.” Mabilis at harap-harapang pagtanggi ni Jethan.

Hindi makapaniwala si Jaydee sa narinig, “N-Nababaliw? Ako?! Nababaliw-”

“Nandito ka na pala, Jaydee. Hali ka na, pasok na kayo ng kaibigan mo.”

Kung hindi napigilan ng sarili ay baka naisigaw na niya ang linyang ‘pasensiya sa biglaang pagpasok’ na kaniyang nakagawian noong siya pa si Jethan Dinagad ngunit alam na niyang siya si Jethan Virordo Junior at alam niyang hindi na iyon kailangan dahil bahay rin niya ito.

Nang makapasok sila ay kaagad niyang tinanong ang ginang, “Can I call you Tita Heidi, Ma’am?”

“Sure, how about you, hijo? What’s your name?” Nakita ni Jethan ang pagngiwi ni Jaydee, na para bang ayaw nitong malaman ng kaniyang Mom ang pangalan ni Jethan.

Sinigurado ni Jethan na kitang-kita talaga niya ang ekspresyon sa mukha ng ginang bago niya sabihin ang kaniyang pangalan, “Ang pangalan ko po ay Jethan… Jethan Dinagad.”

At gaya ng inaasahan ni Jethan, mabilis na nawala ang ngiti sa mga labi nito. “R-Really? Make yourself at home, J-Jethan. Gagawa muna ako ng juice.”

Hindi na rin mapigilan ni Jethan na malungkot nang dumiretso na ang ginang patungo sa kusina. Kahit sino makakapagsabing hindi pa ito nakamove on mula sa pagkamatay ni Jethan kahit napakaraming taon na ang lumipas.

Ang mahal niyang asawa. Ano ba ang ginawa nito para magdusa nang ganoon katagal? Ano ba ang makukuha nito sa pagluluksa sa taong pumanaw na?

Gustong-gusto niyang puntahan ito, kaagad na sabihin ang totoong pagkatao niya pagkatapos ay magiging masaya na silang muli na para bang walang nangyaring pagkamatay.

Ngunit sino ba ang niloloko ni Jethan? Hindi iyon ganoon kadali gaya ng iniisip niya.

Ang lalaking ‘minahal’ niya o mas mainam na sabihing minahal niya bilang anak dahil sa malakas na ‘lukso ng dugo’ o ‘lukso ng espirito’?. Na gusto niyang alagaan si Jaydee at sundin ang mga layaw nito. At alam ni Jethan na ganoon rin ang nararamdaman ni Jaydee para sa kaniya; ang pagkalito kung totoo bang pagmamahal ang nararamdaman nito o sadyang ang pakiramdam lang na ibinibigay ni Jethan rito ay pakiramdam ng pagkakaroon ng ama at pagkakaroon ng buong pamilya.

Kaya estranghero para rito ang nararamdaman nito dahil hindi pa nararanasan ni Jaydee na magkaroon ng isang ama lalo na kaya ngayong totoong ama nga niya ang nasa loob ng katawan ni Jethan Dinagad.

Oo, iyon lang iyon at nararapat nang tapusin at baka mas lumabo pa.

“Are we just gonna sit here and pretend that we’re just friends na nagpaproject lang like some sort of students? Aren’t you going to explain to me dahil litong-lito na ako, Jethan?”

“Hindi mo maiinitindihan ang bagong impormasyong nalaman ko tungkol sa sarili ko, Jaydee. Alam mo ba iyong pakiramdam na napapatulala ka dahil hindi pala ikaw ang iniisip mong ikaw?” Mababang tonong tanong ni Jethan.

“Does that mean that your dad’s a big shot? Nagpakilala siya sa iyo? H’wag naman sanang anak ka sa labas ng isang miyembro ng British Royal Family?” Kulang nalang masapak niya ang anak dahil sa napakaimposibleng hula nito.

Oo nga pala, ang totoong Jethan Dinagad ay hindi pa nakikilala ang totoo nitong ama.

“H’wag sabing singhutin ang rubbing alcohol ng Greyn Cross , iyan ang napapala mo.” Ibinalik ni Jethan ang atensiyon sa pinto ng kusinang pinasukan ni Heidi. “H’wag ka nalang magtanong at baka pagsisihan mo ang isasagot ko.”

“Pero-”

Hindi na natapos ni Jaydee ang pagtutol nito nang bumukas na ang pinto at inilabas nito si Heidi na may dala-dalang tray. “Heto na ang juice, Jaydee at J-Jethan. Gumawa na rin ako ng sandwich na paborito ni Jeth.”

“Hindi ko paborito ang cold egg sandwich mo, Mom, it tastes gross! Ang paborito ko ’yung may palaman na grilled chicken.” Tsk, Heidi spoiled Jaydee too much.

Ni wala nga kami nitong miryenda-miryenda noong nakatira pa ako kasama ni Nanay Epe. Reklamo ni Jethan sa kaniyang isip.

“Ako, paborito ko ito, Tita. Thank you!” Masiglang sabi ni Jethan. Paborito niya ang version ng egg sandwich na ginagawa ni Heidi para sa kaniya noon.

---

“SO what are you going to say at dito pa talaga sa kwarto ko dapat mong sabihin, Jethan?” Sa totoo lang hindi talaga plano ni Jethan na kibuin ang anak. Gusto niya lang paunti-unting malaman ang mga gusto nitong gamit, paborito nitong pagkain, anong trophies na nakuha nito.

Kasalukuyang nakaupo si Jethan sa upuan ng side table habang si Jethan naman ay nakaupo sa kama nito.

Hindi niya gustong maging prangka rito at sirain ang ideya nito na ‘nagmamahalan sila bilang kapwa tao’ hindi bilang normal na ‘pagmamahal ng kapwa magkadugo’.

“Wala. Alam mo ba, Jaydee, gustong-gusto kong makita ang mga litrato mo no’ng bata ka pa. Meron ka ba no’n?” Tanong ni Jethan bilang isang ama na nangungulila.

“Yes! Yes! Iyan lang pala ang kailangan mo. I’m honored to let you see my hidden treasures.”

“Why would you call them ‘hidden treasures’?” Ang alam ni Jethan, pareho sila ni Heidi na obsessed sa mga larawan. Tiyak siyang dapat lahat ng sulok at dingding dapat may nakalagay na larawan. Hindi niya rin alam kung wala siyang nakita sa living room kanina.

“Hindi naman kasi pinapayagan ni Mom na ilabas sa mga kwarto ang mga larawan dahil hindi niya raw magugustuhan ang pinapahiwatig nitong mensahe na ‘kulang’ at ‘hindi pagkabuo’.” Napangiwi si Jethan at napakamot sa narinig. Totoo ngang kinareer ni Heidi na baguhin ang lahat ng pumapalibot sa kaniya maliban nalang sa labas ng bahay.

“If you don’t know, she likes to follow her self-made superstitions.” Tumango nalang si Jethan sa sinabi ni Jaydee. He already know that fact.

“Sige na, ilabas mo na. Kwentohan mo ako nang maraming-maraming storya ha. H’wag kang malimutin, dapat lahat. Anong edad mo sa larawan, petsa, anong ginagawa mo, mga ganoon.” Maririnig niya ang mga pangyayaring hindi niya naabutan at ang pag-imagine lang ang magagawa niya dahil iyon lang ang kaya niyang gawin.

“Oh! My boyfriend is so attentive.”

---

MASAYA si Jethan sa mga mahaba-habang estoryang narinig mula sa kaniyang anak. Nang tanungin niya kung pwede ba siyang manatili rito hanggang tanghalian ay pumayag lang ito.

No one knows how much time he badly needs to spend with them. Ang pamilyang sinira niya dahil maaga siyang namatay.

“Lumabas muna tayo sa kwarto at magtanghilaan.” Mungkahi ni Jethan.

“Ha? Alas-onse palang.”

“Iyon nga, magluluto ako para sa inyo.” Sagot ni Jethan habang ang mata ay nakatingin sa kwartong hinihigaan nilang mag-asawa noon. “Sa kwartong iyan, sino ang natutulog?”

“Kwarto iyan ni Mom. I don’t know if nandiyan siya sa loob. Bakit ka nagtatanong?”

“Wala lang. Tara na sa kusina.” Pag-aya ni Jethan na mabilis na naglakad papunta sa kusina.

Ni hindi na nga kailangan ni Jaydee na sabihin kung saan nakalagay ang mga kitchen utensils, ang mga kaldero, at ang mga pagkain dahil tila kabisado ni Jethan ang mga iyon kahit binabase lang niya sa kaniyang ala-ala.

Noon pa ma’y marunong na siyang magluto. Hindi niya nga alam noon kung bakit ipinagluluto niya ang Nanay Epe niya na hindi rin marunong magluto. Saan niya kaya nalaman ang recipe?

Iyon pala ay ala-ala iyon ni Jethan Virordo Jr., hindi ni Jethan Dinagad.

Nang matapos niyang iluto ang mga gusto niyang iluto ay inilagay kaagad ni Jethan sa malaking lamesa ang mga iyon. Nandodoon na rin sa dining table si Jeth dahil hindi naman ito marunong magluto.

“Tawagin mo na ang Mom mo, sabihin mo kakain na.” At umalis na nga si Jaydee upang sundin ang utos niya.

Nang makita na niya si Heidi na papalapit sa lamesa ay parang maginoo niyang tinulungan ito sa pag-upo bago bumalik sa upuan katabi ni Jaydee.

Kaagad na napagtanto ni Heidi na kilala niya ang mga pagkaing nasa lamesa, “Puro seafoods at ang paborito kong Chicken tinola.”

Ang parating kinakain ni Heidi noong pinagbubuntis niya pa si Jaydee ay tinolang manok dahil hindi iyon nakakasama sa bata sa sinapupunan kaya hindi iyon makakalimutan ni Jethan.

“Sinabi ba ’to ni Jaydee sa iyo, J-Jethan, hijo?” Natural pa ring tanong ni Heidi sa kaniya.

“Hindi po, hinulaan ko lang po, Tita.”

Nilingon niya si Jeth na tahimik lang na nakikinig, “Jeth, bumili ka muna ng xxx brand ng pudding at maja blanca sa supermarket bago tayo kumain. Gagawin nating panghimagas.”

Tiningnan muna ni Jaydee si Heidi para kumpirmahin at nang makita tumango ito ay mabilis itong umalis sa bahay.

“So, Jethan. Anong deal mo at pinaalis mo pa si Jaydee dito upang bilhin ang mga paborito kong himagas. Bakit ka nagluto ng mga ulam na ako at ang asawa ko lang ang may alam? Ni hindi nga alam ni Jaydee na paborito ko ang Tinolang manok.” Sunod-sunod na tanong ni Heidi na tila may napagtanto. “Are you a spy from any of my ex suitor? Layuan mo ang anak ko.”

Hindi pinansin ni Jethan ang tanong ni Heidi at pinasadahan lang ng tingin ang buong paligid, “Bago iyan, Heidi, gusto ko lang tanungin kung bakit mo tinanggal ang mga larawan natin dito? The house looks really lifeless.”

“H-Ha? Larawan n-natin?” Iyon lang ang sagot ni Heidi sa tila bombang pahayag ni Jethan. As soon as possible, gusto nang prangkahin ni Jethan ang asawa. Tinanguan lang ni Jethan si Heidi nang makita niya sa ekspresyon nito na naghihinala na itong ang Jethan na nasa harapan niya at ang Jethan na pumanaw na asawa nito ay iisa lang.

“Ako si Jethan. Ako ang namayapa mong asawa.” He finally said it.

“But how?! Pumanaw ka na, Jethan! H’wag mo na kaming gambalain pa! Hindi mo ba nakikitang pagod na pagod na ako?!” Jethan just nodded at her.

Oo nga naman, kitang-kita na sa mukha nito ang pagod at ang mga mata ay hindi na makikitaan ng buhay.

Hindi na kagaya ng dati.

“Hindi mo ba muna yayakapin ako para siguraduhing nakatayo ba talaga ako sa harapan mo? Sige ka, Heidi, baka kunin ako ng Panginoon mamaya.” Pananakot niya sa asawa.

Tumayo si Heidi at kaagad na sinugod ng yakap si Jethan. Halos mapugto na nga ang hininga ni Jethan sa sobrang higpit ng yakap ni Heidi sa kaniya.

Tinapik niya nang mahina ang likuran ni Heidi, “Oy! Okay na iyan! Baka kunin ako ng Panginoon dahil sa higpit ng yakap mo.”

“Sabihin na nating naniniwala ako ngunit anong ginagawa mo rito, Jethan? Dapat nasa langit ka na.”

At doon na nga, harap-harapang ipinaliwanag ni Jethan ang mga nangyari. Ang pagkamatay niya, ang negosasyon niya kasama sa Panginoon, ang pagkamit niya ng bagong buhay sa lupa bilang si Jethan Dinagad at kung paano sila nagkakilala ni Jeth na anak niya ngunit hindi niya binanggit na naging nobyo niya ang sariling anak.

That would be so frustrating to hear for Heidi.

“Para namang teleserye ’yang sinasabi mo Jethan at napakaimposible lang talagang mangyari. Feel ko naghahallucinate lang ako.” Umiling pa ang ginang. “For sure, malapit na akong ipamental ni Jaydee.”

“I’m not lying, I promise.”

“And first of all, Heidi, gusto kong humingi ng tawad sa iyo. Ito ang gustong-gusto kong gawin sa araw na makita ko kayong dalawa ni Jaydee.” Kinuha niya ang mga kamay ng asawa. “Naririnig ko mula kay Jaydee na parati kang nagmemental breakdown. Ito rin ang dahilan kaya nagmamadali akong pumunta rito nang bumalik ang ala-ala ko, gusto kitang sabihan na ipagpatuloy ang buhay mo.” At pagkatapos ay inilagay ang kaniyang kamay sa mukha nito na para bang sinasaulo ang kaibahan nito sa dating mukha ni Heidi.

“… na hindi magpapaapekto sa nakaraan dahil wala kang mapapala. I made you like this so pinayagan ako ng Panginoon na itama ang pagkakamali ko at sabihing oras na para mag-move on ka na, Heidi. You’re affecting the mental health of our son too kaya siya nangangailangan ng taong makakausap. What would happen if I was not the one who found him in his vulnerable side?” Nakakunot niyang pahayag sa ginang.

Nang hindi sumagot si Heidi sa kaniyang tanong ay nagpatuloy nalang siya sa pagsasalita, “Look at the brighter side, Heidi. Isipin mo, ‘nasa langit na si Jethan, masaya na iyong habang pinagmamasdan tayong masaya rin’. That’s how people usually think at dapat ganoon rin ang mindset mo, okay? You’ll regret wasting your time mourning and crying when you can take care of our son, Jaydee.”

“Heidi naman, nakikinig ka ba sa akin o pinupursige mo lang ang pag-iyak mo riyan.” Puna ni Jethan dahil hindi pala ito tahimik dahil nakikinig kun’di dahil tahimik lang itong umiiyak.

“Hindi lang ako makapaniwalang nandito ka talaga sa harap ko, Jethan. Anong gusto mong gawin? Gusto mo bang pakinggan ang mga kwento ko tungkol sa paglaki ni Jaydee?” Tanong ng ginang na nagpalito sa isip ni Jethan. Hindi niya alam kung nakinig ba si Heidi sa kaniyang mga sinabi o hindi, dahil bigla nalang itong nagchange topic.

“Hindi na, hihintayin nalang nating dumating si Jaydee, para makapagpaalam ako at makahingi ng tawad.” Tugon ni Jethan pagkatapos niyang huminga ng malalim.

“Bakit pakiramdam ko ito ang una’t huli nating pagsasalo? Hindi naman siguro iyon totoo?” Ngumiti lang si Jethan ng tipid.

Wala rin siyang alam sa maaaring mangyari dahil hiniram lang niya sa totoong Jethan Dinagad ang buhay niya ngayon.

Tumayo siya at naglakad patungo sa pinto, “Saan ka patungo, Jethan?”

“Susunduin ko lang ang anak natin. Ang tagal naman niyang makarating rito.” Sagot niya.

Ngunit bago pa man makabuksan ni Jethan ang pinto ay narinig niyang may mumunting iyak sa kaniyang gilid. Nagmumula sa nag-iisang pinto sa ilalim ng hagdanan.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang doorknob at binuksan ang pinto. Kaagad niyang nakita ang nakayukong lalaki at napag-alamang rito pala galing ang mahinang pag-iyak.

Mukhang hindi nito gustong iwanan ang Mom niya kasama ni Jethan kaya tahimik lang itong nakikinig sa malapit. Inakala siguro nitong aaminin ni Jethan ang relasyon nila ngunit mas malaki pala ang rebelasyon na maririnig nito mula sa mga bibig ni Jethan.

“Pasensiya na, anak, Jaydee. Sorry kung nangyari ito sa inyo.” Kaagad niyang sabi nang nakalapit siya rito.

“Ano namang mapapala namin sa sorry mo? Hindi naman yata tamang bigla-bigla ka nalang susulpot sa buhay namin at magso-sorry.” Suplado nitong saad.

“Kaya nga hinihingan ko kayo ng tawad, anak.” Kinuha ni Jethan ang mga kamay ng kaniyang anak at dahan-dahan lumuhod.

Ang kaninang pinipigilan niyang luha ay bumuhos na, “Pagpasensiyahan mo ang Dad mo, Jaydee, ha. Hindi ko rin naman inaasahang kukunin kaagad ako ng Panginoon nang hindi ka man lang napagmamasdan.”

Mula sa loob ang paghinga niya ng tawad at talagang hindi siya nakakatulog sa gabi habang tinitignan ang galit na mukha ng ka iyang anak.

“Jaydee, parawarin mo ang Dad.” Pag-ulit niya nang wala siyang marinig na tugon mula rito. Iniyuko ni Jethan ang ulo at nanatiling nakayuko.

Kahit ano ay gagawin niya upang makuha ang kapatawaran ng mga ito. Kung ayaw rin naman nila ay hindi na niya sila pipilitin.

Ilang beses niya pang pinahiran ng kaniyang kamay ang mga luhang kusang tumutulo mula sa kaniyang mga mata. Hindi niya alam kung ilang balde ba ng luha  ang kailangan para matawad na siya nito.

“Tumayo ka na riyan, Dad. Hindi na mainit ’yong mga niluto mo.” Napapikit nang ilang beses si Jethan.

Tama ba ang kaniyang narinig?

Itinaas niya ang kaniyang ulo at kinuha ang kamay na inialay nito para makatayo siya, “Pinapatawad mo na ba ang Dad, anak?”

“Yep.” Kagaya ng tipid na sagot nito ay tipid rin na ngiti na ibinibigay nito kay Jethan. Kinuha ni Jethan ang panyong nasa bulsa niya at pinahiran ang sipon at luha na nasa mukha ni Jaydee. “Ampogi ng anak ko, nagmana sa akin.”

Nakasunod lang si Jethan rito. Kaagad nilang narating ang dinner table kung saan naghihintay si Heidi, “Kainin na natin ang mga niluto ng Dad mo, Jaydee.”

Ngunit bago ang lahat ng iyon ay nagdasal muna sila at doon na tumigil ang oras.

---

“HAYS.” Iyon lang ang lumabas sa bibig ni Jethan nang makita ang pamilyar na purong puting lugar. Tapos na pala ang kaniyang oras, kalabisan na kung susuwayin na naman ni Jethan ang Panginoon para sa kaniyang kasiyahan.

Ngunit sana pinakain muna siya, ’no?

“Sige na, Epe, anak, samahan mo na ang anak mong si Jethan at bumalik na kayo sa lupa.” Iyon ang narinig ni Jethan ng nakalapit na siya sa tatlong tao este espiritonf nakatayo.

Gusto niya sanang magpasalamat sa dalawang iyon dahil sa pagiging parte nila sa kaniyang buhay sa lupa ngunit naglaho nalang ang mga iyon na parang bula. Napasimangot si Jethan.

Walang pangyayaring umaayon sa gusto niya.

Kaagad na lumitaw ang isang napakalaking screen na parang television at may hati ito sa gitna. Eksena ng Pamilya Virordo na kumakain kasama ang naging katawan niya sa lupa at ang isa ay ang eksenang nakaratay sa ospital si Epe. At kapwa nakatigil ang oras ng dalawang eksena.

“Kakailanganin ng ilang minuto bago sila makarating pabalik sa kanilang katawan.” Unang nagsalita ang Panginoon sa kaniyang gilid.

Ibinaling niya ang tingin sa mukha sa Diyos ama upang magtanong, “Maaalala po ba nila ang nangyari rito sa langit, Panginoon?”

“Siyempre hindi, Jethan, anak.” Mabilis na sagot nito, “Ang maaalala lang ni Jaydee ay dinala niya ang totoong Jethan sa bahay niyo upang ipakilala bilang nobyo. Ang lahat ng ala-ala mo bilang Jethan Virordo Junior ay mabubura rin sa isipan ni Jethan Dinagad at ang mananatili lang rito ay ang pinagdadaanan niyo ng anak mo habang hindi mo pa naalalang ikaw si Jethan Virordo Junior. Makakalimutan rin ni Heidi at Jaydee… ng pamilya mo ang lahat ng rebelasyong narinig nila mula sa iyo ngayon-ngayon lang.”

“Na para bang hindi nangyaring bumaba ako sa lupa at nabuhay muli sa bagong katawan, Panginoon?” Walang paligoy-ligoy na tanong ni Jethan.

“Oo, ganoon na nga, anak.” Tumango ang Diyos ama, “Ngayon, ang magagawa nalang natin ay pagmasdan sila mula rito sa itaas.”

Tumango si Jethan at napatingin sa malaking screen nang bigla nalang gumalaw ang kanina’y nakahintong oras.

Nagising na nga si Epe sa matagal nitong pagkakatulog at masaya namang nag-uusap habang kumakain ang Pamilya Virordo kasama ang totoong Jethan Dinagad. Siguro’y magiging ‘totoong pag-iibigan’ na ang mangyayari kay Jaydee at sa totoong Jethan kung parati silang magkasama.

Napangiti nang malaki si Jethan habang pinagmamasdan ang mga ngiti ng mga taong nasa screen at ang lumabas lang sa kaniyang bibig ay ang mga katagang, “Salamat sa pagkakataong ibinigay mo sa akin, Panginoon.”

“Walang anuman, anak.” Ngumiti ang Panginoon ngunit hindi naman ito makikita dahil sa nakakasilaw na ilaw na nakatakip sa mukha nito.

ANG

PAGTATAPOS

…

Oh God!

ALL RIGHTS RESERVED

©2022

@FORTYUNEYT

baibai

Omg, another story na natapos tho it’s quite short 😃. I never thought that it would be this short, pero hindi ko rin naman naisip na mahaba ang storyang ’to.

Marami pang typos and wrong grahams dito. I wasn’t able to write them too na hindi masabaw and rushed. Gusto ko ’yung feel na feel ko ang damdamin ng mga bida, mga Mare. Ba’t kasi ang hina-hina ng vocabulary at ng description skills ko?

Ampanget ko talaga.

So yeah, I’m thankful sa mga readers na umabot hanggang dito. Thanks for always supporting me. Babalik na ako sa pag-e-edit sa AS1, so that I can proceed to the AS2 hihi.

Thanks…

FB

FORTYUNEYT WP

Ayan, gogora na ako. Again, thank you sa pagsubaybay sa family story ng mga Virordo.

July 7, 2022

FORTYUNEYT