One Heated Mistake

Welcome to One Heated Mistake!

This is the first installation of the series: El Refugio.

Previous title:

Urgency of Heat.

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the product of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual person(s), living or dead, or actual events is purely coincidental.

Do not distribute, publish, transmit, modify, display or create derivative works from or exploit the contents of this story from any way. Please obtain permission.

Warning: This story depicts life containing situations that might trigger and harm the life of the reader. It contains violence and many matured content that is not allowed for kids below 15 years of age. It might contain errors- grammatically, typographically or anything that affects the quality of the story. I do not proofread in each chapter and I will publish it unedited.

This story is a boyslove omegaverse (MPREG) story. If you are not fan of this genre, you may quietly leave this story. Do not hate my novel if you were disappointed. Thank you.

You have been warned!

Note: Updates will be once a week.

About the Omegaverse

Omegaverse is an alternative universe where male could possibly conceive their own child.

Frequently Asked Questions.

1. What is Third Gender?

• In the world of Omegaverse, the third gender is Alpha, Beta and Omega along with Male and Female.

2. How will you know about your Third Gender?

• In the series of El Refugio, every character already knows their Third Gender from the day they were born. They inherited the genes from their parents. Some might have an special case where the Third Gender changes as the character grow. There will be a test called “Late-Manifestation Gender” conducted by the doctors in this series.

3. What is Alpha?

• Alpha is the dominant among the Third Gender. They’re are responsible for making an omega or beta pregnant because of their reproductive ability.

They are more attractive than betas. There characteristics differs to the mind of the author. However, they are somehow the most loyal and devoted to their omegas. They are the most possessive among all the Third Gender.

4. What is Beta?

• Beta is the average gender among the Third Gender. They have the characteristics of choosing their mate between Alpha and Omega. They are the most likely to go through “Late-Manifestation Gender”.

5. What is Omega?

• If a Male or Female is an Omega, they are mostly likely to get pregnant by an Alpha. They are the one who can carry the offspring of an Alpha. They are pretty, in a feminine way.

6. What is the difference between Rut State and Heat Cycle?

• Rut State is a mating period experienced by a Dominant Alpha and that is the time where they can get an Omega pregnant. While the Heat Cycle is experienced by everyone in the Omegaverse world. However, Omega frequently experience this cycle every month.

7. What is Pheromones?

• Pheromones are the scent coming from an Alpha and Omega to attract each other. To avoid public disturbances, emitting Pheromones in public places is banned in this world.

8. What is Marking?

• Marking is a special ability of an Alpha during mating. They can mark the Omega they want or love during their mating. If an Omega is marked by an Alpha, the Omega can’t mate with other Alpha aside from the Alpha who marked them.

9. What is Knotting?

• Knotting is an special ability of an Alpha in mating. It is the ability to heighten the pregnancy of an Omega.

10. What is Bonding?

• Bonding is a term used by Alpha and Omega when they both agreed to become mates. If an Alpha and Omega is bonded, they are most likely to end up with each other and marry.

—

Hello, please leave your questions about the world of Omegaverse here. I would gladly answer each questions from you.

Prologue

I do not proofread. This chapter is unedited.

Trigger warning: sensual narrative ahead.

Prologue

Beast

—

“Ingat sa Maynila, Beau.” Si Tita Maricel sa isang handaan bago ako luluwas papuntang Manila upang mag-aral.

Ulila ako sa murang edad pa lamang. Lumaki ako sa poder ng aking Tita Maricel. Ngayon ay 19 years old na ako. Hindi ko na mabilang kung ilang taon akong nanalagi dito.

Napamahal na ako sa aking Tita at sa kaniyang pamilya. At ito pa lamang ang unang beses na mawawalay ako sa kanila.

I am not leaving because I am ungrateful. But because I would like to chase for my dreams. And someday, I would be able to pay them back for the help they have given me all these years.

Naiiyak na niyakap ko si Tita Maricel. “Maraming salamat po, Tita.”

“Huwag na huwag kang makikipag-kaibigan sa mayayaman doon, Beau.” Bulong niya sa akin.

“Mapanghalipusta sa katulad na’ting mahihirap ang mga mayayaman doon!” Dagdag niya.

Naramdaman ko ang paghila ng kung sino sa aking pantalon. Tinignan ko kung sino iyon. Si Kenneth, ang pangalawa at bunsong anak ni Tita Maricel.

“B-babalik ka pa po diba?” Naiiyak at malungkot na sabi niya. He’s now three years old.

“Babalik ang kuya dito at magdadala ako ng maraming regalo!” Nakangiti bagama’t malungkot ang aking mga mata. Nagsimula siyang umiyak. Hindi siya natigil sa pag-iyak kaya dinala ko siya sa kaniyang kwarto- kanilang kwarto ng kaniyang kuya.

Buhat-buhat ko si Kenneth ng tinungo ang kaniyang kwarto. Nakatulog siya dahil sa pag-iyak. Binuksan ko ang pintuan ng kaniyang kwarto. Bumungad sa akin si Klinton. Ang panganay na anak ni Tita.

Nakadungaw siya sa bintana upang tignan ang ganap sa labas kanina ngunit ng buksan ko ang pinto ay doon agad siya napatingin.

“Nakatulog siya dahil sa pag-iyak.” Saad ko at nilagay sa kama si Kenneth.

Tinignan ko si Klinton. Nakatingin siya kay Kenneth na mahimbing na natutulog bago nilipat ang paningin sa akin.

“Hindi na ba magbabago ang isip mo?” Saad niya. Medyo madilim na sa kanilang silid dahil papalubog na ang araw.

“Oo.” Saad ko, may pinalidad sa aking pagbigkas.

Naglakad si Klinton patungo sa akin. Nang makalapit ay agad niyang sinunggaban ang aking labi. Napaawang ang aking labi upang pumatol sa kaniyang halik.

Si Klinton ay nag-iisang kaibigan ko dito sa Cagayan. Kahit sa elementary hanggang highschool ay wala na akong ibang naging kaibigan. Kilala ko naman ang aking mga classmates pero hindi sila gaanong close.

Dahil doon, siya lamang ang aking na-experience sa mga ganito lalo na kapag dumadating ang aking heat cycle. Isa siyang alpha at ako naman ay omega. Sa tuwing period na nang heat cycle ko, naghahalikan kami bago niya pinapakain sa akin ang gamot upang macontrol ang heat cycle ko.

Naghahalikan kami and sometimes I do him a job para pambayad sa pagtulong niya sa akin. I’m still a virgin because we never do it. Alam kong gusto niya pero ayaw ko, and he respect it.

“Mami-miss kita.” Habol ang hiningang sabi niya sa pagitan nang aming mga halikan.

Natapos ang gabi at ngayon ay malapit ng sumapit ang haring araw. Nagpaalam ako kag Tita. Dala-dala ang aking bag na naglalaman ng aking gamit ay lumabas na ako sa aming bahay. Muli, pinaalala sa akin ni Tita ang kaniyang mga habilin.

“Huwag na huwag mong kalimutang ang aking mga habilin sa’yo!” Sigaw ni Tita Maricel sa akin.

Malungkot siya, nakangiti ngunit mababakasan ko sa kaniyang mata ang takot.  Hindi ko iyon maintindihan. Siguro ay natatakot lamang siyang mawalay ako sa kaniya. Mayroon din siyang mga strange things na habilin sa akin. Lalo na ang paglayo sa mga alpha sa manila!

“Nangangain ng omega ang mga alpha doon! Lalo na sa kagaya mong omega!” Panakot pa niya sa akin. Tinawanan ko lamang iyon.

Sakay sa motor ni Klinton, tinungo namin ang Bus Station upang makapunta ako sa Misamis. Pupunta pa kaming Misamis upang makapunta sa Laguindingan Airport kung saan ako sasakay ng eroplano papunta sa manila.

Sakay na ako ng bus matapos akong hinatid ni Klinton. Ilang minuto pa ang aking hinintay bago umandar ang bus. Nakita ko pang nanatili si Klinton doon habang nakatingin sa aming bus na papalayo na.

Nakatulog ako habang nasa bus. Nang magising ako ay nakikita ko na ang pagtaas ng haring araw. Napapikit-pikit ako habang minumulat ang aking mga mata.

Madaming kabahayan ang aming nadadaanan ngunit ang karamihan ay mga field ng iba’t-ibang pananim. Ang Cagayan kasi ay mayaman sa crop production dahil ang karamihan dito ay Agriculture and Fishery ang pinagkakakitaan.

Iba’t-ibang emosyon ang aking nararamdaman. Malungkot, masaya, excitement, at takot. Malungkot ako dahil mawawalay ako sa pamilya at lugar na aking kinalakhan. Masaya ako dahil finally makakaalis na ako sa Cagayan. Excitement dahil ito ang unang beses na makakalakbay ako na walang kasama at unang beses na makapunta sa manila. Takot dahil sa mga habilin sa akin ni Tita at kung ano ang aking maabutan sa Manila.

Nakarating kami sa Laguindingan Airport makalipas ang ilang oras na byahe. Ilang minuto pa ang aking hinintay sa airport bago narinig ang aking flight. Dala-dala ang aking bag, tinungo ko ang daan papunta sa aking flight. Matapos macheck ng airport ang aking dala at ticket, nakasakay na ako sa eroplano.

Kinakabahan ako dahil ito ang unang beses na makakasakay ako ng eroplano. Masaya ako dahil sa pag-asang aking natanggap at sa experience na ito ngayon.

Natanggap kasi ako sa scholarship galing sa Commission on Higher Education. I passed also the UPCAT examination in the University of the Philippines. Ilang buwan pa bago ang simula ng klase ngunit pupunta na ako doon upang masanay sa buhay maynila.

Gustong-gusto ko itong gawin kaya nang matanggap sa scholarship ay sinunggaban ko na. Makukulangan na rin ang binubuhay ni Tita dahil doon at kahit na papano ay makakatulong ako sa kaniya. Kahit na tumutulong naman ako sa kaniya sa pagtratrabago at gawaing bahay ay nakakaramdam parin ako ng hiya dahil binubuhay niya ako kahit hindi niya ako tunay na anak.

Ang sabi ni Tita sa akin ay namatay ang pareho kong magulang ilang buwan pa lamang ang panganganak sa akin. Matalik na kaibigan ni Tita ang aking nanay kaya niya ako kinupkop bilang kaniyang anak. Tinanong ko siya kung nasaan ang mga relatives ng aking nanay o hindi kaya ang aking tatay ngunit ang sabi niya ay walang relatives ang aking nanay, sa aking tatay naman ay iniwasan niyang pag-usapan.

Kahit na curious ako ay hindi ko na pinilit ang mga katanungan sa aking isip. Dahil nahihiya ako at sa pakiramdam ko ay wala akong respeto sa kaniyang pagpapalaki sa akin.

Ilang sandali pa ay lumipad na ang eroplano. Hinabol ko pa ang aking hininga ng maramdaman tumaas ang eroplano. Kinabahan ako ng kunti ngunit kalaunan ay nakahinga ako ng maluwag at napangiti.

Dahil nasa gilid ako ng bintana, kitang-kita ko ang maliliit na kabahayan sa baba at building. Kitang-kita ko ang mga kakahuyang kulay green. Ang mga clouds na aming nadadaanan ay sobrang ganda. Sa ’di kalayuan ay kitang-kita ko ang karagatan na kulay asul.

Ilang oras ang aming byahe kaya napagpasyahan kong matulog na lamang. Matapos ang ilang oras na byahe ay nakarating na kami sa Manila.

Sa aking paglabas sa airport ay bumati sa akin ang kakaibang amoy ng hangin. Ibang-iba ito sa simoy ng hangin sa Cagayan, expected ko na iyon pero hindi ko maiwasang manibago. Polluted. Very polluted.

Sumakay ako sa taxi papunta sa Sampaloc. Doon ako nakakita ng apartment for rent. Kahit na medyo sa university ay iyon parin ang pinili ko dahil sa mura nitong halaga.

“Galing po ba kayo ng probinsya?” Biglang nagsalita ang taxi driver. Medyo may katandaan na siya dahil namumuti na ang kaniyang buhok.

“Opo.” Magalang kong sabi.

“Mag-ingat ka dito sa Manila. Marami ang scammer, magnanakaw, at budol dito. Ang puntirya pa naman nila ay iyong galing sa mga probinsya.” Saad niyang muli.

Nakaramdam ako ng takot sa kaniyang sinabi. Tumingin ako sa harapan, nakasulyap siya sa akin sa salamin sa kaniyang harapan.

“Ang mahirap pa ay baka mang-gahasa sila. Lalo na sa kagaya mong maganda.” Dagdag niya.

“S-salamat po sa paalala.” Wala akong masabi kaya iyon na lamang ang aking nasabi. Medyo natatakot ako pero pinaskil ko ang pilit na ngiti sa aking labi.

Ilang oras ang aming byahe papunta sa Sampaloc. Nag-uusap kami ng driver at marami siyang mga tanong ilang minuto bago kami natahimik.

Napatingin ako sa labas. May kataasan ang mga building na aming nadadaanan. Marami akong nakikita. Marami ang kotse sa paligid at buildings. Ang karamihan ay billboard kung saan nakapaskil ang mga mayayamang tao dito sa Manila.

Nakuha ng atensyon ko ang mga billboard kung saan nakapaskil ang mga mukha ng mga mayayaman. Ang karamihan ay dominant alpha na kalalakihan, may katandaan na. May mga nakasulat kung sino sila at kung gaano sila kayaman. Mayroong kababaihan ngunit kunti lamang.

What caught my attention is the last billboard. There’s this dominant alpha who’s younger among all the people in the billboards. He’s young, handsome and rich. Tinignan ko ng maigi ang kaniyang mukha bago pa iyon malagpasan ng sasakyang sinasakyan ko. Kahit na malayo-layo na ay sinilip ko pa rin ang billboard.

Nakarating kami sa Sampaloc. Binigay ko ang aking bayad sa taxi driver at nagpasalamat. Dala-dala ang aking gamit ay tinungo ko ang kabahayan sa aking harapan. Naroon ang apartment na aking re-rentahan sa pananatili dito.

Sinalubong ako ng land lady. Nagkausap na kami sa cellphone na ngayon ang dating ko at ngayon din ang simula ng pananatili ko dito sa pinapaupahan niyang apartment.

“Narito ka na pala. Halika at samahan kita sa apartment.” Saad niya. Tinuro niya sa akin ang daan bago siya nagsimulang maglakad. Sumama ako sa kaniya patungo sa kung saan siya pupunta.

Medyo marami ang tao dito. May kabahayan na magkakadikit at mayroong ding maliliit na mga tindahan. Tinignan ko ang paligid.

Mayroong mga babaeng naka-tambay sa tindahan, malapit sa daan na pinupuntahan namin. Nakatingin sila sa akin kaya tiyak kong nag tsi-tsismis sila. Inalis ko ang paningin ko roon.

Sa ’di kalayuan ay nakita ko ang mga kalalakihang naglalaro ng basketball sa kalsada. Karamihan siguro sa kanila ay kapareho ko ng edad. Napatigil sila sa paglalaro at napatingin sa akin. Inalis ko kaagad ang aking paningin doon ng makitang nakitingin silang lahat sa akin.

May mga batang lumapit sa aking pwesto. Tinignan ko sila. Nakatingin sila sa akin na may pagtataka sa kanilang mukha.

“Oy, porenger.” Sabi ng isa sa kanila.

“Hindi, artista ’yan!” Sabi naman ng isa, batang babaeng medyo madungis.

“Model ’yan ng shampoo!” Sabi naman ng isang lalaki. My hair is long, hanggang balikat ko. Inaalagaan ko masyado iyon at kulay itim ito.

“Hindi, model ’yan ng lotion. Tignan mo naman ang puti niya!” Sabi naman ng isa. Maputi nga ako. Nagtataka nga ako kung bakit ako lang ang ibang kulay sa pamilya ni Tita Maricel. Kaya agad kong nalaman na ampon lang ako dahil sa aking kulay.

Hindi ko sila pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. Nakasunod ang mga bata habang nagtatalo kung sino ako.

“Pasensya kana, ganiyan talaga ang mga tao dito kapag may bagong mukhang dumating dito.” Sabi ng land lady na sinamahan ko. Babae siya at medyo may katandaan na.

“A-ayos lang po.” Sabi ko kahit na medyo awkward nga ang kanilang mga tingin.

“Ito iyong apartment mo.” Sabi niya. Umakyat pa kami sa second floor ng building. Two-story building ito ay sa nakita ko ay mayroong apat na rooms sa bawat floor.

Binuksan niya ang pintuan at pinapasok ako. Kahit na maliit ito ay medyo malinis naman. May mga nakadikit sa pa dingding, sa palagay ko ay design nang dating nakaupa dito.

“Pasensya kana sa kalat sa dingding. Nilagay kasi ’yan nong dating umupa dito at hindi tinanggal nong umalis. Ako pa ang nag-alis niya kaya hindi masyadong malinis ang pagkakaalis. Hindi ko pa abot ang iba at iyong nasa taas.” Sabi ng land lady.

Tumingala ako at nakita nga ang mga design doon. Mga butterflies ang nakadikit doon at iba’t-iba ang kulay niyon.

“Maglibot ka muna para makita mo kung swak ba para sa’yo.” Sabi ng land lady.

Nilibot ko nga ang aking paningin bago naglakad upang makita ng mabuti. Maayos naman ang apartment. Mayroong sariling comfort room at gumagana ang gripo. May maliit na kama at medyo malaking space sa gitna. May kitchen din sa gilid na medyo maliit, enough para sa isang tao. Sa taas ng kitchen ay mayroong cabinet na kasing laki ng kitchen.

“Maayos naman po. Kukunin ko na po ito.” Sabi ko at lumingon sa kaniya.

“Ay mabuti. At marami ang nagtatanong niyan, mabuti nalang at nareserve mo na online.” Sabi ng land lady.

Ngumiti lamang ako sa kaniya bilang sagot. Medyo nahihilo pa ako dahil sa mahabang byahe.

Napansin ata iyon ng matanda at binigay na agad niya sa aking contract upang mapirmahan.

“May lahi ka ba?” Tanong ng matanda habang binabasa ang kontrata.

“Wala po, paano niyo po nasabi?” Natatawang sabi. Kahit sa Cagayan ay ito ang kanilang sinasabi tungkol sa akin.

“Maputi ka kasi, matangkad, at iba din ang kulay ng mata mo. Wala pa akong nakikitang Pilipino na kagaya mo.” Sabi niya.

Natapos ko ng pirmahan ang kontrata. “Hindi ko po kilala ang mga magulang ko kaya po hindi ko po alam.” Nakangiting sabi ko sa kaniya at binigay ang kontrata.

“Ay pasensya kana sa pagtatanong ko.” Sabi niya at kinuha ang inabot kong kontrata. Medyo nahiya pa siya ata ng malaman ang sinabi ko.

“Ayos lang po iyon.” Sabi ko.

“Sige at aalis na ako upang maayos muna anf apartment at makapagpahinga kana.” Sabi niya bago lumabas sa apartment.

Inayos ko ang aking mga gamit. May pera namang binigay sa akin ang Tita ngunit hindi ata iyon sapat sa 9,000 pesos na bayad ng upa every month at sa pagkain at ibang kailangan ko. Kahit na idagdag ko ang ipon ko ay hindi parin sapat. Siguro ay kailangan kong magtrabaho habang nag-aaral.

Nakatulog naman ako agad at sa paggising na lamang ulit mag-iisip.

Tatlong taon na ang lumipas simula ng pumunta ako sa manila upang mag-aral. Mabilis kong natutunan ang pamumuhay. Kahit na mahirap nong una ay nakayanan ko naman ang buhay dito sa Manila. Nakahanap agad ako ng trabaho noong bagong dating pa lamang ako dito.

At ngayon ay mag a-apat na taon na akong nagtra-trabaho sa El Refugio Hotel and Restaurant. Malaki ang kita dito at maayos ang trabaho. Dahilan para hindi na ako naghanap ng ibang trabaho at nagtagal na dito. Kahit na mayroong mga nag offer sa akin na maging modelo o artista ay hindi ko iyon pinagbigyan ng pansin at pinili na lamang mag trabaho dito.

“Beau, pwede bang dalhin mo ito sa Room 876 sa Seventh Floor?” Sabi ni Hades. Nakahawak siya sa kaniyang tiyan at tila ba mayroong siyang iniindang sakit. Agad ko iyong naintindihan at tumango. “Babawi ako sa’yo sa susunod!” Dagdag niya at mabilis na tumakbo paalis, patungo sa quarter namin.

Siguro ay masakit ang kaniyang tiyan at hindi niya na ito kayang pigilan. Si Hades ang isa sa mga naging close ko dito sa nakalipas na taon. Nauna ako sa kaniyang magtrabaho dito pero masyado lang talaga siyang friendly kaya nautos-utosan niya ako.  Atsaka, naiintindihan ko siya. Kahit na hindi ko pa na experience ’yon ay nasisiguro kong mahirap talaga iyon. Si Hades ay omega din kagaya ko. Lahat naman naming nagtra-trabaho dito ay omega maliban sa manager.

Naglakad ako at tinulak ang cart kung saan nandoon ang pagkain na inorder ng Room 876 sa restaurant. Sumakay ako ng elevator patungo sa Seventh floor. Ang El Refugio ay mayroong sampong palapag at mayroong underground parking lot. Ito ang main branch nila at pinakaunang branch ng El Refugio. Ngayon ay nagkalat na ito sa buong bansa sa dami ng kanilang branch.

Lumabas ako ng elevator tulak-tulak ang cart. Ang sevent floor ay mayroon lamang four rooms. Malalaki ang bawat room at para lamang sa mga mayayaman. Simula dito hanggang sa tenth floor ay special ang mga tao dahil sa kanilang yaman kaya special din ang mga rooms at services na io-offer ng hotel.

Usually, puno ito pero sa tingin ko ngayon ay dalawang lamang ang occupied. Nilampasan ko ang dalawang magkaharap na room at nagpatuloy sa paglalakad.

Bigla akong nahilo sa aking paglalakad ng maamoy ang paligid. Masyado iyong malakas. Someone is in heat kaya naapektuhan ako. I’ve been using suppressant every time na malapit na ang aking heat cycle. Next time pa ang heat cycle ngunit nararamdaman kong nahihilo na ako at nagiinit ang aking katawan.

Damn. Naa-apektuhan ako ng pheromones ng alpha dito. Pinipilit kong buksan ang aking mga mata kahit na medyo blurry na ang aking nakikita. Nagpatuloy ako sa paglalakad at pagtutulak ng cart kahit medyo nanghihina na dahil sa aking nararamdamang init.

Nasa harapan na ako ng isang pinto. Tinignan ko ang numerong nakalagay doon. Nakikita ko kahit na malabo. Wrong room. Wrong room.

Wrong room. Danger iyon dahil doon galing ang malakas na pheromones.

Tumalikod ako at hinilang muli ang cart. Humarap ako sa kabilang door. Nagsimula na akong maglakad nang maramdaman kong mayroong humila sa aking bewang. Napapikit ako dahil sa biglang paghilang iyon at ang malakas na pheromones na masyadong malapit sa akin.

Nahirapan akong huminga dahil sa lakas ng pheromones sa hangin. Mas lalo akong nahilo nang naramdamang bumagsak ang aking katawan sa malambot na kama. Napapikit ako ng maradaman ang mainit na hiningang tumatama sa aking mukha. Rinig na rinig ko ang kaniyang hingal.

The gasped sounds like a beast ready to eat his prey.

Naramdaman ko ang isang malaking kamay na humawak sa dalawa kong kamay at tinaas iyon. Maiinit na ang aking katawan kanina ngunit mas lalo iyong uminit dahil sa pagdagan ng taong may ari ng malakas na pheromones.

Rinig ko ang pagpunit ng mga tela. Nahihilo ako sa lakas ng pheromones kaya saka ko pa lamang nalaman na damit ko ang pinupunit na damit nang maradaman ang aking katawan na nakadikit sa balat ng kung sino. Minulat ko ang mata, kahit na blurry ay kita ko ang lalaking nakatingin sa akin habang kagat ang pangibabang-labi at tiim ang bagang. Kung saan siya nakatingin sa aking katawan ay hindi ko alam.

I should feel the coldness now since I’m no longer wearing anything. Pero mas nanaig ang init na nararamdaman ko dahil sa epekto ng pheromones ng lalaking nakadagan sa akin.

Napapikit ulit ako ng lumapit ang mukha ng lalaki. Nawala na rin ang pagkakahawak niya sa aking dalawang kamay. Dumikit ang kaniyang mainit na labi sa aking labi. My lips opened in awe. He started kissing me and I kissed back. I don’t have the time to go back and stop this. I couldn’t control myself. And I’m sure, kahit na gustuhin kong tigilan ito ay hindi ako papakawalan ng lalaking ito.

The way his pheromones is out in the air. The way he kissed me like mad man. The way he hold me like treasure that he should not let go. I know, I don’t have the chance to escape. He is in heat. I think this beast is in heat.

And I think, because I’ve never relieved my heat in a normal way after all these years, his pheromones are affecting my body now.

I succumbed to his raging heat.

He kissed my lips and I kissed back. Sa pagitan ng aming mga halikan ay hinahabol namin ang aming hininga. Dama ko na ang pagtigas ng akin at ang pagtigas ng kaniya. Ramdam ko ang kaniyang kalakihan sa bawat pagdikit nito sa aking pusod. I know he’s big by the way he keeps on poking me.

“Oh…” His kisses move down to my neck that I moaned freely. Napahawak ako sa kaniyang buhok at napaliyad dahilan para mas lalo kong maradaman ang kaniyang kalakihan.

His hands and fingers moved all over my body, doing wanders to my skin. His left hand is now down on my ass while the right hand is playing on my nipples. Bumaba pa lalo ang kaniyang labi hanggang sa aking nipples. Kinagat niya iyon at sinipsip dahilan upang mapaungol ako ng malakas.

“Hngg…Oh!!” I moaned loudly. My skin is so sensitive now.

His hand on my ass is playing my hole. I felt one of his fingers entered me. Napadilat ako at napasigaw dahil doon. The finger that enters me is long and big! Kahit ang daliri niya, mahaba at malaki.

“You’re so wet, my omega.” He said. His voice is so deep that adds fuel to my driving libido. Mas lalo akong naginit ng marinig ang kaniyang boses.

He fucked me using his fingers as he kissed my lips, neck, ears and breast. I was moaning non-stop as he pleasure me by playing on my hole.

We continued like that for a couple of minutes before he decided to fully enter me.

“That should be enough.” He said on my ears. “I’ll be gentle, baby.” He added before be move up to start what he want to do.

Naramdaman ko ang pagdikit ng kaniyang kalakihan sa butas ko. Sinimulan niyang ipasok ng dahan-dahan ang kaniya. Ramdam ko ang tubig na dumadaloy sa aking mga mata. I don’t know what to do.

Hindi ko ramdam ang sakit sa kaniyang pagpasok ngunit ramdam na ramdam ko ang pagkapunit ko ng tuluyan siyang makapasok. Napahiyaw ako dahil sa kaniyang ginawa. Namutawi ang aking sigaw sa buong silid dahil doon.

“S-stop…” Umiiyak na sabi ko.

“I’ll be gentle baby.” He said but he continued to go deeper.

“S-stop… No… Oh…” I said. Naiiyak at kagat ang pangibabang-labi.

He didn’t listen. He continued to enter me.

“Hngg…” Narinig kong ungol niya.

Naimulat ko ang aking mata at napatingin sa kaniya. His eyes is dark. Nag sink in sa akin na hindi lang siya in heat cycle kundi nasa rut state din siya. Medyo nabagabag ako doon dahil masyadong delikado kapag ganoon pero nawala dahil biglang bumilis ang kaniyang mga galaw.

“S-stop…. It hurts….” Sigaw ko. Pinipilit na patigilin siya.

“Fuck… So tight….” He said as he continued to fuck me. Wala siyang pake sa akin.

He’s in rut state. Hindi niya control ang kaniyang sarili. Magkaiba ang kaniyang mga sinasabi sa kaniyang kilos.

Napaluha ako dahil sa sakit but I think I’m also in heat because I started to enjoy this.

“Oh… S-stop…” I said.

Nawawala na ako sa sarili. Nadadala na ako ng sarap ng kaniyang ginagawa.

“S-stop….hngg.” I continued to plead. Kahit na alam kong walang pag-asa iyon.

Nagpadala na lamang ako sa agos niyon. He pleasure me and I don’t think I can stop this.

His move started to become much more faster and harder. Mas lalo kong ramdam ang sakit ngunit nawawala iyon dahil sa sarap ng kaniyang ginagawa.

I’m lost. I’m lost to the pleasure this beast is giving me right now. My mind is now blank. I don’t know what’s happening as I continued to let him fucked me.

“Oh….” I moan in delight after his few strokes. I give up on pleading and let him do what he want.

The beast is hungry and I let myself become his food.

To be continued…

Chapter 1

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 1

Crush

—

Unang araw ko sa Manila ay hindi ako lumabas. Nanatili ako sa aking silid at inayos ang aking mga gamit. Ang kinain ko sa araw na iyon ay ang mga pagkaing dala ko galing sa Cagayan. Saka lamang ako lumabas sa aking apartment ay kinabukasan pa. Tanghaling tapat ng magpasyang lumabas.

“Hi, miss ganda!” Bati nang lalaking batang nadaanan.

“Hello!” Nginitian ko siya at sinabayan ng kaway habang patuloy na naglalakad.

Nilibot ko ang paningin sa lugar. Dikit ang mga bahay at may kasikipan ang daanan. Ang bawat kanto at eskinita ay masikip. May mga maliliit na tindahan na sa tingin ko ay sari-sari store.

Plano kong pumunta sa palengke upang mamili ng mga pagkain na kakailanganin ko. Inisip ko ng maayos ang mga gagastusin ko dito at kung ilan lamang ang aking pera kaninang umaga.

Ibang-iba ang buhay dito sa manila. Sumakay ako ng tricycle at sinabing dalhin ako sa pinakamalapit na palengke. Mausok ang mga daanan. Polluted din ang paligid. Probably because where I am right now is a slum.

Lumipas ang ilang linggong paninirahan dito ay nagpasya akong maghanap ng trabaho. Kahit papano ay nasanay sa pamumuhay dito. Alam ko na rin ang mga pasikot-sikot dito. Dahil na rin mabait ang aking mga kapitbahay ay hindi rin ako nahirapan.

Paminsan-minsan ay nakakatanggap ako ng tawag galing sa Cagayan. Ang madalas na tawag na natatanggap ay galing kay Kenneth. Sinabi niya sa aking umuwi na ako dahil miss na niya raw ako. Mabilis ko namang inayawan iyon dahil nga mag-aaral pa ako dito.

Lumabas ako ng apartment suot ang aking polo. Dala-dala ang aking bag na naglalaman ng aking mga requirements at resume ay tinahak ko ang daan.

“Good morning, Beau!” Si Ivan ang unang sumalubong sa aking paglabas.

Si Ivan ay isa sa mga naging close ko dito. Isa siyang tricycle driver. Naging suki na niya ako dahil sa bawat lakad ko ay sa kaniya ako nakakasakay. Hindi lang talaga mawari kung coincidence lang ba ang lahat or sinasadya niya. Halos araw-araw kasi ay siya ang unang tricycle na nakikita ko.

“Good morning.” Nakangiting sabi ko. Nasulyapan ko pa sa paligid ang mga tingin ng kapitbahay nang pumasok ako sa kaniyang tricycle.

“Saan ka ngayon at masyadong kang nag-ayos? Kitang-kita tuloy ang ganda mo!” Papuri niya sa akin.

I’m wearing a white long sleeves pulo shirt and a black slacks. Itim din ang aking sapatos dahil nga mag-aapply ako sa trabaho.

“Mag-aapply ako ngayong araw eh!” Natutuwang sabi ko.

Umandar naman ang tricycle at lumabas na sa lugar namin. Sa tricycle palang ay ramdam ko na ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko maiwasang kabahan dahil ito ang unang beses na mag a-apply ako ng trabaho at hotel pa iyon!

“Saan ka naman mag a-apply?” Tanong niya sa akin. Nanatili ang tingin sa kalsada at minsan ay sumusulyap sa akin.

“Sa El Refugio ako mag a-apply.” Sagot ko sa kaniya. Tinignan ko ang aking mukha sa salamin. Inayos ko ang medyo nagulong buhok dahil sa hangin ng lumabas ako at dahil narin sa sasakyan ngayon.

“Bakit ka naman doon mag a-apply?” Tinignan ko siya sa tanong niyang iyon. Nakakunot ang kaniyang noo.

Alam ko na ang tungkol dito. Ang El Refugio kasi ay sikat na hotel kung saan may sariling restaurant, gym, swimming pool, at sexual services. Sikat ang kanilang pangalan dahil iyon ang hotel na ginagamit ng mga mayayaman upang gawin ang kanilang mga makamundong pagnanasa.

“Wala na akong ibang mahanap e. Atsaka sa restaurant lang ako mag tra-trabaho bilang waitress.” Sagot ko sa kaniya. Binalik ko ang tingin sa daan. Isa iyon sa dahilan kung bakit ako kinakabahan. Hindi ko pa alam kung ano ang aking dadatnan sa aking trabaho doon.

El Refugio is a known hotel for Alpha males. Ayon sa mga nabasa at narinig ko, ang karamihan sa kanilang customer ay mga mayayaman at sikat na mga Alphang lalaki. May mga babae din silang customer ngunit ang sabi ay madalang lamang pumunta doon ang mga babae.

Pumasa ako sa screening nila kaya ngayon ay pupunta ako para sa final interview at mame-meet ko raw ang CEO ng hotel ngayon. Ang CEO mismo ang mag i-interview sa amin.

Hindi na muling nagsalita si Ivan hanggang sa dumating kami sa aking paroroonan. Akmang ibibigay ko na ang aking bayad sa kaniya ng magsalita siyang muli.

“Hindi na ba magbabago ang isip mo?” Tanong niya sa akin. Nakatingin sa building sa aming gilid.

“Oo.” May pinalidad sa aking boses ng sabihin iyon.

Hindi lang dahil malaki ang sweldo dito ay hindi ako magtratrabaho dito. Pero dahil nga  walang kasing taas ng sweldo dito ang mahahanap mo sa ibang trabaho at qualified pa nga akong magtrabaho sa kanila, grab the opportunity na.

“Alam mo namang kapag nagtrabaho ka jan ay sasabihin ng bayaran kang tao?” Malalim na ngayon ang boses ni Ivan, seryosong-seryoso.

“Hindi naman ako papasok sa gaanong trabaho. Waitress lang ako sa restaurant nila, hindi ako kasali sa mga gaanon! Atsaka, wala akong pake sa sasabihin ng ibang tao basta ang alam ko at marangal itong trabaho.” Saad ko. Binigay na sa kaniyang kamay ang aking pambayad at agad ng bumaba doon upang iwasang mag-usap pa ng matagal.

Kung mag-uusap pa kami ng matagal ay baka hindi ako tumuloy. Paniguradong pipigilan niya ako lalo na’t ako rin mismo at hindi rin sure sa trabahong ito. Hindi ko lang maresist ang taas ng sweldo kaya iyon ang pumipigil sa akin na umayaw sa pagtratrabaho dito.

Labis-labis ang aking kaba nang maglakad ako patungo sa entrance ng hotel building. Malaki at mataas ang building. Malawak ang sakop nito at tanyag-tanyag sa tindig nito. Sa gitnang bahagi ng building kita ko ang golden name ng building.

Doon nakasulat ang “El Refugio” at sa baba non ay ang linyang: “the shelter for your temptation and desire” sa kulay gitno at kumikinang iyon dahil sa sikat ng araw na tumatama dito.

Marami ang tao sa paligid. May mga lumabas galing sa loob at mayroong namang pumasok. Sa labas ay mga taong naglalakad lamang. Rinig na rinig ko pa ang ingay ng mga sasakyang dumadaan sa aking likuran.

Ang El Refugio ay nasa mismong syudad ng Manila. Napapalibutan ng maraming buildings kaya marami talaga ang tao sa paligid.

Our society is compose of different people. The Philippines is among the countries with too many tribes and languages. Nakikita ko sa paligid ang iba’t-ibang uri ng tao.

May mga Alpha males and females, the dominant of this society. Mayroong Omega males and females, sila ang recessive ng society kung nasaan ako napabilang. Ang Beta naman ay ang mga in between sa dalawa.

The dominant can bring offsprings to any recessive male ot female. The Alpha has the reproductive ability to make omega or beta pregnant regardless of their gender.

This is what we call the 3rd gender. The first  gender is male and the second one is female. The 3rd gender is the classification of your pheromones as a person where Alpha, Beta, and Omega belongs.

Agad akong pumasok sa hotel. Tinanong pa ng guard kung ano ang gagawin ko dito at sinabing ko naman sa kaniyang narito ako para sa interview ko.

Sinabihan naman ako ng guard na pumunta sa hotel lobby upang doon magtanong kung saan ang lugar nang aming interview.

“Good morning. The interview will happen at the office of the CEO, Gideon Refugio. It is located at the 11th floor of the hotel. Please use the golden elevator to reach the floor.” Magalang na sabi ng hotel staff. Tinuro naman niya sa akin ang parte kung nasaan ang elevator.

“Thank you.” Sabi ko at pumunta na sa elevator.

May tatlong elevator door. Ang naiiba lang doon ay ang isang golden door. I think it was special and designed to reach the office of the CEO.

Agad akong sumakay doon ng bumukas. Pinindot ko ang pulang button kung saan iyon lamang ang naiiba ang kulay sa lahat ng button. Ramdam ko naman ang pag-andar niyon patungo sa pinaka-tuktok.

Bumukas ang door at bumungad sa aking magarbong lugar. It was like a house. Probably a penthouse. Hindi siya nagmukhang office lalo na ng maglakad ako papasok.

Bumungad sa akin ang malalaking sofa sa gitna at sa taas niyon ay malaking umiilaw at kumikinang na chandelier. Sa paligid ay mayroong malalaking portraits, paintings, mga vase at mga bulaklak na sa tingin ko ay nagkakahalaga ng milyon. Mayroong second floor ang office na ito. Ang unang floor ay mayroong tatlong door. Doon nakita ko ang nakasulat. Iyon ata ang mga offices.

Sa gitnang bahagi ay ang office ng CEO. Sa kanan ay Conference Room, sa kaliwa ay sa tingin ko ay office ng mga manager at secretary.

Nakita ko ang dalawang lalaking nakaupo sa couch. Magkatabi sila at sa tingin ko ay nag uusap pa ng dumating ako. Napatingin sila sa akin kaya naantala ang pag-uusap nila.

Ngumiti ako sa kanila at lumapit sa pwesto nito. Sa tingin ko ay nag a-apply din sila dahil sa suot nila at hawak na mga envelope. Hindi pa ako nakakalapit sa kanila ay biglang bumukas ang pinto sa gitna.

Lumabas doon ang lalaking umiiyak at mabilis na naglalakad palabas at nabunggo pa niya ako. Tinignan ko ang kaniyang bultong paalis. Hindi manlang nag sorry. Pero sa tingin ko ay hindi na niya naisip iyon dahil baka hindi siya natanggap sa trabaho.

Bumukas ulit ang pinto at dumungaw doon ang isang lalaki. “Next please.” Iyon ang kaniyang sinabi bago sinarang muli ang pintuan.

Tumayo ang kausap ng isang lalaki at pumasok sa office ng CEO. Ako naman ay nakangiting umupo sa isa sa mga couch. Malayo sa isang kasama. Doon ako naghintay hanggang sa ako na ang papasok sa office.

Kinakabahan man ay pilit kong pinalakas ang aking loob. Nang makapasok ako ay bumungad sa akin ang magarbong opisina ng CEO. Napako agad ang tingin sa lalaking nakaupo sa lamesa at nakatingin sa papel na hawak.

Binigay ko na kasi kanina ang resume ko ng kunin ito ng secretary niya. Agad akong naupo sa upuang nasa harapan ng table niya ng ituro ito sa akin ng secretary.

Ang kaniyang secretary ay gwapo kung hindi lamang ito may suot na salamin. Sa tingin ko rin ay isa itong omega dahil sa uri ng pinapalabas nitong pheromones.

“We only hire omega in our hotel. Are you sure about this data results? You didn’t tamper it?” Tanong ng CEO sa malalim na boses dahilan para kabahan ako lalo.

“Yes. I am an omega. I don’t have the courage to tamper any information I have.” Nanginginig ang boses na sabi ko habang may pilit na ngiti sa labi.

I could say that the CEO is good looking. His traits of being an Alpha male is shouting in his appearance and aura. Kahit na nakaupo ay alam kong matangkad siya. Ang laki ng kaniyang bulto at kitang-kita ko iyon sa kaniyang balikat. Ang kaniyang mga panga ay hulmang-hulma, manipis ang labi, matangos ang ilong, at malalalim ang itim na mata. May kakapalan ang kaniyang at may kahabaan ang kaniyang buhok, nagpapadagdag sa kaniyang charisma.

“Why do you want to work here?” Tanong ng CEO sa akin. Ngayon ay nakatingin parin sa akin.

“I’m a college student and I want to work to provide my needs. And also, mataas ang sahod dito.” I answered honestly. Tingin na tingin siya sa akin at sa kalaunan ay ngumiti. He’s very handsome when he smile!

“Why don’t you try working as one of our prostitutes? We pay more money on them.” He said, smirking.

“I-i… only want to work as a waitress in your hotel restaurant sir.” Nanginginig na sabi ko. Kagat-kagat ko pa ang labi sa pagpipigil na kumaparipas na tumakbo.

“Are you sure?” Tanong niya kaya tumango naman ako.

“Then, you will only work in our hotel restaurant. Try crossing other work here and you will be fired.” Saad niya sa akin. Binigay niya sa akin ang contract. Binasa ko naman iyon ng maigi bago ko pinirmahan.

The agreement is nice lalo na ang monthly salary. I met the manager of the restaurant at that same day. Sinabihan akong magsimula ng magtrabaho sa susunod na week. Ang pinili ko lamang na trabaho ay waitress at mag tra-trabaho lamang ako tuwing gabi pero sa ngayong wala pang pasok ay whole day akong magtratrabaho sa restaurant. Kahit na kinakabahan ay excited parin ako dahil ito nga ang araw na iyon.

I have learned the basic etiquettes of a waitress. Pinag-aralan ko iyon at isang linggong pinaghandaan.

“Good morning po, Sir.” Bati ko sa manager ng dumating ako sa unang araw ko sa trabaho.

“Good morning. I hope ganito karin kaaga sa mga susunod na araw.” Sabi niya at sinabi na niya sa akin ang dapat kong gagawin.

Our manager is also a omega pero mayroon na siyang katandaan. I think he’s 40 or above.

Marami ang tables sa restaurant, lagpas ata iyon sa 30 at mayroong ding mga VIP rooms. Sampo ang table na na-assign sa akin sa mga kasama ko na ang ibang tables. Tatlo naman ang VIP rooms na na-assign at magkakadikit iyon kaya sa tingin ko ay kaya ko naman.

Mayroong umupo sa isa sa mga table ko. Isang lalaki at sa tingin ko ay isang mayamang lalaki. Kinakabahan man sa unang order na matatanggap ay ginawa ko pa rin ang aking trabaho.

Maingat na maingat ang aking mga galaw. Ayaw ko kasing pumangit ang impression sa akin ng manager at ibang kasamahan ko sa unang araw ko.

Dala-dala ang maliit na notebook ay pumunta ako sa table ng bagong dating.

“Good morning sir, may I take your order?” Magalang na bati ko sa kaniya. Tinatanong siya kung anong order niya.

Binigay naman niya ang kaniyang order at sinabing maghintay na lamang ng ilang minuto para sa paghahanda ng kaniyang order.

Sa buong araw ay ganoon ang aking ginagawa pati paglilinis sa mga tables ng mga natapos ng kumain. Kaya nang makauwi ako sa bahay ay agad akong bumagsak sa kama at agad na nakatulog.

“Take care of your health if you want to continue working here.” Ang manager namin matapos ang isang linggong pagtra-trabaho ko.

Pansin na pansin ko ang pagbabago ng aking katawan lalo na sa aking mukha dahil nakikita na ang itim na parte sa ilalim ng aking mga mata. Ilang araw na akong pagod. Ilang araw na rin na wala akong magagandang tulog at pagkain.

Kaya ng umuwi ako ay naghanap ako sa internet kung paano mapaganda ang aking kalusugan. Bumawi na rin ako ng tulog at nagsimulang kumain ng mga pagkain na masustansya.

Bumili din ako ng bisikleta upang sakyan patungo sa hotel. Iyon narin ata ang sasakyan ko patungo sa university kapag nagsimula na ang klase. Para naman kahit papano ay makapag exercise ako.

Sakay ng bagong biling bisikleta at  pumasok ako sa trabaho sa sumunod na araw. Akala ko ay normal lang na araw iyon ngunit sa aking pagpasok sa trabaho ay agad kong napansin ang kumpulan ng mga kasamahan kong waitress.

Agad akong pumasok sa aming changing room. Nagmamadali nang makitang mayroon ng nakaupo sa isa mga tables ko. Ngayon kasi ay medyo na-late ako dahil sa bisikleta ako nakasakay. Mabuti na lamang at hindi ako napagalitan ng manager ng dumating ako.

Dala-dala ang maliit na notebook ay lumapit ako sa lalaking nakaupo sa table. Nakatalikod siya sa akin kaya hindi ko kita ang kaniyang mukha. Pero sa laki ng kaniyang likuran ay sa tingin ko ay isa itong Alpha.

Nasanay na agad ako doon at lumapit na nang tuluyan.

“G-good morning sir, may I take your order?” Ilang minuto pa akong nakatayo sa kaniyang tabi ng mamukhaan ang kaniyang mukha bago ako nakapagsalita.

Nagulat ako sa kaniyang presensiya dito. Ito pa lamang ang unang kita ko sa kaniya sa personal at sa malapitan.

Totoong gwapo nga siya! Malayong-malayo sa mga larawang nakikita ko sa internet. Well, gwapo siya sa internet pero mas lalong gwapong-gwapo siya sa personal.

This is Esteban Gallego. The young bachelor of the country. And my one and only crush in my life.

Tiningala niya ako ng marinig ako. Napasinghap naman ako dahil doon. Para akong matutunaw sa uri ng kaniyang tingin. Masyadong maitim ang kaniyang mga mata at para bang black hole iyon na hinihigop ako.

I’m dying. This is my crush and he’s in front of me.

I’ve only seen him pictures and billboard. Siya ang nakita ko sa billboard ng dumating ako. A very famous young businessman and successful.

Nanginginig ako sa kaba. I don’t know what to do. Kung hindi lang ako nasa trabaho ay baka kanina pa ako tumakbo.

To be continued…

Chapter 2

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 2

New

—

I woke up early because it’s the first day of my class. Its been one month since I came here. Somehow, I learned to live here without any problems. I have adapted and adjusted to the environment faster than I expected.

Although life here is much faster than my life back then on our province, I have gotten used to it. Masyadong mabagal ang buhay sa probinsya kumpara sa buhay dito sa Maynila.

Everything is fast paced here na wala ka ng oras para huminga ng mabuti.

Para bang lahat ng tao dito ay hinahabol ang oras nila.

“Good morning, sakay kana dito!” Si Ivan ang unang bumati sa akin sa umagang iyon.

Ang suot ko ngayon ay normal na t-shirt at blue pants. Nakasuot din ako ng sapatos na Nike. It’s my first day sa school and since wala naman pina-follow na uniform ang UP, I’m free to choose what I wear.

“Hindi na, Ivan. Mag bi-bisekleta na lang ako papunta doon.” Saad ko.

“Sakay kana dito, libre na! Baka mawala ka pa kapag nag bike ka lang e!” Sigaw niya ulit. Pinipilit niya ako.

Nakita kong napatingin na ang mga tao sa aming paligid, lalo na ang mga kapitbahay kaya nahihiya na akong tumanggi. Wala akong nagawa kundi ang pumasok nalang doon.

“Sa’kin ka na din sumakay mamayang tanghali,” Saad niya habang nag mamaneho siya patungo sa paaralan.

“Hindi ako uuwi ngayong lunch,” Sabi ko. Tinitignan ko ngayon ang mga dala kong gamit kung kumpleto ba.

“Edi sa uwian nalang ninyo.” Sagot niya naman sa akin.

“Okay,” Tanging sagot ko, patuloy na abala sa pagtingin sa aking mga gamit.

May dala akong baon kaya hindi ako uuwi sa tanghalian. Nakalagay iyon sa aking back pack kung saan nakalagay ang aking mga notebook, lunch box at iba pang kailangan sa pag-aaral.

I’m taking up Bachelor of Science in Computer Science in the University of the Philippines Manila. I’m always been curious with computers that is why I choose these course. It is one of my favorite and it seems interesting for me.

I choose this without any regrets. This is what I loved. This is what I want. Because I believe, if you regret your chosen course, it will be the biggest challenge for you to finish college.

Be practical. Be aware of what you really want to be. We just need to think of what we think is right for us.

Nakarating kami sa University, ilang minuto lamang ang byaheng iyon.

“Ito,” Sabi ko sabay abot sa aking bayad kay Ivan.

“Nako, sabi kong libre na e!” Sabi niya, kinakamot na ngayon ang kaniyang ulo.

“Hindi ka ba malulugi niyan?” Tanong ko sa kaniya.

“Hindi naman lugi kapag ikaw ang sakay!” Nangingiting sabi niya. Bumabanat na naman siya ng kay aga-aga.

“Oh, sige. Pasok na ako.” Sabi ko sabay labas na sa kaniyang tricycle.

“Goodluck sa first day of school mo!” Nilingon ko siya ng sumigaw siya. Kinawayan ko naman siya nang magsimula akong maglakad papasok sa University.

Marami na ang students na papasok doon. Some were looking at me, some were minding their own business. Hindi ko naman sila pinansin at patuloy na nagmasid sa paligid.

The dirty white color of the pillar and it’s black metal gate welcome me. There engraved the name of this school. Pumasok ako doon. Bumungad sa akin historical design ng paaralan pati ang statue na ang pangalan ay ‘Oblation’.

Pumasok ako doon. Manghang-mangha sa aking nakikita. Hawak-hawak ang aking schedule ay hinanap ko ang lugar kung saan ang magiging classroom ko sa subject na ito.

Ilang minuto ang ginugol ko sa paglalakad at pagtatanong-tanong bago nakarating sa mismong building. Pawisan ay pumasok ako sa classroom. Nang makaupo ako sa upuan ay kumuha ako ng panyo at nag trapo ng pawis.

Pinagtitinginan ako ng mga students dito. Kanina sa pagpasok ko ay napansin kong karamihan dito ay mga lalaki. Sanay naman na ako doon kaya hinayaan ko na lamang ang sariling pumasok.

May mga lumapit sa akin galing sa kanilang upuan ngunit hindi nagawang kausapin ako ng makitang abala ako sa pag-aayos ng aking mga gamit.

Tinali ko ang aking buhoy na may kahabaan gamit ang pony tail. Dumidikit kasi iyon sa aking noong pawisan.

“Hi, student ka ba dito?” Tanong ng katabi kong lalaki. He was looking at me with admiration in his eyes. I know from the first look that he like me.

“Oo,” tanging sagot ko. Naiilang dahil sobrang lapit niya sa akin.

“Sure ka? Ang ganda mo naman para maging  kaklase ko. Kung ganoon, hindi ako nagkamaling piliin ang course ko.” Sabi niya.

Inalis ko ang tingin sa kaniya. Our arm chair were evenly spread. Tatlong magkakadikit na armchair ang mayroon sa bawat linya. Nasa gitna ako ngayon ng tatlong upuan. Ang katabing lalaki ay nasa kanan ko, habang wala namang tao ss kaliwa.

“I’m Lucas Buenavista. Nice to meet you.” Saad ng lalaking katabi ko. Wala akong nagawa kundi makipagkilala sa akin.

Ayaw ko naman kasing mawalan ng kakilala dito kaya kahit papano, susubukan kung makipag kaibigan sa mga students dito. Para narin naman siguro pamadali ang pag-aaral ko dito kapag mayroon akong kaibigan kahit isa!

“Beau Tyrone Narvaez,” Saad ko at nakipag kamay sa kaniya.

“Anong palayaw mo? Beauty?” Tanong niya sa akin.

“Beau.” Saad ko.

“Bakit? Mas maganda ang Beauty! Mas bagay sa’yo.” Saad niya ulit.

Nakita ko ang kaniyang ngiti ng sabihin niya iyon. Hindi ko alam kung bakit hindi ako comfortable sa ngiti niyang iyon kaya tinalikuran ko siyang muli.

“Hindi ako comfortable sa pangalan na ’yan e,” Tanging saad ko.

“Alright, I’ll call you Beauty from now on.” Sabi niya.

Dumating ang teacher namin kasama ang pamilyar na mukha. Kasunod niya ang lalaking sa unang tingin palang ay matatakot kana sa presensya niya.

Wala naman itong ginagawa pero sa tindig at mukha niya palang, paniguradong kakainin ka niya at wala kang magiging takas kapag bumalot ang malalaking kamay nito sa’yo.

Ang kasunod ng professor na pumasok ay ang young business man na si Esteban Gallego. Palagi ko na siyang nakikita sa mga nakalipas na araw, lalo na sa El Refugio.

Sa tuwing nakikita ko siya doon ay minsan walang kasamang kumakain sa restaurant o hindi kaya ay mayroon namang kasama. Sa tuwing nakikita ko siya doon ay naririnig ko ang chismis ng mga katrabaho ko na nagdala na naman daw siya ng babae dito. Ang mas malala pa, ang table na palagi niyang pinagkakainan ay ang table na naassign sa akin.

Madilim ang kaniyang mga matang nakatingin sa kaniyang harapan. Masyado iyong malalim at misteryoso kaya hindi ko iyon makitaan ng ano mang emotion.

Malinis ang kaniyang mukha. Hindi ko makitaan ng balbas ang kaniyang panga at labi. Maayos din na na suklay ang kaniyang buhok. Ang kaniyang kilay ay itim na itim. Kitang-kita ko pa ang arko ng kaniyang mga panga.

He looks neat and clean as usual. Sa kaniyang suot na white v-nect shirt, kitang-kita ko ang umbok ng kaniyang katawan. Malapad ang kaniyang balikat at klarong-klaro ang kaniyang biceps. Para bang sobrang sikip ng suot niyang damit at ilang galaw lang niya ay mapupunit na ito.

He was wearing a dark black pants and dark black shoes. Katulad niyon ang kaniyang mga matang itim na itim. Napasinghap ako ng dumapo ang kaniyang mga mata sa akin.

“Hello, I’m Alexa Montalban. Your professor for this subject.” Sabi ng professor. Babae ito, maganda, medyo bata pa at maganda.

“This is Esteban Gallego, I know some of you already know him right?” Saad ng professor. Nagsigawan naman ang mga lalaking kaklase ko. Sa tingin ko’y tuwang-tuwa silang makita ang lalaki.

“He will be studying with you since he want to have a degree in computer science for his future business.” Saad nito.

“Mr. Gallego, please find your own seat.” Saad ng professor. Naglakad naman si Esteban patungo sa aking harapan.

Gulat na gulat ako ng maupo ito sa aking tabi. Kalmadong-kalmado siyang naupo roon habang ako ay masyado ng kinakabahan.

Sa presensya pa lang niya ay nanginginig na ako, mas lalo na ngayon na masyado siyang malapit sa akin.

It was a rough morning for me. Sa tatlong oras na klase ay para akong mauubusan ng hininga. Nanlalamig din ako dahil sa kaba. Pinagpapawisan pa nga ako kaya palagi akong nagpupunas na pawis. Sa tingin ko nga ay nangangamoy na ako dahil doon!

Kaya nang makalabas ako sa classroom ay napabuntong hininga ako at kumuha ng hangin. Ramdam na ramdam ko parin ang bilis ng tibok ng aking puso. Kung hindi lang siguro ako nagpipigil ay baka lumabas na ang puso ko dahil sa kaba.

This is not new to me. Pero hindi ako nasasanay sa kaniyang presensya.

Sobrang lakas ng epekto ng kaniyang presensya sa akin. Hindi ko malaman ang dahilan. I know, crush ko lang siya pero bakit sobra akong kinakabahan tuwing nagkakalapit ang aming mga katawan!

No, kahit na tinitignan ko siya at malayo siya ay kinakabahan parin ako. It’s not about hiw far he is to me. It is the fact that he is in the same place as me.

Nanginginig ang paang naglakad ako patungo sa susunod kong klase. Dalawang klase lang ang papasukan ko ngayong umaga. Ang susunod na ito ang huli, at isang oras lamang iyon.

“Beauty!!!” Rinig kong sigaw ng kung sino sa aking likuran.

Hindi ko iyon nilingon. Hindi ko naman alam kong ako ba ang tinatawag dahil hindi iyon ang palaging tinatawag sa akin.

“Beauty, bakit hindi mo ako pinapansin?” Naramdaman ko kaagad ang akbay ng kung sino sa akin. Nahihingal na nakahawak sa aking balikat si Lucas.

“Bakit?” Nagtatakang tanong ko. Naiilang sa kaniyang hawak.

“Kanina pa kita tinatawag e! Hindi ka namamansin.” Saad niya. Habol parin ang hininga.

“Hindi kita narinig?” Tanong iyon dahil sa aking pagtataka.

“Paano e, sobrang lakas kaya ng tawag ko sa’yo. Kanina pa kita tinatawag nang Beauty. Hindi ka manlang lumingon o huminto sa paglalakad.” Mahabang litanya niya.

“Hindi nga ako comfortable jan sa pangalan na iyan at hindi ako sanay na tinatawag sa ganiyan.” Saad ko. Ngayon ay pinipilit kong tanggalin ang kaniyang kamay na naka-akbay sa aking balikat.

Hindi ko iyon natanggal dahil sobrang bigat niyon. Lalo na’t sa bawat pilit kong pagtanggal sa kaniyang kamay ay mas lalo lamang niyang dinidiinan iyon.

Halatang sinasadya niya iyon pero hindi siya nakatingin sa akin, sa daan siya tumitingin lalo na’t nagsimula kaming maglakad.

“Patingin ako ng schedule mo!” Saad niya. Ngayon ay nakatingin na siya sa hawak kong papel.

Kahit na ayaw kong ibigay sa kaniya iyon ay wala akong nagawa lalo na ng hilahin niya iyon sa aking kamay. Dahil nga nakapulopot ang kaniyang kamay sa aking balikat, nahihirapan akong gumalaw.

“Pareho pala tayo ng subjects e! Sabay na lang tayong pumunta sa susunod.” Sabi niya ng makita at mabasa ang schedule ko.

Naiilang na ako sa kaniyang ginagawa. Labis-labis ang pasasalamat ko ng may humawak sa kaniyang balikat at inalis iyon para sa akin.

Nang lingunin ko iyon ay nagulat ako ng makita si Esteban na kunot na kunot ang noong nakatingin sa amin, lalo na sa aking katabing si Lucas.

“Hindi mo ba napapansin na ayaw ng kasama mong humawak ka sa balikat niya o hindi mo lang talaga pinapansin?” Malamig na ani niya sa aking kasamang si Lucas.

Napahinto kami sa paglalakad. Nakatingin na din si Lucas sa kaniya. Dahil doon, kinuha naman ni Esteban ang aking schedule sa kamay ni Lucas, tinignan niya iyon bago binalik sa akin.

“I believe this is yours,” nanginginig ang kamay na tinanggap ko iyon. Awang ang aking labi ngunit hindi ako nakapagsalita.

Umalis siya sa aming harapan, sa mismong gitnang pagitan namin ni Lucas siya dumaan dahilan para mapalayo at makagawa ng daan doon.

Nagtataka ako sa kaniyang ginawa. Ngunit nagpapasalamat naman ako dahil doon ay nakawala ako sa gapos ni Lucas. That’s very new to me.

And because of that, I have made a new admiration for him.

To be continued…

Chapter 3

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 3

Classmates

—

Umalis ako doon at agad na iniwan si Lucas upang makatakas. Pinagtitinginan na kami roon ng mga students at masyado na akong nahihiya.

Gumagawa agad kami ng komusyon sa unang araw ng klase! Hindi pala kami iyon kundi si Esteban Gallego lamang. Sa tingin ko’y bawat galaw niya ay komusyon na agad.

Sa pagdating ko sa susunod na klase ay nakita kong nakasandal si Esteban sa corridor ng aming classroom. Nakatingin siya sa mga students na dumadaan sa kaniyang harapan na siyang tumitingin naman sa kaniya.

Nakita ko pa nga roon ang ibang malalagkit na lakad at pagdaan ng ibang mga students sa kaniyang harapan. The effect of Esteban Gallego!

Sa tingin ko’y ang ibang students dito ay nag-aasam na maikama sila. Ang haharot naman!

Hindi ko naman sila pinansin lalo na ang nakaka-kabang tingin ni Esteban sa akin ng makalapit ako sa classroom. Pumasok ako sa classroom. Nakita ko roon ang ibang students na kaklase ko rin kanina, tinignan naman nila ako ng maglakad ako para humanap ng aking mauupuan.

I was told that finding friends here is very casual. Alam ko iyon sa isang buwang pananalagi ko dito. Kahit makipagkilala sa’yo ay ibigsabihin na niyon ay magkaibigan na kayo.

Nagtungo ako sa pinakalikod na upuan, sa tabi ng bintana. Kagaya kanina sa naunang classroom, armchair din ang mga upuan dito. Kunti lamang ang space sa pagitan ng mga upuan. Ngayon sa classroom na ito ay isang linya lamang ang mga upuan. I mean, hiwa-hiwalay ang bawat isang upuan.

Naging abala ako sa tanawin sa labas ng classroom kaya hindi ko namalayang naupo si Esteban sa aking katabing upuan. Nagulat ako ng malingunan siya roon nang magsimula ang klase. Hindi na ako nakapagsalita at hindi mapakaling nakinig sa klase.

Natapos na naman ang huling klase ko sa umagang iyon na hindi ako mapakali dahil kay Esteban na aking katabi. Hindi ko mapigilang mapasulyap sa kaniya kada minuto. Nakikinig naman siya sa klase at hindi niya ako nilingon kahit minsan.

Umalis ako sa classroom na mabilis ang tibok ng puso. Kinakabahan man ay nakaya ko paring maglakad-takbo paalis sa building. Pumunta ako sa isang bench. Ang bench na iyon ay napapailaliman ng ninja tree. Kaharap naman niyon ang pathway palabas sa university.

Doon, nagsimula akong kumain ng tanghalian dahil nararamdaman ko na ang aking gutom. Habang pinapanood ang mga students na naglalakad, kumakain ako ng aking baon. Mayroong napapatingin sa akin pero inaalis din naman nila iyon.

Hindi naman masyadong nakakahiyang kumain dito lalo na’t mayroon ding mga students sa kabilang mga bench na roon kumakain.

I know, pwede naman kumain sa cafeteria pero wala naman akong bibilhin doon dahil dala ko na lahat ng kakailanganin sa tanghalian kaya nakakahiyang pumunta pa roon para maki-upo sa kanilang lamesa.

Bumilis ang tibok ng aking puso ng makitang naglalakad si Esteban sa pathway, ang pathway na nasa aking harapan. Hindi siya nakatingin sa akin. Naka-focus siya sa kaniyang dinadaanan habang nakikinig sa lalaking nasa kaniyang tabi. Sa tingin ko’y secretary niya iyon sa trabaho.

Ang gwapo niya. Seryosong-seryoso ang kaniyang mukha habang naglalakad. Sa palagay ko’y importante ang kanilang pinag-uusapan.

Nasamid ako sa aking kinakain ng makita ako ni Esteban. Hindi niya inalis ang kaniyang tingin sa akin. Nahuli niya akong nakatingin sa kaniya habang awang ang labi dahil kumakain ako!

Pero ang nasa utak ko ngayon ay siya ang kinakain ko!

Jusko, sa tingin ko ay isa ako sa mga students dito na nag-aasam na maikama niya!

Napako ang tingin ko sa kaniya habang unti-unting nararamdaman ang hiya. Lalo nang makitang bumaba ang tingin niya sa aking hita, kung nasaan ang aking pagkain. Nangunot ang kaniyang noo, nagdikit ang kaniyang mga kilay na tila ba hinihusgahan ako.

Napalunok ako sa uri ng kaniyang tingin. Kung maari sanang lamunin ako ng lupa ngayon! Pero alam kong hindi mangyayari iyon, wala akong magagawa kundi ang lasapin ang hiya.

Ito pa lamang ang unang beses na nakaramdam ako ng hiya dahil lang kumain ako sa school, lalo na’t sa labas ng mga classroom. Hindi ko maipaliwanag kung bakit pero sa tingin ko’y alam ko, alam ko ang dahilan. Kasi crush ko siya, kasi gusto ko siya.

This is my first time feeling humiliated in front of someone for who I am. Hindi ko kinakahiya ang sarili ko noon, kung anong meron ako at kung ano ang wala sa akin. Pero ngayon sa kaniyang harapan, at sa kaniyang mapanghusgang tingin, hindi ko maipaliwanag kung bakit nakakaramdam ako ng hiya.

This is not the first time na kumain ako sa ilalim ng mga puno. Ginagawa ko na ito noon pa simula elementary hanggang senior high school sa probinsya. Pero sa tingin ko, hindi ata magandang gawin ito dito sa Manila. Lalo na sa harapan ng crush mo!

Nilampasan nila ako. Mayroon pa atang sinabi si Esteban sa kaniyang kasama kasi huminto ito at bumalik sa university. Hindi ko nga lang iyon alam.

Kahit na hindi ko pa napapangalahatian ang aking pagkain at nasasayangan man, nawalan na ako nang ganang ubusin iyon. Liligpitin ko na sana ang aking lunch box ng mayroong lumapit sa akin. It was the man beside Esteban a while ago.

“Excuse me,” saad nito. Nakangiti ng lapitan at kausapin ako.

“Uhm… Hello?” Nagtatakang bati ko sa kaniya.

“I’m Dennis, the secretary of Mr. Gallego. I noticed that you don’t have water while eating, kaya binilhan kita.” Saad nito ulit sabay nakangiting inabot sa aking harapan ang hawak nitong bottled mineral. That’s a big size mineral water. Sa tingin ko’y iyong tag-trenta iyon!

“Uh…” Hindi ko alam kung tatanggi ba ako o hindi. Nakangiti siya ng inaabot niya sa aking tubig na kaniyang hawak.

“T-thank you…” Tanggap ko ng kaniyang tubig kahit na mayroon naman ako.

“You’re welcome.” Saad nito bago nagsimulang maglakad palayo sa akin pero bago niya nagawa iyon ay mabilis akong nakapagsalita.

“Kanina galing ito?” I asked.

“It’s from the President. You know, Esteban Gallego right?” Saad nito. Nagulat ako sa kaniyang sinabi bago bahagyang tumango.

“W-why?” Nagtatakang tanong ko. Kahit na gulat na gulat sa nalaman. Kahit na ini-expect ko na galing iyon sa kaniya kasi secretary nga niya ito. Hindi lang ako makapaniwala at sa ano namang rason?

“I don’t know. He just said that you were classmates.” He said. “Well then, good bye Mr. Narvaez.” He added bago ito tuluyang umalis at nagtungo palabas sa university.

Napasinghap ako. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Kinakabahan ako kanina pa pero mas lalo akong kinabahan ng lapitan ako ng lalaki.

Maybe I was wrong. He didn’t judge, he just noticed and assume that I don’t have water kahit na mayroon naman. Nasa loob pa iyon ng aking bag kaya hindi niya nakita sa upuan.

And for what reason? Dahil classmates kami kaya niya ako binigyan ng tubig?

I don’t know why, my heart felt so strangely throbbing. I felt like I’m happy and contented to what he have done. He was acting very strangely to day. And I’m starting to assume that this is different. That there must be a another reason for all his actions today.

I know, I can’t believe this or make this into a big deal but I can’t stop my heart assuming that this might be something. That maybe, I have the chance to know him. Knowing him or getting close to him would be enough for me.

Para hindi ako masaktan sa nararamdaman, o hindi kaya mabigyan ng hustisya ang aking nararamdaman, kailangan kong maghanap ng butas. Nang rason para mapigil na ang nararamdaman ko para sa kaniya.

Dahil alam ko, walang kabuluhan ang nararamdaman kong ito. That this is unrequited feeling and this is not something that would happen in my life.

I’m just a mere student and worker from the prestigious and known for prostitution hotel where Esteban is one of the top costumer.

Dalawang klase pa ang pinasukan ko sa hapon nang araw na iyon. Hindi ko na muling nakita pa si Esteban sa mga sumunod na klase ko, kahit na sa paligid manlang ay hindi ko na siya muling nasilayan pa.

Pumasok ako ng alas-sais sa pinagtra-trabahoang hotel. Hindi na ako umuwi sa apartment at agad ng dumeretso dito. Nag-aayos na ako ng damit ng lapitan ako ng aming manager.

“How’s your first day?” Tanong nito.

“It was nice po and it went pretty well.” Sagot ko dito.

“Your schedule for weekdays will be 6-10pm.  Please tell me if that’s too much for you to handle.” Saad nito. Nakatingin sa akin at tinitimbang ang kalagayan ko.

“Ayos lang po iyon. Sa tingin ko ay makakaya ko naman pong pagsabayin ang dalawa.” Saad ko dito. Ngayon ay nakaharap na sa salmin ng aking locker.

“Masyado ka nang payat.  I mean, payat ka naman noong pumunta ka dito pero ang laki ng bawas simula ng magtrabaho ka dito. Kung ako lang ang masusunod ay hindi na kita pag tra-trabahuin ng whole day every weekends. Okay na sana kahit ang half day lang. Sure ka na ba talaga doon?” Concern na sabi nito sa akin.

“Ayos lang po talaga. Sasabihan ko po kayo kapag hindi ko na po kaya.” Sagot ko naman dito. Ngayon ay hinarap ko na siya. “Kung hindi ko makakaya sa isang week na ito, magpapalit po ng schedule.” Pag-assure ko sa kaniya.

“Alright then, tignan mo muna kung kaya mo sa buong week na ito.” Sabi naman niya.

“Opo, maraming salamat po.” Sagot ko naman at umalis na siya sa aking harapan.

Matapos kong ayusin ang aking mga gamit ay lumabas na ako upang magtungo sa aking corner.

Marami na ang tao sa loob. Karamihan sa kanila ay professional ang mga suot. After all, this is a famous hotel for people in the higher class. Mayayaman ang mga tao dito. Kung hindi mga artista ang nakikita ko dito, ang iba ay galing naman sa mga business industries or license professionals.

Nakita kong pumasok ang isa sa mga services crew, sila ang mga nagdadala ng order ng mga naka-book ng room sa hotel.

“Kumusta ang unang araw ng klase mo?” Si Rey, ang isa sa mga waitress na kasama ko dito.

Tinignan ko ang lalaking omega na lumapit sa pwesto namin, nagpatuloy naman iyon sa loob ng kitchen. I know him, it was Dexter. Ilang araw na siyang narito bilang service crew pero agad siyang lumipat at pumayag na maipasama sa special crew. Ang mga omegang binabayaran para maging escort or sex toy ng mga client na naka-book sa hotel or outside ng hotel.

He was looking haggard. Nag-iba na rin ang kaniyang lakad. Sa tingin ko’y nawala na ang kaniyang virgin. I’m not judging. I’m not yet used to see this. Dahil ilang beses ng mayroong ganitong nangyayari.

Mga nag shi-shift para tumaas ang kita. Binebenta ang katawan para may pang-kain. I don’t know if it is clean or not. I just know that this is not illegal.

“Ayos naman, sa tingin ko kaya naman pagsabayin ang trabaho at pag-aaral.” Sagot ko dito.

Tumalikod ako sa mga costumers at tinignan ang pwesto ng kusina. Nakita kong abala doon ang mga waitress at ang counter.

Kanina na ako dito. Ilan narin ang na-serve ko sa mga costumers na naupo sa aking table. Pero ngayon lang ulit ako kinabahan ng makitang pumasok ang CEO ng El Refugio at kasunod nito ay si Esteban. Silang dalawa lang at nasisiguro kong mayroon na naman silang pag-uusapan at dito nalang ipagpapatuloy sa restaurant.

Lumapit ako sa kanila na mabilis ang tibok ng puso. Dumagdag pa sa kaba ko ang presensya ng aming CEO kaya double-double ang kaba ko.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako nasasanay na huwag kabahan kahit na ilang buwan na akong narito, nagtra-trabaho at ilang beses na rin silang kumakain sa parehong pwesto. Hindi lang ilang beses, kundi araw-araw.

“I heard from Esteban that you were attending the same school and the same program?” The cold voice of our CEO roared. It was very husky that adds to my throbbing heart.

Ewan ko, pero kinabahan ako. Lalo na ng maramdamang nakatingin sa akin si Esteban.

Ilang minuto akong nakatayo sa kanilang harapan dahil sa tanong ng aming CEO bago ko nakuha ang kanilang order. It was their usual order pero hindi ko agad nakuha dahil kinakausap pa niya ako. Pero hindi ko naman agad iyon naisulat dahil nanginginig ang aking kamay ng subukan ko iyong isulat sa aking maliit na notebook.

When will get I used to this? If I want to forget my feelings for him, I must at least learn to calm myself in front of him.

To be continued…

Chapter 4

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 4

Realized

—

I have realized something. That my feelings for him won’t change. It’s been a week, but my heart still beats so fast when I see him. Moreover, when he look at me and when he’s near me.

Hindi ko siya nakita sa nakalipas na mga araw. Sa university, pumasok lamang siya noong unang araw. I guess he was busy these past few days. Gusto ko mang malaman ang dahilan, alam kong wala ako sa position para mag tanong.

Hindi ko rin siya nakita sa El Refugio sa mga araw na nakalipas. Today is Sunday, the day that El Refugio will be full by elite customer during night.

Nilapitan ko si Esteban nang makaupo siya sa kaniyang paboritong pwesto sa restaurant para kunin ang kaniyang order. Dala-dala ang ballpen sa kamay, kung saan mahigpit ko iyong hinahawakan dahil sa kabang nararamdam. Kahit na nanginginig ang tuhod ko ay nagawa ko parin makalapit sa kaniya.

Ilang araw ko siyang hindi nakita. Akala ko ay makakalimutan ko na ang nararadaman ko sa kaniya sa nakalipas na araw na iyon. Pinilit ko, pero hindi ko talaga mapigilan ang puso ko.

Kaya ko naman sigurong kontrolin ang sarili ko. Mananatili lamang ako sa sulok, kasama ang mga taong umaasam din sa kaniya dahil alam kong walang patutunguhan ang nararadaman kong ito.

There’s no possibility that he would like me back. After all, I’m just one of their followers. In this society, there’s what we call a royal blood. And he’s the King, standing above all, trampling over my broken heart.

“The usual,” He said, sexily.

I wrote his usual order. I bid my farewell after I wrote it down. I never look at his eyes. Although I feel his gaze over me, I dare not to look back. I walked nervously back to the counter. A sigh of relief came out from me when I reached the counter.

Esteban Gallego, the hooker of my heart and also the person who broke it. I don’t know if my heart is broken but the mere thought of our status already hurts me. Sa agwat pa lamang namin ay alam ko na.

I don’t know why I wish that he would become mine. Did I become obsessed with him? Is this an addiction?

I couldn’t stop myself or anyone because Esteban is like a drug, a human drug that you would want to devour.

If this is an addiction, maybe all I can do to overcome this is to jerk off while looking at his pictures. Maybe I’ll start collecting his sexy photos? Should I stalk him?

Gosh, what am I thinking?!

Agad ko iyong inalis sa aking isipan. This is not good for me. I should control myself, I should.

I become hostile to him after those thoughts. Kaya nang nilagay ko ang kaniyang order sa lamesa ay tahimik lamang ako at walang sabi-sabing umalis doon.

Wala akong pag-asa. Kaya hindi na dapat ako umasa. Hanggang sa pag-asam na lamang ako sa kaniya, doon lamang ang limitasyon ko.

The next morning, I woke up early and prepared to go to school. Akala ko ay tahimik na klase lang ang mangyayari ngayong araw ngunit hindi. Pagdating ko sa classroom, ang ingay ng mga kaklase ko dahil sa kanilang tsismisan habang nakatingin sa isang tao.

It was Esteban. Pumasok siya ngayong araw!

Pumako ang mata ko sa kaniya ngunit agad ko din iyong tinanggal dahil sa kaba ko ng lumingon din siya sa akin. Bagamat kinakabahan, nagawa ko pa ring maupo sa kaniyang tabi.

Usually, in the past days I would put my bag in his chair. Pero ngayong narito siya, nasa hita ko na lamang iyong nilagay.

He was looking at me a while ago. Dama ko parin iyong hanggang ngayon.

“Good morning, Beauty!” It was Lucas. Kakapasok palang niya sa room ng batiin niya ako. Agad naman siyang naupo sa tabi ko na mayroong ngiti sa labi. The usual, he’s jolly.

Napapagitnaan ako nilang dalawa. While Lucas is noisy, Esteban is quite. Find it nerve wracking at the same time convenient since Lucas is near with me.

Sa nakalipas na araw, medyo nakasanayan ko na ang ugali ni Lucas. I guess, siguro dahil na rin wala ng kumaibigan sa akin dito maliban sa kaniya.

Nagpatuloy ang oras. Sa tingin ko nga ay sobrang bilis ng oras dahil sa presensya ni Esteban. I couldn’t focus in class because of him. Sa tuwing gumagalaw siya, napapalingon ako sa kaniya para tignan iyon. Sa tuwing ginagawa ko naman iyon, nakatingin din siya sa akin. Dahilan kung bakit sobrang bilis ng tibok ng puso ko hanggang sa matapos ang unang klase.

I’m doomed. I realized it now.

There’s no where to escape now. I’m caged in this feelings of mine for him.

Umalis ako sa room, tahimik at hindi na pinansin ang mga tao matapos ang unang klase para pumunta sa susunod na klase.

I sighed after I sat on my usual chair in my second class. Nakaupo ako ngayon sa pinakahuling row sa klase na ito. Mayroong bakanteng upuan dito at wala akong katabi. I find it convenient though.

Nakahinga na ako ng maluwag kanina pero bumalik ang bilis ng tibok ng puso ko ng pumasok ulit si Esteban.

My second class is one of my major subjects. Of course, makikita ko siya sa mga majors ko pero hindi ko akalain na papasok siya sa pangalawang klase.

Tinignan ko siya. Nag tanong-tanong siya sa mga estudyante doon kung available ba ang mga upuan. Nakita kong tinuro ng kausap niya ang pwesto ko.

I guess, he would sit somewhere here in the last row. I’m hoping that he wouldn’t sit next to me! Magkaka-heart attack ako kapag nangyari iyon!

Inalis ko ang tingin sa kaniya ng bumaling siya sa pwesto ko. Nilipat ko ang aking tingin sa labas.

“Excuse me,” He said. I know it was him. Hindi ko siya pinansin.

“Is someone sitting here?” Saad niyang muli. Hindi ko ulit siya pinansin.

“Walang nakaupo diyan.” Ang sumagot ang kaklase kong nasa harapan ko. He was looking at Esteban, kita ko sa aking gilid ng mata ko.

“Alright, I’ll sit here.” Saad muli ni Esteban.

Narinig kong tumunog ang upuan sa tabi ko. That’s when I finally realized that he was sitting again beside me.

Damn. I could feel my heart throbbing again. Sumisikip ang paghinga ko. Bumibilis ang tibok ng puso ko.

Ha. I guess, I should really accept the fact that I like him.

To be continued…

Chapter 5

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 5

Together

—

Hindi ko inakala na papasok si Esteban sa buong araw. Sa tatlong subjects ko ngayon ay kaklase ko siya! And all of those, magkatabi kami!

Kaya ngayong hapon, matapos ang pangatlong subject ko, agad akong lumabas nang classroom na matindi ang kaba.

I couldn’t focus. Damang-dama ko ang kaniyang presensya. Amoy na amoy ko ang kaniyang bango. Kuhang-kuha niya ang atensyon ko. Hindi lang pala ako, pati narin ang mga kaklase ko at ang mga students sa buong university.

Tinatakpan ko ng sling bag ko ang aking harapan, matigas kasi kaya namumukol sa pants ko!

Damn, this is stupid! Nakakahiya kung may makapansin!

Namumula ang aking pisngi at kagat ang labi, sumakay ako ng tricycle pabalik sa apartment ko. Kailangan kong maligo, ang init ng katawan ko. And somehow do something about this erection.

Sobrang init ng katawan ko. Maybe, sa ilang araw na nakalipas na hindi ako nakapagpalabas, ganito na ang  aging epekto ni Esteban sa aking katawan. Kaya ng dumating ako sa aking apartment, using my hands, I did that thing. Nakaligo ako matapos non at naghanda para pumasok sa trabaho.

It’s four in the afternoon. Dumating ako sa El Refugio suot ang aking v-neck white shirt, black maong pants, and black shoes. Medyo basa pa ang buhok ko ng pumasok ako sa El Refugio. Pinakita ko muna ang ID ko sa guard bago ako pinapasok.

Agad naman akong nagtungo sa restaurant na pinagtra-trabahuan ko. Medyo nagulat ako nang makita si Esteban sa isa sa mga lamesa, kung saan siya palaging nakaupo. Ako ang assign sa lamesa sa mga parte na iyon, kabilang na kung saan siya nakaupo.

Agad ko ding napansin ang kaway sa akin ng isa sa mga kasamahan ko. Pinagmamadali akong lumapit sa kaniyang pwesto.

“Bilisan mo! Magpalit ka na. Kanina pa andito si Sir Gallego pero ayaw pa niya mag order. Hinihintay ka daw!” Sabi ng kasamahan ko.

Nagmadali naman akong magtungo sa corner namin at agad nagpalit. Balisa pa dahil kay Esteban! Bakit niya ako hinahintay?! Pwede naman siyang mag order sa ibang anditong waiter.

“Uh… May I take your order, sir?” Saad ko ng lapitan siya. I don’t know what I’m feeling right now. Kinakabahan ako, iyon ang mas alam ko pero hindi ko alam kung bakit may bahagi ng puso ko na natutuwa.

“The usual.” He said. Iniwan ng kaniyang mga mata ang nakabukas na laptop sa kaniyang harapan para tignan ko.

Agad naman akong natunaw sa kaniyang tingin. Those eyes fiercely went through my heart. Nanginginig ako sa tuwing tinitignan niya ako. Mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko.

I’m gae. I’m literally I am. Should I beg him to make me his sub?

Inalis ko agad iyon sa aking isipan. Nag lakas loob akong tignan siya.

“Is t-there anything you need, sir?” Utal na tanong ko sa kaniya.

“Nothing. I just wanna ask…” Saad niya. Pinutol ng sandali ang sasabihin at tumingin sa kaniyang laptop.

“Sir?” Saad ko.

“Are you done with your assignments?” He finally said after a moment of silence.

“Uh…” Nagulat ako doon. “Yes, I am done with my assignments sir.” Medyo naguguluhan kong saad.

“Alright. You may leave now.” Saad niya.

Umalis naman ako sa pwesto niya at nagtungo sa corner para sabihin ang order niya. I don’t know why would he ask me about something like that?

Ginawa ko na ang mga assignments ko bago ako nagtungo dito. Tinignan ko ulit ang pwesto niya. He was now busy with his laptop. Mabilis ang mga kamay niyang pumipindot sa keyboard niyon. Is he doing his assignments? Or it’s about his work?

The night went well. Hanggang 10 pm lang ako ngayon hanggang Friday. That’s my schedule every school days. While week ends, whole day ang trabaho ko dito.

Hindi umalis si Esteban hanggang sa matapos ang shift ko kaya ilang beses ko din siyang pinuntahan para kunin ang order niya, linisan ang kaniyang lamesa at ibigay ang kaniyang mga order. Sa tuwing ginagawa ko iyon, matindi ang kalabog ng puso ko. Saka lamang ako medyo nakakahinga ng maluwag ay sa tuwing nakakalayo ako sa kaniyang pwesto.

Minsan, kapag sumusulyap ako sa kaniyang pwesto, nakikita kong inaalis niya ang kaniyang tingin sa kung nasaan ako. I don’t know what’s that, pero baka guni-guni ko lang iyon.

The following days were all the same. Hanggang ngayong Friday, pumasok si Esteban. I’m here now in my last subject for the day, magkatabi kami sa sulok at pinakuling row ng mga upuan sa subject na ito.

Medyo nawawala na ang kaba ko sa tuwing katabi ko siya pero andon parin ang kaba ko, nasasanay lang ako ng kunti sa kaniyang presensya.

Sa nakaraang araw kasi, sa lahat ng subjects ko na kapareho niya, magkatabi kami ng upuan. I don’t if it’s coincidence or… destiny?

And sa nakaraang araw din na iyon, sa tuwing bumabalik ako sa apartment ko, I would jerk off with him in my mind.

I become weird through the days. My libido become more harder to control. Tigas na tigas ang alaga ko that I wear three pieces of underwear just to hide the bulge. Of course, medyo masakit iyon pero tiniis ko. Grabe ang pagtitiis ko para lang walang makapansin. I just hope that Esteban didn’t notice any of that.

“As for your second exercises, I would like you to find your own partner for this activity.” Our instructor said.

Mayroong nagreklamo tungkol sa fairness ng groupings na sinundan naman ng iba. I also agree to some of them. Lalo na’t wala akong kilala dito, maliban kay Esteban.

“Alright, to be fair. Your partner is the person next to you.”

What? Tinignan ko si Esteban sa aking tabi. Nanatili ang kaniyang tingin sa harapan para makinig at tignan ang instructor namin. Medyo nagkakagulo pa matapos sabihin iyon ng instructor namin.

Binalik ko agad ang tingin ko sa harapan. Pinatahimik ng prof namin ang mga kaklase ko at binigay niya ang iba pang instructions sa activity na ito.

“You will perform any of the following: music, dance, and drama. You would choose one from the following. The theme for your performance is about love. I would like to see in your performance how would you integrate the understanding of yourself regarding the concept of love.” Our instructor said before the class dismissed.

Now, I don’t know what to do. Hindi ko alam ang sasabihin ko. I don’t know how to approach Esteban for this performance.

“Seems like were together in this activity. I’m looking forward to our performance.” Esteban said, a smile on his face before he left.

To be continued…

Chapter 6

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 6

Night Sky

—

I don’t know if I’m loving all of my interactions with Esteban these past few days. Ilang beses ko na siyang nakikita ngayong week, at ngayon partner pa kami sa task na binigay ng professor namin.

Present siya whole week sa klase pati dito sa restaurant. Hindi gaya noon na minsan ko lang siya makita, ngayong week ay palagian na.

The night after our class, in the restaurant where I work to, I’m serving his food when he spoke.

“Uh. I’ll wait for you later. Let’s talk about our task.” He casually said, while looking at me.

Nakatingin din ako sa kaniya. Since Friday ngayon, hanggang 10pm parin ako dito kahit na wala namang pasok bukas sa school. Dahil na rin siguro whole day ako sa restaurant bukas. Kaya kailangan ko ng pahinga.

“O-okay…” Saad ko at umalis sa pwesto niya.

Maraming nakakakilala sa kaniya dito kaya minsan ay may lumalapit sa kaniya para kausapin. Madalian lang naman ang usapan nila dahil narin siguro abala si Esteban sa kaniyang laptop kaya hindi na humaba ang kanilang usapan.

There were some girls and omegas too, hitting on him. Pero hindi niya pinansin ang mga iyon. Hindi ko na mabilang kung ilang babae at lalaking omega na ang lumapit sa kaniya sa gabing ito. Pero lahat nila, madali ding sumuko at umalis sa harapan ni Esteban dahil nga abala siya sa kaniyang laptop.

I continued to do my work. I conceptualize what we should perform for our task. Kanina ko pa iyong pinag-iisipan. Mayroon ng ideas sa utak ko pero hindi ko alam kung magugustuhan ba ni Esteban ang mga iyon.

I’ll ask him first what his talent. I’m good at the three kaya kahit ano doon ay kaya kong gawin. Hindi ko nga lang alam ang talent ni Esteban.

It was a busy night. Marami ang customer at mayroon pang nag-away sa loob ng restaurant. Sinugod ng totoong asawa iyong asawa niya at kabit ng asawa niya sa loob mismo ng restaurant. Sa ilang araw ko nang pagtra-trabaho dito, nasanay na ako sa ganoong sitwasyon.

Of course, this place is a hotel but more like a motel. Something like that is normal. May nakita pa nga ako ditong kilalang politician na may dalang babae, worse kabit nila. Some famous artists too is here, dating on this restaurant or doing something in the rooms of El Refugio.

Base sa mga naririnig ko tungkol sa lugar na ito, lungga daw ito ng mga parausan at kabit.  Sa ilang araw ko dito, I somehow understood that. This place is the safest for such thing. Matindi ang seguridad nito at wala pa akong naririnig o nakikita sa balita na tungkol sa mga nagaganap dito sa loob ng El Refugio.

This is the home for cheating, a home away from home.

Ilang minuto na lang ay tapos na ang trabaho ko. Hindi pa mag clo-close ang restaurant, may papalit sa akin dito. Tapos na ang shift ko kaya pwede na akong umuwi.

But I didn’t forget the fact na mag-uusap kami ni Esteban. Nagpalit na ako ng damit para umuwi na. Paglabas ko sa corner namin, wala na si Esteban sa kaniyang pwesto.

“Si Sir Esteban?” Tanong ko sa kasamahan ko sa restaurant.

“Lumabas na, kinuha ko na kanina iyong bill at payment niya.” Sagot nito.

“Okay, salamat. Mauna na ako kung ganon.” Saad ko dito. Nagpaalam din ako sa ibang naroon bago tuluyan lumabas.

Baka nakalimutan ata ni Esteban na mag-uusap pa kami. Medyo nainis ako doon pero medyo nakahinga rin ng maluwag. Kabado nga ako kasi mag-uusap daw kami. I don’t what would happen between us if we were left alone. But I don’t think something malicious would happen to us. I laughed while thinking about that.

Tuluyan na akong nakalabas sa El Refugio. Madilim na labas at wala akong nakitang Esteban Gallego kaya naglakad na ako patungo sa daan. Papara na lamang ako ng taxi dahil wala ng tricycle at jeep sa mga oras na ito.

While I was walking in the aisle of the road, a luxurious red tesla car stopped in my side. Nagulat ako dahil doon, lalo na sa busina ng kotse. Bumaba ang mirror ng kotse ng tumingin ako doon.

“Get in,” Si Esteban, medyo pasigaw at utos niyang saad.

Bumukas ang pinto. Ilang minuto pa akong hindi nakagalaw bago binuksan ang pinto ng kotse at pumasok.

“I thought you won’t enter. Lalabas na sana ako para papasukin ka.” Saad niya.

Pinalibot ko ang tingin ko sa loob ng kotse. It was luxurious. Sobrang ganda. Halata talagang pangmayaman. Sobrang mahal siguro nito!

“Akala ko nga ay umuwi ka na at nakalimutan mo na mag-uusap pa tayo tungkol sa task na’tin.” Wala sa sariling saad ko, manghang-mangha parin sa kotseng sinasakyan.

Hindi ko akalain na makakapasok at makakasakay ako sa ganito karangyang kotse. Lalo na’t kay Esteban Gallego!

Narinig ko siyang tumawa bago umandar ang kotse. Nilingon ko siya. He is wearing a white polo shirt where the sleeves was folded up until his elbow. Bukas pa ang butones ng dalawa sa taas.

“Uh…” Medyo awkward na dahil sobrang tahimik sa loob. Walang nagsasalita sa amin at patuloy lang siya sa pagmamaneho.

“About sa task na’tin,” I said after a while. Medyo kinakabahan pa ako.

“We’ll talk about it later. Malapit na tayo.” Saad niya. Tumahimik na lamang agad ako at hindi na nagsalita.

Ilang minuto pa ang nakalipas, dumating kami sa manila bay. Kitang-kita ko ang dagat sa labas ng bintana. Huminto ang kotse sa gilid ng kalsada.

“We’ll talk here.” Saad niya at lumabas sa kaniyang kotse.

Malapit na mag-11 pm kaya wala na masyadong tao dito at mga kotse na dumadaan.

Ramdam na ramdam ko ang lamig ng lumabas ako sa kotse. Nanginginig pa ako bago sinundan si Esteban. Nakaupo na siya ngayon sa isang set ng lamesa at mga upuan sa tabi ng dagat. He was looking at me while I walk toward him.

“What do you think about our performance task? Any ideas?” Tanong niya sa akin ng maupo ako sa kaniyang tabi. Nakatingin parin siya sa akin kaya binaling ko ang aking tingin sa dagat.

“W-what do you think love? I mean, for you what is love?” I asked him, without looking at him.

“Hmm… Love is something that is complicated.” Saad niya. Binalingan ko na siya ngayon. “Love is what people need the most. I think, it is the key for our survival. After all, without love we wouldn’t survive through the hardest moment of our life.” He continued.

Nakatingin siya sa kawalan habang sinasabi niya iyon. It was deep, but I didn’t get it. Maybe we have different views and perspective of what love is.

I looked also to the sky. What a beautiful night sky. The stars were shining so bright. The winds were blowing a whisper of coldness at the same time warmth.

I don’t know what he meant about that kind of love.

But for me, love is what my heart is telling me right now. Under the night sky, with my heart beating so fast, my cold hands, his scent and presence, my emotions and feelings. This is what I call love.

This is what lingers to me when we say love. This emotion, this feeling, this moment. Together, alone under the night sky of Manila with my heart beating so fast.

To be continued…

Chapter 7

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 7

Together

—

It was Monday again. Maaga akong pumasok sa araw na iyon. Gaya ng dati, tahimik akong naglakad sa university, iniiwasan ang mga tingin ng ibang mga estudyante. I always felt awkward around people. I never got the chance to have friends before. That is why, I’ve always live as an introvert of this society.

Most of my schedule is particularly the same with Esteban. Last week, pumasok siya ng ilang beses sa university. Second week pa lamang ng klase iyon. Kaya ng makita kong wala siya classroom sa unang klase ko, medyo napanatag ako.

We still have our performance together. However, I didn’t like it when he’s near with me. Particularly, his presence and pheromones.

I’m not gonna lie but he is nice and kind. But I don’t trust anything that he have shown me up until now. There’s always the doubt inside my heart. That is why, I felt more safe when him not around or just him far me.

Agad akong napasinghap ng makitang pumasok si Esteban sa classroom. Agad natahimik ang kaninang maingay na classroom ar pumako ang paningin ng lahat sa kaniya. He’s like a king, entering one of his “small” territory. Suddenly, I trembled. Akala ko ay hindi siya papasok ngayon kaya nanginginig ako ngayon.

“Good morning.” Namamaos ang boses na bati niya sa akin nang makaupo siya sa kaniyang upuan.

“G-good morning too.” Sagot ko, hindi makatingin sa kaniya.

Our last conversation was on that bench, under the night sky of Manila. Hinatid niya ako noon sa apartment ko kaya alam na niua kung nasaan ako umuuwi ngayon. I thought he would judge me but he never speak anything about the place where I live.

Our class continued normally. Maliban sa bahagya nagdidikit naming mga kamay at katawan, wala ng ibang nagpapadama sa akin ng kaba.

Sometimes, Lucas would whisper to my ears about our topic and I could feel Esteban gaze on us and tightened in his chair.

Our class ended. Mamaya pa ang kasunod kaya may free time pa ako. I’m planning on going to the library alone because Lucas would be going to the basketball varsity team to practice. I couldn’t believe that he passed the try-out of the basketball team last week. Good for him, he’s tall and maybe good at basketball though I never saw him play.

I walked out of our room with my bag. I never look at Esteban who’s still sitting in his chair when I go up. Not to be rude, but I’m afraid and nervous to look at him.

Nakakahiya at nakakaba kung titignan ko siya sa malapitan. He’s one of the elite customer of El Refugio that’s why I should respect him if inside the El Refugio. Since we are in the school, I should avoid him on my own ways. Iba ang trabaho at eskwela, iyon ang akala ko.

Nang makarating ako sa library ay tumuloy na ako sa mga shelves doon upang mamili ng babasahing libro na related sa aking course. Wala masyadong tao dahil ang iba nasa kani-kanilang klase na. I focused on the books in the shelves, looking for the right books.

Hindi ko inaasahan na makita si Esteban nang binaling ko ang aking paningin sa aking harapan. He was heading towards me, holding one book on his hand. Ang kaninang medyo masikip na lugar ay mas lalong sumikip dahil sa kaniyang presensya. Nasa pagitan kami ng dalawang malalaking shelves kaya may kasikipan iyon, sapat na para sa dalawang tao. Nanigas ako sa aking pwesto hanggang sa dumating siya sa aking harapan.

“What a coincidence to see you here,” He said, huskily.

Hindi ako nagsalita. Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang aking tingin kaya napagpasyahan kong tumingin na lamang sa mga libro.

“You won’t talk huh?” He said.

“I…” Hindi ko matuloy ang sasabihin ko.

“Alright, I’ll go. Looks like I’m making you uncomfortable.” He said, he walk in my side. I smelled his cologne, a very sweet and manly cologne suitable for him.

“Sir Esteban, I d-don’t want us to talk inside the university nor get close to each other here.” I bravely said. Hindi ko alam kung narinig niya iyon dahil na sa likuran ko siya kaya binalingan ko siya. Nagulat ako nang nakahinto siya sa kaniyang pwesto, nakatalikod sa akin.

“I mean… We c-could but only to those related to our class… Just like for our performance…” I said, after a minutes of silence between us. I thought he was mad because he remain still in his position.

“Alright, we could talk about performance here and now?” He said, turning back to me. He smiled.

He smiled. He smiled beautifully to me. Nagulat ako roon. Agad na tumatak sa aking mukha ang kaniyang mukhang nakangiti. I didn’t know if its true or not.

Biglang uminit ang aking mukha dahil sa kaniyang bagong pinakita. He never smiled before. On his pictures or while talking to someone he knew. I thought he is a person who couldn’t smile. Tinalikuran ko siya at nagkunwaring naghahanap ulit ng libro.

“Y-yeah, we c-could talk.” I said. “But after I’ll find the book I’m looking for.” I added.

“Look at me.” He said.

Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy sa paghahanap ng libro.

“Look at me.” He said again.

“I said, look at me.” He said again, medyo galit na ngayon.

“Is this the book you’re looking for?” He said again. Ngayon palang ako bumaling sa kaniya. Pinakita niya sa akin ang librong hawak niya kanina. Hindi ko napansin ang librong iyon kanina. And that was the book that I’m looking.

“Yes…” I said, bumaling sa kaniyang mukha. Nakatingin siya sa akin, medyo nagdidikit na ang kilay at kita na ang kaniyang ugat sa kaniyang panga. Ang kaniyang mga matang nakatingin sa akin ay para bang sinasaksak na ang aking kaluluwa. Galit siya.

“Kanina pa kita tinatawag pero hindi ka lumilingon sa akin.” He said. Medyo naalis na ang galit sa kaniyang mukha.

“I’m sorry…” I said.

“Hmm… This is the only one book here in the library.” He said, sinabi nga iyon ng librarian kanina na isang libro lang mayroong ganon dito sa library. Kailangan na kailangan iyon dahil sa assignment namin.

“Yeah, I know. Bibili nalang siguro ako mamaya pag-uwi kung ganon.” I said. Kahit na labag sa loob dahil kunti lamang ang aking perang naipon.

“Do you have money?” He said, no arrogance heard in his voice. “We could share on this one and do our assignment. After that, we could talk and practice for our performance.” He suggested.

I couldn’t agree more. When I heard he said that, I immediately grab that opportunity. Ayaw ko ng mabawasan pa ng pera lalo na’t mahal pa naman ang librong gaya niyon. I don’t mind if its Esteban, the most important right now is the book.

I immediately regretted that I agreed to share on the book. Masyado kaming magkadikit ngayon sa lamesa. Dahil may katangkaran siya sa akin, masyadong malapit ang kaniyang mukha sa aking sa pagbabasa ng libro. We were looking for the formula to answer our assignment in one of our major subjects.

“Uh… Ikaw nalang muna ang magbasa, ihahanda ko lang ang papel ko para sa pagsusulat ng assignment.” I said. Medyo tinulak ang librong nasa pagitan naming dalawa patungo sa kaniya.

“We can read it together and answer together later.” He insisted. Hindi na ako tumanggi. I mean, hindi ako makatanggi.

That continued until we finish our assignment. Masyado akong kinakabahan lalo na dahil sa espasyo naming dalawa. Masyado kaming magkadikit kaya amoy na amoy ko ang kaniyang pabango at hininga. I could smell also some of his pheromones. Pero ang kaniyang hiningang tumama sa aking mukha kung nagsasalita siya ang mas lalong nagpapakaba sa akin.

Natagalan kami doon kaya naabutan na kami ng time para sa next subject ko. Naudlot naman ang pag-uusap namin ulit tungkol sa performance naming dalawa. Nang mag ring ang alarm sa aking cellphone, agad akong umalis doon at hindi na nakapagpaalam sa kaniya ng maayos.

To be continued…

Chapter 8

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 8

Practice

—

I was working normally in El Refugio in the evening of Monday. Hindi ko na muling nakita si Esteban matapos naming mag-usap sa library kanina. Hindi na siya pumasok sa mga sumunod na klase naming dalawa sa hapon. Pati ngayon na nasa El Refugio ako, hindi ko pa siya nakita. Siguro ay mayroong siyang importanteng ginagawa ngayon kaya wala siya.

Inalis ko muna sa aking isipan si Esteban nang pumasok ang isang customer. Gaya ng dati, maayos kung kinuha ang order nito.

I was walking towards the costumer with the food he ordered when I look at the door, where Esteban gracefully walk inside. Medyo nagulat ako doon pero agad kong inalis ang tingin sa kaniya at nagpatuloy.

Binababa ko ang pagkain ng dumaan siya sa aking likuran. Naupo siya sa harapang lamesa ng binibigyan ko ng order. That was his favorite spot. Mabuti na lamang at walang customer doon.

Naramdaman ko ang kaniyang tingin sa akin kaya sinulyapan ko siya. Malalim ang tingin niya sa akin. Gaya ng dati, para nitong binabasa at pinapasok ang aking kaluluwa.

Inalis ko ang tingin sa kaniya at bumalik sa counter para ibalik ang tray. Sa paglalakad ko, dama ko parin ang kaniyang tingin. Nang maglakad akong muli patungo sa kaniya upang kunin ang kaniyang order, nakatingin parin siya sa akin.

I’m nervous. He never look at me like this before. Hindi nagtatagal ang tingin niya sa akin noon. Ngayon lamang siya nakatingin sa akin na para bang binabasa ang lahat ng aking mga magalaw. Nanginginig ako ng nilapitan ko siya.

“Good evening sir, may I take your order?” I nervously said. Muntik pa akong mautal. Mabuti na lamang at nasabi ko iyon.

I was standing in front of him as he look at my face with the same eyes. Kumikinang iyon pero hindi ko manlang makitaan ng emosyon sa lalim. Hindi mo na siya nagsalita at nanatili siyang nakatingin sa akin.

“You… I mean the usual.” He said. Nagulat ako ng marinig ang unang salitang lumabas sa kaniyang bibig. Ramdam ko ang init sa aking mukha. I know what he meant with that.

“Never mind what I’ve said.” He said again. Agad akong umalis doon at bumalik sa counter para sabihin ang kaniyang order.

Nang lingunin ko siya, nakahawak na ang kaniyang isang kamay sa kaniyang noo. Para bang may pinagsisihan siya sa kaniyang ekspresyong pinapakita. Tinitigan ko siya ng ilang sandali bago dumating ang kaniyang order. Naglakad na akong muli pabalik sa kaniyang pwesto.

“Thank you for waiting, sir.” I said as I put his order on his table.

“Stay.” He said. Akmang aalis na sana ako nang sabihin niya iyon.

“I’m sorry sir. I need to attend to other costumers.” I said. Tinignan ko ang corner. Tiyempong lumabas ang manager namin sa opisina niya.

“Stay. We need to talk about our performance.” He said firmly. Binalingan ko ulit siya. Tinignan na niya ngayon ang manager namin. Binalik ko roon ang aking paningin. Nakatingin na sa amin ang manager ko.

Tinaas niya ang kaniyang kamay, sinesenyas na panatiliin ako sa aking pwesto.

“See, even your manager wanted you to stay.” He teasingly said. Of course, kasi gusto mo! There’s these unspoken words between the people here that they are only the people who could understand each other.

“I should stand here then.” I finally said.

“No, you could seat here.” Sinenyas niya ang upuang nasa kaniyang harapan.

“No. I prefer to stand as I am just the waiter of this restaurant and you are our customer.” I said. Hindi na ako makatingin sa kaniya.

“Seat or I’ll make you sit.” He said.

“I’ll stand or I’ll leave. My choice.” I bravely said. Bagamat kinakabahan ay ayaw ko parin   maupo sa lamesa kung saan nakaupo ang customer namin. Ayaw kung pagusapan kami ng mga kasama ko dito o hindi kaya ay maging dahilan pa para patalsikin ako sa trabaho.

“Alright. Then, you should agree to my suggestion.” He said. Naramdaman ko ang kaniyang tingin sa akin kaya napatingin din ako sa kaniya.

He was smiling again.

“W-what is it?” I asked nervously.

“We should practice in my mansion starting tomorrow, in our free time.” He said.

It was Tuesday, I arrived early at our university with my bicycle. May mga estudyante nang papasok sa university. Bumaba ako sa aking bicycle ng mai-park ang aking biseklita sa parking lot.

Hindi ko na malayang nalaglag ang aking ponytail. Napansin kong nakatingin sa akin ang ibang estudyanteng papasok. Ilang hibla ng aking buhok ang napunta sa aking mukha. Hinawakan ko ang aking buhok. Dama kong buhaghag na iyon.

Naglabas ako ng salamin galing sa aking sling bag at suklay. Huminto muna ako sa aking pwesto upang ayusin ang buhok kong nakalugay. Marami ang mga dumadaan na estudyante, kotse, motor at biseklita. Karamihan sa kanila ay dama ko ang paninitig sa akin.

Nang maayos ko na ang aking buhok na nakalugay. Binalik ko sa aking sling bag ang aking mga gamit at nagsimulang maglakad patungo sa aming classroom. Wala akong kukunin sa aking locker kaya dederetso na lamang ako sa aming classroom.

Nagulat ako ng makita si Esteban na nakatayo at bahagyang nakasandal sa kaniyang kotse. Nakita ko rin sa banda niya ang lalaking nag-abot sa akin ng tubig noon. Nagpatuloy ako sa paglalakad kahit na kinakabahan dahil nakatingin sa akin si Esteban.

Umagang-umaga, tumitibok nang mabilis aking puso dahil sa kaniya!

“Good morning,” He huskily said and approach me.

“Good morning too.” I politely answered. Ayaw na magtagal ang usapan at titigan, nagpatuloy ako sa aking paglalakad. Naramdaman ko namang sumunod siya sa aking likuran.

“Still a snob even early in the morning.” He said. Nasa likuran ko siya. Napansin ko ang pagtingin ng mga estudyante sa paligid sa akin, sa aming dalawang naglalakad.

“Sinabi ko na sa’yong ayaw kong mag-usap or makipag-close sa’yo dito sa school.” Saad ko, hindi siya nilingon at nagpatuloy sa paglalakad.

“Well, I am not. I’m just talking to you because we are partners?” He chuckled after he said that. Hindi ko siya pinansin. Mas pansin na pansin ko ang puso kong tumitibok ng malakas.

Bahagya kong hinawi ang aking nakalugay na mahabang buhok. Nakita ko si Lucas sa tabi ng pintuan ng aming classroom, may kausap na lalaki. Agad niya akong nakita at binalingan, pinaalis ang kausap kanina.

“Good morning, Beauty!” He rushed towards me. Inakbayan niya ako. Hindi na ako tumanggi at nagpatuloy na lamang sa paglalakad papasok sa classroom namin.

Hindi niya siguro napansin si Esteban na nakasunod sa akin hanggang sa pumasok kami sa classroom. Kasunod din namin siyang umupo sa upuan.

“Do you have your assignments?” Lucas asked.

“Yes.” I said. Ngayon ko palang naalala ang assignment namin. Ang pagkatanda ko ay nailagay ko na iyon sa aking bag.

Binuksan ko ang aking sling bag at hinahanap ang assignment. Ngunit ilang minuto ang lumipas na paghahalungkat, hindi ko iyon nahanap. Iyon ang assignment na ginawa namin ng sabay ni Esteban kahapon!

Kinakabahan na napatingin ako kay Esteban na katabi ko. Nakangiti siyang nakatingin sa akin. Saka ko lamang naintidihan ang rason kung bakit siya nakangiti ay nang pinakita niya ang aking assignment.

“Naiwan mo ito kahapon dahil sa pagmamadali.” He said.

Hindi ako nakapagsalita. Feeling ko ang tanga ko sa part na iyon.

“You owe me one.” He said. Inabot niya sa akin ang aking assignment at agad ko namang tinanggap iyon.

“T-thank you…” Saad ko sa kaniya.

“We’ll practice later, okay?” He said again.

To be continued…

Chapter 9

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 9

Mansion

—

I was thankful for him that he has my assignment. Soon after I receive my assignment from him, our professor for the first period entered our classroom. Agad namang tinipon ang mga assignments namin upang ipasa sa professor. Nagsimula ang aming klase matapos makuha ng prof ang aming assignment.

I couldn’t focus. Gumagawa ng ingay si Esteban sa aking tabi. Ang may kalakihan niyang kaliwang kamay ay nakalagay sa armchair. Hawak niya ang kaniyang ballpen at nilalaro niya iyon. Dahil sa ingay na gawa niyon, doon ako napapatingin. Kitang-kita ko ang kaniyang ugat sa kamay. Dahil sa lali ng kaniyang kamay at sa dami ng ugat na makikita sa kaniyang kamay, lalaking-lalaki iyon sa aking paningin.

Napalunok ako at binalik ang tingin sa harapan upang makinig sa aming professor. Dahil nakalugay ang aking buhok, mayroong mga hibla napupunta sa kaniyang kamay. Binitawan niya ang kaniyang ballpen at nilaro ang ilang hibla ng aking buhok. Hinayaan ko siya. Bagama’t kinakabahan, hindi naman iyon masakit. Nakikiliti pa nga ako. Pabalik-balik parin ang aking tingin sa kamay ni Esteban hanggang sa matapos na ang klase.

“I’ll wait for you in the parking lot.” Esteban said.

Dahil Tuesday ngayon, isang subject lamang ang mayroong kami ngayon sa umaga. Mamayang hapon naman ay babalik ako dito para sa dalawang subject ko, kung saan kaklase ko din si Esteban. It was 9:30 am when I go out of our classroom. Kanina pa lumabas si Esteban kasunod ng iba kong mga kaklase. Inaayos ko pa ang aking gamit ng lumabas ako.

Inayos ko ang aking buhok. Nilagay ko ang ilang hibla ng aking buhok sa aking tenga bago lumabas. Kunti na lamang ang mga estudyante dito. Si Lucas ay agad ding umalis at pumunta sa kaniyang practice. Nag-uusap ang iba sa labas ng classroom at hall. Nagpatuloy naman ako sa paglalakad patungo sa parking lot.

Napagpasyahan kong iwan muna dito ang aking biseklita. Pupunta naman siguro si Esteban dito kaya makikisakay nalang ako sa kaniya sa pagbalik dito.

Agad dumapo ang aking tingin sa kotse ni Esteban. Umilaw iyon ng ilang metro na lamang ang aking layo. Agad akong pumasok doon ng makalapit.

Sa pagpasok ko, agad kong naamoy ang pheromones ni Esteban sa kotse. Sa tingin ko ay ito ang palagi niyang ginagamit na kotse dahil sa lakas ng kaniyang pheromones dito. Naisip ko rin na siguro ay gumagawa din siya ng kababalaghan dito kasama ang kung sino. It was a different car from before. Kaya ngayon pa lamang ako nakasakay sa kotse niyang ito.

Pinigilan ko ang aking sarili, kinontrol ang sarili laban sa pheromones ni Esteban.

“Let’s go?” Saad niya.

“Y-yeah.” Mahinang sabi ko.

Sa byahe ay tahimik kami. Pinaandar niya lamang ang music ng kotse ng ilang minutong tahimik lamang kami sa loob.

“You might be bored.” Iyon lang ang sabi niya. Hindi ko naman pinansin ang musikang kaniyang pinatugtog.

Tumingin na lamang ako sa labas. Hanggang sa pumasok kami sa isang village. Sa laki ng bahay na aming nadadaanan, nasisiguro kong pang mayaman lamang ang naninirahan dito.

“We’re here,” Pumasok ang kotse sa isang malaking gate. Automatic na nagbukas iyon.

Malawak ang garden ng pinasukan naming bahay. Ilang metro pa ang tinahak ng kotse bago kami dumating sa parking lot ng bahay. Lumabas si Esteban sa kotse kaya sumunod na lamang ako.

“This is my mansion and no one is here except for my pets and you.” He said. Naglakad siya patungo sa harapan ng bahay kaya sinundan ko siya. Tahimik kong pinagmasdan ang lugar.

Tahimik ang paligid. Maliban sa tahol ng mga aso at ihip ng hangin, wala ka ng maririnig na ibang ingay. Nang makita ko ang bahay sa lugar na pinuntahan ni Esteban, napagtanto kong malaki ito. Sa kotse palang kanina ay malaki na ito. Kaya hindi bagay ang salitang “bahay” dito kundi dapat ay mansion. Isang malaking mansion. Sa labas ay napansin ko ang modernism architecture design nito.

Bumukas ang pintuang nilapitan ni Esteban. Iyon ang main door ng mansion na makikita sa harapan ng mansion. Sa pagpasok namin, agad kong napansin ang modernism nitong estilo. Ang lahat ng bagay na makikita sa lugar ay mayroong iisang kulay at shade na nagbabagay sa bawat isa. Mula sa sahig, dingding, sofa, at iba pang mga kagamitan ay tugmang-tugma sa bawat isa.

Nagsusumigaw ng karangyaan ang mansion ni Esteban. Mula sa gate, sa labas ng mansion at sa loob nito ngayon. Hindi ko alam na ang isang binatang katulad niya ay magkakaroon na ng ganito karangyang mansion sa kaniyang edad. Ngayon ko lang ulit naramdaman kong gaano ako kaliit. Kung gaano kalayo ang aming estado sa bahay. Na kailangan man ay hindi ako makakatungtung sa karangyaan tinatamasa ni Esteban ngayon.

But I’ll work hard. I’ll do my best to live, to study, to find work and create my own wealth. Kahit hindi man ganito kayaman kay Esteban, atleast mayroon akong perang matatawag kong akin.

Napansin kong marami ang kwarto ng mansion. Hindi ko nga lang nakita kung ilang palapag pero alam kong mayroon itong second floor. Dinala ako ni Esteban sa isang kwarto sa unang palapag ng mansion.

Doon, nakita ko ang malawak kwarto. Marami ang mga gamit dito. Mayroong boxing court, darts, at ibang gym tools and machine. This is the playground and gym of this mansion. Sa uri palang ng lugar, masasabi mo ng mahal ang lahat ng mga gamit doon.

Umupo ako sa mahabang sofa. Sa harapan ko, mayroong malaking tv. May pinindot si Esteban kaya nagsimulang magkaroon ng palabas doon.

“I’ll go take some food for us.” He said, lumabas siya sa pintuang pinasukan namin kanina.

I couldn’t believe that I’m inside the mansion of Esteban Gallego, alone with him. Tahimik lamang ako kahit ganon. Kanina pa ako binabagabag ng aking isip sa kotse pa lamang.

I know very well what’s going on. I’m jealous. I’m jealous of the person that Esteban love. Sa amoy ng pheromones niya sa kotse at mansion, nasisiguro kong nagdadala na siya dito ng kaniyang babae o omega. But I know myself. I am not in the place to be jealous.

I’m just a student. A worker of his favorite hotel. His classmate and a partner.

Nilibot ko lamang ang aking paningin sa buong lugar. Sa ’di kalayuan, may nakita akong ilang computers at printers. May nakita rin akong espasyo na sa tingin ko’y walang pinaggagamitan. Hindi nakabukas ang bintana, natatakpan iyon ng malalaking kurtina pero alam kong bintana iyon dahil sa ilang ilaw na pumapasok galing doon.

Maya-maya pa ay bumalik si Esteban dala ang ilang pagkain at juice. Umupo siya sa aking tabi. Kahit na mahaba ang sofa, bigla itong lumiit ng umupo siya. Bumalik ang aking kaba. Lumayo ako. Agad niya iyong napansin.

Hindi na siya nagsalita ng umatras akong muli. Mayroon ng pagitan sa aming dalawa hindi gaya kanina ng umupo siya. Nakatingin lamang siya sa akin na para bang nagtataka sa ginawa ko.

“Let’s talk first about what we would perform,” I said. Kinakabahan ay tinignan ko siya.

Nagpatuloy ang usapan namin sa ganong layo. Pinagusapan namin ang aming gagawin. Gumawa kami ng script at prinactice namin iyon. Madali lamang iyon pero sa palagay ko ang sobrang bagal ng oras sa loob ng mansiyon ni Esteban.

Alas-onse ng umaga ng huminto kami. Giniya niya ako sa kusina ng kaniyang mansion upang kumain ng lunch. Siya ang nagluto ng lunch namin. Sinubukan ko siyang sabihan na ako na lamang ang magluto pero hindi siya pumayag. Bisita niya daw ako.

Hinayaan ko siya. Hanggang sa bumalik kami sa university ay pinanatili ko ang aking layo sa kaniya. Kahit na sinusubukan niyang lumapit sa akin, ako na mismo ang lumayo sa kaniya.

To be continued…

Chapter 10

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 10

XOXO

—

I spent my free time every week days in Esteban’s house for our practice. It was easier because I control our scripts.

Dahil ako ang gumawa ng script, nagawa kong ilayo ang sarili ko sa kaniya sa tuwing nagpapalitan kami ng dayalogo.

Our drama is about love. I myself is not satisfied with our performance in every practice. We lack the essence of love. Pero hahayaan ko na lamang iyon kahit na mababa pa ang score na makukuha naming dalawa. What’s important is we could perform and we could stop this.

Sa tuwing nagpra-practice kami ay palagi akong kinakabahan. Naging normal na iyon sa aking sarili. Napapansin ko rin na alam na ni Esteban na nilalayuan ko siya kaya minsan ay siya na mismo ang lalayo.

I know I’m being rude. However, I like him. I have a crush on him. That’s why I couldn’t let myself control with my senses and do something that I will regret. And, his pheromones are so strong that I’m afraid everytime. There’s this fear in my heart everytime I felt his pheromones around. It feels like it would urge me to climb to his top!

It was the same usual day. The only different for today is because it’s Friday!

Its the day of our performance.

Sa bahay pa lamang ay kinakabahan na ako. Kahit na hindi naman namin pinaghandaan ni Esteban ang performance namin ngayon ay masyado kong inayos ang paglilinis sa aking katawan.

Ivan was already waiting for me downstairs. Naririnig ko na ang kaniyang busina sa baba. Ang tire ng aking biseklita kagabi ay pumutok kaya hindi ko siya masasakyan ngayong araw.

Inayos ko ang aking damit bago bumababa dala ang aking bag na puno ng aking mga damit para sa performance at props.

“Good morning, Ivan!” Bati ko sa kaniya ng makababa ako.

Ngumiti lang siya sa akin at tinignan ako mula ulo hanggang paa.

“Gand…” Mayroon siyang sinabi pero hindi ko narinig dahil nagmadali akong sumakay sa kaniyang tricycle.

Umandar agad ang tricycle nang makasakay ako. Marami na ang tao sa kalsada sa mga oras na ito. Tinignan ko ang mga marites sa kalsada. Kita kong nakatingin sila sa akin, sa aming dalawa ni Ivan. Nang makita nilang nakatingin ako sa kanila ay ngumiti sila sa akin. Ngumiti rin ako pabalik at hindi na sila pinansin.

Mabilis kaming nakadating sa university. Hindi ko iyon namalayan. Para bang walang traffic sa kalsada dahil sa kaba ko.

“Salamat, Ivan.” Saad ko sa kaniya nang maiabot ko sa kaniya ang aking pambayad.

“Welcome. Susundiin ba kita mamayang hapon?” Tanong niya.

“Hindi na. Dederetso na ako sa trabaho mamaya e. Sige, mauna na ako.” Sagot ko sa kaniya at tumalikod. Bahagya pa akong kumaway bago nagsimulang maglakad papasok sa university.

Hindi ko alam kong dahil ba ito sa aking kaba o ano, pero parang sobrang bagal nang paligid ko. Nag slo-slow mo ang paligid habang ang puso ko ay subrang bilis nang tibok.

Dumating ako sa classroom ay wala pa si Esteban. It was Lucas on his chair, with messy hair, and chaotically beautiful smile. Kausap niya ang kaniyang partner, bahagya pang nakagapos ang kaniyang kamay sa balikat nito. Nang makita niya ako ay agad niya iyong inalis at inayos ang kaniyang upo.

“Good morning, Beauty.” Bati niya sa akin.

Nginitian ko lang siya. Tinignan ko ang aking upuan, kung saan nakaupo ang kausap ni Lucas kanina. I don’t know his name. Kahit magkla-klase kami ay kunti lang ang kilala ko sa kanila. And one of them, whom I don’t know his name is this boy on my chair.

Agad iyong tumayo, lumipat ng upuan pero katabi parin ni Lucas.

Hindi ko na sila pinansin dahil sa kaba ko. Idagdag mo pa ang late na si Esteban. Baka tinakasan na niya ako at nag absent ngayong araw!

Our class started and yet Esteban is still not here.

It was already about time for our performance to started but he’s still not here.

“Baka absent siya ngayong araw.” Saad ni Lucas sa aking tabi. Nakahanda na siya ngayon at kaniyang partner para sa kanilang performance. Nagsimula na kasi.

Nandito na kami ngayon sa auditorium ng university para sa department namin. May mga students na dito na hindi namin kaklase at nakikinood na rin. Kanina pa nagsisimula ang performance ng iba kong kaklase. Meron na ngang tapos na.

Kanina ay nagsabi na ako sa teacher namin na wala ang aking partner kaya hindi kami makakaperform ngayon, pumayag naman siya pero may bawas na aming puntos. Pero maghintay na lamang daw muna at baka late lang si Esteban. Lalapit na sana ako ulit sa teacher ko upang sabihin na mag pe-perform nalang akong mag-isa nang dumating si Esteban.

He was looking for me in the back door. Pero nakita ko siya kaya ako na ang lumapit sa kaniya.

“I’m sorry, I’m late.” He said nang makita niya akong papalapit.

“Prepare now. Malapit na tayong tawagin.” Saad ko. Hindi ko siya kinausap sa kaniyang paghahanda. Sumama lang ako sa kaniya dahil hinila pa niya ako papunta sa club room sa gilid ng auditorium kung saan nagaayos ang aming mga kaklase.

Nang matapos siya ay lumapit ulit ako sa teacher namin para sabihin na andito na si Esteban. In the end, we will perform last.

“I’m sorry.” Saad ni Esteban sa aking tabi.

“Ayos lang. As long as you’re here.” Sagot ko sa kaniya.

What matters to me right now is our performance. Hindi ko na siya tatanungin kong bakit siya late basta andito siya.

“Narvaez and Gallego, come to the stage now!” Tawag nang aming teacher.

Its our time to perform now. Mas lalong tumindi ang kaba sa aking puso. The stage darkened. The two spotlight now is focusing on the both of us in the stage.

“Ready… Action!” Sigaw ng isa naming ka-klase. Siya ang in-assign na magsabi niyon.

I walked slowly. The setting for this moment is in the library. I was carrying book as I walk. Nabangga ko si Esteban sa scene na ito.

A music started playing in the background. Pinulot ko ang librong nahulog. At the same time, Esteban did the same. Our hands touch together. I look at his eyes slowly. He look at me too. We slowly stand as we look at each other.

“The moment that Cinderella at the boy’s eyes, she fell in love with him at the first sight.” It was our president who’s reading the narration. I gave him a paper a while ago.

Since my hair is long, I was now acting as a girl in our play.

Moments passed on. It was about time I will confess to him, the Prince of this story.

“Edward, I like you.” The setting now is in a prominade. The both of us is wearing formal attire. I was wearing a dress.

“I know you have someone else in your heart. But I just want you to know that I love you.” I said. I look at his eyes.

“Cindy,” Magsasalita na sana siya pero pinigilan ko na siya. Wala siyang script sa point na ito!

“I don’t want to hear your answer! I know you will reject me. Just…. Thank you… Let’s end our friendship now…” I said tumalikod ako at dahan-dahang naglakad paalis sa stage.

Pero nagulat ako ng hilahin ako ni Esteban. He kissed me.

I froze. My eyes are wide open. He was kissing me slowly, one of his hand is on my face. It was our lips that is touching. It was only a smack. However, it was not in our script!

The crowds are shouting in the background. But they don’t know that it was not part of our play. It supposed to be a unrequited love for Cinderella.

I tried to remove his hand on my wrist. Binitawan niya iyon pero nilipat niya sa aking bewang at mas lalong dinikit ang aking katawan sa kaniya. His lips now touching mine. But his forehead is now touching mine. Napatingin ako sa kaniya, bahagyang nakataas ang tingin para pumantay sa kaniya. Nakayuko siya para magpantay ang aming mga mukha.

I could feel the spotlight in our spot. The crowd shouting in the background.

Gusto kong lumayo pero hindi ko nagawa nang maamoy ko ang kaniyang pheromones. He was unconsciously releasing pheromones! Nag-iinit na ang paligid ang aking katawan!

“I love you too, Cindy. I love you so much.” Esteban said, enough for me and the people to hear.

He kissed me again and hug me. He look at my face.

Tears flowed out of my eyes. Nang makita niya iyon ay agad siyang natauhan at lumayo sa akin. Narinig kong nagpalakpakan ang mga tao sa paligid.

I couldn’t utter a thing. I was frozen on my spot.

To be continued…

Chapter 11

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 11

Gone

—

I was shocked. I didn’t expect that he would kiss me. Without me noticing, tears flowed out of my eyes as I look at him with disgust, distrust, at the same time happiness. I questioned myself. Is this what I always dreamt of?

I don’t know why but I felt disgusted the moment are lips parted away. All of those wildly dreams of him every night came back at that moment. It felt surreal.

I never expected him to kiss me. Thus, my mind became blank for his reasons for what he did. Is he playing with me? Is it fun? Halata ba masyado ako?

I look at him.

There is a different smile plastered on his face. His hands still on my waist. I’m shivering as of now, my heart beating so fast.

I looked at his eyes.

I was so happy that he kissed me. Pero agad iyong nawala ng makita ko ang kaniyang mukha. Nakangiti siya habang nakatingin sa akin. His eyes is different as of this moment. He looks so happy. Very different from the past. His dead eyes became alive.

His pheromones lingers still. Hindi ko alam kong ako lang ba ang nakakaamoy niyon pero sobrang lakas parin niyon na sumasakal sa akin ngayon.

It felt so weird.

Naging mabilis ang pagtulo ng aking luha. Nang mapansin niya iyon ay agad niya akong binitiwan. He realized that I am crying now. That is what his face is telling me.

He noticed that I’m crying. Idagdag mo pa ang panginginig ko. Dahil doon, tumalikod siya sa akin at umalis. Bumababa narin ako sa stage kahit na hindi ko masyadong igalaw ang aking mga paa.

Nag da-dalawang isip pa ako kung papasok ako sa trabaho. Esteban never came after he left. Hindi niya tinapos ang klase at umalis na lamang doon na walang sabi, kahit sa akin ay hindi siya nagpaalam. Hindi ko na siya nakita sa mga sumunod na araw.

Sa huli ay pumasok ako sa trabaho. Esteban was nowhere to be found. After our kiss and the next days, I’ve never seen him. Kahit sa balita ay hindi ko siya nakita. In his social media accounts, it was quite. As if he was gone.

Monday came fast. Esteban was absent the whole day. Hindi ako mapakali. Kahit na wala siya ay kinakabahan ako. Kung narito man siya ay nasisiguro kong kakabahan din ako.

The whole class ended. And Esteban were absent. Hindi ko alam kong bakit siya absent. Kahit sa El Refugio ay hindi ko rin siya makita.

The following days, he never came to our classes nor the El Refugio. He never visited any events nor posted in his social media accounts.

Then one day, our adviser announce that Esteban were no longer continuing his studies. He dropped out of school.

“I receive a call from Esteban Gallego. He said that he will no longer take this class and will dropped his studies. It was confirmed by the president of the university.” Our adviser said.

Madami ang nagulat sa mga kaklase ko dahil doon, lalo na ako.

“As per his reason, it is confidential.” Our advisor added.

I never seen him nor get any information about him the whole month. I was curious and troubled. Hindi ako mapakali dahil sa kaniyang biglang pagkawala.

Hindi kaya siya tumigil dahil sa naging halikan namin? Iwinaksi ko iyon sa aking isipan.

Baka marami lamang siyang ginagawa sa kaniyang trabaho kaya hindi na niya kayang mapagsabay ang pag-aaral. He already has his degree after all. He don’t need to study again.

After a month, a major announcement from his company was announced. The collaboration between his company and another company to build an entertainment company was announced. It was a talk of town after the announcement.

When I open the internet, it was all over my screen. What really caught my attention was Esteban’s face that pop up out of nowhere.

He was standing in a forum, holding a ribbon in one of his hands while the other one was shaking the hand of the girl beside him. He wasn’t smiling in the picture but the girl beside him was smiling happily. He was so cold, just by looking at his face in the picture.

“Galleria Entertainment”

It was written in a big poster at their back. On the post, I’ve seen that the name of the entertainment came from “Gallego” and “Valeria”, the surnames of the C.E.O of each company that collaborated for this company.

After a year, the company was successful in the nation. And I continued my studies. I was already in my second year when their first year annual aniversary happen.

I was watching in the tv their ball for the actors, actress, investors, producers, C.E.O and others for their company. I saw Esteban, looking happily with the people around him. The same girl from before is holding his hand. I felt the pain in my heart as I watch them, him happily socialize with the people around him.

Vanessa Valeria and Esteban Gallego is rumored to be in a relationship. Nagkalat iyon sa internet at maingay na maingay iyon sa mga reporters dahil sa dami ng articles na nababasa ko.

I was jealous, mad, but what matters the most is the sadness that I felt today.

Walang araw na hindi ko siya iniisip. Walang araw na hindi ko siya napapanaginipan. I asked myself what I am doing. What happen to us before is just a mere dust to his life.

To him, it was nothing. But for me, it was the most joyful event that happened to my life. It was the best start of school. Kahit ilang araw lang iyon, hindi ko maipagkakaila na naging masaya ako.

The only regret I have with me is the fact that I didn’t take the risk while he was still near me. Ngayong malayo na siya ay alam na alam ko nang wala na akong pag-asa.

My job at El Refugio continued. He never visited El Refugio again after the day we kissed. Hindi ko na siyang muling nakita dito. Alam kong naging madali ang trabaho ko dahil doon pero hindi ko maipagkakaila ang kakulangan sa aking sarili.

Para bang kulang ang araw ko. Hindi gaya noong nakikita ko pa siya palagi. Ngayon ko lang napagtanto kong gaano ako ka-excited noon para makita siya. Lahat nang kabang naramdaman ko noon ay parte lang pala ng pagkagusto ko sa kaniya.

We were already in 3rd year when I decided to forget about him and started to notice the people that courting me, especially Lucas.

After 3 months of courtship and thinking, I decided to become Lucas’ boyfriend. He was an alpha, I thought that it will help me forgot about him.

Matagal kong pinag-iisipan ang desisyon kong iyon. And I slowly started to get used to our relationship.

“Good morning, Beauty.” He said, smilingly beautiful at me.

It was already six months since we became a lover. I no longer ride my bike nor ride in Ivan’s tricycle because Lucas always give me a ride. Papunta at pauwi sa school ay hinahatid ako ni Lucas. I never seen Ivan since then. Hindi ko na siya makita sa paligid mula nang mayroong sumusundo sa aking kotse. Pero alam kong nasa paligid lang siya, hindi lang kami nagkikita.

Of course, Lucas didn’t know that I worked in El Refugio. Ang alam lang niya ay ay nagtratrabaho ako tuwing gabi. Ilang ulit niya akong tinatanong pero ilang ulit ko rin siyang hindi sinasagot.

I know I’m being secretive but he should never knew that I’m working inside El Refugio.

We are lovers. A lot of people inside the university know that. I know he love me, but for the six months, my heart never beat the way it beats for Esteban.

To be continued…

Chapter 12

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 12

Forgotten

—

“Beau, pwede bang dalhin mo ito sa Room 876 sa Seventh Floor?” Sabi ni Hades. Nakahawak siya sa kaniyang tiyan at tila ba mayroong siyang iniindang sakit. Agad ko iyong naintindihan at tumango. “Babawi ako sa’yo sa susunod!” Dagdag niya at mabilis na tumakbo paalis, patungo sa quarter namin.

“I’m going to sleep, baby. Good night. I love you.” Binasa ko ang text ni Lucas bago binulsa ang aking cellphone. Nilapitan ko ang cart na iniwan ni Hades.

Siguro ay masakit ang kaniyang tiyan at hindi niya na ito kayang pigilan. Si Hades ang isa sa mga naging close ko dito sa nakalipas na taon. Nauna ako sa kaniyang magtrabaho dito pero masyado lang talaga siyang friendly kaya nautos-utosan niya ako.  Atsaka, naiintindihan ko siya. Kahit na hindi ko pa na experience ’yon ay nasisiguro kong mahirap talaga iyon. Si Hades ay omega din kagaya ko. Lahat naman naming nagtra-trabaho dito ay omega maliban sa manager.

Naglakad ako at tinulak ang cart kung saan nandoon ang pagkain na inorder ng Room 876 sa restaurant. Sumakay ako ng elevator patungo sa Seventh floor. Ang El Refugio ay mayroong sampong palapag at mayroong underground parking lot. Ito ang main branch nila at pinakaunang branch ng El Refugio. Ngayon ay nagkalat na ito sa buong bansa sa dami ng kanilang branch.

Lumabas ako ng elevator tulak-tulak ang cart. Ang sevent floor ay mayroon lamang four rooms. Malalaki ang bawat room at para lamang sa mga mayayaman. Simula dito hanggang sa tenth floor ay special ang mga tao dahil sa kanilang yaman kaya special din ang mga rooms at services na io-offer ng hotel.

Usually, puno ito pero sa tingin ko ngayon ay dalawang lamang ang occupied. Nilampasan ko ang dalawang magkaharap na room at nagpatuloy sa paglalakad.

Bigla akong nahilo sa aking paglalakad ng maamoy ang paligid. Masyado iyong malakas. Someone is in heat kaya naapektuhan ako. I’ve been using suppressant every time na malapit na ang aking heat cycle. Next time pa ang heat cycle ngunit nararamdaman kong nahihilo na ako at nagiinit ang aking katawan.

Damn. Naa-apektuhan ako ng pheromones ng alpha dito. Pinipilit kong buksan ang aking mga mata kahit na medyo blurry na ang aking nakikita. Nagpatuloy ako sa paglalakad at pagtutulak ng cart kahit medyo nanghihina na dahil sa aking nararamdamang init.

Nasa harapan na ako ng isang pinto. Tinignan ko ang numerong nakalagay doon. Nakikita ko kahit na malabo. Wrong room. Wrong room.

Wrong room. Danger iyon dahil doon galing ang malakas na pheromones.

Tumalikod ako at hinilang muli ang cart. Humarap ako sa kabilang door. Nagsimula na akong maglakad nang maramdaman kong mayroong humila sa aking bewang. Napapikit ako dahil sa biglang paghilang iyon at ang malakas na pheromones na masyadong malapit sa akin.

Nahirapan akong huminga dahil sa lakas ng pheromones sa hangin. Mas lalo akong nahilo nang naramdamang bumagsak ang aking katawan sa malambot na kama. Napapikit ako ng maradaman ang mainit na hiningang tumatama sa aking mukha. Rinig na rinig ko ang kaniyang hingal.

The gasped sounds like a beast ready to eat his prey.

Naramdaman ko ang isang malaking kamay na humawak sa dalawa kong kamay at tinaas iyon. Maiinit na ang aking katawan kanina ngunit mas lalo iyong uminit dahil sa pagdagan ng taong may ari ng malakas na pheromones.

Rinig ko ang pagpunit ng mga tela. Nahihilo ako sa lakas ng pheromones kaya saka ko pa lamang nalaman na damit ko ang pinupunit na damit nang maradaman ang aking katawan na nakadikit sa balat ng kung sino. Minulat ko ang mata, kahit na blurry ay kita ko ang lalaking nakatingin sa akin habang kagat ang pangibabang-labi at tiim ang bagang. Kung saan siya nakatingin sa aking katawan ay hindi ko alam.

I should feel the coldness now since I’m no longer wearing anything. Pero mas nanaig ang init na nararamdaman ko dahil sa epekto ng pheromones ng lalaking nakadagan sa akin.

Napapikit ulit ako ng lumapit ang mukha ng lalaki. Nawala na rin ang pagkakahawak niya sa aking dalawang kamay. Dumikit ang kaniyang mainit na labi sa aking labi. My lips opened in awe. He started kissing me and I kissed back. I don’t have the time to go back and stop this. I couldn’t control myself. And I’m sure, kahit na gustuhin kong tigilan ito ay hindi ako papakawalan ng lalaking ito.

The way his pheromones is out in the air. The way he kissed me like mad man. The way he hold me like treasure that he should not let go. I know. I don’t have the chance to escape. He is in heat. I think this beast is in heat.

And I think, because I’ve never relieve my heat in a normal way this three affects my body now.

He kissed my lips and I kissed back. Sa pagitan ng aming mga halikan ay hinahabol namin ang hininga. Dama ko na ang pagtigas ng akin at ang pagtigas ng kaniya. Ramdam ko ang kaniyang kalakihan sa bawat pagdikit nito sa aking pusod. I know he’s big.

“Oh…” His kisses move down to my neck that made me moan freely. Napahawak ako sa kaniyang buhok at napaliyad dahilan para mas lalo kong maradaman ang kaniyang kalakihan.

His hands and and fingers moved all over my body. He’s left hand is now down on my ass while the right hand is playing with my nipples. Bumaba pa lalo ang kaniyang halik hanggang sa aking nipples kinalaunan. Kinagat niya iyon at sinipsip dahilan upang mapaungol ako ng malakas. Ang sarap.

“Hngg…Oh!!” I moaned.

His hand on my ass is playing my hole. I felt one of his fingers entered me. Napadilat ako at napasigaw dahil doon. The finger that enters me is long and big!

“You’re so wet, my omega.” He said. His voice is so deep that adds fuel to my driving libido. Mas lalo akong naginit ng marinig ang kaniyang boses.

He fucked me using his fingers as he kissed my lips, neck, ears and breast. I was moaning non-stop as he pleasure me.

We continued like that for a couple of minutes before he decided to fully enter me.

“That should be enough.” He said on my ears, referring to his finger inside my hole.

“I’ll be gentle, baby.” He added before he move up to start what he want to do.

Naramdaman ko ang pagdikit ng kaniyang kalakihan sa butas ko. Sinimulan niyang ipasok ng dahan-dahan ang kaniya. Ramdam ko ang tubig na dumadaloy sa aking mga mata. I don’t know what to do. Ulo pa lamang niya ang pumapasok sa akin ngunit ramdam na ramdam ko na ang sakit.

Hindi ko ramdam ang sakit sa kaniyang pagpasok ngunit ramdam na ramdam ko ang pagkapunit ko ng tuluyan siyang makapasok. Napahiyaw ako dahil sa kaniyang ginawa. Namutawi ang aking sigaw sa buong silid dahil doon.

“S-stop…” Umiiyak na sabi ko.

“I’ll be gentle baby.” He said but he continued to go deeper.

“S-stop… No… Oh…” I said. Naiiyak at kagat ang pangibabang-labi.

He didn’t listen. He continued to enter me.

“Hngg…” Narinig kong ungol niya.

Naimulat ko ang aking mata at napatingin sa kaniya. His eyes is dark. Nag sink in sa akin na hindi lang siya in heat cycle kundi nasa rut state din siya. Medyo nabagabag ako doon dahil masyadong delikado kapag ganoon pero nawala dahil biglang bumilis ang kaniyang mga galaw.

“S-stop…. It hurts….” Sigaw ko. Pinipilit na patigilin siya.

“Fuck… So tight….” He said as he continued to fuck me. Wala siyang pake sa akin.

He’s in rut state. Hindi niya control ang kaniyang sarili. Magkaiba ang kaniyang mga sinasabi sa kaniyang kilos.

Napaluha ako dahil sa sakit but I think I’m also in heat because I started to enjoy this.

“Oh… S-stop…” I said.

Nawawala na ako sa sarili. Nadadala na ako ng sarap ng kaniyang ginagawa.

“S-stop….hngg.” I continued to plead. Kahit na alam kong walang pag-asa iyon.

Nagpadala na lamang ako sa agos niyon. He pleasure me and I don’t think I can stop this.

His move started to become much more faster and harder. Mas lalo kong ramdam ang sakit ngunit nawawala iyon dahil sa sarap ng kaniyang ginagawa.

I’m lost. I’m lost to the pleasure this beast is giving me right now. My mind is now blank. I don’t know what’s happening as I continued to let him fucked me.

“Oh….” I moan in delight after his few strokes. I give up on pleading and let him do what he want.

The beast is hungry and I let myself become his food.

I’ve known it was Esteban who’s f*cking me right now the moment I saw his face a while ago. I don’t know why but I couldn’t resist myself and his pheromones that greatly affected me.

I have forgotten that I am in a relationship and gave myself to someone I should not.

To be continued…

Chapter 13

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 13

Erased

—

When I woke up, I felt my whole body numb and in pain. Sobrang sakit ng katawan ko na hindi ko makayang maigalaw ni anong parte nito.

Esteban is sleeping beside me. Nakapatong ang kaniyang isang kamay sa aking bewang habang nakaharap sa akin. Tinignan ko ang kaniyang mukhang natutulog.

From the past years, hindi ko inakalang makikita ko pa ng malapitan ang kaniyang mukha. Akala ko ay hanggang picture na lamang ako. He is still handsome. His face is perfectly shaped until now. Mas lalo pa ata siyang gumagwapo sa kaniyang pagtanda.

This is the first in the past four years that he came here. I felt the urge to stay with him but I know the grievance of what I did last night.

“How I wish to stay with you for the rest of my life. Our bodies are near, yet our hearts are far away.” I spoke as a I caressed his face for the last time.

Pinilit kong tumayo sa kama. Dahan-dahang inalis ang kaniyang kamay sa aking bewang.

Sobrang sakit ng aking likod lalo na sa bandang baba. Ang aking dalawang paa ay nanginginig sa sakit. Nahihirapan din akong igalaw ang aking mga kamay, dama ko pa ang mahigpit na hawak ni Esteban doon kagabi.

We did it once… No… more than thrice… Uh… We did it eight times, but I lost count of how many times we did it last night. Walong beses namin ginawa iyon, iyon ang natatandaan ko. Kahit noong unti-unti na akong napapatulog dahil sa sobrang antok ay dama ko parin ang kaniyang galaw kagabi.

He was monster indeed. The rumors about him in bed is true. Ngayon ay maniniwala na ako sa lahat ng tsismis lalo na pagdating kay Esteban!

Kahit na nahihiharapan, nakawala ako sa kaniyang bisig. Kahit na masakit, pinilit kong tumayo. Nang makita ang mga gamit at damit na nagkalat sa kwarto, ginawa ko ang lahat upang mapulot ang mga bagay na akin doon.

Pinulot ko ang aking unipormeng nasira kagabi dahil pinunit iyon ni Esteban. Dahil wala akong maisuot na iba, naghanap ako ng maisusuot sa kwarto. Mayroong wardrobe doon, kaya iyon na aking ginawang pantakip sa aking katawan.

Nang mapulot ang gamit at makapagsuot ng damit, unti-unti akong naglakad palabas, hindi nilingon si Esteban. Gusto kong maiyak sa sakit at hapdi na aking nadadama ngayon pero hindi ko magawa.

Mas pinagtuunan ko ng pansin ang pag-alis dito. I have breached the rules of the company. I betrayed my boyfriend and gave my virginity to someone else. That’s why, everything should be left unknown! All evidence should be erased!

Dahan-dahang akong naglakad, kumukuha ng lakas sa pader upang makapaglakad. Sakay ng elevator ay bumaba ako sa first floor. Mabuti na lamang at madaling araw pa lamang. Wala ng tao sa first floor. Ang guwardiyang nakabantay ay natutulog.

Bumalik ako sa restaurant, bukas iyon at hindi nakasara. Pumunta ako sa aking locker upang maghanap ng matinong damit. Ang suot ko kagabi ay tinago ko muna sa aking bag. Mabuti na lamang ay mayroon akong nakatagong damit dito. Naghanap na rin ako ng gamot. Nakakita ako ng pain killer at agad ko iyong ininom.

Nang ilang sandali at nawala na ang sakit sa aking katawan, naglakad akong muli upang pumunta sa CCTV monitoring room. Nasa pinakadulong bahagi ng first floor ang pupuntahan ko. Medyo nahihilo pa ako pero pinagtuloy ko ang paglalakad ko.

Nang malapit na ako sa room, tumyempong lumabas si Adrian, ang nakabantay sa room kagabi at pumunta sa kung saan. Sa tingin ko ay mag c-cr lang siya.

Nagmadali akong pumasok. Walang tao doon kaya malaya kong kinalikot ang computer. Mabuti na lamang ang marunog ako sa mga ganitong bagay. I’m one of the top students of the university, after all.

“What are you doing?” A voice from my back said.

Nilingon ko iyon, it was Adrian.

“Nothing, dinalhan kita ng kape.” I said, bahagyang nilingon ang kapeng nilagay ko sa lamesa.

I did bring one, just in case. Mabuti na lamang at ginawa ko iyon dahil malaking tulong iyon para sa palusot ko!

“Well… Thanks…” He said. He wasn’t suspicious, but the way he look at me is different.

I have known that he has a crush on me. But the way he is looking at me right now, I felt nervous.

Nilapitan niya ako kaya napaatras ako. Napasandig ako sa lamesa, kung saan ang mga keyboard. Hinawakan niya ang aking buhok sa kaliwang bahagi at bahagya iyong hinawi.

“Don’t worry, I’m just curious. I’m no longer interested in you since you’re already marked. “ He said.

I gulped. Nagulat ako doon.

But if it’s someone like Adrian who is an alpha said that, maybe it’s true. He might smelled the scent coming from me. I smell like Esteban, I am sure of that.

Hindi ko alam kung ano ang ginawa sa akin ni Esteban kagabi! Hindi sumagi sa aking isipan na mamarkahan niya ako. Now, there’s no longer a way for me to escape from him if he marked me!

Tinakpan ko ng aking kamay ang aking mukha at nagmadaling lumabas sa room. I successfully deleted the footage of me last night. Ngayon namarkahan ako ni Esteban ay hindi ko alam kung ano pa ang purpose ng aking ginawa.

Nagmadali akong bumalik sa restaurant at kinuha ang lahat ng mga gamit doon, lahat ng pwedeng maging ebidensya. Umuwi ako sa apartment at doon nagmumuni matapos kong maitago ang gamit ko kagabi.

Today is Monday. Nakatulog ako ulit dahil sa pag-iisip. Nang magising ako ay late na ako sa school. I got a 110 missed calls from Lucas.  Sa tingin ko pa ay pumunta siya rito pero hindi ako nagising.

Uminom muli ako ng pain killer ng maramdaman ang sakit sa aking katawan. Napansin ko ang mga kiss mark sa aking katawan ng tignan ko ang sarili sa salamin.

Now that I noticed it, my pheromones essence changed. The essence is the scent of a person that is coming off from their pheromones. I was totally marked. My pheromones became sweeter and more fresher than before, totally different from before.

I wrote my resignation letter for the company that same day. Wala akong choice kundi umalis sa kompanya. This is a matter of life and death. Kung gusto ko pang mabuhay, kailangan kong umalis sa maynila. I’ll speak with Lucas and end our relationship. It will become hard but I’ll do my best. The guilt in my heart right now for Lucas is more troubling.

Gusto kong tumakas. Kung saan man ako pupunta, hindi ko alam. Babalik kaya ako sa probinsya? Wala kong extrang pera para umuwi.

Sobrang dami ng aking iniisip. Hindi ko na alam kung ano ang aking uunahin. Nang oras na para pumasok ako sa El Refugio, tinakpan ko ng concealer ang lahat ng kiss mark na hindi natatakpan ng aking damit.

It is more safe right now for me to do this. Medyo masakit pa ang aking katawan pero nakapag-pahinga naman na ako. Uminom na rin ako ng pain killer ng ilang ulit.

Nang palabas ako sa kwarto ay nahilo ako. Napahawak ako sa dingding para sa supporta.

“Oh, Beau. Buntis ka ba?” One of my neighbors in the apartment said. She’s one of the marites in the neighborhood.

Pwede namang ang tanungin muna niya ay kung maayos lang ba ako? Bakit buntis agad ang naiisip niya?

Nainis ako bigla dahil doon. Hindi ko siya pinansin at bumaba na.

Nakita ko si Ivan sa kalsada at sasakay na sana kaniya pero hindi niya ako pinansin. Sa iba na lamang ako sumakay at nagtungo sa El Refugio, dala ang aking resignation letter. I’m planning to resign in my work, drop to school and left manila.

Marami na akong ipon dahil na rin sa dami at taas ng sweldo sa El Refugio. Ilang beses pa nga akong nakapagpadala sa probinsya dahil doon.

“G-good evening…” Napatingin agad sa akin ang mga staff ng dumating ako. Dumiretso na lamang ako sa manager office para ibigay resignation letter ko.

“Oh, Mr. Narvaez. Bakit ngayon ka lang? Saan ka nagpunta kagabi at hindi mo tinapos ang shift mo?” Iyong ang bungad sa akin ng manager namin.

“Mayroon pong emergency na nangyari at hindi ako nakapagpaalam sa inyo. I’m sorry.” Pagpapalusot ko.

“Mas mabuting mag resign ka nalang kung puro na lamang kayo palusot!” Sigaw niya sa akin. Napayuko ako at napahawak sa aking pantalon.

Nilabas ko ang aking resignation letter at pinakita sa kaniya.

“Ano ’yan?!” Sigaw niyang muli.

Mag re-resign na nga eh. Ano pang kinakagalit nito?

“My resignation letter.” I said.

“Anong dahilan mo at bigla mong gustong mag resign?!” Galit na siya ngayon. Kahit kanina ay pasigaw na ang kaniyang boses, ngayon pa lamang ang tunay niyang galit.

“I think I have done well working here. It’s time for me to left.” Simpleng sagot ko.

“Wait…” Mayroon siyang tinawagan bago bumalik sa aming pag-uusap. Hinintay ko iyon na punong-puno ng kaba.

“Go to the office of the C.E.O and give your resignation letter there.” Sabi niya.

Wala naman akong nagawa kundi ang sundin siya.

This is a matter of life and death for me.

I need to escape from here as soon as possible. Parang kapag magtatagal pa ako dito ay mas lalong hindi ako makatakas sa kung ano mang panganib ang naghihintay sa akin.

To be continued…

Chapter 14

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 14

Asleep

—

“Why are you resigning?” Our C.E.O asked, the owner of El Refugio.

“I have done enough for the restaurant. I want to go back to our province.” I firmly said.

“Why? Does the restaurant management not good to you?” He asked.

“N-no! I mean, they are good to me. It just that, I guess I just miss my family in our province.” I was flustered for a second.

“What about your studies?” He asked again. His eyes were properly gazing me. Ang kaniyang panga ay nakalagay sa kaniyang kamay na nakapatong sa lamesa gamit ang kaniyang siko.

“I can continue it somewhere in our province.” I answered, I gripped my intertwined hands. I am nervous.

“Did you earn enough?”

“Y-yes…”

“Well then, wait for three days. Work until we could find someone to replace you.” He said. He dismissed me. Wala akong magawa kundi pumayag sa kagustuhan niya. As long as makaalis ako dito, sapat na iyon para sa akin.

Since I’m already here, I planned to work. But due to the pain in my body, I couldn’t properly work. Damang-dama ko parin ang sakit sa aking katawan pero tiniis ko ang lahat.

It was our break when Hades sit beside me. I’m sitting in one of the chairs near the counter, waiting for customers and order. Nagpahinga na rin ako sa bawat break namin.

“Thank you pala kagabi!” Sabi niya ng makaupo siya.

“W-walang ano man.” May kalungkutang sabi ko.

There is something in my heart that blaming him. Kung hindi dahil sa kaniya, hindi ko sana magagawa ang nangyari kagabi!

In the end, I really couldn’t blame him. It was my fault. I was at fault here. It is not right for me to blame someone innocent. Hades did not do something. It was my stupidity.

Kung hindi lang ako tanga ay pwede naman akong tumanggi at labanan ang pheromones ni Esteban kagabi pero hindi ko ginawa.

“Saan ka nga pala pumunta at bigla kang nawala kagabi?” Tanong niya. I could feel his gaze to me.

“U-umuwi lang ako dahil may emergency.” Palusot ko. Hindi ako makatingin sa kaniya kaya nasa malayo lang ako nakatingin.

“Hmm…” He keep quiet for a second. “Alam mo ba iyong chismis?” Bigla niyang sabi.

“Ano?” Kuryoso kong sabi pero hindi parin siya nilingon.

“Hindi mo ba napansin iyong madaming guards sa paligid?” Tanong niya.

Ngayong sinabi niya iyon, napansin ko nga kanina na sobrang dami ng guards sa paligid. Hindi ganito karami ang guards sa El Refugio. Ngayon lang nagkalat ang mga guwardiya. Kahit noong pumunta ako sa opisina ng C.E.O, madami ang guards sa hallway.

“A-anong meron?” Tanong ko.

“You know Esteban Gallego right now?” Tanong niya. Napalunok naman ako ng banggitin niya ang pangalan ni Esteban. “Of course you know him. No person in the world that doesn’t know about Esteban.” Saad niyang muli at bahagya pa akong siniko.

“Aray…” Mahinang daing ko. Ang nasiko niya kasi ay ang mahapding parte ng balikat ko. Hindi naman niya iyon napansin at nagpatuloy sa pagsasalita.

“He was still asleep in the room that he check in last night. Hindi pa daw siya nagigising mula pa kaninang umaga kaya madami ang guard sa room na iyon. Pinagbawal din ang mag check in sa buong floor kung nasaan siya. For safety purposes daw.” Sabi niya.

Nagulat ako doon. He is still asleep?

“W-what? Bakit?” Napatanong ako ng hindi sinasadya.

“Ayon sa chismis, he is suffering from Extreme Dominant Narcolepsy. The disease is very rare. And it will happen only for someone like him. It was a disease where you will fall asleep for days after you relieved your heat.” Sabi ni Hades.

Tumibok ng mabilis ang aking puso. Last night, Esteban was in heat…

“What’s more amazing is that they say it’s the first time after years since Esteban release his heat…” Binulong niya iyon sa aking tenga.

I am more amaze of you, how could you gather information that fast?!

Kinabahan ako. What will happen to Esteban now? Will he sleep for days? months? or years?

I’m worried but if that really happens, I am still safe until we could find a replacement for me.

I am not happy that Esteban is asleep but it was a miracle for me to escape here.

I don’t have the courage to face him. And its also about time that the company would find out what I did with Esteban, one of our customer. I am not a prosti or escort after all. I’m just a waiter in this restaurant.

The work continued. Pagod na pagod ako ng makauwi ako sa aking apartment. Tumitiklop na ang aking mga mata dahil sa pagod at antok.

Naghilamos muna ako para mahimasmasan bago humilata sa aking kama. Ang masakit na aking katawan ay mas lalo pang sumakit dahil nagtrabaho pa ako.

Biglang nag ring ang aking cellphone. Nang masulyapan ko iyon, nakita kong si Lucas ang tumatawag. Nag-isip ako ng ilang minuto at namatay ang tawag. Pero tumawag siyang muli.

Hindi pa kami nakakapag-usap. Bumabalik na naman ang guilt sa aking puso at isipan. I am sorry, Lucas.

“Hello? Are you asleep?” He said when I answered the phone.

“N-not yet,” Malamig na sagot ko sa kaniya.

“Are you okay?” Napansin niya ata ang pagbabago ng aking tono.

“I’m fine…” Saad ko at humilata sa aking kama.

“Alright,” Huminto siya ng ilang sandali. Narinig ko ang kaniyang malalalim na hininga bago siya nagsalitang muli. “Why didn’t you come to school?” He said, sweetly.

“Lucas…” Tawag ko sa kaniya. He stopped talking. It was very quite for a moment.

“Uh…” I couldn’t find the right words.

“Let’s break up.” Huminga ako ng malalim bago tuluyang mabigkas ang mga salitang iyon.

Tumahimik. Walang akong sagot na narinig galing sa kaniya.

“W-what are you saying?” He finally answered. From his voice that is shaking, I know he was shocked.

“Let’s break up.” I said again. It hurts.

“N-no… We couldn’t break up, Beauty.” He said, I could hear his voice cracking.

“I’m sorry, Lucas…”

I don’t know I am doing the right choice. For the past months together with Lucas, it was beautiful. He was kind and caring and a boyfriend.

But for what I have done while we are together, I don’t think it’s right to stay.

I cheated. I am a cheater and he doesn’t deserve someone like that.

“No, don’t say that. Are you tired? Please baby, don’t break up with me.” He said.

I remained silent for a long time. Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko para pigilan ang aking bibig.

“Baby, you can rest… Just don’t leave me…” He said, voice cracking. He’s now crying. I could totally feel it. Hindi ko man makita ang kaniyang mukha, alam kong nasasaktan na siya ngayon.

I remained quite for a few more minutes.

“Baby, say something… Please…” He pleadingly said.

“I-i’m sorry, Lucas… I made a mistake.” I finally said, my voice cracked as I speak. I controlled my tears and hold on until we could end this call.

“What mistake baby? I could forgive you, just please… Stay with me…” He said.

“No… Lucas… I know you won’t forgive me.”

“I’ll forgive you, Beauty. I don’t care about your mistakes as long as you are mine.” He firmly said. I could hear the finality in his voice.

“I gave my first to someone… accidentally…” I finally burst out the bomb.

It was quite in the next moment. Until I heard the glasses that is breaking in the background. I could hear loud noises in Lucas line. Something is happening but I couldn’t utter a thing.

My heart was beating so fast as I hear his voice shouting in despair. It was so sad that I could no longer control my self and let the tears flow.

I’m so sorry, Lucas.

To be continued…

Chapter 15

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 15

Awake

—

It has been three days since then. Sa tatlong araw na iyon ay hindi ako pumasok sa school pero pumasok ako sa trabaho, para makakuha ng impormasyon tungkol kay Esteban hangga’t wala pang pumapalit sa akin sa trabaho.

Kahapon ay nag file na ako para kunin ang aking mga documents sa university. Ginawa ko ang lahat para iwasan si Lucas sa university at iba pang kilala ko doon. Sa huli, nakuha naman ang lahat ng aking documents kahit medyo natagalan. I haven’t told Tita Maricel that I’m going home. Hindi ko pa kasi alam kong kailan ako makaka-uwi. I will surprise them if ever.

As usual, the El Refugio was full of guards. Mas marami pa siguro ang mga security guard dito kaysa sa aming mga costumer.

Due to the tight security, wala masyadong pumapasok na costumer sa restaurant at sa buong El Refugio. Kunti lamang ang mga costumer ngayon.

“Narinig ko na may bago daw na crew.” Si Hades nang makabalik siya galing sa 4th floor para ibigay ang order ng customer doon.

“Talaga?” Agad akong natuwa sa kaniyang balita.

“May nakasabay ako kanina sa elevator. Applicant yata.” Sabi niya.

Natuwa ako sa balitang iyon kaya masaya akong nagtrabaho. Ilang oras pa akong kumilos sa loob ng restaurant bago ko marinig na pinapatawag daw ako sa office ng aming C.E.O. Siguro at patungkol na ito sa pag-alis ko.

On my way to the elevator, marami akong nadadaanan mga security guard. They were not looking at me, I guess. Since they were wearing black glasses that makes their eyes hidden.

Pasara na sana ang pintuan ng elevator na aking sinasakyan nang may humabol pang babae. This elevator will only take you to the top floor and the elite floor.

Nakita ko ang suot ng babae kanina ng pumasok siya kaya paniguradong sa elite floor siya pupunta. She looks elegant. Galante at mukhang anak mayaman. She is beautiful and I think I have since her face before.

Hindi ko nga lang maalala kung sino siya.

Ngumiti akong iniwas ang paningin sa kaniya. I am still wearing my uniform and I should smile atleast since I am working here.

Tahimik kami sa elevator. Maya’t-maya ay sinusulyapan ko siya. Pinagmasdan at medyo namamangha. She was wearing a black mask that hides her face. But it didn’t hide the beauty behind that mask. Medyo iniiwas din niya ang kaniyang mukha sa akin, para bang takot siyang makilala ko siya.

As I look at her, I think I’ve seen her in one of the famous movies these days.

“Don’t call me at this time, manager.” She arrogantly said when she picked the phone that surprised her. Kahit ako ay nagulat din ng mayroong tumawag sa kaniya.

Manager? I think she’s an actress. Tinignan ko siyang muli. Her face really is familiar.

When the door opens in one of the elite floor, I remembered who she was. She was the actress last time! She was the women whom Esteban is with according to the rumors!

And then, I realized that she stopped in the same floor where Esteban is right now.

Hindi iyon nawala sa aking isipan kahit na dumating ako sa opisina, hanggang sa natapos ang usapan at pababa na ako.

Kinakagat ko ang labi ko ng bumukas ang door ng elevator. It was one Esteban’s floor. Nagulat ako doon at biglang umayos ng tayo.

Esteban was standing in front of the door, while the girl a while ago is clinging on his arms.

He was looking at me. Hinila pa siya ng babae bago sila pumasok. Napalunok ako ng biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Iniwas ko ang tingin ko sa kanila. Nasa gilid lang ako at nagtatago, umaaktong wala sa paligid ng dalawa.

I tried my best to keep quiet. Takot na takot ako, kabadong-kabado. Pero napasinghap ako ng masulyapan ang nakanunot na mukha ni Esteban sa dingding ng elevator. Since we could see our faces in the reflection of the elevator in front, we could see each other’s faces.

Agad kong inalis ang tingin sa harap at bahagyang tumagilid. Hinihiling ko na wala siyang mapansing kakaiba sa paligid namin ngayon!

“I smell something sweet…” He slightly spoke but enough for all of us to hear.

“Am I that fragrant? I bought a new cologne a while back. Hmm…” The girl said.

“Since you said that, I will always wear this cologne starting today!” She joyfully said at mas lalo pa niyang dinikit ang kaniyang katawan kay Esteban.

Nanginginig ako at biglang uminit ang aking katawan. Ramdam ko na agad ang pamumula ng aking mukha.

Esteban was asleep for three days! I thought he would sleep more until I could left Manila! Dahil gising na siya, mas desperado na akong umalis ngayon!

It was approved by the CEO that I will no longer work here. I have destroyed all the evidence. But, I couldn’t still feel safe lalo na’t gising na si Esteban!

What if he remembers everything that happened?!

His amnesia will not save me. I can’t trust with that.

The time is ticking. As the time goes by, I could feel my breathe losing. Nauubos ako ng hininga. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa takot. Pakiramdam ko ay sobrang sikip ng elevator ngayon!

“Hmm… This smell… it is giving me a hard on.” Esteban spoke again.

“Ano ka ba, Esteban! Don’t say something like that! May kasama tayo dito oh!” She laugh. Rinig ko pa ang pagpalo niya sa braso ni Damien.

“This scent… I don’t think it’s coming from you—”

The door opened up. Agad akong tumakbo palabas. Hindi ko na pinansin ang dalawa. Hindi ko naman naramdaman na may nabunggo ako sa kanila kaya hindi na ako lumingon.

All I need right now is to left this building! I need to escape.

I felt like I will die right now if I won’t be able to escape.

Nagmamadali akong bumalik sa restaurant. Nagpaalam ng mabilis at agad nang lumabas. Narinig ko pang may tumawag sa akin pero hindi ko na siya napansin.

A while ago, I think my pheromones were reacting to Esteban’s. Kanina ay medyo amoy ko ang pheromones ni Esteban kahit mahina. But since I think he marked me, even though it is a little bit of pheromones, it will still affect me no matter.

Lakad-takbo ang aking ginawa. I was near the exit when the guards stood in front of the door, blocking my way to escape.

“Where do you think you’re going?”

To be continued…

Chapter 16

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 16

Arms

When I opened my eyes, I was in an unfamiliar yet still familiar place. The ceiling of this room were similar to someone’s home that I knew before.

I couldn’t remember what happen back then. Someone was holding my arms when my sight became dark. The only last thing I’ve heard is his voice.

Sinubukan kong umupo sa kama ngunit napahawak agad ako sa aking ulo dahil bigla akong nahilo.

I don’t know what happen there and what I am doing here. If I fainted, I should’ve been still inside the El Refugio. But the interior of this room suggest that I am not. This someone’s place, that probably I don’t know.

Am I kidnapped?

“Argh…” Daing ko habang naka-hawak sa ulo ang isa kong kamay nang subukan ko nang tumayo paalis sa kama.

This headache and haziness is similar to what I have been experiencing from the past days. This is one of its symptoms that I have been hiding from anyone. I have tried testing it and I know it is positive.

Kahit nahihilo ay sinubukan kong maglakad palabas sa kwarto. I looked around and realized that this place is familiar. This interior design is similar to Esteban’s mansion. I still remember it even though it’s been years.

Nang buksan ko ang pinto, agad kong napagtanto na ito talaga ang bahay ni Esteban. This is his house!

The hallway in the second floor of the mansion is still the same from before. The stairs haven’t changed and everything is still the same. It didn’t old and very clean as if it was maintained from time to time.

“You should stay in your room.” A dark-husky voice came from the first floor. Nakatingin ako sa mga portrait nang marinig ko ang nagsalita. I looked down.

I gasped. It was Esteban! He was holding a tray, where there’s a food that I couldn’t recognize since there was a lid. There was also some medicine too.

“I…” I couldn’t utter a thing. He began taking steps towards me as I froze in my place. I couldn’t moved because of shock. My heart is beating so fast and my head started so ache to much.

I don’t know why. I feel so much remorse as I looked at his face today. I feel like throwing up at his sight. I hate it. And the fact that a girl was clinging on his arms a while ago makes my headache worst. I don’t what time is it now but I know I only sleep for a while.

He was wearing a white-long sleeves where the upper button was not locked and a black maong pants. He wasn’t wearing any shoes.

“No… D-don’t come here…” I uttered, afraid of him, I run away.

Agad akong tumakbo palayo sa kaniya bago pa siya tuluyang makarating sa pwesto ko. Pumasok ako pabalik sa kwarto at agad iyong ni-lock.

I don’t know where I would hide after I went inside.

He knocked. “Open the door, Beau.” He said behind the door.

“N-no…” My hands were trembling as I blocked my hands using it.

I’m really afraid right now. And I feel like that the symptoms of my pregnancy is becoming worse!

“D-don’t come here!” I shouted when he continued to knock.

“Open the damn door!” He shouted back.

I stayed silent after I heard his roar. He was angry now.

I guess he still didn’t know that I am pregnant. Kasi nakita ko pa kanina na mayroon siyang dalang gamot. It was harmful for my pregnancy and if he knows that, he wouldn’t bring me any medicine.

Or is he giving me medicine so that I could abort the child?!

I began panicking. I don’t know why but I feel relentless. I don’t know why I am worried right now. Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko.

Narinig kong mayroong lumapag sa sahig sa labas. Naglakad siya palayo sa pinto. Naghintay ako kung ano ang susunod niyang gagawin habang nakatingin sa pinto at sa kunting aninong nakikita ko sa ibaba ng pinto.

After a moment he came back. I heard some clutter and before I know it the door knob turned. I heard the click, the sign that the door is now open.

I turn around, looking for somewhere to hide. But before I could move, I was locked in his tight arms. It was tight but at the same time gentle.

“What are you doing right now?” He huskily said.

I couldn’t speak. I closed my ears so hard. Medyo napahawak pa ako sa kamay niyang nakabalot sa aking bewang.

“Beau, why did you lock the door? Hmm?” He whispered in my ears.

I stayed quiet.

“Are you afraid of me?”

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa kaba.

“Answer me.”

“Hey…”

I stayed quiet.

“Are you afraid that I would know?” He asked again.

Bigla akong nagulat doon. Mas lalo akong kinabahan sa tanong niya. Pero hindi ko parin nagawang magsalita.

“I am not stupid as you think, Beau.” He whispered huskily on my ears.

Dahil hindi naman ako ganon kabigat ay nagawa niya akong buhatin papunta sa kama. Napasinghap pa ako dahil doon! Binuhat niya ako in bridal style!

Naramdaman ko nalamang ang kotsyon sa aking likuran nang hindi ko namalayan.

“I know what inside your belly right now.” He said.

Nakahiga na ako ngayon sa kama. Nasa ibabaw ko siya hindi niya ako dinadaganan. His hands where on my both side of shoulder while his lower body is somewhere in the bed, but not on my lower body. Para niya akong kinukulong ngayon.

I knew it! He knows that I am pregnant! Nakabukas na ngayon ang aking mga mata, nakatingin sa kaniyang mukha. Hindi ko alam pero bigla akong napaluha.

“I checked on you when you fainted a while ago,” He said.

Nakatingin parin ako sa kaniya habang mag luha sa aking mga mata, hindi ko parin magawang magsalita. He wipe some of my tears using his one hand.

“Did you know what I found out?” He smiled, but it didn’t hide the sadness in his eyes.

“Did you really think that I wouldn’t realize the moment I saw you?” He said again.

“If you’re trying to run away, you should’ve done it right away.”

Bahagya akong gumalaw pero agad niyang hinawakan ang aking mga kamay para panatiliin sa kama.

“But I will still find you if you’ll run somewhere. I could find you wherever you go. You can’t escape me, Beau.” He dictated with a deep voice.

“I know better than anyone whom I marked with.” He said.

He kissed my lips but I could not move due to shock.

“Your lips tastes sweeter than before.” Kinagat ko ang aking labi.

“Baby, you have nowhere to run now. I will never let you run away in the first place.”

To be continued…

Chapter 17

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 17

Chains

—

The phone ring for 4th time now. Esteban was still above me. My eyes remain close and my heart still beating so fast.

“Just… a-answer the phone first…” I said, stuttering.

“Whoever is calling right now can wait.” He said. “Eat first. The doctor said you need to eat.” He added.

Binuksan ko ang aking mga mata ng dahan-dahang siyang tumayo. Hindi na ako gumalaw sa kama. Sinundan ko lamang siya ng lumabas siya sa pinto para balikan ang pagkaing dala.

Hindi man lang niya nilingunan ang kaniyang cellphone na nasa isang table sa tabi.

Kumalam ang aking sikmura ilang segundo bago siya umalis. Pagkabalik niya ay mas lalo akong nagutom ng makitang muli ang pagkaing kaniyang dala.

Kahit na gutom, hindi nawala ang kaba ko. Mas lalo pa akong nangamba na baka mayroong poison o chemical siyang hinalo sa pagkain dahilan para manatili ako dito sa mansyon.

Sa kaniyang pagbalik, hindi nawala ang kunot sa noo at galit sa kaniyang mukha. He’s still furious. I remained still because if ever that I moved even a little, I’m afraid that he will do something that I will regret.

“Can you sit?” He asked. Ang dala niyang pagkain ay nakalagay sa isang maliit na lamesa. Kaya umupo ako sa kama nang dahan-dahan at hindi na nagsalita.

Nilagay niya ang pagkain sa aking harapan. I couldn’t move. He was pouring cold water in the glass from the elegantly looking glass jar.

“You can eat now.” He said. Tumayo siya sa aking tabi. Huminto ang cellphone na tumutunog nang tingalain ko siya.

“Ahm…” I uttered, shyly but it tone like a suspicion.

“Don’t worry it’s not poisoned.” He said grimly. “Why would I poison you when you’re carrying my blood?” He added.

Agad kong binaba ang aking tingin sa pagkain ng mas lalong dumilim ang kaniyang mukha at tumigas ang kaniyang tingin sa akin. Bahagya pang umigting ang kaniyang panga.

“Eat now.” He said. Hindi muna ako gumalaw ng ilang sandali. Tumalikod siya ng tumunog muli ang kaniyang cellphone. Wala siyang balak kaninang sagutin iyon pero siguro ay napansin niyang naiilang ako.

Hindi ko siya nilingon. Nasulyapan ko lang sa gilid ng aking mga mata ang kaniyang paang palayo sa akin.

“Hello, Mom.” He said coldly with the person in call.

His mom?!

Nanginginig ang kamay na hawak ang kutsara at sumubo ng pagkain. Pinagpatuloy ko ang pagkain kahit na kinakabahan habang nakikinig sa maari nilang pinag-uusapan.

I couldn’t hear the voice of the person from the other side, but I could hear Esteban sighing for many times right now.

“I’ll visit you soon, you don’t need to come here.” He finally said.

Tumahimik ulit.

“No, I’ll visit you soon with a gift.” He answered again, medyo diniinan pa niya ang uling sinabi niya. Naramdaman ko naman ang kaniyang tingin sa akin.

“I’m fine, Mom. I’m taking care of myself… and the person who caused that…” He said. May diin ang bawat katagang kaniyang sinabi habang nakasulyap siya sa akin.

I bet they are talking about what happened to him. Maybe his Mom were worried of him. Of course, ngayon lang siya nagising!

He should be with his family but he’s here right now. If I escaped earlier, this won’t happen in the very first place.

“I cooked that.” Bigla akong nasamid nang magsalita siya. The call ended and he’s walking towards me now. “Do you like it?”

I didn’t answer him. The food taste delicious, it is healthy because of the vegetables in the dish. I don’t know the name of this food because I have never seen this before. Maybe it is something like from the elite cuisine. Mukha kasing pang mayaman ang kaniyang nilutong pagkain.

I don’t know what he was doing after I remained silent and continued to eat the food he served. But after I finished, he immediately clean the table and bring it somewhere inside the room. Tinignan ko lang siya habang ginagawa niya iyon.

Bumalik siya sa aking tabi matapos niyang gawin iyon. Tinitignan ko lang siya at nanatiling tahimik.

It was so silent after that. Tinitignan niya lang ako at tinitignan ko lang din siya. Rinig na rinig ko ang tibok ng puso ko pero hindi ako nagpatinag sa titigan namin. I don’t know where I have gain the courage but I feel like I will lose if I removed my eyes on him.

I noticed a lot of changes in his face after observing him. Medyo maitim ang ilalim ng kaniyang dalawang mga mata. Tinutubuan narin siya ng buhok sa kaniyang panga at balbas. He looks haggard but he still looking handsome.

“I wanna kissed you right now and have s*x with you.” He frankly said with malice in his eyes.

Dahil don, inalis ko ang tingin sa kaniya dahil hindi ko inasahan ang kaniyang sinabi.

“I-… I w-want to go home now…” Sinubukan kong bumaba sa kama pero agad niya akong pinigilan.

“No. You won’t leave this house. You will stay here now.” He said. Nang mapansin niyang medyo nasaktan ako sa biglaan niyang hawak sa aking kamay ay inalis niya iyon at bahagya siyang lumayo.

“N-no… I should go home.” I insisted.

“I won’t let you. You don’t need to go there. I have already ordered my men to take all your packed belongings inside your apartment.” He said. Nagulat ako doon at napatingin ako sa kaniya.

“I know what you’re planning. You even prepared and packed all of your things. Are you planning to run away?” He said. “Sad to say, I will chain you here inside my mansion. Our mansion.” He added and slightly smirked.

Wala na akong masabi matapos ang usapan naming iyon. Madalim na sa labas ng masulyapan ko ang bintana. Gabi na ngayon at nakahiga na ako sa kama, kama ni Esteban.

I could even smell his scent that continuously making me anxious. Dahil doon, hindi ako nakatulog sa buong gabi. Sobrang dami nang iniisip ko ngayon. What will happen to me now?

Do I try to escape? But it is pointless right now. His mansion is so wide and the only exit is the gate. Agad-agad akong makikita kung doon ako tatakas.

With that thoughts, my eyes finally closed when the sun started to shine.

To be continued…

Chapter 18

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 18

Visitor

—

It was already noon when I woke up. Naalala ko na umaga na ako nakatulog kagabi kaya medyo nahihilo ako nang idilat ko ang aking mga mata.

I saw Esteban sitting in the sofa with his laptop on the table, he’s busy on that. Probably because he’s always here, all of his work is being done through his laptop.

Gumalaw ako ng kunti, dahil doon nakagawa ako ng ingay dahilan para tumingin siya sa akin.

“You’re awake.” He said, and immediately left what he is doing.

Nakalapit siya agad sa akin kaya medyo nagulantang ako.

I look terrible right now! Ramdam ko na medyo buhaghag ang buhok ko.

“I couldn’t wake you up earlier this morning because you slept so well. Anong oras ka ba natulog?” He asked.

Hindi ako sumagot at inalis ang tingin sa kaniya. Medyo na intimidate sa kaniya at dahil narin sa tingin niya sa akin.

His eyes look at me as if he was worried the whole time.

“And uh, its already past lunch but I prepared food for you.” He said when I didn’t speak for a while.

Kinuha niya ang pagkaing hinanda niya para sa akin sa tabi. Medyo nailang pa ako pero dahil sa amoy ng pagkain ay natakam ako.

He didn’t even let me hold the spoon. Pinakain niya ako dahilan para maiwan niya ang kaniyang trabaho. Labi ko lamang ang gumagalaw para kainin ang sinusubo niyang pagkain sa akin. I smiled slightly because of that.

Days passed by…

I don’t know what’s happening outside since I was here. Isang linggo na ang lumipas at nasa kwarto lamang ako ni Esteban at hindi na muling lumabas pa.

Hindi pa ako lumalabas dito kahit isang beses matapos nang nangyari noon. Saka lamang ako lalabas kapag wala na si Esteban pero hindi ata iyon mangyayari dahil wala sigurong planong umalis si Esteban sa mansion.

Siya na ang nag-aalaga sa akin dito. Dinadalhan niya ako ng mga pagkain, prutas at meryenda. Tinitiyak niyang di ako nagugutom at parati pa niyang tinatawag ang doktor para tignan ako kahit wala namang komplikasyon sa pagbubuntis ko.

Siya pa minsan ang nagpapakain sa akin kapag wala akong gana. Dito narin niya ginagawa ang kaniyang trabaho sa loob ng kwarto para lang mabantayan ako.

Sa ilang araw na iyon ay paminsan-minsan lamang kaming nag-uusap ni Esteban.

Naglalakad ako sa loob ng kwarto dahil narin sa sabi ng doctor na kailangan kong mag ensayo at manatiling malusog para sa pagbubuntis at panganganak ko. Lalo na kung gusto kong manganak ng malusog na bata.

Hawak-hawak ko ang aking tiyan at bahagyang hinihimas iyon. Nakakaramdam ako ng kunting init pero hindi ko iyon pinapansin.

Nagpatuloy ako sa paglalakad, palibot-libot sa kwarto. Esteban went out a while ago to answer his phone.

I feel like the heat is going up and its making me dizzy.

Napahawak ako sa dingding ng biglang umikot ang paningin ko.

“Are you okay?” I heard Esteban. Malapit sa tenga ko iyon.

Dahil sa pagkahilo, hindi ko namalayan na nasa likod ko na pala siya.

“Esteban…” I hoarsely said. Tiningala ko siya sa namumungay na mata.

“Tell me what are you feeling?” He said sweetly and calmly.

“H-help me…please…” I said again, paos na paos na ang boses.

Bahagya akong tumingkad para mailapit ko ang aking mukha sa kaniyang mukha. I’m breathing so fast and feeling so hot right now.

I guess, its this moment again.

I’m on heat.

With the urge to release my heat, I kissed Esteban. I’m now facing him and holding on his shoulders.

I guess he understands what’s happening right now because he kissed me back. He pulled me towards his chest that’s why his one hand are now on my waist.

It was rough yet careful kisses. I closed my eyes when he stared to pull me up. I opened my eyes again when I felt the matres.

Naputol ang halikan namin ng makahiga na ako. Hinubad niya ang kaniyang damit habang nasa ibabaw ko siya.

“I’ll remove your dress.” He said and carefully removed what I am wearing right now.

He was gentle. I think for him, I’m so fragile right now. And that’s what makes me kiss him more.

Humawak ako sa kaniyang abs at bahagyang hinimas ang umbok ng kaniyang katawan.

“You like that?” He asked sensually.

We haven’t done this since then. I couldn’t really remember the last time we did this. But this is the first time since I came here after I failed to escape.

Kinagat ko ang aking labi bilang sagot sa kaniyang tanong habang nakatingin sa kaniya.

“Damn, baby.” Saad niya.

He then remove his shorts, sprouting his thick and hard d*ck in front of me. Bahagya pang tumama iyon sa aking tiyan.

Hindi ko napigilan ang aking kamay at hinawakan ko iyon. He’s really big. Hanggang ngayon ay hindi ko parin maimagine na aabot sa ganitong laki ang ari ng isang tao.

Esteban Gallego made me realize that.

“What are you thinking, baby?” He asked. Nanatili siya sa ibabaw ko habang sinisimulan kong laruin ang alaga niya.

My temperature went up more even after my garments was removed. The hotness I am feeling right now seems to grow more and more.

“I am just thinking if there’s people other than you who got this big junior? Or is there more thicker and longer than this.” Binaba ko ang tingin ko sa alaga niya.

“You are not thinking of cheating on me right?” He said. Binaba niya ang mukha niya sa aking tenga at inayos ang aming pwesto dahilan para mabitawan ko ang alaga niya.

“Yes, there are more people out there who got the same size as me but you will never have the chance to find. I will never let you do so.” He whispered warningly yet sexily to me.

“Because you will never get to find the pleasure I can do to you with another man aside from me. I will make you never forget the feeling of being f*cked by me until your hole only remember mine.”

We went through the flow of our pleasure after that. Hindi na ako nakapagsalita pa matapos noon dahil puro na lamang ungol at hiyaw namin ang naririnig sa kwarto.

I was moaning so loud because every time he thrust inside me, it literally that spot.

This is heaven. Napapahawak pa ako sa kaniyang katawan at napapakalmot doon sa bawat pasok niya sa akin.

“Ugh…. Please… Give me more…” Hiyaw ko.

We both came after a few more thrust he made inside me.

Doon lamang namin napansin na mayroong sumisigaw sa ibaba.

“I’m sorry, I locked the house so that my mom couldn’t come inside while we are doing something.” He cutely laugh.

Tumayo siya at inayos niya ang kaniyang sarili bago lumabas sa kwarto.

“Stay here. Don’t bother wearing anything. I bet you’re tired after that, right?” Saad niya sa akin bago lumabas.

His mom? His mom is here!

To be continued…

Chapter 19

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 19

Pleased

—

Kahit na medyo masakit ang katawan ko dahil sa ginawa namin ni Esteban kanina ay nagawa ko paring pulutin ang aking mga damit at isinuot iyon.

Naglakad ako papunta sa pinto. Malayo palang ay rinig ko na ang mga dabog galing sa baba.

“Mom, I told you not to come here!” I heard Esteban.

His mom is here.

What if she’ll find out about me?

“Is there something you’re hiding from me, Ban?” I think it was his mom who spoke.

Nanatili akong nakatayo sa pinto ng kwarto at bahagya pang dinikit ang aking tenga sa pinto.

Imbes na magtago ay nagpasya akong makinig sa usapan nila.

I think Esteban wouldn’t let his mom go here right?

“Ano bang ginagawa mo dito sa bahay mo ng ilang araw? Hindi ka pumapasok sa trabaho ng ilang araw. I don’t have the choice but to check on you. What are you hiding here?” His mom said again. Naririnig ko sa taas ang malakas na pagbukas sara ng mga pinto sa baba.

“I’m not hiding anything from you, Mom.” He said.

“Huwag mo sabihin sa akin na nagdala ka ng babae dito sa bahay mo dahil nakabuntis ka?!” His mom shouted.

“Mom, calm down first.” Esteban said, I could imagine him frowning right now.

“Hah! I can’t believe that my guess is right! Now, where is your girl?!” Naririnig ko na ang kanilang yabag sa hagdan.

They are coming to the second floor now. Bumilis ang tibok ng puso ko.

Bahagya akong umatras sa pinto. Gusto kong magtago pero hindi ko nagawang kumilos. Nanatili akong nakatayo sa aking pwesto at nakatingin sa pinto, naghihintay na magbukas iyon.

“Please calm down first, Mom.” Si Esteban, hinahabol ang kaniyang nanay para pigilan ito ngunit nabuksan na nito ang pinto at nakita ako bago pa niya ito mapigilan.

I don’t know how I look right now but the lady stopped for a while. Tinignan niya ang aking mukha kung saan nagtagal ang kaniyang titig. I don’t know how to react but honestly my heart is beating so fast right now.

The lady look stunned right now. Her face is kinda similar with Esteban but she was more light toned than Esteban.

“Oh my gosh!” The lady said and hug me. Bahagya pa akong napaatras dahil sa bigla niyang pagyakap sa akin.

“Uhm…” Tanging nabigkas ko.

“I can’t believe how my son found someone like you!” She said, bumitaw sa pagkakayakap sa akin.

Now, should I get disappointed for what she said?

Am I not worthy of your son?

“You are so beautiful. My god, I am very pleased right now. I was so worried for son because he have never dated someone before. Akala ko ay tatanda siyang binata!” Medyo teary eyed na pagkasabi ng ginang sa akin.

Now that I looked closer to her, I could say that she is so beautiful.

I’ve seen her face before on SNS, magazine and news. She didn’t disappoint me on that part since she look much more pretty in person.

“You know how to find a good catch, son!” The lady happily said. Nilingon pa niya ang kaniyang anak sa pinto na ngayo’y kunot na ang mga noo dahil sa pagka-pikon pero ang kaniyang mga mata ay nakatingin sa akin na puno ng pangamba. Is he worried at me?

“Mom… He’s pregnant, please be careful. You might stress him.” Esteban said, lumapit pa sa akin at inalalayan ako sa pagtayo.

“What?! Oh my, you’ve keep this from me the whole time?” She said. “Now, I feel betrayed, son.” Naluluhang sabi niya.

“Stop acting, Mom.” Esteban said.

“I can fully say that you’re matured now, my little baby.” Sabi ng nanay niya at bahagya pang ngumisi.

Bumaling naman ang kaniyang nanay sa akin.

“I’m Estelle Gallego. You’re soon to be mother-in-law but you can call me ‘mom’ as of this moment.” She introduced herself to me.

I know her from the very beginning. Lahat siguro ng family members ni Esteban ay kilala ko na dahil inistalk ko siya. Medyo nakakahiyang ala-ala iyon pero totoo, nabungkal ko lahat lahat para lang makilala si Esteban.

“I’m Beau Tyrone Nervaez.” I said.

“Oh… So you’re Beauty!” She said, as if she remembered something she look at his son.

“Mom!”

“I am not saying anything, why are you mad?”

Is there something I don’t know about?

Nagtataka ako pero hindi na ako nagsalita.

Since then, his mom always show up here after that encounter. Ilang araw na siyang pabalik-balik dito sa mansion ni Esteban kaya medyo nalalayo na ako kay Esteban panandalian.

Dahil sa pagpunta ng mama niya dito, nakakalabas na ako ng mansion upang maglibot at maglakad. She was so kind to me.

Sa sobrang bait niya, lahat ng mga dala niyang pagkain sa akin ay sinisigurado niyang kinakain ko. Sa ilang araw na iyon, dama ko na ang pagsisimulang paglaki ng aking katawan pero agad naman iyong nawawala sa tuwing sinasamahan niya akong maglakad.

She was so mad with Esteban when she know that I was only walking inside that room. There was this time also when she instructed Esteban to take a stroll with me but instead of walking, Esteban lift me up until we came back to the mansion.

Ayon, mas lalo pang nagalit ang Madamme. Simula non, hindi na niya inasahan si Esteban sa aking pag-e-ensayo at pagkain.

Esteban was so soft to me and if it will continue, it might be harder for me to deliver the child. That was one of her reasons.

“Do you love my son?” She asked.

It was early in the morning. I was sitting in the edge of the swimming pool where my foot was buried in the water.

Hindi ako nakasagot.

I am sure either.

I have never get this question before even from myself.

I never asked myself if I love Esteban.

“I love my son so much. All of my children was fairly love, I always made sure of that. But Esteban was different, he takes from his father who have a cold personality. That’s why I am worried, what will happen to him? How can he find someone he love of he’s like that?”

Napatingin ako sa kaniya. She was sitting in one of the benches beside the swimming pool.

“As his one and only mom, I wish the best for him. I wish that he will be happy while I am still alive and even after I die.”

Napalunok ako. I am guilty. I am guilty because I am not sure of my feelings right now.

Do I really love Esteban?

To be honest, I am worried.

My promised to my family will be broken. What will happen if they found out that I did something like this?

Is it worth the risk?

“You don’t have to answer me right now. But I hope, if there’s something that bothers you, you can talk it with Esteban openly.” She said.

Binaba ko ang tingin ko sa swimming pool. I can’t face her right now. Nahihiya ako.

Hindi ko alam ang sasabihin ko sa kaniya. Wala akong masabi.

“Because for what I see, my son really loves you.”

To be continued…

Chapter 20

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 20

Gate

—

“What? My son haven’t propose to you?” Tita Estelle, shocked of what she had known.

“Ha, I can’t believe this!” She said again.

Umalis siya sa sofa kung saan siya nakaupo at tinungo ang kwarto kung nasaan si Esteban sa unang palapag ng mansion.

We are watching a film for a while now until she asked about our plans for marriage. Nagkataon na kinakasal ang dalawang bida sa pinapanood namin ng tanungin niya ako.

I didn’t expect that too.

Wala pa sa isip ko ang pagpapakasal!

And… my family in the province still doesn’t know about what’s happening right now.

“Esteban! You can’t wait for him to give birth to your child before you marry him!” Tita Estelle shouted from the room. It was so loud that even I from the outside could hear it.

“I know, Mom…” Esteban answered. It was calm and weak answer. Hindi ko na marinig ang kasunod na sinabi ni Esteban dahil humana na ang kaniyang boses.

Nakatingin na lamang ako sa pintuan kung saan pumasok si Tita Estelle nang ilang sandali. Makalipas ang ilang minuto ay lumabas na si Tita Estelle, nasulyapan ko pa sa loob si Esteban na nakahawak sa kaniyang sintido na para bang problema.

“Sorry, Beau. I need to go home. I have something urgent to do there.” Tita Estelle said, hug and kisses my cheeks before she walked out of the mansion.

I don’t know what they talked about but Tita Estelle looks calm after she went out.

It was really morning when Esteban wake me up so I could eat my breakfast.

Nakababa na kami sa kusina at nakahanda narin ang pagkain sa table.

When I saw the foods, I don’t know why my stomach started to ache and I feel like I wanted to vomit.

It was the same food yesterday and I remember that enjoyed eating that one.

But today, when I smelled and saw it, it looks like kinda gross.

Agad akong tumakbo sa lababo ng kusina para doon magsuka. Agad din namang pumanta si Esteban sa akin para alalayan ako.

“What’s wrong?” He asked.

“Arghh…” Pagsuka ko. Nahihilo na ako at pakiramdam ko ay bumabaliktad ang sikmura.

Sumuka pa ako ng ilang minuto bago ko isenyas kay Esteban ang pagkaing nasa mesa.

I think he’s used to it kaya agad naman niyang inalis iyon at tinapon sa hindi ko alam kung saan.

Medyo umayos lang ang pakiramdam ko ng mawala na ang amoy ng pagkain sa kusina matapos mag spray ni Esteban ng pabango para maalis ang bahong naamoy ko.

“Are you okay?” Alalay niya sa akin papunta sa isa sa mga upuan sa mesa.

“Yeah…” I answered him.

“You don’t like the food? What do you want to eat? I’ll cook again.” He said. Naglagay na siya ng isang basong tubig sa aking harapan.

“I want to eat noodles right now with bulalo.” I said, looking at him then pouted.

“It’s not good for you…” He started to argue but stopped when he saw my face.

Nangunot ang noo ko.

“Alright, alright.”

He then prepared the ingredients he need for the food that I want.

I was looking at his back. I’ve seen every parts of his body but I am still mesmerized by it.

It was as if he was sculptured by God himself. He’s body was perfectly shaped and honed.

He was tall and his back was broad especially on his shoulders. Kahit sa suot niyang damit ay kitang-kita ko parin ang hulma at ugat ng kaniyang katawan. His muscles are shouting inside that shirt, wanting to be freed in the light.

Gosh, what am I thinking.

I thought that my weeks would pass peacefully.

Nagising ako ng makarinig ng ingay galing sa baba. Palubog na ang araw ng tignan ko iyon sa bintana. Bumaba na agad ako para makita ang ingay sa baba.

N

akita ko ang guard sa pinto ng mansiyon na balisa. He was holding his ear, as if there is someone talking to him.

Nalingonan niya ako kaya agad niyang inayos ang kaniyang pustora.

Hindi ko makita si Esteban sa baba kaya lumapit ako sa pintuan para tanungin sana ang guard.

“What’s happening?” Tanong ko.

“Uhmm… There’s a women outside.” He answered.

Hindi niya sinabi kong anong nangyari kaya nagdikit ang aking kilay at kumunot ang aking noo. Napansin niya agad iyon kaya sumagot siyang muli.

“She wants to enter the mansion but the guards assigned on the gates block her. It has been 5 hours since that women came. She started shouting, saying that she wanted to meet…” The guard stopped.

“Sinong gusto niyang makita? Si Esteban? Then, where is Esteban right now? Bakit ’di niya pa niya papasukin?” Medyo iritadong sagot.

Nagising ako sa mahimbing kong tulog kaya naiirita ako ngayon.

“Sir Esteban went outside a while ago. And the women wanted to meet not Sir Esteban, but you…” He said. Bahagya pa niyang kinamot ang likod ng kaniyang ulo.

I think he was not allowed to say that to me.

Who came to see me?

Gusto kong lumabas at tignan kung sino iyon pero agad akong hinarangan ng guard.

“You’re not allowed to step outside ma’am. You might get hurt.” He said.

Narinig ko na naman ang sigaw ng babae sa labas. And then, I realized it was my Tita Maricel.

“Beau! Ilabas niyo siya! Alam kong kinidnap niyo siya!” Sigaw nito.

“T-that’s my Tita.” I said.

Hindi nagulat ang guard. Para bang kilala na nila ito.w

“Let me see her or let her enter!” I shouted to the guard.

“We are not allowed to do that.” He said.

“What?!” Sigaw ko.

“We didn’t receive any order to let outsider entee the mansion.” He said.

“Then let me out!” Tinangka kong lumabas ngunit pinigilan na naman niya ako.

“Please stay inside.” He said.

“Let me out!” I said.

Ngayon ay puwersahan na akong nagtangkang lumabas. Nagulat ang guard dahil doon.

“You not allowed to touch me!” Sigaw ko ng madikit ang kaniyang kamay sa aking katawan dahil sa ginawa ko.

“Let me out or isusumbong kita na hinawakan mo ako!” Pananakot ko.

I know very well that they are much more warned not to touch me or they might be punished by their boss.

Agad akong tumakbo sa gate ng makalabas ako.

“Beauty!” Sigaw ni Tita Maricel ng makita ako.

“Tita Maricel!” Bumagal ang lakad ko ng makalapit na ako sa gate. Hinahingal ako dahil sa pagtakbo.

Agad lumapit ang mga guard pero hindi nila nagawang lumapit ng tuluyan ng tignan ko sila ng masama.

“Tita Maricel…” I said.

“Anong nangyari?! Ayos ka lang? Bakit ka nila kinukulong dito?!” Mabilis at may galit na sabi ni Tita Maricel.

“Maayos lang ako Tita…” Tanging sagot ko.

Hindi ko alam kung saan magsisimula. Hindi pa ako handang magpaliwanag sa kaniya.

“Diyos ko! Sinong nakabuntis sa’yo?!” Nagulat ako ng biglang sumigaw si Tita Maricel. Nakatingin na siya ngayon sa umbok sa aking tiyan.

“Tita…” Naluluha ko ng sabi.

Bago pa man ako makapag paliwanag, bumisina ang kotseng papasok. It was Esteban’s car!

Huminto ang kotse sa harap ng gate. Doon bumaba si Esteban. Dahil palubog na ang araw, hindi ko masyadong maaninag ang kaniyang mukha.

“What’s going on?” Malalim ang boses na saad niya.

“Narito ako para kunin ang inaanak ko!” Sagot ni Tita Maricel. Dahil hindi pa nakabukas ang gate, nasa loob lamang ako ng mansion habang si Tita Maricel at Esteban ay nasa labas. Nakaharap silang dalawa sa isa’t-isa.

I think Tita Maricel already knew he was the boss here.

“Tita Maricel…” Tawag ko sa kaniya. Kinakabahan na ako. I don’t know what will happen here. But there are many guards here and they served the person that Tita Maricel is talking to.

Although I haven’t seen them brutally hitting someone, I know that they are capable of doing that. Ang mas malala pa, baka barilin nila si Tita Maricel.

“Ito ba iyong nakabuntis sa’yo, Beauty kaya ka naka kulong dito?!” Galit na baling ni Tita Maricel sa akin.

“Kung siya, hindi ako papayag na matali ka sa kaniya!” Dagdag niya.

“Alam kong hindi ka mahal ng lalaking ’to tapos nagpabuntis ka pa!” Binalingan naman niya si Esteban. I couldn’t see Esteban’s reaction but he remained quiet after that.

“Buksan ninyo ang gate! Ilabas ninyo ang inaanak ko!” Sigaw niya sa guard sa gilid.

Hindi ako makapagsalita. Sinulyap ko muli si Esteban. Hindi ko talaga maaninag ang kaniyang mukha dahil sa dilim na nakatakip sa kaniyang mukha.

This is why I haven’t contacted Tita Maricel because I don’t know what to say to her. I don’t know how to explain to her.

I remember that she warned me about the life here in Manila. I promised to her that I wouldn’t go near someone like Esteban Gallego.

“Do you want to go with her, Beau?” Biglang sabi ni Esteban. There was no emotion in that, as if he was talking to someone about business.

“Esteban…” Mahinang saad ko.

“Open the gate!” Sigaw niya sa mga guwadia.

Bumukas naman ang gate. Hindi ako makagalaw sa pwesto ko. I couldn’t decide.

My heart ache. The tears started to fall from my eyes.

Naglakad ako papunta kay Esteban nang tuluyang bumukas ang gate. Ngayon ay nasa harapan ko na siya.

“I’ll allow you to go with her if you want to…” He said. “But it doesn’t mean that I will set you free. Anak ko parin ang dinadala mo.” Dagdag niya.

“Have you ever love me? Did you even love me in the first place?” Tanong ko. Hindi siya sumagot, tinignan niya lamang ang aking mga kamay.

“Sa mga araw ko dito sa mansion mo, naisipan mo bang mahalin ako? Answer me, Esteban!” Kinagat ko ang labi ko ng masabi ko iyon.

Humikbi ako ng isang beses bago nagsalitang muli.

“You never said you love me all these days. I never heard you say that word to me. Iyon lang ang hinihintay ko, Esteban.”

“Say that you love me.” Mahinang hinampas ko ang kaniyang dibdib.

“Because I will stay if you say that you love me.” Tiningala ko siya.

Author’s Note:

It was a year long journey. This will be the last chapter of this story. Thank you so much for patiently waiting for update and coming this far. The epilogue will be posted soon.

:>>

Epilogue

I do not proofread. This chapter is unedited.

Epilogue

Addicted

—

“Let’s drink tonight, Bud.” My friend Gideon called me. I was still in the office right now. It’s past 6pm now but here I am, still working.

Inayos ko ang mga gamit ko para umalis na. Wala ng tao sa labas ng opisina ko. Ako nalang ang natitira sa palapag namin. Since our floor was on the top floor of the Gallego Elite Building, I took the elevator.

Pagdating ko sa El Refugio ay agad akong dumeretso sa isa sa mga restaurant dito. This place is our favorite restaurant among all the restaurant inside El Refugio.

Usually, I wouldn’t look at any of the waiters here since they are all trained and taught to serve well.

“G-good evening sir, may I take your order?” He stutter again.

Kaninang umaga ay ganito rin siya. I don’t know if he’s also like that to the other customers. I wonder if he only acts like this when he’s in front of me?

Since he was new here, I let him do the service for me. Tinignan ko ang kaniyang mukha.

He looks cute . No, he looks beautiful and cute at the same time.

Kahit na kabado ay sinusulat niya ang order ko, kitang-kita ko pa ang panginginig ng kaniyang kamay.

“Hey.” Bati ni Gideon na ngayon palang dumating. Ang tagal niya na para bang hindi siya dito nag tra-trabaho. Mag e-elevator at ilang lakad lang naman ang gagawin niya sa sarili niyang building ay makakarating na siya dito.

I hate waiting so much. I dreaded it but I can’t do anything since this is my friend, nas sanay lang. Nasasanay lang.

Hindi ko na siya sinagot pa at hinayaan na lamang na umupo siya sa aking harapan.

The guy came back with my food and drinks. Since I haven’t had my dinner yet, I ordered some for me to eat.

There it is again. That awkwardness evident in how he moves.

Don’t tell me, crush niya ako?

How he react when he’s in front me is familiar. Ganiyan ang mga galawan ng mga nagkaka-gusto sa akin.

Kinuha ng waiter ang order ni Gideon kahit na boss naman niya ito. Habang ginagawa niya iyon tinitignan ko siya. Naiilang pa siya habang nakikipag-usap. He looks uncomfortable.

I smiled. Cute.

“What’s gotten into you? Bakit ka nag order ng dinner?!” Tumatawang puna ni Gideon sa akin.

To be honest, I don’t like eating dinner. I am not used to it. But I somehow ordered food out of nowhere.

“Just shut up.” Saad ko at binalingan ang pagkain. Nagsimula na nga akong kumain. I felt nothing. That’s same bland taste. Walang gana ko iyong kinain kahit papano.

Kawawa naman iyong nag serve kung hindi ko ito gagalawin.

“That’s Beau Tyrone Narvaez, our new employee.” Bigla niyang sinabi.

Agad naman akong napatingin sa kaniya. Nang makita niya ang aking mukha, bigla siyang tumawa.

“Do you like that one?” Saad niya pa at sinundan pa ng tawa.

“Well, he looks cute.” Sagot ko.

“What? Is this really you? Nagbago ba ang type mo at gusto mo na nang mga cute?” Tumawa pa ulit siya.

Binalingan ko na ngayon ang waiter namin kanina na ngayon ay nililinis ang isa sa table, hindi kalayuan sa aming pwesto.

He was tall and white-skinned. Marami na akong nakitang mapuputing tao but his skin was glowing like water under the moon. His hair was long too, hindi ko lang makita dahil naka bun iyon ngayon. His eyes are different. It was stunning and beautiful. May lahi ata siya.

I admit that he was pretty.

And based on my impression, he was an Omega.

“He’s from the province. He just came here to Manila to study. He’s just here to do some part time job.” Saad ni Gideon ng makitang titig na titig ako doon.

Beau Tyrone Narvaez, huh? Bakit may -rone pa sa pangalan niya kung pwede namang Beau Ty nalang.

Gideon left after 30 minutes since we both have work tomorrow. However, he left first as if I am not busy myself. Nanatili naman ako dito ng ilang minuto pa. Sometimes I would look at Beau.

I called my secretary after a while. “Enroll me to the university.” Agad kong sabi at pinatay ang tawag.

I used to getting whatever I want. I grow up being spoiled and having anything that I wanted in front of me.

That’s where I got my attitude of obtaining everything that I want into my hands, even if I would need to force myself into getting them.

After a month, I was already sitting in one of the chairs near that waiter in El Refugio. I was already inside his classroom.

As expected, they all seem interested towards Beau. But since I was also here, nahahati ang kanilang atensyon.

I already noticed some of the guys that might be hitting on Beau. I marked them all. Especially this one guy.

“Beauty!!” Sigaw ni Lucas Buenavista. He was chasing after Beau after our class.

I couldn’t get mad on the first day of the class. That’s why I attacked the family business of that one guy. Within this week, I will make sure that they will get bankrupt.

So I did.

Madali lang naman iyon kasi maliit lang ang business ng pamilya ni Lucas. They were dirt poor already.

We are assigned to perform a task. It was midnight when I brought him beside the lake shore of the Manila Bay.

That night, it was very calming that I slept so well.

I am liking his presence so much. I am getting addicted to it.

I want him.

We were practicing in our mansion. Our days together was fun but the same time full of carefulness. I’m being careful and controlling myself. Damn, he doesn’t know that he entered the tiger’s den.

He was looking innocent sitting in one of my sofa’s. I couldn’t dare do something to him. I need to get his trust first.

When we performed our task, I made a mistake.

I kissed him so bad that he started crying. He was crying for real!

It was not written on the script. I unconsciously kissed him.

But deep inside, I wanted to kissed him so bad. Hindi ko lang na-control ang sarili ko sa araw na iyon.

I am fucked up.

Now, I don’t have any courage to show up in front of him.

For the first time, I backed out. Natakot ako. I was afraid. I gave up on wanting him right after seeing him cry in front me.

That was the first time that I controlled the urge within me to make him mine, to make him one of my possessions.

His face now hunts me. I kissed him but he instead cried. Did I do something bad? Is it a sin?

I accept it as a bad move. Since then, I never visited El Refugio again and dropped the class.

Fuck, I missed him.

Hindi siya nawawala sa aking isipan. Grabe ang tama mo sa akin, Beau.

I came back from the States after participating in a convention seminar. In order to avoid thinking about him, nilublob ko ang aking sarili sa dami ng trabaho.

It has been years since then but the memories still left inside my head. Living as if it was still tomorrow.

I couldn’t forget it. And I was admitted of a disorder after that.

My pheromones are now abnormal and my dck won’t get hard on anyone, to anybody. Even my past sxx buddies were so disappointed. I tried doing sx with anyone but mine wouldn’t get hard even an inch.

Ha..

Malalim akong bumuntong hininga as I drunked one glass of beer.

He made me like this. I couldn’t get to blame him because it was my mistake. He has nothing to do with this. This is my problem and my mistake.

I am feeling dizzy while driving. Pauwi na sana ako ngayon sa bahay pero nakakaramdam na ako ng init. Seems like I am on heat.

No, I am on a rut. Out of nowhere, I went inside El Refugio. With my VIP pass, I went up to the Elite’s floor.

I forgot to take my medicine because of too much work and too much drinking for the past days. Para na akong nababaliw dahil sa hilo. My eyes are now blurry and when I spoke with the service crew, I couldn’t properly speak.

My pheromones are bursting inside me. To ease my pain, I went inside the bathroom to take a shower. But it didn’t stop.

My pheromones are everywhere and I felt that it continuously went of my body. I couldn’t control it.

I smelled a familiar omega pheromones when I went out. I went straight to the door where the pheromones was so strong.

Unusually, mine was so hard!

I am no longer an impotent thanks to this person.

My sight was blurry I couldn’t even see the person’s face. My memories were bleak that night.

The only thing clear to me was the feeling of fcking that person. After years, I couldn’t fck someone that’s why I know I went overboard last night.

Hindi ko alam kung naka-ilang rounds kami. I was in rut and for the first time I got it laid with a real person! For years, puro gamot lang pinang-aalis ko kapag tinatamaan ako niyon.

But it feels so good. It feels really damn good that I marked that person. And I even knott that person!

When I woke up, the person was no longer here.

Iniwan na niya ako. No notes, no nothing. Walang iniwan kahit bakas. Even memories, there were nothing. Wala akong maalala.

“You slept for three days.” My secretary told me. He look pissed. Of course, he would. Iniwan ko ba naman ang tambak na trabaho.

“Find the person I am with that night.” I said to him, clenching my jaw.

I am mad. That wasn’t a normal one night stand for me. I need to know who that person was!

“Madame ordered it since we found you here.” My secretary answered. Tumango ako bilang sagot. Buti naman kung ganon.

“Miss Andrea is here.” One of the guards went inside to announce that. Masama ang tingin ko ng bumaling ako roon.

“Tell her I don’t have the time to talk to her today.” I ordered the guard.

Kakagising ko lang. Inis na inis pa ako na iniwan ako non after naming mag sxx na parang mga hayop. Though I think I forced that person to do that with me.

Nag-ayos na ako para lumabas. Wala akong ligo sa tatlong araw na iyon kaya naligo muna ako.

I tried to remember that person but I couldn’t. Madilim at hindi ko nakita ang kaniyang mukha.

I understand why he left because maybe I went overboard that night. Hindi ko naman iyon sinasadya. Pero kahit na hindi ko sinasadya, hindi iyon consensual.

Bumaba na ako sa first floor matapos mag-ayos.

“I haven’t eaten anything,” Saad ko at napatingin sa restaurant. I stepped towards the restaurant and I smelled something nice.

The smell was so sweet. I know this smell.

This is the mark I left. This is my omega.

Then I found out that it was from him. Tinignan ko siya. It was really coming from him.

This only means one thing. He’s the person I am with that night, the person I marked and knotted.

“You haven’t propose to him!” My mom shouted at me one day.

“Mom, I will. I have plans and I am still preparing. The rings is still being made.” Mahinang sagot ko.

“Don’t mess this up, son. You need to take responsibility and marriage is the first step for that!” She said and went out of the room.

I have plans.

I will propose to him.

I went out to take the ring. He was sleeping when I went out kaya hindi ako nakapag-paalam.

“Please, say that you love me.” He was begging in front me.

I love you baby. I love you so damn much.

“Fuck plans.” Mahinang mura ko.

I pulled him towards me and kissed him.

“I love you baby.” Sabi ko sa kaniya matapos ko siyang halikan.

“I love you so damn much.” Saad kong muli at hinalikan ko siya. My fingers went below his eyes to wipe his tears as I kiss him carefully.

I am planning to propose to him tonight but this is so unexpected. I didn’t expect that this will happen.

Nasira tuloy ang plano ko. At ngayon, may tyansa pang iiwan niya ako.

I know very well that he wanted to meet his family but couldn’t since I locked him up here. That’s why I give him a chance to leave.

But I will not let him go, I will just give them the chance to talk. Then I will marry him and talk to his family.

My plan was to propose to him but his Tita is now here. I could let them go…

But there’s a part of me that saying he shouldn’t go.

He is mine and mine alone.

“Baby…” Patuloy siyang umiiyak. Patuloy naman ako sa pagpunas sa kaniyang mga luha.

The last time I saw him crying was when I kissed him before. It haunted me and I think if he will cry on me, it will hunt me forever.

Hindi ko kayang makita siyang umiiyak sa harap ko. Ayaw ko.

It pained me to see him crying because of my foolishness.

“Stop crying.” Saad ko at hinalikan muli ang kaniyang labi.

Binitiwan ko siya. Nakapikit na siya ngayon at humihikbi. Unti-unti akong lumuhod sa kaniyang harapan habang nakatukod ang isa kong tuhod.

“Will you marry me?”

Fuck plans. I wanna marry this person right here. Itatali ko siya sa akin. Sa ayaw at gusto niya, sa ayaw ng kung sino man. Walang makakapigil sa akin.

The end.

Thank you so much for coming this far, to all the support that I received and the votes/reads you all give. This is my first story that I completed and I will never forget this day.

Adios, Esteban and Beau!

I enjoyed writing their story and I hope you are too! :>

Part II. Teaser

“Maricel, where’s my son?”

A woman asked. She was wearing a white shirt, rigged jeans and a white dove slippers.

Sa kaniyang pananamit ay hindi mo malalaman na isa siya sa mga billionaire sa buong mundo. Kung hindi lang dahil sa kaniyang naniningkayad sa puting kutis, magmumukha na sana itong mahirap.

This woman was the first Filipino self-made billionaire and a fashion designer from Dubai, who went back to the Philippines to check her son after how many years.

“Athena, your son married your ex’s son.” Maricel calmly said.

“What? My last ex was his father!” The woman exclaimed.

coming soon.

Chapter 21

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 21

Refuse

—

“Hindi pwede!” Tita Maricel shouted loudly. Sasagot na sana ako sa tanong ni Esteban sa akin pero napatigil ako ng pigilan ako ni Tita Maricel.

I was shocked. Umawang ang aking labi sa aking narinig kay Tita. Tinignan ko siya nang marahas niyang hawakan ang aking kamay, inagaw niya ako kay Esteban.

“Hindi kayo pwedeng ikasal!”

Esteban, who promised to me were shocked too with the sudden resistance from my Tita.

“Bakit po?” Nagtatakang tanong ko kay Tita Maricel. She looks so disgusted by the thought of Esteban marrying me. She looks at Esteban with so much hatred.

Then I remembered, pinagbawalan niya pala akong makihalubilo sa mga mayayaman na tao dito sa Maynil. Which I don’t understand why. Bakit?

Biglang kinurot ni Tita Maricel ang aking tagiliran.

“Aray!” Biglang hiyaw ko din. Lalapitan na sana ako ni Esteban dahil sa ginawa ni Tita sa akin pero pinigilan ko siya.

I was used to this way back home. This is the kind of love language I missed. Ganito palagi ang ginagawa sa akin ni Tita Maricel sa tuwing mayroon akong hindi magandang ginawa at hindi niya nagugustuhan.

“Tita, buntis ako!” Saad ko sa kaniya. Pero mas lalo pa ata siyang nagalit nang sabihin ko iyon sa kaniya.

“Alam ko! Kaya ipalaglag mo ’yan!” Sabi ni Tita Maricel sa akin.

Nagulat ako doon. Tinignan ko si Tita Maricel. Nakatingin din siya sa akin. She looks so intense. Hindi ako makapaniwalang siya mismo ang nagsabi niyon sa akin.

“Hindi mo alam ang pinapasok mo, Beau! Halika na at umuwi na tayo sa probinsiya.” Saad nito. Hinihila na niya ako ngayon para makalakad pero pinigilan ko siya.

Hindi ko maintindihan kung ano ang ayaw ni Tita sa nangyayari ngayon. Hindi ko alam kung ano ang kinakagalit niya. Hindi ko alam ang dahilan.

Dahil ba nagpabuntis ako sa isang taong hindi ko kilala?

Dahil ba hindi ko sinunod ang payo niya sa akin?

“Tita…” Sabi ko sa kaniya. Hinihila ko na ngayon ang kamay ko na mahigpit niyang hinahawakan.

“Beau, kinukulong ka niya dito! Hindi ko alam kung anong gagawin niya sa’yo kung mananatili ka pa dito. Hindi ka ligtas dito!” Sigaw ni Tita Maricel, ngayon ay galit na galit na siya ngayon.

Esteban, who was standing there can’t do anything. Nakita kong bumubuka ang labi nito pero hindi ito makapagsalita dahil sa galit ni Tita Maricel.

“Tita… Magkakaroon na po ako ng anak. Ayaw ko siyang lumaki na walang kinikilalang totoong magulang kaya dito lang ako.” Saad ko sa kaniya. Bubuka na sana ang kaniyang labi pero dinugtungan ko ang aking sinabi.

“Lumaki akong walang totoong magulang, pero hindi niyo pinaramdam sa akin na wala ako non kaya maraming salamat. Tinuring ko kayong tunay na magulang pero sa puso ko, hinahanap ko parin ang totoong magulang ko lalo na noong bata pa ako. Mahirap at nakakalungkot. Sa tuwing nakikita ko po kayo nang pamilya ninyo na masaya at kumpleto noon, napasakit para sa akin. Dahil gusto ko rin po ng ganoon.” Naluluha kong saad sa kaniya.

Umuwang ang labi ni Tita Maricel dahil sa aking mga sinabi.

“Kaya ngayon pong buntis ako, ayaw kong iparanas sa magiging anak ko ang nangyari sa akin. Ayaw kong ipagkait sa kaniya ang karapatang magkaroon ng tunay at kumpletong pamilya.” Saad ko.

“Beau…” Si Esteban.

I am now crying right in front of them.

“Dahil hindi niya po ginustong ipanganak dito sa mundo para lang pagkaitan ng pagmamahal ng mga taong bumuo sa kaniya.”

Tita Maricel couldn’t utter a single word after seeing me cry.

“Kaya please po. Ayaw ko pong bumalik sa probinsiya. Dito lang ako.” Saad ko at unti-unting lumuhod sa kaniyang harapan.

“Please… I wanna stay here. With my child’s father. Hindi po kami magpapakasal katulad ng gusto niyo. Pero sana po, makilala at makasama naman ng magiging anak ko ang tatay niya.”

“No… baby, please stand.” Si Esteban na agad akong dinaluhan ng makitang lumuhod ako. He was also kneeling beside me.

I saw how emotions changes within my Tita Maricel’s eyes. Unti-unting kumalma ang kaniyang galit. Hindi na ngayon makatingin si Tita Maricel sa akin. Maya-maya pa ay tumingala siya at pinunasan ang luhang lumabas sa kaniyang mata.

Ako naman ay inalalayan ni Esteban upang makatayo.

“Gutom na ako! Wala ba kayong pagkain dyan?” Maya-maya ay saad ni Tita Maricel. Napangiti na lamang ako pagbabago ng kaniyang ugali.

“Kanina pa ako dito kaya ako ay nagugutom na.” Pag-rarason ni Tita Maricel.

Tinignan ko si Esteban. “You heard that?” Saad ko sa kaniya.

We went inside the mansion. Si Tita Maricel ay agad na nang hingi ng tubig dahil nauuhaw na daw siya na siya namang pinagbigyan ni Esteban.

Kasama ko na ngayon si Tita Maricel na nililibot ang kaniyang paningin sa mansiyon.

“Ang laki ng mansiyon niya Tita, diba? Magaling akong pumili eh.” Natatawang saad ko sa kaniya.

Kitang-kitang ko ang mangha sa kaniyang mata pero agad iyong nagbago nang marinig niya ang aking sinabi. Dahil doon, kinurot na naman niya ako ulit.

Nang bumalik si Esteban dala ang tubig ay agad iyong ininom ni Tita Maricel.

“I have ordered food. Please come here while waiting for it to arrive.” Esteban said. Tinitignan niya si Tita Maricel na matiim siyang tinitimbang. I saw how a small smile crept from her lips as she gazed at Esteban.

Nasa sala na kami ngayon. Things were awkward since Tita Maricel barely spoke a thing and Esteban never left my side.

Sa tingin ko ay natatakot pa ito na baka tangayin nga ako ni Tita. He was holding my hand so tight!

“Esteban…” Tawag ko sa kaniya. “You can let go of my hands. I’m not going anywhere.” Saad ko. Agad naman niyang binitawan ang kamay ko ng marealize niya kung gaano kasikip ang pagkakahawak niya dito.

Maya-maya pa ay biglang nagsalita si Tita Maricel.

“Anong nangyari sa pag-aaral mo?” Biglang tanong ni Tita Maricel sa akin. Tinitignan niya ako at maya-maya ay nilalapit ang tingin kay Esteban na nasa aking tabi.

“Huminto po ako…” Napatingin ako kay Esteban. Ngumiti ako dito ng maalala ang unang balak ko sanang pagtakas. “Buntis po ako mahihirapan po akong mag focus.” Saad ko.

Kumunot ang noo ni Tita Maricel. “Totoo ba yan? O baka naman kinukulong ka dito kaya ka hindi makapasok sa pag-aaral?” Tinignan ni Tita si Esteban.

“Maraming estudyante ang nag-aaral ngayon kahit na buntis sila.” Dagdag niya. Nakatingin na ako ngayon kay Tita Maricel.

I felt Esteban moved from his seat. That alerts him kaya tinignan ko siya.

“Grabe po ang morning sickness ko. Madalang po akong magsuka kaya mahihirapan po ako.” Palusot ko kay Tita Maricel.

I know Tita Maricel wouldn’t buy that lousy reason. Alam niya kung gaano ako kasipag mag-aral pero nagtaka ako ng manatili siyang tahimik.

“Ilang araw kitang hinanap pero hindi kita mahanap. Buti nalang may nakapagsabi doon sa pinagtratrabahoan mo na andito ka daw dahil tinangay ka ng isang customer nila doon.” Saad ni Tita.

What? Who said that?

Awkward akong tumawa dahil sa sinabi ni Tita Maricel. Hindi ko na alam ngayon ang sasabihin ko sa kaniya.

“Mananatili muna ako dito ng ilang araw.” Saad ni Tita nang hindi ako makasagot. Tinitimbang niya na naman ako at si Esteban.

Tinignan ko si Esteban upang manghingi ng permission. Agad naman tumango si Esteban bilang tugon.

“You can stay here as long as you want.” Saad ni Esteban. He’s still bossy even if he’s around my Tita!

“Ilang araw lang ako dito. Babalik ako sa Cagayan tapos babalik din kaagad dito.” Saad ni Tita Maricel. She’s looking at me.

“Maayos naman po ako dito. Huwag na po kayong mag-abala.” Saad ko. Her life is there. Ayaw kong maantala iyon. Lalo na ang kaniyang pamilya.

“Hindi. Babantayan kita dito at tutulungan sa pagbubuntis mo.” She said. She sounded worried about something.

“Hindi naman po kami magpapakasal.” Saad ko sa kaniya.

Naramdaman ko kaagad ang tingin ni Esteban sa akin. Alam kong gusto niyang magreklamo pero hindi niya magawa.

Bigla na naman akong nasusuka kaya agad akong tumakbo sa cr upang ilabas ang aking suka. Nahihilo ako sa bawat duwal ko.

For the next few days, Tita Maricel stayed with us here. Binigyan siya ni Esteban ng sariling kwarto sa first floor ng mansion.

And that’s how Esteban’s hell life started as Tita Maricel nags him about everything that he does.

To be continued…

Chapter 22

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 22

Easy

—

It has been one month. Unti-unti na akong nasasanay sa morning sickness na aking nararamdaman sa tuwing nagigising ako araw-araw.

Being pregnant is hard. Mabuti na lamang at may kasama ako. My tita is here and Esteban has been providing me help from time to time. He’s always beside me. He does his work in his mansion.

But today, I feel different.

I don’t wanna see his face. Sa umagang ito ay bumungad kaagad ang kaniyang mukha sa aking paggising. Dahil sa kaniyang mukhang sumalubong sa akin, nasusuka agad ako.

“Are you okay?” I heard his soft and concern question from my back. Agad kasi akong napatakbo sa toilet para sumuka.

I vomit nothing. Just a little mucosae water.

I am not okay, can’t you see Esteban? Are you crazy?

Matalim ang tingin ang pinukol ko sa kaniya ng naglakad ako palabas sa toilet matapos kong maghilamos sa aking mukha.

“Get lost,” Malamig na saad ko sa kaniya at bahagya siyang tinulak upang makadaan ako.

For the past few days, paiba-iba ang aking mood sa hindi malamang dahilan. The doctor told me that it might be because I am pregnant. I also started to get picky with the food I ate. But commonly, these signs would only be manifested after 4 to 5 months of being pregnant. But in my case, kaagad ko na iyon naramdaman sa unang buwan palang.

I am crazy, right?

Pero anong magagawa ko? This is my body telling me so. Hindi ko control ang aking katawan.

Whatever changes in my body right now, I need to handle it for 9 months. Esteban and everyone around me should endure those hellish 9 months with me. Dahil sobrang hirap ng pagbubuntis, I might just take someone together with me throughout this hellish journey.

Napangiti ako sa aking naisip. Lumabas ako sa kwarto kung saan kami natutulog ni Esteban. Pumunta agad ako sa kusina upang uminom while Esteban is still behind me. Naabutan ko ang aking Tita Maricel na umiinom ng kape at mayroong pandesal na pares sa kaniyang harapan.

“Magandang umaga,” Bati ko dito. Hindi ako sinagot ni Tita at pinagmasdan ang mukha naming dalawa ni Esteban. Eyeing for something that might happen today.

“Uuwi ako ngayon,” Panimula ni Tita ng kumuha ako ng tubig na maiinom. Napatigil ako sa aking ginagawa ng marinig iyon at nilingon siya. Kumunot ang aking noo.

“Babalik din ako agad.” Dagdag niya. Nawala agad ang kunot ng aking noo ng marinig iyon.

“Habang wala ako, huwag na huwag kang magpapakasal. Babalik din ako ngayong linggo.  Baka dadalhin ko din sila dito,” Saad ni Tita Maricel sa napaka-seryosong boses.

After that incident, hindi na ulit namin napag-usapan ang kasal. For one month, hindi pa rin naaalis ang tampo o galit na mayroon si Tita Maricel dahil sa aking ginawang paglabag sa kaniyang bilin ng pumunta ako dito sa Maynila. What’s worse is that, I am pregnant. Labis labis ang kaniyang galit dahil wala ng bawian ito.

If maybe I wasn’t pregnant, naibalik na siguro niya ako sa probinsiya. Napalunok ako dahil doon. Maybe if I am not pregnant, I couldn’t be together with Esteban right now. Baka nakatakas na ako dito at muling nakalayo.

But there’s no escaping right now. I don’t think Esteban would let me go.

“Huwag na huwag.” Saad ni Tita Maricel, warning Esteban with her death stares.

For the past few days, Esteban has been a good boy around Tita Maricel. Ginagawa niya ang mga utos nito ng walang pag-alinlangan. I remembered what happened a while back.

“Do I need to do this all day?” Esteban looks at me with a questioning look.

“Oo.” Tita Maricel coldly answered him.

Napangiti na lamang ako. Nasa gilid kami ngayon ng mansiyon, nakasilong na nakaupo at umiinom ng juice kasama si Tita Maricel. Habang si Esteban ay nakahawak ng palakol, walang damit at pawis na pawis sa ilalim ng mainit na araw. Hapon na ngayon at tirik na tirik ang araw.

Esteban is chopping some wood today. Kanina pa siyang umaga andyan. Naawa ako noong una but I started to get amused while watching him.

Paano ba naman, wala itong damit at pawis na pawis. Kitang-kita ko ang kaniyang katawan. Ang mga muscles sa katawan nito ay hulmang-hulma. Kitang-kita ko ang paggalaw ng mga ito pati ng kaniyang mga ugat.

I am watching with a big smile. Ang ganda sa aking mga mata ang kaniyang ginagawa.

Tita Maricel ordered him to cut wood because she wants to cook. Ayaw niya at hindi niya alam gamitin ang gas stove sa mansion ni Esteban. And Esteban obeyed without any complaints.

Ilang araw na rin kasing ganoon si Tita Maricel. Nasasanay na si Esteban habang sko naman ay hinahayaan lamang si Tita Maricel na gawin ang mga gusto nito. I don’t want her to get mad at me.

And all of that happens because maybe he wants to test Esteban. If he is worthy of becoming my man.

He is indeed worthy of becoming my man. He is more than worthy. Hindi ko lang alam kung worth it ba ako para sa kaniya.

But he needs my Tita’s approval for our relationship to last. Kung hindi, baka hindi namin masisilayang dalawa ang altar.

“Dadalhin mo ba sila lahat dito?” Tanong ko kay Tita Maricel matapos uminom.

“Oo,” Napalunok ako dahil sa kaniyang naging sagot.

I don’t think that’s a good idea. It would be chaotic if all of them would be here. Hindi ko ma-imagine. Baka may mag-away o baka may magselos.

Tinignan ko si Esteban na walang sawang nakatitig sa akin. He is standing near me, with white shirt on and a black shorts. Magulo pa ang kaniyang buhok dahil kakagising pa lamang nito.

Napasinghal ako dahil nakita ko na naman ang kaniyang mukha.

He looks so ugly right now!

“Umalis ka nga dito!” Malamig na saad ko sa kaniya.

“Why? I want to be here.” He said, slow and shrugged.

“I don’t wanna see your face.” Saad ko, galit at nangungunot na ngayon ang aking mukha.

Nakita ko ang kaniyang paglunok habang matiim na tinitignan niya ang aking mukha. He’s analyzing if I am serious right now.

“Should I wear a mask so that I can stay here?” He pathetically asked me.

“Just get lost already.” Mas seryosong saad ko sa kaniya.

I don’t want to see his right at this moment. Pumapangit ang mundo ko dahil sa kaniyang. Not because he is ugly, but because he looks effortlessly handsome. Kahit ngayong kakagising palang niya, gwapong-gwapo siya sa aking paningin.

I haven’t told Esteban about Tita Maricel’s sons. And the kind of relationship I have with them.

Sana lang ay nagbago na sila sa nakalipas na taon.

Matapos kumain ni Tita Maricel ay umalis na ito. Esteban gave him a ride to the airport using one of his men. Dahil wala namang dala si Tita Maricel ng pumunta siya dito, naging madali ang kaniyang pag-alis.

I heard Esteban sigh when we were left alone. Nasa living room na kami ngayon ng kaniyang mansion. Nakaupo ako sa sofa habang hawak-hawak ang grapes na aking unti-unting kinakain ngayon.

Sinulyapan ko siya. He is walking towards me right now with his laptop on his hand. Magsisimula na siguro itong magtrabaho ngayong araw. Malalalim ang kaniyang lakad na umupo siya sa sofa sa aking harapan.

He is wearing a mask right now. Just like what he said a while ago. I smiled. Are you that smitten of me, Esteban?

Grabe ang effort niya para lang alagaan ako. He has done so much for the past days and I really appreciate that.

He opened his laptop. Dahil doon ay naglakad ako patungo sa kaniyang pwesto. Dahil sa aking ginawa ay napatingin siya sa akin. He is looking me with questioning look.

“Do you need something?” Tanong niya sa akin.

Nagpatuloy ako sa aking paglalakad patungo sa kaniya. I am wearing loose white shirt right now with a big ice cream design in front of it. Hanggang legs ko ang laki ng damit na suot ko ngayon kaya naman naka-boxer lang ako sa pang-ibabang damit ko.

Nanatili ang titig ni Esteban sa akin ng huminto ako sa kaniyang harapan. His laptop is on his lap right now. Naka-on na iyon ngayon at magsisimula na siyang magtrabaho.

Nagdikit ang kaniyang kilay ngunit hindi na siya nagsalita pa ng itulak ko ang kaniyang laptop pataas. Hinawakan niya iyon upang maitaas. Because of his height, his long legs si way too high while he sits there in the sofa.

“What are you doing?” He questioned me.

“Nothing.” Nakangising saad ko sa kaniya.

I started rubbing my hands on his black shorts, on his center part. Hindi iyon matigas ngunit sobrang laki niyon kaya naramdaman ko kaagad.

He is really big. So big.

He had a deep sighed when he realised what I am doing. Ngunit hindi siya nagreklamo at hinayaan lamang akong gawin ang aking gusto sa kaniyang katawan.

I slowly felt it getting bigger and harder as I rub my hands on it. I smirked when his breath become faster. We haven’t done it for days since Tita Maricel is here.

“Hmm?” I teasingly uttered in front of him.

“You are really good at turning me on,” He said, hoarsely.

But when he is about to lost it at para bang gusto na niyang ilabas ang kaniyang alaga ay tinanggal ko ang aking kamay doon.

“Beau…” He hoarsely said, turned on.

Lumaki ang aking ngiti. He looks so turned on a while ago but now he looks defeated when I removed my hands.

Humalakhak ako at patakbong bumalik sa aking pwesto kanina. Kumagat agad ako ng isang grape at inalis ang paningin sa kaniya.

I heard him call my name sensually many times but I didn’t reply. Hindi ko siya pinansin at hinayaan lamang siya doon.

Deal with your own blue balls, Esteban. Napangiti ako dahil sa aking ginawa.

Mission success!

I felt his eyes getting through my skin. Nanlilisik na siguro ang kaniyang tingin sa galit dahil sa aking ginawa sa kaniya.

I continued eating my grapes calmly. Hinayaan siyang nakaupo doon habang may naninigas na alaga.

“You’ll regret this sooner or later,” He warned me. Ngunit hindi siya umalis sa kaniyang pwesto.

Naririnig ko pa ang kaniyang malalalim na hininga upang pakalmahin ang kaniyang sarili bago narinig ang kaniyang malalakas na pagtipa sa keyboard ng kaniyang laptop.

He is really mad. Kaya naman mas lalo pang lumaki ang aking ngisi.

Since Tita Maricel came here, I like making and watching him suffer. Thank you Tita for giving me ideas!

This feels good. Inaalagaan at ini-ingatan ka dahil may dinadala kang tao sa tiyan mo. I didn’t know that getting pregnant would be this good.

It’s hard pero nakakayanan naman. Lalo na’t mahal ako ni Esteban. That’s the biggest key of this. Mahal niya ako. And that’s why he would do everything for me.

With all of these, I think I would survive 9 months of being pregnant.

I will take them with me along my journey. Tatanggapin ko ang lahat ng tulong na aking makukuha sa ngayon.

Para naman mas madali ang aking pagbubuntis.

To be continued…

Chapter 23

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 23

New Guy

—

“Mom will be back soon together with my father,” Saad ni Esteban sa gitna ng aming hapunan.

His mom went on a vacation with his father to relieve stress. Iyon ang naging paalam ng nanay niya sa akin nong huling punta niya dito.

“Will it be okay if they could meet your Tita Maricel?” Tanong sa akin ni Esteban. I didn’t look at him. Ini-enjoy ko kasi ngayon ang luto niyang tocino.

“I don’t know.” Sagot ko sa kaniya.

Hindi ko talaga alam kung okay lang bang magkita ang mga ito.

Tatlong araw na ang lumipas ng umalis si Tita Maricel. Tumawag ito sa akin kinabukasan ng umalis ito upang sabihin sa akin na nakarating na siya sa Cagayan.

It’s been years since I last saw her two sons. Lumaki na si Kenneth habang si Klinton ay nasa huling taon na niya sa college.

Hindi ko alam ang kanilang magiging reaksyon kapag nakita nila akong muli. Kinakabahan man ay nakuha ko pang ngumiti kay Esteban.

“Honey,” Malamyos ang boses na tawag ko sa kaniya.

“Hmm?” He softly uttered, nginunguya niya ang kaniyang pagkain.

“I want ice cream.” I sweetly asked him.

“Alright, wait a minute.” Agad niyang saad. Binaba niya ang kaniyang kubyertos, tumayo at nagtungo sa fridge na malapit sa kaniyang pwesto.

Pinanood ko siya habang ginagawa niya iyon.

“I want the ube one.” I said, pouting.

“But this is your favourite, right?” He said, tinuro ang buko pandan flavored ice cream na kaniyang nilabas.

“I want ube.” I said again, grumpy.

He sigh but then went back to the fridge. Nangunot ang noo ko dahil sa kaniyang ginawa.

“Are you mad at me?” I asked him, nang-aakusa at naluluha.

“No, darling.” Agad niyang saad. Nagulat siya ng makita niya ang aking mukha at agad na lumapit sa akin.

“I won’t be mad at you, never in my life.” He said in a careful and sincere tone.

“But you’re mad at me!” Umiiyak na ngayong sigaw ko sa kaniya. Tinakpan ko ang aking mukha dahil sa aking pagiyak.

That lunch, I spent the rest of the time crying because of him. Nagtatampo ako sa kaniya sa hindi ko alam na dahilan. Wala naman siyang nagawa kundi suyuin ako sa buong araw hanggang gabi.

The two of us were hugging at the balcony when the gate open. Nasa taas kami at kitang-kita ang gate sa aming pwesto. I saw Tita Maricel with Kenneth holding on her hand while Klinton is pulling a big luggage.

Agad kaming natigil ni Esteban sa aming ginagawa.

“They are here!” Saad ko sa kaniya at lumayo. Nagmadali naman akong naglakad pababa sa pangalawang palapag ng kaniyang mansion.

“Beau, no running!” Sigaw ni Esteban sa akin habang nakasunod siya sa aking mabilis na paglalakad.

“Careful.” Saad niya ng mahabol niya ako sa hagdan. Nakahawak na siya ngayon sa aking bewang.

I saw how worried he was. Kaya naman binagalan ko ang aking paglalakad pababa sa hagdan at patungo sa pinto ng kaniyang mansion.  Siya naman ay nakabalot ang kamay sa aking bewang habang naglalakad kami

Binuksan niya ang pinto at bumungad sa amin ang tatlo habang patuloy na nakahawak sa aking bewang ang kaniyang isang kamay. Tinignan ko si Tita Maricel, bago nilipat ang aking paningin kay Kenneth na nakahawak sa kaniyang kamay.

“Kenken!” I enthusiastically said to him. Nakabukas na ngayon ang aking dalawang kamay upang yakapin siya, lumayo kay Esteban at lumapit sa kanilal upang salubungin.

I saw how his face glittered and a smile is made on his lips. Tumakbo siya papunta sa akin upang yakapin din ako.

“I miss you po,” He sweetly said. Bakas kaniyang mukha ang galak ng makita at mayakap ako.

“I miss you too,” Saad ko sa kaniya, nakangiti habang tinitignan siya sa aking katawan.

“How was your trip po?” Si Esteban, magalang na tinanong si Tita Maricel.

Hindi sumagot si Tita Maricel, maldita at bad trip na ang mukha. Tinignan ko si Tita dahil doon.

“Anong nangyari?” Tanong ko sa kaniya.

“Ang mahal ng pamasahe papunta dito! Bakit ba kasi andito sa malayo at liblib na lugar ang mansion niyan.” Naiinis na reklamo ni Tita Maricel sa akin. Masama pang tinignan si Esteban.

“Sana sinabi niyo na ngayong araw ang dating ninyo. Pwede naman kayong sunduin sa terminal,” Saad ko kay Tita Maricel.

Ngayon ko palang napansin si Klinton sa kaniyang likuran. Malayo na ang tangkad nito sa dati. Makinis din ang kaniyang mistisong mukha. Mas humulma ngayon ang kaniyang panga at buong mukha dahil sa pagiging payat nito.

I smiled at him. Pero nanatili ang blangkong ekspresyon sa kaniyang mukha habang tinitignan ako. Hindi niya sinuklian ang aking ngiti.

“Come inside,” Si Esteban na magalang na ginigiya ang mga bagong dating.

“Dito po kayo nakatira, Kuya Beau?” Curious na tanong sa akin ni Kenneth ng pumasok kami sa mansion.

“Oo,” Sagot ko sa kaniya na may malaking ngiti.

“Sobrang laki at ganda! Kaya pala hindi ka na bumabalik sa amin!” Malaki ang ngiting saad nito habang nagmamasid sa paligid, manghang-mangha siya sa kaniyang nakikita.

“Kumain na ba kayo, Tita?” Tanong ko sa kanila.

“Oo,” Sagot naman ni Tita Maricel sa akin. “Napagod kami sa byahe kaya magpapahinga muna kami.” Dagdag niya.

“Sige po.” Sagot ko sa kaniya.

“Kuya Beau, samahan mo ako maglibot dito! May nakita akong swimming pool kanina galing sa labas.” Si Kenneth na pilit akong hinihila.

Kaya naman wala na akong nagawa kundi samahan si Kenneth. Habang si Esteban ay sinamahan si Tita Maricel at Klinton sa kanilang kwarto sa unang palapag ng mansion.  They are staying in the two rooms of the guest rooms on the first floor.

“Wow!” Manghang-manghang saad ni Kenneth nang dumating kami sa malaking swimming pool.

“Gusto mo bang maligo?” Tanong ko sa kaniya. Patuloy kaming naglakad hanggang sa dumating kami sa gilid ng swimming.

“Opo!” Kaagad na sigaw ni Kenneth.

“Magpalit ka muna ng damit kung ganon,” Nakangiting saad ko sa kaniya habang pinagmamasdan ang nagagalak nitong mukha.

Dahil sa aking sinabi ay agad siyang tumakbo pabalik sa mansion. Sinundan ko siya ng tingin at nakita si Klinton na nakatayo sa pinto kung saan dumaan si Kenneth sa pagpasok nito.

Naglakad naman din ako patungo sa kaniyang pwesto. Nanatili siyang nakatayo doon habang nakatingin sa akin. Hindi ko alam ang sasabihin sa kaniya. Lalo na ng makita ko ang kaniyang ekspresyon.

He looks so disgusted at me. Kitang-kita ko ang pandidiri sa kaniyang mga mata.

I expected this. If I have someone that I disappointed in this family the most, that would be him.

Napalunok ako ng makalapit sa kaniya. Hindi ko alam ang aking sasabihin ngayon.

“Kaya ba hindi mo ako nagawang tawagan sa nakalipas na taon dahil sa lalaking iyon?” He frankly uttered to me.

Nakatayo na ako ngayon sa kaniyang harapan at tinitignan ang kaniyang mukha. Kitang-kita ko ang pagtiim ng kaniyang bagang, tila ba nagpipigil.

“I am sorry.” Saad ko sa kaniya.

The two of us weren’t in a relationship but we have shared memories together as teenagers. May nagawa kami na kaming dalawa lang ang nakaka-alam. The kind of relationship we had before is a consensual relationship where we indulge in something sexual.

Pumayag ako noon dahil kailangan ko ang kaniyang tulong para sa aking heat. Siya naman ay tumutulong lang. We never thought that our relationship was serious because Klinton is openly dating someone else while satisfying my needs and his.

It’s a secret between us two. We promise to never be serious at one another.

“I am sorry?” Sarkastikong saad ni Klinton sa akin. “May dapat bang ipag-paumanhin sa pagiging malandi?” Ngumisi siya sa aking harapan.

“Ano?” I sound slightly offended by his words.

“Hindi ko alam na kagaya ka rin ng nanay mo. Disgrasyada. Tapos ano? Kapag iniwan ka ng lalaking ’yan, ipapa-alaga mo kay Mama ang magiging anak mo?” Mapanghusgang saad sa akin ni Klinton.

Lumunok ako at nangungunot na ang aking noo. I am offended now. Naiinis ko siyang tinignan.

“Anong problema mo, Klinton?” Naiinis na tanong ko sa kaniya.

“Problema? Ikaw ang problema!” Madiin ang boses na saad ni Klinton sa akin. Dinuro pa ako.

“Binigyan mo pa ng problema si Mama dahil sa ginawa mo. Kung sana hindi ka lumandi dito, hindi nagpa-buntis at nag-aral na lamang ng tahimik dito, magiging maayos sana ang buhay mo!” Sigaw niya sa akin.

“Anong ako? Ano bang ginawa kong mali?” Sigaw ko sa kaniya. “Klinton, hindi mo alam ang pinag-daanan ko dito kaya wala kang karapatang husgahan ako ng ganito!”

“Hindi mo kasi ang alam ang pinapasok mo! Kilala mo ba ang lalaking iyon? Hindi diba?” Sigaw niya sa akin. Natahimik ako dahil pilit kong iniintindi kung saan nanggaling ang kaniyang galit sa akin.

“Kilala mo ba? Alam mo ba kung anong balak niya at ng kaniyang pamilya? Hindi mo alam!” Sigaw niyang muli sa akin at nanlilisik ang matang tinitignan ako.

“Oo, hindi ko siya gaanong kilala pero alam kong wala siyang masamang balak sa akin! Mahal niya ako at mahal ko siya!” Sigaw ko pabalik sa kaniya. Dahil sa aking sinabi ay nakita ko ang pagkagulat sa kaniyang mukha.

Nakita ko ang paglabas ng lungkot sa kaniyang mga mata. Ngunit agad ding nanumbalik ang kaniyang galit sa akin.

“Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang galit mo sa akin at ni Tita Maricel! Hindi ko alam kung bakit ayaw niyo sa aming dalawa!” Sigaw kong muli sa kaniya, galit at naiinis na rin sa kaniya.

Hindi ko alam kung bakit at kung anong dahilan nila para pigilan ang aming pagsasama ni Esteban. One thing I am sure of, mahal namin ang isa’t-isa ni Esteban kaya walang makakapigil sa pagmamahalan namin.

Even if it’s the family that I love and where I grew up. They can’t take this away from me. Kung wala lang sila ngayon at kung hindi ko na sila nirerespeto, baka pumayag na akong magpakasal kay Esteban.

Pero hindi ako ganoon! Nirerespeto ko pa sila at gusto kong naroon sila kung ikakasal na ako kay Esteban. Dahil sila lang ang pamilya ko! Sila lang ang kinikilala kong pamilya.

“Klinton!” Natigil kami ng marinig namin ang sigaw ni Tita Maricel sa amin. Agad na lumayo si Klinton sa akin at nagtungo sa kay Tita Maricel. Ngunit sa halip na huminto si Klinton sa harap ng kaniyang nanay, nagpatuloy ito sa paglalakad patungo sa kaniyang kwarto. Tinignan naman ako ni Tita Maricel bago sinundan ang kaniyang anak.

I took a deep sigh. Malalim ang hininga ko ng bumalik si Kenneth na ngayo’y nakapagpalit na ng kaniyang damit. Patakbo itong nagtungo sa aking pwesto.

“Pwede na bang maligo?” He innocently asked, smiling at me. Hindi niya alam ang nangyari kaya pinilit ko ang aking sariling ngumiti sa kaniya.

“Oo,” Sagot ko sa kaniya. Kaya naman excited siyang nagtungo sa swimming pool at agad na lumusong. Pinanood ko ang kaniyang pagtampisaw sa swimming pool habang kinakalma ang sarili dahil sa sagutan namin ni Klinton.

“What happened?” Tanong ni Esteban sa aking likuran. Hindi ko napansin ang kaniyang pagdating kaya agad akong napalingon sa kaniyang pwesto.

He look worried as he look at me. Hawak niya ang kaniyang cellphone sa kaniyang isang kamay habang nakayukong tinitignan niya ako. Nasa gilid ako ng swimming pool at nakaupo sa isa sa mga upuan sa gilid nito.

“Wala naman,” Sagot ko sa kaniya at inalis ang tingin. Tinignan ko muli si Kenneth na masayang naliligo sa swimming pool. He knows how to swim. Madami kasi ang sapa at falls sa Cagayan kaya naman marunong itong lumangoy.

There are things that we can’t tell to someone. Isa na dito ang mga nagawa na’tin noon na hindi na dapat pang ungkatin. Esteban doesn’t need know to that, the kind of relationship I had with Klinton. Baka magselos pa ito sa aking nakaraan.

It’s enough that he knew who I was with when he was gone for years. My relationship with Lucas wasn’t private so he knew it. It’s okay with him.

“I don’t like that guy,” Biglang saad ni Esteban dahilan para mapalingon ako sa kaniya.

“Sino?” Takang tanong ko sa kaniya.

“That Klinton guy.” Saad niya na parang wala lang.

“Bakit?” Tanong ko sa kaniya ngunit hindi ako nakatanggap ng sagot. Hindi na niya muli iyong sinabi nang kumain kami sa gabi. Tahimik at kalmado ang aming naging gabi.

Malalim na ang gabi ng mauhaw ako. Tulog na si Esteban sa aking tabi ng lumabas ako sa aming kwarto. Madilim na ang mansiyon dahil kunti na lamang ang ilaw na naka-andar. Pero nagawa ko namang bumaba sa hagdan at magtungo sa kitchen.

Uminom ako ng tubig bago naglakad pabalik sa aming kwarto ngunit natigil ako sa tabi ng isa sa mga kwarto sa unang palapag ng mansiyon ng makarinig ako ng nag-uusap.

“Klinton! Umayos ka.” Madiin ang pagkakabigkas ni Tita Maricel.

“Mama, mahal ko siya. Hindi mo ba naiintindihan iyon?” Nagmamakaawang saad ni Klinton.

Hindi ko kita ang kanilang mukha ngunit naririnig ko ang kanilang pag-uusap dahil bahagyang nakabukas ang pinto ng kwarto.

“Alam mong hindi na pwede! Ano pang magagawa mo ngayong buntis na siya! Kung mahal mo talaga siya noon pa man sana ay inamin mo na sa kaniya!” Galit na saad ni Tita Maricel sa kaniyang anak.

Hindi na naka-sagot si Klinton. Nagulat ako sa aking narinig, nasapo ko ang aking bibig at na-estatwa sa aking kinatatayuan. Ngunit mabilis umayos at nagpatuloy sa paglalakad ng marinig ko ang yabag patungo sa pinto ng kwarto.

Lumabas si Tita Maricel doon, nagulat siya ng makita ako ngunit nilampasan lamang ako at pumasok siya sa katabing kwarto. Nang lingunin ko ang pinto kung saan nanggaling si Tita Maricel ay nakita ko si Klinton na nakaupo sa kaniyang kama habang ang mga kamay nito ay nakatakip sa kaniyang mukha.

Tama ba ang narinig ko?

To be continued…

Chapter 24

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 24

Poster

—

Dahil sa aking narinig ay hindi ko alam kung paano ko haharapin si Klinton kinabukasan. Nasa hapag na kaming lahat ngayon upang kumain ng aming agahan.

Marami ang pagkaing nasa lamesa ngayon dahil si Tita Maricel ang nagluto. Kaya naman natatakam akong tikman ang kaniyang luto, lalo na ang ginataang hipon na nasa harapan ni Klinton.

Nasa harapan ko ngayon si Klinton na katabi si Tita Maricel at Kenneth sa kaniyang magkabilang pwesto. Ako naman ay katabi si Esteban na tahimik na kumain.

Sinubo ko ang kutsarang may lamang kanin at gulay bago pilit na inabot ang lalagyan ng hipon upang makakuha. Kanina ko pa kasi iyon tinitignan at ngayon lang balak na kumuha.

Napansin ata ni Esteban ang gagawin ko kaya tumigil siya sa pagkain upang tulungan ako. Ngunit bago pa man namin magawa iyon ay biglang nagsalita si Klinton.

“Ako na,” Madiin na saad ni Klinton.

Hinawakan niya ang sandok ng ulam at matiim akong tinignan. Napatingin naman ako sa kaniya dahil doon.

“Ilapit mo ang pinggan mo,” Mabagal ngunit madiin paring saad ni Klinton.

Tinitigan ko siya at nagdalawang isip pa kung tatanggapin ko ba ang kaniyang tulong.

“Mas malapit sa akin,” Dagdag niya ng mapansing nag aalinlangan ako.

Tumutulong lang naman siya kaya naman wala itong malisya. Ako lang siguro ang nag-iisip ng masama sa kaniyang tulong dahil sa aking narinig kagabi. At dahil gusto kong tikman ang hipon, tinaas ko ang aking pinggan upang ilapit kay Klinton at mabigyan ako ng ginataang hipon.

Narinig ko ang pagtikhim ni Esteban sa aking tabi at naramdaman ang pagtama ng kaniyang hita sa aking hita. Napalingon ako sa kaniya sa nagtatanong na mukha. Nakatitig siya kay Klinton bago binalik ang tingin sa kaniyang pagkain.

Nangunot ang aking noo bago binalik ang atensyon sa aking pagkain. Hindi ko pinansin si Esteban at kinain ang hipon nasa aking pinggan na ngayon.

The shrimp looks so good on my plate. Sobrang sarap tignan ng malaking hipon kaya naman agad ko iyong kinain. Hindi ko na pinansin ang ilang ulit na pagbaling sa akin ni Esteban.

“Ako na ang maghuhugas ng pinggan,” Saad ko ng matapos kaming kumain lahat.

“No, you should rest.” Agad na saad ni Esteban. Nilingon ko siya at nakita kong seryoso siyang nakatingin sa akin.

“Sino ang maghuhugas kung gaanon? Marunong ka ba?” Pangungutya ko sa kaniya.

I bet he doesn’t know how to wash the dishes. Hindi ko nga alam kung nakapaghugas na ito sa buong buhay niya.

“I know how to,” Sagot niya sa akin, seryosong-seryoso parin.

Walang katulong ngayon dito sa mansion ni Esteban. Tanging ang mga guard lamang na nakapalibot sa labas ng buong mansion ang narito maliban sa amin.

“Ako na ang maghuhugas ng pinggan,” Biglang nagsalita si Klinton.

Napalingon ako sa kaniya at nakita kong tumayo na siya sa kaniyang kinauupuan at nagligpit ng kaniyang pinagkainan sa kaniyang harapan. Ganoon din ang ginawa niya sa iba pa. Hindi na niya hinihintay na makasagot ako o si Esteban.

Hindi ba niya napansin na nagtatalo pa kami ni Esteban? Binalik ko ang aking tingin kay Esteban at nakita kong sersyong-seryoso parin siya, ngayon ay nakatingin na kay Klinton na kakasimula palang maghugas ng pinggan.

He kinda look pissed pero hindi na ito nagsalita. Hinayaan ko na lamang si Klinton sa kaniyang ginawa dahil biglang sumakit ang aking ulo.

Klinton has always been like that. Sa bahay, kaming dalawa lamang ang nagpapalitan ng mga gawaing bahay bilang pagtulong kay Tita Maricel na nagtratrabaho. Maaga silang naulila kaya naman si Klinton na ang nagsilbing tatay para kay Kenneth. Maaasahan ito sa lahat ng bagay, lalo na sa gawaing bahay.

“Sumasakit ang ulo ko,” Saad ko. Tumayo ako at naglakad palabas sa kusina. Nakasunod naman si Esteban sa akin ng umakyat ako patungo sa aming kwarto. Naka-antabay lamang sa aking tabi.

“Kailan darating si Tita?” Tanong ko sa kaniya. I’m referring to his mom.

“Maybe tonight or tomorrow.” Sagot naman niya sa akin.

Sa hapon na iyon ay nanatili si Esteban sa aking tabi ng matulog ako sa aming kwarto. Nang magising ako ay nakita ko rin siyang natutulog sa aking tabi, habang nakayap sa aking bewang. Naka-harap ako sa kaniya kaya ang mukha niya agad ang bumungad sa akin.

Ang gwapo niya.

Pinadaan ko ang aking kamay sa kaniyang pisngi patungo sa kaniyang panga bago binalik sa matangos niyang ilong. Tinitigan ko ang kaniyang mukha.

“Kiss me already,” Biglang saad niya at minulat ang kaniyang mga mata. Nabuo ang ngisi sa kaniyang labi.

Mahina ko namang hinampas ang kaniyang dibdib.

“Shut up.” Naiilang na saad ko. Namula ang aking pisngi dahil sa gulat ng magising siya.

“Baby, you can do anything to my body because I’m yours.” He said huskily.

Ngumisi din ako dahil sa kaniyang pang-aakit.

“You won’t get one on me for the next 9 months,” Nakangising saad ko sa kaniya.

He has been teasing and flirting with me for the past weeks. Kaso lang, hindi ko siya pinapayagan na maka-isa sa akin.

Paano ba naman, nakakatakot ang laki ng kaniyang alaga! What if, tumama sa ulo ng anak ko ang kaniyang alaga tapos mamatay ang bata?

You can’t stop me from overthinking. I know the anatomy of the body but still he’s so big he might hurt the baby. Lalo na pag mabilis ang kaniyang pagbayo!

Napapailing ako sa tuwing naiisip ko iyon.

The two of us were cuddling when we heard a knock from the door.

“Kuya Beau,” Mahinang tawag ni Kenneth sa labas ng aming kwarto matapos itong kumatok.

Agad akong napabangon sa aming kama ng marinig ko ang kaniyang pagtawag. Inayos ko ang aking sarili habang naglalakad patungo sa pinto.

“Kenken!” Bati ko sa kaniya ng mabuksan ko ang pinto.

“Kuya Beau,”

“Bakit?” Tanong ko sa kaniya, nakangiti. Kinagat ko pa ang aking labi upang ’di niya mahalata ang pamumula niyon dahil sa halikan namin ni Esteban kanina.

“Nasaan na po ang regalo ko?” Tanong nito sa akin, nakangiting nakatingala sa akin.

Dahil sa tanong nito ay naalala kong birthday pala niya noong nakaraang linggo at nakalimutan kong padalhan siya ng kaniyang regalo.

Napakamot ako sa aking ulo. Ilang taon ko na siyang pinapadalhan ng regalo tuwing birthday niya ngunit ngayon ko pa lamang nakalimutan siyang bigyan.

Kenneth is now seven years old.

“Anong gusto mong regalo?” Tanong ko sa kaniya, ngayon ay nakaupo na upang magpantay ang paningin naming dalawa.

“Ikaw po ang bahala, Kuya Beau. Hindi na iyon regalo kung ako ang magsasabi ng gusto ko,” Nakasimangot na saad niya sa akin.

Kenken likes things that is given to him, without him knowing what’s that. He believe that if he ask for something, it’s no longer a gift for surprise but something that is given because he ask for it.

Nilingon ko si Esteban na ngayo’y naglalakad na patungo sa aming pwesto. Hubad ang pang-itaas nitong damit at naka-black shorts lamang.

“Pwede ba kaming lumabas?” Tanong ko sa kaniya.

Napako agad sa akin ang kaniyang paningin.

“Bakit?” Mabilis na tanong niya.

For the past few weeks since I came here, hindi niya ako pinapayagan na lumabas dito. Everything that I want and need here is always brought by his guard or maids. Wala akong reklamo doon kasi gusto ko din namang manatili sa tabi ni Esteban.

“I forgot to buy him a gift for his birthday. Pwede bang samahan ko siya upang makapaglaro sa arcade sa mall?”

Kitang-kita sa mukha ni Esteban ang pagtataka. Kumunot at nagdikit din ang kaniyang kilay kaya naman handa na akong marinig ang kaniyang hindi pagpayag sa aking paalam.

“Fine,” Saad niya na nagpagulat sa akin.

“Seryoso?” Gulat na tanong ko.

For the first time, pumayag siyang lumabas ako. He won’t let me leave here, kinukulong niya ako ngunit hindi naman ako nagrereklamo. Because I like it here, more than being outside.

Kaya naman, sakay ng limousine ay nagtungo kami sa Galleon Mall. One of the biggest and richest malls in the Philippines, owned by none other than, the Gallego Family.

“Hindi ako makakasama pero dito lang ako at magbabantay.” Biglang saad ni Esteban sa aming byahe.

Nasa harapan kami ngayon habang si Tita Maricel, Klinton at Kenneth ay nasa aming likuran. Habang ang nagmamaneho ay isa sa mga driver ni Esteban.

“The guards will be looking at you from afar. So feel free to do anything that you want in there,” Saad niyang muli. Ako naman ay nakatingin lamang sa daan habang nakahawak sa kaniyang isang kamay.

“Here,” Tawag niya sa akin dahilan para mapalingon ako.

He’s giving me a black card with golden letters “unlimited” embedded within it.

“You can use it,” Saad niya. Tinanggap ko naman iyon ay hindi na nagsalita pa. I am used to this. He can pull off everything that rich people do.

Kaya naman nag shopping kami sa kanilang mall gamit ang kaniyang card. Nakapaglaro din si Kenneth sa arcade at nabilhan ko din siya ng mga iilang gamit. Ganon din si Tita Maricel haban si Klinton ay tahimik lamang na nakasunod sa amin. Si Tita Maricel na ang namimili para sa kaniya.

Babalik na kami ngayon sa parking lot kung nasaan ang limousine makalipas ang tatlong oras, napagod si Kenneth at pagod na rin ako. Naglalakad na kami ngayon sa unang palapag ng Galleon Mall. Hawak-hawak ko ang kamay ni Kenneth na ngayon ay masayang nagkwe-kwento dahilan para ’di ko mapansin ang paghinto ni Tita Maricel.

Ilang dipa lamang ang layo namin ni Tita Maricel. Nakatayo siya sa harapan ng poster na nakalagay sa isang siradong store. The poster says “Athena’s boutique, soon to open” with a picture of the owner on it, a woman in a fashionable dress. Iyon ang tinitigan ni Tita Maricel.

“Mama,” Tawag ni Klinton sa kaniya dahilan para mapabaling ang atensyon niya sa amin. Kitang-kita ko ang gulat sa mukha ni Tita Maricel dahilan para mapabaling ang aking atensyon sa poster.

The picture on the poster somehow feels familiar but I don’t know her. Maybe I’ve seen her before but I couldn’t remember.

“Tara na,” Saad ni Tita Maricel. Na-alerto, mabilis na naglakad at hinila ang aking kamay.

“Ano iyon?” Takang tanong ko ngunit hind niya ako sinagot.

Nagtaka ako sa kakaibang kilos ni Tita Maricel nang magpatuloy kami sa paglalakad pabalik sa limousine. Ngunit hindi ko na siya naabala dahil doon kasi patuloy ang pakikipag-usap sa akin ni Kenneth.

Nang makalapit kami sa limousine ay binuksan ng isang guard ang pinto nito. Bumungad sa akin si Esteban na nakaharap sa isang laptop. Sa laptop na iyon ay nakapalabas ang aming lokasyon sa iba’t-ibang angulo.

It’s like a CCTV that records everything that we did inside the mall and he was seriously watching it.

Nakangiti akong umupo sa kaniyang tabi. Hindi siya nakasama sa amin pero naiintindihan ko iyon.

Esteban is a famous and prominent person here. Hindi siya basta-basta pwedeng makita kasama ng kung sino. He’s just a business man but people and the media treat him more than actors. It’s like everything that he does is a tea that they could devour at anytime. That’s why, we need to be careful of our relationship. Isa iyon sa pina-intindi niya sa akin.

That is one of the reasons why he never let me out. To avoid issues and trouble for him, for his business and for me.

Loving Esteban is like loving a religious embodiment. Our relationship is still a secret and we agreed to keep it that way until the both of us are ready. Natatakot kasi ako na kapag malaman ng iba ang relasyon namin, hindi ko alam kung anong masisira o kung anong pwedeng mangyari.

Esteban and his family are well known people here in the Philippines. And him, loving a commoner is something that is a taboo in this era.

Tahimik ang aming byahe at matiwasay kaming nakabalik sa mansion. Ngunit ang bumungad sa aming pagdating ay ang bagong panauhin.

Tita Estelle is wearing a blue floral dress that looks so good on her skin tone. Bagay na bagay sa kaniya iyon at sobrang ganda niya sa damit na ito.

“Beauty!” Sigaw niya at patakbong lumapit sa akin ng makapasok kami. Agad niya akong niyakap ng makalapit siya.

“I miss you,” She said.

“I miss you too po,” Magalang na saad ko sa kaniya at niyakap siya pabalik.

Dahil magkayakap kami ay dumeretso ang aking paningin sa taong nakasunod kay Tita Estelle.

A man wearing a blue polo that looks like Esteban but older and mature is looking at me. Ngumiti ito sa akin dahilan para mapangiti din ako pabalik.

Sebastian Gallego, the father of Esteban Gallego is now inside the mansion. I have seen his pictures but this is the first time that I have seen him in person. Magkahawig na magkahawig silang dalawa ni Esteban.

Hindi natanggal ang aking tingin sa kanjya kaya naman kitang-kita ko ang biglaang pagkagulat nito ng makita ang mga tao sa aming likuran.

Kumalas sa pagkakayakap si Tita Estelle.

“How are you?” Tanong sa akin ni Tita Estelle.

“I am fine po,” Sagot ko dito. Hindi ko inalis ang tingin sa tatay ni Esteban na mabilis na bumalik sa dati ang mukha at emosyon.

“Oh, by the way, this is my husband, Sebas.” Pakilala ni Tita Estelle sa asawa niyang malapit na sa amin.

“Good evening po,” Bati ko dito. Nginitian lamang niya ako bilang sagot.

“Long time no see, Maricel.” Biglang saad ng tatay ni Esteban kay Tita Maricel na nasa aking likuran.

“Tss,” Singhal ni Tita Maricel.

Napalingon ako sa kaniya at maldita itong nakapangalumbaba at iniwas ang tingin sa mga taong nasa aming harapan.

What’s going on?

To be continued…

Chapter 25

I do not proofread. This chapter is unedited.

Trigger warning: sensual narrative ahead 🔞

Chapter 25

Good Boy

“How do you know each other, Dad?” Takang tanong ni Esteban sa kaniyang tatay. All of us are now at the big table, starting to eat our dinner.

“We were close back in the days. She’s one of my friends. A very close friend.” His dad smirks by the question, looking at Tita Maricel.

Narinig ko naman ang mahinang singhal ni Tita Maricel sa kaniyang pwesto na nasa aking tabi. Tinatarayan niya ng tingin ang tatay ni Esteban.

We are on a round table, line up at my right are Tita Maricel, Kenneth, and Klinton while on my left was Esteban, Tita Estelle and his dad. There are two empty seats after them. I am facing Esteban’s dad at my seat.

Apparently, his mom has brought so many foods here. Iyon ang sinisimulan naming kainin ngayong gabi.

“We were still in college when I lost contact with them. They left without telling me.” His dad uttered seriously. I could sense a little bit of bitterness in that.

I couldn’t believe what I am hearing right now. How come that they are close? Did Tita Maricel used to live here in Manila?

I never knew anything about Tita Maricel.

“I bet, even if we are friends, they still couldn’t share everything to me.” Esteban’s dad spoke seriously. “Hindi nila ako pinagkatiwalaan bilang kaibigan nila.” Dagdag nito.

Tinignan ko si Tita Maricel na parang walang naririnig habang kumakain ito. Napansin ko na parang naiilang ito, hindi mapakali, na para bang iniiwasan niyang tignan ang tatat ni Esteban.

“Oh, kaya pala pamilyar ang mukha niya!” Biglang saad ni Tita Estelle. “I saw your pictures together back in high school.” Nakatingin ito sa kaniyang asawa.

“That’s her, one of the two girl best friends I have back in high school.” Sagot naman nito at ngumiti kay Tita Estelle.

“I lost in touch with them after graduation. For years I haven’t seen or heard about them.” Bumalik ang tingin ni Tito kay Tita Maricel.

Habang si Tita Maricel ay hindi parin makatingin dito. Habang kami naman ay patuloy lamang sa pakikinig.

“That’s enough chatter, we should focus on eating.” Biglang saad ng tatay ni Esteban. “We have a lot to catch up, Celly.” Dagdag nito.

Tahimik ang lahat nang magsimula kaming kumain. Wala na ni-isang umimik sa amin maliban sa iilang bulong sa akin ni Esteban sa tuwing nilalagyan niya or kung may gusto siyang pagkain na kainin ko.

“Try this,” Mahinang saad ni Esteban habang nilalagyan niya ng pasta ang aking pinggan. Aalma na sana ako dahil marami na akong nakakain ngunit hinayaan ko na lamang siya.

Masarap kasi ang pasta, lalo na ang naglagay non sa pinggan ko.

Natapos na lamang kami sa pagkain ngunit nanatili parin sa aking isipan ang usapang iyon ni Tito Sebastian at Tita Maricel. I’m wondering about their relationship back then.

I’m somehow bother by it however Tita Estelle is keeping me occupied at the moment. Kaya hindi ko magawang usisain si Tita Maricel.

“Do you know anything about Tita Maricel and your dad?” Agad kong tanong kay Esteban nang pumasok kami sa kwarto namin.

After we finished our dinner, everyone went straight to their rooms. Lalo na si Tita Estelle at Tito Sebastian na pagod pa dahil sa byahe at agad pa na pumunta dito.

“I don’t know. Ngayon ko lang nalaman na kilala nila ang bawat isa.” Sagot niya sa akin.

He’s hugging me right now, from my back after he closed the door of our room. Ang kaniyang labi ay nasa aking leeg kaya nararamdaman ko ang lamig ng kaniyang hininga dahilan para makiliti ako.

“Stop it,” Pa-ungol na saad ko. Gustuhin ko mang diinan ang aking boses upang pigilan siya ay hindi ko iyon nagawa.

“You haven’t given me a head these past few weeks. I miss your mouth so bad.” He said hoarsely. Ngayon ay nasa tenga ko na ang kaniyang labi.

“What will happen to us now?” I said, a little bit anxious since Tita Maricel and Tito Sebastian seems to be not in good terms.

“Are you bothered by it?” He asked, concernly.

“Y-yeah.” Mahinang pag-amin.

Tito Sebastian looks strict and terrifying. He showed no emotion while we were eating during dinner. Kaya medyo nangangamba ako ngayon. Tita Estelle is fine cause she is kind to me, pero his dad? I don’t know. We haven’t talked nor interacted properly yet.

“Don’t be, love. They can’t do anything against us.” Esteban said seriously. Hindi ko kita ang kaniyang mukha ngayon ngunit naramdaman ko ang bahagyang pag sikip ng pagkakayakap niya sa akin. 

“No one can break us apart.” He added. reassuring me about my worries.

“B-but…” 

“No buts. Stop thinking about it now.” He said, kissing my back head and pushing me more on his body.

“No matter what their relationship before, no matter what they say or do about us, you can’t go away from me. You’re mine and I am yours.” He said sweetly.

Dahil sa aming pagkakayakap at lalong pagkadikit ng aming katawan, naramdaman ko ang kaniyang alaga na naninigas sa loob ng kaniyang pantalon.

“Esteban,” Napalunok ako. 

Paniguradong namumula ang aking tenga at pisngi dahil sa aking narinig mula sa kaniya.

I haven’t given him a chance to relieve himself. Kaya hindi na nakakapagtaka ang reaction ng kaniyang katawan ngayon.

“Ipon na ipon na ako,” Malamyos na saad niya sa akin.

I know that kind of voice. He wants to release some heat right now.

“You haven’t given me a reward for everything that I did. You even went to mall today without me beside you.” Parang batang saad niya.

“You were watching us naman,” Tugon ko at hinarap siya habang yakap-yakap niya parin ako.

Nagulat ako ng makita ko ang kaniyang mukha. He looks so sexy right now. With these kind of eyes looking straight at me.

He’s looking at me preciously and tenderly. As if he’s saying that he love me so much through his eyes.

Napangiti na lamang ako dahil sa kaniyang mukha ngayon.

Marahan niyang pinasadahan ng kaniyang dila ang kaniyang labi bago ito kinagat.

“Damn it,” He cursed quietly.

“Hindi mo na ba mapigilan?” I teased him, caressing his cheeks down to his neck.

“Hindi na.” Mabilis at malalim ang boses na sagot niya.

He suddenly peaked a kiss on my lips.  Mabilis niyang nilayo ang kaniyang mukha sa akin matapos niya iyong gawin.

“Iyon lang?” I asked him.

“You’ll get mad at me.” He said, iniwas ang tingin sa akin.

“I won’t,” Sagot ko naman.

Ako naman ngayon ang humalik sa kaniya. Tumingkad pa ako upang magkadikit lamang ang aming labi. Tinagalan ko ang halik sa kaniya na siya namang pinatulan niya. I kissed him torridly for a minute then stopping.

“Stop it,” I said, laughing. “You’re so easy to tease.”

Esteban’s eyes sparkled with amusement, and he pulled me closer, his lips inches from mine. “You’re the one who’s easy to tease,” he whispered, his breath hot against my skin.

I felt a shiver run down my spine as he nuzzled my ear. “You’re so beautiful,” he murmured, his voice husky with desire.

I couldn’t help but feel a flutter in my chest. His words were like a gentle caress, making me feel like I was the only person in the world.

My hands went on to his bulge. It was so hard. Kahit na ramdam ko na iyon kanina pa ngunit ngayon na mismong kamay ko na ang nakaramdam ay masasabi ko talagang matigas at malaki ito.

“Me, easy? Said by someone this hard?” Natatawang biro ko sa kaniya.

I went down on my knees, looking straight at him. I unbottoned his pants as I went down.

Binaba ko ang kaniyang pantalon na siya namang pagtanggal niya nito sa kaniyang mga paa. Hinihimas ko ulit iyon habang suot pa niya ang kaniyang brief.

Nakatingala na ako ngayon sa kaniya habang siya ay nakatayo.

“Do you want to cum on my face?” I asked him, teasingly.

“I want the other hole, but I’ve got no choice right now.” He smirked, teasing me back.

I giggled. I know how much he’s been suffering for the past few days.

Araw-araw siyang may morning wood kaya alam ko kung paano siya nagpipigil sa mga nakalipas na araw.

We haven’t explored our bodies yet, together. We fucked once and he got me pregnant already.

Kahit na magkatabi kaming natutulog ay hindi parin naman natikman ng matiwasay ang bawat isa.

That’s for him, not for me. I’ve always watch his body and touched it while he was sleeping. Kaya medyo satisfied na ako na walang nangyayari sa amin. But not today.

I plan on giving him a head right now. For he was being a good boy for the past days.

He deserves a reward, right?

Nakatayo lamang siya sa aking harapan habang hinahayaan akong ilabas ang kaniyang matigas at malaking alaga sa kaniyang brief.

Napalunok ako ng mahawakan ko iyon gamit ang aking isang kamay. Tiningala ko siya ng ilapit ko ang aking bibig sa ulo ng kaniyang alaga.

I licked the head of his dck like how I lick my ice cream.

“Hng.” Halinghing niya.

Naramdaman ko ang paggalaw ng ugat ng kaniyang alaga dahil sa ginawa ko. Dahil sigur sa lamig ng aking dila ng dumampi iyon sa  kaniyang alaga.

I started licking his dck from its tip down to bis testicle. He’s huge. Maugat ang kaniyang mataba at medyo brown na kaniyang alaga. Mataba iyon mula ulo hanggang baba.

I licked it for a few times before trying to suck him. At first, I was only sucking the head of his dck, my mouth still adjusting to his size. Until I reached half of it.

Medyo maluluha ako ng tumingala ako sa kaniya. He’s looking down at me. I’m sucking half of his dck while one of my hands is stroking the rest of him.

“You’re so huge.” I said, yet again. Kahit na alam ko na noon pa na malaki ang kaniyang alaga.

Hindi siya sumagot at hinayaan lamang ako na sambahin ang kaniyang alaga.

I’m sucking his dick slowly. Binabasa ko pa iyon ng laway ko para malapot at smooth ang aking pagkain sa kaniya.

After how many time of sucking half of it, I tried eating it whole. Umabot iyon sa lalamunan ko dahilan para maalis ko iyon.

Nag-iinit na rin ang aking katawan dahil sa aking ginagawa sa kaniya kaya agad ko rin binalik ang aking bunganga sa kaniyang alaga upang magpatuloy.

He let me praised him like a god. I played his dck, suck him sloppy.

Naririnig ko na lamang ang kaniyang mga ungol habang ini-enjoy ko ang pagkain sa kaniya.

He lasted for five minutes. Kahit na mabilis lamang iyon ay nangalay parin ang aking panga.

Napangiti na lamang ako ng pinutok niya sa aking mukha ang kaniyang kinikimkim na juice. Masyado iyong marami, ipon na ipon nga.

To be continued…

Chapter 26

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 26

Goodbyes

—

“It’s a long story to tell.” Tita Maricel said nonchalantly, habang ito ay naghuhugas ng aming pinagkainan sa umagang ito.

Matapos kaming kumain sa umagang ito ay sina Tita Estelle and Tito Sebastian ay bumalik sa kanilang mansion upang maayos ang kanilang gawain at kani-kanilang trabaho.

At their age, they are still managing some of their businesses, including big and small ventures that are under their names.

I could really tell that the Gallego’s are extravagantly rich.

Kaya minsan ay napapaisip ako kung pwede at bagay ba talaga kaming dalawa ni Esteban.

Esteban has reminded me always that he could break the stigma of this kind of relationship. I am always satisfied to hear it. But still, hindi ko maiwasan na mag-isip ng kung ano.

Lalo na ngayon na low-key lamang ang relasyon namin. My pregnancy with his child is not yet made public.

“Hindi ako naniniwala, Tita.” Saad ko bilang tugon sa kaniya. Kanina ko pa kasi inu-usisa kung ano ang relasyon nilang dalawa ni Tito Sebastian.

“Wala nga! We’re classmates before and that’s it.” Saad niyang muli.

“Weh? Grabe ka nga kung mag-english ngayon e. Hindi ka naman masyadong gumagamit ng English kapag nagsasalita ka, Tita.” Saad ko ngayon, nakangisi na sa aking napansin.

“Talaga ba?” Nagtatakang tanong ni Tita Maricel, na para bang hindi siya naniniwala at ngayon niya lang na-realize.

“Totoo.” Saad kong muli, bahagya na ngayong natatawa.

“Umalis ka na nga dito at magpahinga ka muna!” Nilingon ako ni Tita Maricel na medyo inis ang mukha.

“Kailangan ko muna ng sagot, Tita.” Natatawang saad ko.

“Alis!” Ngayon ay tinilamsikan niya ako ng tubig gamit ang kaniyang kamay.

“Ayy!” Sigaw ko at mabilis na umalis sa kaniyang tabi.

“Tita naman eh,” Natatawang ani ko. “May something talaga, ’no?” Dagdag ko.

Nilingon niya naman ako, ngayon ay hawak-hawak niya na ang isang pinggan sa isang kamay niya, akmang itatapon niya na sa akin iyon kaya agad akong kumaripas ng takbo upang makaalis.

Naiinis na ata sa akin si Tita Maricel dahil sa aking pagtatanong tungkol doon.

Naabutan ko si Kenneth at Klinton na magkasama sa sala. Nanonood si Kenneth sa tv habang si Klinton ay may ka-text sa kaniyang cellphone pero agad niya akong tinignan ng maramdaman niyang naglalakad ako papalit sa kanila.

Nagkatinginan pa kami kaya naman agad kung inalis ang tingin sa kaniya at binaling iyon kay Kenneth.

“Kenken, manood ka lang dyan ha.” Saad ko sa kaniya habang nanonood ito ng cartoons sa TV.

Nilingon ako nito at ngumiti sa akin bago binalik ang tingin sa TV. Focus na focus siya sa panonood doon.

Naalala ko na naman kung gaano siya kamangha sa laki ng TV nong bagong dating pa siya dito. Hindi daw siya makapaniwala na mayroong ganito kalaking TV.

Iyong TV kasi sa bahay sa probinsya ay maliit lamang. Habang iyong TV na nasa mansiyon ngayon ni Esteban ay sobrang laki. It’s a smart TV, a flat screen that is wide and long. Halos sakop na nito ang buong dingding ng sala dahil sa laki nito.

Maglalakad na sana ako papunta sa hagdan papuntang second floor nang marinig ko ang boses ni Klinton.

“Uuwi na ako ngayong araw, Beau.” Saad nito sa malalim nitong boses kaya natigilan ako sa paglalakad.

Nilingon ko siya at nakita kong titig na titig siya sa akin.

Hindi ako nakapagsalita.

Ilang araw palang sila dito kaya naman hindi ko alam kung bakit siya agad uuwi. Hindi ko din alam kung malulungkot ba ako or matutuwa sa kaniyang sinabi.

Matutuwa ba ako dahil ilang araw narin na napapansin ko ang hindi magandang turing ni Klinton at Esteban sa isa’t-isa?

Malulungkot ba ako dahil uuwi na ito agad?

Kahit na hindi sabihin ni Esteban, napapansin ko na hindi niya gusto si Klinton. Pero kahit ganoon ay pinipilit parin ni Esteban na i-welcome ito sa kaniyang mansiyon. Kahit na pansin na pansin ko ang selos at galit nito kay Klinton lalo na sa tuwing sumusubok itong kausapin ako.

“Mag-aani na kami ng palay kaya kailangan ko agad umuwi para asikasuhin iyon.” Dagdag ni Klinton ng hindi ako makapagsalita.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

“M-may pamasahe ka ba pauwi?” Tanging naging tanong ko makalipas ang ilang minutong katahimikan.

“Meron naman.” Klinton said straightforwardly.

Natikom na naman ang aking bibigay matapos niyang magsalita. Napakurap ako ng bigla siyang tumayo at unti-unting lumapit sa akin. Malapit na ako ngayon sa hagdan, isang hakbang nalang ay pwede na akong umakyat.

Bahagya pa akong napa-atras sa takot na baka kung ano ang gawin niya sa akin.

“Mahal mo ba talaga siya?” Klinton asked, huminto siya sa aking harapan, ilang hakbang lamang ang layo mula sa akin.

I look at him, at his eyes. He looks sorrowful. Kung hindi ko lamang narinig ang kanilang usapan ni Tita Maricel ay hindi ko alam kung paano ko maipapaliwanag ang kaniyang eskpresyon ngayon.

He loves me, and it pains him that I’ve turned like this. Nabuntis ako na hindi nila namamalayan.

Noong nasa probinsya pa ako ay mayroong namamagitan sa aming dalawa, pero hanggang doon na lamang iyon.

I don’t love him like the way he loved me or the way I love Esteban.

What happened in the past were my mistake. Although we both agreed to it consensually. However, I wasn’t expecting that he would love me. Lalo na noong patago lang naming ginagawa iyon, at kung minsan ay mayroon pa siyang shota. Kaya hindi ko ini-expect na mamahalin niya ako.

Was it something that he hide from me from the start or it was developed when I was away?

Minahal ba niya mula pa sa umpisa or saka lamang niya ako minahal nong wala na ako sa kaniyang tabi.

Hindi ko maintindihan kung paano. Because our relationship before was mutually beneficial and agreed by both sides to be hidden, from other people and specially from Tita Maricel.

Napalunok ako bago makapag-salita.

“Yes.” Saad ko.

I love Esteban. I don’t know where did it start but I love him. Hindi ko na namamalayan na ang dating paghanga lamang sa kaniya sa kaniyang mga billboards at magazines ay mapupunta sa ganito ang sitwasyon namin.

There’s no doubt that I love Esteban. Not for money. Not for fame. Not for his big dick. Not for his body. But I love him as him.

I wouldn’t give myself to him if I wasn’t.

Kahit na pinilit kong lumayo, hindi ko maipagkakaila na mahal ko siya. Minahal ko siya sa mga araw na kami ay magkasama, minahal ko siya sa mga araw na wala siya sa aking tabi. And maybe, it’s that time.

Hinahanap-hanap ko siya sa mga panahong bigla siyang nawala. And maybe that’s how my feelings for him grow.

I don’t care if these feelings right now will fade in the future but all I could think right now is my present. Our present.

Kahit na hindi talaga ako mahal ni Esteban ngayon o sa mga susunod na taon. Kahit na may humadlang sa aming relasyon. Hindi ko pagsisisihan ang mga desisyon ko ngayon.

“Mahal ko siya.” I added, looking at him.

Nakita ko ang pagdaan ng kirot sa mukha ni Klinton. Kitang-kita ko ang pagbabago sa kaniyang mga mata. Naluluha siya kaya naman ay iniwas niya ang kaniyang tingin sa akin.

“Sigurado ka na ba talaga?” Tanong niyang muli.

“Oo,” Tumango ako ng sabihin ko iyon. Paninindigang mahal ko si Esteban.

Nakita ko ang paglunok niya bago binalik ang tingin sa akin. Namumula na ngayon ang kaniyang mga mata sa pagpipigil sa kaniyang iyak sa aking harapan.

“Kahit na pwede pa kitang tulungan ngayon lumayo sa kaniya?” Tanong niyang muli.

Hindi ako nakasagot sa kaniyang sinabi.

“Sinabi ni Mama na gusto mong lumayo sa kaniya, kung hindi lang dahil ka niya at naikulong dito ay baka naka-uwi ka na sa probinsiya.” Dagdag niya.

Nai-kwento ko nga iyon kay Tita Maricel. Lahat ng nangyari sa pagitan namin ni Esteban, kung paano kami nagkakilala at kung paano kami napunta sa ganitong desisyon.

“Klinton, kahit na anong gawin ko ngayon, wala na itong patutunguhan. Babalik at maibabalik parin ako ni Esteban sa kaniyang bisig. Kahit anong tago o takbo ko sa kaniya, mahahanap parin niya ako.” Saad ko.

And that’s the truth. Pilitin at piliin ko mang lumayo, wala akong takas kay Esteban. Sa yaman at dami nilang connection sa buong Pilipinas, hindi ko alam kung saan pa ba ako makakatago. Mahahanap at mahahanap niya ako.

That’s very hassle. Mapapagod lang ako. I can’t waste my time running away lalo na’t buntis ako.

And besides, I did something bad. Noong ngang hinahanap niya kung sino ang gumawa nong marka sa kaniya ay halos baliktarin na niya ang mundo kakahanap ay wala parin akong takas, ngayon pa kaya na halos alam na ni Esteban ang lahat ng tungkol sa akin?

Hindi niya ako ikukulong dito kung hahayaan niya lamang akong makatakas, sa tulong ni Klinton o kung sino pa man. Bantay sarado ang buong mansiyon kaya wala na sa isipan kung tumakas o lumayo pa sa kay Esteban.

“Pwede kitang tulungan, Beau.” Pagpipilit ni Klinton sa akin.

“Hindi pwede, Klinton.” Sagot ko sa kaniya.

“Pwede pa tayong tumakas dito!” Biglang tumaas ang kaniyang boses ngayon.

“Klinton,” mahinang saad ko ng makita ko ang pagbabago ng emosyon sa mukha at tinig ni Klinton.

“Mahal mo siya ngayon pero hindi na’tin alam sa mga susunod na taon! Magbabago pa ang nararamdaman mo sa kaniya, Beau! Hindi na’tin alam kung magtatagal ba ang relasyon ninyong dalawa! Baka pag natapos mong ipagbuntis ang kaniyang anak ay tanggalin niya ang karapatan mo bilang ina ng anak ninyo! Baka pag-alis namin dito, hindi ka na namin mahahanap dahil baka ikatago at ilayo ka niya sa amin!” Mahabang litanya ni Klinton.

“H-hindi magagawa ni Esteban ’yan,” Tanging naisagot ko sa kaniya.

“Bakit ka pa nakakulong dito ngayon? Hindi pa ba sapat na hindi ka niya hinahayaan na lumabas ng payapa? Bakit palagi ka niyang binabantayan?”

Hindi ako nakasagot sa sinabi ni Klinton.

“Kung talagang mahal ka niya at handa ka niyang panagutan at ang inyong magiging anak, edi sana ngayon ay kasal na kayong dalawa pero ano? Hanggang proposal lang ba? Hindi ka niya kayang iharap sa altar?”

“Klinton,” Tawag ko sa kaniya. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Sunod-sunod ang pagkakasabi niya niyon sa akin kaya hindi ko alam kung ano ang isusumbat ko.

“Beau, kaya kong panindigan ka at ang magiging anak mo! Kaya bawiin mo na ang kung anong desisyon mo. Pwede pa naman diba? Please, bumalik ka na sa akin.” Bumaba na ngayon ang kaniyang boses at napalitan ng pagmamaka-awa.

Dahil sa aming ingay ay napalabas si Tita Maricel sa kusina at napatingin si Kenneth sa aming dalawa ni Klinton.

“Please…” Pagmamaka-awa ni Klinton sa akin. Namumungay ang malungkot niyang mga mata, humakbang pa siya at akmang kukunin ang aking kamay ngunit umatras ako.

“I’m sorry.” Saad ko. “Mahal ko si Esteban, Klinton. Kung ano man ang magiging hinatnan ng aming relasyon, tatanggapin ko iyon. Kung hindi man magiging maganda, tatanggapin ko iyon.” Dagdag ko.

Lumapit si Tita Maricel kay Klinton upang pigilan ito sa paglapit sa akin.

“Hindi ko na nakikita ang sarili ko na hindi kasama si Esteban ngayon. Mahal ko na siya, mahal na mahal, Klinton. Kaya hindi na ako aalis sa kaniyang tabi.” Usal kong muli.

Kitang-kita ko ang pagrehistro ng sakit sa mukha ni Klinton.

“I’m engaged with him. Kahit na hindi pa kami kasal ngayon, pero papakasalan niya ako.” Pinakita ko sa kaniya ang singsing na nasa aking daliri.

“Mahal niya ako kaya hindi ako nagmamadali. Kahit na abutin man ng ilang taon bago kami maikasal, wala akong pake doon. Basta ang mahalaga ay mahal ko siya at mahal niya ako.”

“Beau…” Mahinang tawag ni Klinton sa akin.

“Tama na, Klinton.” Pagpigil ni Tita Maricel sa kaniyang anak.

“I’m sorry, Klinton. I know you love me more than brothers but I couldn’t see myself loving you more than that.” I said to him, wholeheartedly.

“Tama na…” Pagpipigil ni Tita Maricel sa kaniyang anak.

“Beau, handa akong maghintay para sa’yo. Kung ano man ang mangyari sa inyo, tandaan mong ang andito lang ako, maghihintay para sa’yo.” Saad ni Klinton bago siya tumalikod sa akin. Mabilis siyang naglakad at pumasok sa kwarto kung saan sila namamalagi.

Napalunok naman ako at tinignan si Tita Maricel na nakasunod din ang tingin sa kaniyang anak. Kitang-kita ko ang awa sa kaniyang mga tingin habang tinitigan niya ang kaniyang anak.

Napatingala ako sa terrace ng second floor ng maramdaman kong may nakatingin sa akin.

Nakatayo si Esteban habang nakatingin sa akin. Hindi ko makita ang kaniyang buong ekspresyon mula dito sa aking pwesto ngunit pakiramdam ko ay narinig niya ang usapan naming dalawa ni Klinton.

Naglakad ako paakyat upang lumapit sa kaniyang pwesto. Bawat hakbang ko sa hagdan ay hindi ko mabilang ang bilis ng pagtibok ng aking puso.

That was intense and I hope Esteban is not angry.

To be continued…

Chapter 27

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 27

Hurt

—

“Are you mad?” Agad kong tanong kay Esteban. Sumunod ako sa kaniya sa aming kwarto ng makita ko siya. Nasa balcony siya ng aming kwarto, nakatingin sa malayo at malalim ang iniisip.

“No…” He responded, nonchalantly. Ni hindi niya ako nilingon.

Nilapitan ko siya. Tanging ang kaniyang malaki at malawak na likod ang aking nakikita. Hindi ko kita ang kaniyang mukha kaya hindi ko alam kung galit ba siya o hindi.

Pero sigurado akong galit siya. I haven’t told him my secret with Klinton, the kind of relationship I had with him back when I was still in the province. I couldn’t find the right time but maybe this is that right time.

“I don’t know where to start.” I said, with all honesty.

“That boy really liked you.” He said, hoarsely. Mahina iyon at malalim pero rinig ko parin.

“While I don’t. You heard me a while ago…” I said, this time lumapit ako sa kaniyang sa likod.

I hug him from behind. He stiffened, I felt it. Pero hindi niya parin ako tinitignan.

“You got my heart more than anyone else,” I said, sweetly.

“What would do with him? He is someone who’s more closer to you, than me.” He said, jealously.

Klinton and I grow up together. Yes, we are close but there is a boundary between us. We are just a family with each other. That won’t change. I would always treat him as my brother.

“Will it matter? You already impregnated me.” Natatawang saad ko.

Galit siya ng lumingon siya sa akin nang sabihin ko iyon.

“It was against your will!” He pointed out.

“No. Ginusto ko ang nangyari, and it has come to this. Wala na tayong magagawa. Besides, I love you.” I said, smiling at him.

That night, we talked with each other. Sinabi ko sa kaniya ang tungkol sa aming dalawa ni Klinton na kami lang ang nakaka-alam. My relationship with Klinton was private, it was not serious. We were both young and in heat. It just happens to both of us, with our young lust that was never serious and allowed in the first place.

Kinaumagahan non ay nagpaalam din si Tita Maricel at Kenneth para sundan si Klinton na hindi nagpaalam na umalis.

Tita Maricel was worried about her son and so am I. Kaya naman hinayaan ko nalang silang umuwi at bumalik sa probinsya.

Kaya naman ay kami na lamang dalawa ni Esteban ang nasa buhay matapos umalis ang lahat. The problem is, he’s always on his cellphone and laptop. He’s always busy!

I pouted while sitting on the sofa in the living room of the mansion. Esteban is at his usual place, on his table across from me. Nakikita ko siya na seryosong nakatingin sa laptop. He’s having an online meeting with his staff at his company.

Hindi ko pa siya nakitang umalis sa bahay kaya naman lahat ng kaniyang trabaho ay ginagawa niya dito, most probably everything is online and some other people would come to his house to report something important face to face.

Something has changed ever since he knew Klinton liked me. His been extra careful around me. Maingat at alagang-alaga niya pa rin ako.

“My secretary might come over here later,” He said, looking at me.

I smiled at him to say that it’s okay. Binalik ko ang aking tingin sa tv, sa aking pinapanood na drama.

After a while, his meeting ended with his company and he turned off his laptop. Kahit na hindi ko siya tinitignan ay rinig ko parin ang tunog ng pagtiklop ng kaniyang laptop, nakikita ko rin sa aking peripheral vision.

“Would you like something to eat?” He asked. Kakatapos lang namin mag breakfast kanina kaya hindi pa ako gutom.

“No.” I firmly said, while pouting my lips.

“Hmm…”

He didn’t talk and went to the kitchen. Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang kaniyang mga galaw doon. Hindi ko nalang siya pinansin at nanood na lamang.

“Vanilla ice cream.” He said, giving me a cup. Nasa tabi ko na siya ngayon, nakatayo at tinitignan ako.

“Ayoko.” I said, focusing my eyes on the tv.

“Sure?” He asked.

Hindi ako sumagot at hinayaan na lamang siyang tumayo sa aking tabi. Pero umupo agad siya sa aking tabi kaya naman wala na akong magawa ng nilagay niya sa aking bibig ang ice cream gamit ang kutsara.

“Your face isn’t telling me that you don’t want to.” He said, playfully.

“Hmp!” Singhal ko siya pero kinain parin ang ice cream na nasa bibig ko na ngayon.

“What’s your problem, hmm?” He said, pinalibot niya sa aking balikat ang kaniyang kamay at hinila ako papalapit sa kaniya.

Nginunguya ko parin ang ice cream na nasa aking bibig at hindi siya pinapansin.

Hinarap niya ang aking mukha sa kaniya dahilan para makita ko ang kaniyang mukha. He’s smiling and immediately kisses me. Medyo nagulat pa ako doon pero hinayaan ko na lamang siya. Hanggang sa unti-unti namang lumalalim ang kaniyang halik.

We were kissing for a while when the bell rang, announcing that someone had come and was waiting at the door.

Nilayo ni Esteban ang kaniyang mukha sa akin dahilan para matigil ang halikan namin. I pouted and looked at him with my eyebrows curling.

Natatawa siya ng tumayo siya at pumunta sa pinto upang buksan iyon. Ako naman ay binalik ang tingin sa drama na aking pinapanood.

“The home appliances and electronics have sent their sales report. There’s a decline from what was reported last month.” I heard someone speaking. Nilingon ko iyon para tignan.

Esteban and his secretary who is somehow familiar to me walked towards the table where he was at. His secretary is holding tons of black folders in which it seems like the reports or documents to be checked by Esteban.

The secretary looked familiar. Naalala ko na siya iyong nagbigay sa akin ng tubig noon. That’s why he looks so familiar.

“The owner of Athena’s Boutique, which is bound to open this week has requested a meeting with you, Sir.” His secretary spoke after a while when Esteban was looking through the documents.

“I don’t have time.” Esteban replied coldly.

“Your father also requested you to accept that request.” His secretary added.

“Why?” Esteban asked.

“I am not sure but I think it is because your father and Ms. Athena knew each other.” He replied.

“I will find some time.” Esteban said.

Tumango na lamang ang kaniyang secretary at lumingon sa aking pwesto dahilan para magkatitigan kami. He smiled and I smiled back.

Tumikhim si Esteban dahilan para mapatingin ako sa kaniya at kaniyang secretary. He’s scowling when he looks at his secretary, to me, and back to the document he’s holding.

‘Eh? What was that?’ Tanong ko sa aking sarili. Binalik ko na lamang ang aking tingin sa aking pinapanood hanggang sa magpaalam ang secretary na aalis na ito dala ang documents na galing kay Esteban.

“You should look for someone you can train to handle how you work as my secretary.” Esteban said coldly. Dahilan para mapatingin ako.

Nasa daan na palabas ang kaniyang secretary ng huminto at nagulat na tinignan si Esteban. Esteban was not looking at him, naka tingin lamang siya sa folder na kaniyang hawak.

“Y-yes…” His secretary said quietly and went out looking shaken.

Is he firing his secretary?

“Why would you do that?” I asked, lumapit ako sa kaniya.

“What?” Esteban asked, nagtataka sa aking sinabi.

“Are you firing him?” Tanong ko sa kaniya.

“Why are you asking?” He said.

“I’m just concerned!” Sigaw ko sa kaniya.

“Why are you concerned? Do you like him?” Esteban scoffed, looking at me intently.

“What?” Hindi makapaniwalang tanong ko sa kaniya.

“You’re smiling with each other for a while, you look so happy seeing him.” He said, firmly.

“Are you crazy?” Natatawa at hindi makapaniwalang tumingin sa kaniya.

Nakalagay na ngayon sa aking bewang ang aking mga kamay at nandidiring tinignan si Esteban.

“Well, because of someone, I couldn’t meet with my supposed to be ‘boyfriend’” Dagdag ko sa kaniyang selos.

Suminghal siya at malakas na pinalo ang lamesa sa kaniyang harapan dahilan para magulat ako.

“Last time it was Klinton, now my secretary?” Umigting ang kaniyang panga at inalis ang tingin sa akin.

“You’re just jealous and overthinking, Esteban.” I said seriously.

“Yes, I am!” Sigaw niya. “I couldn’t stop thinking that you liked someone else and I just forced myself onto you!”

Hindi ako nakapagsalita ng biglang lumakas ang kaniyang boses.

“I forced everything unto you. I locked you up here even though you didn’t want to. Your freedom and dreams were destroyed by me.” He said, now lowering his tone.

“I was too dominant, too possessive that I might have hurt you.” He said, now in a sincere voice. He is clenching his hands on the table.

Napalunok ako at hindi nakapagsalita. These thoughts have crossed my mind back when it all started. But I have accepted this now. And I have already fallen for him, deeper than the ocean.

I love him so much that I can’t believe what I am hearing right now. Akala ko tatanggapin ko na lamang na sa relasyon namin, siya palagi ang masusunod ang gusto. That’s why I never complained to him that I am being locked up here. I never asked why he won’t introduce me publicly.

That’s because, I thought my role was only to follow him, his words and decisions. He’s too dominant, yes. But him saying this now means that he would bend just so keep me by his side.

“Will you listen to me if I said I don’t want to be locked up here?” I asked him.

Tumingala siya sa akin.

“I am afraid that you might escape again and I will never find you the next time I will lose you.” He said, seriously with a look on his face as if he just lost a battle.

I bent and went to hug him.

To be continued

Chapter 28

I do not proofread.

This chapter is unedited.

Chapter 28

Kidnapped

—

It’s been weeks since Tita Maricel, Klinton, and Kenneth left.

It has been peaceful here in the mansion. Kaming dalawa lamang ni Esteban ang naririto kaya naman medyo nabo-bored na ako magpaikot-ikot sa buong mansion.

Malapit ng magdilim at tapos narin akong maghanda ng aming pagkain ngayong gabi. I asked Esteban if I could cook for tonight.

Nang matapos akong magluto at maghanda ay pinuntahan ko na si Esteban na naliligo ngayon sa swimming pool.

I saw him swimming towards the end of the pool. Kitang-kita ko ang kaniyang malawak at maskuladong katawan niya ng tumigil ito sa kaniyang paglangoy. When he look back, he saw me and smiled.

Mabilis siyang lumangoy patungo sa aking pwesto.

“Kumain na tayo,” I said, when he stopped in front me. Nakatayo parin ako sa gilid ng pool.

Inangat niya ang kaniyang sarili mula sa pool upang umahon. Kahit na basang-basa pa siya, hinawakan niya ang aking bewang upang siilin ng halik ng makatayo siya sa aking harapan.

“Stop it,” I barely spoke.

Hindi tumigil si Esteban sa paghalik sa akin kaya naman ako na ang kusang lumayo sa kaniya.

“Kumain na muna tayo,” Nakangiting saad oo sa kaniya sabay haplos sa kaniyang dibdib.

“Alright.” He said, nonchalantly.

Nag tungo kami sa kitchen upang kumain ng aming dinner. The night went smoothly as usual.

Almost a month flew by. Sobrang bilis ng takbo ng oras habang naririto lamang ako sa loob ng mansyon ni Esteban.

Masyado na akong na bo-bored dahil wala akong magawa dito. Paulit-ulit na lamang ang aking ginagawa.

“I need to visit the company,” Esteban said one day.

He looked stressed. Ilang araw nang bumabagabag sa kaniya ang problema nila sa kaniyang kompanya. Ilang araw na siyang walang oras sa akin dahil sa kaniyang trabaho.

Kahit na andito lamang din siya sa mansyon, hindi ko siya magawang disturbohin dahil masyadong seryoso ang problema nila sa kaniyang kompanya.

“Alright.” Malungkot na saad ko.

He kissed me on the forehead.

“Babalik ako agad. Sana hindi kami abutin ng gabi.” Esteban said, watching me intently. “Manang will be with you, Beau.” He added.

Tumango lamang ako at niyakap siya bago siya umalis.

Kaya naman sa buong araw na iyon, maliban sa ilang guwardya at si Manang na kasambahay galing sa main house nila Esteban, ay wala na akong ibang kasama dito sa mansyon.

I was so bored.

Kahit na maganda naman ang pinapanood kong palabas sa tv, hindi pa rin mawala ang boredom ko.

Sa hapon ng araw na iyon, nakatulog ako sofa habang nanonood ng pinapanood ko.

Nagising na lamang ako ng makarinig ako ng putokan sa labas ng mansyon.

Napatayo agad ako ng marinig ko ang ingay. I could hear gunshots outside, probably in the gate side.

“Sir Beau, magpatago po kayo!” Sigaw ni Manang na nanggaling sa pintuan ng mansyon patungo sa akin.

“Ano pong nangyayari?!” Takot na tanong ko sa kaniya.

Ang bilis ng tibok ng puso ko at napahawak sa aking tiyan.

“Nagkakabaliran po sa labas. May gusto atang pumasok dito!” Sigaw ni Manang na takot na takot din.

This is my first time hearing a gun shot here. Kahit na marami ang guwardiya sa mansion, mabilis parin ang tibok ng puso ko.

“Please go to the secret room.” Biglang may pumasok na guard sa mansion at agad na sinabi iyon sa amin.

Mabilis ang takbo ng guard sa loob ng mansion at may pindot na sa likod ng portrait na nasa sala. Malapit lamang iyong sa pwesto ko. Medyo nagulat pa ako ng makitang gumalaw ang sahig at bumakas ito. Nakita kong may hagdanan pababa doon.

“Please come here, sir.” Saad ng guard sa akin.

Ngunit bago pa man ako makapasok doon, napahiga ako ng marinig na nabasag ang window glass sa ibabang parte ng mansiyon. Hindi ko na napansin kung ilang window glass ang nabasag dahil agad akong napahiga ng marinig ko ang pagsabog at pagkabasag ng glasses.

Nang idilat ko ang aking mga mata, agad kung nakita ang mga basag na glasses na malapit sa sala. Bago pa man ako makagalaw, may pumasok na kung ano sa mansion na naglabas ng purple na usok.

“It’s a sleeping tear gas! Cover your nose!” Sigaw ng guard na lumapit agad sa aking upang patayuin at alalayan.

I couldn’t hear him. Hindi pa nakaka-recover ang aking tenga dahil sa pagsabog kanina at dahil na rin sa patuloy na ingay ng mga putok ng baril sa labas.

Narinig ko pang muli ang pagbagsak ng mga kung anong bagay sa loob ng mansion na galing sa labas. Bago ko pa man malingon ang mga ito, mabilis na kumalat ang usok sa loob ng mansion kaya naman hindi ko makita ang paligid.

Dahil sa usok na nagkalat sa mansion, sumakit ang aking mga mata at ulo. Dumilim ang aking paningin bago ako natumba. Narinig ko pa ang pagbagsak nang kung sino bago ito nasundan ng malalakas na putok ng baril. Nawalan ako ng malay.

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog. Nagising na lamang ako na madilim ang aking paningin dahil sa itim na telang nakabalot sa aking ulo.

I couldn’t see a thing!

All I could feel is that I am seating in a car. Naririnig ko ang ingay ng kotse habang ito ay tumatakbo sa hindi ko alam kung saang direksyon.

My hands and feet are tied. Masyadong mahigpit ang pagkakatali niyon kaya hindi ko magalaw ang aking mga kamay at paa nang sinubukan ko.

“I guess he’s awake.” Saad ng kung sino. Medyo may kalayuan iyon sa akin kaya naman palagay ko ay nasa front seat iyon at ako ay nasa backseat ng kotse. It was a guy.

Gumalaw ako ng bahagya. Wala akong katabi sa aking pwesto.

“That’s better.” Natatawang saad ng kausap ng naunang nagsalita. “Lagot tayo kay bossing kung napano ’yan!” Dagdag nito.

They are good at English! Hindi ko napansin na mga Filipino ang mga ito dahil sa galing nila sa pagsasalita ng English.

Paano nila ako nakuha sa mansion? Natalo ba ang mga guard? Wala akong matandaan dahil nahimatay ako matapos malanghap ang usok na iyon!

“Sino kayo?!” Pilit kong sigaw ngunit mahina lamang iyon at napiyok pa ako.

Hindi nila ako sinagot. Ilang sigaw pa ang ginawa ko ngunit hindi pa rin nila ako pinapansin.

They didn’t remove the cover on my head while I was panicking, moving and shouting. I was also trying to kick something but I couldn’t since my feet are tied. Nahihirapan akong gumalaw at kumilos.

Naubos na lamang ang aking lakas pero hindi parin nila ako sinasagot.

Were they waiting for Esteban to go out in the mansion?

Marami ang guard sa mansion at hindi ko alam kung sumunod ba ang iba nong umalis si Esteban.

It wasn’t coincidence! They planned this! Someone was waiting for the opportunity when Esteban is away.

I concluded. It wasn’t a coincidence. I’m sure that they planned this carefully.

Alam siguro nilang kapag nasa mansion si Esteban, mas marami ang guards. Pero kapag wala ito, mahahati ang guards na meron sa mansion upang samahan si Esteban at protektahan ito.

May lumabas na luha sa aking mga mata. I was afraid. Hindi ko alam kung anong nangyayari except for the fact that I was kidnapped.

Is Esteban safe?

What if while on his way on work, they also attacked Esteban?

Marami ang mga tanong na nasa aking isipan.

The ride was long before I felt that the car stopped moving. However, I could hear the seas!

Pumiglas ako ng pilit nila akong kinuha sa aking pwesto. Dahil sa panghihina, wala akong nagawa ng hilahin nila ako at pinatayo. Nasa labas na ako ng kotse. Hinihila nila ako patungo sa kung saan dahilan upang mapilitan akong maglakad. Malakas sila at habang ako ay nanghihina.

I could hear the waves of the sea crushing on the shore. We are somewhere near the seas and they are moving me to some another vessel.

I was right. Pina-akyat nila ako sa inaakala kong yacht dahil sa haba ng nilakad ko bago pa man huminto ang paghila sa akin nang kung sino.

Huminto kami sa paglalakad.

“Remove his blind.” Oddly, it was a familiar voice.

They forcefully remove the blind covering my whole head.

Mariin ang pag pikit ko dahil sa tindi ng ilaw na bumulaga sa akin ng maalis ang aking takip sa aking mga ulo at mga mata.

Unti-unti kong dinilat ang aking mga mata. Kabado man ay nilibot ko ang aking mga paningin hanggang sa nahagip nito ang pamilyar na mukha.

Marami ang kalalakihan na nasa yacht. They are far from me yet closely monitoring my actions. Kahit na ’yong umalis sa aking takip sa mukha ay lumayo din sa akin. Napansin ko iyon dahil ang isa sa kanila ay may hawak noon.

My eyes were locked to someone I knew among them. Although his feature changed, I know him.

I haven’t seen him for a long time ever since that incident!

Nagulat ako at napaawang ang aking labi ng makita ko siya.

Is he behind all of this?

To be continued…

Chapter 29

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 29

Granted

—

There are things that need to be ended properly, with closure and acceptance. Whatever your end with someone, better end it in good terms. However, there are also cases where a relationship ends without any closure, as if both of you just pass each other through time and you forget each other right after you end your relationship with one another.

There are exceptions. Like this one.

It’s been months since I last saw him.

We didn’t have any proper closure right after we broke up. Nasa isip ko na iyon lagi ngunit occupied ako masyado kay Esteban at sa mga nangyayari sa amin na hindi ko na ito napagbigyan ng pansin.

I tried contacting him but I couldn’t. There are many means that I could communicate with him while I was inside the mansion but for some reason, I couldn’t reach him.

“It’s been awhile, Beauty.” He spoke raspy while I was still shocked from processing all that is happening right now.

Hindi ako makapagsalita habang iniisip ang lahat ng nangyari. I was kidnapped and it is because of him? He ordered these people to kidnap me?

Lumapit siya sa akin. Marami ang nagbago sa kaniyang anyo. He looks darker and grimmer. Humaba ang kaniyang buhok at mga bigote. He looks so messy with his milky-white polo shirt.

He looks devastating, in a heinous way.

Nang makalapit siya sa akin ay hinawakan niya ang aking mukha. Winaksi ko iyon upang hindi niya ako mahawakan ngunit wala akong nagawa nang hilahin niya ang aking katawan papunta sa kaniya. Hinaplos niya ang aking pisngi ng magawa niya iyon.

“You look beautiful as always, my Beauty.” He said creepily.

Nakatali parin ang aking kamay sa aking likuran habang hinahaplos niya ang aking pisngi gamit ang kaniyang kaliwang kamay habang ang kanan ay nakahawak sa aking bewang upang idikit ako sa kaniya.

“B-bakit?” Paos ang aking boses at mahinang bulong ko sa kaniya.

I couldn’t speak properly, dahil siguro sa mga ginawa kong sigaw habang nasa byahe pa kanina. Namamaos ang aking boses kaya naman pabulong na lamang ng makapagsalita ako, sapat na upang marinig niya ako.

“Bakit?” He smirked. Bumaba ang kaniyang kamay papunta sa katawan, pababa sa aking kamay na nakagapos. Slowly, he removed the leash on my hands.

“Bakit? After months of not seeing me, iyon lang ang tanong mo sa akin, Beauty?” He said.

I used to feel nothing back then when he called me by that nickname. Pero ngayon, natatakot na ako.

“Don’t you miss me?” Dagdag niya.

Hindi ako nakasagot sa biglaang tanong niya.

Bumababa na ang araw at dumidilim na rin ang paligid. Lumalakas narin ang hangin at mga alon sa dalampasigan. Nararamdaman ko na ang lamig ng paligid.

“I’m taking you back because you are mine.” He said, possessively.

Naalis niya na ang tali sa aking kamay ngunit hindi parin niya ako binitawan. Hawak-hawak niya ang aking kamay nang magsimula kaming maglakad papasok sa yate.

Sa diin ng kaniyang pagkakahawak sa aking kamay ay nakaramdam ako ng sakit. Ngunit ininda ko iyon dahil mas nananaig ang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa sobrang kaba.

May sinenyas siya sa mga kalalakihan na nasa yate na agad namang tumalima sa kung ano mang utos niya. Umalis ang iba at kumunti na lamang ang natira na nanonood at nagbabantay sa amin.

We went inside a room in the yacht. Saka pa lamang niya ako binitawan ng makapasok na kami sa kwartong iyon.

“Put his leash and make him sit on the bed.” Saad niya sa sumunod na lalaki sa amin.

Agad akong nahila ng lalaki patungo sa malaki at puting kama na nasa loob ng kwarto. Nakita ko agad ang itim na taling malaki na ginagamit sa mga aso. It was a metal with a cuff. Nilagay iyon ng lalaki sa aking isang paa.

When he released my hand, he went to drink some kind of wine on the table inside the room. Bumalik agad sa kaniya ang aking paningin ng matapos ang lalaki sa kaniyang ginawa sa aking paa.

Hindi ako pumalag. Lalo na dahil alam kong wala naman din akong magagawa. As for now, I need to study first what’s happening.

Napahawak ako sa aking tiyan at hinaplos iyon. Kahit na natatakot at kinakabahan na ako, I need to think clearly and carefully. I don’t need to rush.

I know this person. He won’t hurt me. Kaya kailangan kong maging maingat sa susunod kong gagawin habang andito pa ako. Para sa anak kong nasa aking tiyan. Hindi dapat ako magpadalos-dalos sa aking gagawin habang naririto ako at walang alam sa mga nangyayari.

Except for the fact that I was kidnapped by someone I knew, I don’t know anything right now. I lack information and I am sure I will not survive if I do anything rashly.

Hindi ko lang alam kung nasaan kami ngayon at kung saan ako pupunta kung tatakas ako dito. Kung susubukan ko mang tumakas ngayon, that would be too stupid.

He smoked right after he drank the wine.

“Sit down, Beauty.” He ordered, with his voice so deep that made me tremble.

Wala akong nagawa kundi sundin iyon at naupo sa kama. The bed was covered by white sheet. Nanginginig man ay tinignan ko siya habang naglakad siya patungo sa akin.

I felt the yacht moving kaya napatingin ako sa bintana ng kwarto. The yacht is moving!

Bumalik agad ang aking tingin sa kaniya ng umandar ang yate. Gusto kong magreklamo ngunit magsasalita pa lamang ako ay napigilan na niya ako.

Nilagay niya ang kaniyang isang daliri sa aking bibig upang pigilan ako sa pag-alma.

“We’ll go far away, Beauty. Where that bastard couldn’t find us.” He smiled while speaking.

“Ang tagal ko itong hinintay. Ang tagal ko itong plinano, Beauty! Ginagawa ko ang lahat para lang mailabas ka sa kulungan na ’yon!” He said. Now, he is holding my chin. Kaya naman napatingala ako sa kaniya. He is standing in front of me while I was sitting on the bed.

Hindi ko maintindihan kung anong ibig niyang sabihin.

Kulungan?

“He locked you up in his house like some dog in a cage!” He said.

Lumapit ang mukha niya sa akin. Sinubukan niya akong hinalikan kaya agad kong iniwas ang aking mukha. Dumampi ang kaniyang labi sa aking pisngi dahilan ng pagtayo ng ma balahibo sa aking pisngi.

Who’s this demon?! Hindi siya ganito noon!

Dahil hawak niya ang aking pisngi, nagawa niyang iharap ang aking mukha sa kaniya. With a smirk on his lips, he put his lips on mine. It was slight touch of our that sent shivers to my bones!

The Lucas I knew is someone that is sweet, soft, and caring. He was so careful and kind when we were together. Masyado siyang mabait at mapag-alaga sa akin.

It was a six months of relationship with him. Yet, I never saw this character of him.

Gamit ang kaniyang isang kamay, hinaplos niya ang aking buhok patungo sa aking pisngi habang hawak-hawak niya parin ang panga ko.

Dumamping muli ang kaniyang labi sa aking labi. This time, hindi ko na iyon maiwasan dahil malakas na ang pagkakahawak niya sa aking mukha. Sinubukan kong iniwas ngunit hindi ko nagawa.

Napahawak na lamang ako sa kaniyang kamay na nakahawak sa aking mukha.

“S-stop it, please…” I barely said. May lumabas na luha sa aking mga mata habang tinitignan siya.

Nanlalabo ang aking paningin dahil sa luha ko, nanginginig ang aking katawan dahil sa takot at pangamba.

Lumuwang ang kaniyang pagkakahawak niya sa aking mukha. Pinunasan niya ang luha sa aking pisngi gamit ang kaniyang isang kamay.

“Why are you crying?” Kalmadong tanong niya.

“You should be happy! You should! Dapat maging masaya, Beauty!” Biglang sigaw niya.

Napalunok na lamang ako habang nakatingala sa kaniya nang umayos siya ng tayo.

“Kinuha at tinakas kita sa kulungan na iyon, kaya dapat maging masaya ka!” Sigaw niya sa akin, kitang-kita ang galit sa kaniyang mukha habang diniduro ang kung ano sa kawalan, nakaharap ang kaniyang kamay sa pintuan.

I got it. For months, I was inside the mansion. Hindi ako nakakalabas doon. Nanatili lamang ako sa loob dahil sa kagustuhan ni Esteban. Esteban was so afraid that I might escape if I went out. Na baka takasan ko na naman siya.

On my part, I understood it. Kahit na sa una ay gusto kong tumakas pero kalaunan ay nawala iyon dahil sa mga nangyari sa amin ni Esteban.

“Beauty, that damned bastard forced you to live with him! That was illegal!” Dagdag niya. “I reported it multiple times to the police but since his family is powerful, there were no actions! Although it was clear that you were forced and locked up in that mansion!”

Yes, I was forced to stay there since I was escaping from Esteban, when that thing happened between us. Hindi niya ako hinayaang tumakas dahil sa batang nasa asking tiyan.

I had the same thoughts from what he said before. Pero nawala na iyon nang tumagal ako sa mansion ni Esteban.

“L-lucas…” I pleaded, naluluha. “I wasn’t, ginusto kong manatili doon.” Sagot ko sa kaniya.

“No, you’re not! Hindi mo ginusto ’yon, you were forced! And I will never let it happen again!” He said.

“No… I stayed there because I want to! I love him, Lucas. And I have a child with him.” I said, without thinking carefully.

“I’m taking you with me to the Maldives. Clearly, he brainwashed you so much that you were not in your right mind. “ He said, angrily.

“You don’t love him, Beauty. You’re saying that because he manipulated you. And how sure are you that the child is his? You were pregnant right after we broke up over a goddamned phone call!” He said.

I remembered, I broke up with him over a short phone call. No face to face conversation, no closure, no clear reason. And I was inside the mansion already days after that. I lost contact with him.

I think, this is my fault right?

Kaya siya nagkakaganito ngayon dahil din sa akin. Memories flooded me of Lucas back when we were classmates and when we were in a relationship. He was so kind and sweet, a boyfriend you could wish for. Nasa kaniya na lahat nang gusto mo sa isang boyfriend.

Yet, I broke up with him just like that.

Napaluha ako dahil sa realization. He loved me so much but I just took his love for granted. I didn’t reciprocate that much when we were together. I was passive in our relationship, it was him all him who gave it all and I took it all apart when I did that mistake.

Binigay niya lahat sa relasyon namin. Attention, care, and even money. He provided all help through the times that I couldn’t even buy myself a food. Andon siya sa lahat, noong walang-wala ako at naghihirap sa pag-aaral na sinabayan pa ng trabaho.

But I couldn’t love him. I couldn’t give it back. I can’t because my heart was already for Esteban, even before our relationship started.

“I’m s-sorry, Lucas.” All I could say. But will it even help when clearly, he look so broken right now.

To be continued…

Chapter 30

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 30

Hope

—

Almost three days have passed since Lucas kidnapped me. Sa loob ng tatlong araw na iyon, matinding pagtitimpi at pag control sa aking emosyon ang aking ginawa.

I have been caged in this room ever since that day. Hindi niya ako pinapalabas, dumagdag pa ang kadenang nasa aking isang paa upang pigilan akong tumakas. He would come into this room, hold me like someone that he owns.

Pilit kong iniiwasan ang mga ginagawa niya sa akin. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko magawang iwasan ang lahat ng ginagawa niya sa akin.

For the past few days, he never did something terrible to me. He would be touchy, try to kiss me, feed me by himself, and hug me. He never did anything more than that.

It was bearable. Tinitiis ko para sa kaligtasan ko at nang aking anak na nasa aking tiyan. This is the only right thing that I could do right now.

Iyon ang pinagpapa-salamat ko dahil hindi pa lumampas sa ganon ang ginagawa niya sa akin.

“If you don’t want me to feed you, at least eat dinner by yourself. Namamayat ka na at baka mapano pa ang batang dinadala mo.” He said softly. Tumaas ang balahibo ko dahil sa kaniyang sinabi. Kung hindi lang dahil sa ginagawa niya ngayon sa akin, baka maisip ko pang siya ang dating Lucas na kilala ko.

Tumango na lamang ako bilang sagot doon. Lumabas naman siya kwarto nang hindi ko binalik ang tingin sa kaniya.

I look at the food at the table inside the room, it is near the bed where the shackles on my feet is connected. Malakas at matibay iyong naka-konekta sa bakal na haligi ng kama.

All I did was observe my surroundings. The things they do and where I am right now. Nasa gitna kami ng karagatan, malayo sa natatanaw kong mga isla.

I heard that we are near Cebu right now. For the past days, all they did was deliver some big boxes out of the yacht to another ship in night.

Kagaya sa ngayong gabing ito.

I was halfway eating the food when I stood up just to look over the window, to see the situation outside.

Mula sa bintana, nasa babang bahagi ng yate si Lucas na ngayon ay may kausap nang lalaki. I could barely hear them. I could literally hear nothing but I know, this is another one of the men they have contact with. One of the men they deliver their so called “goods”.

Napatingin ako sa pinto ng bumakas iyon. Doon ay pumasok ang lalaki na hindi ko na pinagtaka. Ganon naman lagi ang kanilang ginagawa. During breakfast, lunch, and dinner. Someone will come here to clean the table and even the room.

“Maglilinis lang po ako.” Saad ng lalaki. Malaki ang katawan nito at matangkad na may pagka-moreno, malalim rin ang boses niya. Isa siya sa mga security ni Lucas na nandito ngayon sa yate.

“Sino ang lalaking kasama ngayon ni Lucas?” Tanong ko. Sinubukang makakuha ng impormasyon.

Hindi niya ako sinagot. Tahimik lamang niyang ginagawa ang kaniyang trabahong paglilinis sa mesang pinagkainan ko. Gaya ng palagi niyang ginagawa.

Binalik ko ang tingin sa labas ng bintana, kung nasaan si Lucas na nakikipagtawanan sa kasama niyang lalaki habang sila ay naguusap.

“Siya si Leon Montero, ang huling customer ni Boss.” Saad ng lalaki kaya napabalik ang tingin ko sa kaniya. Malapit na siya sa pinto nong sabihin niya iyon. Hindi na siya lumingon sa akin ng tignan ko siya at agad na lumabas matapos na masabi iyon.

Huli?

Binalik ko ang tingin sa kausap ni Lucas. Hindi ko iyon kilala ngunit kung huling customer nga iyon ni Lucas, meaning ba nito ay babalik na kami sa Luzon?

Kung huli na itong customer nila, baka naubos na ang kanilang “goods” na binebenta. I saw some men loading some big boxes onto the ship beside the yacht.

Hindi ko alam ang laman niyon ngunit alam kong hindi iyon legal. Dahil tuwing gabi lamang iyon nangyayari at tuwing nasa malayo lang kami sa mga isla. Ginagawa rin nila iyon kapag sigurado silang walang ibang tao na nasa paligid. They are doing some inspection first before they loaded their goods to the other ship before and even right now.

Whatever it is, alam kong hindi iyon maganda at tiyak kong pinagbabawal iyon.

I clenched my fist. Rinig ko na ang mga yapak ni Lucas na papasok sa kwarto. Hindi nga ako nag kamali at pumasok nga siya sa kwarto.

Tinignan ko siya at tinapunan lamang niya ako ng tingin. Walang sabi-sabi ay dumeretso siya patungo sa comfort room na nasa loob ng kwarto. Galing sa loob ay rinig ko na ang lagasgas ng tubig, tanda na siya ay naliligo sa loob.

I sighed. This is the usual routine of Lucas. Maliligo siya at pagkatapos niya ay pinapa-kawalan niya ako upang ako naman ang makaligo. Kapag ako na ang naliligo, ginagawa ko ang lahat para tumagal doon. Para kong lalabas na ako, natutulog na si Lucas sa kama.

Magkatabi kaming matulog sa gabi. Sa nakalipas na mga gabi, palagi ko siyang pinapakiramdam at hindi ako natutulog ng maaga upang masigurong natutulog na talaga siya.

Magkatabi kami sa kama.

Kaya hindi ko mapigilang mangamba. Mabuti na lamang at walang ginawa si Lucas sa akin sa mga nakalipas na gabi. Hindi niya ako pinilit na makipagtalik sa kaniya.

He knows his boundaries. Gaya noong nasa relasyon pa lamang kami.

He was a green flag when I met him. Hindi ko lang alam kung anong nangyari kung bakit siya nagkaganito. Marahil ay dahil din sa akin. Dahil sa ginawa kong pang-iwan sa kaniya noon.

Matindi ang kaniyang naging galit sa akin. Tama ba ang naging desisyon ko noon? Kung hindi ko sana siya ghinost at sa harapan niya mismo makipag break, hindi ba siya magiging ganito?

Lumabas si Lucas sa comfort room, bago na ang kaniyang damit at basa pa ang buhok na pinapatuyo niya gamit ang towel na nasa kaniyang kamay. Nakatingin siya sa akin kaya iniwas ko ang aking tingin.

Nasa upuan parin ako, nakaharap sa bintana at  ngayon ay nakatingin na sa madilim na karagatan.

“Maliligo ka na ba?” Tanong ni Lucas. Tumango lamang ako bilang sagot. Naririnig ko na ang kaniyang yapak na papalapit sa akin. Nilingon ko siya nang maramdamang nasa tabi ko na siya.

Nakaluhod na siya ngayon sa aking tabi, humawak siya sa aking paa kung nasaan ang kadenang pumigil sa akin upang makatakas. Nang maalis niya iyon ay hinaplos niya ang bahagyang nangingitim na ngayong pasa sa aking paa, kung saan galing ang kadena.

Taimtim niya iyong tinignan at hinaplos.

“I’m sorry,” Saad niya.

Inalis ko ang aking tingin sa kaniya at akmang tatayo na. Tumayo rin siya agad at bahagyang lumayo sa akin. Hindi ko siya nilingon at sinagot. Naglakad na lamang ako patungo sa comfort room upang maligo na.

Nakasanayan na ata niya ang ganoong ugali ko sa kaniya dahil hinayaan na lamang niya ako. Palagi ko kasi siyang hindi pinapansin at hindi kinakausap sa mga nakalipas na araw.

Maliban sa sagutan namin noon, wala nang sumunod doon maliban sa galit niya sa akin tuwing nahuhuli niya akong nagtatangkang tumakas sa mga unang araw ko dito.

Napapagod na ako sa ginagawa kong pagtakas kaya tinigil ko na iyon lalo na’t kinadena na ako ni Lucas.

Gaya din ng lagi kong ginagawa, nagtagal ako sa banyo upang maligo. Pero gaya din ng laging nangyayari, gising parin si Lucas sa paglabas ko. Tahimik lamang akong lumapit sa kaniya nang matapos ako sa pagligo.

Binalik niya sa aking paa ang kadena nang makalapit ako sa kama. Hinayaan ko lamang siyang gawin iyon at hindi na kumibo. Wala rin naman siyang sinabi.

Bumalik na lamang siya sa pagkakahiga sa kama at tinago ang cellphone na hawak niya kanina. Nakatayo lamang ako sa aking pwesto habang tinitignan siyang pumikit na. Naglakad ako patungo sa upuan kung saan ako nakaupo kanina upang doon muna pumwesto habang hindi pa siya natutulog ng mahimbing.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nanatili doon nang marinig ko ang malalalim na hilik ni Lucas sa kama. Binalingan ko siya ng tingin at nakita ko ngang malalim na ang kaniyang pagtulog.

Nanatili muna ako sa upuan ng ilang minuto bago tumayo at lumapit sa kama. Gustuhin ko mang matulog sa ibang pwesto ay wala akong magagawa dahil wala akong ibang choice. Ang kama lang ang nakikita kong comfortable na pwedeng mahigaan dito sa loob ng kwarto.

Kung hindi lang ako buntis, kahit sa sahig na ako matulog ngunit iniisip ko naman ang kalagayan ng aking tiyan lalo na’t sobrang lamig dito kahit nasa loob ka pa ng kwarto. Dahil narin siguro nasa kalagitnaan kami ng karagatan kaya malamig dito.

Dahan-dahan at maingat akong humiga sa kama upang hindi magising si Lucas. Nang makahiga, tumingin lamang ako sa ceiling ng ilang oras pa bago ako tamaan ng antok.

Esteban will look for me, right?

Hahanapin niya naman ako diba?

Kahit na ilang araw na akong nandito, hindi ko man lang siya naramdaman. Marahil ay nahihirapan pa siyang matunton ako.

I am hoping. I am hoping that Esteban will look for me and save me from here.

Hindi iyon nawawala sa aking puso. Alam kong hahanapin niya ako.

Pinahid ko ang luhang lumabas sa aking mga mata. Malalim ang aking buntong hinga at pinilit ang sariling matulog na dahil nasisiguro ko namang hindi na magigising si Lucas dahil sa himbing ng tulog nito sa aking tabi.

Kagat ang labi ay pinikit ko ang aking mga mata. Ilang minuto pa ang lumipas bago ako tuluyang nakatulog.

Nagising na lamang ako ng makarinig ng ingay. Napa-bangon agad ako nang marinig ang mga putok ng baril. Bumilis agad tibok ng aking puso.

Si Lucas na nasa aking tabi na ngayon ay gising na rin, hawak na niya ngayon ang intercom na nasa tabi niya. Nakatayo na siya ngayon.

“What’s happening?” Tanong ni Lucas sa intercom.

“It’s the navy sir!” Sigaw ng kung sino sa kabilang linya.

“Bakit may putukang nangyayari?!” Sigaw ni Lucas.

“Pinipilit nilang makapasok sir! Nahuli ang ship nong huling customer na’tin at tinuro nila tayo dito.” Saad ng nasa kabila.

“Damn it.” Galit na saad ni Lucas.

Mabilis ang naging kilos ni Lucas at agad na tinanggal ang kadenang nasa aking paa. Hinawakan niya ang aking kamay.

“Let’s go, let’s escape first.” Iyon agad ang sabi ni Lucas.

Kahit na hindi ko pa maintindihan ang nangyayari, nagpahila na lamang ako kay Lucas kahit na matindi na ang kaba sa aking puso.

Nasa labas na kami ng kwarto nang magsalitang muli si Lucas.

“Ihanda niyo ang isang bangka para makatakas kami!” Saad ni Lucas.

“Napapalibutan na tayo nila sir!” Saad ng isa. Napatingin naman ako sa karagatan. Sa malayo ay nakita ko ang iilang patrol boat na nakaharap sa yate. Hindi ko alam kung ilan ag bilang nila pero sa dami ng ilaw na nagmumula doon, natitiyak kong marami nga sila.

Immediately, we are now on the lowest floor of the yacht. Mabilis ang mga lakad at takbo ni Lucas habang hila-hila ako kaya wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniya.

The sound of guns stopped for a while now. Wala na akong naririnig na putok ng mga baril. Tumahimik ang yate at ang naririnig na lamang ay ang hampas ng alon sa yate. I couldn’t hear the sound of the patrol boat around us, their engine is off that’s why I haven’t heard them when they have surrounded us.

Tinahak namin ni Lucas ang daan patungo sa pinaka-babang deck, sa likod ng yate kung nasaan ang dalawang boats na pwedeng gamitin. Ngunit ang nadatnan lang namin doon ay ang ilang mga lalaking nakaluhod habang may mga naka-uniform na lalaking nakapalibot sa kanila habang nakatutok ang mga baril na hawak ng mga ito sa mga lalaking nakaluhod. Nakatalikod ang mga lalaking nakaluhod sa amin habang ang naka-uniform na mga lalaki ay nakaharap sa amin.

Napatigil si Lucas sa paglalakad. Kaya napatigil din ako. Nang makita ang nangyayari, napasinghap ako ng makita ang isa sa mga lalaking nakatayo.

Sa tabi ng mga lalaking may hawak na baril, nakatayo si Esteban habang madilim ang tingin at tiim ang bagang na nakatingin sa pwesto namin, ang mata ay deretsong nakatingin sa akin.

Esteban is here!

May hawak na baril si Esteban sa isa nitong kamay nang maglakad siya patungo sa akin. Even though the surroundings is lit by little lights coming from the yacht, I could see his dark expression. His jaw is clenched, his eyes are bloodshot, his shoulder are uptight as if he’s ready to fight.

He was slowly walking towards us.

“Stop where you are, Gallego.” Si Lucas ang nagsalita sa aking tabi.

Naramdaman ko ang sakit ng kaniyang pagkakahawak sa aking kamay ng sumikip iyon.

He brought out the gun hiding on his shorts. Narinig ko ang pagtunog niyon kaya naman napatingin ako sa kaniya.

Tinaas niya ang kaniyang kamay at tinutok ang baril sa aking ulo. Hawak parin niya ang aking kamay sa aking tabi. Nanginig ako ng maramdaman ang ulo ng baril sa gilid ng aking noo.

“L-lucas…” Mahinang saad ko sa kaniya sa nanginginig na boses. Napalunok ako. Bumilis ang tibok ng aking puso. Binalik ko ang tingin kay Esteban na ngayon ay napatigil sa paglalakad niya. I saw his jaw moving. Bigla ring tumigil ang paghinga niya.

Naluluha akong tignan siya dahil sa takot at pangamba.

Madilim pa ang paligid. Mahaba pa ang gabi. At hindi ko alam kung ano ang pwedeng mangyari sa susunod na mga oras.

To be continued….

Chapter 31

I do not proofread. This chapter is unedited.

Trigger warning: mention of violence and death.

Chapter 31

Pain

—

“Take a step forward, and we’ll both die right here.” Lucas threatened Esteban. Nakakatakot ang malalim at seryosong pagkabigkas ni Lucas kaya napalunok ako.

Nasa harapan ako ngayon ni Lucas, nakapulupot ang isa niyang braso sa aking katawan, sa bandang balikat. Nanginginig ang aking kamay ng hawakan ko ang kamay ni Lucas na may hawak na baril na nakatutok sa aking sentido.

“Don’t move, Beauty.” Binalingan ako ni Lucas kaya napatigil ako. “Drop your hand.” He said.

Bahagyang nanginig ang aking labi ng bitawan ko ang kaniyang kamay.

Kinakabahan ako. Nalipat ko ang aking tingin kay Esteban at nakita kong mas lalo lang nag dilim ang kaniyang mukha. Igting ang kaniyang panga at kuyom ang kaniyang isang kamao habang ang isa niyang kamay ay mahigpit ang hawak sa baril niya.

Ilang metro lamang ang layo naming dalawa. Nasa likod ni Esteban ang grupo na binabantayan ang mga guard ni Lucas na nahuli nila.

“Let us escape.” Lucas said.

“No. I won’t allow that.” Esteban firmly spoke.

Lucas chuckled. Walang halong kaba sa pagtawa niyang iyon.

“Then, we’ll better die right here.” Saad ni Lucas. Mas lalo niyang idiniin ang baril sa aking sentido. Napikit ako dahil doon at napahawak sa kamay niyang nasa aking dibdib.

“Patakasin niyo kaming dalawa at huwag niyo kaming sundan.” Saad muli ni Lucas.

Hindi agad sumagot si Esteban kaya naidilat ko ang aking mga mata. Nakapako ang madilim na mga mata ni Esteban sa akin. His hair is messy due to the violent winds hitting his hair. He’s wearing a black long sleeved polo shirt, a black slacks, and a black derby shoes.

“I am not good at negotiation.” Esteban said. “There’s no escaping here, Lucas.” He added.

Biglang may mga dumating na mga lalaking naka uniform din. May lalaki at babae na nasa unahan nila na agad kong namukhaan.

Mga magulang ni Lucas iyon!

“Give him to me and we will not hurt you or your parents.” Esteban coldly spoke, his eyes are now darted at Lucas.

Naramdaman ko ang pagluwag ng pagkakahawak ni Lucas sa aking dibdib at ang panginginig ng baril na nakatutok sa aking sentido.

“Lucas, anak…” Mahinang saad ng Ina ni Lucas.  “Just surrender please…” Pagmamakaawa nito.

Nasa tabi na ni Esteban ang mga magulang ni Lucas habang binabantayan ito ng dalawang lalaki sa likod nila.

“M-mom…” Si Lucas iyon ng balingan ko siya. Naluluha na siya ngayon habang nakatingin sa kaniyang mga magulang. Tuluyan ng lumuwag ang kaniyang kamay sa aking dibdib, bumaba na rin ang kaniyang kamay na nakahawak ng baril.

“L-lucas…” Tawag ko sa kaniya. Ngunit hindi niya ako pinansin.

Malalalim ang kaniyang paghinga habang tinitignan ang kaniyang ina.

“B-beauty, pumili ka. Ako o siya?” Bumaling si Lucas sa akin. “Ako ba o siya?” Dagdag niya.

Hindi ako naka-sagot sa bigla niyang tanong.

“Kung ako ang pipiliin mo ngayon, handa akong isakripisyo ang mga magulang ko para lang sa’yo.” Saad niyang muli dahilan para magulat at mapasinghap ako.

“Please… stop it already, anak.” Saad muli ng kaniyang ina. Katulad ni Lucas ay naluluha rin ito habang nakatingin sa kaniyang anak. Habang ang kaniyang asawa ay naka-alalay lamang sa kaniya.

“Drop your gun on the floor.” Si Esteban na tiim parin ang bagang habang nakatingin sa amin.

“Come here, Beau.” Baling ni Esteban sa akin. Napatingin ako sa kaniya.

“Pumili ka!” Ngayon ay medyo may kataasan ng sigaw ni Lucas sa akin dahilan para mapa-atras ako.

Ngunit hindi ko alam ang sasabihin at gagawin ko dahil hindi parin naibaba ni Lucas ang kaniyang baril. Naluluha akong tumingin sa kaniyang galit na galit na ngayon sa akin.

“L-lucas, please…” Saad ko sa kaniya habang hinahawakan na ngayon ang kaniyang kamay na nakahawak sa baril.

“I’m so s-sorry, alam kong ako ang dahilan kung bakit ka nag kakaganito. Sorry, Lucas.” I sincerely said to him. Kumunot ang kaniyang noo at mas lalong lumalim ang kaniyang tingin sa akin. Namumula na ang kaniyang mga mata at kagat na niya ang kaniyang pang-ibabang labi.

“Sa nakalipas na araw, Beauty. Bakit ngayon ka palang humihingi ng tawad?” Saad niya sa akin.

“Sa tingin mo ba kapag humingi ka ng tawad ngayon, kaya pa kitang patawarin? Mahal na mahal kita, Beauty. Kaya ko nagawa ang lahat ng ito! Pero sa nakalipas na araw, ni hindi mo man lang ako binigyan ng atensyon mo. Ni hindi mo man lang naisip ang nararamdaman ko para sa’yo. Tapos ngayon, mag so-sorry ka lang kasi alam mong may mag liligtas sa’yo? Mag so-sorry ka lang dahil umabot na tayo sa ganito?!” Naiiyak at galit na saad niya sa akin.

I couldn’t speak a word. Napalunok na lamang ako at naluluha na rin.

“Bakit hindi ka nag sorry kahapon? Bakit hindi mo ginawa nong unang araw mo dito? Iyon lang naman ang hinihintay ko eh. Sana man lang humingi ka ng tawad kasi iniwan mo ako! Alam mong mahal na mahal kita pero bakit hinayaan mo pang umabot tayo sa ganito?” Saad niya sa akin.

“Sumagot ka, sino sa aming dalawa ang pipiliin mo?!” Dagdag niyang muli.

Hindi ako makasagot. Nanginginig ang aking labi at bahagyang napailing at yumuko.

“Please, L-lucas. Ayoko ng ganito. Please, itigil na na’tin ito.” Pagmamakaawa ko sa kaniya sa mahinang boses.

“Siya ba ang gusto mo, Beauty?” Saad niya. “Mahal mo na ba siya?! Ano, Beauty. Sumagot ka!” Sigaw niya sa akin.

“S-sorry…” Tanging nasabi ko lamang sa kaniya, nakayuko parin at lumuluha na. Ang bilis ng tibok ng aking puso at malalalim na rin ang aking paghinga.

Hindi ako makapag-isip ng maayos dahil sa kaba at takot.

“Humihingi ka ng tawad kasi andyan na ’yang Esteban na ’yan para iligtas ka! Pero paano ako? Sinong magliligtas sa akin? Ngayong kung sino pa iyong pinaka-mamahal ko ay mas pinili pa ang ibang tao kaysa sa akin.” Malungkot na saad ni Lucas.

Nanatili akong nakayuko sa kaniyang harapan. Hindi ako makapagsalita dahil hindi ko rin alam kung ano ang nararamdaman ko ngayon.

“Beauty, hindi kita mapapatawad. Tandaan mo ’yan.”

Dahil sa sinabi niya ay napa-angat ako ng tingin sa kaniya. Ngunit bago ko pa man makita ang kaniyang buong mukha ay bigla siyang natumba sa aking harapan.

Nanigas ako sa aking kinakatayuan nang makita si Lucas na nakahandusay sa aking harapan. Nagulat pa ako lalo ng lumabas ang pulang dugo mula sa kaniyang ulo.

Nakaharap siya sa akin habang nakatingin ang mga mata sa akin. Nakita ko pa ang paglabas ng luha sa kaniyang mga mata bago ko pa maramdaman ang pagkayakap ng kung sino sa akin dahilan para matakpan ang aking paningin.

Sobrang bilis ng pangyayari. Mabilis ang pagka-alis ko sa aking kinatatayuan dahil sa paghawak ng kung sino sa akin. Buhat na niya ako ngayon habang umiiyak ako sa kaniyang bisig dahil sa aking nakita. Labis labis ang bilis ng tibok ng aking puso dahil sa takot at pangamba.

Ang naririnig ko na lamang ay ang hiyaw ng mga magulang ni Lucas habang tinatawag ang pangalan nito at ang mga mabilis na paggalaw ng mga paa.

Hindi ko na alam kung ano ang mga sumunod na nangyari dahil umiyak lamang ako ng umiyak hanggang sa magdilim ang aking paningin. Nakatulog akong umiiyak dahil hindi pa rin mawala sa aking isipan ang nangyari kay Lucas.

Minulat ko ang aking mga mata ng maramdaman ang yakap mula sa aking likuran at ang bahagyang pagdampi ng labi sa aking leeg.

Ang una kong nakita ay ang puting kurtina sa kwarto. Nilubot ko ang aking paningin mula sa pamilyar na kamay na nakapulupot sa aking katawan patungo sa aking likuran.

Hinaharap ko ang taong nakayakap sa akin at nakita ko ang mukha ni Esteban na mahimbing ang tulog.

Naiiyak na naman akong humarap sa kaniya. Bumalik na naman sa akin ang alaala ng nangyari kagabi.

Naramdaman ko ang paghaplos ni Esteban sa aking pisngi, pinupunasan ang aking luha dahilan para maimulat ko ang aking mga mata at napatingin sa kaniya.

“I’m here, baby.” Pagpapatahan sa akin ni Esteban.

Ngayon ko lang naalala na siya ata ang yumakap at nagbuhat sa akin kagabi.

Patuloy lamang ang aking pag-iyak. Yakap-yakap na ako ni Esteban at ang aking mukha ay nasa kaniyang dibdib na walang damit. Hinahaplos niya ang aking ulo habang umiiyak ako.

“Baby, it’s not your fault. Please, stop crying mahal.” He whispered in my ears.

Ilang araw akong ganoon. Umiiyak ako lagi at hindi na maayos ang aking pagkain at pagtulog dahilan para humina ang aking katawan.

Isang araw ay nagising na lamang ako ng marinig ko ang boses sa aking paligid.

“I believe that this is because of stress. If this continues, the baby might be affected too. Namamayat na siya dahil sa kakulangan ng nutrisyon para sa kaniyang katawan at para sa dinadala niyang bata.”

Napa-dilat ang aking mga mata at agad na nakita ang doctor na naka-tayo sa aking tabi habang ako ay nakahiga sa kama.

Nasa tabi niya si Esteban at si Tita Estelle. I couldn’t read the expression of Esteban while Tita Estelle is looking so worried at me.

“Good afternoon,” Bati sa akin ng babaeng doctor na may katandaan na. “I just finished checking you,” She added with a smile.

Nangunot ang aking noo at gustong bumangon. Agad akong nilapitan at inalalayan ni Esteban na makasindig sa headboard ng kama.

“You should eat healthily and sleep more often, sir. I’ll check on our dietician for you to have your meal plan in order to recover faster. And I think you’ll also need to have therapy for your trauma.” She said carefully.

Namamayat na nga ang aking katawan dahil hindi ako nakaka-kain ng maayos at nakaka-tulog ng maayos sa mga nakilipas na araw.

“This is a serious matter since you’re also carrying a baby in your stomach. Your body needs nutrition for yourself and for your baby.” Dagdag muli ng doctor bago ito magpaalam na aalis na.

Sinamahan ni Tita Estelle sa paglabas sa kwarto habang naiwan si Esteban sa aking tabi.

Narito kami ngayon ni Esteban sa bahay ng kaniyang mga magulang. Ang sabi sa akin ni Esteban ay mas malakas daw ang seguridad dito at hindi pa raw naayos ang kaniyang mansiyon dahil sa nangyaring gulo nong na kidnap ako.

“Beauty, hindi kita

mapapatawad

.“

Naririnig ko naman ang boses ni Lucas dahilan para mapaiyak na naman akong muli. Ang sakit ng aking dibdib sa tuwing naalala ko ang nangyari sa kaniya.

He’s dead! Right at my face. Nawalan siya ng buhay sa mismong harapan ko at nakita ko ang lahat ng lahat. Hindi iyon mawawala sa aking isipan.

“Honey, tama na please. Hindi ko kayang makitang ka ganito.” Paos ang boses na bulong ni Esteban sa akin habang nakayakap sa akin. Naramdaman ko ang paggalaw ng kaniyang balikat habang nakayakap sa akin.

Nakagat ko ang aking labi habang patuloy parin ang paglabas ng luha sa aking mga mata. Hindi ko kaya. Ang sakit sakit parin. Sinisisi ko parin ang aking sarili dahil sa nangyari.

Kung hindi ko siya ginamit at pinaasa. Kung hindi ko siya iniwan. Kung hindi ko nagawa ang lahat ng ito. Siguro ay buhay pa ngayon si Lucas.

“Hindi ko kakayanin kapag ikaw at ang anak na’tin ang mawawala sa akin, Beau.” Naiiyak paring saad ni Esteban sa akin habang yakap-yakap parin ako.

Hindi ako makapagsalita. Ang tanging nagawa ko lamang ay ang pag-iyak. Sobrang sakit ng aking puso.

This pain is nowhere near the pain of Lucas and his family. The pain of Lucas when he was looking at me that night, his dying face, and his parents cries when he laid on that ground, lifeless is nowhere near my pain right now.

Mas masakit ang nangyari sa kaniya. Mas masakit para sa pamilya niya.

I won’t be able to sleep and eat properly knowing that I killed someone. I am the reason why someone’s son died. Ako ang may kasalanan at habang buhay ko iyong dadalhin sa aking puso.

To be continued…

Chapter 32

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 32

Truth

—

How did I end up in this situation?

Tita Maricel has warned me of the life here in Manila. Chasing my dreams here and look what it cause me?

Someone died right in front of my face. Dahil sa akin. Ako ang may kasalanan. And it will always hunt me, even in my sleep or when I am awake.

Nakikita ko parin ang mukha ni Lucas sa gabing iyon. Ang mga huling salita niya ay nanatili parin sa aking isipan at hindi na ata iyon mawawala pa habang buhay.

He won’t forgive me as he said when he was still alive. He can’t forgive me now since he is no longer here. Kaya may karapatan ba ako para patawarin ang aking sarili?

“Please don’t be so hard on yourself, Beau.” Bulong sa akin ni Esteban habang nakayakap siya sa aking likuran.

Nasa balkonahe kaming dalawa ngayon habang nakaupo at pinapanood ang papalubog na araw. It’s windy while the sky is painted in red-orange as the sun sets on its golden hour.

Nakasandig ako ngayon kay Esteban habang tinatanaw ang papalubog na araw kaya ramdam na ramdam ko ang malalalim niyang paghinga.

It was almost a week when I started eating properly after the check up with the doctor. However, I still refuse to meet the psychiatrist they are asking me to meet. Hindi pa ako handa. At alam iyon ni Esteban kaya hindi niya ako pinipilit.

Nakahawak ako ngayon sa kamay ni Esteban na naka-pulopot sa aking katawan.

“Hindi ko na alam, Esteban. Ang sakit parin ng puso ko. Ako ang may kasalanan kung bakit siya nawala.” I uttered in a lowly hoarsed voice.

“Baby, please don’t take all the blame. Hindi mo kasalanan ang nangyari. Kung may dapat mang sisihin dito, ako dapat iyon.” Saad ni Esteban sa aking likuran.

“I shouldn’t have left you alone. Hindi dapat ako umalis sa araw na iyon para hindi ka nila nakuha sa akin.” He added.

I am so exhausted. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko sa lahat ng nangyari. Halo-halo na ang emosyong nasa puso at isipan ko pero nangingibabaw parin ang pagsisisi at takot ko. Nakakapagod na.

I’m so guilty of what had happened to Lucas. Hindi ko matanggap ang nangyari sa kaniya.

Gusto kong tumakas dito. Gusto kong mawala ang lahat ng sakit na nararamdaman ko ngayon. Hindi ko na kaya.

Pero sa tuwing nararamdaman ko ang pag-galaw ng munting anghel sa aking tiyan, nilalakasan ko ang aking sarili na lumaban pa sa mga susunod na araw.

The baby inside my body is now moving from time to time. As if he is checking on me. Kaya naaalis ang mga pangit na isipin sa aking utak sa tuwing binabalak kong saktan ang aking sarili kapag hindi ko na kaya ang sakit.

“What happened to his parents?” Isang umaga ay naglakas loob ako na tanungin iyon kay Esteban. We are now in the living room. I am sitting in the sofa while holding my tummy. Esteban is beside me and holding my hands.

Isa iyon sa mga bumabagabag sa aking aking isipan. Hindi ko pa kayang alamin ang lagay ng mga magulang niya simula noong nawala siya. Hindi ko pa sila kayang harapin.

Kaya ngayong naglakas loob akong tanungin si Esteban, matiim na siyang nakatingin sa akin.

Esteban never talked to me about what had happened. Hinahayaan niya lamang akong tumahimik habang binabantayan niya ako at pinapatahan kapag bigla-bigla na lamang akong umiiyak. Hindi niya ako iniwan at hindi niya rin ako pinilit na magsalita.

He avoided saying anything related to what had happened. Na sa tingin ko ay para hindi ma-trigger ang alaala ko tungkol sa nangyari.

I didn’t hear anything about Lucas for the past few days. Not even his name. Kahit ang mga magulang niya ay maingat na maingat din sa akin.

I really appreciated Esteban because of that. Lagi niya akong niyayakap at pinapatahan lalo na kapag umiiyak ako sa gabi. Kapag hindi ako makatulog ay hindi rin siya natutulog at binabantayan lamang ako.

He was so careful of me. Ingat na ingat siya sa akin at alagang alaga niya ako.

“Please, baby. If you’re not ready yet to talk about this, I won’t allow you to hear about them.” He said, while looking at me with caring eyes. Malalim ang kaniyang tingin sa akin at tinitimbang ang aking iniisip ngayon.

“I am ready, Esteban.” I firmly said. “Kung meron pa mang pwedeng hingan ko ng paumanhin sa nangyari sa kaniya, iyon ay ang pamilya niya, Esteban.” I added.

Hindi nagsalita si Esteban at tinitigan lamang niya ako na parang binubungkal niya ang aking isipan ngayon.

“Alam kong hindi ako mapapatawad ni Lucas pero susubukan ko sa kaniyang mga magulang. I know I am not the culprit behind his death but I am one of the reason why it happened.” Dagdag ko.

Sa nakalipas na araw, unti-unti kong natanggap ang nangyari kay Lucas. It wasn’t me who killed him. It was someone else. Nasa tabi lamang niya ako noong natumba at namatay siya. Hindi ako ang may gawa noon.

Pero hindi ko parin maalis sa aking sarili ang paninisi sa sarili ko dahil alam kong may parte ako kung bakit siya nag ka-ganon.

“They are both well.” Panimula ni Esteban dahilan para mapa-tingin ako sa kaniya. “Nasa maayos silang kalagayan ngayon pero hindi ko lang alam kung tanggap na nila ang nangyari sa kanilang anak.” He added

Napalunok ako at napayukong muli.

“Do you want to hear more about it?” He asked me.

“Y-yes, Esteban. I wanna know everything that had happened. Hindi ko na kinakayang isipin ang lahat ng nangyari habang hindi ko alam ang puno’t dulo nito. My mind is clouded by him, Esteban. I wanna know the truth.” I uttered, shaking.

“He was doing something illegal, Beau. He wouldn’t be able to take you from me with just him alone. He had some help when they attacked my mansion in order to kidnap you.” He said, careful but still clenched his jaw.

“In exchange for taking you from me, he become one of the wingman of some illegal syndicate that smuggle guns across the Philippines and Asia.” He continued.

I am too stunned to speak. Hindi ako makapaniwalang ginawa iyon ni Lucas para lang makakuha ako sa mansiyon ni Esteban.

Lucas is one of the kindest people I have ever known. Nakagat ko ang aking labi at naluluha ng maisip kong ako ang dahilan kung bakit niya iyon nagawa.

I knew they were doing something bad on that yacht but I never knew that they were smuggling guns.

He won’t do that! Pero dahil sa akin, ginawa niya iyon para lang makuha ako.

If I had talked to him properly, if I had given him an explanation, if I hadn’t ghosted him, if I had never used him in the first place, this would never have happened.

I took his love for granted that I never knew he would do this much for me.

Too many what if’s but it’s too late now.

I felt Esteban hugs me tightly. He is now caressing my face as he removes the tears falling on my cheeks as I begin crying after hearing that.

“I am sorry, Beau.” Mahinang saad ni Esteban sa akin. “It’s my fault. I shouldn’t have left you that day. I should have protected you, baby. I am so sorry I failed you.” He said hoarsely.

“N-no…” Naiiyak kong sabi. Hindi niya iyon kasalanan. Kasalanan ko iyon dahil hindi naman iyon gagawin ni Lucas kung hindi dahil sa akin.

I cried for almost 15 minutes, hindi na ulit nagsalita pa si Esteban tungkol doon at inaalalo na lamang ako upang patahanin.

Tahimik lamang siya habang binabantayan ako at inaalagaan. Hanggang sa umabot ang gabi ay ganon parin kami. Nakayakap na si Esteban sa aking likuran habang nakahiga kami sa kama.

“Esteban…” Tawag ko sa kaniya.

“Hmm?” Bulong niya sa aking tenga bilang sagot.

“B-bakit… bakit kasama mo ang mga magulang niya sa gabing iyon?” Paos ang boses na tanong ko sa kaniya.

I heard him sighed behind my back. Parang ayaw pa niya akong sagutin pero pinipilit na lamang niya ang kaniyang sarili.

“I went to his parents when you were taken. Gusto kong malaman kung nasaan ang anak nila para mahanap kita. And I found that he was not coming home for months. They reported him missing. That’s when I knew that they knew nothing about their son’s whereabouts. Sumama sila sa paghahanap sa kaniya and they are willing to provide me their help.” He slowly spoke.

Tahimik lamang akong nakinig.

“They were desperate to look for their son. And I was too, I was too desperate to find you, Beau. Kaya namin sila kasama doon.” He added.

Naririnig ko na naman ang hiyaw ng mga magulang ni Lucas habang tinatawag ang kaniyang pangalan sa gabing iyon.

Ang sakit ng makita nila ang kanilang anak na walang buhay ay damang-dama ko. Nakita pa nila mismo ang kaniyang pagkamatay.

Naaawa ako para sa kanila. They love their only son so much, alam ko iyon. But all I did was sent him to his own doom. Nagagalit ako sa aking sarili.

Kumuyom ang aking kamao and nakagat ko ang aking labi.

“That night, I was with the navy and some of the army to arrest him. I got their help because I can’t save you alone.” Esteban spoke.

“They are arresting him for his crime and his alleged connection to the syndicate and that the navy and army were collaborating to catch. He is only one of the many men working for that syndicate. He’s a variable for them in their investigation.” He uttered.

“Pero bakit siya pinatay?” Galit at kagat ang labing saad ko.

Matagal bago nagsalita muli si Esteban. Natahimik dahil sa biglang tanong ko.

“The plan was only to arrest him. Wala sa plano na patayin siya. However, there was an inside spy in the army who was ordered to silence him.” He said.

“B-bakit…” Tanging nasabi ko lamang.

“The syndicate he was working for is too powerful. I think they were afraid that he might leak all the information he knew.”

“That’s why they… killed him…” Esteban added carefully and slowly.

Hinarap niya ako sa kaniya at nakita ko ang kaniyang ekspresyon. He looks so worried of me.

Kagat ko ang aking labi at nanginginig ang aking kamay. Naiiyak akong tumingin sa kaniya.

“Hindi mo kasalanan, Beau. Kaya huwag mo ng sisihin ang sarili mo, please.” Nagmamakaawang saad ni Esteban sa akin habang dahan-dahang hinahaplos ang aking mukha.

“I can’t… I can’t accept that. It was me who killed him, it was me!” Umiiyak kong saad habang mahinang sinusuntok ang dibdib ni Esteban.

“Hindi, Beau. Hindi…” Yakap na ako ngayon ni Esteban habang umiiyak ako.

I spent the whole night crying at his arms that night. Nakatulugan ko iyon kaya ng magising ako ay mugtong-mugto ang aking mga mata.

Masakit ang aking ulo ng bumangon ako dahil siguro sa aking pag-iyak kagabi. Lumabas ako kwarto at bumaba upang uminom sana ng tubig. Esteban was nowhere inside our room.

Pero hindi pa ako tuluyang nakakababa ay naririnig ko na ang pagtatalo ng kung sino sa sala.

“He’s living evidence, Esteban. I want to know all the things he knew about them!” Boses iyon ng lalaki. Kalmado iyon pero ramdam mo ang galit sa kaniyang boses.

“Shut up, Rafael. I won’t allow that kaya umalis ka na bago pa kita masuntok.” It was Esteban’s voice.

Hindi ko sila nakikita pero alam kong nagtatalo sila.

“I know he is not yet ready and you’re just being overly protective of him. Pero let him know! Na kailangan namin ang nalaman o nakita niya doon para sa investigation.” The other guy said.

“Speak to him, Esteban. Bago pa may mamatay na iba. The earlier, the better, Esteban. Bago pa  mahuli ang lahat.” He added.

“Then find another lead! You can get more evidence and I’ll gladly help you with that. Not him, Rafael. Huwag ang mahal ko.” Esteban said coldly.

“Tangina mo talaga.” The other guy uttered.

“Curse me all you want but I am not letting him speak with you.” Esteban said firmly.

“Fine.” Saad ng kausap ni Esteban.

Narinig ko na lamang ang yabag ng kung sino at ang pagsara ng pinto tanda ng pag-alis nito. Hindi ako makagalaw sa kinakatatayuan ko.

To be continued…

Chapter 33

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 33

Heavy

—

Hindi agad ako nakagalaw sa aking pwesto dahil sa aking narinig. I was lost in my thoughts when Esteban called my name after a while.

“Beau,” Tawag sa akin ni Esteban ng makita akong nakatayo sa hagdan malapit sa sala. “Kanina ka pa dyan?” Tanong niya.

Napatingin ako sa kaniya, takot at mapagtanong ang mga mata.

“Sino iyon?” Tanong ko sa kaniya, hindi sinagot ang tanong niya.

Hindi agad nakasagot si Esteban sa akin at lumapit siya akin para hawakan ako.

“Did you hear everything?” Tanong niya sa akin. Tumango naman ako bilang sagot.

“Please don’t pay attention to what you’ve heard, Beau. Wala lang iyon.” He uttered while holding onto my hands and looking at my eyes.

I was quiet for a moment as I am thinking deeply of what I have heard.

“No, Esteban.” I firmly said. “They need me and I will gladly help them. Kaya hayaan mo akong makatulong sa kanila. Hindi ako matatahimik dito.”

“No, baby. You’ll be hurt when you’ll go out there. Hindi ko kakayanin ulit na masaktan ka pa ulit.” He pleadingly uttered in a hoarse voice.

“You can’t shelter me here all the fucking time, Esteban. You can be here with me but you can’t take all the bullets for me. The pain won’t go away just because I stayed here doing nothing, knowing that someone is in danger and there could be more victims just like Lucas.” I uttered with my heart beating so fast. Galit ako at malalalim na ang aking paghinga habang sinasabi iyon.

“Mas lalo lang akong masasaktan dito, Esteban. Hindi ako mapapakali dito lalo na’t alam kong may dapat akong gawin.” I said, my eyes were being blurred by the tears forming.

Esteban clenched his jaw and he reached for my whole body towards him. He quietly hug me.

“Calm down, Beau.” He whispered to me.

“No…” I whispered back. “Kailangan kong makausap ang lalaking iyon.” I added.

Alam kong hindi niya ako papayagan. One thing I knew about Esteban is that he is overly protective of me. Nakilala ko siya sa mga nakalipas na araw at alam kong lahat ng ginagawa ko ay mino-monitor niya.

I became so submissive to him that I let him do whatever he wanted. I gladly accepted everything that he wants me to do and what I am not allowed to do.

Kaya naman nagulat ako ng magsalita siyang muli sa pagitan ng aming pagyayakapan.

“I’ll let you meet him. But I should be with you when talk to him.” He said. I heard him sigh after that.

After Esteban agreed, he went on talking with the person who he met a while ago and told him all of his conditions. The meeting place will be in this house and he will be with me during our conversation with that person. And it will only happen when I want too.

Esteban called him Rafael but I still don’t know that person.

I spent the whole day remembering all that had happened to me from the kidnapping, my time in the yacht and up to death of Lucas.

“Rafael is my friend, I trust him and I hope you’ll trust him too. He will be the only one that will talk with you and everything will be recorded. He agreed to do it here in our house. I also asked him to prepare the questions he wanna ask you and I’ll check on it first before you could talk to him.” Esteban said which I agreed to.

Esteban is eyeing me, observing me while I sat on the sofa. Nakatayo siya sa aking harapan at kakagaling niya lang sa pagkausap sa kung sino sa kaniyang cellphone.

“Are you sure about this?” He asked again.

Tumango lamang ako sa kaniya bilang sagot. Lumapit naman siya sa akin at naupo sa aking tabi.

“Please don’t push yourself if you’re not yet ready, Beau.” He uttered.

“If what you said to me is true, I want to help in catching the mastermind behind his death as soon as possible. Iyon na lang ang maitutulong ko sa kaniya.” I uttered.

Napayuko ako ng matapos ko iyong sabihin. Napatingin ako sa aking kamay na nanginginig sa aking tiyan.

“I am not doing this just for him and his parents. Para rin ito sa sarili ko, Esteban.” I said.

“I know it’s too late for me to save him but I want to save myself too, para sa anak ko. I wanna be selfish just for child.” Mapait akong ngumiti habang hinihimas ang aking tiyan.

If not only for this child, I might have killed my self. Hindi ko kayang mabuhay na may dala-dalang bigat sa aking puso dahil sa nangyari kay Lucas.

The guilt is eating me so much that I am no longer willing to live for my life. Pero sa tuwing nararamdaman ko ang paggalaw ng bata sa aking tiyan, patuloy akong lumalaban.

I have a child in my stomach and this angel is depending on me right now. I can’t afford to kill myself while knowing that there’s a baby inside me.

Marami akong nagawang hindi maganda. At kung dagdagan ko pa ang aking kasalanan, para saan pa ba ang buhay ko kung ganon nga ang aking gagawin? This child is innocent and it has nothing to do with my personal issues.

Hindi ko siya pwedeng isali sa mga problema ko ngayon. The only thing that I could do for him is just to survive. For now.

Alam kong hindi ako napatawad ni Lucas, ganoon rin siguro ang kaniyang mga magulang. I myself couldn’t forgive myself due to what had happened to him. I hate myself so much right now.

Hindi ko mapapatawad ang sarili ko dahil sa nangyari.

And if that would cost me to lose another life because of me, I would hate myself more. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung pati ang anak ko ay mawawala rin dahil sa akin.

I smiled weakly. I’m sorry, baby. I am so broken that I have these thoughts. Sana mapatawad mo rin ako dahil napapabayaan na rin kita. Hinihimas ko ang tiyan habang sinasabi iyon sa aking isip.

“I will talk to him tomorrow.” I uttered. Nasa kama na kami ngayon ni Esteban nang gumabi. Nakatalikod ako sa kaniya at nakayakap naman siya sa akin.

I felt his hug tightened and his deep breaths behind my back.

This is my first time sharing on the things that had happened to me. Kahit si Esteban ay hindi ko sinabihan tungkol sa nangyari sa akin doon. He never asked me because I was so sad and depressed when I came back to his arms.

Alam kong ayaw niya lang ma-trigger ang nagpapaiyak sa akin tuwing simula noong bumalik ako dito.

This will be the first time that I would open up and recall all the things that I could remember on that yacht.

It was only a short time but for me, it was one of the longest moments of my life. It was hellish. Sobrang bagal ng oras habang naroon ako, nakakulong sa kwartong iyon.

I couldn’t sleep peacefully knowing that I am not in a secure place. I was abducted without knowing anything and chained inside a room just to make sure that I wouldn’t escape.

The bruises of what had happened is still here. Hindi parin nawawala ang marka ng bakal sa aking paa na sanhi ng pagpupumilit kong tumakas doon.

It was not so painful physically but it was emotionally draining. Nakakatakot at nakakapangamba. Lalo na kapag lagi mong iniisip na hindi ka ligtas sa lugar na iyon.

“If that’s what you want, Beau.” Sagot ni Esteban sa akin.

That night, I couldn’t properly sleep. Rumaragasa sa aking isipan ang lahat ng mga nangyari sa akin. Parang pelikula iyon na nag p-play sa aking utak.

It was almost late in the afternoon when Rafael came. I was the nervous the whole time. Hindi ako mapakali.

“I’m sorry, there’s something I need to take care of before coming here.” Saad ni Rafael ng maupo kami sa sofa. Nasa sala na kami ngayon.

Rafael’s hair is messy and I could see the stress he’s facing right now just by watching his face.

I heard from Esteban that this guy almost died because he catched all the bullets for his lover. He sacrificed himself just for his loved one to survive. He miraculously survived and now, he is very focused on catching the people behind Lucas because he thinks that those people were related to him and is the same people who tried to kill his lover.

My heart is beating is so fast. My hands were trembling. I look at Rafael who was looking at me intently.

Esteban beside me, so close to me while holding my trembling hands. While Rafael sat across me with a table between us. Nilapag niya ang hawak niyang voice recorder sa mesa.

“You’ve told him about this right?” Rafael asked  while turning his eyes onto Esteban who’s beside me.

I turned to Esteban and I saw how he clenched his jaw and nodded as an answer.

“Alright, would you rather me asking you questions or you want to just tell us everything you knew?” Rafael asked me.

Binalik ko naman ang tingin ko sa kaniya. His eyes are so dark and intimidating. He looks so serious right now. Nakagat ko ang aking labi at napayuko.

I have read the questions before hand. Wala naman problema sa mga tanong dahil madali lang naman iyong intindihin. Pero palagay ko ay sa pagsagot ako mahihirapan dahil intimidating na aura ni Rafael ngayon.

He looks dead serious right now. And I think he wants everything to be rushed which would make it harder for me.

“Take your time and speak whenever your ready.” He added.

I felt Esteban’s hands tightened on mine which made me look at him.

He’s looking at me with sparking eyes, telling me that I could stop this if don’t want to.

Yumuko akong muli para hindi makita ang mukha ni Esteban. I hold his hands tightly too. It took me a few minutes before I opened my mouth.

I started narrating everything that had happened to me, everything that I knew when I was still on that yacht.

Hinayaan lamang nila akong magsalita. They didn’t asked me anything while I continued to speak. After telling them everything, I broke down in tears.

Ang sakit ng puso ko. It was so heavy for me and every word that I told them felt like a to n of mass that had strangled my heart.

I heard Esteban deep breaths beside me. With teary eyes, I look at him. He looks so mad right now. His jaw is clenched and his eyes are bloodshot while looking at me. At the same time, he is particially hugging me on my side.

He was not angry at me. His eyes are showing mixed emotions. It has pain, guilt, and pity.

“Leon…” I heard Rafael spoke which made me look at him. He wasn’t looking at me. Nakatingin lang siya sa recorder na nasa mesa at malalim ang iniisip. Pinindot niya iyon para i-off ng hindi na ako muling nagsalita.

“Thank you for having the courage to tell me everything,” Baling niya sa akin. “This will help a lot.” He added.

Nag-ayos siya ng kaniyang suot bago tumayo sa kaniyang upuan. He was looking at us with a smile on his face. But I could tell that he is not truthfully smiling. He expression are not telling me so.

“Don’t send me out. Stay with him, Esteban.” He said. Hindi naman siya sinagot ni Esteban at tumalikod na ito sa amin. Mabilis ang kaniyang paglakad paalis sa bahay.

I took a deep breath when I could no longer see him.

“You did well, Beau.” Esteban spoke beside me.

Hindi ako nagsalita at hinahayaan lamang ang aking sarili na umiyak sa kaniyang bisig.

“I’m so sorry for not saving you faster. I’m so sorry I failed you, baby.” He whispered to me in a broken hoarsed voice.

It was not his fault but he apologised again and again while I was crying on his arms.

“Thank you for staying so strong, Beau. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag hindi kita nailigtas doon. It took me days to saved you and if I went there a little too late, hindi ko alam ang gagawin ko. I’m sorry.” He uttered while hugging me tightly.

He was not too late. He was not late in saving me. However, I know for sure that a part of me died there which I myself couldn’t save.

Something inside me died that night. Something was lost. Something was broken in my heart. The memories of what had happened there left a black hole in my heart.

And I know for sure that I will carry this hole forever. There will always be a hole in my heart and I know no one could fill that gap. No one could heal it. No one could mend it.

I know that I will carry these broken pieces until I die. Until I have forgiven myself for what I have done.

To be continued…

Chapter 34

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 34

Lingers

—

Days have passed by and it felt like I was just floating every day. I don’t know how I keep on living. I am just going with the flow of whatever happens to me every day. It was mostly Esteban who would guide me.

Lagi akong inaasikaso ni Esteban. Hindi niya ako iniiwan at lagi niya rin akong sinasamahan sa kung anong gagawin ko. He would check on me from time to time.

“Are you okay?” Esteban asked.

Isa iyon sa lagi niyang tinatanong sa akin sa mga nakalipas na araw kapag nanahimik lamang ako.

He would always try to find a way to talk to me.

And as always, I just answered with a nod and  a weak smile.

“Will it be possible… to meet his parents?” Tanong ko habang nakayuko. I was playing with my fingers when I asked Esteban of that.

Matagal bago sumagot si Esteban. Naramdaman ko nalang na nasa tabi ko na siya at hawak na niya ang mga kamay ko.

Marami pa ang nasa isipan ko ngayon. Marami pa ang katanungang bumabagabag sa akin.

As time keeps on ticking, my will to resolve this problem slowly emerges. As I continuously breathe, my nerves are calming and I could think properly. Slowly and carefully.

I would still cry from time to time but it was not so frequent unlike before. Before I met Rafael and shared with him what happened to me.  Hindi na ako umiiyak ng malala dahil doon. Parang nabutan ako ng tinik sa aking lalamunan.

And that’s where I got my courage to ask. To ask for clarity. To ask for forgiveness from his parents. If I could do that, I think I might forgive myself somehow.

“I don’t think that’s a good idea, Beau. Baka mapano ka kung lalabas tayo para makipag kita sa kanila.” Esteban uttered, worry can be heard on his voice.

Tinignan ko na siya. Nakaupo kami ngayon sa sofa kaya malapit ang aming katawan sa isa’t-isa. I saw how his eyes glitter with pain and worry.

“Please, Esteban…” I urge him. “I wanna meet his parents, please.”

Gusto ko talaga silang makita. Gusto kong humingi ng tawad sa kanila sa nangyari. Kahit na hindi nila ako mapapatawad at kahit na sisisihin nila ako sa nangyari sa kanilang anak, okay lang iyon para sa akin.

Gusto ko lang humingi ng tawad. Kung papatawarin man nila ako o hindi, ayos lang. That’s their decision and I would be fine with that, I will respect that. Matatanggap ko at maiintidihan ko sila.

I saw how Esteban’s jaw clenched. Kahit na ano pa man ang sabihin niya ngayon, hindi magbabago ang kagustuhan kong makita ang mga magulang niya.

“Okay,” He said. He sighed in defeat. He is caressing my hand while looking at me with tenderness evident on his eyes.

“I will find a way for you to meet them.” He added.

“Thank you, Esteban.” I smiled at him.

His hand guided my hand towards his lips and began kissing the back it.

Esteban has been so warm to me every single day, every time. Walang palya kung alagaan niya ako. I feel so loved when he’s around me.

And it was his warmth that somehow melted my dying cold heart.

“If that would help him, Esteban. Let him do what he wants.” It was Tita Estelle when Esteban told them about it.

We were eating our dinner when they were casually talking about their day. Habang tahimik lamang akong kumakain.

“For his peace of mind…” Tita Estelle said while smiling at me when I looked at her.

During our stay here in his parents mansion, I saw how Esteban’s parents cared for me. They were kind and warm. They were so patient with me and I always felt that I am part of their family.

I was so nervous when the day to meet his parents came. We are inside a private room in one of El Refugio’s restaurant, waiting for them to arrive.

“It’s okay, Beau. I am here.” Saad ni Esteban sa aking tabi at bahagya pang pinisil ang aking kamay.

We were sitting beside each other while waiting.

“I am nervous, Esteban. Would they come?” Kabadong saad ko sa kaniya. Nakayuko at nakatingin lamang sa aming kamay na magkasiklop.

“Don’t worry, they will come.” Esteban uttered, assuring me.

“Do you think that they will… forgive me?” Kagat ang aking labi at napatingin ako kay Esteban.

“You’ve done nothing wrong, Beau.” Esteban said. “As long as you apologize to them for whatever you think you did wrong to them or to their son, that’s fine.” He added.

Napatigil kami sa paguusap ng bumukas ang pinto. Sabay kaming napatingin doon at bumilis naman ang tibok ng aking puso dahil sa kaba.

Pumasok ang mga magulang ni Lucas. May katandaan narin sila at kitang-kita ang pagiging payat nila. Their eyes immediately darted at me which made me look down and trembe because of nervousness.

“Umupo po kayo,” Si Esteban ang nagsalita niyon.

Nanatili akong nakayuko ng maramdaman at narinig ang paggalaw ng upuan tanda ng kanilang pag-upo.

“Kumain po muna kayo.” Nagsalitang muli si Esteban.

Hindi sumagot ang dalawa at tahimik lamang sa kanilang upuan. Ramdam na ramdam ko ang tingin na pinupukol nila sa akin.

I remained quiet for a while. I was so nervous I couldn’t utter a single thing.

Pinisil ni Esteban ang aking kamay dahilan para mapatingin ako sa kaniya.

“It’s okay,” He mouthed.

Dahil sa kaniyang sinabi ay nagkaroon ako ng lakas ng loob upang tignan muli ang mga magulang ni Lucas.

They were not looking at me when I turned my eyes on them. They were busy preparing themselves to eat.

When they felt that I was looking at them, the mother took a glimpse at me before putting down her utensils.

I had the time to look at her eyes.

There was no sign of hatred or rage in her eyes. It was rather an emotion that I couldn’t name. She smiled at me showing that she came here with no intention of harming anyone.

“Parang kailan lang ay kinu-kwento ka pa niya sa amin,” Panimula niya habang nakatingin sa akin. “Sobrang dami ng kaniyang kwento sa amin at ang iba ay hirap na akong paniwalaan.” She smiled after saying that.

Hind ako nakapagsalita at napayuko na lamang.

“Sinabi niya sa amin kung gaano ka kaganda sa paningin niya at ngayong nakita kita ngayon, naiintidihan ko kung bakit gustong-gusto kaniya.” Saad muli ng nanay niya.

“Mahal na mahal ka niya. Noong nawala ka at hiniwalayan mo siya, hindi namin alam kung anong nangyari sa kaniya. Nagbago siya at kahit kami ay hindi na rin siya makilala.” Dagdag niya.

Napatingin ako sa kaniyang mga magulang. I gasped when I saw how sad they are. She were smiling at me but her sadness is so evident at her eyes. Maluluha ang kaniyang nanay habang ang kaniyang tatay ay tahimik lang sa tabi nito habang hinihimas ang likod ng kaniyang asawa.

“Nahuli ko siyang lumalanghap ng pinagbabawal na gamot. Pinagalitan namin siya at gusto siyang i-surrender ng tatay niya sa polisya pero nagalit siya. Umalis siya sa amin. Iniwan niya kami.”

Naiiyak na ngayon ang kaniyang ina habang pinupunasan niya ang kaniyang luha. Napulunok ako at inalis ang aking tingin sa kanila. I could feel my heart tightened in pain.

“Hinanap namin siya ng hinahanap pero nabigo lang kami. Akala namin hindi na namin siya mahahanap. Pero nong may lumapit siya sa amin para tumulong sa paghahanap sa kaniya, nabuhayan kaming muli. Dahil alam naming buhay pa siya.” She continued.

“Pero huli na ang lahat. Sobrang dami na ng ginawa niyang kasalanan.” She broke in tears after saying that.

I couldn’t say anything. I couldn’t find my words. Pero nang marinig ko at nagtagal ang iyak ng kaniyang nanay, natauhan ako.

“I’m… s-sorry…” I finally uttered after a long silence and all I could hear was her cries.

“I’m sorry… kasalanan ko ang lahat. I’m s-sorry… I’m sorry dahil sinira ko ang anak ninyo. Dahil sa akin nawala siya sa inyo, kinuha ko siya sa inyo.” I said, tears flowing across my cheeks.

Ramdam ko ang paghigpit ng kamay ni Esteban sa aking kamay. Nakabalot na ngayon ang isa niyang kamay sa aking balikat para ilapit sa kaniya.

“Hindi. Hindi mo kasalanan ang nangyari sa anak namin. May pagkukulang din kami bilang magulang niya. Napabayaan namin siya. Kami ang may kasalanan kung bakit naging ganon si Lucas. Kami ang nagkulang.” Ang tatay na niya ngayon ang nagsalita.

Napatingin ako sa kaniya at nakita kong kuyom ang kaniyang isang kamao na nakalagay sa mesa. Hindi siya nakatingin sa akin at nakatingin lang sa mesa at malalim ang iniisip.

“Kung may dapat mang sisisihin dahil sa nangyari sa kaniya, ako ’yon. Kaming mga magulang niya.” Dagdag nito.

“Hindi… may kasalanan din ako sa inyong anak. Kung hindi siya iniwan. Kung hindi ko siya hiniwalayan, hindi niya magagawa iyon.” Saad ko. Ngayon ay napayukong muli.

I felt Esteban stiffened beside me. I could hear him clenching his jaw. And his hand on my hands tightened.

“Nagmahal lang siya at nasaktan noong iniwan mo siya. Pero normal lang iyon sa isang relasyon paghihiwalayan. Kung ano man ang rason mo kung bakit mo siya iniwan, hindi sapat iyon para bigla siyang magbago. Malakas ang batang iyon eh. Hindi siya magiging ganon dahil lang sa pag-ibig.” Saad muli ng kaniyang tatay.

“Kaya huwag mong sisisihin ang sarili mo dahil sa nangyari,” Dagdag ng kaniyang tatay dahilan para mapatingin muli ako sa kaniya. He’s now looking at me.

“Kung ano man ang rason ng anak ko kung bakit niya nagawa iyon, siya lang ang nakaka-alam. Hindi na’tin hawak ang buhay niya. Kaya wala dapat sisisihin at walang dapat na nasasaktan dahil sa kaniyang ginawa. Ginusto niya iyon, wala na tayong magagawa doon kung hindi ang tanggapin ang nangyari sa kaniya.” He added.

Lucas loved me. All this time, I only thought that Lucas love for me is the reason why he became like that. It was his love for me that drove him to do all of that.

Biglang tumunog ang cellphone ni Esteban dahilan para maputol ang aming usapan.

Nilabas ni Esteban ang kaniyang cellphone at nakitang may tumatawag doon na sinagot naman niya dahilan para tumahimik kami. Hindi na siya lumabas dahil siguro ay ayaw niya akong iwan dito.

“Yes, Rafael?” He coldly asked. He’s still holding my hand on his other hand while the other one is holding his phone on his ears.

We were quiet as we waited for his call to finish.

“Okay,” Esteban said after a while and dropped his phone on the table.

Tumikhim si Esteban at tumingin sa akin bago bumaling sa mga magulang ni Lucas.

“They have caught the person who’s giving orders and who was supplying the smuggled guns.” He said.

Nagulat ako dahil sa aking narinig. Gayon din ang mga magulang ni Lucas. My talk with his parents ended peacefully. And his parents were happy that the mastermind and the person who killed Lucas has been caught.

I was swept by how fast everything happened.

Pababa na ako sa podium kung saan ako nakatayo kanina habang sinasabi ang lahat ng nangyari sa akin at lahat ng nakita ko noong na kidnapped ako. This person was one of the many people that Lucas had met during those times.

I didn’t know that he was the boss not until today.

I stood as one of the witnesses of the crimes that this person had committed. I did it on my own, with the death of Lucas as my backing and the pleading of his parents when they asked me to testify against this person.

I don’t know what really drives me to do that. I think it was the guilt in my heart, or the wishful thinking that Lucas might forgive me if I did this. His parents were seeking for justice on his death and it was one of the reason why I stood and speak up.

After numerous court trials, Leon Montero was sentenced with life time imprisonment because of what he have done. His illegal businesses including smugging guns and drugs, the death of many of people who became his victims.

One of them is Lucas who died because Leon was afraid that he will talk and reveal everything against him.

“Maraming salamat…” Saad ng nanay ni Lucas. Nasa loob parin kami ng court room.

“Makakapagpahinga na ako ng maayos dahil nakamit na namin ang hustisya para sa pagkamatay ng anak ko. Kahit na alam kong may nagawa din siyang mali, kahit papaano ay naibsan ang kaniyang kasalanan.” Dagdag niya. Nakangiti siya sa akin habang hawak ang aking kamay.

I smiled weakly at her. Ang sakit at kasalanan ko kay Lucas ay nasa aking puso parin. Kahit ang kaniyang mga magulang ay unti-unti ng natatanggap ang kaniyang pagkamatay, ako ay hindi parin nalilimutan iyon.

Lucas was one of the many victims. But in my heart, it was me who drive him to his death.

“Let’s go home,” Saad ni Esteban sa aking tabi at nilagay ang kaniyang kamay sa aking balikat.

“Wala kang kasalanan sa nangyari. Sana ay mapatawad mo rin ang iyong sarili.” Iyon ang huling sabi sa akin ng nanay niya bago ito magpaalam na umalis sa araw na iyon.

We went home that day. My heart still aching but it wasn’t so bad. Pinunasan ko ang aking luha ng maramdamang lumandas iyon sa aking pisngi.

Nawala na naman ng ang iilang bigat na nakadagan sa aking puso at bahagyang gumaan iyon. Nawalan na naman ako ng isang tinik sa aking lalamunan.

But the pain is still here in my heart. It won’t go away. The pain still… lingers.

And his voice still echoes in my head.

To be continued…

Chapter 35

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 35

Saving

—

There is one thing that I realized after all that had happened to me. The incident with Lucas taught me to never use someone for your own gain. To never take advantage of someone’s kindness and love. To reciprocate the love you’re receiving.

My relationship with Lucas was pure and good. He showed me nothing but kindness and love when I was in a relationship with him. However, the problem was with me.

I was the problem.

I still liked Esteban when I entered into a relationship with Lucas. Ginamit ko lang si Lucas para gawin siyang panakip butas sa nararamdaman ko para kay Esteban.

Hindi ko matanggap na may iba na si Esteban noon habang ako ay nangungulila parin sa kaniya. Para makalimot at mawala ang nararamdaman ko para kay Esteban, ginamit ko si Lucas.

It was my biggest mistake in life. I won’t realize it then if Lucas hadn’t died.

Now, all that is left is my regrets and guilt towards Lucas.

Kaya naiinis at nagagalit ako sa aking sarili. Ang bobo ko. Ang tanga tanga ko.

“One thing about these kinds of flowers, they need extreme care and love, not just from our hands but from our hearts.” It was Tita Estelle.

Today is saturday and I am just quietly helping her while she was tending in her garden of flowers. I’ve been here for many weeks now and I know that every saturday, she would be in here gardening as one of her hobbies.

Lagi akong nakatambay dito sa mga nakalipas na araw kapag wala na akong magawa sa loob ng bahay. I find it here peaceful and calm. Sobrang bango ng halimuyak ng mga bulaklak at ang gaganda ng mga kulay ng mga iba’t-ibang uri ng bulaklak dito.

“Flowers are sensitive. They know when the person tending to them is happy or sad. When the hands that touch them are emotionally sad, their flowers tend to welt. But when you’re happy, they shine more brightly as if they become livelier.” Saad niya na tahimik ko lamang pinapakanggan at bahagyang nilayo ang kamay sa hawak na bulaklak kanina.

These flowers might get infected by my sadness if I touch them. Mapait akong napangiti.

“That’s just my personal belief. There’s no scientific reason behind it.” I heard her chuckle and I looked at her.

She’s looking at me too. She smiled at me and it reached her eyes. Her eyes reflected genuine happiness.

“And I hope you’ll care for these flowers with full of happiness in mind, with love and tenderness.” She said to me.

“Just like flowers, we human need and experience it too. That’s why when someone cares for you, know that they genuinely love you. Just like my son and us to you. Know that we are here for you too.” She added.

I know they know that I am sad and depressed but they never speak it out loud at me. Nariyan lang sila, nakikinig at nakikiramdam sa nangyayari sa akin.

Hindi sila nakikialam. They never crossed boundaries and the walls that I have unconsciously made.

Or maybe they were just afraid that when they talked to me, they would just trigger my pain and trauma.

And I find it okay, because I feel like I am still not yet ready to talk about what had happened to them, to Esteban’s parents or to any other people.

Siguro naman ay kahit papano ay nasabihan na sila ni Esteban tungkol sa akin. Kaya rin siguro maingat na maingat sila sa sinasabi at kinikilos nila kapag nasa paligid nila ako. But they never made it awkward for me, they never made it as if I was bothering them.

Hindi parin mawala sa feeling ko na nahihirapan din sila kapag magtatagal pa ako dito.

I don’t want them to feel that they are walking on thin ice when I am with them.

Hindi pa nakaka-tulong na buntis ako ngayon. I started to overthink everything too much since experiencing what had happened to me. Deep inside my heart, I knew that something was wrong with me.

I have lived my entire life depending on no one. I believe that I am a strong independent person. Kaya ako umalis sa poder ni Tita Maricel sa probinsya dahil alam kong kahit hindi nila sabihin, nagiging pabigat na rin ako sa kanila. Kaya ako pumunta dito sa Manila para maka-alis sa kanila dahil hindi na kinakaya ng konsensya ko na binubuhay nila ako.

I know they loved and cared for me but do you know that feeling when you ripped off someone you’re not blood related with? When they care for you as if you’re their own blood. Nakaka-guilty. Nakaka-konsensya. At nakakahiyang makibahagi sa perang pinaghihirapan nila na para dapat sa kanilang sariling problema sa pamilya.

All the years that I have lived under Tita Maricel, I have carried that mindset with me. Kaya natuto akong maging independent sa mga gastusin ko simula pa noong bata pa lamang ako. I helped them with their finances too when I can.

I don’t know when I stopped asking for someone’s help or when I stopped depending on others. Basta ang alam ko, ayaw kong maging pabigat. Ayaw ko ng maging abusado kapag may tumutulong sa akin. Dahil kapag nagtatagal, nakakaramdam ako na nagiging pabigat na ako para sa kanila.

However, here I am again. Doing exactly what I hated, now with Esteban’s family.

I have become so weak now. I don’t know what happened to me but I know Esteban played a part in what happened to this version of me.

Esteban made me feel that it’s okay to be not okay. That’s it’s okay to be weak and not be strong.

All my life, I have never experienced genuine love and care. Or baka meron din kagaya nila Tita Maricel at ang buong pamilya nila pero baka hindi ko lang din nakita iyon. Esteban on the other hand showed it to me through his words and actions.

Esteban made me feel so dependent on him. I became so submissive to what he wanted. Simula nang makasama ko siya at nalamang mahal namin ang isa’t-isa, hindi ko na namamalayang hindi ko na kayang mabuhay kapag wala siya.

“Why don’t you go on some kind of vacation?” One night, in one of our dinners, his father suggested while looking at Esteban with a knowing look.

I and Esteban were sitting beside each other while his parents were across from us.

“He’s pregnant, Dad. And still not yet safe for him to go out.” Esteban answered. “Baka mapano pa siya kung lalabas kami.” He added.

“Stop being overly protective, Esteban. He needs fresh air to breathe. Kinukulong mo na siya lagi. Noon sa mansiyon mo, ngayon naman ay dito.” His father uttered while looking at Esteban.

Napayuko na lamang ako at nanahimik. Esteban didn’t answer and I felt his gaze fall at me.

“I am sure Beau wanted to see the beaches too. It’s been a while since you went out.” His father uttered again. Dahil nabanggit ang pangalan ko, napatingala ako sa kaniya.

He was smiling at me. He was suggesting it not because he wanted me out of here but because  he really wanted me to experience whatever he was suggesting right now.

Beaches .

I don’t have any good memories with the beach. In general, with the ocean. Napayuko ako dahil sa narinig.

I could still hear the sound of the waves vividly.

Naibaba ko ang pagkakahawak ko sa kobyertos at tinago ang aking kamay sa ilalim ng mesa. I clenched my hands under the table when it started to shake. Esteban, I think notices it too that’s why he holds my hand.

“Stop it, dad.” Esteban said. Now looking at me and holding my shaking hands.

“Your dad is correct, Esteban. Let him have fun and do some sightseeing together.” Now, it was his mother who spoke. Kaya napabaling ako doon. Gaya ng tatay niya, nakangiti rin si Tita Estelle.

“If you’re concerned about your safety, you can go to our private resort in Romblon.” She continued.

“You’ll be safe there.” She uttered with a smile plastered on her face.

You’ll be safe there.

Nag ring ang huling sinabi niya sa aking utak.

“Stop it already. We’ll go upstairs first,” Si Esteban na may kunting galit na ngayon sa boses niya. Tumayo siya at hinila ako paalis doon.

We went to our room before I could breakdown in front of his parents. He might have felt that I was uncomfortable with the topic because when we were inside the room, he immediately hugged me.

“Sorry, Beau.” He whispered. Inalis niya ang pagkakayakap sa akin at hawak na niya ang aking mukha ngayon upang makita ako.

“I’ll talk to them. I’m sorry.” He apologised again, worry is evident in his eyes as he look at me.

Nakikita niya siguro ang nagbabadyang luha sa aking mga mata.

I smiled bitterly at him. I am still shaking and I am about to cry.

Pero natigil lang dahil sa ginagawa ni Esteban ngayon.

He looks so genuinely concerned that I might have a breakdown again. Ngayon ko lang ulit natitigan ang kaniyang mukha ng matagal. At ngayon ko lang napansin ang ilang mga nagbago sa kaniya.

His hair is messy, longer than it used to be, and it hasn’t been trimmed for a long time. There are dark circles forming under his eyes. His jaw is much more well defined now. Malalim narin ang kaniyang mga mata.

He looked so stressed and sleepless. He might have been so relentless in finding and caring for me that he has no longer time to care for himself.

Tears fell out of my eyes as I observed him more.

All because of me. Siguro ay grabe ang kaniyang problema noong nawala ako, pagod sa paghahanap sa akin, at ngayong inaalagaan niya ako habang ganito pa ang estado ko.

He really loves me.

The way he looks at me, the way he holds me, the way I feel his warmth on me, I feel all his love. Walang palya. Mahal niya talaga ako.

“They are right. We should really take a break and have fun.” I was still in tears when I said that. Medyo paos pa ang boses ng binigkas ko iyon.

“No, baby. You don’t have to listen to them.” He said, now wiping my tears off my cheeks.

“I’ll talk to them so that they won’t mention this again.” He added.

Hindi agad ako nakapagsalita. I feel like Esteban knew me too well. Na para bang nababasa niya ang iniisip at kinikilos ko.

I feel like he felt that I was about to burst in tears and my anxiety was about to attack me that’s why he brought me here immediately. He also knew that I don’t want to cry in front of his parents kaya grabe ang pagpipigil ko kanina habang nasa mesa pa.

“No… I want too… to get out of here too…” I uttered.

Hindi na nagsalita pa si Esteban matapos kong sabihin iyon. I had another breakdown that night. And as always, Esteban never left me alone. He’s always here, hugging and caring for me.

That’s why I never felt alone. I never felt that I was battling this on my own.

Esteban has been so selfless in saving me that he has forgotten about himself. He has been swimming nonstop in order to save me from drowning in my own thoughts.

Kaya natatakot ako. Natatakot ako na baka maubos din siya. Natatakot ako na baka mapagod siya sa akin. Natatakot ako na baka gaya ng nagawa ko kay Lucas… magagawa ko rin kay Esteban ngayon.

I don’t want another mistake. I don’t want to feel this again.

I slept that night with a lot of things to think about. I spent the whole night crying and overthinking. Tahimik lang din si Esteban at pinapakiramdam ako. Inaalalo at binabantayan magdamag.

I know I needed saving. Esteban knew that, that is why he’s always been with me. Hindi niya talaga ako iniwan.

Pero ako lang ba ang nangangailangan niyon? I have been so immersed in myselft that Esteban has been drowning with me. I forgot that I am not alone, that he needed saving too.

The morning after that, his parents apologised to me.

“I’m sorry…” Saad ng kaniyang tatay ng makita niya ako.

“Okay lang po.” Nakangiting saad ko dito. I saw that they were already in their outfit, ready to work.

“We are so sorry, Beau.” It was Tita Estelle. Malungkot na hinawakan pa niya aking kamay.

It might have been an honest mistake. Hindi rin siguro nila sinasadya dahil hindi rin naman nila alam na matri-trigger ako ng mga sinabi nila.

Esteban might have talked to them that’s why they were apologising to me right now.

“I should have known better. We won’t utter nonsense again.” His father spoke again.

“It’s okay po… I think it’s a good idea too…” I uttered while looking at them, smiling.

“No. no. no. Forget what we have said. You should really take a rest first. You don’t have to force yourself just because of what we said last night.” Saad muli ni Tita Estelle sa akin, worried parin ang kaniyang mukha.

“I want to, Tita Estelle. Medyo na bo-bored na rin kasi ako dito.” I said to them and chuckled slightly.

Tumikhim si Esteban kaya napabaling ako sa kaniya.

“We really should go on vacation, Esteban.” I uttered when I faced him.

“Please…” I added after a while when he didn’t answer me. He was just looking at me, full of curiosity of what I might have been thinking right now.

We’ve been through a lot these days. It won’t hurt me to take a break and enjoy myself.

And I want to escape too, somewhere where I could stop thinking and breathing for a while.

To be continued…

Chapter 36

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 36

Together

—

After that conversation with his parents, at ilang beses pang pamimilit kay Esteban ay pumayag din siyang umalis kami upang gumala.

Esteban was so concerned for me that it made it so hard to persuade him to go out.

Ayaw niya pero napilitan lang siya dahil sa akin. Dahil narin sa pamimilit ko sa kaniya.

I really wanna go out of here.

It took us two days to prepare. Esteban made sure that it’s okay for me to travel. Kung pwede ba akong bumyahe dahil buntis ako at hindi pa maayos ang kalagayan ko ngayon. Hinanda rin niya lahat ng mga kakailanganin ko. He was so thorough while preparing for our trip together.

We never talk about it. But I know Esteban knows that I am mentally unstable right now.

He never mentioned it to me again when the doctors suggested that I should meet a psychiatrist. I never speak about it either. I am not ready yet. I am not yet comfortable.

Takot pa ako ngayon. Hindi ko pa alam kong kaya ko bang humarap sa isang psychiatrist. O marahil hindi ko lang talaga matanggap na kinakailangan ko pa ng therapy para sa problema ko ngayon.

Maybe I am afraid. Maybe it’s my ego. Maybe it’s my personal stigma that if ever I visited one, I would be labeled by society.

It’s not yet common here to visit a psychiatrist. Maybe it was, but not for me who’s dirt poor. I don’t think I could afford one.

I got used to battling my own struggle on my own so that I don’t see the need to ask for help.

I always thought that I could fight this battle with grit alone. With will to live alone.

I have someone to protect right now, the kid inside my belly needs me. And as long as I could still fight this battle right now, I will continue to do so.

Kaya ko pa naman. Kaya ko pa ngayon.

“We’ll go first to the Gallego Elite building, we’ll ride our chopper there.” Saad ni Esteban.

He’s holding one of my hands while one of his hands is on the steering wheel of the car. We’re riding his car right now and moving along the road.

I was looking outside, through the window as the car moved. Marami kaming nadadaanan na tao. Tirik na tirik ang araw sa hapon na ito. They are all busy with what they are doing right now. Abala sila sa kani-kanilang buhay.

Dati, isa lang ako sa kanila. Pero ngayon, comfortable na akong nakasakay sa kotse ni Esteban ngayon.

Who would have thought that one day, I would become a passenger princess of one of the most famous bachelors in the country?

Mapait akong napangiti. I don’t know anymore. I couldn’t find meaning to what’s happening right now.

Nang makarating kami sa building ay nagtataka ako kung bakit wala akong nakikitang tao sa paligid. I couldn’t see even one shadow of a person.

Naglalakad na kami ngayon sa parking lot ng building nila. This building is owned by Esteban, this is where he worked.

Nakita ata ni Esteban ang pagtataka sa aking mukha dahil hanggang sa elevator ay nakakunot ang aking noo.

Wala talaga akong nakita ni isang tao!

“They are all taking a day-off right now. If you’re wondering why there’s no one here.” Esteban uttered. Hawak niya parin ang kamay ko habang sakay kami ng elevator.

I’ve heard from Esteban that our things were already in the chopper, everything is ready. Kami nalang ang hinihintay doon.

I know Esteban is just protecting me right now.  Kaya niya siguro binigyan ng day-off ang mga employee niya dahil pupunta kami ngayon dito. Ayaw niya lang siguro na mailang ako kapag marami ang tao sa paligid. Ayaw niya lang siguro na baka may mangyari sa akin.

I nodded as an answer.

Sakay na kami ngayon ng chopper niya. He put a noise-cancelling headphone on my ears when we arrived in the chopper. He told me to say anything if I am not comfortable.

The ride was long. It was amazing. First time kong makasakay ng chopper. Nakikita at kinakawayan ko lang ang mga ito noon sa probinsya. Pero ngayon ay sakay na ako sa isang chopper.

However, I couldn’t feel any happiness in this.

Tahimik lang kami ni Esteban habang sakay ng chopper. My eyes are wide open all throughout the window. Nagmamasid sa himpapawid at sa lupang nasa baba namin.

Esteban tightly held my hand until we arrived at our destination. Hindi niya ako binitawan. I don’t know if that’s the reason but I was okay the whole ride. I never got uncomfortable nor attacked by my anxiety. Kahit na nakita ko pa ang dagat habang nasa himpapawid kami.

Dumating kami sa Romblon at may kadiliman na sa paligid. We arrived in a white big villa with its own helipad.

“Wala tayong kasama dito?” Nagtatakang tanong ko kay Esteban.

“No one’s here right now. Some of the caretakers might come here tomorrow to check.” He answered.

Binalingan niya ng tingin ang isa sa mga kasama namin kanina sa chopper na dinadala ang ilan sa mga gamit namin. Tinuro ni Esteban ang isang room upang sabihin na doon ihatid ang mga gamit namin.

May kasama kaming isa ata sa mga employee ni Esteban at ang piloto ng chopper na sinakyan namin. Sila na ang nagdadala ng gamit namin sa villa.

“Let me cook for dinner first,” Esteban uttered. Hinila niya ako patungo sa kitchen ng villa at pinaupo sa isa sa mga upuan na nakapalibot sa mesa.

Naupo naman ako doon dahil nakakaramdam na rin ako ng pagod. Tinignan ko lang si Esteban na hinahanda ang niluluto niya. Mabuti ay may laman ng ref doon.

“We have everything here. I asked them to prepare things here for a week. If you’d like to stay more, we could. We can stay here for as long as you like.” He said, smiling while doing his thing.

“But for now, eat first and sleep later.” He added, he’s now looking at me with that same smile. He looks excited right now.

Hindi naman ako sumagot at tumango na lamang.

I am amused by Esteban right now. Hindi ba siya napagod sa byahe?

Somehow, this feels familiar. Naalala ko kung paano ako paghandaan ni Esteban noong nasa mansion pa niya kami. Naalala ko kung paano ko siya pinapanood habang nagluluto siya.

I stood up after a while. Nababagot ako habang naghihintay sa kaniya. At gusto ko na siyang mahawakan.

I went beside him, hugging his body from the side while looking at what he was cooking.

It smells good.

“What are you cooking?” I asked him, kahit na halata naman sa kung anong hinahanda niya.

“Chicken adobo, your favorite.” He answered, smiling at me. Bahagya pa niyang hinalikan ang noo ko.

Napangiti naman ako at tumingala sa kaniya.

“I love you,” I said.

Natigilan si Esteban at lumingon sa akin. Matiim niya akong tinignan at matagal bago siya nakapagsalita.

This is the first time that I have said this to him ever since I was kidnapped.

Hindi ko parin naman nalilimutan na mahal ko si Esteban. The feeling is still here but it somehow changed. It becomes more raw and more deep.

“I love you too.” He uttered hoarsely and took a peck on my lips. “I love you so much.” He uttered again.

I smiled at him.

“I know…” I said, smiled and hug him more.

That night, we slept peacefully. This is the first time that I haven’t cried before sleeping at night.

Maybe because I was tired due to our trip. Maybe I was just exhausted from that. Maybe because of the unfamiliarity of our room here while Esteban is hugging and cuddling me as always. I don’t know the exact reason.

Kinaumagahan, nilibot ko ang villa. Mas nauna akong nagising kay Esteban sa umagang iyon kaya naman nag tingin-tingin muna ako sa paligid.

This villa is so luxurious! It sits on top of a mountain where I could see the view of Romblon and the ocean that surrounds it. Medyo may kalayuan ang dagat sa villa pero palagay ko ay kaya naman iyong puntahan kapag nilakad lang.

The villa is big. Modern and warm with its more white and black combinations of the theme on its design.

Hindi ko ito napansin ng buo kagabi pero ang lawak at ganda ng villa na ito. Nakikita ko lang ito sa mga palabas at magazine noon. This is one of those typical villas of a rich character in the dramas I’ve watched.

Esteban was right. Kumpleto ang mga gamit dito at malinis na malinis ang villa na para bang pinaghandaan ang aming pagdating.

Nagtimpla ako ng kape para sa aming dalawa ni Esteban. Nasa mug ang akin at nasa flask naman ang sa kaniya para hindi iyon lumamig dahil pupunta ako sa labas mamaya.

I went to the hammock I saw outside while I was looking around. The hammock was hung on the pillars of the villa and located on the balcony of the second floor, near the small swimming pool. There was a small table and two small chairs beside the hammock.

Nilapag ko sa mesa ang dalawang kape na dala ko. Dala ko na ang kape ni Esteban dahil alam kong hahanapin naman ako non.

Sumakay ako sa duyan at humarap sa magandang view na aking nakita kanina. From here, I could see the vast forest on both sides and the wide open ocean in front of the villa.

Malamig rin ang simoy ng hangin dahil hindi pa tumataas ng bahagya ang sikat ng araw. I could still see the sun rising on the east side of the villa. But I couldn’t appreciate it. I was not interested in the sun.

I look at the ocean. Nakikita ko ang dagat sa aking pwesto at mga alon na nililikha niyon. May mga maliit na bangka sa dagat at palagay ko ay nangingisda ang mga ito.

I was looking at the ocean deeply when the glass door opened near my position. I saw Esteban come out of the door.

“Esteban,” Tawag ko sa kaniya. Nakuha ko naman agad ang atensyon niya at agad na pumako sa akin ang mga madilim niyang mga mata.

He looks so frustrated with his disheveled hair since he just woke up and came from the bed. He clenched his jaw as he walked towards me with bloodshot eyes and eyebrows arched. He’s mad.

“I made you coffee,” Nakangiti kong sabi sa kaniya.

Malalalim ang kaniyang paghinga at malalakas ang kaniyang mga yabag habang naglalakad papunta sa akin.

“I don’t care about your goddamned coffee. Tangina, I thought you were gone again!” He said, madly.

Nang makalapit siya sa akin ay agad niya akong niyakap.

“At least wake me up when you go anywhere,” He whispered hoarsely as he tightened his hug on me. “I almost flipped the whole villa just to fucking find you.” He continued as he calmed himself with deep breaths.

“I’m sorry,” I said weakly, I hugged him too and slightly move my hands on his back. Hoping that it would calm him down.

“Don’t apologise, Beau. It’s my fault for waking up too late.” He said.

Truth to be told, Esteban always wakes up first since I came back. Palagi siyang nauuna sa akin at nakikita ko na lamang na lagi ng nakahanda ang aking breakfast or lunch kapag nagigising ako. Siya lagi ang nakikita ko sa aking tabi at tinitignan ako.

Sa tuwing dinidilat ko ang aking mga mata kapag nagigising ako ay ang mukha at ngiti niya agad ang nakikita ko.

“No. You were sleeping so peacefully that I didn’t bother to wake you up. Mahimbing na mahimbing ang tulog mo kaya hinayaan na lang kita dahil alam kong pagod ka.” I uttered, bahagya pang lumayo sa kaniya para makita ang kaniyang mukha.

“I was just walking around the villa. I won’t go away. I won’t leave you here.” I said and smiled at him.

“Don’t you dare because I might go crazy if I’ll lost you again.” He said, still clenching his jaw, arching his brows, and furrowed forehead.

I chuckled as my fingers went to his eyebrows and forehead to carefully massage it so it would return to its normal position. And it did, hinawakan ko lang iyon pero agad na inalis niya ang pagka-kunot ng kaniyang noo at pag-arko ng kaniyang kilay.

I smiled at him.

“Don’t worry, I won’t let you go crazy because of me. I’ve learned from my mistake.” I said.

Lucas went crazy because of me too. It’s not impossible that it might happen too with Esteban. It might and it will. Baka mas malala pa ang mangyari kay Esteban kapag nangyari nga ang sinabi niya.

“I’m sorry,” He said when he realized something because of what I’ve said.

“Stop apologizing. It’s still early in the morning to destroy our mood.” I said.

“It’s already destroyed because of someone.” He said sarcastically which made me laugh.

“Come on, Esteban. I woke up early because I was excited to what you have prepared for me here!” I said, now slightly pouting my lips because of his sarcastic remarks.

Hindi pa ba siya nakaka-move on doon?

“Alright, we’ll stick together from now on. You won’t leave my sight today, tomorrow, and forever.” He said, dead serious with his tone.

To be continued…

A/N:

Please, if ever you’re going through something right now. Don’t be afraid to ask for help. Don’t be like Beau and seek immediate help. Nothing is wrong with that. So please, take the risk, don’t be afraid, and seek help.

Mental health matters and living healthily means living in meaningful life.

If ever you need help, you can call these hotlines:

NCMH Crisis Hotline

:

• 1553 for landline
• 0917-899-8727 or 0966-351-4518 for Globe/TM
• 0919-057-1553 for Smart/TNT.

Hopeline

(02) 8804-4673

In

Touch Community Services

• +63 2 8893 7603
• Globe/TM: 0917-8001123

Tawag

Paglaum-Centro

Bisaya

• Globe/TM: 0966-467-9626
• Smart/TNT: 0939-9375433, 0939-9365433

May you find your happy soul back!

Chapter 37

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 37

Fine

—

When I say Esteban really prepared everything for our trip, I am not joking. He really prepared everything!

Handang-handa siya, planadong-planado niya ang mga gagawin namin dito sa Romblon.

On our first day here, inangkas niya ako sa kaniyang itim na big bike at nilibot namin ang ilang bahagi ng Romblon.

It felt nostalgic. Parang bumalik lang ako sa probinsya dahil sa magagandang tanawin, masimoy na amoy ng hangin, puro kulay berdeng kakahuyan, at iilang bahay na aming nadadaanan.

It’s so fresh here. The environment that I didn’t know I missed since I went to Manila and stayed there for a few years. Nakalimutan ko na ang ganda ng probinsya. Malayong-malayo sa maingay, mainit, at polluted na Manila.

Nakangiti ako habang tinatanaw ang papalubog ng araw. Tinatamaan ng malakas na hangin ang mukha at katawan ko, dahilan para lumipad ng bahagya ang aking mahabang buhok.

We are standing now beside the road. Tumigil kami rito para makita ang papalubog na araw.

Funny how I was not interested in the sun when I woke up earlier this morning. Pero ngayong papalubog na ang araw ngayon, muli kong na-appreciate ang ganda nito. The sun is so beautiful and majestic as he slowly sets for this day.

Malalim akong bumuntong hininga. Maybe because I dreaded each morning when I woke up because the pain is still here in my heart. Sa tuwing umaga at sa pag-gising ko, iniisip ko na agad ang magiging buong araw ko habang dala-dala ko pa itong nararamdaman ko.

The pain, the guilt, the vision of what had happened that night, his voice, his face, his bloody body, his eyes while looking at me was still fresh every single day. Maybe that’s why I hated the coming of each morning because it only means that I would remember everything. Palagi ko iyong naiisip kapag gising ako.

And even in my dreams at night, it still haunts me.

I survived another day. Mapait akong ngumiti.

Natigilan ako ng maramdaman ko ang yakap ni Esteban mula sa aking likuran.

“I love you,” He whispered in my ears as we faced the setting sun. His face is now on my shoulders.

“I love you too…” I uttered.

Hindi na nagsalita si Esteban matapos kong sabihin iyon. We stood there quietly as the darkness enveloped our surroundings.

“Thank you for making me happy today, Esteban.” I said, nasa villa na kami ngayon at nakahiga na sa aming kama na magkatabi.

I was happy the whole day with Esteban as we explore around here. Kahit papano ay nawala sa aking isip ang lahat ng bagay na bumabagabag sa akin.

Hinarap ko siya at nakita ko ang malalim na paninitig niya sa akin.

“I sometimes wish that I could read what’s on your mind right now. I am scared of how you’re behaving right now, Beau. I am scared of what you might have been thinking when you’re silent and when you’re with me.” Malalim at mababa ang boses na saad niya sa akin.

“I feel like you’re slipping through my fingers. I feel like you’re here with me but at the same time you’ll be gone the moment I close my eyes.” He added, hawak na niya ngayon ang aking isang kamay at mahigpit na hinawakan iyon.

“I’m afraid, Beau.” He said, his eyes now glistening with a familiar emotion. It’s sadness mixed with worry and exhaustion.

“I’m sorry for making you feel like that, Esteban.” I said, my voice was broken as tears began to swell on my eyes. “I’m sorry,”

The moment that I started crying, Esteban immediately went to hug me.

“No, don’t be sorry, Beau. This is not your fault, baby.” He whispered, sinusubukang patahanin ako.

“Please, give me some time to heal, Esteban. Wait for me, please. Let me grieve first. Huwag mo akong sukuan.” I uttered, still caged in his arms.

“I’ll never give up on you, Beau. I’ll wait for you. Even if it takes a lifetime, I will still wait for you. Don’t worry, baby. I will always be with you.” He answered.

I felt him kiss my forehead as he tightened his hug on me.

“I’m sorry,” He said apologizing for something that I didn’t know what for.

Nakatulog kami sa gabing iyon na magkayakap. At kampante akong hindi niya ako iiwanan. Hinding-hindi siya susuko sa paghihintay sa akin.

“I want a haircut,” I said when we were eating our breakfast the next day.

Tinitigan ko si Esteban na nakatingin din sa akin na nasa aking tabi lang.

“Maybe a wolf cut or something shorter.” I added.

“Okay, we’ll look for a parlor or a barbershop later.” He answered.

“No, you should cut my hair. You do it for me, Esteban.” I urge him, smiling at him.

“I don’t know how, Beau. Let’s leave it to the professionals.” He said, tinignan niya ang mahabang buhok ko.

“I want you to do it for me,” Pamimilit ko sa kaniya. “May tutorial video naman siguro kung papaano gawin iyon.” I suggested, now continuing with what I am eating.

Hindi sumagot si Esteban kaya napatingin ako sa kaniya. Naalala ko naman ang sinabi niya sa akin kagabi na gusto niyang mabasa ang iniisip ko.

We lack communication, that’s the root cause of his thoughts. Maybe because he was waiting for me to open up and share things with him. He let me become silent about what I have been thinking about for the past few days that we were together. He never asked me a question.

“I want a new and fresh look, Esteban.” I said to him. “This is me trying to change my look. Okay? Hindi ba’t kapag nag mo-move on ay nagpapa-putol ng buhok?” Nakangiti kong saad sa kaniya.

He’s looking at me intently, as if he’s trying to open my mind for him to understand me right now.

“Alright, if that’s what you want.” He said after a minute of silence between us. “Let me study how to do it first, baka mamaya ay makalbo pa kita.” He added seriously. Bahagya pang naka-kunot ang noo dahil sa malalim na kaniyang iniisip.

I chuckled and smiled at him.

“I’m fine with whatever the outcome, Esteban. Don’t worry about my hair. Since you’re the one doing it, I trust you that it would be good.”

Iyon nga ang nangyari. Inubos namin ang buong umaga namin sa pagputol at pag-aayos ng aking buhok. It took him three hours to study the hairstyle that I wanted. Marami ang pinanood niyang mga tutorial kung paano iyon gagawin.

At ngayon ay nasa harapan na ako ng salamin habang nakaupo sa isang upuan. Nasa sala kami ng villa para mas maaliwalas ang aming paligid. And I like the view here. May malaki kasing glass window sa harapan namin kung saan kitang-kita ang magandang tanawin sa labas.

“Are you sure about this?” Tanong ulit ni Esteban sa akin. Hindi ko alam kung pang ilang beses na niya iyong itanong sa akin dahil parang ayaw pa niyang putulan ang aking buhok.

Parang siya pa ang nanghihinayang sa aking mahabang buhok kaya paulit-ulit niya akong tinatanong, nagbabakasakaling magbago pa ang isip ko.

Nakangiti akong tumango sa kaniya. Nasa likuran ko siya ngayon habang tinitignan namin ang isa’t-isa sa salamin.

Pinagmamasdan at hinahawakan niya ang aking buhok nang ilang minuto bago niya ito simulang putulin. He started at the edge of my hair using a scissor. Maingat na maingat siya sa kaniyang ginagawa sa aking buhok.

“Mahaba pa ’yan, Esteban. Hindi pa ako makakalbo.” Natatawa kong saad nang makitang pa unti-unti ang kaniyang pag-putol sa buhok ko.

Hindi naman siya sumagot at patuloy na seryosong-seryoso sa pagkilos sa aking buhok.

It took us almost or more than an hour before he finished doing my hair. Nakangiti na siya ngayon habang pinagmamasdan ang aking bagong hairstyle. He looks proud of himself.

Tinignan ko ang aking sarili sa salamin. Maayos naman ang pagkaka-gupit ni Esteban. Naninibago pa ako dahil hindi pa ako sanay na ganito kababa ang aking buhok ngayon.

Nag thumbs up ako kay Esteban nang matapos kami ng tuluyan.

“Good job, Esteban.” Malaki ang ngiti ko sa kaniya ng harapin ko siya.

“You look beautiful, Beau. No, kahit anong hairstyle ang gagawin mo, maganda ka pa rin sa paningin ko.” He said.

Natawa naman ako at binuka ang aking kamay upang mayakap siya. Pero hindi niya ako nilapitan.

“There are hairs on my body right now, you might be irritated by it.” Saad niya bilang dahilan.

“I don’t care,” Saad ko at ako na ang lumapit sa kaniya upang yumakap.

We took a bath together and ate our lunch after that.

“What’s your plan for the afternoon?” I asked him. Nakatalikod siya sa akin ngayon habang pinapanood ko siyang maghugas ng aming pinagkainan.

“We were supposed to visit the art gallery here today but we’ll do it next time. Do you have something you want to do in mind?” He asked. Nasa akin na ngayon ang buong atensyon niya.

“I’d like to go to the shore,” I said, looking at his eyes.

Natigilan si Esteban dahil sa aking sinabi.

Alam niya kasing isa sa mga nakaka-trigger sa akin ay kapag binabanggit ang kung ano mang related sa dagat.

I am just being brave right now.

Gusto kong makita kung may epekto ba talaga ito sa akin dahil simula nong dumating kami dito ay hindi ako na tri-trigger kapag tinitignan ko ang karagatan mula dito sa villa.

“I know it’s been bothering and triggering me but I badly really wanna check it for myself.  And I know that I’ll be fine as long as you’re with me, Esteban.” I added, still looking at him for him to know that I am really serious right now.

“Please don’t force yourself too much, Beau.” He said after a while. Nakalapit na siya ngayon sa aking tabi at hawak na aking kamay.

“Trust me on this, Esteban. I am trying… I’m really trying… to be okay…” I uttered with a broken voice.

I am really trying.

I am so exhausted and I don’t want Esteban including his parents, and my child in my belly to suffer along with me.

I am really trying right now.

“Pagbigyan mo na ako, please.”

Esteban clenched his jaw and it took him a few more minutes before he nodded.

He’s holding my hand as we walk towards the shore. Dahil may kalayuan ng kaunti ang villa sa karagatan at medyo matarik ang daan pababa doon, hawak-hawak ni Esteban ang aking kamay upang alalayan ako.

Maingat naman ako sa aking mga hakbang at paminsan-minsan ay tumitingin ako sa pampang. It took us around ten to fifteen minutes to arrive. Dahil narin siguro sa bagal ng aming mga lakad kaya medyo natagalan kami.

There are many coconut trees before the ocean. Ilang metro pa ang layo mula sa tubig ng karagatan. Kaya hindi masyadong mainit ngayon habang naglalakad kami.

Esteban is just observing me the whole time. It’s more likely that he’s waiting for my possible reaction when we arrive at the shore.

Pero wala. Kahit na noong nakatapak na ako sa buhangin ay wala akong naramdamang takot o kaba.

We walked slowly and Esteban walked with me, still holding my hand.

Nakikita ko na ang kulay asul na karagatan, naririnig ko na rin ang paghampas ng bawat alon.

But I wasn’t afraid, I wasn’t scared. And there are no recurring memories of what happened to us.

Maybe because Esteban is with me right now and I don’t feel alone. Maybe because my resolve to heal was stronger than my trauma.

I smiled at Esteban.

“See, I am fine.” I uttered.

Naglakad pa kami lalo palapit sa karagatan. Tirik na tirik ang araw pero hindi ko iniinda ang init niyon. I couldn’t feel anything but amazement.

Kabado pa ako kanina na baka may mangyari sa aking hindi maganda kapag andito na kami. Natakot pa akong baka bigla na naman akong umiyak dahil naalala ko na naman ang nangyari.

My feet reached the waves hitting the shore. Nabasa ang aking paa kaya naramdaman ko ang malamig na tubig ng karagatan. Pinanood at hinayaan ko pang tumamang muli ang mga sumunod na maliit na alon.

I smiled more when I didn’t feel anything. Tiningala ko si Esteban upang tignan siya. He’s just looking at me intently. He’s deeply looking at me as if he is understanding everything about me right now.

Hinila ko ang kaniyang kamay upang makapaglakad kami patungo sa ibang parte ng baybayin habang hinahayaan ang aming mga paa na tinatamaan ng mga alon.

We spent the whole afternoon there. Bumalik lang kami ng magsimula ng magdilim dahil natakot si Esteban na baka mahirapan kaming umakyat pabalik sa villa kapag masyado ng madilim.

I was so happy the whole time. We did a lot of things there. From collecting shells, drinking coconut juice, and talking with the few fisherman that we met.

Hind ako natakot at hindi ako inatake ng lungkot.

It was a small step, but one thing I know for sure is that it would be possible for me to be healed. Slowly and carefully.

To be continued…

Chapter 38

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 38

Suprise

—

We spent more days together in Romblon. And today is our seventh day here. Nothing happened to me these days. Walang malalang breakdown and I was happy because of that.

I am slowly healing. Masaya kasama si Esteban. Ngayon ay palagi kong inaabangan kung ano ang gagawin namin sa buong araw. I’ve gotten excited and I look forward to it now.

“Let’s go,” Saad ni Esteban nang lumabas ako sa kwarto at makalapit sa kaniya.

Esteban is wearing a white long sleeved polo shirt, black slacks and shoes while waiting for me in the sofa. I am wearing a loose baby blue long sleeved polo shirt paired with white slacks and a black shoes. Esteban brought this for me and prepared this when we came here.

We’re planning to visit one of the famous churches here. Sumakay kami sa kotse niya na ngayon ko lang napansin na meron pala.

“It’s been so long since I got to ride this, ilang years ng nakatambay sa garahe dito sa Romblon.” Saad ni Esteban nang makasakay kami kotse.

“Be good, baby. I am with your mommy right now.” Nakangiting dagdag niya.

Natawa naman ako ng marinig ko iyon.

“Seatbelt,” He said and went to put the seatbelt on me.

“Thank you,” Saad ko sa kaniya na tango lang naman ang sinagot niya at inayos niya ang pagkaka-upo sa kaniyang pwesto.

“Baby ba ang tawag mo dito?” Takang tanong ko sa kaniya.

“Nope. This one is called R-One.” He answered my question.

“R-One as in the number one here in Romblon or your first car here?” I asked again.

“Something like that.”

Pina-andar naman niya ang kotse at maayos naman iyong umandar. The car is not too old yet. Bagong-bago parin ito pero luma na siguro para kay Esteban dahil sa dami ng bagong model na lumabas sa mga nakalipas na taon. Hindi ito maikukumpara sa mga sasakyan niya sa kaniyang mansion.

Nakikinig lang kami ng music at paminsan-minsan ay nag-uusap sa byahe. Medyo may kalayuan ang pinuntahan naming simbahan kaya matagal rin ang naging byahe namin.

Iilan lang ang tao na naroon nang makarating at makapasok kami sa simbahan. The church is old but it’s well maintained. Maganda rin ang ambience nito. Pagpasok pa lang namin sa simbahan ay gumaan na ang pakiramdam ko.

There will always be this kind of magic that the church could do to me. I feel like every time that I would enter the church, my body and mind would lighten.

Gumagaan ang lahat kapag pumapasok ako sa tahanan ng ating Diyos. Nawawala lahat ng pagod ko kapag kaharap ko siya.

Esteban and I prayed together silently while still near each other. Binukas ko ang mata ko ng matapos ako at nilingon si Esteban na nasa aking tabi. Nakatingin siya sa akin at nang humarap ako sa kaniya ay ngumiti siya sa akin.

“This is the first time I’ve seen you pray, you look so beautiful.” He uttered.

“Bino-bola mo na naman ako habang nakaharap sa Diyos. Dito ka pa talaga nag-sinungaling, paano ka makaka-punta sa langit niyan?” Bahagyang naka-taas ang kilay na saad ko sa kaniya.

“I’m not lying to you though. God would agree that you’re beautiful. Will you be there in heaven too? I won’t go there if you’re not.” Saad ni Esteban.

Gusto ko sana siyang murahin dahil sa mga banat niya pero pinigilan ko ang sarili dahil nasa simbahan pa naman kami.

“Tumigil ka nga.” Inalis ko ang tingin sa kaniya at ibinaling sa ibang parte dahil palagay ko ay mukha na akong kamatis ngayon.

“We should pray together more often,” He said.

Tumango naman ako sa kaniya bilang sagot.

Naglibot kami sa simbahan bago lumabas doon. Nakakita kami ng mga tindahan ng mga delicacies na nasa labas lang ng simbahan na sa tingin ko ay para sa mga tourist na bumibisita para gawing pasalubong. Bumili kami ron at naging abala kami sa pagtakim ng iba’t-ibang pagkain.

Sakay na kami ulit ng sasakyan niya nang maghapon na. Kumain pa muna kami ng aming lunch sa nakita naming restaurant kanina.

“We’ll go to the lighthouse now.” He said while driving.

Lumaki naman ang ngiti ko dahil iyon ang pinaka-hinihintay ko sa buong araw na ito.

“You can take a nap first and rest, Beau.”

“Okay,” Nasa daan ang tingin ko ngayon habang bumabyahe kami.

Dahil narin sa pagod at kabusugan, naka-tulog ako sa aming byahe.

Nagising na lamang ako na nakahinto na ang aming sasakyan sa isang gas station. Naka-park  lang ito sa gilid. Wala si Esteban kaya nilibot ko ang tingin ko.

Nakita ko siyang lumabas sa tingin ko ay isang comfort room. May kausap siya sa kaniyang cellphone habang naglalakad pabalik sa aming sasakyan.

Binuksan ko naman ang sasakyan para lumabas dahil nakakaramdam na rin ako nang kakaiba sa aking puson. Natigilan si Esteban nang lumabas ako.

“Hindi pa ba kayo ta-?” Narinig kong saad niya sa malalim na pag ta-tagalog bago siya huminto sa pagsasalita ng makita ang paglabas ko sa kotse.

Binaba niya ang cellphone niya habang may bahid ng gulat sa kaniyang mukha. Naglakad naman ako papunta sa kaniya.

“Mag c-cr lang ako,” Saad ko sa kaniya.

Hindi naman siya sumagot agad.

“Okay,” He answered after a while. “Wait for me, kukunin ko lang ang susi sa sasakyan.”

Tumango naman ako at tinignan siya habang pumasok sa kotse para siguro kunin ang susi niya.

Agad naman siyang bumalik kaya nagmadali narin akong mag lakad papunta sa CR. Pumasok naman sa pinto kung saan nakita ko ang sign na para sa mga Male Omega.

I took my time inside. Nag-hilamos pa ako para maalis ang ilang nap marks sa aking mukha. Inayos ko ang aking buhok at mukha bago lumabas.

Nakita ko pa si Esteban na may ka-text sa labas bago niya iyon ipasok sa kaniyang bulsa nang makitang lumabas na ako.

Sabay kaming naglakad pabalik sa kotse at agad naman kaming tumulak na paalis sa gas station. Bumili rin siya ng snacks sa convenience store sa gas station kanina dahil kanina pa daw kami doon.

“You’re acting suspiciously,” Saad ko sa kaniya.

Kanina ko pa iyon napapansin dahil maya-maya ay tumitingin siya sa kaniyang cellphone at mabagal din ang pagtakbo ng kaniyang sasakyan.

“Why?” Takang niya sa akin at bahagyang tinagilid ang ulo para makita ako.

“May tinatago ka ba sa akin?” Naka-ngiti kong tanong sa kaniya.

“Nothing, Beau.” He said, inalis niya ang tingin sa akin. Nakita ko pa ang galaw ng kaniyang adams apple at pag-tapik ng kaniyang hintuturo sa manibela.

I am familiar with this mannerism of him. He would only act like this if he’s nervous. Inamin niya iyon sa akin nong tinanong ko siya dahil sa napansin ko noong katabi ko pa siya sa classroom. Napapansin ko kasi noon na tinatapik niya ang kaniyang arm chair kapag nasa tabi ko siya. Ang sagot niya lang sa akin ay kinakabahan daw siya dahil mag-katabi kaming dalawa.

I chuckled as I observed him more. Hindi siya makatingin sa akin.

“Seryoso ka? Baka may surprise ka sa akin sa pagdating na’tin doon. Sorry ka nalang dahil halata ka. That won’t be a surprise anymore.” Natatawa paring saad ko habang nakatingin sa kaniya.

Nakita ko naman ang pag ka-gulat sa mukha niya ng bumaling siya sa akin.

“Are you a mind reader?” Hindi makapaniwalang tanong niya sa akin.

“So may suprise ka nga sa akin.” Natatawa ako habang tumatango.

Bumagal naman ang kotse namin dahil sa pag-uusap naming dalawa. Looks like he can’t focus right now.

“Yes and they are not yet finished,” Saad niya.

Mas lalo akong natawa dahil nakita ko ang inis niya. May inutosan siguro siya para gawin ang kung ano mang suprise niya para sa akin.

“Kaya ba pinapa-galitan mo iyong kausap mo kanina?”

“I am not. I was just disappointed na hindi pa sila tapos.”

“Baka naman kasi masyadong mahirap ang inutos mo sa kanila kaya natagalan sila.”

“I’ll give them the benefit of the doubt. I would cut their pay if they won’t make it on time or worst I won’t even give them a penny.”

“Grabe ka naman.” Gulat ako dahil sa kaniyang sinabi. Hindi malabong hindi iyon gagawin ni Esteban.

“Ihinto mo nalang ang sasakyan. Maghintay nalang muna tayo dito sa update nila kung tapos na sila.” Saad ko. Na guilty tuloy ako na baka may maperwisyo pa dahil sa akin.

Mabagal naman ang pagpapatakbo ni Esteban pero baka dumating pa kami doon tapos hindi pa sila tapos.

“Would that be alright?” Tanong niya sa akin.

“Yes. Alam ko naman na may surprise ka sa akin kaya mas maganda kung successful ang plano mo.”

Nakakunot na ngayon ang kaniyang noo. Parang disappointed pa siya na nahuli ko siyang may plano para sa akin.

“Ayaw ko naman na baka may walang sweldo dahil lang hindi nila natapos ang pinapagawa mo.” Nakangiti kong saad kanila. “Sayang naman ang effort nila.”

Mas lalong nangunot ang noo niya at malalim siyang bumuntong hininga. Tuluyan na ngang huminto ang aming sasakyan sa gilid ng kalsada.

Tinitigan ko siya habang madiin ang tingin niya sa kaniyang cellphone. Malaki naman ang ngiti ko dahil kitang-kita ko sa mukha niya na atat na atat na siya na makita ang reply ng kung sino mang hinihintay namin.

Limang minuto lang ata ay may nag pop up na message sa cellphone niya.

“They are done, we can go now.” Saad niya ng matapos niyang i-check ang message at pinaandar ang kotse.

“Know that this won’t be a suprise anymore since I know it already.” Natatawang saad ko sa kaniya.

“That’s fine. I know you would appreciate it too when we arrive there.”

Kita ko na ang magkahalong orange at blue sa kalangitan tanda na papalubog na ang araw. Nakita ko na rin ang lighthouse na aming pupuntahan sa malayo. Huminto ang kotse nang medyo malapit na kami sa lighthouse.

Naka-focus pa ang tingin ko sa lighthouse. Wala akong nakitang mga tao sa paligid niyon. I noticed a wooden canopy draped with sheer white curtains, and floral garlands beneath the lighthouse. Bahagyang lumilipad pa ang puting tela na naroon.

Nilingon ko si Esteban, nasa labas na siya ngayon at naglakad patungo sa pinto ng kotse sa parte ko. Binuksan niya iyon, nilagay niya ang isang kamay niya sa taas ng kotse upang pigilan ang ulo ko na mabundol doon, at ang isang kamay niya ay nilahad niya sa akin upang alalayan ako sa paglabas.

Napangiti naman ako at bahagya pang natawa.

“What am I, a disney princess?” Natatawang tanong ko sa kaniya at kinuha ang kamay niya.

“Nope, but you’re my one and only sweetheart. Of course, I’ll treat you like a princess.” Saad niya sa akin nang makalabas ako sa kotse.

Napansin ko agad ang mga kulay pulang petals nang roses na naka-kalat sa pathway patungo sa lighthouse. Bawat sides ng pathway ay mga roses patungo sa itaas dahil bahagyang naka-angat ang lighthouse mula sa aming pwesto. Meron pang mga nakasinding pulang kandila roon sa iilang pagitan patungo sa pathway.

Wow.

Hawak na ni Esteban ang kamay ko ng magsimula kaming maglakad patungo sa lighthouse. Na e-excite at kinakabahan ako sa mangyayari.

I’ve seen these in movies. Hindi ako makapaniwalang mae-experience ko rin ’to.

Malaki ang ngiti ko hanggang sa makarating kami sa canopy sa baba ng lighthouse. Doon ko lang din napansin na mayroong table roon at dalawang upuan sa gitna at may mga fairy lights na nakapalibot sa canopy.

Dinala ako ni Esteban sa isang upuan at pina-upo niya ako roon.

“Let’s have dinner first.” Saad ni Esteban at umupo sa harapan kong upuan.

“Let me gaze over this place first.” Saad ko sa kaniya at nilibot ang aking tingin sa buong paligid.

Ang ganda. This is so romantic and mesmerizing.

“Ilang tao ang gumawa nito?” Tanong ko sa kaniya.

“I don’t know, I have only ordered and contacted one person for this.” Malalim ang tingin niya sa akin habang nililibot ko ang aking paningin sa paligid.

Kaya pala medyo natagalan dahil isang tao lang ang naghanda nito?!

Napa-awang ang aking labi at hindi makapaniwalang napatingin kay Esteban.

Imagine if wala pang bayad ang taong iyon dahil lang hindi niya natapos gawin ito? Grabe siguro ang pagod non!

Papalubog na ang araw dahilan para ma-appreciate ko lalo ang lugar. Ang ganda ng ilaw at mga kandilang nakasindi sa aming paligid kasama ang mga roses na nagkalat sa canopy na naka-heart shape. Meron ding kandila sa mesa at iilang pagkain na may mga takip na stainless steel.

Ilang minuto ko pang tinignan ang paligid at hinayaan ang aking sarili na ma-amaze sa buong paligid.

“Do you want to eat now?” Tanong sa akin ni Esteban nang unti-unti nang dumilim ang kalangitan.

“Okay.” Sagot ko.

Tumayo naman si Esteban upang buksan ang mga pagkain na nasa aming mesa. Medyo mainit pa iyon dahil nakita ko pang umuusok iyon nang mabuksan.

Nilagyan ni Esteban ang aking plato at nilagyan ako ng juice sa aking baso.

“Bakit hindi ito wine?” Takang tanong ko sa kaniya.

“You’re pregnant, Beau.” Sagot niya.

“I think it would be alright for me. Sayang naman, maganda sanang pares dito ay wine e.” Nakangiting banggit ko sa kaniya.

“It’s not when you’re pregnant. The juice would suffice for now.”

Matapos niyang lagyan at ihanda ang pagkain ko ay ang kaniya namang pagkain ang inayos niya. Hinintay ko siya bago kami magsimulang kumain.

The winds are hitting us and I could hear the sound of the waves hitting the shore. I couldn’t mind any of that because I am so mesmerized in this romantic ambience.

Kinikilig ako. Malaki ang ngiti ko habang kumakain kami.

“When did you plan this?” Tanong ko sa kaniya.

Tinignan ako ni Esteban at huminto sa kaniyang pagkain.

“I always wanted to do this for a long time now. I have been planning this since we started to live with each other.” He said.

“Pero bakit ngayon mo lang ginawa o nagawa?” Tanong ko sa kaniya.

“I was looking for great timing. It took me months but here we are now.”

Tumango naman ako sa kaniya.

“Do you like this?” Tanong niya.

“Yes. Ang ganda. Pinapanood ko lang ito sa mga drama at movies eh. Ganito pala ang feeling, naka-kilig.” Malaki ang ngiting saad ko.

“I’m sorry. I should have done this a long time ago. I should have done this everyday.” Saad niya.

“It’s okay, Esteban. I appreciate this a lot kahit na nabuking kong may suprise ka pero hindi ko din alam na ganito pala ang gagawin mo. I am still surprised that you have thought about doing this.”

Kumunot ang noo ni Esteban.

“I am still surprised because of this so your plan to suprise me is still successful. It worked, Esteban. You should smile.” Dagdag ko.

I am so happy right now. Tuwang-tuwa at kilig na kilig ako.

“This is not the suprise though.” Saad niya dahilan para magtaka ako.

To be continued…

Chapter 39

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 39

Karma

Trigger warning: mention of self harm

When we finished eating, Esteban took my hand and led me near the lighthouse. We stood there while looking at the lighthouse.

“Wait a minute,” He said to me.

Madilim na sa paligid kaya kitang-kita ko ang ilaw sa itaas ng lighthouse na umiilaw at tumatama sa karagatan.

“There’s another surprise?” Tanong ko kay Esteban.

Tumango naman siya at tinignan ang lighthouse. Kaya napatingin na rin ako doon.

Ilang sandali pa ay namangha ako dahil sa aking nakita. Umawang ang aking labi ng unti-unting umilaw ang buong lighthouse. Mula sa baba ay umilaw ang nakapalibot na golden string lights patungo sa taas ng lighthouse.

It was beautiful! In the middle of the lighthouse, there was a heart shaped space. Iyon lang ang hindi umiilaw kaya kitang-kita ko iyon.

“Ang ganda…” I uttered. Manghang-mangha ako dahil sa matingkad at magandang ilaw na pumalibot sa buong lighthouse.

“Do you like it?” Esteban said. Nilingon ko siya at nakita kong nakangiti siya habang nakatingin sa akin. His eyes are glistening with happiness as he looks at me.

“Yes, sobra.” Saad ko ang malaki ang ngiti at tumango sa kaniya.

“Shoud we go above?” He asked me.

Tumango naman ako. Hawak-hawak ang aking kamay ay hinala ako ni Esteban papasok sa lighthouse.

Mas lalo akong namangha nang makitang pati ang loob ng lighthouse ay may string lights. Sa hagdan ay may mga strings lights rin at iilang petals ng red roses sa bawat baitang ng hagdan.

When we entered the lighthouse, I started to hear the violin playing outside. Napalingon ako mula sa pinto na aming pinasukan.

Sino iyon? Bakit walang music nong kumakain kami?

“Let’s go,” Saad ni Esteban kaya napalingon ako sa kaniya.

“Late iyong music mo.” Reklamo ko sa kaniya nang magsimula kaming umakyat sa hagdan.

“They are not.” Sagot niya. Inaalalayan niya ako habang umaakyat kami.

Sa mga nakita ko sa mga napanood ko, may music iyon kapag kumakain eh. Pero hindi ko na iyon sinabi sa kaniya dahil baka sabihin pa ni Esteban na masyado na akong demanding.

The music they are playing is a familiar romantic song. It was loud which means that there are many people playing violin outside.

Saan sila nagtago? Bakit hindi ko sila nakita kanina?

When we arrived at the top of the lighthouse, I was more amazed. Malamig ang hangin at kitang-kita ko ang buong paligid namin. Kahit na madilim, nakikita ko parin ang karagatan kahit papano dahil sa ilaw na nagmumula sa lighthouse.

Binaba ko ang tingin ko upang makita kung sino ang nag p-play ng violin. Napa-awang ang aking labi nang makitang hindi lang iisa iyon kundi sampong tao!

Kaya pala rinig na rinig ko parin ang violin kahit na nasa taas na kami.

“Pwede ba ito?” Tanong ko kay Esteban. “Nilagyan mo ng lights ang buong lighthouse na para bang Christmas tree.”

“It’s okay. I paid them enough money for this.” He simply answered.

Grabe, iba talaga ang nagagawa nang pera.

“It’s only for today so it would be fine. Don’t you think it would be more beneficial for the people on the ocean since the lighthouse would seem brighter for them to see?” Dagdag niya.

Tinignan ko siya. He was looking at me intently. Hawak-hawak parin niya ang aking kamay.

“Sabagay, may point.” Sagot ko sa kaniya at ngumiti.

“Beau…” Tawag niya sa akin. “Are you happy right now?”

“Yes, sobrang-sobra.” Sagot ko sa kaniya habang tumatango.

Seryosong-seryoso siya habang tinitignan ako. Dahil sa malakas na ilaw sa aming paligid, kitang-kita ko ang buong mukha niya.

“I really want you to be happy. Not just today, not just tomorrow, but until our life ends. I hope you’ll be happy forever. And I want to be part of that. I want you to be happy together with me. I promise that I will always make you happy.” He said, his voice was so serious but it was soft and sweet at the same time.

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ako nakasagot.

“I know I already did this but that won’t count since it wasn’t so formal. It wasn’t so grand. It wasn’t so beautiful. And I did that because of pressure due to our situation before. I didn’t even court you. We didn’t even become boyfriends. We didn’t enjoy any of that phase because of me. I want us to start again but would it be possible to jump the boyfriend phase? I really want you in my life because I love you so much. I really really love you. I don’t think I could live without you. You’ve become part of my life. I couldn’t get you out of my heart now. Now, I’ll ask you again.” He said, now slowly kneeling with his one foot. Napa-awang ang aking labi dahil sa kaniyang ginawa at sa paglabas niya nang singsing mula sa kaniyang bulsa sa aking harapan.

“Beau, will you marry me?” He asked me. Tinaas na niya ang singsing habang nakatingin sa akin.

Napahawak ako sa aking bibig dahil sa gulat. I know somehow I expected this because I know and I saw it already in the movies. However, I couldn’t help but still be surprised.

I am so surprised right now. Hindi ko inaasahan na mag pro-propose muli sa akin si Esteban.

With the romantic ambience, romantic music being played in the background, and this romantic proposal, I slowly nodded as an answer.

He inserted the ring to my ring finger and stood up. He scuffed up my face and took a peck on my lips.

“I love you.” He uttered when his lips left mine.

“I love you too.”

Napatingin ako sa langit nang may pumutok na fireworks doon. Malaki ang ngiti dahil sa nangyayari ngayon.

“Let’s get married when we go back to Manila.” Sabi niya.

“Pwede bang bukas na?” I jokingly uttered.

Nagulat si Esteban dahil sa sinabi ko.

“Should we go home tomorrow?”

Tumango naman ako bilang sagot.

I was so happy the whole day. Kaya kahit na nakarating na kami sa villa ay hindi pa rin mawala ang ngiti sa aking labi.

Nang makarating kami sa villa ay agad akong tumawag kay Tita Maricel upang ibalita ang plano namin ni Esteban. Esteban said that we could start on our plans on getting married once when we go back. Madali na lang daw iyon kaya pwede na kaming magpakasal agad-agad kung gusto ko.

“Kaya magpapa-kasal na po kami kapag nakabalik na kami sa Maynila.” Saad ko kay Tita Maricel nang matapos kong ikwento sa akin ang nangyari.

“Mabuti naman, Beau. Huwag niyo na sanang hintayin na manganak ka pa dahil baka magtaka pa ang anak mo kapag nakita niyang malaki na siya bago kayo ikinasal.” Sagot ni Tita Maricel sa kabilang linya.

“Opo,”

“Kailan ba kayo babalik sa Maynila?”

Tumingin ako kay Esteban na kakalabas lang sa comfort room. Towel lang ang suot niya sa ibabang parte ng kaniyang katawan kaya kitang-kita ko ang kaniyang abs at malalaking biceps.

“Baka bukas ay makaka-uwi na kami, Tita.”

Just like that we ended our trip in Romblon with my heart happy and fulfilled. I enjoyed our stay there. Masayang-masaya ako at enjoy na enjoy doon.

I was so occupied by everything that we did that I didn’t have any attacks. I didn’t feel sad nor depressed. It was the break that I didn’t know I needed. It made me live without worrying about other things. For days, I had my peace of mind.

Pero parang kalaban ko na ata ngayon ang tadhana. Parang karma ko na ata na buong buhay ko ay hindi na ako magiging masaya.

We stayed another day in Romblon after Esteban proposed to me because the weather wasn’t so good that day. Kaya nanatili pa kami roon at naghintay na umayos ang panahon.

Malaki ang aking ngiti nang makabalik na kami sa Manila. Masayang-masaya ako.

But when things I thought would go right, when things started to become livelier for me, when I thought that I slowly healed my broken world, it started to crumble and break once again.

Nasa harapan na kami ngayon nang mansion ng mga magulang ni Esteban. Malaki ang aking ngiti habang hawak-hawak ni Esteban ang aking kamay at sabay kaming naglalakad patungo sa pinto. I am genuinely happy and I couldn’t feel tired due to the travel we had before coming here.

Nawala ang aking ngiti nang malakas na bumukas ang pinto nang mansion.

Mula sa pinto ay lumabas ay may katandaan nang babae kasunod ang isang pamilyar na babae.

“Grandma,” Saad ni Esteban na natigilan sa aking harapan.

“Is this the one you’re wanting to marry, Esteban?” Saad ng matanda na tinawag ni Esteban na ‘grandma’. “I saw the pictures. Are you planning to marry this disgusting omega?”

Ramdam na ramdam ko ang galit sa boses ng matanda. Ramdam na ramdam ko rin ang pandidiri niya habang nakatingin sa akin at dinuduro ako. Galit na galit siya habang pilit siyang hinahawakan ng babaeng kasama nito.

“Yes, grandma. Please calm down,” Saad ni Esteban at gusto pa sanang lumapit dito ngunit umatras ang matanda.

I have seen that girl. I saw that girl with Esteban before.

“Did you choose this omega over Vanessa here? Why did you steep so low, Esteban! He’s dirt poor, he came from the slums! He didn’t even finish college! You don’t deserve someone so cheap like him.” Medyo may kataasang saad ng matandang babae sa akin.

“I can’t accept him in my family, Esteban. Either you give up on marrying him or I’ll take back all of your inheritance and all your money.”

“I love him, Grandma. He’s pregnant with my baby.” Tanging saad ni Esteban.

Esteban clenched his jaw. Marami pa sana siyang gustong sabihin dahil kita ko ang pagbukas ng kaniyang mga labi pero hindi niya iyon tinutuloy.

Nanlamig ako sa aking kinatatayuan. Kabadong-kabado ako sa nangyayari.

“Is this why our company stocks are falling right now? Because you’re so busy taking care of this gold digger that you sacrificed managing our company?!”

Vanessa Andrea Valeria. The girl who was holding his grandma, supporting her while she’s angrily talking to us, to me.

“Please calm down, Lola.” She said while helping his grandma.

Pero kahit siya ay hindi nakayang pigilan ang galit na nararamdaman ngayon ng lola ni Esteban.

Hindi ako makapagsalita. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko.

Natatakot ako.

“Ditch him, Esteban! I can’t accept this humiliation! You’re tainting our family because of this. I won’t let you destroy our name just because of this dirty omega you’ve accidentally gotten pregnant!”

I was shaking because I am scared right now. It feels like I have faced another wall in this relationship.

Parang bigla akong nanliit sa aking pwesto ngayon. Nahihiya. Natatakot. At nanghihina ako ngayon. Napayuko ako dahil hindi ko na kinakaya ang lahat ng mga sinasabi ng kaniyang lola ngayon.

I know that this would become an issue with my relationship with Esteban. Hindi ko lang alam na ganito pala magiging kalala.

Hindi ko alam na mismong lola niya ang hindi tatanggap sa akin. Esteban’s parents were okay with me being in a relationship with their son. I thought that it would be okay. I thought that our love would continue as it is.

Pero ngayong ang lola na niya ang nasa aking harapan at sinasabi ang lahat ng ito, parang bumalik ako sa reyalidad. Sa reyalidad kung sino ako. Kung ano lang ako.

“What can you gain from this person, Esteban? He got nothing. While you, of all people have the riches he can leech too. He’s just using you for money, Esteban. You need to wake up!”

Ito ata ang sinasabi sa akin ni Tita Maricel na mapang-alipusta ang mayayaman dito sa Manila. Ito ata ang banta niya sa akin pero hindi pa rin ako nakinig.

Her words are sharp and it hit me all through my heart. I just love his son. I never thought that our status would become a hindrance between us.

Maybe I thought about it before but I just shrugged it off. Kasi akala ko mag wo-work kami ni Esteban dahil mahal namin ang isa’t-isa.

Akala ko okay lang na mahal ko lang si Esteban. Akala ko okay lang na mahalin ko siya kahit ganito lang ako. Pero hindi pala. Hindi pala sapat na mahal mo lang.

Kasi sa mga mata ng iba, parang ako lang ang nakikinabang kay Esteban dahil siya ang mayaman at ako ay mahirap lang.

“What’s happening, Esteban?” Narinig ko ang boses ni Tita Estelle mula sa aming likuran dahilan para mapalingon ako doon.

“Mama,” Si Tito Sebastian na agad na tumakbo patungo sa lola ni Esteban na galit na galit.

Nahihilo na ako. Hindi ko na alam ang gagawin ko.

“Beau!” Narinig ko ang boses ni Tita Maricel dahilan para mapatingin ako sa kaniya. Mabilis siyang lumapit sa akin at niyakap ako. May kasunod pa siya ngunit hindi ko na iyon pinansin dahil napapikit nalang ako bg maramdaman ko ang yakap ni Tita Estelle.

“Get him out of here! I don’t want him to stay and lay his foot here! I don’t want him to be with Esteban.” Sigaw ng lola ni Esteban sa aking likuran habang nakayakap parin ako kay Tita Maricel.

“Grabe, wala parin palang pinagbago ang nanay mo, Sebastian.” Saad ng kung sino dahilan para mapatingin ako doon.

I saw a girl in a wolf cut hairstyle walking towards us. Binabalik-balik niya ang kaniyang tingin sa akin at sa pwesto ng mga magulang ni Esteban.

She was tall and thin. Maluwag lang na puting shirt at rugged blue pants ang suot nito. Naka-sandals lang ito nang makalapit sa pwesto namin.

She was smiling at me but I couldn’t smile back because of what was happening right now.

Kumalas si Tita Maricel sa pagkakayakap namin dahil para makita kong muli ang mga mukha nila. Ngayon na andito na si Tita Maricel ay kahit papano ay may magiging kakampi na ako dito ngayon.

Tito Sebastian is tending to his mom. Lumapit na rin doon si Tita Estelle para tulungan itong kumalma ngunit matindi parin ang galit nito. Tumingin ako kay Esteban na nasa aming gitna. He was looking at me with worry in his eyes.

He looks so frustrated right now as if he was in his biggest mental dilemma.

“Who are you?!” Galit na tanong ng lola ni Esteban sa kasama ni Tita Maricel sa aming tabi.

“Don’t you remember me? You gave me 10 million before so I could leave your son alone.” Nasa tabi ko na ito ngayon habang sumasagot.

“My son?”

“Yes, your son. Sebastian.”

“Why are you here right now?!”

“I am here for my son.” Saad nito dahilan paran mapatingin ako sa kaniya. She was looking at me too. Gulat na gulat ako dahil sa aking narinig.

“What?!” Gulat na saad ng Lola ni Esteban. “Is that your son?!”

“Yes. This is my son. And I couldn’t let you treat him like some trash because you can do so.”

Tumingin ako kay Tita Maricel na hawak-hawak ang balikat ko. Gusto ko sanang itanong kung totoo ba ang sinasabi ng babaeng ’to pero nang makita kong tumango siya ay mas lalo akong nagulat.

I don’t have a mom!

“Was the 10 million not enough for you? That’s why you had your son leech off on my grandson now?” Natatawa ngunit galit paring saad ng matanda.

“Should I give you another 10 million now so you can leave my grandson? You’ve accepted it before, maybe your son would accept it too.” Mapangutyang saad muli nito.

Hindi sumagot ang babaeng katabi ko na sinabing nanay ko raw. Lumingon siya sa akin.

“Do you love him?” Tanong niya sa akin.

Hindi naman ako nakasagot dahil pino-proseso pa ng utak ko ang lahat ng nangyari ngayon.

“You’re the victim here. You can’t let them control and trample you like this because you’re the one that they did wrong.” Saad nito.

“Beau,” Tawag sa akin ni Esteban dahilan para mapalingon ako sa kaniya.

Hindi ko alam. Hindi ko alam ang gagawin ko ngayon.

“Esteban!” Malakas at galit paring tawag ng lola niya sa kaniya.

“I will kill myself if you won’t stop right now!” Nagulat si Esteban dahil sa sinabi ng kaniyang Lola at napabaling siya roon. “You will be the death of me, Esteban.” Madiin at galit na dagdag nito.

Kitang-kita ko na kahit si Esteban ay hindi alam kung anong gagawin niya ngayon. Esteban is so torn between me and his grandma. Nahihirapan siyang pumili sa aming dalawa. He clenched his fist and jaw.

How could his grandma kill herself just because she can’t support our love? How could she simply say that as if her life was nothing?

I couldn’t let someone die again just because I love Esteban. I couldn’t let another life be taken just because I chose Esteban.

Napapagod na ako. Lucas died because I left him and chose Esteban. He went crazy. And if Esteban would choose me right now, her grandma would kill herself.

“U-umalis na po tayo rito, Tita…” Lumingon ako kay Tita Maricel na nasa aking tabi lang at tinitignan ako. Tumango naman siya bilang sagot sa akin.

“Beau…” Ngayon ay humarap muli sa akin si Esteban. Humakbang pa siya ng isang beses ngunit umatras naman ako ng tatlong beses.

If Esteban couldn’t choose right now, I’ll choose for myself. And that would be leaving him. That’s the only answer I could find right now. If leaving him means not hurting anyone, I would gladly do it.

Humakbang pa siyang muli pero mas lalo lang akong umatras. Kitang-kita ko ang sakit sa mga mata ni Esteban habang umaatras ako.

“Beau, please… Let’s talk about this clearly. You can’t leave right now. Huwag mo akong iiwan.”

“Esteban, tama na… Napapagod na ako…” Naluluhang saad ko sa kaniya.

Kanina ko pa pinipigilan ang pag-iyak ko. Pero ngayong nakikita kong lumalapit siya sa akin ay mas lalo akong nasasaktan.

Alam kong gagawin lahat ni Esteban ang lahat mapanitili lang ako. Alam kong pipiliin niya rin ako. Pero ngayong lola na niya ang namamagitan sa aming dalawa, mahihirapan siyang mamili.

“Esteban!” Tawag ng babaeng kasama ng lola niya kanina. It was Vanessa. Napalingon ako doon at ganon din si Esteban.

Kahit na may luha sa aking mga mata, kitang-kita ko pa ang pagkakahawak ng lola niya sa kaniyang puso na para bang nasasaktan siya. Dahil nasa tabi niya si Tito Sebastian ay inalalayan niya ito upang hindi bumagsak.

Natigilan si Esteban sa kaniyang kinatatayuan. Hindi siya makakilos agad.

“Esteban, inaatake ang lola mo!” Ngayon ay si Tita Estelle na ang nagsasalita. Rinig na rinig ko ang pagkataranta sa boses niya habang tinitignan ang lola ni Esteban.

“U-umalis na po tayo dito, Tita… please…” Saad ko ng lumapit sa akin si Tita Maricel.

Tumalikod kami sa kanila. Hindi ko alam kung paano ko nagawang tumalikod kay Esteban sa gabing iyon habang ganoon ang nangyayari sa lola niya.

Pero hindi ko kayang makita silang ganon. Punong-puno ng pangamba at takot ang mga mukha nila.

Kaya kung mananatili pa ako roon at magpapatuloy pa, hindi ko alam kung ano pang susunod na mangyayari. Hindi ko alam kung kakayanin ko pa.

“Beau…” Rinig ko pa ang pag tawag ni Esteban sa aking pangalan bago nang tuluyan akong tumalikod at naglakad paalis.

That night, the black hole in my heart only grew larger, engulfing every space it could take in my heart. The time was so slow that night as the pain crept into my heart and soul.

Habang nasa sasakyan kami paalis sa mansion nila Esteban, patuloy ang aking pag-iyak. Ang sakit.

Parang binigyan lang ako ng ilang araw para sumaya. Para magkaroon ng peace of mind bago ako muling saktan at bawiin sa akin ang kaunting sayang pinaramdam sa akin.

I was so exhausted. Maybe this was my karma. My karma for all the bad things that I did in life. It started to kick me and crush my whole life unprepared.

To be continued…

Chapter 40

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 40

Rush

—

Tulala lang ako ng makapasok ako sa sasakyan kung saan kami pumunta nina Tita Maricel para maka-alis doon.

Natigil ako sa pag-iyak. Hindi ko alam kung dahil sa pagod o baka wala ng mailabas na luha pa sa aking mga mata.

Naramdaman ko ang pag-pisil ni Tita Maricel sa aking isang kamay dahilan para mapatingin ako sa kaniya. Nasa tabi ko siya ngayon habang naka-upo kami sa back seat ng sasakyan habang nagmamaneho ang kasama ni Tita Maricel na nagpakilalang nanay ko raw.

I don’t have a mother. That’s what I know. Kaya hindi ko alam kung maniniwala ba ako dito dahil baka scam lang naman ’to.

She was oddly familiar. Maybe I have known it long ago pero hindi ko lang masyadong pinagtuunan ng pansin. Maybe I chose to bury it in the deepest part of my mind as my defense mechanism because I could accept the fact that my real mother left me.

Deep inside, I know. Alam ko na nagsisinungaling lang si Tita Maricel na patay na ang mga magulang ko. Minsan ko na siyang narinig noon na may kausap sa telepono pero hindi ko na iyon pinansin.

Deep inside, my heart longs for them. But I have always taught myself to hate them for leaving me, to question every decision they have made for the child me, and to resent them all my life.

Dahil rin siguro sa pagtatampo ko sa kanila, kaya nasanay na akong wala sila at sinanay ang sarili sa pag-iisip na wala akong mga magulang.

Kaya wala akong maramdaman ngayon para sa kaniya. Ang dami pa ng iniisip ko ngayon tapos dumagdag pa siya.

Ang kapal naman ng mukha niya para sumali pa sa mga iniisip ko ngayon.

“Paano po kayo napunta dito, Tita Maricel?” Tanong ko kay Tita Maricel. Bagama’t kalmado, rinig na rinig sa aking boses na pagod na pagod ako ngayon.

“Sorry, Beau.” Iyon ang pinaka-unang salita ni Tita Maricel sa akin.

She was looking at me apologetically.

“Ilang araw na ako dito, Beau. Nung tumawag ka sa akin at sinabi na magpapakasal ka, dumating siya kinabukasan tapos hinahanap ka. Sinamahan ko naman siya dito sa Maynila para makilala niyo ang isa’t-isa. Para malaman mo ang totoong magulang mo…”

“Hindi naman po kailangan,” Sagot ko sa kaniya.

Nasulyapan ko pa sa rear view mirror ng sasakyan na tumingin siya sa amin. Nang magtama ang paningin namin, inalis niya ang tingin sa akin at nakita ko roon na parang nasaktan pa siya dahil sa sinabi ko.

Wala na akong lakas pa para makipagtalo sa kanila. Wala na akong gana makipag-away pa. Pagod na pagod na ako dahil sa nangyari kanina.

Aping-api ako kanina. Para akong pulubi habang pinagsasalitaan ako ng lola ni Esteban ng kung ano-anong masasakit na salita.

Wala akong kakampi. I would be lying if I would say that I wasn’t disappointed by Esteban a while ago. I thought he would defend and fight for me in front of his grandma.

Pero mabuti ng alam ko kung saan ang hantungan ng pagmamahal niya para sa akin.

I know I was being unfair because I hadn’t given him the chance to fight for me. The chance to talk to me.

Kitang-kita ko sa mukha niya kanina na kahit siya, nahihirapan sa sitwasyon namin. Kitang-kita ko ang pagpipigil niya dahil ayaw niyang saktan ang lola niya kapag may hindi siya nasabing hindi maganda.

He was very careful and considerate for his grandma that he forgot that I was there too. Na nasasaktan rin ako. Na nahihirapan din ako.

Hindi ko siya masisi. Magulang niya iyon e, mahal lang niya ako pero hindi ako ang nagpalaki sa kaniya. Hindi niya ako kadugo.

There are many factors and variables in our relationship. There will always be an error. Alam ko na iyon simula pa lang pero sinubukan ko parin.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung mananatili ba ako roon at makinig pa sa patuloy na sinasabi ng lola niya. Hindi ko alam kung aalis ako doon dahil sa takot.

Hindi ko alam.

Hindi ko alam kung ilalaban ko pa ba siya.

Kaya nang makita ko si Tita Maricel kanina, parang nakahanap ako ng kakampi, nang makakampihan. Siya lang ang meron ako na totoo para sa akin. Siya lang alam kong hindi ako iiwan. Hindi niya ako pababayaan.

“Beau,” Tawag ni Tita Maricel sa akin. Kitang-kita ko sa mukha niya na awang-awa siya sa sitwasyon ko ngayon.

“Babalik na po ako sa probinsya, sa airport na lang po tayo dumeretso para makauwi na tayo agad. Makakapag-book naman siguro tayo agad ng ticket pauwi.” Seryosong saad ko sa kaniya.

I don’t really have plans right now. Ang gusto ko lang, umalis na dito.

Lalayo na ako dito. Pagod na pagod na ako.

Sana nakinig nalang ako kay Tita Maricel na manatili nalang sa probinsya at doon nalang mag-aral. Hindi na sana ako mahihirapan pa ngayon.

Lumingon ako sa kaniya. Nasa pinto na siya ngayon at kitang-kita sa mukha niya ang pag-aalala. Tinaas ko ang isang kamay ko para pigilan siya sa paglapit sa akin.

Nahirapan pa akong tumayo dahil sa nararamdaman sakit ng ulo at katawan.

Ang dami ng bagay na tumatakbo sa isipan ko sa ngayon. I am overthinking a lot of things from the decisions I have made from coming here, to me being pregnant, to saying yes to Esteban’s proposal, and to the outrage of his grandma against us.

“I don’t think that’s a good idea,” Nangunot ang noo ko ng bumaling ako sa driver. “You need to rest first. You’re pregnant, baka may mangyari pa sa’yo kung magpadalos-dalos ka ngayon. Magpahinga ka muna.”

“Tama siya, Beau. Hindi maganda kung papagurin mo pa lalo ang katawan at sarili mo ngayon.” Si Tita Maricel naman ang nagsalita.

Paano? Paano ako magpapahinga? Ang dami-dami ng iniisip ko ngayon na hindi ko sigurado kung makakapag-pahinga pa ba ako.

I don’t think so. Sa dami ng nangyari at nalaman ko ngayon, makakapag-pahinga pa kaya ako?

“Sa condo ko nalang muna kayo. Para makapag-isip ka pa muna para sa susunod mong gagawin. Malalim na rin ang gabi.” Saad muli ng driver.

I don’t even know her name. I didn’t even want to know it.

Kung hindi lang dahil wala akong ibang mauuwian ngayon, umalma na sana ako na sa bahay niya kami uuwi ngayon.

Pero wala akong ibang choice. Wala na akong boarding house dito na pwede kong uwian.

Sa gabing iyon, tulala lang ako. Hindi ako nakatulog o naka-idlip man lang sa dami ng iniisip ko. Alam kong hindi iyon maganda dahil buntis ako kaya nang umaga na, umalma ang katawan ko dahil sa pagod.

Para akong lalagnatin. Parang mabibiyak ang ulo ko sa sakit. Hapung-hapo ako ng matapos kong maisuka ang huling laman ng akin tiyan. Kahit tubig na lang iyon.

“Beau…” Tawag sa akin ni Tita Maricel sa akin. Nasa loob ako ng banyo ngayon, nayuko sa toilet bowl dahil sa aking ginawang pagsusuka.

Nilingon ko siya at nakita ko siyang nakatayo sa pinto ng banyo at akmang papasok na sana para lapitan ako. Kitang-kita sa mukha niya ang pag-aalala. Pero tinaas ko lamang ang aking isang kamay upang pigilan siya sa paglapit sa akin.

Sinubukan kong tumayo kahit hirap na hirap ako dahil sa sakit ng katawan at sakit ng ulo ko. Nahirapan ako pero nakaya ko naman. Nagawa ko pang maghilamos sa aking mukha bago dahan-dahang naglakad palabas.

“Tigas talaga ng ulo mo,” Saad ni Tita Maricel at hinawakan ako upang alalayan.

Mapait akong ngumiti sa kaniya. Nang makalabas kami sa banyo ay nakita ko rin siya sa loob ng kwarto. Puno rin ng pag-aalala sa kaniyang mukha pero hindi niya ako nagawang lapitan.

Humiga ako sa aking kama. Malaki ang condo niya at may tatlong guestroom kaya may sarili akong kwarto ngayon. Gusto pa nila akong samahan kagabi pero sinabi ko lang sa kanila na ayoko at gusto ko lamang mapag-isa.

Ang tandang-tanda ko na para bantayan pa nila kahit sa pag-tulog. Pagod rin naman siguro sila kaya ayoko nang maging abala pa.

To be honest, I don’t know how to treat her. Kaya silent treatment nalang ang ginagawa ko ngayon sa kaniya.

“Kumain ka muna, iluluto kita ng lugaw.” Saad ni Tita Maricel ng makitang humiga ako sa kama.

Pagod na pagod ako. Wala pa akong tulog buong magdamag.

Lumabas si Tita Maricel sa kwarto at naiwan kami sa loob. She was looking at me, worry evident in her eyes.

“I don’t have the energy to talk with you right now. Whatever you want to say to me, I’ll listen to it when I am ready. Just please leave me alone for now.” Tumingin ako sa kaniya habang sinasabi iyon.

Naintindihan naman ata niya iyon dahil tumango lang siya at lumabas nang tahimik at walang sinasabi sa kaniya.

Kung ano man ang gusto niyang sabihin sa akin ngayon, ayoko munang pakinggan.

Ang dami-dami ng nangyari sa akin. Ang dami-dami ko ng iniisip ko ngayon. Ayoko pa siyang dumagdag sa akin.

At pagod na pagod na aking katawan.

Umaga na ngayon pero hindi parin ako dinadapuan ng antok. Kahit na alam kong kailangan kong mag-pahinga dahil nararamdaman ko na ang kakaibang pakiramdam sa aking katawan.

Hinahanap kaya ako ni Esteban?

Nag-aalala kaya siya ngayon para sa akin?

Okay lang kaya ang lola niya?

Ano kayang nangyari sa kanila nong umalis kami?

Dinala kaya ang lola niya sa hospital? Sana naman ay hindi iyon malala.

Okay lang kaya siya?

Patuloy na ganoon ang iniisip ko. Paulit-ulit iyon na tinatanong ko sa aking sarili.

Kahit na kinakain ko na iyong lugaw na hinanda para sa akin ni Tita Maricel, iyon parin ang iniisip ko.

Hindi iyon mawala sa utak ko.

“Sinabi sa akin ni Athena na hindi mo pa raw gusto na kausapin siya.” Saad ni Tita Maricel ng matapos akong kumain. Nasa kwarto lang ako at ayokong lumabas.

Ayoko siyang makita at makasalamuha ngayon.

“Pasensya na, Beau.” Saad ni Tita Maricel dahilan para mapatingin ako sa kaniya.

“Alam kong may mali rin ako, Beau. Dahil hindi ko sinabi sa’yo ang totoo at nag-sinungaling pa ako sayo tungkol sa magulang mo noon. Isa iyon sa mali ko pero wala akong ibang magawa dahil iyon lang ang tamang desisyon na pwede kong gawin. Kaya okay lang na magalit ka sa akin ngayon, maintindihan kita.” Saad niya.

Tumango lamang ako bilang sagot sa kaniya. Hindi ko magawang ngumiti.

I never asked about them. About my real parents. Hindi naman ako bobo para hindi ko malaman ang totoo.

Hindi rin magaling magtago si Tita Maricel. Kahit na sinabi niyang wala na akong magulang, pinaniwalaan ko nalang iyon dahil iyon lang pwede kong panghawakan na dahilan para masabing wala akong totoong magulang.

Halatang-halata siya, pansin na pansin ko iyon kaya kahit papano ay nag suspetsa na ako sa kaniya. Naririnig ko siya minsan na may kausap sa telepono at naririnig ko ang pangalan ko roon sa pag-uusap nila. May mga pictures din siya na may kasamang babae na bestfriend daw ni Tita Maricel sabi ni Klinton.

Sa pictures palang na iyon, alam ko na. May salamin naman kaya alam at kitang-kita ko ang pagkakahawig naming dalawa. Hanggang sa lumaki ako, mas lalo kong napansin ang pagkakapareho ng aming mukha.

Lalo na noong pumunta kami nina Tita Maricel sa mall at kitang-kita ko ang paninitig niya sa poster ng babaeng iyon sa isang store. Kilala ko na siya. Nakita ko rin ang poster na iyon pero sinawalang bahala ko lang.

Hindi ko na iyon tinanong pa kay Tita Maricel. Okay naman na ako na wala sila sa buhay ko at lumaki naman akong maayos. Hindi na big deal sa akin na malaman pa kung sino sila dahil doon.

I am in denial. Gusto kong tanggihan na andito na siya ngayon sa harapan ko. Gusto kong itanggi na meron rin akong magulang gaya ng pag tanggi nila sa akin bilang kanilang anak.

Kaya kahit na hindi ko sila kilala, okay lang para sa akin.

“Pero sana, pakinggan mo sana ang rason niya kung bakit niya nagawa iyon. Kung bakit ngayon lang siya nagpakita sa’yo.” Dagdag ni Tita Maricel.

Tumango lamang ako sa kaniya bilang sagot.

Naiintindihan ko siya. Pinipilit ko. Pero pagod na pagod na ako ngayon. Hindi ko na gustong dagdagan pa ang iniisip ko ngayon.

May kumatok sa pinto dahilan para mapatingin kami doon ni Tita Maricel. Bumukas iyon at nakita ko siya roon na nakatingin rin sa amin.

“Sorry to intrude, but he’s outside and he’s looking for you. Papapasukin ko ba siya o hindi?”

Agad akong napabangon sa aking kama. Pero hindi ko na nagawang tumayo pa dahil sa pagod ng aking katawan.

Gusto ko siyang makita!

But my body betrayed me.

Dumilim ang paningin ko at bumagsak pabalik ang katawan ko sa kama. Nawalan ako ng malay.

I got excited and I felt the rush in my body when I heard that he was here, looking for me. But my body couldn’t function properly due to the fatigue that was caused by the events that happened between us last night.

Hindi na kinaya ng katawan ko.

To be continued…

Chapter 41

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 41

Cold

—

When I woke up, it was already dark. Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog. Nakita ko sa labas ng bintana mula sa aking kwarto na madilim na sa labas kaya alam kong gabi na ngayon.

Naalala ko agad ang huli kong narinig bago ako nawalan ng malay.

Maybe the sleep made me energised the moment I wake up or maybe it was the hope that Esteban is still here.

Agad akong bumangon sa kama at lumabas sa kwarto.

“Gising ka na,” Narinig ko ang boses na iyon ng maglakad ako sa condo. Nakita ko kaagad si Athena na naka-upo sa stool ng kitchen island ng condo niya.

“May pagkain dito. Teka, iinitin ko lang ulit.” Saad ulit niya. Hindi ko siya pinansin at nilibot muli ang aking paningin sa loob ng condo.

Wala akong nakikitang Esteban dito.

“I don’t know if he’s still outside but you can check him if he is still here,” Nakita siguro niya  ang paglilibot ng paningin ko sa loob at ang pagkadismaya ko kaya nagsalita siyang muli.

I immediately went to the door without looking at her. Hindi man lang nila pinapasok dito si Esteban kung alam naman nilang nasa labas lang siya!

Inis at malakas kong binuksan ang pinto ng condo. Tumambad sa akin ang nakatayong si Esteban sa harapan ng condo. Nakasandig siya sa barandilya habang nakayuko at naka-cross ang kamay sa kaniyang dibdib.

Natigilan ako sa aking nakita. He was sleeping while standing in this cold night!

Ang lamig na ng hangin sa labas at malalim na ang gabi. Andito parin siya at naghihintay.

Nagising ata siya dahil sa malakas na pag bukas ko ng pinto kaya napatingala agad siya. I saw how his face lit up the moment he saw me. Umayos siya ng tayo.

“Are we going home now?” He asked hoarsely.

Nasa labas na ako ngayon ng pinto at nakasara na iyon sa likod ko. Akmang lalapit pa sana siya sa akin ngunit hindi niya iyon tinuloy.

“Are you okay?” He asked again. “I’ve heard you were sick and asleep all day. Did you eat?” He asked continuously.

“I am sorry. I didn’t know grandma would be there. I am sorry for letting you hear everything that she said yesterday. I am sorry for not saying anything.”

Hindi ako makapagsalita at tinitignan lang ang mukha niya. His hair is disheveled, his white long sleeve polo were open on it’s first three buttons on his neck. What he was wearing was still the same as yesterday. Hindi pa ata siya naliligo o nagpapalit ng damit.

Dahil hindi ako gumalaw sa aking pwesto at hindi parin ako makapagsalita, tuluyan na siyang lumapit sa akin.

“Are you… still sick?” He asked worriedly, now his cold palm was on my forehead.

Funny how I was so eager to meet him a while ago but now that I’ve seen him, I was lost for words.

I couldn’t describe what I am feeling right now.  Saya, takot, awa, at kaba. It was the mixed feeling where you couldn’t think of a single word to say.

“Should we go to the hospital first?”

“Esteban…” Mahinang tawag ko sa kaniya. Ang lapit lapit na namin sa isa’t-isa. He stiffened. Binaba niya ang kaniyang kamay na nasa aking noo. Tiningala ko siya.

His eyes are full of worry and exhaustion.

“Go back home with me please…” His voice broke as he uttered those words.

Napalunok ako. I could see his pain through his eyes.

Sa nanginginig na kamay ay hinawakan ko ang kaniyang mukha. Gamit ang aking isang kamay ay hinaplos ko ng dahan-dahan ang kaniyang pisngi patungo sa kaniyang jawline bago ko binitawan ang kaniyang mukha. Habang ginagawa ko iyon, pinagmamasdan ko siya ng mabuti.

Marami na nga talaga ang nagbago sa kaniya. Sa kaniyang mukha.

He was so busy caring for me that he forgot to care for himself. He was so busy healing my broken pieces that he didn’t know I am destroying him.

Mahal ko si Esteban. Mahal ko na si Esteban. Mahal na mahal ko siya.

But would it matter when my love for him end up destroying him? Would it matter when he would destroy the things that he has built himself and for himself?

He was among the best of the best businessman in this country. He was famous and rich. He had everything that this world could provide.

As for me, I have nothing.

I have nothing to show off. I am not someone he could be proud of. Wala akong maibibigay sa kaniya maliban sa pagmamahal ko sa kaniya.

Would that be enough?

I don’t think so.

I am just a taint to his masterpiece life.

I am just the horror in his wonderful and perfect story.

Kaya ko bang sirain siya dahil lang mahal namin ang isa’t-isa?

Maybe his grandmother was right. I am just a cheap person that he could have bought. I am just a mistake that he has made.

I have browsed the internet last night when I was overthinking things. Everything that his grandma said was right.

The stocks of their companies were slowly and steadily falling ever since I was kidnapped. No, ever since I was inside his mansion and we were together there.

Simula ng hindi niya ako iniiwan sa mansion niya at doon lang siya nag tra-trabaho. At mas lalo lang iyong nalugmok nong na kidnap at nawala ako.

Dumagdag pa na may kumalat na pictures naming dalawa sa internet noong nag propose siya. May takip naman ang aming mga mukha doon pero halatang-halatang siya iyon.

Esteban is famous even in the entertainment industry. Marami na ang mga articles na nagkakalat sa internet tungkol sa aming dalawa.

And it worsened our situation right now. He could end up with nothing if we would continue our relationship. Masisira ang pinaghihirapan niyang mga businesses dahil sa relasyon naming dalawa.

I am destroying him. And it doesn’t feel right for me.

“Kamusta ang lola mo?” I asked him.

“She’s fine, Beau. You don’t need to think about her. Think about yourself first, you’re still sick. Come with me and we’ll have you checked in the hospital.”

“Esteban… go home for now. Kailangan ka nila doon.” I said, voice cracking. “Kailangan mong magpahinga.”

“No. I am not leaving here without you.” He uttered deeply, his jaw clenched. He went to hold my wrist.

“Go back home with me please.” He said, pleadingly.

Gusto ko siyang yakapin. Gusto ko siyang halikan ngayon. Pero alam kong hindi iyon magandang ideya.

I would be selfish. That would be so selfish.

“No, Esteban. Dito na lang muna ako. I am not… going back with you. Kaya umuwi ka na muna ngayon.”

I felt his hand tightened on my wrist. Hinawakan ko iyon at tinignan siya sa mata.

“Esteban, please… we need to give space with each other for now. I need to think first, give me some time.”

“Hindi mo ba magagawa iyon na kasama ako?” He asked, I could hear his pain through his voice.

Hindi ako nakasagot.

I don’t think that I would be fine when I am with him. Mas lalo ko lang gugustuhin na makapiling siya. Mas lalo ko lang siyang gustong maging akin. And if I do that, mas lalong dadami ang problema namin ngayon.

Dahan-dahan akong umiling sa kaniya. It broke me when a tear fell from his eyes. His grip on my wrist loosened. Agad-agad kong pinalis ang luhang lumandas sa kaniyang mga mata.

“Are you… breaking up with me?”

Hinawakan niya ang aking kamay na nasa kaniyang pisngi mas lalong dinikit iyong sa kaniyang mukha.

“Are you doing this because you don’t want me anymore? Are you disappointed because of what I did yesterday? Are you thinking… of leaving me?”

“Esteban…”

“I won’t allow that. I won’t allow you to leave me. You’re mine, Beau. Akin ka lang. Hindi mo ako pwedeng iwan o hiwalayan.”

Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi. This is the first time that I have seen him so vulnerable. Tatanggalin ko na sana ang aking kamay sa kaniyang mukha ngunit mas lalo lang niya lang iyon dinikit sa kaniyang pisngi.

“Let’s go home, please…” He uttered pleadingly.

I could say yes, but I couldn’t say it. I could say no, but no voice was coming out of my mouth.

It’s so painful to watch him in this state. Pagod na pagod ang kaniyang mukha habang umiiyak siyang nagmamakaawa sa akin ngayon.

“I know, I was such a bastard yesterday. I’m sorry, Beau. Please, go back with me. I’ll do better from now on.” He said again.

Bumukas ang pinto sa aking likuran dahilan para mapalingon ako roon. Athena was standing there, looking at us in her poker face.

“Matagal pa ba kayo jan?” She asked. “Pwede naman kayong mag-usap sa loob. O baka gusto niyong mamatay sa ginaw dito sa labas dahil sa mala-titanic ninyong drama?”

I couldn’t laugh at her joke. I couldn’t even smile. Pero tama naman siyang malamig nga dito sa labas.

Binalik ko ang tingin ko kay Esteban nang bitawan niya ang aking kamay na nasa kaniyang pisngi. Nakita kong nakatingin rin siya sa babaeng nasa pinto ngayon.

“Esteban, you should go home now. Masyado ng malalim ang gabi.” Pabulong na saad ko sa kaniya.

“No, I won’t leave here if you’re not with me. Hindi ako aalis dito.” He said. Binalik na niya ngayon ang tingin sa akin.

Napaawang ang labi ko dahil sa kaniyang sinabi.

“I’m dead serious, Beau. I won’t leave here. If you’re not coming with me, I’ll stay here. You can go inside if you want to, but I will stay here. I won’t leave.” Dagdag niya.

“Meron pa namang isang kwarto sa loob. Pwede naman siyang dito matulog.” Saad ni Athena.

I look at her with my forehead creased.

“Or baka gusto niya na dito ka lang sa labas.” Dagdag nito ng makita ang mukha ko.

Kung kanina pa sana niya pinasok si Esteban sa condo niya, hindi na sana ito lalamigin ngayon.

Nilingon ko si Esteban. I know Esteban really meant it. Hinding-hindi siya aalis dito gaya ng ginawa niya sa buong araw.

“Go inside, Beau. You’re sick right now, it might worsen if you’ll stay here any longer. Don’t worry about me, I’ll be fine here.” Esteban said.

Esteban would respect my choice if I won’t go home with him right now. But if I won’t, he will always be here. Hindi niya ako iiwan. Hindi niya tatantanan.

Pero hindi naman kaya ng konsensya ko na hayaan lang siya dito sa labas. Mas lalo lang akong mag o-overthink kapag andito siya sa labas. Baka mamatay talaga ito sa lamig.

Nilingon ko si Athena na nasa pinto parin.

Esteban looks so tired and cold right now. Ang lamig ng kamay niya kanina ng dumapo sa noo ko at ang mukha niya ng hawakan ko ang pisngi niya.

Kaya naman pumayag na akong dito na matulog si Esteban ngayong gabi.

“Can’t I just sleep beside you?” Esteban asked. Nasa likuran ko na siya ngayon at sumusunod sa amin. Nasa unahan ko naman si Athena habang naglalakad kami papasok sa condo.

Hindi ko sinagot si Esteban.

“Hindi ka pa nakakain. Kumain ka na muna.” Saad ni Athena na nasa aking harapan.

Huminto kami sa kitchen ng condo niya dahil malapit lang iyon at iyon ang pinaka-unang madadaanan at makikita sa kaniyang condo.

“You haven’t eaten yet? You should eat first, Beau.” Saad ni Esteban, nasa tabi ko na siya ngayon at tinitignan na ako na may pag-aalala sa mukha.

“Kakagising ko lang kanina.” Tipid na sagot ko sa kaniya.

Nakatingin ako kay Athena ngayon. Bakit hindi nila pinapasok si Esteban kanina? Pwede namang sa loob na ng condo si Esteban maghintay pero hinayaan lang nila ito sa labas.

“If galit ka sa akin dahil hindi namin siya pinapasok dito, it was your Tita Maricel’s idea. She was mad at him this morning so she let him stay outside. Buti nga at tulog na iyon ngayon. Baka nagalit na naman iyon ulit ngayon at hindi pumayag na papasukin siya dito.” Saad ni Athena.

Nasa oven na siya ngayon at nilalabas ang ininit niyang pagkain.

Hindi naman na ako nagsalita. Sanay naman na ako na ganoon si Tita Maricel at baka totoo ang sinasabi niya. Hindi ko lang alam kung bakit ngayon lang nagalit si Tita Maricel pero noong nasa bahay nila Esteban kami ay tahimik lang ito.

Hindi naman siya nagalit kahapon noong may nangyayari sa akin pero bakit siya nagagalit ngayon kay Esteban?

“It’s alright, it was my fault and I deserve that too.” Saad ni Esteban. Dahil doon ay masama ko siyang tinignan.

Isa pa ’to. Pwede naman siyang umalis na pero nag-stay parin siya sa labas.

“Kumain ka na muna, buong araw kang walang kinain kaya baka gutom ka na ngayon.”  Saad ni Athena.

Gutom nga ako. Kaya hinayaan ko na lamang siyang ihanda ang pagkain at tahimik na kumain sa pagkaing hinanda niya. I even asked Esteban to eat with me. Hindi naman na siya nag reklamo.

Gaya ng hinala ko, wala rin siyang kain buong maghapon. Kaya mas lalong nadagdagan ang inis ko sa kaniya.

Sa kabilang kwarto siya natulog sa gabing iyon.

Dahil na rin sa pagod at hindi magandang pakiramdam, mahimbing ang naging pagtulog ko sa gabing iyon.

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Lumabas agad ako sa aking kwarto para sana makita kung andito pa ba si Esteban pero agad na nakuha ng atensyon ko ang aking narinig.

“Kailan mo sasabihin sa kanila na iisa lang ang tatay nila?”

Boses iyon ni Tita Maricel na agad kong narinig. Agad akong napahinto sa aking planong puntahan si Esteban dahil sa aking narinig.

Tangina?

Gulat na gulat ako dahil sa aking narinig.

To be continued…

Chapter 42

I do not proofread. This chapter is unedited.

Trigger warning: mention of rape, suicidal thoughts, and killing

Chapter 42

Home

—

Nakatalikod silang pareho sa akin kaya hindi nila nakita ang paglabas at paglapit ko sa kanilang pwesto. Nasa kusina sila ngayon at nag-uusap habang naghahanda ng makakain.

Umiling si Athena sa sinabi ni Tita Maricel.

“Akala ko ba-” Naputol ang sasabihin sana ni Tita Maricel ng magsalita ako.

“Anong… ibig mong sabihin, Tita Maricel?” Kunot ang noo at mabilis ang paghingang saad ko sa kanila.

Agad silang napalingon sa akin at gulat akong tinignan.

“Beau…” Tawag ni Tita Maricel sa akin at agad na lumapit sa aking pwesto.

“Anong sabi niyo na iisa lang ang aming tatay? Sinong iisa lang ang tatay? Huh?!” Medyo may kalakasan na ngayong sigaw ko.

Tumayo si Athena sa kaniyang kinauupuan at tuluang humarap sa akin.

“Beau, kumalma ka muna. Huwag mong pangunahan ng galit ang emosyon mo ngayon.” Taranta ngunit kalmado paring saad ni Tita Maricel na nasa aking harapan na ngayon at hawak ang aking kamay.

Kami lang apat ang narito ngayon sa condo niya.

Kung tama ang narinig ko, ang ibig ba nilang sabihin ay iisa lang ang tatay naming dalawa ni Esteban?

Na ang tatay ko ay ang tatay rin ni Esteban?

Wala na silang ibang pwede pag-usapan dito ngayon maliban sa aming dalawa ni Esteban.

“Kami ba ni Esteban… ang iisa lang ang tatay?”

Hindi niya sinagot ang tanong ko.

“Are you… willing to listen to me now? Are you ready to hear me?” Saad ni Athena. Kitang-kita ko ang pamumula ng mga mata niya na parang nagpipigil lang siya ng kaniyang emosyon ngayon.

Ako naman ay magkadikit ang kilay at galit na tinitignan siya ngayon.

“Pumunta at nagpakita ka lang ba ngayon dahil… gusto mong pigilan kami ni Esteban? Para pigilan kaming magpakasal? Bakit ngayon lang?! Bakit ngayon pa?!” Malakas at galit na sigaw ko.

Mahal ko na si Esteban. Buntis na ako. Magpapakasal na kaming dalawa. Bakit ngayon lang nila ito sinabi? Bakit ngayon lang nila pinaalam?

Kaya hindi ko matatanggap kung ganito ang mangyayari sa aming dalawa.

“Alam mo ba ito Tita Maricel?” Baling ko kay Tita Maricel ngunit hindi siya sumagot sa akin.

“Beau… please calm down. We can talk calmly please.” Si Athena ang nagsalita.

The shock of hearing what they were talking about is still in my head. I need confirmation that what I have heard was wrong.

Hindi ko matatanggap kung ano man ang tumatakbo sa isip ko ngayon.

“Sagutin mo muna ako kung totoo bang magkapatid kami ni Esteban.” Kagat ang labi kong usal sa kaniya. “Kung totoo ba ang narinig ko kanina, please…”

“Hindi, Beau. Hindi kayo magkapatid.” Natigilan ako ng sabihin niya iyon. Kahit si Tita Maricel ay natigilan narin sa sinabi niyang iyon.

Parang nawalan ng tinik ang lalamunan ko ng marinig ko iyon.

“It was just a misunderstanding between us, with your Tita Maricel.” Usal ni Athena. “Are you willing to listen to me now?”

Wala sa sariling tumango ako. Pilit kong kinakalma ang sarili ko dahil sa narinig ko na nagpataas ng galit ko kahit na umagang-umaga pa.

Dahil sa narinig ko, gusto ko ng malaman kung bakit siya narito. Kung bakit siya nagpakita ngayon. At kung ano pa ba ang kinalaman ng pamilya ni Esteban sa kaniya maliban sa nalaman ko ng noong gabing nagpakita siya.

Nakaupo na kami ngayon sa mesa sa kaniyang kitchen. Magkaharap kaming dalawa ni Athena habang si Tita Maricel ay kumukuha ng tubig.

Tinitigan ko si Athena sa aking harapan. Nakayuko siya at nakatingin lang sa mesang nasa kaniyang harapan. She was drawing some circles on top of the table.

Umupo si Tita Maricel sa upuang nasa gilid ng mesa, na malapit at napapa-gitnaan naming dalawa. Nilapag ni Tita Maricel ang isang baso ng tubig sa harapan ko ngunit hindi ko iyon ginalaw.

Tinitigan ko lamang si Athena na nasa aking harapan hanggang sa magsimula siyang magsalita.

“I…” Panimula niya.

I was looking at her quietly which Tita Maricel did too. Nakatingin lamang kami sa kaniya at taimtim na makikinig sa kung anong sasabihin niya ngayon.

She sighed before continuing.

“I… I haven’t told anyone about this except for my therapist and lover. I haven’t told anyone, not even your Tita Maricel.” Tumingala siya sa akin at agad na nagtama ang aming paningin.

Her eyes were bloodshot, not because of anger but because of controlled tears. She’s showing so much emotion in her eyes right now.

Napalunok ako ng makita ang kaniyang mukha.

“I don’t know where to start right now. But one thing I am sure of is that, I need to properly apologize to you and to your Tita Maricel. For all the things that I did to you.” She paused, she looked at me in the eyes and turned to Tita Maricel. Binalik agad niya sa akin ang tingin niya bago nagsalitang muli.

“I am sorry, Beau. I am so sorry dahil iniwan kita. I am sorry dahil hindi ako naging mabuting ina sa’yo. I am sorry I failed you, I failed to become as your mother. I failed to become one for you.” May tumulong luha sa kaniyang mga mata na agad naman niyang pinunasan gamit ang likod ng isa niyang kamay.

I couldn’t utter a single word at her. I couldn’t even comfort her. Natigilan lang ako habang tinitignan siya ngayon. All I could feel was nothingness.

Would it mean anything? Would it change anything that has already happened? Would it heal the child in me that she has broken?

Would her sorry turn back the time to when I was crying, looking for my real mom when my elementary and highschool bullies bully me because I am an orphan leeching off someone’s family?

Would it return to the times when I would cry because I got myself into trouble and hurt my self? Would it turn back my childhood memories filled with nothing but my insecurities as a child?

Matagal na iyon. Matanda na ako ngayon. Nawala na ang galit ko sa kaniya bilang inang inawan ang anak niya. Pero hindi ibig sabihin non, hindi na masakit para sa akin.

Hindi. Hindi na mababalik pa ang kung anong nangyari na. Hindi na mababalik ng sorry niya ngayon ang kong anong naranasan kung hindi maganda.

“I know you’ll get mad at me. I know you’ll feel frustrated if I come to you now. I would understand that, I will. Maiintindihan ko kung magagalit ka sa akin dahil sa ginawa ko. I have depraved you of your right to have your own mom, to know you have me as your mother.”

Napayuko ako. Hindi dahil galit ako kundi dahil hindi ko kayang makita ang mukha niya ngayon.

She looks hurt right now. Tumutulo ang luha niya pero pinipilit pa rin niyang magsalita sa harapan ko. She’s determined to talk about us.

“Pero anong magagawa ko? If I haven’t left you, I might have… killed you… by my own hands…”

Napasinghap ako sa gulat dahil sa kaniyang sinabi. Agad akong tumingin sa kaniya.

“I was not in my right mind when I had you, Beau. I was mentally unstable while I was carrying you in my body. It worsened when you were already out of my womb and I finally saw your flesh. When I finally saw your… eyes.” She paused, she look at my eyes with emotions I could not understand.

It was not fear. It was sadness mixed with regret.

“Sino bang magulang ang kayang patayin ang kanilang sariling anak dahil lang sa kanilang… mga mata.”

Bumugat ang paghinga ko. Naninikip ang dibdib ko.

Am I an unwanted child? So much that she could kill me just because of my eyes?

I know my eyes were different from other people. My eyes are different from hers. Kung titignan ang mukha naming dalawa ngayon, parehong pareho na parang replica namin ang isa’t-isa. She’s the older version of me. Same features in our face. Except for one thing, our eyes. Our eyes are different in color.

Her eyes are deep black while mine are grey-green which made me standout among the normal people.

“Sana hindi niyo nalang ako pinanganak…” Naiusal ko.

I would like to understand her right now. Gusto ko siyang intindihin ngayon. Pero sapat ba iyon para patayin niya ako? Para iwan niya ako at hayaan lumaking mag-isa at walang totoong magulang?

I can’t. I couldn’t understand her. Mas lalo lang tumitindi ang galit ko sa kaniya.

Mapait siyang ngumiti bago nagpatuloy sa pagsasalita.

“I was… raped… I was raped by a monster when I was working in El Refugio.”

Natigilan ako ng sabihin niya iyon. Kahit si Tita Maricel ay malakas na napasinghap sa kaniyang upuan at halatang hindi niya rin alam ito.

“I was devastated. I feel like my world got destroyed because of what had happened to me. I became suicidal because of that. But then, I was pregnant. I was pregnant with you. I couldn’t abort the child because you had nothing to do with what happened to me. You deserve to live and to have your own life. That’s why I fought through. Until I gave birth to you.” Yumuko siya at mapait na ngumiti.

Si Tita Maricel naman ay hinawakan niya ang kamay nitong nakalagay sa mesa. Tinignan iyon ni Athena bago tumingala kay Tita Maricel, ngumiti siya rito at nagpatuloy sa pagsasalita.

“You were the most beautiful child I have ever seen in my entire life. I thought I could raise you. I thought we could become a family. But then, after a few days, you open your eyes. That’s when I saw your eyes. And it hit me again. The memories of what had happened to me because of your eyes. The same color of the  eyes of the monster who raped me. I went crazy because of that.” She paused, her smile faded and is now looking pained by memories rushing through her mind.

“I was so afraid of you that I almost killed you. It was the nurses who were with me who stopped me from killing you. Nilayo ka nila sa akin para hindi kita masaktan. It took me days before I could think properly again. That’s when I left you with your Tita Maricel because I couldn’t control myself. I don’t think that you would be safe if you’re with me. I only have your Tita Maricel back then, siya lang meron ako at pinagkakatiwalaan ko na maniniwala sa akin at aalagan ka ng mabuti.”

Tita Maricel went to hug Athena. She’s now crying after hearing all of that.

She went through all of that alone?

Nakagat ko ang aking labi. Nagbabadya na ring tumulo ang luha sa aking mga mata.

“I am okay now. I am fine now. It took me years to finally heal from it, but here I am. I can look at your eyes without thinking of it anymore. I am sorry for having those thoughts back then. I am sorry for leaving you behind, Beau.”

She smiled at me. Pinupunasan niya parin ang luhang tumutol sa kaniyang mga mata.

“I am sorry ngayon lang ako, Beau. I was so busy healing myself and chasing my dreams that I have left you alone for this long. I have left you long enough so please, I want to become your mom. Gusto kong bumawi. Gusto kong iparamdam sa’yo ang dapat na matagal ko ng ibinigay sa’yo. I know I failed you and I am so late now. Pero please, can I for once correct my mistakes? Can I become your mom again?”

Sa pagkikita namin ngayon, bumubukas ang mga sugat na tinatago ko. Mga sugat na akala ko ay naghilom na pero ngayon, parang nanumbalik lahat ng sakit na naranasan ko simula pagkabata at hanggang ngayon.

Ang sakit. Ang sikip ng dibdib ko.

“Bakit… bakit ngayon ka lang, Ma? Bakit ngayon mo lang sinabi ito? I’ve spent years loathing you because of that.”

“I’m sorry, Beau. Natagalan ako.”

Mapait siyang ngumiti sa akin. Kitang-kita ang sakit sa kaniyang mga mata.

Just like that, I stood up, tears falling through my eyes, my hands shaking as I went to her arms for a hug.

Just like that, I left everything behind us. We are here now. She is here now and that is all I could ask for.

I hugged her tightly and cried like a baby. Para akong batang nagsusumbong sa kaniya habang umiiyak na nakayakap sa kaniya.

She went through all of this alone. I went through all of my struggles as a child alone. For the first time in my life, I felt like I was home. We’ve survived everything far from each other. But now, we are here crying with one another because of what had happened to us in the past.

“I’m sorry, Ma. I’m so sorry for letting you go through all of that alone.” I cried as I uttered those words in her arms.

“I’m sorry too, anak. Andito na ako, babawi ako sa’yo.” She whispered as we hugged together while crying.

Just like that, I was okay. Nawala lahat ng galit ko sa kaniya. Nawala lahat ng paninisi ko sa kaniya. Nawala ang lahat ng pagtatampo ko sa kaniya.

“You’re so cool, Mama. You’re the strongest person I have ever met.” I whispered.

I feel like those years of being away from each other were just a short time. Those years of waiting for her were now getting paid off.

Even though my heart sank because of her story, I now finally understand her. I now forgive her for leaving me behind.

Naiintindihan ko na siya. She left me and I accept that now. Now that I understand her, I couldn’t feel anything but sadness and grievance of the years that we wasted.

But it was for the best. It was the best choice she could have made. Not just for myself, but also for herself. For herself to heal. For herself to find her life again.

And I think I found the answer for myself. Just like my mom, I need to heal too. I need to heal myself for the child inside me. I will not let this child experience the same thing as me and my mom.

I will let this child live the life that I couldn’t get when I was a child. This child deserved the best things that this world could offer and I will make sure of that to happen. Hindi ko siya iiwan. Hindi ko siya hahayaang lumaki na walang mga magulang.

Hindi ko hahayaan ang sarili kong matulad sa magulang ko. Hindi ko hahayaan ang batang ’to na lumaki kagaya ko.

To be continued…

Chapter 43

I do not proofread. This

chapte

r

is unedited.

Chapter 43

Remedy

We talked more about what happened to us. Matapos niyang mag kwento ay ako naman ang hinayaan niyang magkwento tungkol sa sarili ko.

She was all ears and was patiently listening to me while I talked.

Tita Maricel has told her about me and the time that I was living under her roof. Apparently, they have communicated before but they lost communication with one another when Tita Maricel lost her phone. And they have also spoken with Esteban’s parents before we came here. Nakapag-usap na sila bago kami makarating at makauwi dito sa Manila ni Esteban. Kaya sabay silang dumating noong gabing umuwi kami.

Pero hinayaan parin niya akong ikwento kung anong nangyari sa akin sa mga nakalipas na taon. Hanggang sa marinig niya ang kwento tungkol sa kung anong nangyari sa akin kamakailan.

I shared everything that had happened to me. Including my experiences when I was kidnapped and what happened after that. Apparently, Tita Estelle mentioned it to them and they were curious about it too. Tinanong nila ako kaya wala na akong nagawa kundi magsalita rin.

For the first time in my life, I acted as a child. Sinumbong ko lahat ng mga hinanakit ko. Nilabas ko lahat ng sakit na nararamdaman ko. I was crying while sharing my stories and she is too, for me and for the years that we have endured together far from each other.

I acted like a child crying to his mom about his pain, and she did what a mom should do. She consoled me, even though it’s late, she still did it. And I gladly accepted it.

Maybe, in my heart, this is what I need. This is what I wanted and wished for. And finally, it have arrived.

Masakit at in denial pa ako noong una, pero may parte sa puso ko na matatanggap ko siya bilang magulang ko. Alam kong pinagkaitan niya ako pero hahayaan ko siyang bumawi sa akin. Hahayaan ko ang sarili kong maramdaman ang pakiramdam na mayroong magulang.

This is me, healing the broken child in me.

So long, little Beau. You can stop acting though

and

as if you’re strong

now. You have a mom now.

“I’m sorry, Beau…” Saad niya at mahigpit akong niyakap.

“I don’t know how to address you…” Bulong ko sa kaniya.

“Anything would suffice for me, Beau.” Sagot niya sa akin.

I don’t know how to call her because it’s been so long since I have called someone Mom or Mother. This word feels foreign to me.

“Mom?”

“If you’re okay with that, Beau. Okay lang sa’kin.”

“Alright, Mom.”

I was smiling as I calmed myself inside her arms.

“Akala ko talaga si Sebastian ang tatay niya.” Mahinang saad ni Tita Maricel. She was also crying together with us for a while and now has calmed herself.

Akala ko rin. It was just a misunderstanding. I felt my heart breaking when I heard that a while ago.

Buti nalang.

I have seen how Tita Maricel was so kind and loving with my mother. They told me that they were bestfriends when they were in college. They promised together that they would be bestfriends until their life ends. A one of a kind friendship that is true and rare.

“He was my last ex before I met that person.” My mom answered. “Hindi si Sebastian…”

“Hays, mabuti naman kung ganon.”

“Binayaran ako ng nanay niya para maghiwalay kami…”

“I’ll go check on Esteban,” Kumalas ako sa pagkakayakap sa kaniya at tumayo.

I have heard enough. Sila na naman ni Tita Maricel ang mag-uusap dahil kanina pa atat na atat na magtanong si Tita Maricel sa kaniya pero hinahayaan niya lang kaming mag moment dalawa.

Malaki ang ngiti ko sa kanila bago ako tumalikod para pumunta sa kwarto ni Esteban.

Ang tagal naming nag-uusap doon pero bakit hindi man lang lumabas si Esteban?

It’s almost 7 am now. He should’ve woken up by now.

Nang makarating ako sa kwarto niya ay kumatok muna ako at tinawag ang pangalan niya. Pero walang sumagot. I did that three times but I didn’t get an answer back.

Agad kong binuksan ang kwarto niya at nakita kong nakahiga parin si Esteban sa kama. His eyes are closed, his forehead creased and he looked in pain.

Mabilis akong lumapit sa kaniya at tinignan ang lagay niya. He’s so hot!

Ang init ng kaniyang katawan ng pakiramdam ko ang kaniyang noo, leeg at kamay.

“Esteban,” I called his name worriedly.

He groaned. Pikit parin ang mga mata.

“Esteban, wake up please. Ang init ng katawan mo!”

I saw how he opened his eyes slowly. Pulang-pula ang kaniyang mga mata ng tinignan niya ako.

“I’m okay, Beau.” He uttered in a deep hoarse voice.

“Hindi ka okay, Esteban.” Madiin na pagkabigkas ko. Akmang maglalakad na sana ako para makalabas sa kwarto pero hinawakan niya ang isang kamay ko.

His hand was so hot when it touched my skin. Napasinghap pa ako dahil sa init ng kamay niya.

“Don’t go, Beau. Stay here, please.” He uttered, now with pleading plastered on his eyes.

His grip on my wrist was tight, asking me to stay with him.

I stayed with him for a while. Esteban went back to sleep when Tita Maricel came to see us so I told her about Esteban’s fever.

Inasikaso namin siya habang mataas pa ang lagnat niya. He was complaining that he was okay and there’s nothing to worry about but when I got mad at him because of his stubbornness to eat and drink the medicine, he obliged.

Papagalitan lang pala para mapainom ng gamot eh.

His phone lit up on the table near his bed. Tinignan ko iyon at kinuha. Esteban was still sleeping when I took his phone.

I saw his lock screen, it was my sleeping face. Natutulog ako habang nasa braso ako ni Esteban. Nasa kama kami at may puting kumot pang nakabalot sa aking katawan.

But what really caught my attention was the message that he has received on his phone. It was from a contact called Vanessa.

Vanessa

Where the fuck are you? When will you be home?

I opened his phone, wala iyong password kaya nabuksan ko agad. I went to his messaging app and read that there were many messages that he hasn’t read yet.

I opened the most recent one from Vanessa. Esteban hasn’t replied much when I read the most recent one.

iMessage

Today

9:12 AM

Vanessa

Where the fuck are you? When will you be home?

It was sent just now. Vanessa? I only know one person who has this name. This is the girl that was beside Esteban’s grandma that night. This is also the girl that was rumored to be his fiancé before.

I scrolled down and read that they were texting last night. I stopped scrolling when I reached their conversations a few days ago.

A few days ago

8:36 PM

Vanessa

Esteban, where are you?

Esteban

I’m looking for, Beau. I’ll go back when I find him.

Vanessa

Your grandma just woke up. She’s looking for you here. She’s making a fuss!

Esteban

Do me a favor please. Stay with her for the meantime.

Vanessa

She’s overly dramatic about this, Esteban. I have stayed with her all the time. I have life too, Esteban!

Esteban

I’m sorry. I’ll buy you a mustang after all of this is over.

Vanessa

Madali naman akong kausap :)

It was their conversation around the time that we left from Esteban’s mansion.

He looked for me that night? Umalis siya sa mansion nila? Iniwan niya ang kaniyang Lola?

Sinulyapan ko si Esteban na mahimbing parin ang tulog bago binalik ang mata sa cellphone niya.

iMessage

6:30 AM

Vanessa

Have you found him? Go back home now. Ayaw akong paalisin ng lola mo!

Esteban

I’m at their house now. I haven’t talked to him.

As I read their messages, I realised that it was the day after we left and it was when I slept for the wholeday. He never went home the wholeday and stayed here.

Binasa ko pa ang ilang messages at tawag sa kaniya. There were many messages mostly from Tita Estelle asking when he would return, some were from his secretaries asking questions related to their work. But Esteban hasn’t answered them.

Marami ang naghahanap sa kaniya. They were worried for him. Kung nakinig nalang sana siya at umuwi, hindi sana siya lalagnatin ng ganito kalala ngayon.

Kunot ang aking noo ng ibaba ko ang cellphone at binalik iyon sa table. I was biting my lips when my hand went to caress his cheeks. Mainit parin ang kaniyang mukha at hindi pa rin tumatalab ang gamot na ininom niya kanina. Kitang-kita ang pamumutla niya at ang bahagyang pamumula ng dulo ng kaniyang tenga.

“Hindi mo nalang sana ako hinanap at sinundan, Esteban…” Mahinang bulong ko.

Naiinis ako ngayon. I am so worried for him and I am mad that this is because of me. Kung hindi nalang sana niya ako hinanap at sinundan dito, hindi sana siya magkakasakit ngayon.

Esteban has done so much for me. He cared for me when I was sick. He stayed when I couldn’t find myself. And now that he is sick in front of me, I can’t handle it. Hindi ko kayang makitang may sakit siya ngayon.

Ang malala pa, dahil ito sa akin.

If I stayed that night, would he be fine right now? Hindi ito mangyayari sa kaniya?

Kung hindi nalang sana ako umalis at hinayaan na lang ang mga masasakit na sinabi ng lola niya, hindi sana siya magkakasakit ngayon.

“Stop biting your lips, I might think that you want to eat me right now.”

Napatingin ako ng marinig ko si Esteban na magsalita.

Agad na tumaas ang kilay ko ng sabihin niya iyon.

“Baka mahawaan pa ako ng sakit mo.” Sagot ko sa kaniya.

“If I am not sick right now, would you really eat me?” He smirked as he said that.

Paos pa ang boses niya at halatang may sakit pa siya ngayon.

“Ewan ko sa’yo.”

Natawa si Esteban at hinawakan ang kamay ko.

“I don’t want you to leave me again, Beau.” He uttered while looking straight into my eyes. “Promise me that you won’t leave me.”

Iniwas ko ang tingin sa kaniya. I can’t answer him. I couldn’t find the right words for him.

There are many things running through my head right now. The possibility of this relationship, what would it cost if we continue this, what would happen in our future, and who might die because I continued to fight for us.

Promises are meant to be broken. It won’t really matter if you just speak with words without really acting and working on it.

Paano ko maipapangako sa kaniya na hindi ko siya iiwan? Paano ko matutupad iyon kung hindi ko kakayanin na ipaglaban siya dahil wala naman akong lakas para gawin iyon.

I am just no one. I am just no one that loves him. Would it help him if I stayed with him when everything around him would crumble? Would it help him if the world that he had lived his entire life was gone?

Kaya kaya nitong mabuhay sa hirap? Sanay na akong maghirap pero siya, kaya kaya niya?

Hanggang sa umayos ang lagay ni Esteban ay iniwasan ko ang makipag-usap sa kaniya ng malaliman. We would talk normally and when he would ask something about us, I would just change the topic to escape from any serious conversations with him.

“Umuwi ka na muna, hinahanap ka nila don. Dito lang ako, Esteban. Hindi ako aalis.” Saad ko sa kaniya.

“I won’t really leave here, Beau. Hindi naman nila ako kailangan doon. I have already talked to them on the phone. And it’s fine.”

Hapon na ngayon at okay na ang pakiramdam ni Esteban.

“Hinahanap ka na ng lola mo, Esteban. Baka mapano pa iyon.”

It took me hours to persuade him to leave. Kung hindi lang siya pinagsabihan ni Tita Maricel ay hindi siya uuwi at aalis. Dahil na rin siguro sa hiya kaya umalis si Esteban.

Gusto pa sana siyang sumama ako pero hindi na ako pumayog. Ang hirap niyang kumbinsihin na hindi ako aalis. Na dito lang talaga ako na pwede niyang balikan.

Naglagay pa siya ng ilang guard sa labas ng condo para bantayan kung aalis o lalabas ba kami or ako. Parang sa akin lang naman naka-focus ang guards dahil kung lalabas sila Mommy at Tita Maricel para may gawin sa labas ay hindi naman din nila pinapansin at binabantayan.

Para lang ata sa akin ang mga guard na ’to.

“Hindi mo ba talaga siya kakausapin?” Tanong ni Tita Maricel.

Nasa kusina ako ngayon at umiinom ng tubig. Gaya ng lagi, nasa labas si Esteban. Naghihintay sa akin. Gabi na ngayon kaya baka mamaya ay uuwi na siya.

Five days have passed. Simula ng umalis si Esteban ay hindi ko na siya ulit kinausap. Hindi na ulit siya naka-pasok sa condo.

Sa limang araw na iyon, nasa labas lang siya naghihintay kung kailan ko siya kakausapin ulit. Ang dami na ng texts at tawag niya sa akin pero ni isa don ay hindi ko sinagot o nireplayan man lang.

Hindi ako lumabas at nanatili lang dito sa loob ng condo.

I was thinking deeply about what to do next.

“Nag-iisip pa po ako, Tita Maricel.”

Mom has suggested that I should go to Canada for my treatment. Mas maganda daw doon kumpara dito sa Pilipinas. Sa Canada siya nag pagamot noon kaya kung gugustuhin ko ay pwede niya akong dalhin doon.

May clothing business siya dito sa Pilipinas na kakabukas pa lang. Iyon ang nakita kong store noon sa mall nila Esteban na close pa noon. Bukas na daw iyon ngayon at pwede na niyang iwan para bumalik sa headquarters ng kompanya niya.

Mom works as a CEO and designer for her company, which was based in Dubai but their headquarters was in Canada where she healed herself and found her dreams.

“You really need to have your therapy, Beau. This is not good for you and your child.” It was Mom who was worriedly holding my hand and looking at me.

Nakita kasi niyang nanginginig ako sa takot ng makaranig ako ng pagsabog ng kung ano sa labas ng building namin. Malakas iyon pero rinig na rinig parin sa condo.

“Please believe me, Beau. You really need it.”

It took me hours for me to calm down. Akala ko hindi ko kakayanin kasi wala dito si Esteban. It was longer than how I calm myself immediately when it was Esteban who would comfort me. But I still did it. I did it without him around. I did it without him.

I did it.

That’s when I finally decided to follow what my mom suggested for me. Mabilis ang naging proseso para sa mga papeles na kakailanganin ko para makalabas at makapunta sa ibang bansa. It was my mom who did everything. Wala naman akong natulong maliban sa ilang pictures at pirma sa iilang papeles.

“Beau…” Tawag sa akin ni Esteban.

Ten days. I finally let him inside the condo to talk to him. It was lunch when he arrived here. Breaktime ata sa trabaho niya kaya nakapunta pa siya ngayon dito.

“I will go to Canada to have my therapy there and I might give birth there too.” I told Esteban as I firmly looked at his eyes.

Nasa harapan ko siya ngayon at nakatayo kami sa harapan ng isa’t-isa.

Natigilan si Esteban ng marinig ang sinabi ko.

“I will go with you.”

“No, Esteban. Stay here. Kailangan ka nila dito.” Kinuyom ko ang aking kamao at tinago iyon sa aking likuran.

Esteban looks so stressed right now. He looks sleep deprived and devastated. Ang gulo ng buhok niya at mahaba na rin ang balbas niya.

“Are you leaving… so you could break up with me?”

“No, Esteban. Why would I break up with you?” I raised my brow at him.

“Maybe because you don’t love me anymore?” He sounded pained. Yumuko siya at kitang-kita ko ang pagkuyom ng kaniyang panga.

“I love you, Esteban. I really do.”

“Then why are you leaving without me? You didn’t talk to me for ten days straight and now you would say that you’re leaving?! I waited, Beau. Hinintay kita. Tapos ngayon, malalaman ko na aalis ka at hindi mo pa ako hahayaang sumama sayo? You’re leaving me hanging every goddamn time.” Tumingala siya ulit sa akin at kitang-kita ko ang pamumula ng kaniyang mga mata.

Natigilan ako sa aking kinatatayuan ng marinig ko ang malamig at galit niyang boses.

“I really wanted to open your mind right now so I could understand why you’re doing this to me. I know I was such a bastard for letting you hear all of that but how could you leave me, Beau? How could you?”

Napayuko ako at nakagat ang pang-ibabang labi.

Malakas siyang huminga bago nagsalitang muli.

“For ten days that you’ve left me behind the clouds, you’re telling me this now. The only answer that I could assume right now is that you don’t love me anymore. Was I not enough for you? It’s also my child, Beau. Why can’t you let me share your burden? I can help…”

Tears started to fall from my eyes. Ang sakit na ng puso ko ngayon. Naninikip ang dibdib ko habang pinapakinggan siya.

Nakita niya ata ang pag-iyak ko kaya agad siyang lumapit at yumakap sa akin.

“Damn, baby. Hush please, stop crying. I’m sorry.” He whispered as he hugged me.

“This is also hard for me, Esteban…” I whispered on his chest. I could barely utter a single word.

“Hindi naman kita iiwan eh. Aayusin ko lang ang sarili ko. Magpapagaling lang ako para sa anak na’tin.”

“I know, Beau. I know. But please, let me just come with you. Let me stay by your side. Mahirap bang gawin iyon?”

“Kapag kasama kita, hindi ko alam kung gagaling ako, Esteban. Aasa ako sa’yo. Masasanay ako na palagi kang andyan para sa akin. Paano kung wala ka sa tabi ko? I won’t be able to function properly if I only rely on you.”

Linayo ko ang aking mukha sa kaniyang dibdib para tingalain siya.

“I will stay by your side always. Palagi, Beau. Hindi kita iiwan.” He looked down on me with that familiar gaze. The gaze that would tell me he really loves me.

“You have a life too, Esteban. I don’t want to be a burden for you forever. Hindi ko kayang masira ang buhay mo dahil lang sa akin.” Saad ko sa kaniya.

“Baby, you’re not a burden to me.”

“I’m broken, Esteban. I don’t want to walk in thin ice forever. I don’t want to rely on you every time that I am attacked by this trauma. I want this out of my system. But I can’t do that when you’re with me, Esteban.”

He didn’t answer so I continued.

“Esteban, you’re just a remedy for me but you will never be the cure.”

I saw how his eyes were painted by pain when I uttered those words.

Mahirap man, pero ito lang ang tingin kong tamang gagawin. Para sa akin, para sa kaniya, at para sa anak namin.

To be continued…

Chapter 44

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 44

Twins

“I would go there, Esteban. You won’t be able to change my mind.” I uttered, in a low yet serious voice.

Esteban stayed silent for a moment. Tinignan niya lang ako at malalalim ang kaniyang iniisip habang nakatingin sa akin.

“I can visit to check on you, right?” He asked, mahina at sapat lang para marinig ako. He sounded so defeated in this conversation.

Tumango ako sa kaniya bilang sagot.

“Alright…”

I watched Esteban’s back when he left me without saying anything. Naluluha ako habang lumalayo siya sa akin.

I never thought that I could win an argument with Esteban. I never thought that he would leave me without forcing me into his hands like he always does.

Nakakapanibago.

My heart throbbed when my thoughts were rushing through my mind.

Did I hurt him so much?

Did I make a mistake?

Is this our end?

Will I ever see him again?

Gusto ko siyang habulin. Gusto kong humingi agad ng tawad. Pero alam kong hindi iyon maganda. Alam kong ito ang makakabuti sa aming dalawa.

He should go back to his family and businesses where he belongs, where he should be instead of being tied with someone like me. As for me… I should work and heal myself.

I don’t deserve Esteban. I don’t belong in his world. If leaving him would make things go back to its own peace again, I would do that.

Esteban doesn’t deserve to be with me just because he had a child with me due to his mistake. Our child would grow up fine without us marrying each other or being with each other.

I can give him the right to our child, I won’t deny that for him. He could always act as my child’s father. As he should be.

As for me, I don’t think I can stay and be with him. Masyado akong maliit para kay Esteban. I don’t belong to his world and I don’t think that I would be able to fit in.

And I’m struggling with my own mind. I am flawed and broken. I can’t let him destroy himself just because he is with me.

“Are you sure about this?” Tanong ng aking ina sa akin.

Nasa sasakyan na kami ngayon patungo sa airport. Ilang araw lang ang lumipas matapos ng pag-uusap naming dalawa ni Esteban. Mabilis ang naging proseso ng aking papeles para maka-alis kaya ilang araw ang hinintay namin.

Hindi na muling nagpakita pa si Esteban sa akin. His guards stayed with us, but I haven’t seen him around. Not even his shadow.

Tumango ako at pinilit ang sariling ngumiti sa kaniya.

“If we were really meant for each other, our destiny would allow it.” I uttered weakly.

“At first, I was mad at him because of what he did. He forced you and he got you pregnant. I thought you were experiencing the same thing as mine… but then, I saw how he really loves you, Beau. He is really in love with you, I saw that. He’s willing to give up everything just for you.” Mom spoke as she squeezed my hand on her one hand.

“Iyon ang hindi ko gusto na mangyari sa kaniya. I can’t afford to watch him lose everything just because he chose me. I can’t allow myself to destroy him just because we love each other.”

“Beau… you both love each other. You know that.”

“Would our love change anything? Would our love stop someone from taking their own life and not the other way? Would everyone support us and be happy for us just because we love each other?”

Hindi siya naka-sagot sa sinabi ko. My mom now knows all of my traumas and how it would affect me if I would be triggered by something that would remind me of what happened before.

“Hindi na siya nagpakita ng ilang araw. It’s already a sign that he has given up on me.”

Inalis ko ang tingin ko sa kaniya ng maramdaman ko ang aking mata na naluluha. Nilipat ko ang aking paningin sa labas ng bintana.

We became silent the whole ride after that. Tita Maricel was no longer here because she had an emergency in the province and she needed to go back home immediately. Walang kasama ang mga anak niya roon kaya kailangan na niyang umuwi agad.

I understand that and I told her that I would contact her if we’re already in Canada.

As for Esteban… I don’t know what to do with him. If he would show up right now, I would be so happy that I might think and change my plan again.

And he really did.

He was surrounded by reporters when we arrived at the airport. Kitang-kita ko ang mukha niya dahil sa tangkad niya habang pinapalibutan siya ng mga reporters na may hawak na mic at camera. Marami rin ang nanonood sa nangyayari sa kaniya. May mga guards din na nasa paligid upang bigyan siya ng space at hindi masyadong makalapit ang mga ito sa kaniya.

Our eyes were immediately locked when we saw each other. May sinabi siya sa mga guards na nasa tabi niya at bigla nalang pinalayo ang mga reporters sa kaniya upang bigyan ito ng daan para makalabas sa kumpulan nila.

My heart was beating so fast when he walked towards me. Nakasunod parin ang mga reporters sa kaniya, pinapanood at kinukunan ng litrato ang bawat galaw niya. Habang ang mga guards niya sa makabilang bahagi ay pinipigilan ang mga ito upang makadaan si Esteban ng mabuti.

He looks like a famous artist, a politician, or a rich business man because of all these people around him.

His jaw clenched when he finally reached my position. Hindi na nakasunod sa kaniya ang mga reporters dahil pinigilan na ito ng mga guards niya na makalapit pa sa amin.

His eyes were so dark that I couldn’t read his expression right now.

“Esteban…” I called his name. I was wishing for it to sound mad and serious but my voice betrayed me. I sounded happy and wishful when I uttered his name.

“I came here to bid farewell, Beau. Take care on your flight. I’ll follow you there as soon as I can.” He said. He was smiling at me when he said that.

I gasped when he hugged me unexpectedly.

“Esteban… may mga reporters!” I whispered at him.

“I don’t care. Let them, don’t mind them for now. I want to hug you right now. If I could, I would even kiss you right now, so badly.” He whispered too.

“Matapos ang ilang araw na hindi ka nag pakita sa akin, tingin mo hahayaan kitang halikan ako?”

“I know you won’t. I’ll settle for this hug for now.”

I chuckled.

I thought that we would never meet again after that heated conversation I had with him when I told him that I am going to Canada after ten days of ignoring him.

“Susunod ako, Beau. Please wait for me.” Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin at tinignan ako sa mga mata.

Tiningala ko siya at mahinang tumango.

I know this would end up in the news after this. I know his grandma would hear and see this and she might get mad again. I know this would become the talk of the town for a while. This would stir the pot after I left. But I couldn’t help myself.

I couldn’t control myself. Let me be selfish one last time.

Tumingkad ako para humalik sa kaniyang labi. I took a peck on his lips. I saw how he took a deep breath after that. He was stunned by my actions. Gulat na gulat siya at napa-awang pa ang mga labi ng tignan ko siya.

“I’ll wait for you, Esteban. Don’t take so long.”

God, I really like this man. I really really love this man.

If I can’t make him mine, if he’s not for me, please give him to me in my next life.

That day, I left the Philippines with a heavy heart. My heart was hurting and aching but this is what I wanted.

For my child, for myself.

“Thank you for coming here, Mr. Narvaez.” My Perinatal Psychiatrist spoke when we met for the first time for my therapy.

Binigyan nila ako ng checklist na sasagutan ko. The questions are all about myself. I was told to answer it all with honesty so they could identify where and how they could help me.

Almost a week has passed now. I settled in Canada easily because my mom was with me. She took care of everything and I let her do it for me.

Wala akong magawa kasi wala namang akong pera. My mom wanted to do this for me. She said that it’s part of her responsibility as my mom, as payment for the years that we were separated.

I am having therapy now. My mom’s psychiatrist recommended us with this perinatal psychiatrist who specialised in handling patients that are pregnant.

“How are you feeling today?” She asked in a gentle voice with a smile on her face.

I looked at her eyes. There’s something about her aura that made me feel safe and calm. The quietness and coziness of her office feels like a safe environment for me.

“Do you want to talk about it, or would you just prefer a distraction?” She asked when I couldn’t answer her first question.

“I…” I spoke in a low, broken voice. “I don’t know. I couldn’t even understand myself right now. I just know that I am not okay, I am not myself anymore.”

“I hear you, and I want you to know that it’s okay to feel however you’re feeling.” She said.

Our first session ended smoothly. She told me how important it is to take care of my health as of the moment because I am pregnant.

I know that my current state right now is not good for the child inside me. Masyado na akong payat at mabilis akong manghina dahil nawawalan ako ng lakas kahit na simpleng gawain lamang.

“How is it?” My mom said when I went outside. Our session lasted for just 1 and a half hours because I couldn’t say anything anymore with her. She told me that it’s okay, that I could go back again for another session and speak whenever I am ready.

“I guess… it was fine.” I answered and smiled at her.

Hindi ko alam ang nararamdaman ko ng umuwi kami sa araw na iyon. I feel lightheaded. For the first time, I spoke with a stranger that would willingly listen to me.

It was weird. But at the same time, I think it was good to speak with someone who would never judge me. It was nice to have someone to talk and share my feelings with.

“Whose car was that?” My mom asked the driver when we were nearing her house.

My mom owned a house here. May nakapark na itim na kotse sa harapan ng gate ng bahay.

“I don’t know, ma’am.” Sagot ng driver. Bumusina ang driver para sabihan itong umalis sa harapan ng gate.

The car then moved to give way to our car. A housekeeper was waiting in the gate and she opened the gate when she saw our car. Pumasok naman ang kotse namin sa gate at huminto pa kami para kausapin ang kasambahay na nagbukas ng gate.

“What’s with the car outside?” My mom asked the middle aged woman who was one of the housekeepers in her house, the one who opened the gate.

“He was looking for you, ma’am. I don’t know him and you haven’t told me that someone would be visiting today so I just told him to wait outside.”

Hindi ko maiwan ang aking tingin sa itim na kotseng nakaparada sa labas. When we were already inside the gate, I saw someone get out of the car.

“Wait…” I uttered. Lumabas ako sa kotse para makita siya lalo.

Esteban got out his car and walked towards our gate. The gate was still open so I could see him clearly right now.

He smiled at me when he saw me. He’s wearing a black polo, a black slacks, and black shoes. His hair is slightly disheveled.

“Esteban…” I called his name when I walked towards him.

“I just arrived here and I came to see you, Beau.” He uttered. “Are you okay?”

“I’m doing good, Esteban.” I answered, trying to make my voice and face as calm as I could.

“That’s good to hear,” He smiled at me. But I couldn’t even understand if that was genuine and true. I could clearly see in his eyes that he’s tired and exhausted right now.

“Dumeretso ka ba dito at hindi ka man lang nagpahinga?” Naka-kunot noo at naka-taas ang kilay na tanong ko sa kaniya.

“Yes, I just rushed through all my work so I could get here sooner. I even completed about three days of work in advance to extend my stay.” Saad niya at kinamot pa ang likod ng kaniyang ulo.

Ganoon nga ang nangyari sa amin sa mga sumunod na araw. Esteban would come and visit me for three days straight before he would go back to the Philippines and would return here if he’s done with his work.

“Hindi ka ba napapagod?” Tanong ko sa kaniya. It’s his third time coming here in Canada.

“Hindi, Beau. Mas mapapagod ako kapag hind kita makikita at mapupuntahan dito. Hindi ako mapapanatag. I would overthink things and I won’t be able to do things right in my work. So this is better.” He said, he’s driving me now. Papunta na kami ngayon sa hospital para mag pa-check up sa pagbubuntis ko.

I have been pregnant for almost six months. We talked about this. Sinabihan ko na siyang kaya ko na dito pero pinilit niya parin ang ganitong set up namin. He told me that he’s doing this because he needs to take responsibility for me. He did this to me, he forced me during his heat that’s why I am pregnant right now.

I told myself that he’s doing this not because he loves me but because he’s taking responsibility for me.

Hindi ko binura sa isipan ko na hindi kami pwede para sa isa’t-isa. Na hindi pwedeng maging kami. It was just my wishful thinking that we could be together.

Tinago nga niya ako ng ilang buwan sa kaniyang mansion kasi ayaw niyang ipakilala ako sa buong mundo. Ayaw niyang ipakilala ako sa kaniyang lola. Ayaw niyang makita kaming dalawa sa labas kagaya noong pumunta kami sa mall kasama sina Tita Maricel.

During my pregnancy, the only times that we were together outside their mansion was when we went to Romblon and when he unexpectedly showed up in that airport when I’m about to go here in Canada.

Sinabi ko sa sarili ko na ginawa niya iyon para protektahan ako. Para protektahan ang sarili niya.

I never heard any explanation from him about that. No, I never let him explain things to me. Hindi ko siya hinayaan sabihin sa akin ang totoo. Dahil… ayokong masaktan kung ano ang rason kung bakit niya nagawang itago ako.

Pilit ko siyang iniiwasan. Pilit kong pinipigilan ang sariling magtanong. Dahil baka kung marinig ko ang totoo mula sa kaniya, mas lalo lang akong masasaktan.

“Congratulations! The view inside your stomach is much clearer now and I think you have twins inside your belly.” The doctor spoke as she looked at the monitor while scanning my belly using her tools.

Hindi ko iyon makita dahil nakahiga ako at nasa likuran ko ang monitor. Ang tanging nakikita ko lang ay ang doctor sa gilid ko at si Esteban na nasa aking harapan at pinapanood ako at ang monitor.

I saw how Esteban stiffened and swallowed when he heard what the doctor had said. Matiim siyang nakatingin sa monitor habang ini-examine ako. I couldn’t understand his expression because he stopped moving on his spot.

I had a big smile on my lips with that news. I never thought that I would have twins. I never expected that I would be carrying two, instead of one.

After that examination, the doctor prepared the results and we were just waiting for it inside her office.

Nasa tabi ko lang si Esteban at tahimik lang siya. Hindi siya nagsasalita kaya nagtataka ako sa kilos niya.

“Are you okay?” Tanong ko sa kaniya. Tinagilid ko pa ang aking ulo para makita siya.

“Yes. I just couldn’t believe it. I mean, I know you’re pregnant but I didn’t know that it would be twins. I am shocked and surprised.” Binalingan niya ako tingin nang sumagot siya sa tanong ko sa kaniya.

The door of the office opened and the doctor went inside. Natahimik kami ulit at hinayaan ang doctor na maupo sa kaniyang swivel chair. Nasa harapan kami ng table niya at magkatabing naka-upo.

“Congratulations again, for having twins. You have two male twins inside your body. I have heard their heartbeat and they are okay for now. However, you need to be extra careful. I need to check you again so you might need to come back when it’s already eight months and a week before your delivery.”

“Are there any complications?” Seryosong tanong ni Esteban.

“As you can see here in the results, one of the twins is slightly bigger than the other one. Although, they are both alive but this implies that one of them is much healthier than the other. This is common among pregnancies with twins but yours is a little different. The other one is developing slower, their difference in size is bigger than normal.” Pinakita ng doctor ang ultrasound results sa amin.

Tinignan ko iyon. Kitang-kita ko ang pamumuo ng bata sa aking tiyan. Kitang-kita ko rin ang pinagkaiba nila sa laki gaya ng sabi ng doctor. Malaki ang isa kaya kitang-kita ito sa ultrasound at ang isa ay halos hindi na masyadong makita dahil sa liit nito.

“That’s why you need to be extra careful, you need to eat healthily, sleep and rest accordingly.” The doctor reminded me.

I don’t know what to feel when we drive back home. I was happy I had twins. I was sad that there were little complications.

After learning about that, my pregnancy check ups and therapy become more frequent. I was so busy taking care of myself and the twins inside my belly.

Umayos ako at naging mas malakas sa mga sumunod na linggo. I started to become healthier and I feel that I am healing.

I started to live with my trauma. I now accepted it and learned to let things go. I accepted the fact that it happened. I accepted the fact that it’s not because of me. That I am not the one who killed Lucas. I learned to live with it.

Natutunan kong isipin na parte na lang iyon ng aking nakaraan. Na hindi ko dapat hayaan ang aking sarili na ikulong sa aking nakaraan. Hindi ako ang may kasalanan. Ngunit nangyari iyon, andoon ako, nakita ko. Parte ako ng nakaraang iyon. Kaya hindi ko dapat itaggi, dapat kung tanggapin. Kaya hindi ko dapat ibaon sa limot ang nangyari, dadalhin ko iyon bilang aral para maging mas mabuting tao.

I think that the therapy really worked. I started to live livelier and I no longer see the tunnel vision of what had happened before.

Eight months of my pregnancy came and Esteban never came back again.

For some reason, I no longer feel anything about that. I was no longer concerned when Esteban would come here and visit me. I couldn’t care about him anymore.

I no longer needed him.

Abalang-abala na ako sa pagbubuntis ko at pagpapagamot kaya hindi ko na masyadong nararamdaman ang pagkawala ng kaniyang presensya.

I no longer rely on him emotionally. I no longer need his hand when I am having a hard time because I could stand up now, on my own.

Kaya ko na ang sarili ko.

To be continued…

Chapter 45

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 45

Tyrone

—

Esteban never came back again. I never met him again. I don’t know what happened to him but I could no longer care about his absence.

Hindi ko na siya hinahanap. I was so busy for myself and for the child inside me. Ang dami kong mga check up at treatment na ginagawa para bumuti ang katawan at lagay ko.

Napagod na kaya siya?

Ang layo ng Pilipinas at Canada kaya palagay ko napagod na ’yon.

Mas mabuti ng hindi na siya pumunta dito para hindi na siya mapagod pa. Sa tuwing nakikita ko siyang pagod na pagod kada punta at bisita niya dito, mas lalo lang akong nagu-guilty. Kaya ngayon na wala na siya at hindi na nagpapakita, mas lalong nagiging peaceful ang buhay ko.

I was so occupied that I couldn’t even think about him. Sinasabay ko kasi sa check up at therapy ko ang exercise at pag-aaral kung paano mag-palaki at mag-alaga ng bata.

“Are you fine that he’s no longer coming here?”  My mom asked.

Kumakain kami ngayon ng aming breakfast. Tinaasan ko siya ng kilay ng tignan ko siya dahil sa kaniyang tanong.

“Whether he’s here or not, I will always be fine. I don’t want to rely on him anymore.” I said.

“Sabagay… mas gusto mo atang hindi siya makita eh.” She shrugged and continued to eat her breakfast.

Nakunot ang noo ko at nagpatuloy sa pagkain.

Kahit wala siya, kaya ko naman ipanganak ang anak namin. Nasa tiyan ko naman ang bata, wala sa tiyan niya.

Ako naman ang i-ire nito hindi siya. Kaya ko na wala siya dito.

Fuck taking responsibility. Kung hindi siya babalik, sana nag paalam man lang siya!

But then again, it’s also my fault. I never talked to him properly when he was still here and I never opened my phone again since I came here so we really don’t have any proper conversations and communication.

“This week is your delivery right?” My mom asked.

“Yes, I have prepared everything already. I’ll be just waiting for it.” I answered her.

“Alright, I’ll clear my schedule for the whole week so I could accompany you.”

Nakahanda na ang kakailanganin ko sa panganganak ko. Hinihintay ko na lang ang kanilang paglabas. I was told that I could go to the hospital two days earlier in order for them to check me up. They need to closely monitor me so I did.

Two days before my scheduled delivery, I was already in the hospital. They were doing follow  up examination and I was so immersed with the flow of things.

I was nervous. Grabe ang kaba ko habang naghihintay. And when the time came, I felt like my heart was about to burst out of my chest.

Kabadong-kabado at takot na takot ako sa kung anong pwedeng mangyari sa akin.

Ever since Esteban never came back, I told myself that I would no longer look for him.

But at this moment, I wish that he would be here. I wish that he would be here with me. I wish that I could hold onto his hands right now instead of this man whom I don’t know.

He should be here!

He should’ve stayed with me right now. Andito dapat siya!

I couldn’t think straight as pain and numbness rushed through my whole body during my delivery. Hindi ko na maintindihan ang nangyayari sa buong paligid ko.

Ang alam ko lang, sobrang higpit ng pagkakahawak ko sa kamay ng kung sino habang nasa delivery room kami. I could barely remember everything. Parang kinagat ko pa ata ang kamay nong taong hawak ko!

“Finally, you wake up!” I heard my mom’s voice when I opened my eyes and gained consciousness.

Ang sakit ng ulo at katawan ko ngayon.

“You slept for two days straight, Beau.”

Napaawang ang labi ko dahil sa narinig.

Two days straight?

Ganoon ba kalala ang pagod ko sa panganganak kaya sobrang tagal ng tulog ko?

I don’t remember how long it was but I could remember that I stayed in the delivery room for hours. Matagal ang naging operasyon ko at panganganak ko.

Hindi ko alam kung sino ang nag tawag sa mga nurse pero mabilis silang naka-punta sa akin para i-check ako dahil kakagising ko lang.

I couldn’t utter a word. Paos na paos ang boses ko. I could still feel the numbness in my body. Hindi ko pa masyadong maigalaw ang katawan  ko.

I stayed still while the nurses checked me. Tanging tango at iling lang ang naisagot ko sa mga tanong nila.

“Whe.. where are… they?” I asked Mom when the nurse was done checking me. Paos na paos pa ang boses ko dahil siguro sa kakasigaw ko noong nanganganak ako dahil sa sakit na nararamdaman ko.

My mom went to me, she sat down on the chair near my hospital bed.

“The two of them is fine, Beau. Although, the nurses are still monitoring them on neonatal ICU.” She said, she’s now holding my hand and smiling at me.

“Why?” Tanong ko.

“They are both fine. Okay lang ang kambal mo.” She smiled to ease my concern. “Kailangan lang nilang i-check at bantayan dahil iyong isa, medyo mahina ang vital signs. Pero okay na sila ngayon. They are very close with each other if you could see them right now!” Masayang saad niya.

“Can… I see them now?”

“Gusto mo ba?”

Tumango ako bilang sagot.

“You should rest for now but alright, I’ll call for help and get a wheelchair for you.”

Hinintay ko lang na makabalik siya habang pinapakiramdaman ko ang aking sarili.

My whole body is so numb that I don’t think I would be able to move right now.

Nang makabalik siya kasama ang wheelchair at ang nurse na lalaki para tumulong sa akin, ginawa ko ang lahat ng makakaya ko makaupo lang ako sa wheelchair.

I did it, with their help. Masakit man ang katawan ay ininda ko iyon.

Gusto kong makita ang mga anak ko.

Gusto kong makita ang lagay nila.

Papunta na kami ngayon kung nasaan ang mga anak ko habang tulak-tulak ako ng lalaking nurse.

“Have you thought about their names?” My mom asked. Nasa tabi ko siya ngayon at sinasabayan ako.

“Steven…Nicken…” Mahinang sagot ko.

“Steven and Nicken?”

Umiling ako.

“Steven Nicken… Stefan Marken…” Kunot ang noo ko habang pilit na sinasabi iyon.

I haven’t asked Esteban about their names. Wala naman siya dito kaya ako na ang magpapangalan sa kanila.

Bahala siya dyan.

Ako ang nagbuntis ng nine months sa kanila. Ako ang nahirapan na umire sa kanila. Kaya dapat ako ang magpapangalan sa kanila.

I don’t think Esteban would like their names. Hindi ko naman hiningi ang opinion niya at hindi rin namin ito napag-usapan.

Kung ano man ang magiging reaksyon niya, wala na akong pake.

Basta ang mahalaga, may halo parin at katunog parin ng… pangalan niya.

I smiled when I thought about how I came up with their names. I made sure that they somehow sounded like Esteban’s name.

“Paano ang apelyido nila?”

Hindi ako nakasagot sa tanong niyang iyon.

“The nurses were asking about their names and it would help us finalize their birth registration too. Should we go with Narvaez as their surname?”

Hindi kami kasal ni Esteban. Kung ang apelyido niya ang gagamitin namin, kailangan naman namin ng marriage certificate para masabing may asawa ako at anak naming dalawa iyon.

Wala naman akong problema kung magiging solo parent ako. Magkaka problema lang kapag gustong kunin ni Esteban ang mga bata sa akin.

I am sure he would want custody for his child!

Iniisip ko palang, parang mahihirapan na ako sa laban. Ang yaman nila Esteban kaya sure akong mananalo siya kung sakaling pupunta nga kami sa korte para sa karapatan niya sa mga bata.

Wala sa sariling tumango ako. Narvaez nalang muna ang gagamitin namin sa pangalan nila. Wala pa naman dito si Esteban. Kung sakaling aagawin nga niya sa akin ang mga bata, baka kaya ko pa siyang kausapin doon.

Nawala na iyon sa isip ko ng makarating kami sa ICU. The nurses allowed us to come inside after we have worn the proper attire for visitors. Nahirapan pa ako doon pero nakaya naman.

Gusto ko na silang makita. Gusto ko na silang mahawakan.

“We are still closely monitoring them. As of the moment, they are both in good condition. If they maintained this condition, they might get out of here as soon as possible.” Saad ng babaeng nurse na kasama namin, siya ang nagbabantay sa mga bata dito.

I was observing the twins inside the incubator. There were things connected to their body to check them inside the incubator. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. I am so happy they are finally here. Yet, I was sad when I noticed that there was something wrong.

Masyadong malaki ang isa at maliit naman ang isang bata. They don’t look similar with each other and they have difference in size. The bigger one looks so healthy and in good condition, while the other one was smaller in size and is almost lifeless because of how pale he was.

The twins were both male. I noticed immediately that the healthy and bigger one looks so similar with Esteban. While the other one… looks like me. Payat na payat ito at masyadong maputi ang kulay na parang wala ng dugo na dumadaloy sa katawan nito.

“Look how close they are. They are so sweet with each other.” Masayang banggit ng aking ina sa aking tabi.

The bigger child was holding on to the hand of the smaller child. Hawak-hawak nito ang kamay ng maliit na bata at kitang-kita ko ang pamumula ng parte kung saan ito nakahawak. Kung hindi lang dahil doon, hindi ko masasabing may dugo pa nga ito sa katawan.

I smiled bitterly.

I did my best to stay healthy and heal myself. Pero sa tingin ko, nahuli ako. Hindi ko naagapan agad ito. Kung mas maaga sana akong nagpagaling at inayos ang sarili, hindi na sana ito magkakaganito ngayon.

Tears started to fall from my eyes. My heart is aching just by looking at them. I am blaming myself. I am the one who caused them this. If I did better as their mother during my pregnancy, they would have been okay and in good health right now.

Pero hindi. Hindi ko nagawang ayusin ang sarili ko ng mas maaga. Kung hindi lang sana ako nag matigas noon, baka hindi na tumagal pa ang problema ko.

If I opened up earlier, if I asked for help earlier, I might have been able to avoid this. Hindi ko na sana pinatagal ako.

I’m so sorry anak.

My child would have been in a good condition today if I did better as his mother.

Nagtagal kami sa hospital. Five days after I woke up, my twins were finally out of the ICU. Miraculously, they continued their good condition that leads them to be able to get out of there faster.

During those times, I never saw Esteban. Because of that, I started hating him.

Kung andito sana siya ngayon, kitang-kita rin siguro niya ang lagay ng aming mga anak. Kitang-kita rin siguro niya ang lagay at paghihirap ko.

Kaya kung aagawin niya sa akin ang mga anak ko, hindi ako susuko at ilalaban ko ang karapatan ko bilang magulang nila. Hindi ako magpapatalo at hindi ko siya hahayaang makuha niya ang mga anak ko.

I took care of my children while I continued my therapy after I gave birth. I continued my routine of living healthily and added some more to it. I was so consistent with everything.

Thanks to my mother, it was easier for me to do everything. Ang gaan-gaan ng lahat dahil kasama ko siya dito. I didn’t have any problems with financial things because my mother provided me everything.

Sobrang yaman na niya at successful kaya madali nalang sa kaniyang gawin iyon. She provided me with everything that I need. Kung hindi dahil sa kaniya, baka nasa Pilipinas parin ako at naghihirap ngayon. O baka, hawak parin ako ni Esteban ngayon.

My mother didn’t allow me to think that I am just baggage for her. She always told me that she’s doing this for me and also for herself. Binabawi niya raw ang lahat ng pagkukulang niya sa akin.

“Thank you for everything, Mom.” I uttered sweetly while hugging her.

I am completely healed now. I am functioning well and doing things normally without getting anxious about my traumas. Three years have already passed and I am doing well here in Canada. We are doing good here in Canada together with my two little princes.

Akala ko mahihirapan akong palakihin ang dalawang anak ko. Raising them wasn’t easy but my mom made it easier for me. Kung hindi lang dahil kasama ko siya at kung wala lang ang supporta niya, mahihirapan siguro akong alagaan at palakihin ang mga anak ko.

“Sabi ko sa’yo, there’s nothing to thank me for. I am doing this because I am your mother. This is the less that I could do for you, as my child.”

I never regretted my decision of coming here. I was even thankful that I made that decision before. Kung hindi ko iyon ginawa, hindi sana ako ganito ngayon.

I don’t think that I would ever find this peace if I didn’t choose to leave the Philippines.

“Mommy Da, are you going to school now?” I heard my child’s voice. Kumalas ako sa pagkakayakap ko sa aking ina at tinignan ang pinanggalingan ng boses na iyon.

Agad kong nakita ang aking anak. Magulo pa ang buhok nito at halatang kakagising niya palang pero seryosong-seryoso na mukha nito.

Steven Nicken, my child who looks exactly like Esteban walked towards me. I smiled at him. Mabilis siyang nakalapit sa akin kaya umupo ako para magpantay ang aming mukha.

Ginulo ko lalo ang kaniyang buhok ng mahawakan ko siya.

“Yes, baby. I’ll come home immediately once I am done with my class.” Malaki ang ngiti ko sa kaniya.

“Mommy Da,” Another voice called me. Tinignan ko iyon mula sa likuran ni Steven.

Antok na antok pa ang maputing mukha nito habang kinukusot ang mata habang naglalakad patungo sa pwesto namin. He was dragging his favourite stitch while he walked.

Stefan Marken who looks exactly like me went to us. Steven was bigger than Stefan. Payat na payat at maliit ang height ni Stefan at mas mabilis ring humaba ang buhok nito kaysa kay Steven. Mas matangkad at may kalakihan naman ang katawan ni Steven.

They are both calling me Mommy Da from “Mommy and Daddy”. They said that they were calling me that because I am their mother at the same time I was their daddy. They were calling my mother as Mommy La because she was their lola. I don’t know who taught them about that pero for sure, it was Mom who taught them about that.

Nakasanayan na nila kaya hinayaan ko nalang. It was fine, it was rather cute for me.

I opened my arms to give them a hug at the same time. I kissed their forehead simultaneously while I was hugging them.

Papunta na ako sa school ngayon at medyo maaga pa kaya antok na antok pa sila.

“I am going to school. You should go back to sleep.” I smiled at them when I let go of them.

Sabay naman silang tumango sa akin. Tumayo naman ako at nagpaalam sa kanila. Hinatid pa nila ako sa labas at tinignan hanggang sa makasakay ako sa kotse. I waved at them when I was already inside the car, they waved at me as they stood in front of the door.

Mayroong personal driver na nag dri-drive ngayon sa kotse para ihatid ako sa school.

I continued my studies here in Canada. I am now in my second year of Bachelor of Science in Computer Science here in International College of Canada (ICC).

It was my decision to continue my studies. My mother then supported me and helped me get into this school. Hindi araw-araw ay face to face ang klase ko. I choose the hybrid type of classes which made it easier for me. Minsan face to face ang klase, minsan online, at minsan naman ay modular nalang. Ngayong araw lang na ito ang face to face na klase ko sa buong week.

Kaya nakaya kong ipagsabay ang pag-aaral ko at pag-aalaga sa aking mga anak. I was hands on while raising my child. Although, my mom already hired nannies for them, mas mabuti at gusto ko paring alagaan sila.

“Good morning, Tyrone.” One of my classmates greeted me.

“Good morning, Dominic.” I greeted back.

I have introduced myself here as Tyrone and my classmates have already learned how to call me by that name. Isa iyon sa mga binago ko sa sarili ko.

People who were not close nor related with me know me as Tyrone. Ang pamilya ko nalang dito sa Canada ang tumatawag sa akin sa pangalang Beau.

It was easier for me because of that. The unfamiliarity of the name Tyrone made it easier for me to socialise. It was suggested by my therapist before, I tried it and it was effective. Kaya natutunan ko na siyang gamitin ngayon.

I want to live now, create memories, and make my own name. Tyrone gave me that freedom. I feel like a new person ever since I have started to use this name.

Beau has the memories of the life I had in the Philippines. Those memories that were made based on my struggles as a person, the mistakes I made and the lessons I learned in a bad way. I feel like Beau carried all the negativity in my life.

And now that I am in Canada, I want to make memories here as Tyrone. To make the best and beautiful memories here together with my family. To fill it with nothing but positivity.

Along with that, I buried all my memories with him. Beau loved Esteban. Tyrone on the other hand, doesn’t know who he was. Tyrone has no feelings for him.

And I survived all these years without thinking about him because of that.

I have learned to live without him.

I have already moved on from him.

Akala ko wala na akong nararamdaman sa kaniya. Hindi ko na siya iniisip. Hindi ko na siya inaalala.

And so I thought.

To be continued…

Chapter 46

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 46

Nostalgic

—

“Congratulations, Mommy Da!” My twins greeted me in chorus as I went to them when our graduation ceremony ended.

Nasa auditorium kami ngayon ng ICC para sa graduation ceremony namin na kakatapos lamang. I am wearing my red graduation attire now, similar to the other students here.

It was one of the happiest memories and achievements I have here in Canada. I got my degree. I graduated.

It took me a long time, but I did. Nagawa ko at nakaya ko. I am so proud of myself and my family is proud of me.

I hope he is also proud of me now.

Malaki ang ngiti ko habang hawak ko sa magkabilang kamay ang mga anak ko habang naglalakad kami patungo sa kotse. Steven was holding my bouquet that they have brought for me. While Stefan was holding my diploma in his hand and he was curiously reading it.

I was happier here. Wala na akong ibang mahihiling pa. My twin child completes me, they fill the hole in my heart.

If there’s anything that I could wish for, I wish that we could stay like this forever.

“Congratulations, Beau.” My mom greeted me when we went inside her car. She’s driving for us now.

“Thank you, Mom.” Malaki ang ngiti ko sa kaniya. Nasa passenger seat ako ngayon at nasa back seat naman ang kambal.

“I have already booked us in the restaurant. We’ll have your celebration there.”

We went to a fancy restaurant where my mom booked us for our dinner. We ate our dinner together happily as we celebrated my graduation.

Me, my mom, and my twins. It was a small celebration yet I didn’t feel it because being with just them is enough for me. I am filled with happiness just by being with them.

Our night was filled with happiness and laughter. Masayang-masaya ako ngayon. But at the back of my mind, I wish he was here.

Andito dapat siya, kasama namin dapat siya.

Ten years have already passed since I went here in Canada. After I successfully graduated and obtained my degree, I started working here in Canada as a web developer in one of the companies here.

You can say that I am now living the dream here in Canada. I have my family here, graduated, and am getting paid now. I am now successful. But still not rich yet.

Hindi pa ako mayaman. Hindi pa kasing yaman ni Esteban.

Aside from working as a web developer, my mom taught me how to invest and how her businesses worked. Binigyan niya rin ako ng shares niya sa kompanya niya. I am still learning but I have already invested in real estates in the Philippines and I own small shares from some IT and Communication companies there.

Just this year, one of my Filipino friends here in Canada went back to the Philippines and launched his own web development company there. I was one of his major shareholders.

“Sabi ko sa’yo, bumalik ka na dito sa Pilipinas para matulungan mo ako. Although, mas mataas ang sweldo diyan kumpara dito, mas better naman kaysa mag tiis ka diyan!” He uttered while talking with me over the phone.

This is Oliver. One of the friends I had here in Canada. And he’s also a Filipino.

I am on my break right now. Tinawagan ko agad siya para mag kwento at mag rant tungkol sa frustration ko sa isa kong boss dito.

“He’s clearly hitting on you! Kung ako sa’yo, mas magandang mag resign ka nalang.”

I chuckled.

“Kaya ko pa naman na. Mag re-resign ako kapag hindi ko na talaga kaya.”

“Ikaw ang bahala, Tyrone. Basta kung mag re-resign ka, sabihan mo lang ako para mabigyan kita ng position dito sa kompanya ko. You’re one of my major shareholders too!”

“How sure are you na babalik pa ako ng Pilipinas? Baka mag resign ako dito at dito rin maghahanap ng trabaho.” Natatawang saad ko sa kaniya.

“I am sure na babalik ka din dito! The Philippines is your home and it will always be. Kahit na andyan ka pa sa Canada, I am sure you miss the Philippines too. Hindi ka pwedeng mamatay at ilibing jan. Nasa dugo na na’ting mga Pilipino na hindi kakayanin ng pride na’tin kung hindi tayo maililibing sa lupang sinilangan na’tin. Kaya umuwi ka na!”

I miss the Philippines too. Ilang beses na akong inaya ng aking Ina na pumunta sa Pilipinas kasama siya tuwing may business trip siya doon para sa business niya doon. Hindi ako pumapayag na sumama. Although, napipilit niya akong isama niya ang kambal kung pumupunta siya doon. Wala naman din kasi akong magawa dahil gusto rin ng kambal na bumisita sa Pilipinas. Pero ako, kahit anong pilit niya, hindi talaga ako sumasama.

“Don’t tell me, iniiwasan mo parin ba ang Tatay ng mga anak mo?” He asked, accusing me.

“Hindi ’no! Kung may umiiwas sa amin, siya ’yon. Hindi na siya nagpakita ng ilang taon kaya paniguradong nakalimutan o iniiwasan niya talaga kami.”

Hindi ko siya iniiwasan. Masyado lang talaga akong busy dito sa aking trabaho ngayon. Kaya kung pumupunta ang aking nanay sa Pilipinas, hinahayaan kong sumama ang kambal dahil walang magbabantay sa kanila dito dahil lagi akong nasa trabaho.

I don’t know if the twins have already met him every time that they would go back to the Philippines. Hindi sila nagtatanong sa akin tungkol sa kaniya. Hindi siya hinahanap ng kambal. Wala rin silang sinasabi sa akin kaya palagay ko ay hindi pa.

“Balita ko single parin ’yon hanggang ngayon ah.” Bigla niyang sabi dahilan para matahimik ako.

Alam ko iyon. I would search his name on the internet every chance that I could get when I had time. Wala siyang social media accounts kaya sa mga balita at magazines lang ako nakikibalita sa kaniya.

He’s doing good in the Philippines. He’s businesses are booming. He’s being linked with some female personalities but none of them were confirmed by him or his family.

Wala na rin akong nababasa tungkol sa lola niya. Maybe they were back in good terms since Esteban had stopped coming here to visit me.

Hindi ko rin maiwasang isipin na baka may nabuntis siyang iba at may tinatago siya sa mansion niya gaya ng ginawa niya sa akin noon.

“Baka hinihintay ka niyang makauwi dito.” Natatawang saad ni Oliver.

“Tangina mo.” Sagot ko sa kaniya at agad siyang pinatayan ng tawag.

I even saw that he texted me pero hindi ko na iyon pinansin dahil ubos na ang oras ko sa aking break. Bumalik na ako sa loob ng kompanya namin at nagtungo sa aking cubicle.

May mga araw na gusto ko ng mag resign dahil sa tindi ng trabaho dito kapag may client kami pero hindi naman lagi kaya nagtagal pa ako dito. Aside sa isang boss ko dito na malandi at bastos, wala na talagang problema dito sa trabaho ko.

Resigning just because one of your bosses is telling you green jokes is not normal. Mas gusto ko pang mag resign kung ang dahilan ay underpaid, overworked, stressed, or I was sexually harassed. Pero hindi, maliban sa mga green jokes na sinasabi niya, wala namang masama sa pagtra-trabaho ko dito.

The work here is good. Mataas din ang sweldo. Kaya gusto ko pang mag tagal dito.

Kung hindi lang talaga ako napuno, hindi ako mag re-resign dito sa kompanyang ’to.

“I have five penises here, you can insert it on you if you want.” Someone uttered on my back. Agad akong napatayo ng maayos dahil sa boses na narinig ko. I was slightly bending because I was inserting my coins on the vending machine.

Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses na iyon at nakita ko ang isa sa mga boss ko. Isang lalaking nasa 50s na ang edad at may kulubot na ang mukhang nakatingin sa akin ng malagkit.

“I am sorry, I was joking. You can borrow my five pennies if you want.” Natatawang sabi niya habang inaabot sa isa niyang kamay ang hawak niyang coins.

Nakita ata niya ang nandidiring mukha ko dahil sa sinabi niya.

“Keep it, I don’t need your dirty coins and filthy mouth, sir.” Inis at may diin na saad ko sa kaniya.

Hindi ko na nakuha pa ang drink ko sa vending machine dahil iniwan ko na siya doon. My blood boils when I hear him laughing.

That’s it. I am resigning!

Nakakadiri ang matandang bwesit na ’to!

Ilang taon na siyang ganiyan lagi. He would always find his way to utter jokes that are inappropriate to me. He has not sexually harassed me physically but I feel really disgusted every time he would say dirty and disgusting jokes to me.

That day, I wrote my resignation letter at the same time I wrote everything about what he has said to me for the past years to report him to the ethics committee of the company.

Pinasa ko muna sa email ng ethics committee ang sinulat ko tungkol sa kaniya bago ko inayos ang aking resignation letter. I submitted my resignation to our head in the team.

“Finally!” Masayang saad niya ng makita ang binigay kong papel sa kaniya.

“I am resigning, miss.” She smiled widely and looked up to me when I said that.

“I’ve waited and expected this, Tyrone. You have endured for so long, go and never come back here.”

Lahat ata ng tao dito sa kompanya namin ay alam kung ano ang ugali nong isang boss namin. May history na talaga siyang ganiyan pero hindi magawang alisin dahil isa siya sa mga owners ng kompanya namin.

They have silently tolerated it because they don’t want to lose their job. Ganon rin ako pero hindi ko na talaga kayang mag tiis pa ng matagal.

I know that I am beautiful, I get it. Maganda ako kaya marami ang nagkaka-gusto sa akin pero hindi ba nila alam na may mga anak na ako?

For the past years, I have accepted the fact that I am beautiful. Isa iyon sa natutunan ko dahil sa therapy ko. I have learned to love and appreciate myself. I have gained confidence now. Hindi na ako mahiyain at kaya ko ng ayusin ang mukha at pormahan ko.

“I resigned, Mom.” Saad ko sa aking ina habang kumakain kami ng dinner sa araw na iyon.

Kasama namin ang kambal ngayon at tahimik silang kumakain. Malaki na sila, they are almost ten now.

“That’s good to hear, Beau.” Saad ng aking ina. “What’s your plan now? Will you look for another company or start your own?”

Wala pa talaga akong plano sa susunod kong gagawin. Nag resign lang naman ako ng biglaan dahil napuno na ako. I wrote and gave my resignation because I was mad earlier!

“I am planning to rest and think about it, Mom.  Maybe we’ll go on vacation with the twins?”

“Saan naman kayo magba-bakasyon? Ayaw mo ba sa Pilipinas?” Tinignan ko na siya habang nakakunot ang noo dahil nabanggit niya ang Pilipinas.

She laughed nervously before she uttered again.

“I am stressed due to work right now. Kung pwede lang na ilipat ko ang Canada sa Pilipinas para mapadali ang trabaho ko, ginawa ko na.”

“Bakit? Anong problema sa kompanya ngayon?” Takang tanong ko sa kaniya.

My mom has been efficient in managing her clothing brands. Kitang-kita ko iyon at alam na alam kong effective siya sa pag ma-manage ng kaniyang business.

Kaya ngayong na st-stressed siya, hindi ko maiwasang magtaka. She won’t be stressed if it’s not a major problem!

“Maybe I could help you.” Suhestyon ko sa kaniya.

I am really willing to help her. Minsan na rin akong tumutulong sa business niya. I even fixed their website and would update it for free from time to time.

Ang dami na niyang naitulong sa akin kaya naghahanap talaga ako ng paraan na makatulong sa kaniya. I will help her no matter what and in any way.

“There were discrepancies in the audit of our branches in the Philippines right now. Kailangan kong i-check iyon doon personally pero hindi ko naman maiwan ang work ko dito sa Canada dahil may importante akong contract na kailangang ipilit at pirmahan.”

“Maybe I could fill in for you here so that you could go to the Philippines?”

“No, Beau. This contract is very important for the company. Kung mapipirmahan nila ito, mas lalong tataas ang revenue ng kompanya and we might be able to expand more in Europe. Kaya hindi ko siya pwedeng iasa sa kahit na sino.”

Napatango ako dahil sa sinabi niya. For company owners, signing and agreeing for contracts is really important. Sometimes, it would even make you successful or it could become your demise if you’re not careful.

“Mommy Da should go to the Philippines and Mommy La should stay here in Canada.” Biglang nagsalita si Steven dahilan para mapatingin ako sa kaniya. His eyes were locked on his food, he was seriously eating after he had spoken. Naka-poker face pa siya habang kumakain.

Matapos niyang sumubo ng isang beses, tumingala siya para tignan ako.

“Mommy Da wanted to go on vacation right? The Philippines is good, they have a lot of beaches. We can have our vacation there after you’ve helped Mommy La with her work.” He uttered seriously.

“Mommy Da, Nick is right! I want to go to the Philippines and maybe we could have our 10th birthday there?” Inosenteng saad naman ni Stefan na nasa tabi ni Steven.

Nakita ko pa sa peripheral vision ko na tumango-tango ang aking ina sa sinasabi ng kambal.

Right, malapit na pala ang birthday ng kambal. It will be three months from now. They would turn ten already!

“You’ll hit two birds in one stone, Mommy Da.” Saad muli ni Steven bago bumalik sa pagkain niya.

Tinignan ko naman ang ina dahil suspetsya ko ay siya ang nagsabi sa mga bata na sabihin ito ngayon sa akin para mapa-punta ako ng Pilipinas.

Natatawa siyang umiling sa akin.

“I didn’t talk to them about it, Beau. They suggested it on their own!”

“I am hurt, Mom. Gusto mo na ba akong paalisin dito sa Canada? I just resigned from work!” Nagtatampong saad ko sa kaniya.

“Right. Right, you just resigned. You can rest if you want to. Hindi ko naman sinasabi na tulungan mo ako sa problema ko ngayon sa kompanya.” She sounded disappointed and she went back to eating her food.

Bigla akong nag-guilty. I really wanted to help her right now. Pero hindi naman pwedeng ako ang maiwan dito sa Canada dahil importante iyong kontrata. Baka bawiin pa iyon kapag ako ang pumunta at pipirma. Mawawalan siya ng kontrata at baka ako pa ang masisi.

Pero ayoko din namang pumunta ng Pilinas. I don’t think I’m ready to set foot in the Philippines again. Hindi pa ako handa!

I feel like I am having another great dilemma of my life right now.

“I might have closed the branches in the Philippines because I might get bankrupt if they were left unchecked.” She whispered.

Narinig ko pa iyon kaya mas lalo lang akong na-guilty.

“Fine! I will go to the Philippines!” I uttered, I surrendered.

Hindi ko naman hahayaan na masira ang business niya dahil lang sa ayaw kong tulungan siya dahil ayaw kong pumunta sa Pilipinas.

I saw how their faces lit up when I finally gave in to their request. Tuwang-tuwa silang tatlo na napapayag nila akong pumunta sa Pilipinas.

Seriously? Were you all happy in my suffering?

“I love you, Mommy Da. Let’s eat some isaw when we go to the Philippines!” Stefan said with a big smile.

Ano pa bang magagawa ko? Tatlo ang kalaban ko dito, nag-iisa lang ako. Talo na ako kung ipag-pipilitan ko pang ayaw kong pumunta sa Pilipinas kung silang tatlo ay gusto nilang pumunta.

I feel betrayed but when I saw how happy the twins were when I agreed to their request, nawala naman iyon at napalitan rin ng tuwa.

I’ll go to the Philippines to help my mom at her work and to take my twins to some vacation there. I’ll also think about my next plans in life. Hindi naman ako makikipag-kita kay Esteban.

Wala naman sigurong mangyayaring masama sa amin kung pupunta kami ng Pilipinas. Iiwasan ko nalang siya para mapadali ang buhay ko.

Up until now, I am still anxious with the thought that Esteban would take the twins from me. Pero sa nakalipas na taon, hindi naman niya ginawa. Hindi naman siya nagpakita kaya baka hindi naman niya kukunin ang mga bata sa akin.

Siguro ayos lang na pumunta at bumalik na ngayon sa Pilipinas.

“Hindi mo na ba puputulan ang buhok mo?” My mom asked me.

Naghahanda na kami ngayon para sa flight namin papuntang Pilipinas. Tomorrow is our flight and we were almost done packing our things.

My hair is now growing long. Hindi ko ito napuputulan for almost a year. Hanggang balikat ko na ngayon ang buhok ko. It’s now wavy on its ends. Hindi na straight gaya noon.

“Hindi na siguro. I’m planning to make it longer now. Para same kami ng hairstyle ni Stefan.” Nakangiting sagot ko sa kaniya.

“Okay, ikaw ang bahala. I liked it when it was wolf cut since magkahawig tayo pero kahit anong hairstyle naman sa’yo, bagay eh. Kaya walang problema, maganda ka parin.”

“Sus. Binobola mo lang ako dahil kailangan kong magtagal sa Pilipinas para ayusin ang trabaho mo.” Naka-ngusong saad ko.

My mom told me that it might take me months to finish. Kailangan kasi na ma-check lahat ng mga previous records ng branches sa Pilipinas para makita talaga kung saan ang problema. My mom already told me about everything and her hunches on what might be the cause of the problem.

Sa mga sinabi palang niya sa akin, alam kong seryoso ang problemang iyon. At tingin ko, mahihirapan at matatagalan talaga ako. I need to check everything, the records and everyone involved if my mom’s hunches about the corruption within the branch were correct.

“Take care, my babies. I’ll visit you once I have settled everything here in Canada.” My mom said while hugging the twins. Hinalikan pa niya ang mga pisgni ng apo niya bago umayos ng tayo.

We are here now in the airport waiting for our flight.

Malaki ang ngiti sa akin ng aking ina ng tumayo siya.

“I know you’ll do the job properly, Beau. May tiwala ako sa’yo. And always remember, whatever your decision is, I will always support you.” She said and went to hug me. I hugged her back tightly.

I am really grateful to my mom. Kung hindi siya nagpakita sa akin noon, hindi ko alam kung magiging ganito ba kaayos ang lagay ko ngayon.

Everything was nostalgic. From the airport here in Canada, to the flight back to the Philippines. Naalala ko lahat, as if it was still fresh in my mind.

Nang makarating kami sa airport ng Pilipinas, naalala ko kaagad kung paano ako nagpaalam kay Esteban. Kung paano ko siya hinalikan dito  sa pag-alis ko.

Napapangiti at natatawa nalang ako dahil sa kahibangan ko noon. Paano ko kaya nakayang halikan si Esteban sa harapan ng maraming tao dito sa airport na ’to. Marami pa ang reporters sa paligid niya ng gawin ko iyon.

Wala pa ring nagbago sa airport ng Pilipinas. It’s still the same. Kaya parang hindi rin ako umalis dito dahil pamilyar na pamilyar parin sa akin ang lugar.

I remembered it clearly. I remembered that scene. At kung paanong wala akong nabasa ni isang balita tungkol doon sa internet. There were no articles, news, or even pictures of us kissing here.

Sa sobrang dami ng reporters at tao noon dito, for sure may nakakuha naman siguro ng larawan. Pero kahit ni isang picture o balita, wala talaga akong nakita.

“Yehey! I am coming, isaw! Wait for me!” Stefan happily said. He was even jumping when we got out of the airport and now waiting for a car.

Nakapag-book na ako ng grab. Hinihintay nalang namin na dumating ito.

“That’s bad for your health, Mark. Why is it your favorite of all kinds of Filipino food out there?” Seryosong saad ni Steven.

“It’s good, Nick. You’ve tried it before, right? Masarap!” Sagot naman ni Stefan.

Napangiti pa ako ng marinig ko ang accent niya ng sabihin niya ang ‘masarap’. Tinuruan ko naman silang magsalita ng Filipino pero hindi talaga maalis ang accent nila dahil nasanay sila sa English sa Canada.

They continued bickering. Hinahayaan ko naman sila dahil hindi naman sila nagkakasakitan. I was even smiling while listening to them.

I have checked my phone and noticed that our grab is already here. Sinabi ko lang kung saan kami banda para mapuntahan kami agad. Ang init pa naman ngayon dito sa labas ng airport.

Nang makarating ang kotse, agad naman naming sinakay ang aming dala. I even helped the driver para madali ang pagsakay ng aming mga maleta. We have brought two big maletas kaya mabilis lang iyon.

On our way out of the airport, hindi ko maiwasang hindi pansinin ang naglalakihang billboard sa daan. I immediately noticed his face.

Malaki ang billboard ni Esteban kung saan naka-itim siyang polo at maayos na maayos ang buhok. He had a light make up that looked so natural in his picture. Nothing has changed in his face. Gwapo parin talaga siya.

I remembered when I went here in Manila. Dito ko rin siya naunang nakita. Dito ko siya unang naging crush dahil ang gwapo niya sa billboard niya.

Inalis ko ang tingin ko doon. Wala sa sariling lumingon ako sa back seat kung saan ang kambal. Nasa passenger seat ako ngayon katabi ng driver kaya hindi ko katabi ang kambal ngayon.

I wanted them to close their eyes right now.

But I caught them looking outside the window. I caught them looking at the billboards. And I knew, they saw him there.

Sunod sunod ang mga billboard ni Esteban kaya alam kung kitang-kita nila ang mukha ni Esteban.

They were looking at it too. Hindi talaga nila inaalis ang tingin sa labas.

Steven was looking intently at the billboards while Stefan was smiling innocently. May binulong si Stefan kay Steven na hindi ko marinig. Matapos bumulong ni Stefan dito, biglang tumingin sa akin si Steven.

Steven and Esteban really had the same features. Ngayong lumalaki na si Steven, mas lalo niyang nagiging kamukha ang kaniyang tatay lalo na kapag seryoso at naka-poker face ang mukha nito.

“You should sleep, Mommy Da. You look so tired right now.” He said with his serious face but I heard his concern from his voice.

I smiled at him.

Hindi ko alam kung anong kinakatakot ko ngayon. Pero alam ko sa sarili kong darating din ang araw na kailangan kong sabihin sa kanila kung sino ang kanilang tatay.

It’s only natural for them to know their real father. They have the right to know him. Sinabi ko na sa sarili kong hindi ko ipagkakait sa kanila ang katotohanang iyon pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin nasasabi sa kanila.

Hindi pa ako handa. Pero ngayong nasa Pilipinas na ako, andito na kami, kailangan ko na sigurong sabihin sa kanila ang totoo.

They never asked about it. They never asked about him. Maybe they don’t want to know or they were just too young to understand things right now.

Kung hindi ngayon, kailan?

Kailan ko sasabihin sa kanila?

To be continued…