PROLOGUE

I sipped on wine while waiting for another order. I smirked when I realized what I ordered.

What on earth happened to me now?

“Sir…Sorry for disturbing you…”

I looked at the manager in this bar. Tumaas ang kilay ko dahil sa uri ng mukha nito. Kahit madilim ay kita ko ang takot at kaba nito.

“Say it.“Walang paligoy-ligoy na sambit ko.

Ayoko sa lahat, habang nagsasaya ako ay may taong mangiistorbo sa akin. Ang lakas nilang sirain ang kasiyahin ko. Masyado silang epal.

Mas lalo kong nakita ang takot nito sa mga mata.

“Ahm…wala po kasing willing sa bar na ito-”

Hindi nito natuloy ang sasabihin ng may isang lalaki ang pumasok sa kuwarto kung saan kami nag uusap ni Chan Choi.

“Sorry?“Nakataas ang tanong ko dito. Anyway, why is he here? Disturbing our talks?

Umiwas ng tingin ang lalaki. Umangat ang aking labi nung tignan ko ang katawan nito. Not too skinny. He looks like a bad boy—gusto kong tumawa dahil sa nasa isip.

Bad boy my ass.

Hindi makakaila ang takot at pagkainosente sa mukha nito kahit na ang panlabas nito ay tila leon na mabangis.

“Why are you here?! You must be in the downstairs doing your job!“Malakas na sigaw ni Choi dito. Hindi nito iniisip na nasa kuwarto ito at dito pa talaga napiling sumigaw.

Kinuha ko ang aking iniinom na alak habang pinagmamasdan ang dalawang nag-uusap sa kuwarto ko pa mismo.

“I’ll take what you offered Sir.“Bakas sa boses ng lalaki ang disgusto dito.

Umangat ang aking kilay dahil sa narinig ko. Pinagmasdan ko ulit ang lalaking nasa aking harapan mula ulo hanggang paa.

“A-are you sure?“Tanong ni Choi sa lalaking nasa harapan nito.

Tumango ang lalaki para sa kasiguraduhan.“I need the money. And the amount of money you offered is enough.”

Tumigil ako sa paginom ng alak dahil sa sinabi ng lalaking ito. Tumayo ako at inilagay ang rocks glass na hawak ko.

“Get out.“Sinabi ko iyon kay Mister Choi. Hindi nito alam kung tatango ba ito o magmamadali nalang umalis.

Tumingin ako sa lalaking nasa harapan kona ngayon. Wala na si Choi dito dahil sa takot na baka may gawin ako.

“You deal with what I want?“Pagtatanong ko dito. Sinuyod ko ulit ang katawan nito sa ikaapat na pagkakataon.

Ramdam ko sa lalaki ang kabang nararamdaman nito. Ngumisi ako. Scared ei?

“Hindi mo magugustuhan ang gagawin ko. All I want to do now is to fuck men.“Derestong sambit ko.

Rinig ko ang pagsinghap ng lalaking nasa harapan ko.“Alam ko.“Mahinang bulong nito.

Umiling ako.“Your body is too young for me.“Ayun ang napansin ko kanina pa dito. He is tall maybe 5’8. Pero mas matangkad parin ako dito.“Hindi mo ako maloloko sa height at katawan mo, kiddo.“Ngumisi ako dito nung makita kong tila natigilan ito.“Tell me your age.”

“Bakit ko sasabihin ang totoong edad ko sayo kung ang katawan ko lang naman ang kailangan mo? Bakit you don’t fuck young men?”

Gusto kong humalakhak sa sinabi nito. I’m a little amazed by him.

Well, he is true. I don’t care about his age. All I want is his body to fuck me. To make me satisfied. I want to try something new. And this is it.

“I don’t know if this bar accepted you.“My bar. Bakit ba hindi sinabi sa akin ng manager na may ganito?

Iisa lang ang puwede kong maisip. Part-time job.

But hell! He is too young for this place!

“Are you sure?“Bumalik ako sa kung saan ako nakaupo kanina. Pagkaupo ko ay tumingin ako dito. Wala akong nakikitang pagtanggi dito.

Imbis na tumanggi ay ngumisi ito sa akin na parang nakakainsulto.“Bakit? Natatakot ka?”

Why would I?

Tanong ko iyon sa aking isip. Gusto kong tumawa dahil sa sinabi nito dahil mukang handa talaga ito sa kung anong puwede kong gawin.

Inalis ko sa aking isip ang mga nasa aking isipan. Hinawakan ko ang zipper ng aking suot. When my member sprang outside I saw his eyes shocked.

“Come here and start your job.“I started to touch myself up and down. My length starts throbbing hard.

Lumunok ito habang marahan na naglalakad patungo sa kung saan ako nakaupo.

Gusto kong matawa dahil sa sunod sunod na paglunok nito. Patuloy lang ako sa ginagawa ko sa aking kahabaan habang ito ay gulat parin.

“Give me a blowjob and make me cum in 20 seconds.“Paguutos ko dito ng nasa harapan kona ito.

“I remind you. Hindi ko magagawa ang sinasabi mong 20 seconds.”

Umangat ang tingin ko dito.“If you don’t do it. I will lower the price from 30 million to 500 thousand. You choose.”

Nagisip ito na tila hindi makapaniwala sa sinabi ko.

Bago pa ito magsalita ay nagsalita ulit ako.“500 thousand and fucking you aggressively until your ass gets hurt so bad and until I get tired of you.“Ngumisi ako.“Choose.”

Lumunok ito.

“20 seconds?“Kabadong tanong nito sa akin.

Umangat ang gilid ng aking labi ng umupo ito at ilang sigundong pinagmasdan ang aking tayong tayo na kahabaan na nasa harapan nito.

“K-kas’ya ba ’to sa akin?“Suminghap ito nang makita nitong pumitlag ang aking pagkalalaki dahil sa sainabi nito.

“He responds to you. And don’t worry, kung ang mga babaeng nakakagawano’n ay kaya ikaw pa kaya?“Ngumisi ako.

Dahan dahan nitong inilapit ang ulo sa aking kahabaan. Kumuyom ang aking kamay na may hawak na alak ng maramdaman ko ang dila nito na tinikman and aking pag-aari.

Bago ako malubog sa pagkalunod ay kinuha ko ang aking cellphone na nasa ibabaw ng center table at inumpisahan ng magtype doon ng timer.

“Your timer starts right now.“Madilim akong tumingin dito ngunit hindi pa ako nakakatingin sa mukha nito ay agad naman akong napapikit at wala sa sariling umungol ng marahan.“Fuck!”

Hinawakan ko ang ulo nito ng magsimula itong kainin ang aking kahabaan na walang pagdadalawang isip. Nang magmulat ako ay kita ko kung paanong mamasa ang gilid ng mata nito dahil sa laki ng aking kargadang nasa loob na nito ngayon.

But I don’t care. I paid this night to explore something like this.

“Ahhh! Fuck!“Ungol ko dahil sa ginagawa ng lalaking ito sa aking kahabaan.

I feel his tongue swirling around my hard arousal cock. Dahil sa sarap at siguro ay unang pangyayaring may ganitong lalaking nakagawa sa akin ay hindi ko kinaya ay bigla ko nalang napakawalan ang namumuo sa aking puson.

Kita ko kung paano lumobo ang pisngi nito dahil sa dami ng inilabas ko sa loob ng bibig nito.

Gulat itong umangat ng tingin sa akin na tila hindi inaasahan ang mangyayari.

Hinihingal akong nag angat ng tingin dahil may naramdaman akong kahihiyan sa sarili ko.

Fuck! That was fast?! Tenius!

Naramdaman kong tumayo ang lalaki dahilan para mapatingin ako dito. Ang sobrang lumabas sa bibig nito na nakakalat sa buong labi ay pinupunasan ng braso nito. Tumingin ito sa kung nasaan ang cellphone ko. Mariin akong napapikit ng wala pang kinse segundo iyon!

Narinig kong mahina itong tumawa na tila ba may nakakatuwa sa nangyari.“I have never encountered anyone like you. Ang bilis mong labasan kumpara sa mga lalaking nilalabasan ng trenta minuto o bente.“Nakakainsulto nitong ani sa’kin.

Umigting ang aking panga dahil sa sinabi nito. Insulto ako dahil sa sinabi nito. Ngumisi ako sa dahil sa sinabi nito. Hindi pinapahalata ang insulto.

Tumayo ako at pagkatayo ko ay marahas kong hinawakan ang panga nito.“I don’t care what minutes, hours, or seconds I came.“Bumaba ang aking tingin sa kulay puti nitong suot na preskong presko dito.

Gamit ang aking kamay ay hinawakan ko ang collar nito at walang sabi sabing winasak iyon.

Rinig ko ang pagpunit ng damit nito dahil sa ginawa ko.“Kung tingin mo ay doon natatapos ang lahat, “Madilim ko itong tinignan.“Nagkakamali ka.“Tinulak ko ito sa isang malaking kama dahilan para pahiga itong bumagsak doon.

Hinubad ko ang aking relo at necktie na suot nang matapos ay ang aking suot naman na damit. Mula sa collar ay hinubad ko iyon. Inalis ko ang sinturon sa akin tsaka magkasabay na hinubad ang boxer ganun nadin ang itim na slack na suot ko.

“Be ready,” I warned.

Katulad ng ginawa ko sa damit nito ay sinira ko din ang suot nitong slack na pang waitress. Gulat ito dahil sa ginawa ko at tila hindi na yata makakarecover.

“Fuck! Straighten your legs!“Malakas kong hinapas ang pang-upo nito. Ang paa nitong nasa sahig ay tila gusto ng bumugay sa bawat bayong pinapakawalan ko sa likuran nito.

“M-masakit na!“Tila naiiyak nitong sigaw.

“I don’t fucking care! Just straighten your legs and let me fuck you hard!“Napapikit ako dahil sa ginagawa kong pagbayo dito.

Halos sampung oras nang nasa loob ang aking kahabaan sa loob nito dahil sa kagustuhan na hindi labasan.

I stopped when I felt my orgasm. Dahil sa sinabi nito sa akin kanina ay nainsulto ako kaya ginawa ko ang nabasa ko sa isang website. And it is working.

Pikit matang malakas akong umungol at isang malakas na sagad ay lumabas ang aking katas sa condom na suot ko.

Hingal na inalis ko ang aking sarili sa loob nito at tinanggal ang condom na suot.

Umalis ako sa kama at naglakad patungo kung nasaan ang basurahan at itinapon ang condom. Naglakad ulit ako patungo sa lamesa kung nasaan ang iba pang condom.

Tumingin ako sa lalaking nasa kama na mukang pagod na. But I’m not.

Kinuha ko ang isang condom at sinuot iyon sa aking kahabaan na hanggang ngayon ay matigas parin. Nang mailagay ay sumampa ako sa kama at walang ano anong itinihaya ko ang lalaki paharap sa akin.

Bumaba ang tingin ko sa puson nito kung saan nahawakan ko ang malagkit doon. I forgot to think that he came over and over again.

But I don’t care. Hinawakan ko ang dalawang hita nito at pagkatapos ay itinutok ko ang akin malaking pagkalalaki at wala pang segundo ay mabilis kong ipinasok ulit sa loob nito iyon.

I heard him scream in pain. Begging to pull out. Pero hindi ko ito pinakinggan hanggang sa mabilis akong umulos ng umulos dito ng walang kasawaan.

Even though he passed out I’m still moving to his back.

Hanggang sa magumaga ay tatlong condom palang ang nagagamit ko.

“Weak huh?“Usal ko dahil sa tila wala akong pagod na naramdaman.

I see his ass reddened.

Naglakad ako patungo sa banyo nang Bar ko na hindi basta basta makakapasok ang kung sino.

“Ahhh! Fuck!“Malalakas kong ungol habang pinapaligaya ang sarili.

Kumuyom ang aking kamao na nakahawak sa itaas kung nasaan ang shower.

“Ohhh! Shit!“Fuck! fuck! Gusto kong magmura ng malakas dahil sa namumuo sa aking puson.

I’m kinda addicted to sex but I don’t fuck any girls. I’d better play myself than to fucked them. Masyado silang maingay at mahina. Two or three rounds ay pagod na ang mga ito samantalang ako ay naguumpisa palang, ni hindi nga ako labasan sa tatlong round na iyon!

I want fucking more rounds!

Mula sa butas na merong silicon na nasababa ng shower na ako mismo ang naglagay ay pinasok ko ang aking galit na galit na pagkalalaki doon.

“Ahhhh…feels fucking good…“Mahabang ungol ko ng maramdaman ko ang tamang sikip noon sa aking pagkalalaki.

This feels like a real pussy but I would rather imagine this like an Ass. Yes. Fucking ass!

Hanggang sa maramdaman kong nilabasan ako sa butas na iyon kaya napagpasiyahan kong maligo na ng tuluyan.

Nang makalabas ako ay nakita ko parin ang lalaking pagod at nakadapa habang naliligo sa sarili nitong katas na hindi yata hinigop ng kumot o kama dahil sa dami.

“Sir…”

Hindi ko pinatuloy ang sasabihin ni Marco isa sa mga guwardiya dito sa aking bar na hanggang ngayon ay marami paring taong kilala.

“Give this to the man inside my room.“Inabot ko dito ang cheque. Meron pa akong sinabi dito hanggang sa umalis na ako ng tuluyan.

Pumikit ako ng mariin dahil naiimagine ko parin na nakapasok ang aking pagkalalaki sa loob ng lalaking iyon. Fuck!

That is fucking one night paid!

Why do I feel like fucking want to do it again?!

To be continued

ONP 1

I thought they were saving lives if money is in front of them but not. Hindi pala kayang isalba nang pera ang buhay ng tao. Pero bakit pa kailangan na iharap muna sa kanila ang pera bago sila magligtas ng tao kung gayong hindi din naman pala nila masasalba?

“Nakikiramay kami, Ijo.”

Nakakatuwa din ’tong mga kamag-anak kong ’to e. Nung nanghihingi kami ng tulong sa kanila halos pagsarahan kami ng pinto pero nung namatay na ’yung dahilan kung bakit kami humihingi ng tulong parang sila pa ’yung namatayan.

Marami ang nakikiramay sa pagkawala ng kapatid kong babae. She was only fourteen years old when she experienced it. She didn’t deserve to be here in the long box, wearing a white dress and being lifeless.

I used myself to earn money. I need to do it because of the thoughts she would be saved. But not.

Kumuyom ang kamao ko kasabay noon ay ang pagpatak ng luha. She is the only reason why I need to pursue to live. She is the reason why I have dreams for her. She is the only reason why I am here fighting for this fucking world.

Naririnig ko ang ingay sa labas. Maraming naglalaro ng baraha, at sugal na puwedeng makalikom para sa pagpapalibing ng kapatid ko.

The money I earned that night is not enough for my sister’s operation. Kaya ngayon ay hindi ko alam kung saan ako kukuha para ilibing ang kapatid ko.

I am left alone. My family separated when I was ten. I don’t know where my father is now. My mother has her own family—a Happy family. Wala na akong balita sa kanila simula nung iwan nila kami sa Lolo at Lola namin.

Bakit pa nila kailangan na buhayin kami sa mundo kung ganito lang din naman pala ang ibibigay at ipaparamdam sa amin? Bakit kailangan na kami ang magsakripisyo sa ginawa nilang kasiyahan noon?…at bakit kailangang bumuo ng ibang pamilya kung puwede naman ayusin?

Nakita kong lumapit sa akin si Lola na may dalang pagkain na nasa puting cup.

“Heto Ijo, ilang araw kang walang kain baka mamaya ikaw naman ang makikita namin na nakahiga sa kabaong,” Usal ni Lola habang ibinibigay sa akin ang hawak-hawak.

Walang buhay akong natawa sa sinabi ni Lola. Pinunasan ko ang luha sa aking mga mata nung maramdaman kong tutulo ’yon.

“Okay na siguro ’yon, La. Wala na din naman ’yung dahilan kung bakit pa ako lumalaban.” Paano pa ako magiging masaya? Paano pa ako makakabangon kung wala na din naman saysay?

I want to be lifeless too to hug my sister forever.

“Kung nandidito ang kapatid mo sa tingin mo ba hahayaan ka n’yang masabi mo ang mga ’yan?” May halong galit na sagot ni Lola sa akin.

Bumaling ako kay Lola. I saw her eyes flickering from the pain. Her wrinkles say how old she is now. Matanda na sila ni Lolo. Malakas pa si Lola habang si Lolo naman ay hindi na nakakaalala.

Sadness is a part of our lives. No one will tell how or when we die. When we leave this world.

“Kumain ka, aasikasuhin ko ang ibang bisita.” Ani Lola bago ako iniwan.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko. Tinitigan ko lang ang Lugaw na nasa kamay ko na ngayon. Mainit-init pa.

Kumakalam ang sikmura ko pero ayaw ng dila ko kumain. Hindi ko kayang kumain habang nakikita ko ang kapatid ko na nasa aking harapan. Nakahiga sa isang bagay at walang buhay.

“Nakikiramay kami, Pre.”

Dumating ang mga kaibigan ko at classmates. Elementary at high school. Ang iba naman ay naging kaibigan ko sa kanto.

Hindi ko alam kung nasaan na ang Tito at Tita ko. Wala din naman akong pake kung nandidito sila o wala dahil simula nung pinagtabuyan nila kami ni Lola habang humihingi ng tulong para sa kapatid ko ay wala na akong dahilan para kilalanin sila bilang pamilya.

Last day and last night of my Sister. My Mother came. She was so shocked and ended up crying like she didn’t leave me for her selfishness. For her own sake.

“B-bakit hindi ka tumawag sakin Levien?!” Sigaw pa nito sa akin na parang kasalanan ko pa ang lahat.

Ang tinitimpi kong galit at pagkamuhi ay bigla nitong napindot.

“Tumawag?! Paano kami tatawag kung hindi namin alam kung nasaan ka?! Kung anong number mo?! Ilang araw nang nakalatag si Lessy sa kabaong na ’yan! Tapos ano?! Ngayon ka lang pumunta! Sana kung nagmamalasakit ka sa amin, sana noon pa! Sana noon kapa na nga musta! Pero hindi ’di ba?! Wala kaming narinig na pangangamusta mo! Wala!” I don’t care how people watched me being like this to my mother.

Ang lumuluhang mata ng Nanay ko ay napalitan ng galit. Mabilis itong lumakad kung nasaan ako tsaka ako nito binigyan ng malakas na sampal.

“Wala kang hiya! Nanay mo ako! Wala kang respeto! Sana hindi nalang kita binuhay sa mundo!” Malalakas at galit na galit na sigaw nito sa akin habang nanlilisik ang mga matang nakatitig sa’kin.

I leveled her anger. “Respeto? Walang hiya?” Mariin ko itong tinignan. “Sana nga hindi mo nalang ako binuhay para wala akong utang na loob sa inyo! Sana wala akong responsibilidad na dapat kayo ang gumagawa! Iniwan mo kami para sa ibang lalaki ’di ba! Iniwan mo kami na parang sisiw!” Halos hindi kona makilala ang sarili ko dahil sa nangyayaring ito.

This is not enough for what they did to us—to my sister. Iniwan nila kami nang ganun nalang. Pinabayaan at hindi na binalikan.

Nilalamon ng galit at sama nang loob ang puso at isip ko dahil sa ginawa ng sarili kong mga magulang sa amin ng kapatid ko.

“Hindi mo alam ang pinagdaanan namin ni Lessy!” I can’t forgive her. I can’t.

Even though she is my mother.

Hinayaan nila kami. Hinayaan nilang magkaroon kami ng galit sa kanila. Binigyan nila ako ng dahilan para mas lalong magalit sa kanila.

“Ano ba kayong mag-Ina?!” Suway sa amin Lola na humaharang pa sa gitna namin ng Ina ko.

Masama ang tingin na bumaling sa akin si Lola. “Levien! Hindi kita tinuruan na maging bastos!” Pagalit na usal ni Lola.

Suminghap ako. Gusto na naman tumulo ng aking luha. Kasalanan ko na naman? Ako na naman ang mali? Kailan ba ako magiging tama?

“Ayan ang natututunan n’yang batang iyan sa inyo. Maging kagaya n’yo.”

Parang nagpintig na naman ang tainga ko sa narinig ko. Handa na sana akong sumagot ulit sa sarili kong Ina ngunit mabilis din akong napasinghap nung masampal ito ni Lola ng malakas.

I saw her eyes filled with shock. Her eyes flickered with anger.

“Kung si Levien hindi ka kayang sampalin sa mga sinasabi mo, p’wes ako. Kaya kitang sampalin! Huwag mong kinu-k’westyon ang pagpapalaki ko kay Levien dahil simula nung iwan mo sila sa amin matagal na kitang tinakwil bilang anak ko!” Lola burst out in anger.

Pati ang mga nakikiramay ay napapasinghap. Ang iba ay ang bubulungan na para bang nanonood lang sa telebisyon.

Nakita ko ang pagbaling ng Ina ko sa karamihan ng taong nakikiramay. Ang iba ay pinagbubulungan ito habang ang iba naman ay masama ang tingin dito.

Bumaling ulit sa amin ang Ina ko. Ang Lola ko ay hindi nagpatinag. She stood ready for the coming fight. Kahit na matandan na si Lola ay kita parin dito ang kamalditahan at katarayan. Ganun na din ang palaban.

Napasighap ang Ina ko dahil sa paghahanda ni Lola. “Magsama-sama kayong lahat!” Wika nito bago nagmamadaling umalis palabas ng bahay.

When my Mother left. I hugged my Lola. I feel drained. I feel lifeless even though I am still alive.

                                  

                                      

---

“Sakit ng leeg ko,” Reklamo ni Yawy. Inilagay nito sa desk ko ang isang envelope na kulay brown na hawak-hawak.

Natawa ako ng bahagya dahil sa pagreklamo nito.

“Pahinga kana.” Usal ko dito. Kinuha at binasa ko ang inilagay nito sa akin desk. The title of this land.

“Ang tagal mo din palang hinulugan ang lupang ’yan?” Ani Yawy nung mabasa ko ang nakasulat.

Inilagay ko ang envelope sa drawer.

“five years. Buti nga pumayag ’yung may-ari ng lupa na hulugan ko sa maliit na halaga kada buwan. Kaya umabot ng five years.” Sagot ko kay Yawy.

Sumasakit na din ang mga mata ko sa kakaharap sa Laptop habang tumatanggap ng mga kliyenteng nagpapareserve sa Restaurant. After that day. I decided to live again. To redeem myself, my life. Mahirap pero pinangako ko sa sarili ko na ito nalang ang gagawin ko. Tuparin ang pangarap na gustong-gusto ng kapatid ko nung nabubuhay pa ito.

“Anong gagawin mo sa Lupang ’yan?” Tanong ni Yawy. Naupo ito sa harapan ko. Tinatantya kung anong ginagawa ko.

“Bakery.” Tipid na sagot ko dito. Ibinalik ko ang Titulo ng Lupa sa envelope na brown.

Ginawa ko na ulit ang trabaho ko. Nagtipa ang sampung darili ko sa Laptop. Yawy is still there, His work is now done but here he was. Still here. At talagang umupo pa.

“Huh? Maganda naman ang posisyon mo dito ah?”

Huminga ako ng malalim. My eyes bore to him. Hindi talaga aalis ang lalaking ito hanggang hindi nakukuha ang gusto nitong malaman.

“Hindi ko naman iiwan ang trabaho ko. I still want to earn.” Usal ko. Tinaasan ko ito ng kilay nung makitang nakakunot ang noo nito.

Yawy is one of my close workers here in the Restaurant. He is the assistant of the chef while I am the assistant of the manager. Maayos ang sahod kaya maaga kong natapos ang lupang hinuhulugan malapit sa Lugar namin.

“Kuya, ang sarap ng egg pie nila!” Masayang turin ni Lessy. Kinakain nito ang egg pie na pasalubong ko galing sa perang binabaon ko araw-araw na binibigay ni Lola.

Para magkaroon din ng sariling pera. Tumutulong ako sa mga bangkero na nangingisda. Pumapalaot ako upang magkaroon ng pera para sa kapatid ko. Para bilihan ito ng pagkain na gustong gusto.

“Anong gusto mo sa susunod?” Nakangiting tanong ko sa kapatid. Ginagawa ko ang assignment ko sa science. Magsusulat na sana ulit ako nung may bigla akong na alala. “May Burger nga pala ako, gusto mo?”

Tumayo ako at kinuha ang Bag na nakasabit sa pako na nasa dingding. Binuksan ko ’yon habang bumabalik sa mahabang upuan na kahoy.

Lumapit ako sa kapatid kong nakatingin sa malayo at may bahid ng ngiti sa labi. Nasa kamay nito ang egg pie na binili ko.

“Mamaya kuya, miryenda ko.” Wika nito habang kumakagat sa egg pie na hawak. Ang saklay nito ay nasa tabi na para kahit ano mang oras ay makakatayo ito at malalaman ang nasa paligid.

Her blue eyes can tell how beautiful my sister is. But under her beautiful eyes, there’s a darkness. Her deep eyes, narrowed shapes. Pointed nose, long eyelashes, black eyebrows, long and thick hair. Ang maputi nitong balat na halos kasing kulay na ng gatas ay litaw na litaw sa suot nitong dress na kulay dilaw na tinahi pa ni Lola. Hindi ito nakakakita.

“Kainin mo na ngayon,” Iniwas ko ang paningin sa kapatid ko dahil may kumikirot sa dibdib ko. Ang unfair talaga ng mundo. Wala talagang perpekto. “Ibibili nalang kita.” Dagdag ko.

“Huh? Huwag na! Wala kang magiging baon bukas?”

Umangat ang labi ko dahil sa sinabi ni Lessy. Tinignan ko ito. Kunot na kunot ang makakapal nitong kilay habang nakatingin sa kawalan.

Mahina akong natawa sa kapatid ko. May humaplos sa aking puso pero hindi noon natumbasan ang kumikirot sa aking dibdib.

“May baon pa ako.” Sagot ko. Tinutuldukan ang pag-uusap namin na ’to.

Nakatingin lang ako sa reaksyon ng kapatid ko. Nakaawang ang magandan labi na pulang-pula. Kumukunot ang noo nito na parang may gusto pang sabihin ngunit hindi nalang sinaboses. Ikinagat nalang nito sa egg pie ang iniisip.

Hindi ko na maituloy ang ginagawa ko dahil mas ginusto ko nalang na pagmasdan ang kapatid ko.

I want to give her a beautiful world even though she can’t see it. I want her to know how beautiful this wonderful world even though this is cruel. Gusto kong tumatak sa isip nito na kahit hindi nito nakikita ang nasa paligid, gusto ko parin na mamutawi sa isip nito na maganda ang nasa paligid nito.

“Kuya, gusto kong subukan gumawa ng egg pie. Gusto kong gumawa ng mga tinapay!”

My lips rose from amusement at what my sister says. She looks happy saying it. For her simple words, simple glances, simple moves. I really adore her. Her existence is my world too.