DISCLAIMER

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters,

businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer/publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

P.S

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

This is a BOYSLOVE story. It is related to a men-to-men relationship. If you were not into these relationship nor even a certified homophobic, better leave the book.

There are some matured scenes in the book that is not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

¤¤¤

CHARACTER

¤¤¤

¤¤¤

Acer Frost Anderson:

¤¤¤

18 y/o. Rich, Rich, Rich. Nasa last year of señior high school. Isa ding cute famous young model ng iba’t ibang magazine. A totally brat.

¤¤¤

Kenneth Hidalgo:

¤¤¤

26 y/o. Just an ordinary citizen na hangad ang maiahon sa hirap ang sariling buhay. Nakapagtapos sa edad na bente cinco sa kursong Business Management dahil sa iyon ang gusto ng taong nagpaaral sa kanya kung saan siya part time na nagtratrabaho at doon na siya mismo ang COO.

Plot:

Kinuha siya mula sa ampunan ng mag asawang Elijah at Ace Anderson sa edad na labing isang taong gulang. Binihisan, pinakain at pinag aral siya ng mga ito.

Tumatak sa kanyang pagkatao hanggang sa lumaki siya na malaki ang utang na loob niya sa mag asawa kahit pa man hindi niya matiis ang ugali ng nag iisang anak ng mga ito. Ito ay si Acer Frost and a totally brat na laging ipinapamukha sa kanya na isa lamang siyang sampid sa kanilang pamilya na lagi na lang niyang ipinagpapawalang bahala alang ala sa mga magulang nito na itinuring siyang kapamilya.

Hanggang sa minsan ng nadukot si Acer kaya naman nagpasyang kumuha ng bodyguard para dito. Dahil sa ayaw ni Acer ng may aaligid aligid o bubuntot buntot sa kanya ay lagi itong gumagawa ng paraan para agad na magresign ang nakukuha ng mga magulang nitong bodyguard.

Dahil sa wala ng gustong magtrabaho para sa kanya ay nakiusap na sa kanya ang mag asawang Anderson na hindi naman niya mahindian.

At sinabihan siyang. “Ikaw na ang bahala sa anak namin… Ipinagkakatiwala na namin siya sayo..”

Tinanggap niya ang pakiusap ng mag asawa.. at simula noon, siya na ang naging batas sa kanilang dalawa.

¤¤¤

ABANGAN!!

¤¤¤

YuChenXi

NOTE:

Dahil sa mga nakiusap na ilagay ko din dito ang inaabangang kwento ng anak ng mag asawang Elijah at Ace Anderson, Narito na po..

Umaasa ako ng suporta galing sa inyong mga masugid kong tagasuporta na laging naghihintay ng update ko.

Sana po kung gaano niyo sinuportahan noon sina Ace at Elijah ay ganun din po sana sa anak nilang si Acer Frost Anderson..

Maraming salamat po!!!!

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #1

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

Elijah POV:

¤¤¤

“Salamat sa pagbisita Sir Elijah. Sir Ace.” may bahid ng ngiti ang isa tagapangalaga sa ampunang pinuntahan namin.

“Walang anuman iyon sister Marie. Gusto lang talaga naming muling bisitahin ang batang gusto naming ampunin.”

“Alam namin iyan Sir Elijah. Pero… hindi ba pwedeng ibang bata na lang.. iyong willing maampon. Ang isa kasing iyon ay ayaw ng umalis dito sa ampunan. Pang apat na kasi kayong nagtatangkang ampunin siya at sa tatlong nauna ay isinauli lang siyang pabalik dito.”

“Huwag kayong mag alala sister Marie.. hindi na po siya babalik dito.”

“Hindi po natin iyan masasabi sa ngayon Sir Elijah. Once kasi na nakukuha na siya ng mga aampon sa kanya ay gagawa ito ng mga bagay na ikakagalit ng umampon sa kanya hanggang sa ibabalik siya dito sa amin.”

Nagkatingin kami ni Ace dahil sa sinabi nito.

“Hindi lang siguro nagustuhan ang trato sa kanya ng mga umampon sa kanya sister Marie. Huwag po kayong mag alala.. hindi naman namin po siya aampunin para alilain.”

“Kayo po ang bahala Sir Elijah. Hindi na muna ako mag pa file ng adoption letter para hindi po masayang ang oras niyo. Obserbahan na lang muna natin ang galaw at kilos niya habang nasa pangangalaga niyo siya Sir Elijah.”

“Sige sister Marie, kung iyan ang makakabuti para sa pag ampun namin sa kanya.”

“Sumunod po kayo sa akin sir Elijah. sir Ace.. nasa silid lamang po siya. Ayaw makihalubilo sa iba.”

Naunang naglakad ito sa amin. Sumunid lamang kami hanggang sa marating namin ang silid ng mga ibang bata kung saan lamang siya nagkukulong.

“Kenneth. Halika dito.” tawag ni Sister Marie sa bata pero hindi ito gumalaw sa kinauupuan sa higaan nito sa gilid kung saan ito nakatawan sa labas ng bintana. Saglit na lumingon lang sa amin bago muling ibinaling sa bintana ang tingin.

“Ganyan talaga siya Sir Elijah.”

“Okay lang. Pwede ko ba siyang lapitan?”

“Sige Sir Elijah. Hindi naman siya delekadong bata.”

Humawak sa kamay ko si Ace na nanatiling walang imik at hinayaan akong makipag usap lang kay sister Marie. Hindi parin nagbabago ang ugali niya na bihirang makipag usap sa iba lalo na at hindi niya gaanong nakikita o kakilala.

“Ako na ang bahala.” nakangiti kong sabi sa kanya.

“May tiwala ako sayo na kaya mo siyang kumbinsihin.” sagot naman niya sa akin sabay haplos ng pisngi ko.

Ngumiti naman ako. Tumingin muna ako kay sister Marie bago ako bumaling sa nakatalikod na bata.

“Hi.” mahinang pagbati ko dito. Hindi agad ito lumingon na akala ko ay mapapahiya ako pro lumingom din ito kalaunan sa akin. “Hello.” muli kong pagbati dito.

“Hindi ako sasama sainyo. Makakaalis na kayo.” matatag na tuno ng boses na saad nito. Blanko lamang ang makikita sa ekspresyon sa mga mata nito.

“Away mo bang magkaroon ng bagong pamilya maliban dito? Mabibigyan ka namin ng masaganang buhay kapag sumama ka sa amin.”

“Maayos na ang buhay ko dito. Hindi ko na kailangan ng bagong pamilya kung sa simula pa lang ay pakitang tao lang ang ipinakita.”

“Hindi naman kami ganun hijo. Kaya nga kami nandito at makipag usap sayo ng maayos para kumbinsihin na sumama sa amin. Mabibigyan ka namin ng magandang buhay. Makakapagtapos ka ng pag aaral.”

“Hindi ko kailangan ng mga iyan. Makakaalis na kayo.” simabayan ng pagtalikod at muling ibinalik ang paningin sa labas ng bintana.

Napalingon naman ako kay Ace na nanatiling walang imik na nakamasid lang sa amin ng bata.

“Maayos na ang buhay ko dito.”

“Hindi naman habang buhay ay mananatili ka dito sa ampunan. Wala ka bang mga pangarap sa buhay? Ayaw mo bang makapagtapos ng pag aaral at makapagtrabaho sa malaking kompanya at magkaroon ng sariling pera? Maibibigay namin iyon sa iyo kapag pumayag kang sumama sa amin.” mahabang pangungumbinsi ko dito.

“Pare-pareho lamang kayo ng sinasabi. Ganyan din ang sinabi sa akin ng mga naunang gustong umampon sa akin. Sasabihan ng magagandang salita pero kapag sumama ako ay gagawin naman akong alila.. para saan pa kung sasama ako kung aalilain niyo lamang ako. Mas gusto ko pang maghanap ng trabaho kaysa ang sumama sa inyo at alilain ako.”

“No! hindi namin magagawa ang mga sinasabi mo. Hindi mo kailangang magtrabaho para magkapera. Maibibigay namin sa iyo ang mga kakailanganin mo ng hindi mo iyon pinagtratrabahuan.”

“Talaga? At gaano naman katotoo kaya ang mga sinasabi niyo?” napatitig akong muli dito ng seryusong tumingin ito sa akin.

May sarili na itong paninindigan dahil labing isang taong gulang na ito kaya hindi ko ito masisisi sa klase ng pananalita nito. Hindi naman ito magsasalita ng ganun kung hindi nakaranas ng pagmamalupit ng mga naunang gustong umampon sa kanya.

“Mapapatunayan namin na totoo ang mga sinasabi ko kung papayag kang sumama sa amin. Sabi naman ni Sister Marie na hindi muna gagawa ng kasulatan para sa pag ampon namin sayo. Bigyan mo kami ng pagkakataong ipakita na iba kami sa mga naunang gustong umampon sayo. Kung talagang hindi mo magustuhan ang pananatili sa amin ay ibabalik ka namin dito at hindi ka na namin kukulitin pa.”

“Bakit? Bakit gustong gusto niyong umampon ng bata? Bigyan niyo ako ng magandang rason?” seryusong tanong nito.

Hindi agad ako nakasagot. Napatingin ako kay Ace na nakamasid parin sa amin.

“Well, gusto lang naman namin na magkaroon ng kapatid ang anak namin. His name is Acer. Gusto naming maranasan niya na magkaroon ng kapatid na mag aalaga sa kanya. Magpaparamdam na may kuya siyang magmamahal sa kanya at kuya na mag tatanggol sa kanya kapag inaapi siya ng iba.” mahabang sagot ko dito. “Kagagaling lang niya sa isang operasyon sa puso. At hindi gaanong kalakasan ang katawan niya. Matutuwa kami kapag sumama ka sa amin at ituturing mong isang tunay na kapatid ang anak namin. Ituturing mo din kaming tunay na pamilya.” na sinamahan ng pagkukwento dito.

“Pero bakit ako? Bakit ako ang napili niyo?”

“Dahil alam naming kaya mo siyang alagaan para sa amin. Kayang ingatan katulad ng pag iingat namin sa kanya. Kayang ipagtanggol katulad ng pagtatanggol namin sa kanya.”

“Paano kayo makakasigurong aalagaan ko at ituturing na kapatid ang anak niyo?”

“Sa paraan ng pananalita mo ay nakikita namin na may paninindigan kang pinanghahawakan.”

“Hindi kapatid ang kailangan niya kundi isang bodyguard.”

“Kung body guard lang ay marami kaming nakapalibot sa kanya. Pero hindi iyon ang kailangan namin, kuya na ituturing siyang tunay na kapatid.”

Hindi na ito nagsalita. Tumitig ulit sa akin bago bumaling kay Ace. Sa paraan ng tingin niya kay Ace ay parang nag uusap ang mga mata nila.

Ilang sigundo din na nabalot kami ng katahimikan bago nito binasag iyon ng mga salita.

“Sasama ako.. pero hindi ko sinasabing pumapayag akong paampon sa inyo.”

“Okay lang iyon. Hindi ka namin pipilitin sa ngayon. Basta hayaan mo kaming iparamdam sa iyo kung gaano katotoo ang paghahangad naming mapabilang ka sa pamilya namin.”

“Sige.” tanging katagang lumabas sa bibig nito na muling bumaling sa labas ng bintana.

Ngiting tagumpay ang napaskil sa bibig naming mag asawa dahil sa napapayag namin ito kahit pa man wala pang kasiguraduhang magtatagal nga ito sa amin.

Pero hindi na iyon mahalaga. Ipapakita na lang namin dito na hindi siya iba sa amin at ituturing na isang tunay na anak para hindi na ito makatanggi sa pag ampon namin sa kanya.

Kinausap ulit ito ni sister Marie para sa amin para kumpermahin ang pagsama na nito sa amin pauwi ng bahay.

Wala na itong imik habang kaagapay na namin itong palabas ng ampunan. Hindi na din naman namin siya inimik para hindi naman maasiwa habang nasa biyahe kami pabalik ng A. Place.

“Daddy, mommy.” masayang salubong sa amin ni Acer. Halos kababa lang namin ng kotse ng lumabas ito ng bahay. Agad itong nagpakarga sa akin. May diing dumampi ang mga labi sa pisngi ko. “Daddy. I wanna hug daddy too.” may lambing na inilahad ang mga palad kay Ace na agad naman lumapit sa amin. Yumakap ang maliliit na braso ni Acer sa leeg niya at may diing ding humaliki sa pisngi niya. “Where have you been, mommy? daddy?” tanong nito. Hindi kasi namin sinabi dito ngayon namin kukunin ang magiging kuya niya.

“We have a surprise for you baby.”

“Really? A big teddy? I like teddy bear.” masayang sabi nito. Itinaas pa ang mga kamay habang sinasabi kung gaano kalaki ang gustong teddy bear.

“Pero marami ka ng teddy sa kwarto mo baby. Saan natin ilalagay ang teddy kung sakali.”

“Mmmmm… Mean it’s not a teddy?”

“No baby..” sagot ko. Kumilos naman si Ace para buksan ang pinto ng kotse sa likod.

Bumama si Kenneth doon. Iginala ang paningin sa paligid. Hindi man ito magsalita at kahit na gusto sigurong itago ang pagkamangha ay nasa mga kislap ng mga mata nito ang salitang iyon.

“Baby.. Remmeber we told you na magkakaroon ka ng big brother.. Here he is.. Meet your big brother.. Kenneth.” Pakilala ko ng tumingin na sa amin ito. Nakipagtitigan ito kay Acer at ganun din naman ito sa kanya.

“Put me down.. Put me down.” nagpumiglas ito mula sa pagkakakarga sa akin kaya naman inilapag ko na ito.

Walang salitang nilapitan si Kenneth.

“What your name?” tanong niya dito. “How old are you? Where have you been?” sunod sunod na tanong pa niya. “Where did mom pick you up?”

Kunot ang nuo ni Kenneth habang nakatingin parin ito sa kanya.

“Hey! I’m asking you? are you deaf? are you dumb?” tanong pa niya ng walang makuhang sagot mula dito.

“Baby.. Kuya Kenneth is just innovating.. Ask him later okay. Pumasok muna tayo sa loob..” hinawakan ko sa kaliwang kamay si Acer ng balingan ko si Kenneth.. “Halika ka na, hijo. Pumasok na muna tayo.. Ito na ang bago mong bahay simula ngayon.” alanganin akong humawak sa kamay nito pero hindi naman ito umiwas at nakisabay na sa amin sa pagpasok.

Muli kong nakitaan ng pagkamangha ito ng makapasok kami. Iginala ang paningin sa paligid.

“Celine, pagkatapos mo diyan maghanda ka ng meryenda.” utos ko kay Celine habang nakasunod na ito sa amin bitbit ang maliit na bag na tanging dala ni Kenneth.

“Opo sir Elijah.”

“Halika na muna. Ipapakita namin sayo ang magiging silid mo.” may ngiti sa labing baling ko dito. Hawak na nito ang maliit na bag kung saan nakasilod ang mga damit.

Hindi ito nagsalita pero sumunod naman sa amin ng paakyat na kami ng pangalawang palapag. Bagtas ang pasilyo sa kaliwa kung saan nandoon ang magiging silod nito.

“Ito na ngayon ang magiging silid mo simula ngayon. Sarili mo ito kaya makakagalaw ka ng naayos sa nakagawian mo.”

“And my room is next to your.” nakangiti ding sabi ni Acer dito.

Wala parin kaming salita na narinig mula dito.

“Why don’t you talk?” tanong pa ni Acer na nakitaan na ng bahagyang pagkairita dahil wala pang ni isang sagot mula dito sa mga tanong niya.

“Baby.. huwag mo munang pilitin ang kuya Kenneth okay.. gaya ng sabi ko.. naninibago lang ang kuya Kenneth mo sa bahay.”

“Hmmp! Is he dosen’t like me?”

“Of course not baby. Kaya nga sumama dito ang kuya Kenneth mo dahil gusto ka niya.” sagot ko. Kapag hindi pa naman iniba ang usapan ay hindi matatapos ang paksang sinimulan kaya naman niyaya ko na itong lumabas muna at hayaang mapag isa muna ang kuya Kenneth niya.

“Hope you like your room Kuya Kenneth.. bye bye.” paalam na niya dito ng nagpasya na kaming iwan ito.

At umaasa na sa paglabas namin ay makakapag isip na itong kausapin kami kapag muli namin itong kinausap.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

Hindi ko mapigilang mamangha sa mga nakikita ng mata ko. Gaano kayaman ang mag asawang gustong umampon sa akin?

Isa lamang iyon sa katanungan na nabuo sa isipan ko. Ang akala ko ng makita ko sila ay tamang yaman lamang ang tinatamasa ng mga ito pero wala pala sa kalingkingan ng iniisip ko ang totoong istado ng mga ito sa buhay.

Naisip ko na noong una na kaya nila gustong mag ampon ng bata dahil parehong lalaki ang mag asawa pero ngayon ko napatunayan na may sariling mga anak ang mga ito at hindi lamang sila gumagawa ng sariling kwento.

At ngayon.. Kahit nasabi ko na sa sarili ko na hindi dapat padadala sa magaang pakikipag usap sa akin ng mag asawa ay hindi ko mapigilan.

Elijah ang pangalan ng kumausap at nangumbinsi sa akin at talaga namang ang gaan ng pakikipag usap nito. Akala ko ay pakitang tao at sinasadyang maging mabait sa harapan ko kanina pero nagkamali ako dahil pareho lamang ang pakikipag usap nito sa akin sa anak nito. May lambing at talaga namang magaan lang itong magsalita.

Ang asawa naman nito ay halos hindi umiimik kaya hindi ko alam kung ano naman ang ugaling mayroon ito pero nakikinita ko na isa itong istrikto dahil sa seryusong titig nito sa akin kanina.

At tungkol naman sa anak nila?????? wala akong masyadong masasabi ngayon maliban sa cute ang anak nila ay talaga namang madaldal ito pero halatang mahal na mahal niya ang mga magulang at mahal na mahal siya ng mga magulang niya.

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga. Ano kaya ang magiging buhay ko kung sakaling papayag ako na papaampon sa kanila? Ituturing ba talaga nila akong tunay na bahagi ng pamikya nila o ituturing lang akong sampid katulad ng mga naunang gustong umampon sa akin?

Hindi ko naman masasagot ang mga tanong kong iyon kung hindi ako mananatili dito sa bahay nila.

Ako pala si Kenneth.. at sa ampunan na ako nagkaisip. Naikwento na sa akin kung paano ako napunta sa ampunan. Iniwan daw ako ng mga magulang ko sa harap ng ampunan. At sa basket kung saan ako inilagay ay nakalagay na doon ang pangalan ko at kung kailan ako naipanganak na may kasama na ding note na hindi na daw kailangan na hanapin ko sila paglaki ko dahil baka wala na silang buhay sa mundong ito sa mga panahong kaya ko na silang hanaping mag isa. Kaya hindi na ako aasa na buhay pa ang mga magulang ko. Ang tanging nasa isip ko na sana mabilis na lumipas ang panahon para lumaki na ako at kaya ko ng maghanap buhay para sa sarili ko at hindi lang aasa sa bahay ampunan.

At ngayon…. may isang pamilya na naman na gusto akong ampunin…

Muli kong iginala ang paningin ko sa buong silid. Kusang kumilos ang mga paa ko at binuksan ang built in cabenet sa wall.

Talaga namang pinaghandaan nila ang pagdating ko dahil may mga damit na sa kabenet na alam kong kakasya lahat sa akin. Wala na palang silbi ang tatlong piraso at lumang damit na dinala ko kung sakaling magtatagal ako sa bahay na ito.

Matapos kong mausisa ang laman ng kabenet ay isinunod ko naman ang isa pang pinto na muli namang nakapagpamangha sa akin.

Banyo iyon at talaga namang napakabongga ng pagkakagawa. May mga personal na gamit na din maayos na nakasalansan sa harapan ng may kalakihang salamin.

Tatlong katok ang narinig ko mula sa pinto sa labas kaya mabilis ang ginawa kong paglabas ng banyo at tinignan kung sino ang kumatok.

“Ayos na ba saiyo ang silid mo hijo?”

“Wala po bang maliit lang na silid sir?” bagkus tanong ko din kaysa sagutin ang tanong nito.

“Sir??? Masyado naman yatang pormal ang tawag mo sa akin hijo. Habang hindi ka pa namin legal na naampon.. Tawagin mo muna akong tito Elijah.” may lambing sa tuno na sabi nito. “And about sa room… pasensya ka na hijo.. Halos magkakapareho lang ang laki ng mga silid na mayroon ang bahay natin.”

Napatitig ako dito. NATIN? Sa isang katagang iyon ay nakaramdam ako na para talaga akong kasapi ng kanilang pamilya.

“Masasanay ka din hijo kapag nagtagal ka dito.” umangat ang kamay nito at ipinatong sa ulo ko. “Saka na natin ulit iyan pag usapan. May nakahanda ng meryenda sa baba.. Halika na ng hindi ka magutom. Naghihintay na si Acer doon.” may ngiti pa sa labinh saad nito.

“S-sige po.” kahit na alanganin ay sumunod parin ako dito.

Maaring ito ang simula para pag aralan kung hanggang saan ang kabaitan ipinapakita nila sa akin.

¤¤¤ ♡♡♡♡

YuChenXi

NOTE:

Salamat nga pala kay

cutiecane23

Sa paggawa ng cover ng

MY POSSESSIVE BODYGUARD

Maraming salamat bhe.

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #2:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACE POV:

¤¤¤

“D addy.. Daddy.”

“Yes baby? What it is?” Nakangiti kong tanong sa baby namin ng lumapit sa akin.

Inakyat kasi ni Elijah si Kenneth para sabihan ng bumaba para sa meryenda. Kararating lang namin galing ampunan at sa kabutihang palad ay nahikayat naman niya itong sumama sa amin.

“Is kuya Kenneth don’t like me?” Sa murang edad ng baby Acer namin at nagawa nitong ikunot ang nuo habang nakatitig sa akin na nagtatanong.

Ngumiti ako. Maingat na kinarga ko ito at pinaupo sa kaliwang hita ko. Masuyong ginulo ang buhok nito bago dinampian ng halik mismo kung saan pumatong ang kamay ko.

“Kuya kenneth like you baby. Kaya nga siya sumama sa amin pauwi dahil saiyo.” Maalumanay na sagot ko.

I love my son. And I really love Elijah for giving Acer to me. Kahit na sa lumipas na nakaraang taon ay muntik na itong nawala sa amin dahil sa operasyon nito sa puso.

Pero sadyang para siya sa amin dahil matapos ang hindi pagtibok ng puso nito matapos ang operasyon ay muling bumalik ito sa amin. At isa iyon sa hindi ko makakalimutang himala NIYA para sa anak namin.. na para sa amin..

They are my everything. Sa kanilang dalawa ko na lang inuubos ang oras ko. Sa kanila na ako kumukuha ng lakas para mas maging matibay pa ang pamamalakad ko sa mga negosyo namin.

“But he didn’t answer any of my question… he don’t like to talk to me. Is he really like me?” Pang uulit na tanong nito.

Ngumiti na naman ako. Nakakagaan para sa akin ang makitang kasiglaan nito. Ang kakulitan nito na nagpapahiwatig lamang na maayos ang kalusugan nito. Na wala ng iniindang sakit.

“Gaya ng sabi ng mommy kanina.. naninibago lamang ang kuya Kenneth mo.. kaya huwag mo siyang masyadong kulitin.. hmmm… para hindi siya umalis ng bahay..”

“Hmmmm.. okay daddy.. I wont bother kuya Kenneth anymore so he cant leave.” Nakangiti nitong sagot. Bibong bibong ito sa kabila ng murang edad.

“Good boy… be good always okay…”

Tumango ito.. hindi na umalis sa pagkakaupo sa hita ko habang matiyang hinihintay ang pagbaba ng kuya Kenneth at ng mommy niya.

Pero ang sinabi kaninang hindi kukulitin ang kuya Kenneth niya ay hindi nasunod. Bagkus mabilis na bumaba sa pagkakakandong sa akin at sinalubong ang mga ito sa ibaba ng hagdan.

“Kuya Kenneth.. kuya kenneth. Do you like your room? You want me to put teddy in your room? I have plenty toys in my room.. we can share.” Mahaba nitong saad.

Walang pag aalinlangang hinawakan sa braso si Kenneth. Bahagya akong nag alala baka hindi magustuhan nito ang paghawak niya dito. Naging maagap ako at mabilis na lumapit sa kanila kung sakali mang hindi maging maganda ang reaksyon ni Kenneth sa paghawak ng baby namin dito.

Hindi parin umimik si Kenneth. Napatingin sa brasong hinawakan ni Acer pero hindi naman iniwas ang kamay.

Nakahinga ako ng maluwag dahil doon. Hindi naman nito pinakitaan ng kagaspangan ng ugali katulad ng ipinakitang ugali sa amin kanina. Hinayaan lamang siyang kulitin ni Acer.

“I will give you one of my big teddy.. you can hug it when you are sleeping.” Patuloy parin si Acer sa pagsasalita. Napapangiti na lang ako habang nakikinig sa mga sinasabi.

“C’mon. C’mon.. yaya Celine made us snack.” Tuwang tuwa pang hinila ang kuya Kenneth niya sa sala kung saan na maayos na inilapag ni Celine ang mga inihanda.

Nagkatinginan kami. Ngumiti ako at ginantihan din ako ng ngiti. Umakbay ako sa kanya na sumunod na sa dalawa na nauna ng hinarap ang meryenda.

“I love you mi esposa.” Bulong ko habang palapit kami sa kanila.

“I love you too.” May kasamang pagpisil sa balikat niya ang kamay ko kung saan iyon nakapatong. Inihilig pa niya ang nuo sa balikat ko na pinagmasdan ng ilang sigundo ang dalawa.

“I like milk.” Hawak ni Acer ang maliit na baso at inilapit iyon kay Kenneth. Makikitang nanginginig ang kamay nito ng hawakan ang maliit na jug kung saan mayroon gatas para kay Acer at sinalinan ang baso nito. “Mommy.. daddy.. kuya Kenneth give me milk.. kuya Kenneth like me.” Baling nito sa amin.

May ngiti kami sa labing lumapit na sa kanila ng tuluyan.. tumabi ako kay Acer habang tumabi naman siya sa tabi ni Kenneth.

“Ako na ang bahala kay Acer. Asikasuhin mo ang sarili mo.” Seryusong saad ko dito na nakapagpabaling ng tingin nito sa akin.

Nandoon na naman ang seryuso ding tingin na ipinukol nito kanina habang nasa ampunan kami.

Lihim akong napangiti.. I like his attitude. Kung mapapalaki ko ito ayon sa mga gusto ko ay mapapanatag ang loob kong ipagkatiwala dito ang anak ko.

Noong una ko itong makita sa ampunan ay may nagtulak na sa akin na ito na lang ang ampunin namin. Nasa tindig nito ang may paninindigan. Malakas ang dating kahit na hindi ito umiimik.

Nakikita ko sa kanya ang kabataan ko ng nasa edad pa lang niya ako. Hindi nakikipaglaro sa mga pinsan ko. Mas gusto ko ang mapag isa kaysa ang makihalubilo sa kanila. Kaya naman nagustuhan ko ang katauhang niya ngayon na ganun din ako noon.

Naisip ko na lang na kung maaampon namin ito ay palalakihin ko ito na naayon sa gusto ko. May makakasama ako sa pagpapalago pa ng mga negosyo basta ba mapapasunod ko ito sa lahat ng gusto ko.

“Sige na hijo.. mag meryenda ka na.. pagkatapos nito ay pwede ka na ulit bumalik sa silid mo kung iyon ang gusto mo.” Hindi maalis talaga sa kanya ang gaan ng tinig. Hindi parin nagbabago iyon sa paglipas ng mga panahong magkasama kami. Kaya mas lalong lumalalim pa ang pagmamahal ko sa kanya.

Kahit na hindi umimik si Kenneth ay kumilos naman ito para magsalin ng fresh orange juice sa baso.

“Kuya Kenneth.. Here.. here.. this is yours.” Sabay abot ng isang pirasong pancake dito. Tinignan naman nito iyon bago kinuha mula sa kanya.

“Salamat.” mahina man pero sa unang pagkakataon ay narinig namin siyang nagsalita.

“You heard that daddy. You heard it right. Kuya Kenneth, thanked me.” Makikita na tuwang tuwa si Acer dahil doon. Binitawan ang baso ng gatas at umusad palapit sa kinauupuan nito. “Do you like more? I wanna give you more. Here.. here.” Sabay hawak ng pinggan ng pancake at ibinigay na lahat iyon sa kanya.

Muli kaming nagkatinginan ni Elijah at ngumiti sa isa’t isa na may kasamang pagtango na kahit sa tingin lang ay nagkakaintindihan na kami.

“Baby, don’t bothered kuya Kenneth to much. Hayaan mo siyang mamili ng gustong meryendahin.” Magaang panunuway sa anak namin.

Dahil ayaw kunin ni Kenneth ang plato ng pancake ay siya na mismo ang kumuha nito kay Acer.

“But kuya Kenneth like pancake..” nakasimangot ng sagot nito. “Daddy.. daddy.. tell kuya Kenneth to eat more.. please daddy.” Nasa labi ko parin ang ngiti ng humawak ito sa akin sa braso na may kasama ng pagyugyog. Paano ko mahihindihan ang baby Acer namin kung ganito ka cute ito.

“Okay baby.. I will.” Sagot ko dito. Binalingan si Kenneth na ngayon ay nakatingin na din sa akin. “You heard Acer right? Can you….?”

Hindi man ito nagsalita ay kumilos naman ang mga kamay na muling kumuha ng isa pang pancake dahilan para muling ngumiti si Acer.

Naging magana ang pagsasalo namin ng meryenda na sinamahan ng kakulitan ng baby Acer namin.

¤¤¤ ¤¤¤

“Daddy.. Can I go to kuya Kenneth room?” Tanong sa akin ni Acer ng nasa hardin kami ng bahay na nagpapahinga.

Kanina pa ako kinukulit nito na gusto pang makausap.. makasama.. makalaro ang kuya Kenneth niya pero matapos ang meryenda namin kanina ay muling bumalik ng silid ito at nagkulong na.

“Baby, hindi mo pwedeng kulitin lagi ang kuya Kenneth mo. Gusto niyang magpahinga ngayon dahil napagod siya sa biyahe.” Malambing na paliwanag niya sa anak namin. Kinandong ito na may kasamang pagyakap.

“But I like to play with kuya Kenneth. I like to play with him.” May kalakasang sabi nito at nagpumiglas sa pagkakayakap niya kaya wala siyang nagawa kundi ang ibaba ito.

Mabilis na lumapit ito sa akin at humawak sa braso ko.

“Daddy. Please.. I like to play with kuya Kenneth.. daddy.. do something.. please.” Pakiusap nito sa akin.

Nagkatinginan kaming dalawa.. naiiling na nagkibit balikat siya.. Kapag kasi may bagay na hindi niya pinayagan ay sa akin tatakbo ang anak namin at sa akin makikiusap na hindi ko naman matanggihan.

Lahat ng naisin nito ay binibigay ko. Lahat ng gusto nito ay tinutupad ko kaya sa akin lagi ito tumatakbo kapag hindi niya ito pinagbigyan.

“Ace.” Mahina pero may diin na bigkas nito sa pangalan ko. Nailing na din ako dahil hindi ko naman siya pwedeng suwayin. Lagi niya akong pinagsasabihan na hindi ko dapat masyadong i spoil ang anak namin dahil hindi magiging maganda iyon paglaki nito.

“Don’t worry mi esposa.” Bulong na sagot ko din sa kanya.

“Daddy please.. daddy please.” Muli ay pakiusap sa akin ni Acer na mas nilakasan pa ang pagyugyog ng kamay ko.

“How about we go shopping then.. we can buy toys for kuya Kenneth.” Iniba ko na lang ang paksa para hindi na ito mangulit na makipaglaro kay Kenneth.

“Really? I want to buy teddy for kuya Kenneth. A big big teddy.” At talagang isininyas pa ang kamay kung gaano kalaki ang gustong bibilhin para sa kuya Kenneth niya.

“Do you think your kuya Kenneth like teddy bear?” Tanong ko pa. Binuhat ito at kinandong.

“I don’t know. But he will like it.. lets go. Lets go daddy.. lets go mommy.” Hindi na nawala sa mga labi nito ang mga ngiti.

Nakita ko ang pagpapakawala naman niya ng isang malalim na paghinga.

“Okay baby.. lets go.” Kinarga ko na ito ng tumayo ako. Umagapay naman siya sa amin.

“I told you not to spoil him.” Bulong niya sabay siko sa akin.

“Hayaan mo na mi esposa.. nag iisa na nga lang siya.. pagkakaitan mo pa.” Pabulong din na sagot ko sa kanya ng umakbay ako sa kanya. Padamping humalik sa labi niya.

“I wanna kiss mommy too.. I wanna kiss daddy too.” Hindi pa man kami nakakasagot ay ginawaran na kami ng halik sa mga pisngi namin.

Nakakatuwa lamang na kapag naglalambing ako sa mommy niya ay gusto niya ding maglambing sa amin.

“I will buy teddy for kuya Kenneth..” paulit ulit na sabi nito habang palabas na kami ng bahay para ipag shopping na nga ito sa mga gustong ibigay sa kuya Kenneth niya.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

Maawtoridad ang bawat salita ng asawa ni tito Elijah. Iyon ang napansin ko kanina ng makiusap si Acer sa kanya na gusto akong kumain ng marami sa meryendang naihanda kanina.

Hindi naman sa natakot ako kundi gusto ko lang na hindi mapahiya ang anak nila sa halatang sinusunod lahat nito ang gusto ng anak.

Matapos kaming magmeryenda kanina ay maayos naman akong nagpaalam sa kanila na babalik na dito sa silid ko na agad naman pumayad si tito Elijah.

Wala naman na kasi akong gagawin kanina at hindi ko alam kung ano ba ang dapat iakto sa harapan nilang magpapamilya kaya nagpasya na akong bumalik na lang ng silid.

Ano ba ang gagawin ko? Nakakapanibago ang tumira sa ganitong kalaking bahay. At hanggang saan, o hanggang kailan nila ako pakikitaan ng magandang pakikitungo? Parang gusto ko na tuloy hilain ang oras at mga araw para tuluyan ko na silang makilala at makapagpasya na ako kung magpapaampon ba ako sa kanila?

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Tumayo ako sa pagkakaupo ko sa mahabang sofa. Nagpasyang maligo na lang ulit ako para mahimasmasan ang pag iisip ko.

Kaginhawaan ang naramdaman ko ng matapat ako sa tubig na na nagmumula sa shower.

Ganito pala ang pakiramdam ng maligo na hindi mo kailangang gumamit ng tabo at magbuhos ng tubig sa katawan.

Nagtagal ako ng halos labing limang minuto sa tapat ng tubig. Sa init ng panahon ay gugustuhin kong manatili dito sa loob ng banyo.

Well, kung sa bahay ampunan siguro ay iyon ang gagawin ko pero hindi ko naman magawa dahil limitado lamang ang tubig na dapat naming gamitin sa pampaligo.

Ngayon.. hindi ko naman kailangan ang manatili sa loob ng banyo para magpalamig dahil may sariling aircon ang silid na ipinaukupa sa akin ng tito Elijah.

Matapos akong maligo ay nagdisesyon pag aralan ang bawat sulok ng silid. May ilang mga laruan na nakalagay sa display cabinet. Mayroon na ding computer table sa kaliwang bahagi ng silid at kompleto na iyon ng gamit. Mayroon na ding flat screen TV na nakakabit sa wall. At ang ikinaganda pa ng silid na binigay sa akin ay may balkonahe.

Sariwang hangin ang sumalubong sa akin ng lumabas ako sa balkonahe.. at sa paglabas ko doon ay natanawan ko silang nasa hardin at tila kinukulit ni Acer ang mga magulang.

Kinandong ito ni tito Elijah pero kalaunan ay nagpumiglas kaya ibinaba niya ito. Lumapit si Acer kay tito Ace na parang may sinasabi dito.

“Isang masayang pamilya.” Naibulong ko. Nakakainggit na makitang masaya at buo ang pamilya nila gayong hindi ko iyon naranasan simula noong nagkaisip ako.

Pinagmasdan ko sila mula sa balkonahe. Pinanuod ang masayang bonding nilang tatlo.

Ilang minuto din silang kinukulit ng anak nila hanggang sa kinarga na ni Tito Ace si Acer na sumunod naman sa pagtayo si tito Elijah.

Nag i exist pala ang tulad nila. Ang makitang masaya sila kahit na parehong lalaki ang bumubuo ng pamilya nila at may isang anak na bibo at cute na cute na si Acer.

Bahagya akong napayuko ng makitang hinalikan ni tito Ace si tito Elijah sa labi. Pero saglit lamang iyon at nakita ko kung paano naman humalik si Acer sa mahkabilang pisngi nilang dalawa.

Napakasweet naman nilang tatlo sa isa’t isa. Mas nainggit ako. May kung anong damdamin ang nabuhay sa puso ko habang pinagmamasdan kung gaano sila kasaya. Kung gaano ka perpekto ang pamilya nila. Parang gusto ko na ding mapabilang sa kanila..

No! Hindi pa dapat ako magtiwala. Hindi pa dapat ako makaramdam ng ganito gayong wala pang buong araw ko silang nakakasama.

Pero bakit pakiramdam ko na sa mga oras na kasama ko sila ay kilang kilala ko na sila.

“Sana nga! Hindi kayo katulad ng mga unang pamilyang gustong umampon sa akin.” Bulong ko. Nagpasya na akong bumalik sa loob ng silid. Maingat na isinarado ang pinto sa balkonahe.

“Mmmmm.” Napasinghap ako ng maluwang ng makasampa ako sa kama at nahiga ng padapa.

Ang lambot. Para akong hinihikayat na ipikit ang mga mata at matulog. Hindi tulad sa ampunan na mainit na nga ang paligid ay matigas pa ang higaan.

“Such a wealthy family.” Naibulong ko habang nakasubsub ako sa malambot na unan. Nasa ganun akong ayos ng tuluyan akong makaramdam ng antok.

Pinagbigyan ko ang sarili ko. At nilasap ang lambot ng kamang kinahihigaan ko.

¤¤¤ ¤¤¤

Mga katok sa pinto ng silid ko ang nakapagpagising sa akin. Agad akong kumilos para bumangon. Tinakbo ang banyo at naghilamos bago ko tuluyang binuksan iyon.

Isang malaking teddy bear ang nasa labas ng pinto na mas malaki pa sa akin.

Sa edad kong labing isa ay matangkad na ako sa height na 4’8 pero sadyang malaki ang teddy na nasa harapan ko.

“Surprise.”

Nagulat pa ako ng lumabas si Acer sa likod ng teddy kasama ang yaya nito na nakahawak mismo sa teddy bear.

“Are you surprised? Do you like it? Daddy help me to buy this for you. This is a gift from Acer..” masiglang saad nito. Hindi yata napapagod sa kadaldalan.

Ayaw ko tuloy magsalita at sagutin ito dahil halos english ang salita nito. Alanganin akong sagutin ng tagalog dahil hindi naman ako marunong mag english.

“Ahh.” Napakamot ako ng ulo. Lumingon pa ako kaya nakita ko sina Tito Elijah. Tumango ito na may mga ngiti sa labi. “Yes.. I-i like it.” Sagot ko na lang na parang bumaluktot pa ang dila ko sa pagsagot ng english sa kanya.

“Yeheeeh.. c’mon yaya.. put teddy inside. Faster. Kuya Kenneth like it.” Utos nito. Nabigla na naman ako ng humawak siya sa kamay ko at hinila ako paalis sa pinto na para bigyan ng daan ang ipapasok na malaking stuff toy.

“Saan ko ilalagay señorito.” Tanong ng yaya niya na sa akin nakatingin.

Natigilan ako..

Ako! Tinawag na señorito. Hindi ba masyado iyong kalabisan dahil hindi naman ako kasapi ng pamilyang pinaglilingkuran nito.

“S-sa ibabaw na lang ng kama.” Alanganing ding sagot ko.

Agad naman itong tumalima at inilagay nga ng maayos sa gitna ng kama. Napansin ko na nasa pintuan na din ang mag asawa na nakamasid sa amin. Nasa mga labi paring nila ang mga ngiti.

“Kuya Kenneth.. do you really like it? I chose that for you.”

“O-oo. S-salamat.” Pilit na nagpakita ako ng ngiti ng sagutin siya. Isang matamis na ngiti naman ang gumuhit sa mga labi nito na nakapagpatunaw ng puso ko.

Napakagandang nilalang! Sa loob loob ko. Para itong munting anghel sa amo ng mukha. Hindi ko tuloy napigilan ang pag angat ng kamay ko na ipatong iyon sa ulo niya at bahagyang ginulo ang buhok nito.

“Thank you.”

Sa pasasalamat ko ay bigla itong yumakap sa akin.

“Your welcome kuya Kenneth. Your welcome.” Nakatingalang sagot niya habang nakayakap parin sa akin..

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #3:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“P asensya ka na hijo.” Hinging paumanhin ni tito Elijah ng kunin sa silid ko si Acer na nangungulit sa akin.

Nagulat nga din ako kanina dahil ang akala ko ay isang panaginip lamang na may humihila ng kamay ko ay hindi pala. Kundi isang Acer ang namulatan ko na ginigising nga ako at kinukulit na makipaglaro sa akin.

“Okay lang iyon tito Elijah.” Mahinang sagot ko.

“Mommy.. put me down. Put me down.” Nagpupumiglas pa si Acer mula sa pagkakarga ni tito Elijah sa kanya pero hindi naman hinayaang bitawan siya.

“Acer.. I told you that don’t disturb kuya Kenneth while he is sleeping.” Magaan na paninita sa anak.

“But I want to play with kuya Kenneth..” nakasimangot na sagot naman niya. Mamasa masa na din ang mga mata na gusto ng lumuha.

“Acer… kapag makukulitan ang kuya Kenneth mo baka aalis siya.. gusto mo ba na umalis ang kuya Kenneth mo.. hmm?”

Humikbi siya. Tuluyang tumulo na ang mga butil ng luha sa mga mata na umiling bago tumingin sa akin.

“No! I dont like kuya Kenneth to leave.. I won’t bothered kuya Kenneth anymore.” May pahikbing sagot nita.

Pinunasan ang luha gamit ang sariling mga braso.

Ang cute!

“Put me down.. mommy.. put me down.. I want to say sorry to kuya Kenneth.” Agad namang kumilos si tito Elijah at maingat siyang ibinaba mula sa pagkakakarga sa kanya.

Agad itong lumapit sa akin. Hinawakan ang dalawa kong kamay at deretsong tumingin sa mga mata ko.

“Don’t leave kuya Kenneth.. I wont disturb you anymore.. please… don’t leave Acer..” parang isang maapong tuta na nakikiusap sa akin. Namamasa parin ang mga mata dahil sa kaunting pagluha.

Binawi ko ang kamay ko na hawak niya at awtomatikong gumalaw at ipinatong iyon sa ulo niya.

“Huwag lang masyadong makulit. Hindi ako aalis.” Sagot ko sa kanya dahilan na pati si Tito Elijah ay napatitig sa akin.

Tatlong araw palang ako sa kanila at hindi nila ako inuusisa sa pag ampon sa akin.

“Really… Really.. you wont leave me? You wont leave Acer?”

“Oo.” Na sinabayan ng pagtango dahilan para yumakap siya sa akin.

“Kuya Kenneth like Acer.. he wont leave Acer behind.” Habang nakayakap siya sa akin ay nagtama ang mga mata namin ni Tito Elijah. Ngumiti ito sa akin at sa paggalaw ng mga labi kahit hindi man iyon kalakasan ay nagpapasalamat ito sa akin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Hanggang kailan ang kabaitang ipinapakita nila sa akin? Hanggang saan ako maghihintay para makilala sila ng lubusan.

“Baby… can you leave us for a while.. go to daddy and play with him.” Kuway saad niya at masuyong kinuha siya mula sa pagkakayakap sa akin..

“Can I stay.. I want to stay here.”

“Please baby.. kakausapin ko lang ang kuya Kenneth mo na mag stay here for good.. ayaw mo nun?”

“No.. I want to stay here. I want to hear kuya Kenneth say he want to stay here.. to stay with acer.” Sagot naman niya.

Nakita ko ang pagtaas baba ng balikat ni tito Elijah sa pinakawalang malalim na paghinga.

“Maybe some other time.. pwede ba Kenneth, hijo?” Seryusong tumingin ito sa akin.

Tumango ako bilang sagot.. baka tungkol sa pag aampon nila sa akin kaya gusto akong makausap ng masinsinan.

“Sige po tito Elijah. Bukas na lang po ng umaga.” Sagot ko.

“Salamat hijo.” Bumaling na ito kay Acer. “Lets go baby.. gusto pang magpahinga ni kuya Kenneth. Saka na lang kayo maglaro.”

“Okay! Kuya Kenneth rest well..” nakangiti niyang sabi. Hinawakan ulit ako sa kamay at hinila. Tumingkaayd ito ng napayuko ako sa kanya at ginawaran ng halik sa pisngi. “Acer wont disturb you…. mommy.. mommy.. lets go..” sabay hila na kay tito Elijah palabas ng silid ko.

Hindi agad ako kumilos, nakatingin na lamang ako sa nakasarang pinto kung saan sila lumabas kanina lang.

¤¤¤ ¤¤¤

Tatlong magkakasunod na katok ang ginawa ko sa labas ng pinto ng library kung saan gusto akong makausap ni Tito Elijah.

“Come in.” Nakangiting binagbuksan ako ng pinto.

“Salamat po tito Elijah.”

“Umupo ka hijo. Dito..” sabay turo sa pang isahang sofa na nasa pinakagitna ng maluwang na library.

Sa pag upo ko ay iginagala ko na ang paningin ko sa paligid. Ang daming libro na umaabot sa walong palapag ng book shelf. Sa bawat sulok ng silid aklatan.

“Kung gusto mong magbasa ng mga libro ay pwede kang kumuha isa sa mga iyan.” Magaan talaga magsalita si Tito Elijah.

“Salamat po tito.”

“Kumusta naman ang pamamalagi mo dito.” Doon ako napatingin sa pinasukang kong pinto kanina na ngayon ay papasok na si tito Ace.

Ang bawat salita naman nito ay kabaliktaran ng kay Tito Elijah.

“Maayos naman tito Ace.”

“Hindi na ako magpapaligoy ligoy pa. Isa lang naman ang gusto namin.” Si tito Ace na naglalakad patungo sa lamesa sa pinagitna at umupo sa upuan nito. “Hindi sa minamadali ka namin. Alam mo naman kung gaano ka kagusto ng anak namin. At ayaw naming patagalin ang isang bagay na wala pang kasiguraduhan. At ayaw ko na isang araw ay ang anak namin ang masaktan kapag tuluyan siyang napalapit sayo pero aalis ka parin naman.” Mahaba nitong saad. Wala naman akong ibang masabi. Alam ko na darating din talaga ang araw na ito dahil iyon naman ang usapan.

Kung hindi ko nagustuhan ang trato nila sa akin ay malaya akong umalis at hindi na nila ako gagambalain pa. Pero ano nga ba ang magiging disesyon ko ngayon?

“Ace..” si tito Elijah na may pag aalala habang nakatingin dito. “Huwag mo munang…”

“Hanggang kailan niya gustong magdisesyon.” Pigil nito sa sinasabi ni tito Elijah. “Sorry mi esposa.. pero alam mong maaapektuhan ang anak natin kapag nagtagal pa siya sa pagdidisesyon kaya hindi ko na patatagalin pa ito.”

“Pero..”

“Mi esposa.. leave it to me.. and can you please leave us alone for a while.”

Hindi agad nagsalita si tito Elijah pero kalaunan ay tumango ito.

“Don’t be afraid hijo. Maging totoo ka sa sarili mo. Nasa iyo parin ang disesyon kung gusto mong manatilo dito sa amin.”

“Opo tito Elijah.” Tapik sa balikat bago ito lumabas.

Katahimikan ang namayani ng ilang sandali ng mapag iwanan na kaming dalawa ni tito Ace.

Tumitig ito sa akin. Sinubukan kong makipagsukatan ng tingin dito pero ako din ang unang nagbawi ng tingin.

“Like what I’ve said. Kailangan ko ng malaman ang sagot mo ngayon. Kung mananatili ka ba dito sa amin o gusto mo ng bumalik sa ampunan.” Seryuso na pagbabasag nito ng katahimikan.

Tumikhim ako dahil parang may kung anong bumara sa lalamunan ko. Pinatatag din ang tindig ng pag upo ko at kahit na hindi ko kayang tagalan na salubungin ang tingin nito ay nakikipagtitigan din parin ako dito.

“Pero bago ka magdisesyon ay gusto ko munang marinig mo ang side ko.” Pagpapatuloy nito. “Ang tito Elijah mo ang may gusto na mag ampon kami at hindi ako pumayag. Ayaw ko na may ibang tatapak sa pamamahay ko na hindi ko kadugo.” Seryusong pagkukwento parin nito.

“Hindi naman nagsawa ang tito Elijah mo sa pangungumbinsi sa akin na hindi ko naman matanggihan. Ang sabi ko sa kanya at titignan ko. Susubukan kong kilatisin ang kung sino man ang magustuhan niyang ampunin.”

“At bakit ako?” Kusang lumabas iyon sa mga bibig ko. Seryuso ding tumitig dito.

“Sa una hindi ako kumbinsado ng ikaw ang nagustuhan niya. Natatandaan mo ba ng unang magtama ang mga mata natin?”

Natigilan ako. Oo, natatandaan ko iyon. Ng lumingon ako sa kanila ay kay tito Ace ako unang napatingin at nagtama ang mga mata namin na nagtagal ng ilang sigundo bago ako nagbawi ng tingin.

“Nakita ko sa mga mata mo ang katauhan ko noong nasa edad mo pa lamang ako. Aloof sa ibang tao. Ayaw makihalubilo sa iba. Mas gustong mapag isa.” Sagot nito. Nakinig na lamang ako sa mga sinasabi nito. “Kaya nagbago ang pasya ko at gusto na ampunin ka. Hinayaan ko ang tito Elijah mo ang makipag usap sayo.. baka sakali na madala ka sa mababang tinig niya. Dahil kung ako siguro ang nakipag usap… sa tingin mo? Papayag ka bang magpaampon sa paraan ng pakikipag usap ko sayo?”

“Para hindi ka manibago sa susunod na mga araw..sasabihin ko sayo.. hindi ako mabait? Limitado at seryuso akong makipag usap sa iba maliban sa tito Elijah mo at kay Acer. Istrikto ako pagdating sa mga bagay bagay. Gusto ko lahat perfect sa paligid ko.”

“At kapag pumayag ka na pag aampon namin sayo.. gusto ko lumaki ka ayon sa gusto ko.. na isang katulad ko… iyon ang una kong naisip noong nakita kita..”

“Paano kung hindi ako papayag?” Muli ay seryusong tanong ko.

Nakita ko ang pag angat ng gilid ng labi nito. Ngumisi ba ito sa seryusong tingin sa akin.

“Nasabi na ng tito Elijah mo na kung hindi ka papayag.. wala na kaming magagawa doon at hindi ka namin pipilitin.. at kung wala kang balak tanggapin ang pag aampon namin sayo.. ay habang maaga pa ay sabihin mo na.. hindi naman kami ang maapektuhan.. si Acer na ang inaalala ko… nagiging malapit na siya sayo.. kaya bago pa man tuluyang mapalapit ang anak ko sayo.. magdisesyon ka na.”

“Kung papayag ako? Ano ang magiging papel ko sa inyo?”

“Nasabi ko na kanina ang sagot ko para diyan.. gusto kong lumaki ka ayon sa gusto ko. Sundin lahat ng gusto. Maging isang katulad ko. Can manage everything. Pagdating naman sa personal mong buhay.. hindi ko iyan papakialaman basta kaya mong isabay iyan sa naayon sa mga gusto ko.”

Natigilan ako. Seryusong seryuso ito habang sinasabi iyon. Walang kangiti ngiti. Wala akong ibang mabasang emosyon maliban sa kaseryusuhan.

“Nasabi ko na ang lahat ng gusto ko. Walang lalabas ng silid na ito na wala akong natatanggap na sagot mula sayo. Dalawa lang naman ang pagpipilian mo.. papayag kang manatili dito o babalik ka sa ampunang pinaggalingan mo.”

“Wahhhhh.. mommy.. mommy…” napalingon ako sa pinto na nakasara ng marinig ko ang sigaw ni Acer. “where is kuya Kenneth.. he is not in his room. Kuya Kenneth left me.. huhuhu.”
Malakas na sunod sunod na tanong niya habang umaatungal ng iyak.

“Narinig mo? Kung gaano ka kagusto ng anak ko. He is looking at you now.”

Hindi talaga alam ang isasagot dito.. hindi parin ako nakapagpasya ng maayos para sa sarili ko. Pero sa mahabang paliwanag nito.. parang gusto kong subukan dahil hindi naman ipinagkaila kung ano ang sinasaloob nito.

Hindi din ito katulad ng iba na nagbabait baitan bagkus ipinakita at ipinaramdam nito kung ano ba talaga ang ugaling mayroon ito.

Napansin ko na din iyon simula pa lang.. na hindi ito kasing bait ni tito Elijah.

“Paano kung papayag ako pero mayroon akong isang kundisyon?” Nakipagsukatan ito ng tingin sa akin.

“That is what I like about you. Tell me.. what it is?”

“Papayag akong manatili dito. Papayag akong sumunod sa lahat ng gusto niyo. Kung ano ang gusto niyo sa paglaki ko. Sa kung paano niyo ako gustong lumaki.. pero… huwag niyong tatanggalin ang apelyedong dinadala ko.” Mahaba na seryusong sagot ko.

Ngumisi ito. Tumayo sa kinauupuan nito at lumapit sa akin. Nilahadan ng kamay.

Tumayo na din ako mula sa pagkakaupo ko. Tumingin sa kamay na nakalahad sa harapan ko.

“Madali lang din ako kausap. It’s a deal. Ibibigay ko sayo ang marangyang buhay na hinahangad ng karamihan. Basta masunod ang paraan ng gusto kong kalakihan mo.”

Nagdalawang isip parin ako… parang gusto kong bawiin ang deaisyon ko pero..

“Mommy.. kuya Kenneth dosen’t like me anymore? He left me.. mommy.. kuya kenneth Left me.” Patuloy sa pag iyak si Acer sa labas.

“No baby..kuya Kennerh like you.. at hindi naman siya umalis.” Sagot ni tito Elijah na pinapatahan na siya. “ Stop crying baby.. makakasama yan sayo.“

“Deal.” Kusang kumilos ang kamay ko at tinanggap ang pakikipagkamay nito. Hinigpitan pa nito ang pagkakahawak ng palad ko dahilan para bahagya akong mapangiwi.

“Deal. I will count on you from now on.”

Bahagya akong tumango. Hindi na ako sumagot na tumalikod na matapos nitong bitawan ang kamay ko. Tinalunton ang pinto at lumabas.

Nagulat pa ako na nasa tapat na lang pala sina Tito Elijah at Acer ng library.

“Kuya Kenneth..” nagpumiglas sa pagkakahawak sa kamay ni tito Elijah at patakbong lumapit sa akin. Yumakap ng mahigpit. “I thought you left… don’t leave kuya Kenneth.. Acer will cry.”

Pumatong ang isa kong kamay sa ulo nito at masuyong ginulo ang buhok nito.

“Hindi ka iiwan ng kuya Kenneth. Dito lang ako.” Sagot ko na kay tito Elijah na ako nakatingin.

Ngumiti ito sa akin kaya naman napangiti na din ako na sinabayan ng pagatango. Alam ko na kahit hindi ko sabihin na pumapayag na ako na manatili sa kanila ay naiintindihan na nito sa mga sinabi ko kay Acer.

“Thank you.” Mahina pero ayon sa galaw ng labi nito ay iyon ang kahulugan. Nagpapasalamat sa pagtanggang ko sa pag aampon nila sa akin.

Pero masasabi bang pag ampon iyon gayong hindi naman ako pumayag na palitan ang apelyedo ko?

Hindi ko alam.. siguro.. hindi.. siguro..oo.

¤¤¤ ¤¤¤

“Basahin mo ang mga iyan.” Napatingin ako sa mga librong inilapag nito sa harapan ko habang nagmumuni muni ako sa may hardin ng bahay.

Tulog si Acer kaya walang batang cute na nangungulit sa akin.

Dalawang linggo na din ang lumipas simula ng tanggapin ko ang alok ng mag asawa na tumira sa kanila. Hindi man legal na pag ampon ang ginawa nila ay naging legal naman na sila ang magiging guardian ko.

“Pag aralan mo ang mga iyan.” Seryuso pa nitong dagdag na umupo sa bakanteng upuan sa kanan ko. “Maglalabing dalawang taon ka na kaya dapat nasa high school ka na sa susunod na pasukan. Nasabi sa amin ni sister Marie na hindi kayo nakaka attend ng paaralan at tanging mga basic lang ang inaaral niyo sa ampunan.” Mahaba nitong paliwanag. “Nasabi naman niya sa amin na may talino ka kaya sana hindi ako mabigo sa pagkilatis ko sayo. Aralin mo ang mga iyan para sa alternative learning system.. hindi mo kailangang umatend doon ng review dahil magagawa mo dito iyon. May darating na magtu-tutor sayo dito araw araw. Just fucos sa lahat ng mga nakalagay diyan. Kung papasa ka ay makakapag high school ka na sa pasukan. Don’t disappoint me.”

“Sige tito Ace. Kaya kong ipasa ang test na iyan kung iyan ang gusto niyo. Kung may tiwala kayo sa akin.. hindi ko kayo bibiguin.” Matatag na sagot ko dito. Tumayo na at kinuha lahat ng librong inilapag nito sa lamesa.

“I already folded the pages para sa mga dapat mong pag aralan. Saka na lang kita ulit kakausapin bago ang iyong pagsusulit. So be ready..”

“Sige tito Ace. Maiiwan na kita.” Tumango na lang ito. Dala dala ang mga libro na pumasok ng bahay pabalik ng silid ko.

Kompleto na ang gamit sa silid ko. May bahagi kung saan dapat ako mag aral. May computer na din doon na minsan ko ng inusisa kung paano iyon gamitin at hindi naman ako nabigo gamit ng cellphone na binili nila para sa akin.

Masasabi ko na hindi nga ako nagkamali sa pagpayag ko na manatili sa kanila. Hindi nagbago ng pakikitungo sa akin si tito Elijah. At kahit si Acer ay patuloy na nangungulit sa akin. Habang si tito Ace.. ay nagsisimula ng maging istrikto gaya ng sinabi nito na isa sa ugali niya.

Hindi naman ako nasasakal sa pagkaistrikto nito. Tama lang.. dahil ipinauna naman nito sa akin na kapag tinanggap ko ang pananatili sa kanila ay gusto niya na lumaki ayon sa gusto nito. Maging responsable.. maging matatag… kumbagay gusto ni tito Ace na lumaki ako na maging katulad niya.

Hindi ko ipinagkakaila na katulad ni tito Ace ang hinahangaan ko. Sa tindig.. sa porma.. sa kilos.. sa pananalita.. at sa mga katangiang iyon ay nagpapakita ng isang taong may katatagan at may paninindigan. At gusto ko na lumaki ako na maging kagaya niya.

Akala ko nga.. pangarap lamang dati ang maging katulad ni tito Ace pero ngayon.. matutupad iyon dahil sa mga katangiang gusto ko.. ay nasa iisang tao na ngayon ay handang hubugin ako na maging kagaya niya. At hindi ko sasayangin ang pagkakataong ito. Ang oportunidaad na makawala sa buhay ng kahirapan.. at pangarap ko na maiangat ang buhay ko sa sarili kong sikap at sa tulong ng pamilyang kumopkop sa akin.

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #4:

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“Teach me how to write.. teach me how to read.” Naiiling na napapakamot na lang ako ng ulo dahil nandito na naman sa harap ko ang cute na batang makulit na si Acer.

Hindi ko alam kong kaya ko bang matapos ang inaaral ko ngayon bago ang deadline ng test ko.

Kahit naman ang tutor ko ay hindi siya magawang sitahin dahil ayaw naman mawalan ng trabaho kung mapapaiyak siya nito.

“Acer.. why are here again.” Si tito Elijah na mabilis na kinuha ito mula sa harapan ko.

“No! Let me go mommy.. I wanna learn how to write too.” Nagpupumuglas siya at humawak pa talaga sa gilid ng lamesa ko. Kung hindi lang siguro mabigat iyon ay siguradong natumba na at nagkalat na ang mga papel lebro na nasa ibabaw nito.

Hindi naman magawang pwersahin ni tito Elijah ito dahil ayaw siyang masaktan.

“You have yaya Carla to teach you baby. Kaya hindi mo kailangan ang kuya Kenneth mo na estorbohin.”

“No! I don’t like yaya.. I like kuya Kenneth.” Nagpupumiglas parin ito.

“What is happining here.” Sabay sabay kaming napatingin sa may pinto ng marinig namin si tito Ace.

“Daddy. Daddy.. I want to learn how to write.. how to read.” Pagsusumbong niya dito. Binitawan ito ni tito Elijah kaya mabilis na tinakbo si Tito Ace.

Agad naman siya nitong kinarga.

“Daddy.. daddy do something… do something so kuya Kenneth teach me.”

Dinampian nito ng halik sa nuo bago tumingin sa akin.

“Kailangan ng kuya Kenneth mo ang mag aral ngayon baby.. so he can teach you some other time.. wanna go shopping. Tapos bumili tayo ng maraming gagamitin mo para matuto kang mag sulat.” Naalala ko ang sinabi sa akin ni tito Ace ng mag usap kami. Sa paraan ng pakikipag usap nito sa akin na seryuso at matatag.. habang ngayon… ang gaan ng boses parang kay tito Elijah habang nakikipag usap sa kanya.

Hindi maitatago kung gaano siya nito kamahal at gagawin ang lahat para sa kanya.

“Ace…. Acer has a lot in his room.” Si tito Elijah naman na kinontra ang sinabi ni tito Elijah.

“Hayaan mo na mi esposa.. c’mon baby.. bibili tayo.. tuturuan ka ng kuya Kenneth mo na magsulat pagkatapos niya mag aral. Diba Kenneth?”

“Oo. Tuturuan kita mamaya.” Mabilis na sigunda ko sa sinabi ni tito Ace dahilan para ngumiti ito.

“Promise?” Tumaas pa ang isa sa kilay niya.

“Pangako..”

“Lets go daddy.. mommy… wanna join us.. c’mon.” Lumapit naman si tito Elijah sa kanila. Halatang hindi gusto ang pang i-spoil ni tito Ace kay Acer.

Tumingin si tito Ace sa akin. Tingin na nagsasabing pagtuunan ko ng mabuti ang pag aaral ko.

Well, kaya ko naman at hindi ko siya mabibigo sa bagay na iyon.. pero kung patuloy sa pangungulit si Acer… mukhang kailangan ko ng dobleng oras para mapagsabay ko ang makipagbonding sa kanya sa pag aaral ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Right or left?” Tanong ko kay Acer ng magpasya na akong pagbigyan ang kagustuhan nitong turuan ko kahit hindi naman kailangan dahil may mag tuturo naman sa kanyang iba.

“This.. this.. like kuya Kenneth.” Sabay taas ng kanang kamay.

“Okay..” ipinahawak ko sa kanya ang lapis nito. Marunong naman na itong humawak ng lapis at maganda na din ang sulat.

Naiiling na lang ako. Hindi naman na kailangang turuan siya.

“I want to write kuya Kenneth name.. how?” Sabi niya na tumingin sa akin.

Ngumiti ako. Kinuha ang papel niya at isinulat ko ang pangalan ko doon.

“Hmmmm.. this is not same with Acer. “ sabay turo ng apelyedong naisulat ko.

“Oo.. dahil isa kang Anderson habang ako ay isang Hidalgo.” Sagot ko dito.

Hindi man niya siguro maintindihan kung bakit magkaiba kami ng apelyedo ay hindi naman na siya nagtanong pa. Saka maiintindihan at malalaman naman niya paglaki niya kung bakit kami magkaiba ng apelyedo dahil hindi naman talaga kami magkapatid.

“Kuya Kenneth… kuya Kenneth… this is my name.. i’m Acer.” nakangiti niyang ipinakita sa akin ang isinulat na pangalan. Hindi man maganda ang penmanship niya ay malinaw naman iyon para mabasa.

“Oo, alam ko. At bagay sayo ang pangalan mo.”

“You like Acer right?” masasabi ko na kung lalanggamin lang ang ngiti niya ay kanina pa siya nilanggam sa tamis ng ngiting nakapaskil sa mga labi nito.

Kusang pumatong ang kamay ko sa ulo niya at ginulo ang buhok niya.

“Mas magugustuhan ka ng kuya Kenneth kung kakausapin mo ako ng tagalog.. hmmm..”

“Mmmmm..” napalabi siya saka naipilig ang ulong napatingin sa akin. Mukhang iniintindi ang sinabi ko dahil may ilang sigundo rin siyang napatitig sa akin.

“Tuturuan kitang magbasa. Sasamahan kitang maglaro kapag tapos na ako sa pag aaral. At mas magugustuhan ka ng kuya Kenneth kung kakausapin mo ako sa tagalog.” mahabang dagdag ko. Ewan ko na lang kung naintindihan niya ang ibang sinabi ko.

“T-talaga.” at sa unang pagkakataon ay narinig ko siyang magsalita ng tagalog kahit pa man isang kataga lamang iyon ay ang cute lang pakinggan.

Hindi ko maitago ang ang isang ngiti dahil doon.

“Hindi mo iiwan Acer?” Tanong pa niya na talagang pinipilit ang magsalita ng tagalog.

“Hindi.. hindi iiwan ng kuya Kenneth si Acer basta hindi siya magiging makulit.”

“Okay! Hindi magiging makulit si Acer.” Nakangiti na naman niyang sagot bago muling pinagtuunan ulit ang sinusulat.

Pinanuod ko na lamang siya sa kung anu-anong isinusulat na niya sa papel.

Naging maganda naman ang pagsama ko sa kanya hanggang sa natulugan na niya ang ginagawa.

Dahil maliit lang naman ang katawan niya ay kinarga ko na siya at maayos na ipinahiga sa kama.

Pinagmamasdan ko siya pa siya ng makarinig ako ng katok mula sa labas ng pinto sa silid ko kaya naman agad ko iyong tinungo at binuksan.

“Nakatulog po siya tito.” Agad na sabi ko ng si tito Elijah ang napagbuksan ko.

“Pasensya ka na sa abala hijo. Nadadamay pa ang pagpapahinga mo sana sa pakikipaglaro sa kanya.”

“Hindi naman siya nakakaabala tito at mapaglalaanan ko naman siya ng oras kapag tapos na ang pag aaral ko.”

“Salamat. Bumaba ka na muna at magmeryenda. Ililipat ko na muna siya para makapagpahinga ka na din ng mabuti mamaya.”

“Salamat din po tito. Sige po tito.” Nakasunod ang tingin ko na sa kanila ng buhatin na ni tito si Acer palabas ng silid ko.

Nagpasya na din naman akong lumabas at nagtungo sa kusina.

“Umupo ka señorito. Anong gusto mong meryenda?” Tanong sa akin ni Celine ng makita akong papasok ng kusina.

Naiilang man ako na tawagin na señorito ay hindi ko naman sila maituro na huwag akong tawagin ng ganung kapormal. Kahit na pangalan na lang sana ay maayos na sa akin pero sadyang iyon na ang itinawag sa akin simula noong dumating ako.

Masasanay naman ako siguro. Hindi man ngayon.. kundi sa tamang panahon.

“Salamat ate Celine. Kahit anong pwede pong mameryenda na lang diyan.” Sagot ko na lamang.

“Sige señorito.. sandali lang at maghahanda ako.” Naging matiaga lang akp na naghintay hanggang sa maihanda ang meryenda ko.

Kahit na gusto kong ako na lang ang gumawa at kumuha ng sarili kong meryenda ay hindi naman nila ako pinapayagang gawin iyon.. dahil nandito naman daw si ate Celine at ang dalawa pang kasambahay na kasama nito.

Naging ganun na halos ang pang araw araw na takbo ng buhay ko.

Mag aaral sa abot ng aking makakaya dahil gusto kong abutin ang expectation ni tito Ace para sa akin. Matapos mag aral at saka naman niya ako tuturuan about something sa mga negosyo niya.

Kahit daw na nasa murang edad pa lang ako ay dapat matuto na ako doon katulad lang noong nasa edad pa lang niya ako na hinubog daw siya ng lolo niya sa ganung takbo ng buhay.

Sa pag aaral ko ay nababawasan na ang pakikipaglaro ko at pakikipagbonding kay Acer.. nababawasan na ang pangungulit niya dahil mas kasama ko si tito Ace sa bawat oras kapag may free time ako matapos mag aral.

“Daddy.. daddy.. I want to play with kuya Kenneth.” Laging sinasabi ni Acer sa tuwing nagiging abala na kami sa pag aaral ko sa mga itinuturo nito.

“Later baby..”

“Hmmmp! But Acer like kuya Kenneth to play with me.” Naiiling at lihim akong napangiti..

Kapag may kasama ng patampo ang tuno ng boses niya ay nagiging malambot na si tito Ace.

“Okay! Okay baby.. don’t be mad to daddy…” saka ito bumaling sa akin. “Go! Makipaglaro ka muna sa kanya ng ilang minuto.” Utos nito sa akin.

“No! Gusto Acer. Many many hours.” Sabad na naman niya.

“Sige.. Daddy give you and kuya Kenneth a time to play..” pag sang ayon na lang ni tito Ace sa anak.

Spoiled brat! Nakukuha lahat basta ginusto niya.

“Thank you daddy.. Acer love daddy very much.” Paglalambing naman niya matapos mapagbigyan ang kagustuhan.

Wala ng nagawa ang tito Ace ng hilain na ako na niya ako palabas ng library at hinila sa kung saan niya gustong maglaro.

Pero hindi naman as in na laro. Gusto lang niya makipag bonding sa akin. Tuturuan ding magbasa o di kaya naman babasahan ng mga kwento hanggang sa makatulog naman siya kahit hindi pa man natatapos ang binabasa ko.

Napapangiti na lamang ako na humaplos sa buhok niya.

Nakaunan siya sa hita ko habang nakasandal naman ako sa sofa.

Maingat na kumilos ako para hindi siya magising. Binuhat hanggang sa kama niya para maging maayos ang tulog.

“Thank you again hijo.” Si Tito Elijah na kapapasok lang din sa silid niya. “As always.. nakatulog na naman siya habang naglalaro kayo.”

“Oo tito.. binabasahan ko lang naman siya ng kwento.”

“Tama ka diyan.. ganyan na ganyan din kami lagi noon.. binabasahan siya ng kwento ay mabilis na siyang makakatulog.. at salamat sayo hijo.. hindi ka nakukulitan at nagsasawa sa kanya.”

“Hindi mangyayari iyon tito.. ang pag aalaga sa kanya at pag iintindi sa kakulitan niya ay kulang pa po iyon sa magandang pakikitungo niyo sa akin.”

“Mmmm.. oo naman hijo.. saka sinabi naman namin sayo.. you are part of this family now.”

Naging maganda ang pakikitungo.. Itinuring na tunay na kapamilya kahit pa man hindi ko pinapalitan ang apelyedo ko. Pero hindi naman naging hadlang iyon para maging mabuti sila sa akin bagkus naging mas naging matibay pa ang pagsasamahan namin bilang magkakapamilya sa paglipas ng mga araw.. buwan… at mga taon.

¤¤¤ ¤¤¤

“Congrats hijo.. you did it.” Si tito Elijah na nagsabit at nag abot sa akin ng mga medal at iba pang award ko bilang valedictorian ng makapagtapos ako ng high school.

Malaking achievement na iyon dahil natupad ko ang isa sa gusto ni tito Ace.. ang maging no. 1 sa lahat ng bagay.

“Salamat tito. Inaalay ko naman ito sa inyo nina tito Ace at Acer.” Mahinang sagot ko.

Gustong tumulo ang luha ko sa kagalakan pero pinigil ko iyon dahil nakatingin sa amin si tito Ace.. isa sa ayaw niya ay ang makitaan ako ng kahinaan kaya pinilit kong magpakatatag.

“Congrats kuya Kenneth.” Si Acer na sumama sa pag akyat ng stage kasama si tito Elijah na nagtatago lang kanina sa likod nito.

May hawak itong bulaklak. Nakangiting lumapit at inabot iyon sa akin.

“Thank you little Acer.” Sagot ko dahil sa nakasanayan ko na. Ginawaran ko ng halik sa nuo bilang pasasalamat pa sa pagbibigay niya ng bulaklak sa akin.

Isang matamis naman na ngiti ang gumuhit sa mga labi niya and as always.. hindi kumukupas ang ka kyutan niya sa paglipas ng pitong taon. Sampong taon na siya habang ako ay nasa labing walong taon na.

Makulit parin siya at naging mas madikit siya sa akin kahit pa man halos wala na akong oras makipagbonding sa kanya.

“Lets take a photo.” Si Acer na pumuwesto sa harapan ko. Habang si tito Elijah ay nasa kaliwa ko na umakbay sa akin.

Matapos ang pagkuha ng larawan ay sabay sabay na kaming bumaba ng stage. May ilan sa mga ka klase ko ang bumati sa akin.

“C’mon, baby. Hayaan na muna natin ang kuya Kenneth mo na makabonding pa ang mga ka klase niya at kaibigan.” Si tito Elijah na kinuha ang kamay niya na nakahawak sa kamay ko.

“No! I want to stay with kuya Kenneth.” Pagtanggi niya. Hindi binitawan ang kamay ko.

“But this is his day.. hindi na niya makikita ng madalas ang mga kaklase niya pagkatapos nito.” Paliwanag naman ni tito Elijah sa kanya pero ang hawak sa kamay ko ay yumakap na doon at mas humigpit iyon.

“Hayaan niyo na tito. Ako na ang bahala sa kanya.”

“Pero..”

“Okay lang tito..” sagot ko. Kapag sinabi naman niya na mananatili siya sa tabi ko ay iyon at iyon parin naman ang masusunod. Magkakagulo siguro kung ipinilit ang hindi niya gusto.

Walang nagawa si tito Elijah kundi ang iwan siya sa akin.

“Ang kyut naman ng alaga mo, Ken.” Si Andrea na tinangkang ipatong ang kamay sa balikat niya ng mabilis na umiwas siya at tinignan ng masama.

“Don’t touch me.” Pasigaw na saad niya na ikinagulat ng mga ka klase ko.

“Pasensya na. Ganyan lang talaga siya.. hindi malapit sa ibang tao.” Sagot ko bago ko siya binalingan. “Little Acer… huwag maging brat sa harapan ng mga ka klase ko.” Mahinang saad ko sa kanya na bahagyang niyuko.

“Hmmp! I don’t like them. They are the reason kaya ka palaging wala sa bahay.” Nakasimangot na sagot niya.

Nailing na lang ako. Hindi ko na lang siya sinagot. Hinayaan na lang baka kung nagpaliwanag pa ako at kontrahin ang sinabi niya ay magalit na naman siya at mahihirapan na naman akong makuha ang loob niya.

Minsan kasi noong nasa second year high school pa lang ako ay halos hindi na nagkikita ang landas namin dahil sa dami ng project ko at isama pa ang pagsabay ko sa pag aaral sa mga itinuturo sa akin ni tito Ace. At minsan na nga lang kami nagkita ay kinontra ko pa siya at sinabing marami pa akong ginagawa ay nagwala siya. Iyak siya ng iyak at sinabing ayaw ko na daw sa kanya. At umabot ng halos tatlong buwan na matalin ang naging tingin niya sa akin. At dahil alam na niyang hindi talaga kami magkapatid ay minsan na niyang nasabi na sana hindi na lang daw ako dumating at pinapalayas na ako.

Ayaw ko siyang patulan dahil nasa ugali talaga niya ang kasungitan. Samahan pa ang pang i-spoiled ni tito Ace sa kanya. Ipinagpapalagay ko na lang na kung hindi lang talaga iniisip ang utang na loob ko sa mga magulang niya ay aalis talaga ko. Saka bata pa siya. At hindi pa masyadong alam ang mga nasasabi.. saka ko na lang siya kokontrahin kapag nasa tamang edad na siya kung patuloy ang ganung ugali niya.

“Okay! Okay! Pero pwedeng huwag mo silang tignan ng masama.. hindi ka na magiging kyut niyan.”

“Hmmp! I know.. i’m still cute.” Sagot niya.

Muli akong nailing.. “indeed.” Sagot ko. Muli na lang akong humingi ng paumanhin sa mga ka klase ko na naintindihan naman nila.

Pero wala man isa sa kanila ang nangahas ng tapunan siya ng pansin dahil ayaw na nilang makatanggap ng kalamigang pakikitungo sa kanila.

¤¤¤ ¤¤¤

“Sasama ka sa akin papasok ng kompanya habang bakasyon pa.” Si tito Ace isang araw na nasa hapag kami at kumakain ng agahan.

“Sige po tito.”

“Ace.. hindi ba pwedeng pagpahingain mo muna ang bata.” Si tito Elijah na kinuntra ang gusto ng asawa.

“Noong nasa edad niya ako ay hindi ko naranasang magpahinga. Habang nag aaral ako noon ay isinasabay ko din ang pag aaral sa mga trabaho sa kompanya. Kaya para saan pa ang pag papahinga mi esposa. Kung gusto niyang maging matagumpay paglaki niya na hindi aasa sa iba ay dapat maging doble ang sipag niya para makamit iyon.” Seryuso at mahabang paliwanag nito.

“Pero…”

“Okay lamang iyon tito Elijah.” Pagpapagitna ko sa kanila. “Tama po si tito Ace dahil para din naman sa kinabukasan ko ang gusto niya.”

“Kenneth.. hijo.”

“Kinaya noon ni tito Ace iyon. Kaya sa tulong niya ay kakayanin ko din iyon tito Elijah. Kaya huwag po kayong mag alala sa akin.”

Hindi na sumagot si tito Elijah pero kapansin pansin ang pagpapakawala nito ng buntong hininga at ang tinging ipinukol sa asawa.

Tama si tito Ace. Simula noon ay nagsimula na akong humanga dito dahil sa katatagan nito. Kahit pa man busy ito palagi sa trabaho ay may oras namang inilalaan para sa pamilya.

Kaya nga gusto ko siyang tularan. Gusto kong maging katulad niya. Gusto kong maging matagumpay kagaya niya. Gusto kong makamit ang nakamit niya sa murang edad lamang niya. At sigurado akong makakamit ko iyon sa tulong nito..

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #5:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACE POV:

¤¤¤

“ Daddy.“ Kahit hindi ko siguro tignan ang anak ko na kapapasok lamang ng opisina ko ay alam kong nakangiti siya na may gustong ipinapahiwatig.

“Acer.. not now baby.. maraming ginagawa ang daddy ngayon.” Agad kong sagot ko na bahagyang nag angat ng tingin sa kanya.

Kahit hindi siya magsalita ay alam kong mayroon na naman siyang gustong makuha na hindi pinagbigyan ng mommy niya. Ako ang takbuhan niya kapag hindi pumapayad si Elijah sa isang bagay na hinihingi niya dito.

“Daddy!” Nasa tuno ang boses na kahit hindi ko tignan ay alam kong nakasimangot na siya at magtatampo na naman sa akin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ko itinigil ang ginagawa ko. Tumingin sa kaisa isa naming anak ni Elijah.

Labing pitong taon na siya. At abala sa pag aaral sa high school pero madalas nasa kompanya siya dahil isa siya sa kinuha kong model ng magazine namin at indorser ng mga damit para sa mga teenager na ni la-launch namin sa buong taon.

At dahil nagmana siya sa pangangatawan ng mommy niya at ka kyutan ay talaga namang maraming na eengganyong bumili. At totally sold out lahat ng mga iyon.

“What it is?” Tanong ko na lang. Tumayo ako sa kinauupuan ko at lumipat sa sofa.

Ang pagkakasimangot niya ay nawala at napalitan iyon ng isang matamis na ngiti.

Agad na lumapit sa akin at tumabi sa pagkakaupo. Niyakap ang braso ko at isinandal ang ulo.

“Mmmm.. Gusto kong maging model sa departmen kung nasaan si Kuya Kenneth. Daddy.. please.. do something so kuya Kenneth pick me. And beside.. I’m the best option kaysa sa mga nag aaply para doon.”

Isa na namang malalim na paghinga ang pinakawalan ko. Paano ko ba tatanggihan ang anak ko? Kung nakinig lamang ako noong kay Elijah ay malamang hindi siya magiging ganito ka spoiled ngayon.

“I will ask Kenneth about that baby. Siya ang may hawak ng departamentong iyon kaya hindi ko siya pakikialaman doon.” Mahabang paliwanag ko.

“Pero bahagi parin iyon ng kompanya natin.” Nakasimangot na sagot niya na may kasamang pagpadyak ng paa. Kumalas sa pagyakap sa braso ko.

“Baby, please.. sinabi ko ng kakausapin ko ang kuya Kenneth mo. Nakadipende parin sa kanya kung papayag siya na kunin ka na maging modelo ng mga project nila.”

Mas napasimangot siya at halatang magwawala na naman dahil walang kasiguraduhan kung papayag nga si Kenneth na kunin itong modelo.

Hindi ko naman masisisi si Kenneth na mahing mahigpit ito sa puntong mailalathala na naman ang mukha niya sa mga magazine dahil dalawang beses ng may nagtangkang dukutin siya habang nasa paaralan siya. Dahil kasikatan na idagdag pa na isa siyang Anderson. Kabutihang palad na lang ay sakop ng universidad kung saan umaatend ng college si Kenneth sa paaralang pinapasukan niya kaya bantay sarado siya dito.

Pero ngayong tapos na ito sa pag aaral ay wala na akong ibang mapapagkatiwalaang magaling na magbabantay sa kanya at kayang suwayin ang mga hilig niya.

“For sure.. tatanggihan ni kuya Kenneth iyan.. hmmmp. I hate kuya Kenneth.”

“Galit ka sa kuya Kenneth mo pero bakit ka papasok sa departamento na hawak niya kung ganun?” Tanong ko pa na kahit alam kong gusto lang niya inisin ito.

“Daddy.. please.. do something.. please daddy.” Muli ay mas nilambingan pa niya ang boses at muling yumakap sa braso ko.

Muli na naman akong nagpakawala ng buntomg hininga. Masuyong haplos sa ulo niya at dinampian ng halik sa nuo.

“Okay baby..” tanging sagot ko na lang na muli niyang ikinangiti.

“Hmmm. That’s my daddy.. Acer love daddy very much.” Siya naman ngayon ang humalik sa pisngi ko na sinabayan ng yakap bago mabilis na tumayo.

“Then where are you going?” Tanong ko ng palakad na siya palabas ng opisina ko.

“To kuya Kenneth.” Nakangiti niyang sagot. “Bye bye daddy.. I love you.” May kasamang flying kiss.

Naiiling na lang akong napasunod ang tingin sa kanya. Lumalaki na nga talaga ang nag iisang anak namin ni Elijah.

“Daddy love you too baby.” Naibulong ko na lamang.

Ilang minuto din akong nagrelax ng umalis si Acer bago ako bumalik sa trabaho ko at muling inabala ang sarili sa mga dapat kung pagtuunan ng pansin para sa kompanya.

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

Magaan ang pakiramdam ko habang binabagtas ang pasilyo kung saan patungo sa opisina ni Kuya Kenneth.

Taas ang nuo at maganda ang tindig habang naglalakad na napapatingin ang mga impleyado ng kompanya.

Hindi naman ako mayabang pero proud na proud akong sabihing napapasunod lahat ang tingin nila sa akin.

Well, Im cute in any ways.

“Sir Acer.. sandali.” Napalingon ako at nabitin ang paghawak ko sa seradura ng pinto sa opisina ni Kuya Kenneth ng marinig ko ang pagpigil sa akin ng serkretarya niya. “Kabilin bilin po ni Sir Kenneth na walang pwedeng pumasok.”

Taas ang isang kilay at pinawaywangan ito. “Why? Any reason?” Saka ko tinapunan ng tingin mula ulo hanggang paa.

Halata naman na nahintakutan sa ipinakita kong tingin dito dahil bahagya itong umatras.

“Hindi mo yata ako kilala? Baka gusto mong maalis sa trabaho ng wala sa oras.” Patuyang tanong ko pa. “Don’t block my way if you want to in your job.” Pagbabanta ko pa.

Hindi na ito nagsalita pa at napayuko na lamang.

“Hmmp.” Saka ako tumalikod at walang katok na pumasok sa opisina ni kuya Kenneth.

Dahil wala namang ingay ang pinto kapag binuksan ay hindi niya malalaman na darating ako na siguradong magugulat siya na makita ako sa opisina niya.

Pero…

Ako yata ang nagulat dahil sa naabutan ko.

Hindi lang siya nag iisa kundi may kasama siyang isang babae. Nakatayo si kuya Kenneth sa harapan ng lamesa niya na nakatungkod ang mga kamay sa gilid habang ang babae ay nasa harapan niya at may kung anong tinatanggal ang kamay sa pisngi niya. O humahaplos nga ba iyon?

Kunot ang nuo ko. Bigla akong nakaramdam ng galit dahil sa mga nasasaksihan ng dalawang mga mata.

Pinagkatiwalaan siya ng daddy para sa trabaho sa mga negosyo pero ganito lang ang gagawin niya mismo dito sa kompanya.

Hindi maari..

Hindi.

Mabilis akong kumilos at lumapit sa kanila. Hindi gumawa ng ingay kaya di nila ako napansin.

Ng kaya ng abutin ng mga kamay ko ang buhok ng babae ay mabilis ko iyong hinila.

“Awwwww.. “ sigaw nito.

“Acer.. what the hell are you doing? Let her hair go.” Mabilis naman na kumilos ito at hinawakan mismo ang kamay ko para kalasin ang pagkakasabunot ko sa buhok ng babae.

Pero sa pagpipilit niyang alisin ang kamay ko ay mas humihigpit iyon at mas hinihila ko pa iyon.

“Aray… Kenneth.. Take it off… awwww.”

“Kenneth.. take it off..“pang uulit ko pa at mas pinanggigilan ang buhok nito at muling hinila.

“My God Acer. Bitawan mo siya.” Dahil sa pagpupumiglas ko din na huwag pakawalan ang buhok ng babae ay napalakas ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Nakaramdam ako ng sakit doon kaya nabitawan ko ang buhok ng babae na sinabunutan ko.

Mabilis na kumilos ang babae na nagtago sa likod niya.

Hindi ako umimik dahil napatingin ako sa kamay kong nasaktan dahil sa mahigpit na pagkakahawak niya na ngayon ay agad na nagkapasa.

“Acer….”

“I hate you…” sigaw ko sa kanya. “You hurt me.. you hurt me.” Paulit ulit na sigaw ko sa kanya.

“Of course not. Hindi ko naman sinadya na masaktan ka. Ayaw mo naman kasing bitawan ang buhok niya.” Paliwanag niya na mas nakapagpagalit sa akin.

“Hmmmp! I hate you. Sasabihin ko kay Daddy na palayasin ka na. Sasabihin ko sa kanya na sinaktan mo ako. Look at this.” Sabay pakita sa kamay ko na may marka na ng kamay niya.

“I didn’t mean it.”

“And who is that ugly girl.. huh! Nakikipaglandian ka dito sa loob kompanya? I will tell it to daddy.” Muli ay galit na sabi ko saka ko tinapunan ng matalim na tingin ang babae na nanatiling nagtatago sa likuran niya.

“Pwede ba Acer.. huwag kang magbibintang ngmga bagay na hindi ko naman gawain. She is Beatrix. Isa sa magiging modelo ng mga project namin.”

“Modelo? Ede wow. May modelo bang nanlalandi sayo. At Kenneth lang ang tawag sayo.. Whoa.. malandi lang kamo. Lalandiin ka para mas paboran mo siya.” Galit parin na singhal ko. “Well, I will tell you ugly bitch..tanggal ka na sa pagiging modelo mo.” Baling ko sa babae.. “So get out… bago pa ako tumawag ng mga guard na kakaladkad sayo palabas.” Pagtataboy ko dito.

Napansin ko ang pagpapakawala na naman niya buntong hininga bago binalingan din ang babae sa likod niya.

“Go! Leave now.. I will call you tomorrow.” Utos niya na halatang nakapagpatigagal dito pero hindi na nagawang sumagot at mabilis na kumaribas ng takbo palabas ng opisina niya. “And you.. hayst.“sabay tampal ng nuo. “Let me see your hand.” Ang kainang naiiritang tuno ng boses niya ay nawala na at napalitan iyon ng pag aalala.

Nakasimangot na ipinakita ko naman iyon sa kanya.

“I’m sorry.” hinging paumahin niya. Binitawan ako. May kinuha sa drawer niya.

“Hmmp! Hindi magagamot ng sorry mo ang pasa ko sa kamay. Nagsosorry ka ba para patawarin kita at ng hindi isumbong kay daddy. Hmmp.” Pairap na sagot ko sa kanya.

“Yeah! Yeah! I know.. that my sorry can’t heal your bruised. Pero sinabi ko naman na hindi ko sinasadya.. saka pwede ba. Kahit isumbong mo ako sa daddy mo alam mong may maganda akong paliwanag kung paano mo nakuha ang pasang iyan sa kamay mo.” Mahaba niyang lintaya na mas nakapagpasimangot sa akin. “C’mon..” sabay hila sa akin paupo sa sofa.

“Don’t call that bitch anymore.”

“And why not? She is one of my model.”

“You don’t need her. Cuz I’m here to be your model.”

“No! Ilang beses ko ng tinanggihan iyan at mananatiling hindi ang sagot ko.” Matigas na pagtanggi niya. Pinahiran pa ang kamay ko ng alcohol, nilinisan bago nilagyan ng ointment.

“Pero wala ka ng magagawa. Sinabi ko na kay daddy na ako ang magiging modelo sa mga project na ila-launch niyo.”

Taas ang nuo ko saka ako ngumisi ng tumingin siya sa akin. Kahit ayaw niya man niya… ang gusto ko parin ang masusunod..

Dahil ako…

The one and only prince for daddy and mommy. At ibibigay nila lahat ng gusto ko kaya wala siyang magagawa para tanggihan ako.

Kaunting lambing ko lang kay daddy.. siguradong.. makukuha ko kung ano man ang naisin ko.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

Still bratty…

Hindi na yata matapos tapos ang pagpapakawala ko ng buntong hininga habang ginagamot ang kamay niyang nagkapasa nga dahil sa pagkakahawak ko ng mahigpit kaninang tinatanggal ko ang kamay niya sa pagkakasabunot sa buhok ni Beatrix.

Hayst..

Akala ko noon ay lilipas din ang pagka spoiled at brat niya ay hindi pala bagkus mas naging malala pa ngayon.

Kagaya na lang kanina. Ipinamukha na naman niya sa akin na hindi na naman ako bahagi ng pamilya nila.

Yeah! Totoo naman iyon pero itinuring akong tunay na anak ng mga magulang niya.

Well, mabait naman siya sa akin at lagi din namang naglalambing kapag nasa magandang mood siya. Basta napagbibigyan ko ang nais niya.

Basta sa kanya lahat nakatuon ang oras ko ay magiging maganda ang takbo ng buhay ko sa bahay. Pero… nitong huling taon ng makapagtapos na ako ng college ay naging abala na ako sa ipinahawak ni tito Ace sa akin at doon na lahat natuon ang pansin ko.

Bihira na nga magsanga ang landas namin dahil minsan na lang ako umuuwi at sa sarili ko bg unit sa hotel ako madalas mamalagi.

Dahil doon ay mas naging malayo na ang loob niya sa akin. Sa tuwing magsasanga man ang landas namin ay halos ganito ang tagpong mangyayari.

Minsan nga noong nasa 3rd year college ako. Kasama ko ang mga barkada ko that time para sa lunch. And then, isa sa kanila at nililink din sa akin. Tinutukso na bakit hindi daw ba pwedeng maging kami.

At ang isa naman ay nakiayon sa kanila. Lumipat sa tabi ko. Maybe she is into me sa mga panahong iyon.

Naging sweet na siya sa akin pero hindi ko naman iyon hinaluan ng malisya. Hinayaan ko lang pero dahil doon.. nagalit na naman siya sa akin. Sinabihan na paglalandi lang ang ginagawa ko at hindi nag aaral ng mabuti.

Sinabihan na hindi ko ginagamit ng maayos ang perang binibigay sa akin ng mga magulang niya. Ipinaramdam na lahat ng tinatamasa kong kaginhawaan sa buhay ay dahil sa kanila.

Minsan naiinis ako.. nagagalit talaga ako sa kanya. Kung hindi ko lang talaga iniisip ang kabutihan ng mga magulang niya sa akin ay matagal na din akong lumayas sa kanila.

Pero…

Kaya ko nga ba?

Sa tingin ko ay hindi din dahil sa dalawang beses na may nagtangkang dukutin siya ay nakaramdam ako ng takot at pag aalala para sa kanya.

Sa kasikatan ba sa murang edad dahil isa siya sa ginagawang modelo ni tito Ace. Idagdag pa ang yaman niya bilang isang Anderson.

Sino ang hindi makakapag isip na dukutin siya para hingian ng ransom ang mga magulang. Kahit sigurong ilang milyon pa ang hingin ng mga dudukot sa kanya ay hindi magdadalawang isip sina tito Ace na ibigay agad iyon para sa kaligtasan niya.

He is like a precious gem for them. Mamahaling hiyas na iniingatan. The only prince or I should say.. they treat him like a princess. A vulnerable princess.

Sa labing apat na taon na akong nakatira sa kanila ay alam ko na lahat ang tungkol sa kanila.

Ang akala ko noon ay anak ni tito Ace gawa ng science pero.. hindi dahil kay tito Elijah daw talaga galing si Acer. Tito Elijah give birth to Acer. He had his own womb.. pero dahil daw sa nabingit sa kamatayan noon si tito Elijah ay kinailangan na nilang alisin iyon.

Naikwento din nila kung paano daw lumaban si Acer na sa murang edad ay lumalaban na noon sa sakit sa puso. Na minsan ng namatay at muli din namang nabuhay.

Kaya hindi ko masisisi sina Tito Elijah at tito Ace kung paano nila pinalaki at tratuhin si Acer. Ibigay lahat ng naisin niya.. ang lahat ng gusto niya.. para lamang sa ikaliligaya ng nag iisa nilang anak.

Teenager na siya ngayon. Lumalaking katulad ni tito Elijah. Petite ang pangangatawan na madalas makikita para sa mga babae. Pero sa pag uugali?

Mabait talaga si tito Elijah. At iyon ang hindi niya namana. Madalas pa nga ay magkaugali sila ni tito Ace. Masungit.. at dominante.

Well, ustrikto lang talaga si tito Ace.. at hindi pa naman ako pinagsusungitan na hindi gaya niya na madalas akong sinusungitan.. inaaway at madalas na pinapalayas na.. at sinasabing kukunin na lahat ng mga bagay na naibigay sa akin ng mga magulang niya.

Hayst.

Muli na naman akong nagpakawala ng buntong hininga. Sa bagay na iyon… hindi ko alam kung may magagawa pa ba ako para putulin ang sungay niya.

At anong klaseng paglalambing na naman ba ang ginawa niya para mapapayag si tito Ace sa gusto niya.

Nakausap ko na nga si tito Ace tungkol dito. Sinabi ang point ko na huwag na naming ilabas sa peryudiko ang mukha niya at uunti untiing alisin ang imahe niya sa lahat ng taong nakakakilala sa kanya para hindi na maulit pa ang dalawang beses na pagkakadukot niya.

“You don’t need to be a model. You have everything.”

“But I want to.. and you can’t say no.. I will be your model. And no more buts.” Sagot niya na hindi parin nawawala ang taas ng nuo.. taas ng isang kilay at nakangising labi.

“Wala ka bang klase? Saka mas inuuna mo pa ang mga bagay na ganito kaysa sa pag aaral mo.”

“Mayroon. May weekends naman.. kaya… i-schedule mo ang picturial sa sabado at linggo.. diba.. kung gusto may paraan.. kung ayaw maraming dahilan.. kaya don’t ever give me reason kuya Kenneth. Dahil hindi ako makikinig.”

Hayst!

“Okay! Okay! But don’t ever do that again. Huwag kang mananakit na lang basta basta.. paano kung pinatulan ka at walang tutulong sayo. May magagawa ka ba?”

“Hmmp! Eh nandyan ka naman kanina.”

At talagang rumason pa.

MPB CHARACTER

¤¤¤

♡♡♡

○○○SEAN ALTEMOSE○○○

As

KENNETH HIDALGO

♡♡♡♡

○○○

♡♡♥︎♥︎♡♡♡♥︎♥︎♡♡

○○○

○○○Yao Jingyuan○○○

As

♡ACER FROST ANDERSON♡

♡♡♡♡♡

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

♡♡♡

Sana po magustuhan niyo. Si Yao jingyuan po ang napili ko dahil mas may hawig siya sai Acer Frost noong bata siya na nakalagay sa PH1. Tulad nito.

ito si Acer noon bata siya.

At ito na ngayong nasa Teenage siya..

Magkahawig diba…

❤❤❤❤❤

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #6:

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“ Bakit niyo po pinayagan ulit maging modelo si Acer tito?“ Seryusong tanong ko kay Tito Ace ng puntahan ko na ito mismo sa opisina bago pa ako ang puntahan nito.

“Iyan lang ba ang sinadya mo dito?”

“Napag-usapan na natin ang bagay na ito tito. Kailangan nating alisin siya sa mga mata ng publiko para sa kaligtasan niya.”

“Alam ko pero nakiusap siya sa akin.”

“Pero tito…”

“Hayaan mo na siya Kenneth. Gusto ko lang palugudan ang gusto niya.” Balewalang sagot ni Tito Ace sa akin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Sadya yatang wala na akong magagawa pa kahit na ayaw kong payagang maging modelo siya sa mga iniindorso kong mga damit.

“Maasahan naman kita sa pagbabantay sa kanya habang nasa pangangalaga mo siya.” Dagdag pa ni tito Ace bago muling itinuon ang pansin sa ginagawa.

“Pero alam niyo naman na hindi ko siya mababantayan sa lahat ng oras. Nasa kompanya ako at siya ay madalas nasa paaralan. Hindi ko sana pro-problemahin ang kaligtasan niya kung nag aaral pa rin ako hanggang ngayon dahil magagawan ko ng paraan na bantayan siya sa bawat oras.” Mahaba kong paliwanag.

Pagdating kay Tito Ace kapag ito na ang pinakiusapan niya ay siguradong wala na nga akong magagawa kundi ang pumayag na lang kapag sasabihin nito sa sundin ang gusto ni Acer.

“Just do it. Pagbigyan mo na siya ngayon. Pasasaan ba’t magsasawa din siya sa pagmomodelo na iyan.”

“Kayo ang bahala tito. Kung nasa kompanya lamang siya ay 100% na masisigurado ko ang kaligtasan niya.”

“I know that. Mayroon namang nagbabantay sa kanya na nasa paligid lamang sa loob ng eskwelahan nila kaya huwag mo ng masyadong i stress ang sarili mo sa kakaisip sa kaligtasan niya. Pagbigyan mo na lang ang hilig niya.”

“Sige tito. Nasabi ko na ang pakay ko. Mauuna na po ako.”

“Yeah! Just keep up the good work.”

“Yes tito.” Agad na akong tumalikod at lumabas na sa opisina ni tito Ace.

Pagpapakawala na lang ng buntong hininga ang tangi kong nagawa habang pabalik na din sa aking sariling opisina.

Dobleng pagbabantay na lamang ang magagawa ko para sa kanya. Para sa kaligtasan niya. Sa labas man o sa loob ng kompanya.

¤¤¤ ¤¤¤

Mabilis kong natapos ang trabaho ko kaya naman nagpasya akong puntahan siya sa kanyanh eskwelahan para sabay na sa pag uwi ng bahay.

Nakiusap kasi si Tito Elijah na kung maari ay umuwi naman ako ng bahay ngayon. Minsan na lang daw kasi ako umuwi ng bahay at laging abala sa trabaho kaya gusto ni tito Elijahna kahit isa o dalawang beses man lang na makasalo ako sa hapunan.

Hindi ko naman mahihindian ang pakiusap nito kaya kahit gusto ko pang manatili sa kompanya ng late ay agad kong tinapos ang dapat tapusin ngayon araw na ito at nagpasya akong sunduin na lang si Acer.

“Sir Kenneth.” Agad akong namataan ng driver niya na matiyagang naghihintay lang sa parking area.

“Mauna ka ng umuwi. Ako na ang maghihintay sa kanya.” Sabi ko dito.

“Sige po sir Kenneth.” Agad naman itong tumalima. “Mauuna na po ako.”

Pagtango na lang ng ulo ko ang isinagot ko.

Tapos na ang subject niya sa mga oras na ito kaya hindi na ako maghihintay sa kanya ng matagal. Sa loob na ako mismo ng kotse ko naghintay.

Ilang sandali pa ay namataan ko na nga siya kasama ang mga kaibigan niya hanggang sa maghiwa-hiwalay na sila. Palapit na siya ng may humarang sa kanya na isang lalaki.

Halata ang pagkagulat niya at bahagyang napaatras palayo dito. Kunot ang nuo ko na mabilis akong bumaba ng kotse at walang sinayang na sigundo na lapitan sila.

“I like you.” Narinig kong sabi ng lalaki sa kanya na mas nakapagpakunot ang nuo ko. Hindi na ako nagdalawang isip na lapitan siya.

“Good for you young man..” seryusong sabi ko dito. Parehong nakitaan ko sila ng pagkagulat sa biglang pagsulpot ko.

Tumabi ako sa tabi ni Acer at umakbay sa kanya habang nakatingin parin ako sa lalaki.

“Lakas ng loob mong magtapat sa little brother ko. Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin ng salitang sinabi mo sa kanya?” Tanong ko na nakapagpayuko ng ulo nito. “Hindi kailangan iyan ng kapatid ko kaya kalimutan mo na ang nararamdaman mong iyan para di na lumalim pa. Baka masaktan ka lang.”

“Kuya Kenneth..what are you saying? Hindi mo man lang ba ako tatanungin kung ano ang naging reaksyon ko sa pagtatapat niya?”

“Hindi na kailanga little Acer dahil alam ko naman na hindi ang katulad niya ang gusto mo.” Buong buo na sagot ko sa kanya. “Remember this young man. Huwag ka sanang gagawa ng laban sa little brother ko dahil sa hindi ka niya gusto. Nagkakaintindihan ba tayo?”

“Opo sir.”

“Good. C’mon.. they are waiting for us for dinner.” Baling ko naman sa kanya.

Inalis ko ang pag akbay ko sa kanya na doon mismo na siya kumapit sa akin at magkaagapay nang tinungo ang sasakyan.

“Are you going home tonight?” Tanong niya bago pa man siya sumakay ng pagbuksan ko siya.

“Yeah! Tito Elijah called me this morning para sa hapunan.”

“Mmmm. Buti at pumayag ka?”

“Of course.” Mabilis na inikot ang kabilang panig ng kotse at sumakay. “Put your seatbelt.”

Agad naman siyang tumalima. Hindi na siya umimik pa.

Tahimik at payapa ang paligid kung ganito siya katahimik at hindi sinusumpong ng pagkaspoiled niya pero minsan din naman ay talagang hinahanap hanap din dahil iyon na ang nakasanayan.

“Ka-klase mo ba iyon?”

“Huh! That guy?”

“Yeah.”

“No! Nasa last year na siya ng señior highschool.”

“Hmmm.”

“Bakit ka nakangisi?”

“Nasa señior high school na pero parang bata parin kung umasta.” Sagot ko dito. Kung señior highschool ang lalaking iyon ay dalawa o tatlong taon ang pagitan ng edad nila. At ang edad na iyon ay dapat nasa college na ito.

What a waste.

“E ano ngayon. Ikaw ba noon hindi?”

“What do you think?” Balik tanong ko. Dahil kung ako mismo ang sasagot ng tanong nito ay sasabihin kong simula noong napunta ako sa poder ng mga magulang niya ay matured na ang pag iisip ko na mas pinatibay ng daddy niya. Kaya nga hindi ko naranasan ang magsaya noong nasa edad palang niya ako.

Dahil itinamin ng daddy niya na hindi dapat sinasayang ang oras sa walang kwentang bagay katulad ng pamamasyal kasama ang mga barkada. At sinasabing ilaan na lang ang oras para doon sa pag aaral ng ikakabuti ng mga negosyo.

“Boring!” Sagot niya.

“Yeah!” Nakangiti kong sang ayon.

Lagi nga niya akong kinukulit noon. Kung wala akong klase ay ang pinagtutuunan ng oras ko ay ang mga itinuturo ni tito Ace para tungkol sa kompanya na naging dahilan para lagi siyang nagagalit sa akin. Keso daw I don’t like him. Keso daw mas mahalaga sa akin ang yumaman kaysa ang makipaglaro sa kanya. At doon nagkaroon ng gap sa pagitan namin.

“Hmmp.” May talim ang tingin na ipinukol niya sa akin bago iyon ibinaling sa labas ,g bintana. As always…. lagi nga siyang nagtatampo at madalas ayaw na din niya akong kausapin. Para daw patas lang kami.

Siya na mismo ang nagsabi.. kung ayaw mo akong kalaro.. ayaw ko na din sayo..

Hayst! Brat as always..

Hindi ko na siya inimik pa. Baka mapahiya pa ako kapag patuloy ko siyang kausapin. Sasabihin na namang.. huwag mo akong kausapin.. sino ka ba?

Kaya naman siya na lang ang hinihintay kong lumapit at kumausap sa akin. Pero sa ganitong pagkakataon naman kung gusto ng tito Elijah na pumunta ako ng bahay ay ako naman ang susundo sa kanya. Hindi naman siya tatanggi dahil alam kong kinusap na siya ng mommy niya.

“We’re here.” Maayos na ipinarada ko ang kotse ko. Pagbubuksan ko sana siya ng pinto pero mabilis din kaya halos sabay kaming nakababa ng kotse.

“Baby, kumusta ang araw mo?” Tanong ng tito Elijah sa kanya ng salubungin niya kami. Humalik siya sa pisngi bago sumagot.

“Great, mommy.. where is daddy?”

“Nasa loob na baby.. and you.. how’s your day, hijo.”

“Okay lang naman tito.” Humalik din ako sa pingi ng tito. Nauna ng pumasok si Acer sa amin kaya magkaagapay na kaming pumasok ni tito Elijah.

Naabutan na naming naglalambing na naman siya kay Tito Ace. Napapangiti na lang si Tito Elijah sa kalambingan niya sa kanila.

“Daddy, bukas na magsisimula ang picturial ko. Wanna watch me tommorow?”

“Of course baby. I will..”

“Yeheey… how about you mommy?”

“Gusto mo ba?”

“Of course. Can you???”

“Yeah! Sige baby…”

“Aakyat lamang ako ng silid tito para makapagbihis ng pambahah.” Paalam ko kay tito Elijah. Hindi ko na makikisali sa bonding nilang tatlo.

“Sige hijo… pagkatapos mong magbihis ay kakain na din tayo.”

“Me too.. I wanna go change my clothes first.” Kuway sabi na niya at tumayo.

Nauna na akong naglakad papanhik sa taas pero mabilis na nakahabol siya kaya magkaagapay na kaming umakyat.

Magkatabi lang naman ang silid namin.

“Kuya Kenneth, dito ka ba matutulog ngayon?” Tanong niya sa akin bago ko pa man mabuksan ang pinto ng silid ko.

“Yeah! Maaga na lang ako aalis bukas para sa trabaho. Bakit? Paalisin mo na naman ba ako?” Sagot at balik tanong ko.

Dahil nga sa hindi na ako madalas dito sa bahay ay lagi na lang niya ako pinapalayas sa tuwing ganito na makikiusap si tito Elijah na dumalaw sa kanila. Ayaw ko na daw tumira dito dahil kumukita na ako ng sarili kong pera at may pangrenta na ako ng sariling condo kaya bakit pa daw ako mananatili dito.

Ang pera namang ibinibigay sa akin ni tito Elijah ay higit pa sa kailangan ko noong nag aaral pa ako kaya marami na akong naipon. Idagdag pa na sa tuwing .ay mga business proposal ang daddy niya na kasama akong nagplano ay malaki ang perang ipapamahagi ni tito Ace sa akin kaya naiipon iyon at naiipon.

May buwan ding allowance na ibinibigay sa akin si tito Elijah. Hindi naman ko naman nirerentahan ang condo na ginagamit ko ngayon dahil bahagi iyon ng kompanya. Tanging nagagastos ko na lamang ay ang mga personal kong gamit para sa sarili.

“Bakit? Aalis ka ba?” Balik tanong naman niya sa akin.

“Hindi.. dahil hindi naman ako papayagan ng mommy mo.” At ako pa nga mismo ang sumagot sa sarili kong tanong.

“Iyon naman pala.. hmmmp.” Naiiling na lang akong napatingin sa pintong pinasukan niya.

“What a spoiled brat.” Naibulong ko. Pumusok na din sa sarili kong silid at nagpalit ng damit pangbahay.

Malinis parin ang silid ko at walang alikabok. Isang beses sa isang buwan ko lang halos magamit ang silid ko.

“Hey teddy…” napangiti ako ng makita ko ang malaking teddy na nasa gilid ng kama ko. Ang teddy na unang binigay sa akin noon ni Acer. Nanatiling bago iyon dahil alagang alaga ko noon. Dalawang beses labahan iyon sa isang buwan ni ate Celine dahil gusto ko lagi iyong mabango at maganda tignan.

Binilisan ko na ang kilos ko dahil masyado ko yatang namiss ang silid ko.

Inalis ang coat at polo ko. Hindi na ako nag abalang pumasok ng banyo. Basta inalis ko na lang mismo sa tapat ng kabenet ko ang mga damit ko na tanging itinira ko ay ang itim na brief ko.

Dahil naging abala na ako sa pagpili ng pwede kong isuot ay hindi ko napansin ang pagpasok ni Acer ng silid ko.

Napalingon na lang ako ng marinig ko siyang nagsalita.

“Lets go kuya Kenneth…. huh. You’re not done yet?” Tanong niya na lumapit pa talaga sa akin. “Wow… amazing. You have…”

“Hey! Stop it.” Pipigilan ko sana siya pero huli na dahil…

“1, 2, 3, 4, 5, 6 pack abs.” Pagbibilang pa niya habang inisa isa itinuturo.

Natampal ko ang nuo ko dahil isinunod niya ang braso ko. Hinawakan at sinamahan ng pagpisil.

“Lagi ka bang nagpupunta ng gym, kuya Kenneth?” Tanong pa niya.

“No.”

“Huh! Why you have all of this? While me.. lagi akong nag e-exercise gamit ang ilang gamit ni daddy. But still.. look.” Sabay hawak ng damit niya at itinaas iyon at ipinakita ang tiyan. “I don’t have.. wala man lang isang tumubo.. but I have baby fat.” Sabay pisil ng manipis na balat ng tiyan niya.

Wala naman siyang baby fat dahil flat na flat lang ang tiyan niya at gaya nga ng sabi niya wala siyang abs. Wala din siyang ka muscle muscle sa braso dahil ang sadyang maliit lamang ang mga iyon.

Hindi ko alam kong ano ba ang dapat kong ireact sa sinabi niya. Naiiling na lang akong ibinaba ang damit niya.

“Just stay like that Little Acer. And beside.. mas bagay sayo ang kayawang iyan kaysa magkaroon ng muscle sa katawan.” Sagot ko.

Ipinagpatuloy ko na lang ang pagkuha ng damit ko at mabilis na akong nagbihis para hindi na tumagal pa ang usapan namin tungkol sa abs-abs na iyan.

“Lets go.. baka naghihintay na sa atin ang mommy at daddy mo.” Aya ko na sa kanya.

“Ehh.”

“C’mon..” hinawakan ko na ito sa kamay at bahagyang hinila na palabas ng silid ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“May nagtapat sa kanya kanina at sinabing gusto siya.” Pagkukwento ko habang nasa kalagitnaan na kami ng hapag kainan.

Namiss ko ang tagpong ito. Ang hapag kainan na lang minsan ang masasabi kong pakikipagbonding sa kanila dahil sinasamahan namin ng kwentuhan.

“Huh!. Is that true baby?” Nakangiting tanong ni tito Elijah sa kanya.

“Of course not. Gumagawa lang ng kwento si Kuya Kenneth.” Pagtanggi niya sa sinabi ko kaya naaliw naman akong pagmasdan siya.

“Hindi ba? Mali ba ang pagkakadinig ko ng sabihin ng lalaking iyon na “I like you? Hmm?” Panggagaya ko pa kung paano sinabi ng taong iyon ang salitang gusto kita.

“Baby, forget about that guy.” Si tito Ace na seryusong tumingin sa kanya. “No one can deserve your love except us.”

“I know that daddy..” sagot naman niya. “Nakita ko naman si kuya Kenneth na nakikipaglandian sa model niya noong isang araw sa office niya.” Para akong nabulunan ng wala sa oras ng sinabi niya iyon.

Naibaba ko ang kutsara na hawak ko na napatingin kina Tito.

Pagkawili ang nakita ko kay tito Elijah habang kay Tito Ace naman ay kaseryusuhan at parang gustong ipaliwanag ko ang sinabi niya.

“I’m not flirting that day Little Acer. May inalis lang siyang hibla ng buhok sa mukha ko pero bigla mo na lang siyang sinabunutan”

“What?” Si tito Elijah. “Baby, ginawa mo ba iyon?”

“Hmmmp. Malandi kasi mommy.” Balewalang sagot niya pero hindi nakaligtas sa paningin ko ang matalim na tingin niya sa akin. “Modelo daw pero nilalandi siya para mas may kapit sa kanya.”

“Your jumping to a wrong conclusion Little Acer.”

“I am not. Kung hindi ako dumating ng mas maaga for sure… iba ang balak ng babaeng iyon. Duh.. kuya Kenneth.. you’re not that naive.”

“Yeah!.”

“Pero hindi mo sana iyon ginawa baby. Bakit mo naman agad sinabunutan ang babaeng iyon.” Si tito Elijah. “Pano kung pinatulan ka.. baka ikaw pa ang masaktan kapag nagkataon na gumanti iyon.”

“Mmmm.. nandoon naman si Kuya Kenneth.. kaya di niya ako masasaktan.”

Ako naman ang nailing sa sagot niya. Parehong pareho lang sa isinagot niya sa akin ng sinabi ko din iyon sa kanya.

Walang naisagot si tito Elijah sa sinabi niya? At ano nga ba ang masasabi nito dahil kahit ako ay hindi ko din nasagot iyon.

¤¤¤ ¤¤¤

Pahiga na ako ng kama ng makarinig ako ng katok sa pinto.

Pasado alas diyes na ng gabi kaya nagtaka ako kung sino ang kakatok sa labas ng pinto ng silid ko.

Dahil tanging trunks lang ang suot ko kaya naman pinatungan ko na lang ng roba ang katawan ko.

Baka si tito Elijah ang nasa labas at may mahalagang sasabihin.

“Kuya Kenneth…” nakangiti niyang salubong sa akin ng siya ang mapagbuksan ko.

“Why? Hindi ka ba matutulog?”

“I like to sleep here like before.” Sagot niya. Hindi pa ako nakakasagot ay nilagpasan na niya ako at pumasok na nga ng silid ko.

“But you’re not a kid anymore.”

“But still I’m your little brother.” Sagot parin niya. Nauna ng sumampa sa kama.

“Acer…” tinaasan ko pa siya ng kilay at pinagkross ang kamay ko sa dibdib ko.

“Hmmp! Basta dito ako matutulog.. inaantok na ako.” Pinailalim ang katawan sa kumot at tumagilid na ng higa.

Napakamot pa ako ng ulo dahil alam kong wala ding magagawa ang pagsuway ko sa kanya at ipagtulakang palabas.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Nasanay pa naman akong matulog na boxer short lang ang suot ko pero mapipilitan akong magsuot ng mas disenteng damit sa pagtulog.

Ilang minuto lang ang lumipas ay nakatulog na nga siya. Payapa ng nakapikit ang mga mata.

“Hmmmm… sleep tight little Acer.” bulong ko ng mapagmasdan ko siya na mahimbing na ang tulog. Hindi ako agad dinalaw ng antok kaya naman naging napakahaba ng gabi para sa akin.

Isama ko pa na nasa tabi ko siya na matutulog.

“Hayst.. huwag kang matutulog ng ganyang kapayapa na iba ang katabi mo Little Acer dahil baka hindi sila makapagpigil at samantalahin ang kahinaan mo.

Masuyong haplos sa pisngi niya. Dinampian ng halik sa nuo na dati kong ginagawa sa tuwing matutulog siya noong bata pa siya.

“Sweetdreams.” Bulong ko. Inayos ang kumot niya bago ako umayos na ng higa. Pinipilit ang sarili ko na matulog na din kahit na hindi pa ako inaantok..

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #7:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

“ Mommy, where is kuya Kenneth?“ Tanong ko kay mommy na nasa sala at umiinum ng gatas. Kinukusot ko pa ang mga mata ko dahil kagigising ko pa lamang.

Hindi ko nagisnan si kuya Kenneth ng magmulat ako ng mga mata kanina.

“Good morning baby.” Sinalubong ako ng mommy at humalik sa nuo ko. “Maagang pumasok ang kuya Kenneth mo ng kompanya, baby.”

“Mmmm. Ang aga aga pa naman.” Nakalabing sagot ko at padabog pa na umupo sa kabilang upuan.

“Baby, alam mo naman ang kuya Kenneth mo. Nagmana sa daddy mo. Alam mo naman kung gaano sila kapursigido sa mga trabaho nila.”

“But daddy is still here.”

“Yes baby.. sabay na daw tayo lalabas ngayon. Pictorial mo ngayon diba? At pagkatapos ng pictorial mo ay ipag sho-shopping ka daw ng daddy mo. Tapos sa labas na tayo mag didinner.”

“Ai, oo nga pala.. nakalimutan ko.. okay mommy.!! Maghahanda na ako para sa pictorial ko mamaya.” Nawala ang pagkakasimangot ko dahil doon.

Magaan ang katawan kong kumilos pabalik na ng silid ko para mag ayos ng sarili.

Hindi ko na siya aawayin dahil hindi niya ako hinintay na magising. Gusto kong makipagkwentuhan sa kanya kagabi kaya ako pumunta sa silid niya pero agad naman akong nakatulog kaya useless din ang ginawa ko.

Yeah! Hindi na ako bata katulad noon na gusto kong kwentuhan pa niya ako ng mga bedtime story bago makatulog.

He is my big brother liked what mom and dad said. At gusto ko na binibaby niya ako noon pero dahil palagi siyang kasama ni daddy ay lumayo ng lumayo siya sa akin. Hindi na siya ang big brother na nakilala ko noon. At iyon ang gusto kong ibalik. Bumalik sa pagkabata para lagi niyang pinalulugudan ang mga gusto ko. Hindi niya mahihindihan ang mga nais ko.

Pero malabo ng mangyari iyon.. Ibang iba na siya. Iba na ang kuya Kenneth na nakilala ko noon.

“Good Morning, baby. Are you ready?“si Daddy ng makasalubong ko sa pasilyo.

“Good morning daddy.” Humalik ako sa pisngi ng daddy. Humawak ako sa braso niya at magkaagapay nang bumaba ng hagdan.

Nakaabang na ang mommy sa amin sa baba. Sinalubong ang daddy ng damping halik sa mga labi.

Masaya ako na laging makita ang mga magulang ko na mahal na mahal nila ang isa’t isa.

“Kumain na muna kaya tayo.”

“Sa kompanya na lang mi esposa..” sagot ng daddy kay mommy. Umakbay din kay mommy.

Napangiti pa ako dahil sa ayos namin. Nakahawak ako sa kaliwang braso ng daddy habang ang kanan niya ay umakbay kay mommy.

Nagpapakita na buong buo at masaya ang aming pamilya.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“Paanong hindi makakarating ang isa sa model natin ngayon?” Naiirita kong tanong dahil sa ibinalitang nagback out na daw ang isa sa male model na kinuha ko na makakasama ni Acer ngayon. Padabog pa na binitawan ko ang dukomentong binabasa ko.

Gusto kong ako na mismo ang tumawag sa model na iyon para sabihing i cha-charge ko ito sa pwerwesyo ng pagbaback out nito. Kung hindi ko lang iniisip na isa lamang ding ordinaryong tao iyon kagaya ko ay baka ginawa ko na nga iyon at pagbayarin ito sa pinirmahang kontrata na basta na lang binalewala.

“Hayst.” Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga na may kasamang tampal sa sarili kong nuo kasabay ng pagtungkod ko sa siko ko sa lamesa.

Umagang umaga ay ganito ang madadatnan kong balita. Kaya nga inagahan ko ang pagpasok ngayon para maisaayos na ng mabuti at masabihan mismo ang male model na iyon na pakisamahan at pakibagayan si Acer pero hindi na din pala kailangan dahil hindi na ito makakarating pa.

“Damn it.” Masyado na yata akong nagiging mabait ngayon. Hindi ko na magawa ng tama ang mga itinuro sa akin ni tito Ace na dapat hindi maging malambot ang puso ko at buong pagkatao. Dapat maging matatag at ipakita’t iparamdam na sa mga salita ko pa lang daw ay matitinag o matatakot na sila sa alin na hindi dapat balewalain.

Ipinamulat niya sa akin na pagdating sa mga negosyo ay dapat maging wais ako and at the same time ay maging tuso kung kinakailangan. Hindi daw dapat maging malambot ang aking puso.

“Tinawagan ko na din po siya ng personal, sir at sinabing maari siyang ma charge sa pagbaback out niya sa kontrata pero hindi ko na po talaga napilit.” Paliwanag pa ng secretary ko.

“Okay! Forget about it. Ako na ang bahalang mag isip kung ano pa ba ang pwede kong magawa sa bagay na iyan. Just make sure na maging perfect ang lahat pagdating kay Acer. Siguraduhin niyong walang papalpak sa kanila sa picturial.” Pagpapaalala ko pa dito. “Sabihan mo ng maayos ang incharge doon para hindi sila magkamali.”

“Yes, sir.” Agad naman itong nagpaalam sa akin.

Muli akong nagpakawala ng buntong hininga ng makalabas na ang sekretarya ko.

Kung ipopostpone ko ngayon ang pictorial para makahanap ng ibang modelo na pwede niyang kasama ay baka magwala na naman siya at hindi na naman siya papaawat sa kasasalita.

Naiiling na lang ako habang iniisip ko ang posebleng mangyari. Kunot ang nuo niya. Nakasimangot na may kasamang pamaywang pa na sasamahan pa ng mga masasamang salita. Hindi ko pa man nangyayari iyon ay napapangiwi na ako habang iniisip pa ang poseble niyang masabi.

“Naman…. “

Kring! Kring! Kring!

Tunog ng cordless phone sa gilid ng lamesa ko. Hindi ko na tinignan kung kaninong numero ang tumatawag basta sinagot ko na lang.

“COO Hidalgo speaking. How may I help you.” Magalang na sagot ko sa nasa kabilang linya.

“Good morning hijo.”

“Oh! Tito.” Si tito Elijah ng mabosesan ko. “Good morning din tito. Napatawag po kayo? Nandito na po ba kayo sa kompanya?”

“Oo hijo. Nandito kami ngayon sa baba.. we are having breakfast now. Tumawag ako dahil alam kong hindi ka pa kumakain kaya bumaba ka na muna para sabay na tayong mag agahan.” Napangiti ako ng marinig ang sinabi ni tito Elijah.

Kung may pagkakataon na ganito at nasa malapit lamang sila mula dito sa kompanya ay hindi makakalimutang tumawag ito sa akin at sabihin puntahan ko sila.

“Right away, tito.” Agad kung sagot.

“Hihintayin ka namin dito.”

“Sige po tito..”

¤¤¤ ¤¤¤

Katulad ng inaasahan ko ay nagalit nga siya ng malamang hindi makakarating ang isa sa dapat ka partner niyang modelo para sa couple shirt.

“Baby, calm down. Maybe there is a reason kaya hindi makakarating ang kasama mo.” pang aalo pa ni tito Elijah sa kanya.

“I will sue that guy.”

“Hayaan mo na little Acer. Ako na lang ang papalit sa kanya bilang kapareha mo.” agad na pumagitna ako sa kanila dahil hindi madadaan ni tito Elijah si Acer sa ganung usapan.

Nabaling ang tingin sa akin ni Acer. Kunot ang nuo na may kasamang pamaywang na inaarok kung gaano ba katotoo ang sinasabi ko.

Sinabi ko sa kanya noong una na couple shirt ang iindurso naming damit kaya may kasama siya sa pictorial. Hindi siya pumayag noong una pero sinabi ko din na kung hindi niya gusto na may kasama ay hindi ko siya pwedeng kunin.

“Okay!” Narinig kong sagot niya.

Nagpakawala na naman ako ng isang malalim na paghinga. Hindi yata’t nakitaan ko siya ng ngisi sa mga labi.

“Is that okay with you, hijo?” Tanong pa ni tito Elijah sa akin habang naghahanda na kami para sa picturial.

Hindi ko naman talaga sana balak pero wala akong magagawa ngayon dahil siguradong patuloy sa pagwawala si Acer kung hindi mabibigyan ng sulosyon ang picturial niya ngayon.

“It’s okay tito. Wala din naman ako gagawin maliban sa tignan kung maayos ang gagawin ngayon.”

Napansin ko na nagpakawala ng malalim na paghinga si tito bago naman hinarap si Acer na ngayon ay ginagawan ng paraan ang katawan para magkaroon ng umbok ang dibdib niya.

Naiiling na lang ako na pinapanuod siya habang abala din akong nilalagyan ng light make up lang.

Sampong pares ang isusuot namin ngayon. Dipende din sa pose na gagawin namin kung anong magandang tignan na mas tatangkilikin ng mga tao.

“Can you put a little bit more make up for him. Like, you need to change his personality. Iyong hindi masasabing siya kapag wala siyang make up.” Kuway sabi ko ng mapansin kong tapos siyang ayusan.

“What do you mean?” Kunot naman ang nuo niya na tanong sa akin. Saka niya ako pinamaywangan.

Napatitig ako sa kanya ngayon dahil hindi ko na halos maisip na lalaki siya ngayon. He is She. Indeed.

“What? Tell me, Am I ugly? Do I need to change the make-up artist and find another one to make me prettier?” Taas ang isang kilay niya habang sinasabi iyon at tumingin pa mismo sa babaeng nagmake-up sa kanya.

Hindi ko mapigilan ang lihim na masamid. Naging mali pa yata ang pagkakaintindi niya at mapapasama pa yata ang make-up artist na umasikaso sa kanya.

“No, That is not what I mean little Acer. You look great… Even if you don’t wear make-up…your stuning.” Pumagitna ako at hinarangan ang kawawang make-up artist na tinapunan na niya ng matalim na tingin. “Ang ibig kong sabihin, baguhin lang natin ang make-up mo. Iyong iisipin ng iba na hindi ikaw iyan.” Paliwanag ko.

Gusto ko lang baguhin at bigyan siya ng bagong mukha gamit ang make-up para mailayo siya sa mga mata ng karamihan. Para kahit papaano ay hindi na siya makikilala sa totoong siya.

Napasimagot siya sa naging paliwanag ko.

“No! I’m okay with my own face now. I can be more cutier or beautiful on my own.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga sa naging sagot niya. Mukhang hindi ko mababago ang naging sagot niya sa simpleng paliwanag lamang.

Well, saka na lang siguro ko siya kukumbinsihin pagdating sa bagay na iyon.

“Ok! That’s enough. Magsimula na lang tayo.”

“Good.” Ngumiti siya. O mas tamang sabihin kong isa iyong ngisi. Nailing na lang ako ulit.

Wala ng mga katagang lumabas sa mga bibig namin ng magsimula na kami. Una naming isinuot ay ang couple shirt for summer.

May simpleng pose. May pose kami na magkahawak kamay habang nakatingin kami sa isa’t isa. May posisyon kaming nakaupo ako sa isang pekeng bato habang siya ay nakaupo sa may lapag at nakasandal sa may tuhod ko.

May casual and formal attire na isunot naming dalawa at marami pang alam kong kagigiliwang ng marami na bilhin ang mga damit.

“Done.” Mahinang usal ko matapos ang huling couple shirt na isinuot namin.

“That’s all?” Tanong niya na parang hindi pa kuntento sa naging kuha sa mga larawan niya.

Inusisa pa mismo ang kuha ng photographer sa amin.

“We will do rest next week para sa iba pang mga damit na darating.” Sagot ko sa kanya.

“Hmmm… okay! And I like the same partner for the next pictorial.” Sabi niya. Sasagot pa sana ako ng lumapit na sa amin ang daddy at mommy niya.

“Hindi ko iyan maipapangako little Acer because I have another business plan nextweek. Maghahanap tayo ng iba mong….”

“No!.” Putol niya sa sinasabi ko na may talim ang tinging ipinukol sa akin. “We can do the rest when you are free. Okay! No more but’s.” Saka niya ako tinalikuran at hinarap ang mga magulang. “Am I adorable in the pictorial?” Narinig kong tanong niya sa mga ito.

“Yes you are baby.” Nakangiti si tito Elijah na sagot sa kanya na bahagyang tumingin sa akin. Reading tito Elijah’s lips and he said thank you.

Bahagya akong tumango kay tito Elijah sa tahimik na pasasalamat nito. Nagawi ang tingin ko naman kay tito Ace na nakamasid lang. Seryusong titingin sa akin habang kagiliwan naman kung kay Acer ito nakatingin.

Magkaibang magkaiba ang ugaling ipinapakita ni tito Ace kay Acer at kay tito Elijah. Isang mabait at mapagmahal at mabuting padre di pamilya si Tito Ace sa harapan nila pero kapag sa ibang tao na. Wala kang makikitang kagiliwan o kabaitan dito na tanging makikita mo lang ay ang kaseryusuhan na walang magtatangkang kausapin ito kung hindi ito mismo ang unang magsalita para kausapin ka.

Magkaganun man.. hindi ko ipagkakailang napakabuti niya parin. Lalo na sa akin dahil ginabayan niya ako sa paglaki ko. Hindi man nila ako tunay na anak ay hindi sila nagkulang para iparamdam na bahagi ako ng masaya nilang pamilya. At tatanawin ko iyong malaking utang na loob sa kanilang mag asawa.

Kung sa paraan man lang ba na mababayaran ko ang utang na loob na iyon ay ang magsilbi sa kanila habang buhay ay gagawin ko. Kahit man lang sa maliit na bagay na iyon ay mapalitan ko ang magandang buhay na ipinagkaloob nila sa akin.

“Daddy said, we can go shopping right? C’mon.. lets go. I wanna buy the latest teddy that I saw yesterday.”

“Yes baby.” Si tito Ace ang sumagot.

“Are you still busy after this hijo?” Baling ni tito Elijah naman sa akin. “You can come with us. We will wait for you outside.”

“Yes tito. Gusto ko sanang sumama pero marami pa akong aasikasuhin sa opisina ko. Maybe next time. Just enjoy the day tito.” Magalang na pagtanggi ko.

“Are you sure. Pwede mo namang ipagpaliban iyan. Saka sabado ngayon. You can takerest hijo. Don’t overdo yourself.”

“I will tito. Kailangan ko lang talagang tapusin iyon.”

“Okay! Basta huwag mo lang masyadong pahihirapan ang sarili mo sa trabaho. Matatapos din iyan.”

“Thank you tito.”

“Lets go.” Muli ay narinig naming aya ni Acer. Napatingin kami sa kanya.

“Yes baby. Wanna say bye to your kuya Kenneth?”

“No! Hindi naman ako mangingibang bansa mommy. We can still see each other everyday.” Sagot niya.

Hindi na nakapagsalita pa si tito Elijah dahil hinila na ito ni Acer kasama si Tito Ace. Tanging kaway na lang ang ipinahabol ko sa kanila ng palabas na sila.

“Pass me all of the copy. Also the hard copy.” Kuway baling ko sa photographer.

“Yes sir.”

“Good.” Nauna na akong lumabas para bumalik na ng opisina ko.

Ako na mismo ang nagpapasya para sa mga larawang ilalabas sa merkado. Lagi kong kinukuha ang hard copy ng mga larawan dahil ayaw kong gamitin iyon sa ibang establishment.

Alam kong mahirap ang bantayan siya ng 24/7 lalo na ngayon. Sariwa pa lang sa amin ang dalawang beses niyang pagkakadukot at iyon talaga ang iniiwasan naming ulit mangyari.

¤¤¤ ¤¤¤

“Napatawag kayo tito?”

“Nandyan ba si Acer hijo?” Tanong nito na may pag aalalang tuno.

“Ho! Bakit po? Hindi pa po ba siya umuuwi galing school?” Kunot ang nuo kong tanong. Mabilis na itiniklop ang binabasa kong dokumento. Matapos ang pictorial namin last saturday ay hindi ko na nagawang pumunta sa bahay at apat na araw na simula noong huli kaming magkita ni Acer.

“Hindi pa hijo. Nagpaalam siya sa akin kanina. Dahil maagang natapos ang last subject nila na mag bo-bonding lang sila ng ilan sa mga barkada niya. Pero hanggang ngayon ay hindi parin siya umuuwi.”

“Anong ginagawa ng nagbabantay sa kanya?” May galit sa tuno ng boses ko na nakalimutan kong si tito Elijah ang kausap ko. “Sorry for that tito.”

“It’s okay hijo. Ganyan din ang naging reaksyon ng tito Ace mo kanina. Nagtanong lang ako sayo baka kasi nagpunta na naman siya dyan sa opisina mo.”

“Hindi tito. Sige po. Tutulong na lang po ako sa paghahanap sa kanya.” Agad akong nagpaalam kay tito Elijah at hindi na ako nagsayang ng oras na agad kong nilisan ang kompanya para hanapin siya.

Damn! Ito na nga ba ang sinasabi ko.

Mabuti sana kung nag aaral pa ako hanggang ngayon at mabantayan ko ang halos lahat na galaw niya.

Anong silbi ng mga nagbabantay sa kanya kung hindi naman siya mabantayan ng maayos.

Fuck!

“Have you seen Acer?” Tanong ko sa isa kaklase niya na namukhaan ko at ngayon ay palabas na ng campus nila.

“Hindi po. Ikaw ang kuya niya diba?”

“Yes I am. Hindi mo ba talaga siya nakita? O hindi mo ba alam kung saan sila nagpunta ng mga barkada niya?”

“Ay oo. Naalala ko. Kanina kasi nag uusap usap sila na pupunta sila sa bahay ng isa sa ka klase namin dahil kaarawan nito. Hindi ko lang po alam kung saan sila lumusot para makalabas dito sa labasan.”

“Sino sa ka klase niyo? Alam mo ba kung saan nakatira?”

“Opo.” Agad naman nitong sinabi sa akin ang address ng ka klase.

“Salamat.” Hindi na ulit ako nagsayang ng oras pa. Agad kong tinungo ang address ng ka klase niya.

Hindi ko tuloy mapigilan ang mapamura habang tinatahak ko ang daan kung nasaan siya naroon.

“Let me in.” Galit na utos ko sa nagbabantay sa may gate ng bahay ng kaklase niya.

Nakiusap na ako lahat lahat pero hindi ako pinayagang papasukin. Sinabi ko na kapatid ako ng isa sa bisita ng bahay na binabantayan nila pero di nila ako pinakinggan.

Nagbilin daw kasi ang ka klase ni Acer na wala ng dapat ibang papasukin pa sa loob ng bahay nila kaya naman nakaramdam ako ng galit dahil hindi sila madaan sa mabuting usapan.

“Pasensya na po sir. Pero hindi po kayo pwedeng pumasok.” Muli at sagot nito at humarang pa talaga sa gate.

“I don’t care. My little brother is inside and I like to see him.” Gigil na pilit ko paring kinalma ang sarili ko para hindi ako makaiskandalo. Pero kung magmamatigas parin sila ay doon na kami magkakaalaman.

“Hindi kayo nakakaintindi sir.. sinabi……..”

“Isang beses pa.. makikiusap ako na papasukin niyo ako ngayon ng maayos.. All I want is to see my little brother what is he doing inside.”

“Sorry sir..” hindi ko na napigilan ang sarili ko na bigwasan ito ng suntok…

“Minsan lamang akong makiusap ng maayos pero di ka nakikinig.” Gigil na dinuro ko pa ito sa nuo gamit ang kinuha kong batuta na nakasabit sa baywang nito kanina.

Inihagis sa malayo iyon bago ako tuluyang pumasok sa loob ng bakuran ng bahay ng ka klase ni Acer.

Habang papalapit ako ay mas luminaw na sa pandinig ko ang malakas na tugtog na nagmumula sa loob ng bahay. Wild rock music kung hindi ako nagkakamali.

At kailan pa nagustuhan ni Acer ang ganyang klase ng tugtugin. Napakaingay.

Malaya na akong nakapasok sa loob na ngayon ay nababalot na ng iba’t ibang kulay sa paligid. Madili dahil nakasarado lahat ng bintana at walang maliwanag na ilaw sa loob. Tanging ilaw lang na pang disco ang nahsisilbing liwanah sa loob.

Pilit na iginala ko ang paningin ko sa paligid para hanapin siya.

“Damn you little Acer.” Nagsumiklab ang galit ko ng makitang nakaupo lang siya sa gilid. Hindi malinaw pero nakapikit siya at may dalawang lalaking pinagitnaan siya.

Mabilis akong lu.apit sa kanila at walang babalang hinila ko ang isa na tangkain na siyang halikan.

Hindi ko lubos maisip na huli na ako ng dating na baka kanina pa siya pinagsasamantalahan ng mga lalaking ito.

“You fucking bastard….” gigil na parang papel lang sa gaan na inihagis ko ito dahilan para tuluyang magkagulo sa loob at lumiwanag na ang paligid.

“What the hell are you doing? Who are you?” Pasigaw na tanong ng isang babae na nasa edad lamang ni Acer.

“And what the hell is happining here.. huh.” Tumuwid ako ng tayo dahilan para tingalain nila ako. “Tignan mo kung ano ang ginawa niyo sa kapatid ko.” Sabay tingin kay Acer na wala ng malay.

“He drunk.”

Nagbabantang tingin ang isinagot ko sa babae.

Hindi na ako sumagot. Agad kong kinarga si Acer. Tinapunan ko ulit ng tingin ang dalawang lalaking nanamantala sa kanya kanina.

“Siguraduhin niyo lang na wala kayong ibang ginawa maliban sa nasaksihan ko kanina.. dahil babalikan ko kayo at pagbabayarin sa kapangahasan niya.” Pagbabanta ko. “And you young lady, walang gagalang sayo kung ganyan ang pag uugali mo.” At walang lingong likod na nilisan ang bahay ng ka klase niya.

Walang tigil ang pagmumura ko habang bagtas ko ang daan pauwi ng bahay.

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #8:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“ Anong nangyari? My God. Okay lang ba ang baby ko?“ Si tito Elijah na sumalubong sa akin habang karga ko si Acer na wala paring malay.

Kasunod ni tito Ace na nakitaan ko din ng pag aalala ito. Kinuha mula sa akin si Acer at ito na mismo ang nagpasok sa loob. Iniakyat sa silid.

Hindi na ako sumunod sa kanila. Nagtungo na lang ako sa sarili kong silid at nag ayos na ng sarili dahil tiyak kong kakausapin ako ni Tito Ace.

Paglipas lamang ng ilang minuto ay pinatawag nga ako kay ate Celine na puntahan daw ito sa library nito.

“Anong nangyari? Saan mo nakita si Acer?” Agad na tanong ni tito Ace sa akin ng makapasok ako sa loob.

“Sa bahay ng isang kaklase niya tito. Hindi ko alam kung huli na ba ng dumating ako.” Natigilan ako at nakaramdam ng galit ng maalala ko ang naabutan ko kanina.

Ano pang kababuyan ang ginawa nila sa kanya? Kung mas matagal pa ba ako bago pumasok baka mas malala pa sa nakita ko kanina ang maabutan ko?

Damn! I can’t imagine that to happen?

“Pasensya na tito.”

“You don’t need to say sorry. Tell me..” nagpakawala ito ng malalim na paghina. “Sinong pamilya?” Sa naging tuno ng boses nito ay alam ko na ang patutunguhan kapag sinabi ko kung sinong pamilya ang nangahas na gawan siya ng masama.

Parang ayaw ko tuloy sabihin ang totoo kung sino nga ba pero wala akong magagawa dahil malalaman din naman ni tito Ace kahit hindi manggaling mismo sa akin.

Dito ko masasabi ang kasabihang.. kantiin niyo na lahat huwag lang ang mga taong mahal ko. Like what tito mean it now.

Walang makakapigil dito na hindi pagbayarin ang may sala sa sinapit ngayon ni Acer. Hindi man totally na napahamak si Acer ay hindi parin nito palalampasin ang nangyari.

“Sanchez.” Tanging sagot ko.

“Okay! Take a rest now. Si Tito Elijah mo na ang bahala kay Acer.”

“Sige po tito.” Nagpaalam na ako ng maayos dito bago bumalik ng sarili kong silid.

Kahit na gusto kong silipin at alamin ang kalagayan ngayon ni Acer ay hindi na ako nangahas dahil nandoon naman si tito Elijah na alam kong mag aalaga sa kanya. At mas maalagaan siya.

Parang gusto ko ding balikan ang mga binatilyong nangahas na hawakan siya kanina. Gusto ko ding bigyan ng kaparusahan ang mga iyon.

They dare to touch our precious Acer. Damn them. Kuyom ang kamao ko habang patuloy na nagpi-play sa utak ko ang posebleng mangyari kung nahuli ako ng dating.

Aaaaahhhhh!

Fuck!

Kinalma ko ang sarili ko at pilit na iwinawaksi ang hindi magandang nangyari kanina.

¤¤¤ ¤¤¤

“Kumusta na si Acer tito?” Tanong ko kay tito Elijah. Hindi ako nakatiis na hindi kumustahin ang kalagayan niya.

Kaaalis lang ng doctor na tumingin sa kanya.

“He is okay now.” May lungkot sa tubo ng boses ni tito Elijah na sagot sa akin. “The doctor said…. may halo na drugs ang ininum nila. At hindi kinaya ng katawan niya kaya siya nawalan ng malay.”

Kuyom ang kamao ko na napatingin sa kanya na mahimbing parin sa pagkakatulog.

Damn them.

“Thank you for saving Acer hijo. Kung hindi mo siya nahanap agad ay baka mas malala pa ang sinapit niya.”

“I will always save and protect him tito hanggang sa kaya ko. He is my little brother in anyways.”

“Yeah! And thank you for always here for him.”

Magaan na pumatong ang kamay ko sa balikat ni tito Elijah. Makikita sa mga mata nito kung gaano nito kamahal si Acer. Kung gaano nito pinapahalagaan na mas mahalaga pa kaysa sa sarili.

“Hindi ako mangangako tito Elijah. Pero gagawin ko ang makakaya ko para maprotektahan siya.”

Tumango ito. Muling binalingan si Acer na mahimbing parin sa pagkakatulog.

“Ako na po ang magbabantay sa kanya.”

“No, hijo. Ako na hijon, alam kong mas kailangan mo ng pahinga ngayon.”

Ako naman ang nagpakawala ng buntong hininga. Pinagmasdan si Acer ng ilang sandali bago ako nagpaalam kay tito Elijah.

¤¤¤ ¤¤¤

“Kumusta ang pakiramdam mo?” Tanong ko kay Acer kinaumagahan.

Siya ang una kong pinuntahan pagkagising ko para alamim kung gising na ba siya.

Tama namang pagpasok ko ng silid niya ay palabas ito ng banyo.

“Fine.” Balewalang sagot niya. Lumapit ito sa akin at walang babalang yumakap sa akin. “I knew.. you were coming.”

“But don’t do that again. Alam mo naman kung paano mag alala ang mommy mo. At kung ano ang kayang gawin ng daddy mo sa mga taong mananakit sayo.” Mahinang panunumbat ko sa kanya.

“Hmmp! And how about you kuya Kenneth? Hindi ka ba nag aalala sa akin?” Kumalas ito ng yakap sa akin. Tiningala ako. Nakasimangot na kapag hindi nito magugustuhan ang magiging sagot ko ay papatayin ako gamit ng tingin lamang.

“Of course I do?” Totoong sagot ko. “Sinong hindi mag aalala sa little Acer ko.” Inipit ang pisngi gamit ang mga palad ko.

“Uhmmp.. but you always busy.. mas importante sayo ang mga trabahong binigay ni daddy sayo.”

“I need to work hard for the company. Ayaw kong biguin ang papa mo sa pagpapalaki niya sa akin.”

“But I’m your little brother.. you need to protect me always.”

“Little Acer.”

“Hmmp.”

Napabuntong hininga na naman ako. Kung maari ko lamang hatiin ang sarili ko para sa trabaho at sa kanya ay ginawa ko na.

Ayaw kong biguin ang daddy niya sa mga ipinagkatiwala sa akin. Kailangan kong mapatunayan na karapat-dapat ako.

“C’mon. Huwag na natin iyang pag usapan. Halika na para sabay na tayong mag agahan.”

“Tapos aalis ka na naman para sa trabaho mo?”

“No. I decided not to go for work today. How about we go out katulad noon.”

Napatitig siya sa akin dahil sa sinabi ko. Inaarok kung totoo ba ang narinig niya.

“Okay, if you don’t like maybe some….”

“Hmmp. May sinabi ba akong ayaw ko?” Malakas na sagot niya na nakapagpatigil sa sinasabi ko.

“So..”

Ngumiti na siya at mabilis na kumapit sa braso ko. Inihilig ang ulo balikat ko. Panabay na lumabas ng silid niya

“I want to buy teddy.”

“Huh! Pero wala ka ng paglagyan sa dami ng teddybear sa silid mo.”

“Di ilagay natin sa silid mo.”

“I also have much in my room. Your gift to me every year.”

“Uhmm.” Napasimangot siya na tumingala na naman sa akin habang naglalakad kami pababa ng hagdan.

“Nevermind. Tignan na lang natin ang mabibili natin mamaya. Ang mahalaga ngayon ay kumain muna tayo ng agahan.”

“Okay.” Siya na ang humila sa akin. Binilisan ang naging hakbang pababa ng hagdan.

Naabutan na namin sina tito Elijah at tito Ace sa hapagkainan.

“Good morning mommy.. good morning daddy.” Masiglang pagbati niya sa mga magulang na parang walang nangyari kahapon.

Siguro ay nakausap na siya ng mga ito kagabi ng magising siya at nakapagpaliwanag na siya sa mga ito.

“Good morning baby.. are you feeling well now?” Si tito Elijah.

“Yes mommy.. thank you for taking care of me last night.”

“That’s good. Halina kayo.. kumain na tayo habang mainit pa ang mga pagkain.”

“Yes mommy..”

¤¤¤ ¤¤¤

Napapasunod na lamang ako sa kanya kung saan niya gustong pumunta. Hindi na kami lumayo. Sa AA SHOPPING MALL lang naman kami pumunta.

Mapagbigyan lamang ang gusto niya kahit ngayon lang.

Hindi na nga kami madalas lumabas katulad noong nag aaral pa lang ako. Kasabay siya sa lahat.. sa pagpasok ng school hanggang sa uwian. Sabay na kakain ng tanghalian. At kung may free time pa kami ay sasamahan ko siyang gumala dito sa mall.

Pero ng magtapos ako ng college at ipinahawak na sa akin ni tito ang pamamahala sa ibang mga negosyo ay nawalan na ako ng oras sa kanya.

At iyon ang alam kong dahilan kaya mas lalong lumalayo ang loob niya sa akin. Hindi na siya kasing sweet noong bata pa siya.

Well, may isip na siya. Alam ko naman na balang araw ay tuluyan na siyang magbabago lalo na at makakahanap na ito ng ibang pagkakaabalahan o di kaya naman ay magkakaroon na ito ng lovelife.

Hayst!

“This is for you.” Nakangiti siya na ipinakita sa akin ang hawak.

Ngumiti na din ako na may kasamang pagpilig ng ulo ko.

Isa iyong keychain na teddybear.

“Thank you little Acer.”

“And I also have one.” Sabay ipinakita ang isa pa. A couple teddy keychain. “Cute, right?”

“Yeah! Like my little Acer.” Magaan na pumatong ang kamay ko sa ulo niya at masuyong ginulo ng bahagya ang buhok. Hindi naman siya umiwas bagkus para siyang isang cute na cute na tuta na gustong gusto ang paglalaro sa buhok niya.

“You can throw the old one.” Sabay tingin sa inalis kong lumang keychain na siya rin ang nagbigay noon nakaraang taon.

“I will keep it little Acer.”

“Pero luma na at…”

“Bigay mo din naman ito, right. Kaya itatago ko parin.” Nakangiti kong putol sa sinasabi niya. Napasimangot na naman siya pero di na din naman komontra.

Hindi ko gustong itapon ang mga galing sa kanya kahit luma na. Baka hanapin na naman niya iyon katulad noong binigyan na naman niya ako ng bagong relo at sinabing itapon ang luma. Imbes na itapon ko noon ay nagpasya na lang akong ipamahagi pero ng tinupak na naman siya ay hinanap sa akin ang lumang relo.

Wala akong nagawa kundi ang kunin iyon pabalik kahit nakakahiya. Pinalitan ko na lang ng bago para walang masabi ang pinagbigyan ko ng lumang relo.

Kaya simula noon ay lagi ko na lang tinatago ang mga pinaglumaan kong gamit galing sa kanya.

Mabuti na iyong makakasiguro ako dahil kapag tinupak na naman siya ay hahanapin na naman.

Sinabihan pa akong hindi ko nga pinapahalagaan ang mga bigay niya kaya itinatago ko na lang talaga.

Hayst! Minsan ang hirap basahin ang mood niya. Kung hindi ko lang siguro nasubaybayan ang paglaki niya ay iisipin kong hindi siya pinangaralan ng mga magulang niya.

Pero hindi dahil alam ko kung paano nila siya iningatan. Pinapangaralan at kung paano pinalaki sa magandang asal. But still.. he is a little bratty.

“Want ice cream?” Tanong ko ng maisilid kong ulit ang susi sa bulsa ko.

“Yeah!” Nakangiti siyang kumapit sa braso ko. Siya na mismo ang humila sa akin sa ice cream stand sa hindi kalayuan.

“2 vanila ice cream.”

“Just only one. We can share.” Sabi niya.

Nailing ako.

Maalala ko na naman noong maliit pa siya. Ayaw niya ng sariling ice cream dahil nakikikain siya mismo sa ice cream na binili para sa akin.

Kaya hindi na bago iyon. Nakasanayan na niyang share kami ng ice cream.

“1 big vanila Ice cream.” Pang uulit ko. Agad naman na tumalima ang nagtitinda na agad sinalopan ng ice cream sa isang malaking cone.

“Where do we go next?” Tanong niya ng maupo kami sa isang bakangting upuan sa gilid. Na nilalantakan na ang hawak kong ice cream.

Kibit balikat ako habang nakikain na din ng ice cream.

“Ikaw? Ano pang balak mo? Saan mo pa gustong pumunta? Mamasyal?”

“I want to watch a movie. Like we always did before.”

“Okay, little Acer. What kind of movie?”

“A scary movie.”

“Are you sure?” Pang uulit ko. Ayaw niya ng nakakatakot na movie. Dahil palagi siyang nagkakaroon ng nightmare about sa mapapanuod niya. Kaya naman sinasamahan siya ni tito Elijah at tito Ace matulog sa silif niya o di kaya naman lilipat siya sa silid ko at sa akin makikitulog.

“Yeah! Matutulog ka naman sa bahay, right?”

“Okay! Kung iyan ang gusto mo.”

“Yeheey. That’s my kuya Kenneth..” masayang masaya na parang bata lang na napagbigyan sa kagustuhan.

Tahimik na ang sumunod na sandali habang inuubos namin ang Ice cream. Kahit hindi siya umimik ay nakikita ko talaga na masaya siya. Mabagal na gumagalaw ang mga paa na sinasabayan ng mahinang huni ng kanta.

“I want to rent the whole place.” Saad niya ng pumipila na kami para bumili ng ticket sa sinehan.

Halata naman na nabigla ang kahera at hindi yata makapaniwala sa narinig.

“Ilista mo sa pangalan ko or kay Daddy kung ilan ang ticket na mapagbibintahan niyo sana. Acer Anderson. That’s my name. Or gusto mo malaman ang pangalan pa ng daddy ko. Mmm. Ace Anderson. That’s my daddy’s name.” Mahaba niyang dagdag na mas lalong hindi nakasagot ang kahera.

Nailing ako na sinabayan ng buntong hininga.

“Little Acer, mas maganda kapag may kasama tayo sa loob para hindi mas nakakatakot.” Pagpapaliwanag ko para kumbinsihin siyang huwag ng ituloy ang pagrerent ng buong sinehan.

“But I like to spend more time with kuya Kenneth.” Padabog na sagot niya.

“We are spending to much time now little Acer. So, just two ticket will be okay. You don’t need to rent the whole place.”

“Hmmp!.”

“Just two ticket miss.” Sabi ko sa kahera ng hindi na siya sumagot.

Mabilis naman na tumalima ang kahera at binigyan ako ng ticket. Halos ayaw pang tanggapin ang bayad ko kaya ako na ang naglapag sa harapan nito.

Sino ba naman ang hindi mabibigla kung maririnig ang pangalan ng mismong may ari ng building na nirerentahan din para sa negosyo nila.

“C’mon little Acer. I got our ticket now.” Hawak ang kamay niya na sinabayan ng paghila para hindi na niya ipagpilitan ang nais kanina.

Kaunting ilaw na lang ang bumalot ng buong sinehan ng makapasok kami. Tanging ilaw na lang ng malaking screen sa harapan ang nabigay liwanag sa loob.

Tanging naririnig na lang ay ang pinapanuod namin. Tahimik lang siya na nanunuod habang mahigpit na hawak ang isang braso ko.

Halos mapatalon sa gulat o di kaya naman ay ibabaon ang mukha sa braso ko at paunti-unti din namang manunuod ulit.

“Behind you. Behind you.” Bulong pa niya sa pinapanuod. Nanginginig ang mga kamay na nakahawak sa akin. “Ayyyyyy.”

Matatakot na din sana ako pero mas nanaig ang ngiti ko dahil mas sa kanya natuon ang mga mata ko. Mas nakakawilong panuurin siya kaysa sa nakakatakot na pinapanuod niya.

“Shhhhh.” Bulong ko sa kanya ng mapasigaw ulit siya.

“The monster got him.”

“Yeah! Pero siya ang bida kaya hindi yan mamatay.” Sagot ko naman.

Patuloy siya sa pagsigaw. Kuway mapapakislot sa gulat. Tatakpan ang mga mata o di kaya naman ihaharang ang braso kong hawak niya.

Halos paulit ulit lang iyon hanggang sa matapos ang palabas.

¤¤¤ ¤¤¤

Maingat na binuhat ko siya para hindi magising. Ginabi kami at ngayon ay mahimbing na siyang nakatulog habang pauwi kami ng A. Place.

“Is he okay?” Si tito Elijah na nasa sala at halatang naghihintay sa amin.

“Yes tito. He fall asleep habang pauwi na kami. Napagod siguro sa maghapong pamamasyal.”

“Iakyat mo na siya hijo. Susunod ako para mabihisan siya.”

“Sige po tito.”

Maingat din na inilapag ko siya sa kama. Sadyang nasa kalagitnaan na nga siya ng tulog dahil hindi man lang siya naalimpungatan.

“Maraming salamat sa oras na inilaan mo kay Acer, hijo.”

“Wala iyong anuman tito.”

Tumango si tito Elijah na may mga ngiti sa labi bago binalingan si Acer.

“Ako na ang bahala sa kanya, hijo. Magpahinga ka na din.”

“Sige po tito. Pero baka bangungutin na naman siya. Nagpumilit kasing manuod kami ng horror movie kanina. Hindi ko naman siya masuway dahil iyon ang gusto niya.”

“Sige hijo. Babantayan na lang namin siya ng tito Ace mo.”

Muli akong nagpaalam kay tito Elijah bago ako lumabas.

Bumaba muna ako at binalikan ang mga pinamili namin ni Acer. Mga damit naming dalawa na siya mismo ang pumili, mga stufftoy at iba pang mga nagustuhan niya.

Magaan naman ang pakiramdam ko na pumasok sa silid ko dahil naging maganda ang pamamasyal naming dalawa. Naging masaya siya na kasama ako.

Malalim na din naman ang gabi kaya hindi na ako mahihirapang makatulog matapos akong makapaglinis ng katawan.

Pahiga na ako ng marinig ko ang pagpihit ng siradura ng pinto ng silid ko. Kunot ang nuo kong lumapit doon para tignan kung sino ang nasa labas.

“Acer.”

“I’m afraid.” Mahinang sagot niya. Yakap ang isa sa paborito niyang teddy na unang regalo ko noon sa kanya.

“Nasaan ang daddy at mommy mo?”

“Mmmm, I like here.” Sagot niya. Hindi pa man ako nakakasagot ay nakapasok na siya sa loob.

Dumeretso sa kama at agad na sumampa doon. Hinila ang kumot kinumutan ang sarili hanggang sa may baywang.

Naiiling na naisarado ko ang pinto bago ako sumunod sa kanya.

“Little Acer.” Masuyong sambit ko sa pangalan niya ng maupo ako sa gilid ng kama.

“Hmmm.” Nakapikit na daing niya. Hindi na siya kumilos. Nakatagilid ang higa paharap sa kinauupuan ko.

“Okay! Sleep tight little Acer.” Inayos ko ang kumot niya hanggang dibdib niya bago ako sumampa sa kabilang bahagi ng kama.

Umayos ako ng higa paharap sa kanya ng gumalaw siya at humarap na sa akin. Hindi na ako nakakontra pa ng mabilis na umunan siya sa braso ko habang yakap parin ang teddybear niya.

Muli akong nagpakawala ng buntong hinina. Masuyong tumatapik ang isa kong kamay sa braso niya.

Mahinang dumadaing ng isang kanta para tuluyan na siyang makatulog.

Kung hindi ko siya mabasahan ng isang story ay mahinang kinakantahan ko siya kahit hindi kagandahan ang boses ko.

Ganito lagi ang ginagawa ko noon sa kanya noong bata pa siya na agad namang nakakatulog.

At hindi parin iyon nagbabago. Dahil sa ilang minuto lang na lumipas ay payapa na ang kanyang paghinga at mahimbing ng nakatulog.

♡♡♡ ●●●●●●● ♡♡♡♡♡♡

On-going na po ang kwento ni Frances. Anak po siya nina Kanye at Reallan.

Sana po magustuhan at suportahan niyo din sila katulad ng pagsuporta ng mga magulang nila. ❤❤❤ Love love love is so good. Heheehe

Enjoy Reading!!

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #9:

Typos ang grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

M alakas na sampal ang dumapo sa pisngi sa isang nangahas na gawan ako ng masama noong kaarawan ng kaklase namin.

Ayaw ko naman sanang sumama noon kaso nga lang ay nagpumilit naman sila na kahit minsan lang naman daw.

Hindi ko naman akalain na ganun ka wild ang party nila.

Kahit na ganito ang ugali ko. Spoiled at nagagawa ko lahat ng gusto ko. Nakukuha ko lahat ng naisin ko pero hindi ako pariwarang anak.

Pinalaki ako nina daddy at mommy ng mabuti at ipinamulat sa akin ang maganda sa hindi mabuting gawain.

Kahit na alam kong masama din ang maging spoiled atleast hindi ko naman sinubok ang mga pinagbabawal na gamot katulad na lang ng ginawa ng mga ka klase ko noong may handaan sila.

Hindi ko akalain na papainumin nila ako ng may halong drugs na hindi kinaya ng katawan ko.

Humingi ako ng tawad kina mommy at daddy dahil sa nakita kong pag aalala nila sa akin. And I know… may kasalanan din ako dahil sinubok ko parin kahit na alam kong mali.

Alak lang naman sana pero sa kasamaang palad ay may halo ngang droga iyon.

“Sabihin mo sa akin. Anong ginawa niyo sa akin noong nawalan ako ng malay.” Gigil na gigil na hinila ko ang kwelyuhan ng damit nito kahit na mas malaki ito sa akin.

Hindi ako natatakot dahil nasa likod ko si kuya Kenneth na alam kong hindi niya ako hahayaan masaktan.

“Tell me..” binitawan ko ito at muling dumapo ang palad ko sa pisngi nito.

“Damn!.”

“Damn you too.” Sigaw ko dito.

“Inaamin ko na gusto kong subukang halikan ka pero dumating ang kuya mo kaya wala kaming nagawang masama sayo. Dumating siya.” Sagot nito sabay turo kay kuya Kenneth na nasa likuran ko.

Halata na nanggigil din sa galit ang ka klase ko katulad ng panggigigil ko dahil sa ginawa nila. May mga pasa kasi ito sa mukha dahil nalaman ko na ginulpi ito ng mga magulang niya.

I know.. kaya ito nagulpi ng mga magulang dahil kay Daddy. Hindi ko man alam ang buong kwento pero malakas ang loob kong pinagbantaan sila ng daddy.

Hindi na din ito pumasok ng school kung saan ako nag aaral dahil inilipat na ito ng paaralan. Nakipagkita lang ito sa akin dahil gusto daw humingi ng tawad sa akin.

Hihingi ng tawad para sa kabuhayan ng pamilya nila. Na kung hindi ko ito o sila napatawad ay tuluyang babaksak ang ikonomiya ng mga negosyo nila.

But I don’t care. Lumagpas sila sa linya na hindi dapat nila sinubukang apakan. Bahala silang kumbinsihin ang daddy dahil hindi ko sila mapapatawad.

“Kaya nakikiusap ako sayo. Kami. Na sana kausapin mo ang daddy mo na huwag ng pag initan ang mga negosyo ng mga magulang namin.”

“No! Hindi ko kayo patatawarin.” Matigas at may paninindigang sagot ko dito. “Mali kayo ng pinagtangkaan. Kaya magdusa kayo.” Saka ako tumalikod.

Hindi ko na pinansin ang pagtawag nito sa pangalan ko habang humihingi parin ng tawag.

“You okay?” Narinig kong tanong niya kaya napatigil ako sa paglalakad. Nilingon ko si kuya Kenneth.

Nakasimangot na umiling ako.

“Hindi ka ba masaya na marinig na wala silang masamang nagawa sayo?”

“How about you? Are you happy na malaman iyon?” Balik tanong ko.

Ngumiti siya. Napansin ko ang pagtaas baba ng balikat niya.

“Of course little Acer. Dahil walang masamang nangyari sayo ng araw na iyon.” Humakbang si kuya Kenneth palapit sa akin. Humawak sa balikat ko, hinila palapit sa kanya at niyakap ako. “Just be responsible next time. Huwag ka basta basta magtitiwala sa iba kahit na matagal mo na silang kakilala. Or kaklase mo man sila. Do you understand?”

Tumango ako sa ilalim ng mga yakap niya.

Nakakagaan ng pakiramdam ang maramdaman kung gaano nag aalala sa akin si kuya Kenneth. I know.. he always care for me. He always love me.

“Halika na. Ihahatid na muna kita pauwi bago ako bumalik sa trabaho ko.”

“Mmmmm..” muli akong napasimangot ng kumawala ako sa yakap niya. “Bakit ba lagi kang nagtratrabaho. Bakit hindi mo na lang iutos sa iba iyan?”

“Little Acer, hindi naman ganun kadali ang sinasabi mo. May mga trabaho ako na hindi dapat ipatrabaho sa iba. Katulad na lang ng kailangan kong pirmahan at approbahan.”

“I will tell to daddy that he need to do your work as well.” Pagpupumilit ko na tinawanan lamang niya.

“My little Acer..” na sinabayan ng pagpatong ng kamay sa ulo ko at ginulo ang buhok ko. “Ang daddy mo at ako ay pareho lang halos ang trabaho, little Acer. Kailangan ko munang i check ang mga papeles bago ko ipasa iyon sa kanya para makuha din ang approval niya.”

“I don’t care. Mas mahalaga kasi ang trabaho mo kaysa sa akin. Kahit busy si Daddy nagagawa niya akong bigyan ng oras. But you… mas priority mo ang trabaho mo.”

“Of course not little Acer. You are always my 1st priority. Can’t you see. I’m here beside you. Hmmm.” Hinaplos ang pisngi ko na sinamahan ng pagpisil. “Kaya huwag mong iisipin na hindi ka mahalaga sa akin.” Tumitig na lamang ako sa kanya at hindi na sumagot pa. “C’mon. Ihahatid na kita. Sa susunod, kapag natapos ko ang trabaho ko ng maaga.. mamasyal ulit tayo.”

Nagpatangay na lang ako sa kanya ng hawakan ako sa kamay at tuluyang hinila sa sasakyan.

¤¤¤ ¤¤¤

“Mommy.”

“Yes baby, hmm?” Itinaas ng mommy ang kamay niya ng lumapit ako kung saan siya nakaupo.

Hinawakan ko ang kamay ng mommy bago ako umupo sa tabi niya.

“What is it? May problema ba ang baby ko?”

“Mmmm, nothing.” Totoong sagot ko. Gusto ko lang naman maglambing kay mommy. Napakabait ng mommy katulad ng daddy. Hindi pa ako nakaranas ng galit sa akin si mommy kahit na napaka spoiled ko. Hindi niya ako sinisigiwan, lalong hindi niya ako sinasaktan kahit na sumusobra na ako minsan sa kakulitan ko at ipinagpipilitan ang ilan sa mga luho ko na hindi madaling makuha. Or makakasakit sa iba. O di kaya naman ang madalas na pangungulit ko kay kuya Kenneth na naiistorbo sa mga trabaho nito.

“You okay?”

“Yes mommy. I just want to cuddle.” Paglalambing ko kay mommy. Ngumiti at humalik sa nuo. Masuyong paghaplos sa buhok na sinabayan ng pagsuklay ng mga daliri.

“Mmmm, ang sweet naman ng baby ko.”

“Mommy, hindi ka ba talaga galit sa akin sa nangyari noong nakaraang araw?”

“Huh! Why would I baby? You are just a victim. Pero alam mong nag aalala ako diba. Kaya don’t ever do that again, okay.”

Tumango ako. Yumakap ako kay mommy ng ilang sigundo bago ako nagpasyang mahiga at umunan sa hita niya.

“Gusto ko lang naman sanang makipagkaibagan sa iba kaya ako sumama. Hindi ko naman alam na ganun pala ang gawain nila.”

“We know that baby. Pinalaki ka namin ng daddy mo sa maganda kaya alam namin na hindi mo kami bibiguin ng daddy mo.”

“Mommy.”

“Hmmm.”

“Gusto kong maging katulad niyo paglaki ko. To become a good parent like you and daddy. Someday, I want to marry kuya Kenneth. I will be a good wife to him. I will love him like how you love daddy.” Mahabang sabi ko.

“Baby.”

Halata na nagulat ang mommy sa sinabi ko pero iyon ang gusto ko.

Lagi kong isinasaisip na isang nakakatandang kapatid lang si kuya Kenneth ayon na din sa sinasabi nina mommy and daddy. Pero malaki na ako at nasa tama na ang pag iisip ko na hindi kami magkadugo.

Ang akala ko noong bata pa lang ako ay nangungulila lamang ako sa pagmamahal ng isang kapatid.

Lalo na ang mga pinsan ko na may mga kapatid. Halos lahat may kambal sila pero ako.. nag iisa lamang akong anak nina mommy at daddy. Naiinggit ako na may mga kapatid sina kuya Xaviel at kambal nitong si Kuya Frances. Si Kate at ang kambal nitong si Dywne na anak nina tito Wayde at tito Perth. At iba pang mga anak ng pinsan ni Daddy. Mayroon silang mga kapatid.

Habang ako ay nag iisa lamang. Si kuya Kenneth lang ang naging kasama ko simula pagkabata. Kaya noon lagi ko siyang ipinagdadamot. Gusto ko ako lang lagi ang kalaro niya. Gusto ko nasa akin lagi ang pansin niya.

Pero noong nagkaisip na ako at naiintindihan ko na ang lahat doon ko nalaman na hindi kami magkapatid ni kuya Kenneth. Hindi magkadugo dahil ampon lamang siya nina daddy.

At doon nagsimula akong mainsecure. Lalo na at nahahati na ang oras niya sa akin at sa pag aaral niya. Nahahati ang panahon niya sa akin at sa mga naging kaibigan niya. And then, mas ipinagdamot ko siya na kapag hindi niya ako napagbibigyan ay ipinapamukha kong hindi ko siya kapatid. Pinapalayas ko siya at sinasabi kong ibalik lahat ng mga naibigay sa kanya nina daddy.

Pero.. hindi naman niya ako pinaputulan. Hindi siya nagagalit sa akin bagkus lalambingin niya ako at hihingi ng tawad sa mga kasalanang wala naman siyang nagawa.

“Mommy, he is not my brother. So he can marry me, when I am at the right age right?” Tanong ko pa ng hindi sumagot agad si mommy kaya naman muli akong naupo sa tabi nito.

Titig na titig sa akin si mommy na hindi makapaniwala sa sinabi ko. Wala namang masama sa sinabi ko. Hindi kami magkapatid ni kuya Kenneth kaya pwede niya akong pakasalan. Hindi na siya lalayo sa pamilya namin. Dahil magiging isang buong pamilya kami kapag kasal na kami.

“May sariling buhay ang kuya Kenneth mo, baby. And still, he is your big brother sa mga mata ng ibang tao.”

“But I love kuya Kenneth mommy. I want to spend my entire life with him. Katulad ng pagsasama niyo ni daddy. And I know, kapag ikaw o si daddy ang magsabi na pakasalan niya ako, hindi siya makakatanggi, am I right. Dahil sinusunod lahat niya ng sinasabi niyo.” Hinawakan ko ang braso ni mommy at niyugyog iyon.

“No, baby. Pagdating sa bagay hindi kami makikialam sa kuya Kenneth mo. May sariling buhay ang kuya Kenneth mo at balang araw. Siya ang magdidisesyon sa bagay na iyan.”

“But mommy, ayaw kong magpakasal sa iba si kuya Kenneth.” Maluha luha kong sabi kay mommy. “He is in the right age to marry now but I am not. If he got married, hindi na niya ako mamahalin.. wala na ang kuya Kenneth ko.” At tuluyan na ngang tumulo ang luha ko.

Alam ko na kalabisan na ang sinasabi ko ko pero totoo lahat ng mga iyon. Ayaw kong mawala sa akin si Kuya Kenneth. Gusto ko dito lang siya sa amin. Kami lang nina mommy at daddy ang pamilya niya at wala ng iba.

“Baby, stop crying. Shhhh.” Saka ako niyakap ni mommy. “Shhhhh.”

Pahikbi akong yumakap din sa kanya. Hindi na ako nagsalita pa pero patuloy parin ako sa pag iyak.

Hindi ko lubos maisip na mawawala sa amin si kuya Kenneth at magkakaroon ng sariling pamilya maliban sa amin.

Kapag may sarili na siyang pamilya ay mas lalong lalayo siya sa akin. Mas mahahati pa at kaunti na lang ang matitira para sa akin dahil mas priority na niya ang magiging pamilya niya. At hindi ko iyon hahayaang mangyari. Hindi ako papayag na iiwan niya ako at ipagpapalit sa bago niyang pamilya.

¤¤¤

ELIJAH POV:

¤¤¤

N agpakawala ako ng buntong hininga matapos mailapag ni Ace ang anak namin sa kama nito.

Hindi ko siya nasabihan pa dahil nagpatuloy lang ito sa pag iyak kanina na paulit ulit nitong sinasabi na ayaw niyang mawala ang kuya Kenneth niya hanggang sa makatulugan niya iyon.

“Ace.”

“It’s okay mi esposa. Ako na ang bahala sa kanya pagkagising niya.” Masuyong humaplos ang palad niya sa pisngi ko bago ako dinampian ng halik sa nuo.

Naikwento ko na kasi sa kanya ang napag usapan namin ni Acer.

“Ace, paano na iyan ngayon. Hindi ko naisip na ganito pala ang kahihinatnan ng pagiging malapit ng anak natin kay Kenneth. Ace, you need to do something about it. Hindi pwedeng pagbigyan ang kagustuhan ng anak natin.” Sabi ko sa kanya. Hindi sa ayaw ko kay Kenneth kay Acer kung sakali magkapareho sila ng nararamdaman.

Pero..

“Yeah! Ako na din ang bahalang makipag usap kay Kenneth, mi esposa.”

“Hindi mo siya pipilitin, right? Hindi mo siya uutusang pakasalan ang anak natin, right? Ace, you can’t do that. Huwag mong manipulahin ang buhay niya.” Magkakasunod na tanong ko.

Ayaw kong matulad si Kenneth sa minsan ng ginawa ni lolo sa amin. Kahit na naging maganda naman ang naging relasyon namin pagkatapos ang ilang pagsubok sa aming relasyon ay ayaw kong ipagsapalaran ang buhay nilang dalawa.

Kahit tama si Acer sa sinabi nito kanina na susundin lahat ni Kenneth ang mga sasabihin namin ay ayaw kong manipulahin ang buhay pag-ibig nito.

Ayaw kong ipagkait dito ang pag-ibig na dapat niyang maramdaman sa taong makakasama nito sa buhay.

“Hindi ko gagawin iyon, mi esposa. Ayaw ko namang ipilit ang anak natin sa kanya kung sakaling tumanggi ito. Pero gagawa ako ng paraan para matupad ko ang gusto ng anak natin.” Buong buo ang tuno ng boses niya habang sinasabi iyon.

“Ace.” Napalunok ako dahil wala naman akong ibang masabi maliban na lang sa mga pangalan niya.

Nilingon ko naman ang anak namin na mahimbing ng natutulog. Masuyong haplos.

“Okay lang iyan mi esposa. Bata pa ang anak natin at hindi pa siya 100% na sigurado sa mga sinabi niya sayo. Kaya may panahon pa para mabago iyon.”

“Sana nga Ace. Ayaw kong may isa sa kanila ang masaktan at masakal lang kung sakaling hindi iyon magbabago.”

“Huwag mo na munang pagkaisipin ang mga iyon, mi esposa. Sinabi ko na kanina pa na ako na ang bahala sa bagay na iyon. Walang masasaktan. At walang mapipilitan sa kanilang dalawa.”

Parang sigurdong sigurado siya sa mga sinasabi. Napatitig akong muli sa kanya. Masuyong pumatong naman ang isang kamay sa balikat ko kaya napahilig na lang ako sa dibdib niya.

Payapang payapa ang pakiramdam ko habang katabi ko siya. Hindi parin nagbabago ang init ng pagmamahal niya sa akin.

Ibang-iba na siya ngayon kompara noong una ko siyang nakilala. Mahabang panahon na ang nakakalipas. Naging mas mapagmahal pa siya. Sa akin at sa aming anak. Nadoble ang pagiging responsable niyang padre de pamilya. Kaya mas tumitibay pa ang aming pagsasama. Nagiging mas matatag ang aming pamilya.

“I love you mi esposa.”

“I love you too.” Pabulong na sagot ko saka ako yumakap sa kanya. Katulad ng dati ay ramdam ko ang init ng mga yakap niya.

“Halika na mi esposa. Hayaan na muna nating magpahinga ang anak natin. Hmm.”

“Okay.”

“How about…” isang pilyong ngiti ang napaskil sa mga labi niya.

“Acee.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata ng makuha ko ang ibig niyang sabihin.

“Mi esposa.. hmmm.. still blushing? So cute.” Pinanggigilang pisilin ang pisngi ko bago ako hinalikan sa labi. “C’mon.. pinapasabik mo ako mi esposa.” At bago pa man ako nakasagot ay walang kahirap hirap na binuhat na nga niya ako.

Gusto ko sanang tumili sa kabiglaan ay pinigil ko lang ang sarili ko baka kasi magising si Acer.

Ang kaninang pag aalala ko ay natabunan na ng bahagyang pagkasabik sa kakaisip kong ano ang balak gawin ni Ace.

¤¤¤ ¤¤¤

“Mabuti naman at nadadalas na ang pag uwi mo dito sa bahay hijo.”

“Oo tito. Gusto ko lang naman palugudan si Acer, habang hindi pa masyadong marami ang trabaho sa kompanya. Baka kapag wala na naman akong oras sa kanya ay magtatampo na naman iyon sa akin.”

Ngumiti ako sa naging sagot ni Kenneth. Napakabuti niya sa anak namin at nakikita ko sa kanya kung paano niya ito iniingatan. Pinapahalagaan bilang isang kapatid sa kabila ng hindi sila tunay na magkadugo.

“Sinanay mo kasi siya noon hijo kaya ganyan siya ngayon. Dibale, maiintindihan ka naman niya kapag talagang marami kang trabaho. Magtatampo lang naman siya sa kuya niya ng ilang oras pero agad din namang mawawala.” Sagot ko dito kahit na alam ko na ang panig ng anak ko na hindi lang nakakatandang kapatid ang turing ni Acer sa kanya.

Magkaganun pa man, hindi naman mababago nun ang pakikitungo ko sa kanya dahil wala siyang alam sa nararamdaman ni Acer. Nakikita ko naman na pagiging nakakabatang kapatid lang ang turing niya kay Acer.

Tama naman si Ace, bata pa si Acer at darating naman siguro ang panahon na makakalimutan ni Acer ang sinabing mahal niya si Kenneth.

“Sa pagpapalugod mo kay Acer ay hindi ka na makahanap ng mapapangasawa niyan.” Pagbubukas ko ng usapan patungkol sa lovelife nito.

Wala kasi akong nababalitaan na nalilink dito. Ang huli ko na lang balita ay noong nag aaral pa ito sa huling baitang ng kolehiyo pero agad din namang nawala iyon.

“Wala pa sa isip ko iyan tito. Masyado pang maaga para sa ganyang bagay. May gusto pa po akong patunayan sa sarili ko na hindi ko kayo mabibigo sa pagpapalaki sa akin.”

“Pero hindi ka na bumabata hijo. Ano na lang ba ang maghanap ka ng kasintahan mo.”

“Hindi naman po hinahanap iyan tito. Kung talaga namang magkakaroon ako ng kasintahan ay darating na lang iyon kapag nakaramdam na ako ng kakaibang pagtibok nito.” Sabay turo ng puso nito. “Sa ngayon, hindi po ako nagmamadali tito.” Seryusong sagot nito sa akin na nakapagpagaan ng mga iniisip ko.

Masasabi kong responsable ito sa buhay. Hindi nga niya kami binibo ni Ace sa pagpapalaki sa kanya. Masasabi kong mapagkakatiwalaan ito sa lahat ng bagay.

At lalo na kay Acer, kaya nga hinihiling ko na sana dumating ang araw na kay Acer na lang mahulog ang loob nito para hindi na ako mag aalala sa anak namin dahil may tiwala ako na kaya nitong ibigay ang buhay na ninanais namin sa kanya.

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #10:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“ Good job. Hindi talaga ako nagkamali sa pagpapalaki sayo.“ Seryusong papuri sa akin ni tito Ace dahil sa naging matagumpay na naman ang huling project namin.

Isa na din ang pagkasold out lahat ng mga damit na iminudelo namin ni Acer. Pumatok iyon sa mga tao na hanggang ngayon ay patuloy parin ang maraming tumatangkilik ng couple shirt na iyon.

Naging maganda ang feedback ng marami. Lalo na ang naging usap usapan na bagay kami ni Acer as a couple.

Napapangiti na lang ako doon. Hindi nila alam na kapatid ko siya not in blood pero he still my little brother.

“By the way. Anong masasabi mo sa mga kumakalat sa social media na bagay kayo ni Acer? Hindi ka ba naabala doon?”

“Not really tito Ace. Mag isip man sila ng ganun ay siya parin ang little brother ko kaya hindi ko na iyon pinapansin.” Sagot ko dito. “Kung sasagot man ako doon at itatama ang mga haka-haka nila ay baka mas tumagal pa ang usapin iyon at magpatuloy. Kaya hinahayaan ko na lang na lumamig hanggang sa makalimutan na lang nila.” Mahabang paliwanag ko.

“May punto ka sa sagot mo. Pero hindi mo ba naiisip na nadadamay ang kalayaan mo. Baka hindi ka makahanap ng magiging katuwang sa buhay niyan.”

“Hindi pa ako nagmamadali sa bagay na iyan, tito. Pasasaan bat darating na lang ng kusa ang sinasabi niyong katuwang ko sa buhay. For now.. mas mahalaga sa akin kung anong mayroon ako ngayon, tito.” Matuwid na sagot ko.

Napapansin ko yata na pareho lamang sila ni tito Elijah ng tanong. Noong nakaraan kasi ay natanong din sa akin iyon ni tito Elijah. At ganun din naman ang naging sagot ko.

Parang may ipinapahiwatig yatang kailangan ko ng maghanap ng makakasama ko habang buhay.

Naipilig ko ang ulo ko. Talagang wala pa sa isip ko iyon kaya hindi ako nagsasayang ng oras para hanapin kung sino man ang naitadhana sa akin.

“Ikaw ang bahala. Basta ang sabi ko sayo noon, hindi ako makikialam sa personal mong buhay. Pero kung may nakilala ka na. Nandito kami para makilala din siya.”

“Oo naman tito. Hindi ko iyan makakalimutan. Kung makapagpasya man ako. Ay kayo agad ang unang makakaalam.” Sagot ko.

Hindi ko na pinahaba pa ang naging usapan namin ni tito Ace. Agad akong nagpaalam dito matapos naming mapag usapan ng maayos ang mga importanteng bagay sa mga negosyo.

Hindi na kailangang pag usapan ang personal kong buhay gaya nga ng sinabi nito.

“Kuya Kenneth.” Napalingon ako ng marinig ko ang malakas na pagtawag sa pangalan ko.

Tumatakbong lumapit sa akin si Acer at walang babalang lumambitin sa leeg ko kaya naman agad na umalalay ang mga kamay ko sa likod niya.

“You are not a monkey, little Acer.” He is so clingy nowadays.

“Hmmm. Anong pinag usapan niyo ni daddy?”

“About business, little Acer. C’mon… bumaba ka na muna. Nasasakal na ako.”

“Hmmp! Magaan lang naman ako. Saka lagi naman ako noon sumasakay sa balikat mo.”

“Little Acer. Malaki ka na at hindi na bata. Kaya di na kita pwedeng isakay sa mga balikat ko.”

“But I like it.. hmmmp. You don’t like me anymore.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Paano ko ba sasabihan ang isang spoiled at isip bata paring si Acer.

“Okay! Okay! If you like to ride on my shoulder. I will. Pero hindi ngayon. Hmmm. And by the way? Why are you here?” Pang iiba mo na agad ng usapan.

“Nothing. Just want to ask if nakita mo na ang mga trending sa social media tungkol sa mga larawan natin. And I like it. How about you? Do you like it? Hmm. Do you like it?”

“Mmm.” Nag isip muna ako ng isasagot ko sa kanya na ikina-kunot ng nuo niya.

“What?” May papadyak pa sa mga paa niya na muling tanong sa akin na kung sasagit akong hindi ko nagustuhan ay siguradong magwawala siya. Sisigawan ako at sasabihin “I hate you.”

“Of course little Acer.. i like it.” Sagot ko na iyon lang talaga ang pwede kong isagot para hindi siya magalit.

“Really? It’s amazing right.”

“Yeah! Dahil iyon sayo.”

“I will tell it to daddy. See you later kuya Kenneth.” Tuwang tuwa pa itong nagpaalam sa akin at isang mabilis na damping halik sa pisngi ko ng muli siyang naglambitin sa leeg ko.

Naiiling na napasunod na lang ang tingin ko sa kanya.

“Hindi mo ba naisip kung ano ang ibig sabihin ng mga iyon sa social media?” Tanong ko ng pabulong. Muli akong nailing. “You are still our little Acer. Hindi ka parin nagbabago.”

Nagpatuloy na din ako sa pagbabalik ko sa opisina ko ng tuluyan ng makapasok siya sa opisina ng daddy niya.

Isang matagumpay na naman ang nailaunch ng kompanya na siyang kikita ng malaking halaga.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hi! Kenneth, right?” Napatitig ako sa babaeng lumapit sa akin.

“Yes! Do I know you?” Tanong ko dahil hindi ko ito mamukhaan kung saan ko ba ito nakilala.

“I think no! Isa lamang akong tagahanga mo. Nakita ko kasi ang huli niyong inilabas na magazine at namukhaan kita. I’m Crystel Montalban, by the way.”

Napatingin ako sa palad nitong inilahad sa harap ko. Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko at tinanggap naman ng maayos ang pakikipagkamay nito.

“Your last name remind me for someone.”

“Mmm, maybe my dad. Henry Montalban.”

Sa binanggit nitong pangalan ay naalala ko ang kanyang papa na isa sa mga kasyosyo ko sa ilang mga negosyo. At isa din pala ito sa sikat na singer na ngayon ayon na din sa papa nito. Hindi ko nga lang kilala dahil wala naman akong pakialam sa mga Entertainment Industry

“Yeah! Nice to meet you Ms. Montalban. How me I help you? Take a set. Wanna join me for lunch.” Paanyaya ko na din para hindi naman ito mapahiya sa paglapit sa akin.

“Ohh! Thank you for your kindness. Hindi ko tatanggihan iyan.”

“Yes, of course. Waiter please.”

Hinayaan ko itong mag order ng gusto niyang kainin.

“By the way. Is she your girlfriend?” Tanong nito matapos makapag order. Alam ko kung ano ang tinutukoy nito.

“No! He is my little brother.”

“He?”

“Yes, he is.”

“What? Really? He is such a cute girl in any words. Hindi ko naisip na lalaki pala siya.”

“Indeed.”

“Akala ko girlfriend mo siya. So….do you have a girlfriend?” Deretsang tanong nito. “Pasensya na. Hindi na ako mahihiyang magtanong. Dahil ang totoo niyan kaya kita nilapitan dahil hinahangaan kita.”

Hindi ko mapigilan ang magtaas ng isang kilay habang nakatitig dito. Hindi ko akalain na may mga ganito pala talagang mga babae na sila pa mismo ang lalapit sa mga lalaki para gumawa ng unang move.

“Wala pa akong girlfriend.” Totoong sagot ko.

“How come?”

“Wala pa sa plano ko, ms. Montalban. And if you don’t mind. Huwag na natin iyang pag usapan. And about sa sinasabi mo kanina. Hindi ko iyan mabibigyan ng tugon. Pasensya ka na.” Maayos na pagtanggi ko sa pagtatapat nito.

Hindi ko ugaling bigla na lang sunggaban ang pagtatapat nito. Hindi din magandang tignan para sa isang katulad nito ang pagtatapat sa isang lalaki.

Napayuko ito sa pagiging prangka ko.

“Huwag kang mag alala ms. Montalban. Isipin na lang natin itong isang magandang pagkilala sa isa’t isa. Eat well.” Sabay turo ng pagkaing kase-serve lang ng waiter.

“S-sige, Mr. Hidalgo.”

“You can call me Kenneth.” Sabi ko ng mapansin kong bigla itong naging pormal. Nawala ang kaninang lakas ng loob na makipag usap sa akin. “Lets eat.” Muli kong alok sa kanya.

Hindi na din ito naimik katulad kanina. Pero hindi nakaiwas sa paningin ko ang pasulyap na tingin nito sa akin.

“Thank you for the meal, K-kenneth. I hope this is not the last.” Saad nito matapos kaming kumain. Hindi halos naman nito naubos ang inorder.

“Of course, ms. Montalban.” Pero hindi ko na iyon kasalanan kung nawalan siya ng gana kanina sa kaprankahan ko.

“Then call me Crystel.” Kuway saad nito na parang nabuhayan ulit ng loob. Tumayo at muling inilahad ang kamay. “Can I get your no.?”

“Yeah! Sure.” Ibinigay nito sa akin ang phone at naitype doon ang cell number ko. “Nice to meet you again, Crystel.”

“Thank you.”

Ako na ang unang nagpaalam. Hindi ko na hinintay ito na sabihing sabay na kaming lumabas.

¤¤¤ ¤¤¤

“

Acer?“ Nagulat pa ako ng bigla na lang siyang nasa harapan ko at inihagis ang isang newspaper sa ibabaw ng lamesa ko.

Hindi sa newspaper nakatutok ang paningin ko kundi sa kanya mismo na ngayon ay hindi na maipinta ng maayos ang mukha niya.

Nakasimangot, kunot ang nuo. Magkadikit na halos ang mga kilay at matalim na nakatingin sa akin. Isama na din ang mga kamaong nakakuyom ng bumaba ang paningin ko ng makitang nanginginig talaga siya sa galit.

“What? Anong nangyayari sayo?“tanong ko. Binitawan ko na ng tuluyan ang binabasa kong dukomento at nilapitan siya.

Hahawakan ko na sana siya ng lumayo siya sa akin. Humakbang paatras para di ko siya malapitan.

Naiwan sa ere ang kamay ko na muling napatitig sa kanya.

“Little Acer.. anong nangyayari sayo?” Muli kong tanong at sinubukan kong ulit siyang nilapitan.

Hindi na siya humakpang paatras kaya nahawakan ko na siya sa braso.

“Hey!.” Ganun na lang ang pagkagimbal ko ng makitang tumulo ang kanyang mga luha. Ang kamay ko na nakahawak sa braso niya ay lumipat sa mga pisngi niya. Pinunasan ang kanyang luha. “Little Acer, what’s wrong? Hey! Don’t cry.” Saka ko siya ikinulong sa mga yakap ko.

Ang bigat sa dibdib ko ang makita siyang lumuluha kahit na hindi ko naman alam ang dahilan ng kanyang pag-iyak.

“I hate you.”

“Huh.” Marahang inilayo ko siya sa akin at muli siyang tinitigan. “May problema na naman ba tayo? May nagawa na naman ba ako na hindi mo nagustuhan?” Tanong ko. Doon ko naalala ang newspaper na inihagis niya kanina kaya naman dali dali ko iyon tinignan.

Nasa frontpage ang larawan ko habang kasamang kumakain ang anak ni Mr. Montalban.

“Ahh! What the fuck?” Mahinang boses na mura ko sabay tampal sa nuo ko.

COO Hidalgo of AA Enterprise was spotted dating Miss Montalban, one of the famous singer in the Entertainment Industry.

Iyon ang nakalagay na caption sa balita. Sinamahan pa na may kampana na daw bang maririnig para sa kasal naming dalawa.

Ang mga journalist at mga reporter nga naman ang nagbibigay ng isang malaking kasinungalingan minsan na nagdudulot ng malaki ding hindi pagkakaunwaan.

“This is nothing little Acer. Lumapit lamang siya at nakipagkilala sa akin.” Pagsagot ko at paliwanag sa kanya na iyon ang alam kong ipinagpuputok na naman ng butse niya ngayon.

Nagpakawala ako ng buntong hininga.

Walang kwentang balita na siyang dahilan kung bakit siya nagwawala ngayon.

Hindi na bago ang mga ganitong eksina sa akin. Nasanay na ako. Ang dahilan niya. Ayaw niya akong mawala sa kanya dahil big brother daw niya ako. Dapat sila lang daw ng mommy at daddy niya ang magiging pamilya ko. Hindi na daw ako dapat maghanap ng ibang pamilya maliban sa kanila.

Isa na din iyon sa dahilan ko kung bakit hanggang ngayon ay wala pa akong kabalak balak na magkaroon ng kasintahan dahil kay Acer. Alam ko na hindi magiging magandang balita iyon para sa kanya.

“Lumapit siya sa akin ng araw na iyan na nasa balita dahil sa nakita niya ang nailaunch sa magazine na larawan natin para sa mga couple shirt. And then pinuri na maganda ang pagkakakuha natin.” Pagpapatuloy ko sa pagpapaliwanag.

“Hmmp! At bakit magkasama kayong kumakain?” Pasigaw pa na tanong niya.

“Hindi ko naman siya basta maitutulak palayo. At bilang isang magandang asal ay inimbitahan ko na siyang kumain. Iyon lamang little Acer. At alam mo naman na ang nakalathala minsan sa mga dyaryo ay mga maling hakahaka lamang.” patuloy ako sa pagsagot at pagpapaliwanag.

“And how about this. Paano mo iyan maipapaliwanag.” Ipinakita naman niya ang phone niya na ngayon ay nasa social media na din ang balitang kasama ko nga si Ms. Montalban.

“Same little Acer. Don’t worry about that. Ako na ang bahalang magpadelete ng balitang iyan.”

“You sure?” Pahikbi pa na paniniguro niya. Sinisinok na kaya naman muli ko siyang nilapitan. Pinunasan ang pisngi na dinaluyan ng luha niya kanina.

“Yes, little Acer.” Saka ko siya muling niyakap.

Tumugon siya sa mga yakap ako at isinubsub ang mukha sa dibdib ko.

“Kami lang nina Daddy at mommy ang pamilya mo. Hindi mo na kailangan ng iba.” Mahinang usal niya.

“I know little Acer.” Pagsang ayon ko na lamang.

Mabuti na lang at madali lang din siyang suyuin kapag galit. Babaliktad siguro ang mundo kong mahirap siyang pakiusapan at patuloy sa pagwawala sa galit.

“C’mon… huwag ka agad magagalit kapag nakakakita ka ng ganito, okay. Dapat kausapin mo muna ako bago ka magreact dyan o umiyak. And don’t just cry, little Acer. Ayaw kong nakikita kang umiyak.”

Napalabi siya sa mga sinabi ko na sinamahan naman ng pagtango. Masuyong humaplos ang palad ko sa buhok niya habang yakap ko parin siya.

¤¤¤ ¤¤¤

“I heard na sinugod ka daw ni Acer kanina.” Si tito Ace na ipinatawag ako kanina pa daw. Hindi nga lang ako agad nakapunta sa opisina nito dahil inihatid ko si Acer sa school nito matapos kaming magkaliwanagan para sa mga naibalita.

“Yes tito. Pero naayos ko na iyon. Katunayan niyan tito, kararating ko lang galing sa paghatid sa kanya sa school niya.” Magalang na sagot ko dito.

“Mabuti naman kung ganun. Well, hindi ka ba nahihirapan sa ugali ni Acer?”

Napatitig ako kay tito dahil sa naging tanong nito.

“Hindi naman tito. Kung hindi ko siguro siya kilala hanggang pagkabata ay baka hindi ko po magustuhan ang ugali niya. Pero he is still my little brother at mahabang pasensya lang ang kailangan para maintindihan siya.” Mahabang sagot ko dito.

“Huwag mo masyadong i spoiled si Acer katulad na lang ng ginagawa mo ngayon. Minsan, naiisip ko din na nasobrahan ako sa pang i-spoil sa kanya kaya siya ngayon gayan. At sana, huwag mo ng gayahin ang ginagawa ko sa kanya. Tama na, na ako nalang ang mang spoil sa anak ko. Gawin mo ang alam mong tama para ituwid ang mga mali niya na para sa kanya lahat ay tama.” Mahaba naman nitong sabi.

Wala akong naitugon agad sa mga sinabi ni tito Ace. Hindi yata’t napansin na din nito ang sobrang pag kaspoiled ni Acer.

“Sa pang i-spoil ko sa kanya ay hindi ko na naisip na tumutubo na ang sungay niya. Huwag sanang madagdagan iyon.”

“Sige tito. Kung iyan ang gusto niyo.” Tanging sagot ko na lang dahil wala naman akong ibang sasabihin maliban sa pagsang ayon na lang sa sinabi nito.

“Good. Aasahan ko yan. Makakabalik ka na sa opisina mo.”

“Sige po tito.”

Totoo naman ang sinabi ni tito Ace. Dahil minsan naman sumusobra na nga ang ugali ni Acer.

Mabuti na lang sana kung nasa paligid lang ako na kapag may sinungitan siya ay may magtatanggol sa kanya kung sakali mang patulan siya ng mga sinusungitan nito at inaway siya.

“He is still my little Acer.” Bulong ko. Hindi ko gugustihin na sa akin naman ito magalit dahil inaalala ko parin na minsan sumailalim siya sa operasyon sa puso.

Oo, may mga panahon na hindi kaya ng puso niya ang mabibigat na emosyon kahit na wala na siyang palatandaan ng sakit sa puso.

Sadyang mahina lang talaga ang puso niya magdala ng mga iyon kaya naman iniiwasan namin iyon.

Katulad na lang kanina. Kapag galit na ito ay manginginig siya at iiyak na lang at kapag hindi mo agad nasuyo ay manghihina na lamang siya.

“Paano ko iyon maiiwasan?” Naitanong ko sa sarili ko. Kung ang mundo niya ay umiikot lamang sa akin at sa mga magulang niya.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #11:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

KENNETH

POV:

¤¤¤

“Akala ko po hindi niyo pakikialaman ang personal na buhay ko.” Pagrereklamo ko ng biglang sabihin ni tito Ace na may ipapakilala sa akin na babae para daw naman may iba akong pagkakaabalahan.

“Yeah! Just give it a shot. Malay mo maging maganda ang relasyon niyo.” Pagpapatuloy nito.

“Pero tito. Maliwanag pa sa sikat ng araw ang sinabi ko na wala pa akong balak para sa ganyang mga bagay.”

“I know, pero subukan mo lang. Saka para hindi lang kay Acer natutuon ang oras mo.”

“Hindi problema para sa akin na maubos ang oras ko kay Acer tito. At alam niyo naman na ayaw ni Acer sa mga taong malapit sa akin.”

“Iyon na nga ang punto ko sa usapan nating ito. Kenneth, from now huwag mo ng baby’hin si Acer. Kailangan na niyang mag mature.”

“Pero hindi naman ibig sabihin nun tito na kailangan kong makipagkilala sa iba. Kung iyon lang naman pala ang gusto niyo ay susubukan ko siyang baliwalain at hindi pagbigyan sa mga gusto niya.”

“Wala din namang mawawala kung susubukan mo. And I know this girl very well. Hindi ka magsisising makilala siya.” Sabi pa nito.

Nagpakawala ako ng buntong hininga dahil wala na akong ibang alam sabihin maliban sa pagtanggi ko.

May magagawa ba ako?

¤¤¤ ¤¤¤

“Okay lang naman iyon. Nagsisimula naman ang lahat sa wala diba.” Sabi ng babae na nagpakilalang Layla. Anak nga ito ng isa sa barkada ni tito Ace. Kaya heto ako ngayon nakipagkita sa kanya dahil hindi na ako nakatanggi kay tito Ace sa sinabi nito na makipagkilala dito.

Mahinhin nga ito. Sa kilos at pananalita.

“Oo naman. Hindi naman minamadali ang lahat patungkol sa bagay na gustong mangyari ng mga magulang natin.” Sagot ko. Sa mga mata nito at pagkilala sa akin ay anak ako nina tito Ace. “Pagbigyan na lang natin. Kain na.” Kuway alok ko ng maihanda ang mga inorder naming pagkain.

Naging maayos naman ang una naming pagkakilala. Hindi naman nakakaboring dahil palakwento naman ito.

Inalam ang mga gusto at sa mga hindi gusto sa mga bagay.

Isa itong guro sa kendergarten. Kaya mahilig siya sa mga bata. Ikinuwento kung gaano kakukulit ang mga batang tinuturuan.

“Mahabang pasensya lang talaga ang kailangan para sa mga bata.”

“Tama ka. At hindi naman sila nakakasawang turuan dahil ang sisipag nila.”

Nagpatuloy lang ang kwentuhan namin ng ilang oras. Kasabay ng pamamasyal namin.

“Salamat sa pakikinig sa mga kwento ko.”

“Yeah! No big deal. Nakakagaan din naman ang pakikinig.”

“Salamat na din sa paghatid. Mag ingat ka sa pagmamaneho mo pauwi.”

“Salamat din. I will try to pick you up every afternoon pagkatapos ng klase mo.”

Tumango ito sabay ngiti. Hindi na din naman ako nagtagal at umuwi na ako. Dumeretso ako ng kompanya. Magpapalipas ng oras bago ako tuluyang umuwi ng bahay.

¤¤¤ ¤¤¤

“Sino siya?” At ang inaasahan kong reaksyon niya ng makitang kasama ko si Layla ay hindi nabigo. Kunot ang nuo niya lalo na ng mapatingin sa braso ko na hawak ni nito.

“Nandito na pala kayo hijo.” Si tito Elijah dahilan para mabaliwala ang nagbabadyang pagkagunaw ng buong bahay dahil sa nakikita kong galit sa mga mata ni Acer na nakatingin sa kay Layla. “Papasukin mo ang ang bisita mo hijo. Dito. Pasok ka hija.” And as always.. napakabait ni tito Elijah sa pakikiharap kay Layla.

“No! She is not welcome here.” Napatingin kaming lahat ng magsalita si Acer na naiwan sa may pintuan. Nanginginig na kuyom na ang mga kamao niya.

Parang gusto kong lapitan siya at aluhin. Naunahan lang ako ni tito Elijah na gawin iyon.

“Baby. Bisita siya ng kuya Kenneth mo kaya please. Calm down.”

Lihim akong nagpakawala ng malalim na paghinga at pinipilit na huwag maapektuhan sa nakikita kong panggigigil sa galit ni Acer.

“Hmmmp. I hate you.” Sigaw niya at walang pasabing tumakbo papasok. Binangga pa talaga si Layla dahilan para mawalan ito ng balanse. Mabilis ko naman itong naalalayan na mas nakapagpatalim ng tingin ni Acer sa amin.

Hindi na ito umimik. Patakbong inakyat ang hagdan at padabog ding isinara ang pinto ng silid niya.

“Pasensya ka na sa inasal ng bunso ko, hija.” Paghingi ng tawad ni tito Elijah dito. “Paupuin mo muna ang bisita mo hijo. Ako na ang bahala sa kapatid mo.” Magaang pumatong ang kamay ni tito Elijah sa isa kong braso na gusto ipahiwatig na huwag kong pansinin si Acer.

Pero paano? Hindi ko gustong makita ng ganun si Acer.

“Sige po. Umupo ka na muna.” Umalalay parin ako kay Layla hanggang sa makaupo ito. “Pasensya ka na sa inasal ng kapatid ko. Hindi lang sanay na nagdadala ako ng isang kaibigan dito sa bahay.” Paghingi ko din ng pasensya dito at paliwanag na din.

“Okay lang. Ganun naman talaga kapag bunso at naspoiled diba. Kaya hindi na bago iyon sa akin.” Maalumanay at ngiti naman nitong sagot.

Sa pag uusap namin habang hinihintay ang pagbabalik ni tito Elijah ay dumating na din si tito Ace.

“Nandito na pala kayo. Nasaan ang mommy mo.” Kuway tanong ni tito Ace. Na kapag nasa harapan ng ibang tao ay mama at papa na ang tawag ko sa kanila.

Naninibago man at parang sintunado kapag tinawag ko sila ng ganun.

“Kinakausap lang si Acer pa,” sagot ko. Binigyan din ng makahulugang tingin na nagpapahiwatig na hindi naging maganda ang makitang may iba akong kasama.

“Ganun ba. Maiwan ko na muna kayo saglit at sisilipin ko lang sila.” Pareho lamang ng pakikipag usap si tito Ace sa akin o sa ibang tao. Natural na seryuso at hindi makikitaan ng pagkagiliw hindi tulad ng pakikipag usap nito kina tito Elijah at Acer. “Feel at home hija.”

Hindi na iyon bago sa akin. Nasanay na ako na siyang itinuro din nito sa akin. Na huwag magpapakita ng kahinaan kapag humaharap sa ibang tao.

Sabi nito na pwede mong ipakita ang iyong kahinaan sa mga taong mahal mo at tunay din na nagmamahal sayo.

“Sige po.” Sagot naman ni Layla kay tito. “Okay lang ba talaga ang kapatid mo na nandito ako?” Kuway tanong na nito ng muli kaming maiwang dalawa.

Nabaling ang tingin ko dito dahil kanina pa ako nakatingin sa pinto na pinasukan din ni tito Ace.

“Oo naman.” Sagot ko kahit na sigurado akong hindi naging maganda ang pagdadala ko sa kanya dito sa bahay.

“Hindi ba ako nakakaabala dito sa bahay niyo?”

“No! Of course not. Hindi ka naman magiging abala dito sa bahay. Si mama kasi ang nagsabi na ipasyal kita dito minsan para makilala ka naman nila. At bilang isang kaibigan dapat ka nilang makilala ng personal kahit na sila din ang dahilan kaya tayo nagakakilala.”

Kiming ngumiti ito. Magkaugpong ang mga palad na halatang kinakabahan.

Kinalma ko na lang ito sa pamamagitan ng pagkukwento ng mga bagay tungkol sa aming pamilya.

¤¤¤

ACE POV:

¤¤¤

“No !.” Sigaw ni Acer habang kinakausap namin ito na kailangang pakisamahan ang bisita ng kuya Kenneth niya. “Palayasin niyo siya. I hate her.” Paulit ulit na naging sigaw niya at hindi namin mapakalma.

“Baby, please. Calm down. Kaibigan lang siya ng kuya Kenneth mo.”

“Kaibigan? No! Hindi ako naniniwala. Hindi niya kaibigan ang babaeng iyon. Mawawala sa atin si kuya Kenneth. Bubuo siya ng bagong pamilya. Kakalimutan na niya tayo.”

Nagkatinginan pa kami ni Elijah sa mga naging sagot niya.

“Hindi mawawala ang kuya Kenneth mo sa atin. We are still his family. Hindi magbabago iyon.” Magaan parin siyang nakikipag usap sa anak namin.

Umiiyak ito. Parang nahihirapan na ding huminga sa pagkakaroon ng sipon dahil sa pag iyak niya.

“I hate you. Hek.. hmmm. I-i hate kuya Kenneth.”

“Baby.” Masuyo ko siyang hinawakan sa braso at hinila palapit sa akin para yakapin. “Stop crying.” Parang madudurog ang puso ko na nakikita itong umiiyak.

Bumabalik sa alaala ko ang paghihirap niya noong sanggol pa lang siya na nakikipaglaban sa sakit niya sa puso.

Kaya nangako ako sa sarili ko noon na ibibigay ko lahat ng gusto niya. Pinapalugudan sa lahat ng nais niya. Iparamdam na mahal na mahal ko siya at hindi siya nag iisa para hindi na niya ulit maranasan ang mga naranasan niya noong sanggol siya.

“Stop crying. Tama ang mommy mo. Kaibigan lamang siya ng kuya Kenneth mo. Kaya please. Tahan na. Huwag ka ng umiyak, baby.” Pagpapatahan ko sa kanya.

Mali ba ang ginawa ko na ipinakilala si Kenneth sa iba at ipakilala din nito kay Acer.

Ang akala ko ay madali lamang pero para na akong sising sisi sa mga plano ko.

“Palayasin mo siya daddy. Sabihin mo kay kuya Kenneth na palayasin ang babaeng iyon. Daddy.. please. Do something.” Humihikbing pakiusap niya. Humina na din ang boses niya.

Pero napansin ko na ang bibigat ng kanyang pinapakawalang paghinga.

“Tahan na baby. Kalmahin mo ang sarili mo.” Nabalot na ako ng pag aalala. Para siyang mawawalan ng hininga sa paraan ng paghinga niya.

“D-daddy. P-please.” At sa huli niyang salita ay tuluyan siyang nawalan ng malay.

Pareho kaming nataranta ni Elijah. Agad siyang tumawag ng doctor para tignan siya.

“Mi esposa.” Mahinang pagtawag ko sa kanya matapos namin siyang maihiga ng maayos sa kama.

Binabanyusan niya ngayon si Acer para mahimasmasan ang init ng katawan nito.

Hindi ko gusto ang ganito na makita ang anak ko na nahihirapan pero kailangan ko din namang gawin iyon dahil hindi nga habang buhay ay makakasama namin ang kuya Kenneth niya.

I know. And I had a plan since then. Agad akong pumayad na huwag papalitan ang apelyedo ni Kenneth dahil naisip ko na noon pa. Na kung aayon lahat sa plano ko at mapalaki si Kenneth sa paraan na gusto ko ay mapapanatag akong ipagkatiwala si Acer sa kanya. Na mag aalaga katulad ng pag aalaga namin sa kanya.

Susubukan ko lang. Dahil gusto ko din malaman ang totoong nararamdaman ngayon ni Kenneth sa anak namin.

“Okay lang ba siya tito?” Si Kenneth na nag aalalang sumunod sa doctor na kadarating lang.

“Okay lang siya, hijo. Hindi mo sana iniwan ang bisita mo sa sala ng nag iisa.” Magaan na boses na sagot ni Elijah dito. Tumayo at binigyan daan ang doctor na titingin kay Acer.

Nagkatitigan kami at nakikita ko sa mga mata nito na para akong sinisisi dahil sa nangyari kay Acer.

Oo, inaamin ko. Kasalanan ko. Pero kailangan ko paring ipagpatuloy. Balang araw ay magiging independent na si Acer sa kanya at doon ko makikita kung may magbabago ba kay Kenneth at makita ko kung mapagkakatiwalaan parin ba siya para sa anak namin.

“Bumalik ka na sa baba. Kami na ang bahala kay Acer. Asikasuhin mo ang bisita mo.” Seryusong utos ko dito. Nakita ko ang pagtaas baba ng balikat nito sa binakawalang buntong hininga.

Nagpaalam ito ng maayos bago lumabas.

“Ako na ang titingin sa kanya mi esposa. Samahan mo na sina Kenneth sa labas.” Baling ko kay Elijah.

“Pero…”

“Okay lang ang anak natin mi esposa.” Pagpapagaan ko ng loob niya.

“Sabihan mo ako kapag nagising na siya.”

“Sige mi esposa.”

Naiwan kami ng doctor na tumingin sa kanya. Ilang sandali pay sinabi ng doctor na wala dapat ipag alala. Nasa maayos lang na kalagayan si Acer.

“Sadyang ngayon lang siya nakaramdam ng mabigat na emosyon simula noon.” Sabi ko sa doctor.

“Hindi naman iyon makakasama sa kanya Mr. Anderson. Mas maganda na masanay siya sa mga mabibigat na emosyon. Kahit na paunti unti lang. Huwag niyong biglaing iparamdam sa kanya ang mga iyon.” Pagpapayo nito.

Alam ko naman iyon noon pa. Iyon ang sinabi sa amin ng doctor nito sa Mexico noon na kailangan iparamdam din dito ang mga iba’t ibang emosyon. Ako lang talaga ang ayaw magparamdam nun sa kanya.

Bakit ko pa siya bibigyan ng mabigat na daramdamin kung mapapasaya ko naman ito. Iyon ang rason ko noon. Kaya ngayon.. naninibago na si Acer sa ginagawa ko.

“Salamat Dr. Galvan.”

“Tawagan niyo lang ako kapag may problema sa kanya. Hindi niya kailangan ng gamot. Pero kailangan niya ng mga bitamina para sa ikakabuti ng kanyang puso.”

Hanggang sa tuluyan na itong magpaalam.

Hindi ko na ito iniwan. Bahala na muna si Elijah sa bisita ni Kenneth. Ang mahalaga sa akin ngayon ay ang anak ko at wala ng iba.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“ Pasensya ka na at hindi ka naharap ng papa ko at kapatid.“ Paghingi ko ng paumanhin sa kanya ng maihatid ko na ito sa condo unit nito.

“Okay lang iyon. Hindi naman nila ginusto ang pagkakasakit ng kapatid mo.”

“Oo.” Kasabay ng pagpapakawala ko ng buntong hininga.

“Ingat sa pag uwi.” Kumaway na ito sa akin bago ako tuluyang umalis.

Gusto ko sanang bumalik sa bahay pero pinigilan ako ni tito Ace na huwag muna akong magpapakita kay Acer na siyang nakapagpapabigat ng dibdib ko ngayon.

Bakit kailangang gawin ito ni tito Ace sa akin at kay Acer na alam naman nitong ikakasama ng kalagayan ng anak nila.

Nag alala ako kay Acer ng husto kanina lalo na ng may dumating na doctor. Hindi ko agad naisip na kasama ko si Layla at basta na lang itong iniwan para alamin ang kalagayan niya.

At mas nanlumo ako ng makitang walang malay si Acer na binabanyusan kanina ni tito Elijah.

Gusto kong alagaan siya pero sadyang pinipigilan ako ni tito Ace.

“Ahhhhhh.. fuck.” Isang malutong na mura ang lumabas sa bibig ko. Hindi ko akalain na ganito pala ang kahihinatnan ng lahat sa pagsang ayon ko sa kagustuhan ni tito Ace.

Pero kailangan ko daw sanayin ang sarili ko. Ipakitang hindi lang mga salita ni Acer ang sinusunod ko.

Masama ba na pagbigyan ko ang little brother ko sa lahat ng gusto niya? Masama ba iyon?

¤¤¤ ¤¤¤

“Busy pa ako, Acer.” Pagbabaliwala ko kay Acer na ngayon ay nasa opisina ko. Pilit na huwag siyang tapunan ng tingin kaya naman sa papel na nasa ibabaw lang ng lamesa ako nakatingin kahit na hindi ko na halos maintindihan ang nilalaman ng dukumentong binabasa ko.

“I hate you. Palagi mong kasama ang babae na iyon. Mas mahalaga na siya kaysa sa akin.”

Gusto kong itama ang sinabi niya. Sabihing mas mahalaga siya kay Layla. At wala ng ibang mas mahalaga sa kanya para sa akin. Pero kailangan kong baliwalain ang mga iyon. Para sa utos ni tito Ace.

“Magkaiba kayo. Mahalaga ka sa akin bilang isang nakakabatang kapatid. Pero iba ang pagpapahalaga ko sa kanya. Hindi bilang isang kapatid o isang kaibigan.” Pinatatag ko ang tinig ko. Tumingin na ako sa kanya at ipinakitang hindi na uubra sa akin ang mga matalim niyang tingin.

“I hate you. Sabi mo kami lang ang pamilya mo. Iiwan mo na kami nina mommy. Iiwan mo na ako para sa babaeng iyon.” Sigaw niya. Hinablot ang mga dukumentong nasa ibabaw ng lamesa ko at pinagpipirasong pinunit ang mga iyon.

“Hey! Calm down. Importanteng mga papeles iyan.” Hinaluan ko ng galit ang boses ko kahit na nadudurog na ang puso kong makita itong nanginginig na naman sa galit at may mga namumuo na namang luha sa mga mata.

“I hate you. I hate you.” At bago ko pa man makalimutan ang pagpapanggap ko ay mabilis na itong tumakbo palabas ng opisina ko. Pabalibag na isinarado ang pinto.

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga.

“Patawarin mo ako, little Acer. God knows how much I care for you.”

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #12:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

G alit na nakatingin ako ngayon kay Layla. Nakipagkita ako dito ng palihim. Hindi sinabi kina daddy. Hindi din sinabi kay Kuya Kenneth.

“Anong pag uusapan natin, little Acer?” Tanong nito na mas nakapagpainis sa akin dahil sa palambing nitong boses.

“Leave my kuya Kenneth alone. And don’t little Acer. Only kuya Kenneth can call me that.” Gigil na sabi ko dito.

Napatitig ito sa akin.

“Oh! Sorry. Palagi ko kasing naririnig iyan kay Kenneth sa tuwing magkasama kami at lagi ka niyang naikukwento sa akin.” Sabi naman nito na napatitig din ako sa dito. “Anong gusto mong itawag ko sayo. Acer?”

“I don’t care. Just don’t call me little Acer.” Kunot ang nuong sagot ko. “At katulad lang ng sinabi ko. Layuan mo na ang kuya Kenneth ko. I hate you.”

“Why would I do that?” Tanong pa nito. “Alam mo bang ngayong kaharap kita masasabi kong pinagkakait mo sa kuya Kenneth mo ang mga bagay na makakapagpaligaya sa kanya.”

“What are you saying? Kiya Kenneth only belong to us. He is happy with us. He is happy with me.” Pasigaw na sabi ko sa kanya.

Kuyom ang kamao ko na ngayon ay nakapatong sa ibabaw ng lamesa. Nanginginig ako sa galit dito.

Paano niya masasabing hindi maligaya si kuya Kenneth sa amin. Paano niya nasabing pinagkakait namin ang mga bagay na makakapagpaligaya sa kanya.

He has everything now. Family, money, house, car, company. Everything. And he also have me. His little Acer.

“Maybe. He has everything. Pero ang ibig kong sabihin ay ang sarili niyang kaligayahan. Like own family. Hindi naman siguro habang buhay ay kayo lang ang pamilya niya.”

“Yes. Of course. Because we are his family. Who can give him everything he want.”

“How about wife? Children.”

Natigilan ako. Sa mga sinasabi niya ay parang gusto niyang agawin sa amin si kuya Kenneth.

Sasagot na sana ako ng mapansin sa gilid ng mga mata ko ang taong palapit sa amin.

Si kuya Kenneth. Paano niya nalaman na nandito kami ngayon ng babaeng ito.

“Hi, Kenneth. C’mon. Set here.” Tumayo ito at sinalubong si kuya Kenneth.

Mas nakaramdam ako ng inis dahil sa pagsalubong ng babae sa kanya ay humalik ito sa pisngi niya.

“Come here. Kanina pa kami naghihintay ng kapatid mo dito.”

Napatingin sa akin si kuya Kenneth. Seryuso at halata na hindi nagustahan na makita ako na isa ngayon sa dahilan kaya naiinis ako.

Nagbago na siya simula ng makilala niya ang babaeng ito. Hindi na siya katulad noon na kahit busy siya sa trabaho ay palagi naman akong may oras para sa kanya pero ngayon… nagbago na ang lahat.

“Sino ang kasama mong pumunta rito?” Kaseryusuhan lang ang nakita ko sa mga mata niya ng tanungin iyon sa akin.

“Wala. Mag isa lang ako.” Totoong sagot ko. Tinakasan ko kasi ang mga nagbabantay sa akin para lang makipagkita sa babaeng umaagaw ng atensyon niya. Pero hindi ko akalain na tatawagan pala siya nito.

Napansin ko ang pagpapakawala niya ng buntong hininga.

“Alam pa nina papa na nandito ka? Na umalis ka ng walang kasama?” Magiging masaya sana ako sa mga tanong niya kung maramdam ko ang pag aalala niya pero wala. Pawang kalamigan na lamang ang paraan ng pakikipag usap niya sa akin.

“Hmmmp. As if naman nag aalala ka na mag isa lang ako.” Nanginginig ang boses ko sa galit na sagot sa kanya. Kuyom ang kamao ko at padabog na tumayo.

Gusto ko siyang hilain sa babaeng nakakapit na ngayon sa braso niya. Gusto ko siyang ilayo dito. Pero.. hindi ko magawa dahil sa mga tinging ipinukol niya sa akin.

Kuya Kenneth don’t love me anymore.

Mabilis ang ginawa kong pagtakbo palabas ng restaurant. Hindi ko na pinansin ang pagtawag niya sa akin.

Para saan pa? Kung hindi na ako mahalaga sa kanya.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“ Acer.“ Tawag ko sa kanya ng mabilis ang ginawa niyang paglabas ng restaurant. Inalis ko ang kamay ni Layla na nakahawak sa braso ko para sundan siya pero hindi ito bumitiw.

“Hayaan mo muna ang kapatid mo. Mas lalong hindi iyan titigil kong susundan mo siya ngayon.” Sabi nito na nakatingin din sa pinto kung saan lumabas si Acer.

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga.

“I know that. But not now. Hahayaan ko siya kung alam kong may kasama siyang bodyguard pero hindi ngayon.” Sagot ko naman dito.

Inalis kong muli ang kamay ni Layla sa akin. Nagpaalam ako ng maayos dito bago ko sinunsan si Acer.

Sa kaliwa.. sa kanan. Tingin sa harap pero hindi ko na makita si Acer.

Napamura na lamang ako na sumakay ng kotse ko at pilit na tinatawagan ang numero niya pero hindi niya iyon sinasagot.

“Little Acer please.. answer the phone.” Hindi naman kalayuan ang restaurant kung saan sila nagkita ni Layla sa A. Place kaya naman ng hindi sinasagot ni Acer ang tawag ko ay sa bahay na ako mismo tumawag.

Si Tito Ace ang sumagot ng tawag ko.

“Nakauwi na ba si Acer dyan tito?” Agad kung tanong

“Bakit mo tinatanong? Nakita ko siya kaninang lumabas ng bahay kaya lihim ko siyang pinasundan?”

“Kung ganun may nakasunod sa kanya tito? Nakipagkita kasi siya kay Layla kanina. I don’t know kung ano ang pinag usapan nila dahil agad kung sinundan si Acer kanina ng umalis siya.”

“Huwag ka ng mag alala kay Acer. Takasan man niya ang nag babantay sa kanya ay may iba din akong inutusan na bantayan siya sa malayo. He is safe. Gawin mo na lang ang pinapagawa ko sayo.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Ano pa nga ba ang magagawa ko kundi sundin ang gusto ni tito Ace.

Sinusunod ko lahat ng gusto niya. Wala akong reklamo maliban na lang sa isang ito ngayon na kinasusuungan ko. Ang malayo ang loob sa akin ni Acer para daw hindi lang ito nakadipende sa akin.

“Okay tito.” Tanging sagot ko. Hindi ko naman kasi talaga mahindian ang gusto nito.

Dahil sa maayos naman akong nagpaalam kay Layla kanina ay hindi ko na ito binalikan. Dumeretso ako ng companya at doon ko inubos ang mga oras ko.

Oras na sana ay mababahagian ko ng kaunti si Acer pero dahil narin sa kagustuhan ni tito Ace ay hindi ko na magawa.

Pwede naman sabihan na lang si Acer hindi iyong ganito na pareho kaming nahihirapan. Nakikita ko ang paghihirap ni Acer na ngayon ay binabalewala ko lamang.

Hindi ko kagustuhan ang balewalain siya. Lalo na at nasanay din ako sa kakulitan niya. Nasanay ako na lagi na lang siyang sumusulpot sa harapan ko na ngayon ay bihira ng mangyari dahil ibinilin ko sa labas ng opisina ko na pigilan si Acer na pumasok ng opisina ko kahit na anong mangyari.

Kung makakalusot man siy at makapasok doon ko naman siya hindi papansinin at papakitaan ng kalamigan.

Ngayon.. nakakamiss din ang little Acer ko na palaging aaligid sa akin. Ang kakulitan at isa na rin sa namimiss ko ay ang pagka spoiled niya sa akin.

“Hayst.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Acer.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata ng bigla na lang niyang tinampal ang kamay ni Layla na nakakapit sa braso ko ng gabing ipinasyal ko na naman siya sa bahay.

Ayon na rin sa gusto ni tito Ace na muling ipasyal ito para mas maging makatutuhanan ang lahat sa mga mata ni Acer.

I don’t know what exactly tito Ace want to happen pero naiinis na din ako.

He don’t want to see Acer to get hurt but for what we are doing right now.. nakikita ko kung paano nanlilisik ang mga mata niya na nakatingin kay Layla.

Tumakbo na naman siya paakyat ng hagdan at pabalibag na isinar ang pinto ng silid niya.

“Pasensya ka na hija. Ganyan lang talaga ang bunso namin.” Si tito Elijah na ngayon ay siya na naman ang humarap sa amin. Sinundan na naman kasi ni tito Ace si Acer para kalmahin sa pagwawala niya.

“Okay lang tito.”

“Pasasaan bat masasanay din ang bunso ko na makita kang kasama nitong kuya niya. Nasanay kasi siya sa kuya na siya lang ang lagi nitong kasama.” Pagpapaliwanag ni tito Elijah.

Naging magaan naman ang pag uusap nila pero halos wala sa kanila ang pansin ko dahil nag aalala na naman ako kay Acer. Baka mamaya ay may sumugod na naman na doctor dito sa bahay dahil sa kanya.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kailangang gawin ito. Kahit habang buhay na nakadipende na sa akin si Acer ay wala akong pakialam basta huwag siyang masasaktan ng ganito.

¤¤¤ ¤¤¤

“Anong pag uusapan natin?” Tanong ni tito Ace ng abutan ko na ito sa library ng bahay.

Matapos ko kasing maihatid si Layla kanina ay nagpasya na akong kausapin si tito Ace.

“Gusto ko lang sabihin na ayaw ko na itong ginagawa ko tito.” Deretsang sagot ko dito. Bahala na kung masamahin nito na pagsuway ko sa inuutos nito pero hindi ko talaga kayang makitang nahihirapan si Acer dahil sa akin.

“May usapan tayo. At bakit ka ngayon umaayaw gayong nakikita ko ng paunti unti ng nagiging independent sayo.”

“I don’t care kung lagi siyang nakadepende sa akin tito. Basta ayaw ko siyang nasasaktan ng ganito. Hindi ko alam kung ano ang purpose niyo maliban sa isang iyon. Pero umaatras na ako. Mas gugustuhin ko pang iutos niyo sa akin ang manatili sa tabi niya kaysa ang makita siyang masaktan ng ganito sa paglayo ng loob niya sa akin.”

“Sabihin mo sa akin. Ano ang nararamdaman mo sa anak ko?” Seryusong tanong nito. Hindi agad ako nakaimik dahil sa tanong nito.

Anong klaseng pakiramdam ang tinutukoy nito?

“He is my little brother.” Sagot ko. “Dahil iyon ang ipinamulat niyo sa akin simula ng kupkupin niyo ako.”

“Hindi iyan ang gusto kong marinig mula sayo.”

“Anong ibig niyong sabihin?”

“Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Gusto kong malaman mo ang minsan ng sinabi sa amin ni Acer. Acer love you.”

“I know. And I love my little brother.” Totoong sagot ko.

“Pero hindi kay Acer. He told us that he love you as a man. Not his older brother. Kaya ko ito ginagawa ngayon.”

Natigilan ako sa sinabi nito? How? And when?

“Kaya habang maaga pa ay iparamdam mo kay Acer na walang patutunguhan ang nararamdaman niya sayo dahil mahal mo lang siya bilang isang kapatid at hindi pagmamahal na siyang makakasama mo habang buhay. Ngayon Kenneth, sabihin mo sa akin. Handa ka bang manatili sa tabi niya kung iba ang pagtinging nararamdaman niya sayo? Ayaw kong masaktan ang anak ko. Kaya mag isip ka sa mga magiging pasya mo. Dahil kapag sinabi mo ngayon na mananatili ka sa tabi niya habang buhay.. panghahawakan ko iyan. Basta siguraduhin mo lang. Na hindi masasaktan ang anak ko. Alam mo ang kaya kong gawin para sa anak ko, Kenneth.” Mahabang saad nito na may kasama ng pagbabanta.

Wala akong maapuhap na sasabihin sa mga nalaman ko at sa pagbabanta nito.

Hindi yata’t masusuong na ako sa isang mabigat na obligasyon ngayon kung hindi ko susundin naunang plano ni tito Ace.

“I really hate Acer how he boss me around.” Katagang lumabas sa bibig ko. “Naasar ako sa mga panahong sumusubra na talaga siya sa pagka spoiled niya.”

“Kenneth.”

“Oo tito Ace.. Minsan nagagalit talaga ako kay Acer dahil pinag iinitan niya lahat ng mga taong malapit sa akin. Ipinagwawalang bahala ko na lang dahil ayaw ko siyang masaktan. Iniisip ko na lang noon na, kaya kong baliwalain ang pagkaspoiled niya, ang pang boboss niya, ang minsan ipinapamukha niya sa akin na kung hindi dahil sa pagkupkop niyo sa akin ay wala ako ngayon sa kinatatayuan ko ngayon. At iyon na ang isa sa ginagawa kong dahilan para manatiling kalmado sa harapan niya.” Mahabang lintaya ko. Hindi ko alam kung paano ko ba talaga sisimulan ang makipag usap dito matapos ang mga narinig ko.

“I hated all of that kung hindi ko lang talaga iniisip ang ginawa niyong maganda para sa akin.” Isang gahiblang guhit ng ngiti sa mga labi ko ang pumaskil.

Yumuko at sinamahan ng pagak na tawa. Naisuklay ang daliri ko sa buhok ko bago ako muling tumingin kay tito Ace.

“Pero.. hindi lang iyon ang dahilan ko kaya ako nanatili parin dito sa katutuhanang minsan niyang ipinaparamdam sa akin na isa lamang akong sampid sa pamilya niyo. Dahil iyon sa napamahal na siya sa akin at itinuring na tunay na kapatid. Ayaw ko siyang masaktan. At kagaya niyo.. kaya ko din pong gawin ang lahat huwag lamang siyang masaktan.”

“Pero hindi iyan ang mga sagot sa naunang tanong ko.” Seryuso parin itong nakatitig sa akin.

“Hindi ko sigurado sa bagay na iyan tito Ace. Bata pa si Acer. Hindi naman natin hawak ang nararamdaman niya. Posebleng magbago iyon sa paglipas ng mga araw at taon. Sabi niyo nga. He is not matured enough to handle things. Kaya hanggang sa hindi pa siya totally nagmamature mananatili ako sa tabi niya at hindi masasaktan katulad ngayon.”

Nagpakawala ito ng buntong hininga. “Kung hindi magbabago ang nararamdaman niya. Handa ka bang tugunan iyon?”

Ako naman ngayon ang nagpakawala ng buntong hininga. Nakipagsukatan ng tingin kay tito Ace bago ako nagsalita.

“Maaring sabihin ko ngayon na hindi ko maipapangako, tito. Pero alam naman natin na may sariling pagtibok ang ating puso. Kahit na sabihin man ng isip ko na hindi ngayon, kung ang puso ko ay titibok sa paglipas ng mga panahon.”

“Very well said.” Saad nito. Tinapik ako sa balikat. “Panghahawakan ko ang mga salita mo dahil alam kong napalaki kita ng maayos. Kaya sige.. pagbibigyan ko ang mga gusto mo. Bahala kang makisamahan ang kapatid mo.” At pinagdiinan pang binanggit ang salitang kapatid.

Ngumiti ako.

“Salamat tito. Hindi ako mangangako pero gagawin ko.”

“Yeah! Go. Do what you want. I’m counting on you.”

Maayos na akong nagpaalam dito. Naging magaan ang pakiramdam ko ngayon matapos ang aming pag uusap. Kahit na may isang bahagi ng pagkatao ko ang nagdadalawang isip na dahil sa nalaman ko.

Acer love me. Not brotherly love kundi pagmamahal na bilang isang lalaki.

Pero tama din naman ang isinagot ko kay tito Ace. Bata pa si Acer. At hindi namin mapanghahawakan iyon ngayon at poseble paring magbago.

¤¤¤ ¤¤¤

“

I hate you.“ Sigaw niya sa akin at inihagis pa talaga ang unan sa akin.

Itinalukbong ang kumot buong katawan.

“Little Acer.”

“Get out. Ayaw kitang makausap. Lumayas ka na. Hindi ka na welcome dito sa bahay.” Patuloy sa pagsigaw niya pero hindi ko pinansin bagkus umupo pa ako sa gilid ng kama niya.

“C’mon little Acer.. come out.” Nakipaghilaan siya sa akin sa kumot at ayaw iyong pakawalan.

“Get out. I don’t like you anymore. Get out.” Paulit ulit na sigaw niya.

Natigilan ako dahil naramdaman ko na mas naging mabigat ang galit niya sa akin ngayon.

“Sorry little Acer.” Iyon ang una kong naisip. Ang humingi ng tawad sa kanya. “From now on.. kuya Kenneth will stay away from Layla if that what you like.”

“I don’t care. I hate you now. Get out. Even if you go out with many girls I really don’t care anymore. Just get out. I don’t want to see you.” Patuloy sa pagsigaw at bawat kataga ay ramdam ko ang galit niya.

“What’s wrong? What happened?” Nag aalala ko ng tanong.

Bakit parng may mali. Ang bibigat ng mga katagang binitawan niya. Lalo na ang katagang wala na siyang pakialam kung makipagkita man ako sa iba.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Nakatingin sa kumot na nakabalot sa kanya.

Siguro sa susunod ko na lang siya susuyuin. Nasaktan ko siya ng sobra sa mga araw na pangbabalewala ko sa kanya. Kaya niya siguro ako binabalewala din ngayon dahil naghihiganti siya.

“Well, if that what you want little Acer. Kuya Kenneth will leave you now.” Magaan na sagot ko sa kanya.

Hahayaan ko na muna siya ngayon. Pahuhupain ang galit niya sa akin. Alam ko naman na hindi magtatagal ang pagtatampo niya. Madadaan naman siya lagi sa simpleng lambing lamang.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #13:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“ Sasakay ka ba o hindi?“ Pang uulit ko ng ayaw sumakay ni Acer ng kotse ko.

“No! I told you not to pick me up. Umuwi ka mag isa mo.” Nakasimangot na sagot niya.

Simula ng araw na sinabi niya, na ayaw na niya sa akin ay pinanindigan na iyon.

Hindi na siya lumalapit sa akin. Hindi na din madalas pumunta sa opisina ko. Hindi na din siya nagpupumilit maging modelo ng mga damit na inila-launch namin.

“Get in.” Muli ay utos ko sa kanya pero pinamaywangan lamang niya ako at sinimangutan.

“No! Umuwi ka mag isa mo.”

“Acer.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata. Mas tumigas pa yata ang ulo niya simula noon. Hindi na siya nakikinig sa akin.

Hindi niya pinansin ang pagtawag ko sa pangalan niya. Tinalikuran pa ako.

Mabilis na hinawakan ko siya braso ng tangka na niyang lumayo sa akin.

“Let me go. I told you, I’m not coming.” Nagpumiglas siya kaya naman nahigpitan ko ang pagkakahawak ko sa kanya dahilan para mapangiwi siya. “Awwww!.”

Binitiwan ko siya pero hindi para pakawalan dahil mabilis ang naging kilos ko at binuhat ko siya ng walang kahirap hirap.

“Put me down. I hate you.. i hate you.” Patuloy siya sa pagsigaw hanggang sa maisakay ko siya. “Open the door. Ayaw kong sumama sayo. Magpapasundo ako.”

“Magpapasundo? Hindi na kailangan dahil ako ang maghahatid sayo pauwi.” Sagot ko. Binuhay ang makina ng kotse at agad pinaarangkada paalis.

Hindi ko siya hahayaan mag isa. Nawili na siya sa paglabas labas. Hindi naman siya masuway ng mga nagbabantay sa kanya dahil pinagbabantaan niya ang mga ito na tatanggalin sa trabaho kaya naman sunod sunuran sila.

Pasalamat na lang kami dahil hindi naman siya pinapabayaan ng mga ito. Maganda naman ang pagbabantay sa kanya kahit na nagiging pasaway na siya.

Para sa akin ay maganda din naman na nagiging independent na siya sa akin pero hindi ko din naman gusto iyon dahil napapabarkada na siya. Natuto na siyang maglakwatsa.

“Hmmp.. I hate you.” Sigaw niya. Pinagkros pa ang mga kamay sa dibdib niya saka niya ako inirapan ng pagkatalim talim.

“Yeah! I know.” Nagpatuloy ako sa pagmamaneho. Nabalot ng katahimikan ang loob ng kotse ko hanggang sa tuluyan kaming makarating ng bahay.

“Want me to carry you inside?” Tanong ko sa kanya ng hindi pa siya gumalaw para bumaba.

Pinagbuksan ko na nga ay ayaw paring kumilos.

Hindi siya sumagot. Umirap na naman siya. Sinadya pa talaga akong bungguin.

“Awwww.”

Napangiti ako. “Ikaw na nga ang bumangga, ikaw pa ang nasaktan.” Bulong ko na mas ikinatalim ng tingin niya.

Walang lingong likod na pumasok siya sa loob ng bahay.

“Anong nangyari sa kapatid mo hijo? Bakit hindi maipinta ang mukha niya.” Si tito Elijah na sumalubong din sa akin pagkapasok ko.

Nagmano ako rito.

“Ayaw niyang sumabay sa akin sa pag uwi tito kaya siya ngayon nagmamaktol.” Sagot ko dahil iyon naman ang totoo.

“Pasensya ka na hijo sa inaasal ng kapatid mo. Hindi ko din alam kung bakit siya palaging nagagalit sayo at iniiwasa.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga.

“Kasalanan ko din naman tito. Nagalit siya sa akin dahil sa pagbabalewala ko sa kanya noon dahil kay Layla.”

“How about Layla? Are you still going out together?”

“Not really tito. We still seeing each other but not like before. Layla is just a friend.”

“But I like that kid. She is kind.”

“Yes tito. Layla is one of a kind person na nakilala ko.”

“Hindi ka man lang ba nakaramdam ng kakaiba sa kanya? Maliban sa isang kaibigan lamang?” Napakunot ang nuo ko na tumitig kay tito Elijah. Mukha yatang gusto pa akong ireto kay Layla talaga.

“Nothing special than a friend, tito.” Sagot ko. “Sige po tito. Aakyat na muna ako sa silid ko. Mamaya na lang po ulit.” Maayos na pagpapaalam ko dito.

“Sige, sige hijo. Tawagin mo na lang ang kapatid mo mamaya pagkakain na.”

“Sige tito.”

Hindi ko pa talaga naisip na magkaroon ng dadagdag sa mga taong naging espesyal na sa akin maliban kina tito Elijah, tito Ace at Acer.

Sila lang talaga ang naging malapit sa akin simula noong kinupkop nila ako. May mga barkada man ako at ilang mga kaibigan ay hindi ko na binigyan ng espesyal na damdamin iyon. Hindi din ako nagbigay ng lubos na tiwala sa kanila hindi katulad ng pagtitiwala ko sa pamilyang itinuring ko ng tunay na pamilya.

Sila lang ay sapat na. At patuloy ako sa pagpapatunay sa kanila na hindi sila nabigo sa pagkupkop sa akin. Magpapatuloy ako sa pagsilbi sa kanila para mabayaran ko ang magandang loob na ibinigay sa akin.

¤¤¤ ¤¤¤

“Acer.” Marahang tawag ko sa pangalan niya habang kumakatok ako sa pintuan ng silid niya.

Hindi parin niya ako kinakausap ng maayos kahit na kaharap ko ang mga magulang niya. Hindi ako sanay.

Nasanay ako sa kadaldalan din niya. Lalo na ang pagtawag niya sa akin ng kuya Kenneth sa tuwing lalapit at may gustong makuha o may gustong ipahiwatig.

Pero hindi dahil mas pinaninindigan na niya ang pambabalewala sa akin. Gusto na yata niya akong itakwel ng tuluyan bilang kuya niya.

“Acer.” Pero nanatiling walang sagot mula sa kanya.

Sinubukan kong pihitin ang seradura at hindi naman ako nabigo dahil hindi naman pala iyon nakalock sa loob.

Maingat na binuksan ko ang pinto.

“Acer.” Muli kong tawag sa pangalan niya. Walang ingay ang naging lakad ko papasok.

Luminga sa paligid pero wala akong Acer na nakita.

“Acer.” Pang uulit ko ng makalapit ako sa kama niya. Doon ko narinig ang lagaslas ng tubig na nagmumula sa banyo.

Kaya naman pala hindi siya sumasagot dahil naliligo siya.

Naipilig ko ang ulo ko habang nakatingin sa saradong pinto ng banyo.

Sa susunod ko na lang siguro siya kakausapin. Marami pa namang mga araw na darating at sigurado ako na hindi magtatagal ang galit niya sa akin.

Nagpasya na akong lumabas at bumalik sa silid ko. Pero… napatanga ako ng mapatingin ako sa banyo ng bumukas ang pinto.

Si Acer na wala kahit na anong saplot sa katawan. Lumabas ng hubit hubad.

Sa una ay natigilan rin siya at nagulat yata ng makita ako sa loob. Hindi siya nakapagsalita ng ilang sigundo.

Pero ng makahuma sa kabiglaan ay mabilis ang naging kilos na bumalik sa loob ng banyo.

Malakas na isinarado ang pinto. Kulang na lang ay magiba mismo ang pintuan sa pagkakasarado niya.

Pero hindi iyon ang nasa isip ko kundi ang bagay na nakita ko.

Alam ko naman na maliit ang katawan niya. Pero hindi ko akalain na napakaganda pala iyon tignan kapag walang damit.

Napalunok ako.

Damn! Kung ano-ano na tuloy ang naiisip ko.

Naipilig ko ang ulo ko dahil doon. Hindi na dapat ako mag isip ng iba.

“Acer… I’m going. Lets talk some other time, okay.” Sabi ko na lumapit sa pinto ng banyo. “Sleep early. Goodnight.”

Hindi ako nakarinig ng sagot mula sa kanya pero bumukas naman ang pinto ng banyo. Nakabihis na siya ng pantulog.

Nilagpasan lamang ako at dumeretso sa kama niya. Tahimik na tumingin naman sa akin matapos umupo sa gilid.

“Gusto mo bang basahan kita ng kwento bago ka matulog?” Tanong ko sa kanya. Baka sakali lang naman kung papayag siya dahil iyon naman lagi ang ginagawa ko sa kanya dati.

“Hindi na ako bata para basahan ng kwentong pambata.” Pabalang na sagot niya na may kasamang matalim na tingin.

“You say so? Pero hindi sa gawa.. hmmm.” Hindi ko pinansin ang pagbabalewala niya. Naglakad akong palapit sa kanya at umupo malapit sa tabi niya.

“Hmmp. Stay away from me.” Malakas niyang sabi sabay atras ng upo.

Nailing ako. Bago pa man siya makalayo ng tuluyan ay hinuli ko ang kamay niya at hinawakan.

Hinila at walang babalang niyakap siya.

Nagpumiglas man pero hindi ko siya binitawan.

“Calm down little Acer. Kuya Kenneth won’t leave you. Kuya Kenneth will stay at your side no matter what.” Marahang sad ko para makalma lamang siya at nagtagumpay naman ako.

Ang pagpupumiglas niyang makawala ay unti unting nanghina at tumigil na siya.

Isang ngiti ang gumuhit sa aking mga labi. Ang mga kamay ko ay masuyong humuhugod sa likod niya na isa sa paraan para mapakalma siya.

“Please little Acer. Huwag mo ng awayin ang kuya Kenneth, hmmm.” Pagpapatuloy ko sa pagsasalita. Kahit na wala siyang imik ay alam ko ng hindi na siya magwawala kaya lumuwang na ang hawak at pagkakayakap ko sa kanya.

Hinawakan ko siya sa magkabilang balikat at bahagyang lumayo. Tumaas ang isa kong kamay at hinaplos ang pisngi.

“Kuya Kenneth miss his Little Acer na naglalambing sa akin every single day.” Sabi ko. Nakatingin lang siya sa akin at hindi parin sumasagot.

Niyuko ko siya at dinampian ng halik sa nuo.

“Huwag mo na akong awayin huh!”

Sumimangot siya. Akala ko ay magagalit na naman siya at sisigawan ako pero ganun na lang ang gulat ko sa ginawa niya.

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko maigalaw ang katawan ko.

Nalunok ko ang sarili kong laway. Pero ng makahuma ako sa kabiglan ay mabilis ang ginawa kong paglayo sa kanya. Hinawakan ulit siya sa magkabilang balikat.

“Acer, why did you do that?” Tigagal na tanong ko sa kanya.

Nakasimangot siya at hindi sinagot ang tanong ko bagkus pinapalayas na niya ako palabas.

“Get out.” Sigaw niya sabay tulak sa akin.

“Hey! Stop pushing me away. Acer.” Napilitan akong tumayo dahil sa patuloy siya sa pagtulak sa akin.

“Get out.” Pasigaw niyang ulit..hindi ako tinigilan sa pagtulak hanggang sa tuluyan akong makalas ng silid niya.

“Acer.” Sinubukan kong pinihit ang seradura pero nakalock na iyon.

Naiiling na nanatili akong nakatayo sa may pintuan ng silid niya ng ilang mga sigundo.

“Little Acer.” Naibulong ko. “What did you do?” Mahinang tanong ko kahit na alam ko namang wala akong sagot na maririnig.

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga bago ako tuluyang nagpasyang bumalik na sa silid ko.

At nanatiling malinaw sa isip ko ang ginawa niya kanina.

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

N apasimangot ako habang nakatitig sa pinto na nilabasan ni kuya Kenneth.

Hindi ako makapaniwala na ginawa ko iyon.

Nahawakan ko ang labi ko na nadampian ng labi ni kuya Kenneth pero nabigo ako dahil hindi ganun ang mga napapanuod ko sa TV na halikan.

Hindi ko kasi alam kaya hinintay ko kung ano ang gagawin niya pero itinulak niya lang ako. Kaya mas nainis ako.

Akala ko talaga kanina ay itutuloy niya ang sinimulan ko at magkakaroon ng kakaiba sa paghalik ko sa kanya pero hindi nangyari ang inaasahan ko at parang natigagal pa sa ginawa ko.

“I hate you kuya Kenneth. And I hate my first kiss.” Bulong ko sabay pahid ng labi ko.

Marahas na tinalon ang kama ko at ibinaon ang mukha ko sa unan.

Doon ko isinigaw ang pagkainis ko kay kuya Kenneth. Hindi ko akalain na mawawala ng ganun lang ang first kiss at hindi pa nabigyan ng magandang karanasan.

Nakakainis talaga.

“Hmmp.” Pilit ko ng inaalis sa isip ko ang ginawa ko. Ipagpapatuloy ko na lang ang paglayo sa kanya.

Daddy told me last month na kung gusto ko daw makuha ang pansin ni kuya Kenneth ay kailangan ko siyang baliwalain. Huwag papansinin at iparamdam kay kuya Kenneth na ayaw ko na sa kanya.

At tama ang sinabi ni daddy. Kuya Kenneth always at my side whenever I tried to push him away.

Mabilis na tumayo ako. Gusto kong punatahan si Daddy and thank him because of that.

“Daddy.” Kumatok muna ako bago ako pumasok sa silid nila ni mommy.

“Why my baby is here?” Tanong ni daddy sa akin. Inilahad ang kamay sa akin.

“Thank you daddy. I love you.”

Agad akong lumapit at yumakap kay daddy. Tama namang palabas si mommy sa banyo na katatapos lang din mag shower.

“Pwede ba akong sumali?” Si mommy na lumapit na at nakiyakap na din sa amin.

“I love you mommy.”

“Mmm, I love you too baby.” Halos sabqy na sagot nila sa akin.

“Can I sleep here tonight?” Tanong ko sa kanila ng kumalas ako sa mga yakap nila.

“Sure baby.” Si mommy ang sumagot. Sumampa na sa kama. Tinapik ang tabi nito kaya naman agad din akong sumampa ng kama. Pinagitnaan nila ako ng mahiga na din si daddy.

Parehong inilahad ang braso sa akin kaya parehong kamay nila ang inunanan ko. Sabay din na ipinatong ang mga kamay sa ibabaw ng tiyan ko.

“Is there something wrong baby?” Tanong ni mommy pagkalipas lang ng ilang sigundo na katahimikan.

“I just kiss kuya Kenneth a while ago.” Totoong sagot ko na ikinagulat nilang pareho.

“What?” Si daddy na napaupo pa sa pagkakahiga niya.

“Baby.” Si daddy na umupo na din kaya naman wala akong nagawa kundi umupo na din dahil naalis na ang mga braso nilang inunanan ko.

“Anong ginawa niya?” Si daddy na hindi naman galit ang tuno ng boses pero seryusong seryuso.

“Uhm, I’m the one who kissed him. Pero wala naman siyang ginawa. Para siyang estatwa kanina.” Sagot ko.

Napansin ko ang pagpapakawala nila ng malalim na paghinga.

“Mali ba ang ginawa ko daddy? Mommy?” Tanong ko ng hindi sila agad nagsalita sa naging sagot ko.

Nagkatinginan silang dalawa bago tumingin sa akin.

Pumatong ang kamay ni daddy sa balikat ko.

“Hindi mo dapat iyon ginawa, baby. Ipinamigay mo lang ang unang halik mo ng ganun lang. I told you to pretend that you don’t like you kuya Kenneth anymore.”

“I just want to try it daddy. Promise. I won’t do that again.”

“Hayst.” Napatingin naman ako kay mommy dahil nagpakawala na naman siya ng buntong hininga.

“Don’t worry mommy, I can handle my feelings now.”

“But you are still our little Acer, baby. You are just 17 years old.”

“Turning 18 this coming month, mommy. Don’t worry.” Nakangiti kong saad.

Kumilos ako and kiss mommy in his cheeks. I also kiss daddy.

“Can we sleep now.”

Muli na namang nagkatinginan sina daddy at mommy bago sabay din tumango hanggang sa muli na kaming nahiga.

Katahimikan ang namayani sa loob ng silid. Wala ni isa sa kanila ang balak magsalita kaya naman agad akong dinalaw ng antok at nakatulog.

¤¤¤ ¤¤¤

“What?” Pagalit na tanong ko kay kuya Kenneth kinaumagahan ng magkasalubong kami sa pasilyo at panabay na bababa ng hagdan.

“Umagang umaga ang init ng ulo mo. Can you just chill out your self for a while.” Sabi niya at binalewala lamang ang pagtataray ko sa kanya.

As usual naman lagi ko siyang tinatarayan kaya siguro sanay na siya at wala na lang iyon sa kanya.

“Ihahatid na kita mamaya sa school niyo.”

“No need. Sinabi sa akin ni daddy na isasabay na niya ako mamaya. Kaya hindi mo na kailangang abalahin ang sarili mo. Hmmp.” Pagtataray ko parin sa kanya.

Kapansin pansin ang pagpapakawala niya ng buntong hininga.

“Okay! Kumain na lang tayo.”

“Mauna ka na. Sasabay ako kina daddy at mommy. Pababa na sila.” Muli ay pagtanggi ko.

Naiiling na tinungo na niya ang kusina mag isa. Habang ako naman ay sa sala dumeretso at hinintay nga sina daddy at mommy na makababa.

Ilang minuto lang naman ang paghihintay ko. Sabay na kaming tinungo ang hapag kainan na tama namang palabas na si kuya Kenneth.

“Kumain na muna tayo hijo.”

“Hindi na po tito El. Tapos na po akong umunom ng kape kaya sapat na iyon para sa akin.”

“Mag ingat ka sa pupuntahan mo hijo. Alagaan mo ang sarili mo.” Kuway narinig kong sabi ni mommy kaya naman nangunot ang nuo ko.

“Aalis ka?” Hindi ko mapigilang tanungin sa kanya.

“Yes little Acer. Baka isang buwan mahigit siguro ako hindi makakauwi dahil may business trip ako sa Mexico.” Sagot niya na nakapagpahabag sa akin.

Mahigit isang buwan? Isang buwan na lang kaarawan ko. Hindi ba siya dadalo? Hindi ba niya ako babatiin sa kaarawan ko?

“Sige na little Acer. Mag ingat ka palagi okay!” Bilin pa niya sa akin. Ipinatong ang kamay sa ulo ko at magaan na ginulo ang buhok ko bago binalingan sina mommy at daddy.

“Mauuna na ako tito.” Pag papaalam na din niya kina daddy.

“Sige, balitaan mo kami sa mga negosyo natin doon.” Si daddy. Ipinatong pa ang kamay sa balikat niya at tinapik. “I’m counting on you.”

“Yes tito.” Sagot niya.

Bumaling siya muli sa akin at tumitig ng ilang sigundo.

Bakit hindi ko alam na aalis pala siya at mawawala siya ng matagal. Kung kailan malapit na ang kaarawan ko ay saka pa siya aalis.

Parang gusto ng tumigil sa pag inog ng mundo ko dahil doon. Akala ko ba ay mas mapapalapit sa akin si kuya Kenneth kong lalayuan ko siya.

“Sige po.” Kumaway pa sa amin si kuya Kenneth palabas. Tanging tingin na lang ang naisunod ko sa kanya. Hanggang sa marinig ko na ang ugong ng sasakyan niya paalis.

“Daddy. Bakit mo naman inutusan si kuya Kenneth na umalis.” Napapahikbi na akong tanong kay Daddy. Agad akong dinaluhan ni mommy at niyakap.

“Kailangan ang presensya ng kuya Kenneth mo sa mga negosyo natin sa Mexico baby. Kaya pupunta siya doon.”

“Pero birthday ko na sa susunod na buwan daddy. I hate you.” Sigaw ko kay daddy. Humagulgol ako sa ilalim ng yakap sa akin ni mommy.

“Kung maaga naman niyang maayos ang problema doon ay baka makakadalo siya ng birthday mo hijo.”

“Baka….. baka lang daddy. Hindi mo sigurado na matatapos niya iyon.. no! I hate you now daddy. Pwede naman kayong magpadala doon ng iba. Pero bakit si kuya Kenneth pa.” Hindi ko na hinintay na makaagsalita si daddy.

Kumawala ako sa yakap ni mommy sa akin, patakbong inakyat ang hagdan at pumasok ng silid ko.

Hindi na ako maniniwala kay daddy. Mas inilalayo niya sa akin si kuya Kenneth kaya niya sinasabi iyon na layuan ko siya. And now. He send kuya Kenneth away.

Nagkulong ako ng kwarto ko at hindi ko na sila pinansin. Masama ang loob ko. Hindi ko sila kakausapin.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #14:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

S apo ang sintindo ko at sinamahan ng paghilot. Hindi na yata matatapos ang problema sa kompanya nina Tito Ace dito sa Mexico ngayon dahil patuloy lamang na nagbibigay sa akin ng matinding konsimesyon.

Napapabuntong hininga ako at ang bigat ng pakiramdam ko lalo na at bukas na ang kaarawan ni Acer at hindi ako makakadalo.

“Ugh!.” Natampal ko ang sariling nuo dahil sa kakaisip kung paano ko pupunan ang araw ng kaarawan nito.

Siguradong doble pa sa triple ang matatanim na sama ng loob sa akin ni Acer kapag hindi ako makadalo.

Kahit man hindi niya ako kinakausap nitong mga nakaraang linggo na nandito ako sa Mexico ay alam ko na hindi niya gugustuhing hindi ako dumalo sa kaarawan niya.

Minsan kasi na inaway niya ako noon na malapit na ang kaarawan niya ay nagwala siya ng hindi ako nakita mismo sa kaarawan niya. Kaya alam ko na hindi siya magiging masaya bukas kong hindi ako makakarating.

“Damn it.” napamura ako. Naisuntok ko ang kamao ko sa ibabaw ng lamesa. Hindi ko ramdam ang sakit sa kamao ko dahil mas nanaig sa akin ang kagustuhang gusto ko ng umuwi para makadalo sa kaarawan niya.

Natanaw ko ang Cellphone ko. Ilang beses ko na bang natawagan si Acer mula kahapon pero hindi niya sinasagot.

“Agh! Damn it again.” Marahas na kinuha ko ang cellphone ko. Tatawagan ko siya ulit para makahingi na ako ng tawad sa kanya sa hindi ako makakadalo bukas.

Isa, dalawa, tatlo, apat hanggang sa natapos na ang pag riring sa kabilang linya ay wala parin akong sagot mula sa kanya.

Baka mas lalong lumalim ang sama ng loob niya sa akin at tuluyan na siyang mamuhi.

Hindi ko yata matatanggap na tuluyan siyang lalayo sa akin.

“No! Hindi ko hahayaang mangyari iyon kaya Acer, please answer the phone.” Bulong ko ng muli ko na naman siyang tawagan pero sadyang wala akong makuhang sagot mula sa kanya.

Nanggagalaiti akong binitawan ang cellphone ko at pilit na kinakalma ang sarili ko baka maihagis ko ng wala sa oras iyon.

Tatlong katok sa opisina ko ang bahagyang nakapagpawala ng ilan sa inaalala ko.

“Come in.” Ang naturang secretary na naikapagkatiwala sa akin habang narito ako sa Mexico.

“Good Morning sir. This is the report feom the other branch sir.”

“Okay! Give it to me. You me go.” Sagot ko naman at kinuha nga dito ang may mga kakapalang envelope na naglalaman ng mga importang detalye sa mga nagkalat na ibang negosyo nina Tito Ace.

Sadya yatang nanandya yata ang pagkakataon para sa akin na huwag lumayo sa akin si Acer. Dahil sa nangyayari ngayon..

“Agh.” Napabuntong hininga na naman ako. Kailangan ko agad tapusin at asikasuhin ang mga problema. Kailangan ko ng makauwi hindi man sa kaarawan niya ay dapat makauwi ako para makapagpaliwanag sa kanya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ayaw po kasing sagutin ni Acer ang tawag ko tito. Kaya nagbakasakali na akong makausap ko siya gamit ang cellphone niyo.”

“Sige hijo. Sandali lang at kakausapin ko ang kapatid mo.”

Isang mabigat na paghinga ang pinakawalan ko habang naghihintay. Sana nga sagutin na ni Acer ang tawag ko. Gusto ko siyang batiin ng happy birthday. Kahit na iyon na lang muna sa ngayon. Basta mabati ko lamang siya at hindi sabihing nakalimutan ko ang isa sa mahalagang araw ng buhay niya.

I already message him pero ni hindi niya iyon binabasa. Kaya kailangan kong makausap siya.

“Baby, kuya Kenneth is on the phone.” Sa kabilang linya.

“No! I don’tt want to talk to him.” Sigaw naman na sagot ni Acer kay tito. “ I hate him now. I hate him.“

Muli na naman akong napabuntong hininga dahil sa narinig ko. Ilang sandali pa ay narinig ko na ulit si tito sa kabilang linya na kausap ako.

“Pasensya ka na hijo.” Si tito Elijah na may pag aalala sa tuno ng boses nito. “Hayaan mo muna ang kapatid mo. Alam mo naman na hindi magtatagal ang galit sayo kapag nakabalik ka na at sinuyo siya.”

Mapaklang ngiti ang napaskil sa labi ko. “Gusto ko lang naman sana siyang batiin tito. Baka tuluyan siyang magtampo sa akin dahil ito ang unang pagkakataon na wala ako ngayong birthday niya.”

“Hindi naman siguro hijo. Kilala mo naman ang kapatid mo simula pagkabata kaya alam kong kaya mo siyang suyuin kapag nagtatampo siya. Hayaan mo na lang muna siya sa ngayon.”

“Ano pa nga ba ang magagawa ko tito.”

“Basta ang isipin mo muna sa ngayon ay ang kaligtasan mo dyan at kalusugan. Huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo.”

“Oo naman tito. Huwag kayong mag alala. Sige na po. Baka masyado na akong nakakaabala sa paghahanda niyo sa birthday party ni Acer. Mag ingat din po kayo dyan.. bye tito.”

“Bye.”

Laglag balikat na ibinaba ko ang cellphone ko dahil hindi ko parin nakausap si Acer.

“Ahhhhh. Fuck.” Pabagsak akong nahiga ng kama ko. Gusto kong dumalo talaga sa kaarawan niya. Kung hindi lamang kay tito Ace at tito Elijah ang pagpunta ko dito sa Mexico ay hindi ako papayag na umalis. Hindi ko naman sila mabigo dahil sila nga ang nagbigay sa akin ng isang magandang buhay na gustong matamasa ng karamihan.

“Sorry, little Acer. Gusto ko mang nadyan sa kaarawan mo pero…. agh.. kung makakapagteleport lang sana ako ay ginawa ko na makadalo lamang ako ngayon.” Para na akong may sira sa ulo sa mga naisip ko sa kagustuhan kong makadalo.

“Happy Birthday Little Acer.. kuya Kenneth wish you a lot of happiness.” Bulong ko habang tinitignan ko ang isa sa larawan naming magkasama.

Napapangiti na lamang ako na napagmamasdan siya.

“Nasa tamang edad ka na. Little Acer.” Naibulong ko. Dumampi ang labi ko sa screen ng cellphone ko and give him a kiss. “Happy birthday.. happy birthday, little Acer.” Paulit ulit na pagbati ko na lang kahit na hindi niya iyon naririnig.

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

“Baby. C’mon.” Hindi ko sinagot si mommy sa pagtawag niya sa akin. Araw ng kaarawan ko pero ang isa sa mga taong mahalaga sa akin ay hindi makakadalo dahil nasa ibayong panig ng mundo. “Baby, please. Nasa labas na ang mga mama lolo, papa lolo mo.”

“No! I want to see kuya Kenneth. I like him to be here now.” Sagot ko. Nakarating sina mama-lola galing Mexico pero si kuya Kenneth naiwan doon para sa trabaho.

Nakakapanakit ng loob. Mas mahalaga ba talaga sa kanya ang trabaho kaysa sa akin. Mas mahalaga ang yumaman siya kaysa sa akin.

“I hate kuya Kenneth.” Naibulong ko ng yumakap na sa akin si mommy. Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng luha ko sa katutuhanang wala si kuya Kenneth sa panglabing walong taong kaarawan ko.

Si kuya Kenneth ang isa sa pinakamahalaga sa akin maliban kina mommy at daddy, kasama na din si Lolo Alejandro. Kung wala ang isa sa kanila ay hindi na kumpleto ang buhay ko.

Sila lang para sa akin ay buo na ako sa mundong ginagalawan ko.

“Shhh! Kuya Kenneth called just now. Hindi mo daw sinasagot ang tawag niya kaya nga ako ang tinawagan niya kanina.”

I know. Pero hindi ang tawag niya ang gusto ko kundi siya mismo ang nandito sa kaarawan ko.

“He want to great you a happy birthday, baby. Hindi nakalimutan ng kuya Kenneth mo ang birthday mo. Sadyang naging abala lamang siya sa negosyo natin sa Mexico.”

“Hmmp. Mas mahalaga kay kuya Kenneth ang trabaho niya kaysa sa akin. I hate him now. I hate now and forever.” Sagot ko na sinisinok na dahil sa pag iyak ko.

Ang bigat ng pakiramdam ko. Ito na yata ang unang beses na nalungkot ako sa kaarawan ko. Dahil wala si kuya Kenneth.

“Baby. Tahan na.” Pang aalo pa sa akin ni mommy hanggang sa dumating na din si daddy at sinamahan si mommy sa pang aalo sa akin sa pag iyak ko.

“Baby, c’mon. Lolo Alejandro is waiting outside. Gusto saw niya makita ang paborito niyang apo.” Sabi ni daddy.

Kahit papaano ay nabuhayan ako ng loob sa pagkarinig ko kay lolo Alejandro. Hindi na kasi ito madalas lumabas dahil matanda na ang lolo..

“Hindi mo naman balak paghintayin ang lolo diba.”

Tumango ako. Tumuwid ako sa pagkakaupo ko. Pinunasan naman ni mommy ang mukha ko.

“Happy birthday baby.”

Kahit nakasimangot ako ay nagpasalamat ako. Inayos ko ang sarili ko bago ako nagpasyang lumabas na ng silid ko.

Gusto ko ding makita ang lolo.

“Lolo.” Mahinang pagtawag ko dito ng makita ko ito. Nakaupo na lang ang lolo sa wheelchair nito dahil hindi na kaya ang tumayo ng matagal. Pero sa edad ng lolo ngayon ay malakas pa nito kaysa sa ibang matatanda sa kaedaran nito.

“Apo.”

Mabilis akong lumapit dito paluhod na yumakap ako kay lolo.

“Happy birthday apo.” Pagbati nito sa akin na may mga ngiti sa labi.

“Salamat lolo.” Tumayo ako at humalik ako sa nuo nito.

Isa sa paborito kong tao si Lolo. At ayaw ko namang ipakita dito na hindi ako masaya ngayong birthday ko. Baka mag alala pa ito at sisihin si daddy sa pagkalungkot ko.

Kung paano naman ako naspoiled ni daddy ay mas nadoble naman akong naspoiled ni lolo. At masasabi kong ako ang pinakapaborito niya sa lahat ng mga apo niya sa tuhod.

Naalala ko pa noong mga bata kami na ako lagi ang pinapaburan niya at hindi ako pinapagalitan kahit na alam kong ako ang unang nang-aayaw sa mga pinsan ko. Kapag ako naman ang inaaway ng nila noon ay pinapagalitan sila ng lolo.

That’s why I love lolo.

“This is for you apo.” Napatingin ako sa hawak na agad ko namang kinuha dito.

Isa iyong maliit na pulang sobre. Pasilip ko iyong tinignan at nanlaki ang mga mata ko sa nakita kong laman.

Isa iyong gold card.

“Lolo.” Muli ko itong niyakap.

Gold card na naglalaman ng hindi mabilang na halaga. Gold card na ang lolo lang sa ngayon ang nakakapag isue sa mga Anderson hanggat nabubuhay siya.

Sina daddy, tito Vienn at iba pa ay tanging silver at black card lang ang naiisue nila. Na iyon ang ilan sa mga gamit ko ngayon.

“Nagustuhan mo ba ang regalo ko, apo?”

Sunod sunod ang naging pagtango ko bilang sagot.

“Maraming salamat lolo. I love you.” Totoong ngiti ang nakapaskil na sa labi ko.

“I love you too, apo.” Tuluyan kong nakalimutan ang pagdadamdam ko kanina lang dahil sa presensya ni lolo.

Halos hindi na matuloy kanina ang pagdiriwang ng kaarawan ko pero ngayon.. natuloy na at naging magarbo ang pagsasalo na dinaluhan ng buong angkan ng Anderson.

¤¤¤ ¤¤¤

Nakatitig lamang ako sa mga regalong natanggap ko. Habang hawak ko naman ang card na bigay ng lolo. Naging masaya naman ang kaarawan ko kahit na may bahagi ng pagkatao ko ang kulang dahil sa isang taong gusto kong makita na hindi nagawang dumalo.

I really hate him now. Ngayon ko napagtanto na mas mahalaga sa kanya ang ibang bagay kaysa sa akin.

“Baby.” Napalingon ako kay daddy na ngayon ay palapit sa akin. “Happy birthday again baby.. want me to help you open your birthday gift?” Tanong pa ng daddy ng umupo sa tabi ko. Kumuha ng isang regalo.

Napasimangot ako at muling nalungkot dahil doon. Kapag nandito si kuya Kenneth ay dalawa kaming nagbubukas ng regalo ko. Tinutulungan niya ako hanggang sa makatulugan ko pa nga mismo iyon dahil sa dami ng mga regalo.

“No! Ipapaayos ko na lang muna sa silid ko daddy. Saka ko na lang bubuksan ang mga iyan.” Sagot ko kay daddy.

“Okay, kung iyan ang gusto ng baby ko.” Ibinalik ang regalo sa pinagkuhanan nito. Sumandal naman ako kay daddy ng akbayan niya ako.

“How about this daddy.” Ipinakita ko ang regalo sa akin ng lolo.

“A gold card.” Hindi naman nagulat ang daddy dahil meron din siya ng gold card tulad din nina tito Vienn, Tito Wayde at tito Kanye. Silang apat lang daw ang may ganun habang ang ibang mga Anderson ay tanging silver at black card lamang.

Sabi naman ni daddy na silang apat daw ang tagapagmana ng lahat ng ari-arian ng lolo. Na halos sila lamang ang may malaking mana maliban sa iba.

Hindi ko alam kung may samaan ng loob sa ibang angkan ng Anderson but I don’t really care about it. And daddy told me. 35% sa buong ariarian ng lolo ay sa kanya dahil narin daw sa lolo ng mommy na kaibigan ng lolo. And just only 45% ang pinaghatian nina tito Wayde, tito Vienn at tito Kanye na wala namang reklamo. At ang 15% naman daw ay napaghahatian ng ibang Anderson habang ang natitirang 5% ay siyang naipupundo sa mga charity works ng lolo.

Noon ay hindi ko iyon pinapansin dahil sa bata pa ako masyado pero ngayon ay alam ko na. Mahalaga ang pera sa lahat. Ang yamang tinatamasa. At iyon ngayon ang nagpagtagpi tagpi ko kay kuya Kenneth. Mas mahalaga sa kanya ang pera. Ang karangyaang tinatamasa na naibibigay ng pamilya. Kaya nakakaramdam ako ng galit sa kanya ngayon. Walang ibang mahalaga sa kanya kundi ang magpayaman.

“Daddy.”

“Saiyo iyan na bigay ng lolo. And you know how lolo love you, baby. Kaya binigyan ka niya ng ganyan.”

Tumango ako. Alam ko iyon. At palaging ipinaparamdam iyon ng lolo sa akin kahit hindi ko na madalas ito nabibisita.

“Sige na, ipapapaakyat na lang natin mamaya ang mga regalo mo. Sa ngayon.. magpahinga ka na muna.”

Tumango ako. Naunang tumayo ang daddy at nilahadan ako ng kamay.

“Here you go.” Sa pagkakatayo ko ay muli akong yumakap kay daddy. “Thank you for everything daddy.”

“You welcome baby, you welcome.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Acer.” Napalingon ako ng marinig ko ang boses ni kuya Kenneth.

Dalawang linggo na ang lumipas matapos ang birthday ko. At ngayon lang nagpakita si kuya Kenneth sa akin.

“What are you doing here?” Balewalang tanong ko. Hindi pinansin ang paglapit niya.

Tama na siguro ang kabaliwan ko sa kanya. Matapos niyang baliwalain ang kaarawan ko ay tuluyan ko na siyang kakalimutan. He is just my adopted kuya Kenneth. At itinatakwil ko na siya sa pamilya namin. Hindi ko na siya tanggap pa.

“Sabay na tayong umuwi.” Sagot niya.

Umiwas pa ako ng tangkain niyang ipatong ang kamay sa ulo ko na dati niya noong ginagawa.

“May sundo ako.” Sabi ko naman na humakbang lumayo sa kanya. “And here he is.” Sabay lapit sa kotseng tumugil sa harap ko mismo.

“And who is he?”

“You don’t need to know.” Sagot ko at balewalang sumakay na nga ng kotse. Hindi ko pinansin ang pagtawag niya at pagkalampag ng bintana ng kotseng sinakyan ko. “Lets go. Drive.” Pang uutos ko ng tumingin ako sa lalaking sumundo sa akin.

“As you wish.” Sagot naman nito na agad na sumunod sa sinabi ko.

He is just a new friend. He is Meynard. 2 years older than me. Sa pasukan ay pareho na kaming nasa huling baitang ng señior high. Lakwatsero ito kaya naman nahuli na ito sa school ng mga kaedaran.

Nanliligaw siya sa akin. He like me daw kaya hinayaan kong mapalapit sa akin. Pero pinagbantaan ko naman na ayaw ko ng sasamantalahin ang binigay kong pagkakataon dito. Gusto ko lang naman subukan ng maiba naman.

May ngisi sa mga labi nito. May masama din itong ugali.. masyadong mayabang pero pinagtyatyagaan ko na lang basta makaiwas lamang ako kay Kuya Kenneth.

“Saan mo gusto mag istambay?” Tanong nito ng makalayo na kami kay kuya Kenneth.

Tumingin ako sa rear mirror. Nakatingin parin si kuya Kenneth sa amin habang suklay ang buhok nito.

Bahala na siya sa buhay niya. Akala niya siguro ay ganun lang kadali ang pang i-indyan niya ng birthday ko.

Manigas siya. Hindi ko na talaga siya papansinin.

“Ihatid mo na lang ako pauwi.” Sagot ko ng ibaling ko ang tingin ko dito.

“Ano ba naman iyan, Acer. Halos isang linggo na nga kitang inihahatid ayaw mo parin akong makasama ng matagal. Kahit ngayon man lang ba.”

“Sa susunod na lang.” Tanging sagot ko.

“Kahit kalahating oras lang naman. Kumain tayo sa labas. Magmeryenda bago kita ihatid.”

“Hindi ka ba nakakaintindi. Gusto mo bang hindi na ako makisabay sayo ng tuluyan?” Pananakot ko.

“Okay, okay. Ikaw naman. Kung makakalusot lang naman.”

Tinapunan ko ito ng talim ng tingin. Hindi na ako nagsalita pa habang nasa daan kami pauwi. Hindi naman ako sinisita ni daddy na may naghahatid sa akin sa bahay. At ni hindi tinatanong kung kaninong pamilya ito kabilang.

Hindi ko din naman pinakikialaman ang family background ni Meynard. Basta ang akin lang ay may makakasama ako na makakatagal ng ugali ko.

Sa isang linggo ko itong nakakasama ay napapakisamahan naman ako at wala pa naman akong hindi nagustuhan na ikinilos nito.

“Thanks.” Maikling saad ko ng makarating na kami ng A. Place.

Inaalis ko na ang seatbelt ko ng bigla nitong hawakan ang kamay ko. Marahas ang ginawa kong pagtanggal sa kamay nito sa akin.

“What are you doing?” Galit na tanong ko dito.

“Wala ba akong goodbye kiss?” Tanong pa nito. Pinigilan ang kamay ko.

Napalunok ako at bahagyang kinabahan. Pero ang lakas naman ng loob niyang gawin ang ayaw ko sa teretoryo ko.

Binabawi ko na ang sinabi ko kanina. Dahil ito ang maling hakbang na hindi ko magugustuhan mula sa isang tao.

Nagpumiglas ako pero malakas siya kumpara sa lakas ko kaya naidiin niya ako sa sandalan ng upuan ko.

“Don’t Meynard. Pagsisisihan mo ang kapangahasan mo.” Gigil na umiwas ang mukha ko ng tangkain niya akong halikan.

Pero pareho kaming nagulantang sa gulat ng bilang may bumangga sa harapn ng kotse namin.

“Kuya Kenneth.” Naibulalas ko ng makitang si kuya Kenneth mismo ang bumangga ng kotse ni Meynard.

Malakas na kinalampag ni kuya Kenneth ang pinto sa side ni Meynard.

“Open this damn door.” Galit na galit ang tinig niya na naging dahilan para napasunod si Meynard at binuksan ang pinto.

Pagbukas pa lang ng pinto ay agad na hinila ni kuya Kenneth si Meynard at sinuntok dahilan para sumadsad ito sa semento.

“Fuck off, young man.” Pagbabanta ni kuya Kenneth dito bago ako binalingan.

Para tuloy akong naging katawa tawa na ipinagmayabang ko pa kanina kay kuya Kenneth ang sumundo sa akin na siyang ginawan ako ng masama.

Hindi ko na siya hinintay na pagsabihan ako. Mabilis akong bumaba ng kotse at patakbong pumasok ng bahay.

Nakaramdam ako ng inis. Hindi para kay kuya Kenneth kundi para sa sarili ko. Kailan ba ako makakahanap ng katulad ni kuya Kenneth na kaya akong alagaan, kaya akong ingatan, kaya akong pahalagaan. Pero hindi bilang kapatid, kundi bilang isang lalaki na mamahalin at gugustuhing makasama habang buhay.

“I hat you kuya Kenneth. I hate you.” Bulong ko na may luha ng tumulo sa mga luha ko.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #15:

Typos ang grammatical error ahead!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“Lagi mo na lang ba akong ipagtatabuyan?” Hindi ko na mapigilan ang pagtaasan siya ng boses dahil ubos na ang pasensya ko sa kakasuyo sa kanya.

Hindi naman madaling maubos ang pasensya ko pero sumusubra na siya. Kung kani-kanino siya napapasama.

Mabuti lang sana kung sa mga matitino siya napapasama pera halos lahat ng napapalapit sa kanya ay balak siyang gawan ng masama.

“So what? Malaki na ako. I can protect myself kahit wala ka.” Ganting sigaw nito sa akin. Iwinaksi ang kamay ko na nakahawak sa pulsuhan niya na handa ko na naman sana siyang hilain at isakay sa kotse para makauwi na.

Hindi ko na pinansin ang mga mata ng mga kasama niya nakatingin sa aming dalawa. Wala akong pakialam sa kanila maliban sa kagustuhan kong iyuwi na siya ngayon din.

He almost got all my attention 24/7 dahil narin sa kagustuhan ni tito Ace. Napapabayaan ko na ang ilang mga ttabaho ko na dapat ay iyon ang inaasikaso ko.

“Sasama ka ba o gusto mong kaladkarin kita pauwi?” Gigil na pagbabanta ko sa kanya. Hindi ko na siya makausap ng matino. Kung ano ng paraan ang ginawa kong pangsusuyo sa kanya ay hindi na umuubra.

Simula noong matapos ang kaarawan niya na hindi ako nakadalo ay talagang hindi na niya ako pinapansin, hindi kinakausap kung hindi ako ang unang pakikipag usap o matatawag pang pakikipag usap ang ganito dahil nakikipagsigawan na naman ako sa kanya.

Gaya nga ng sabi ko na mahaba-haba ang pasensya ko pero sadyang sinasagad na niya. Naturuan pa naman ako ng daddy niya dapat laging maging kalmado sa lahat ng oras pero paano ko iyon magagawa ngayon kong ganito ang ginagawa niya.

“No! You can’t do that. And I told you.. AYAW KO. Ayaw kong sumama sayo.” Nakipagmatigasan pa talaga siya.

“Ugh! Whatever.” Naibulalas ko.

Binihat ko siya pasampay sa mga balikat ko. Kung hindi siya sasama sa akin ng maayos.. isasama ko siya sa akin ng ganitong paraan.

“Huuuuu…. go Acer. Go Acer.” Pangangantyaw pa ng mga kasama niya.

“Let me go. Kuya Kenneth.. ahhhh… put me down…” kanda sigaw niya na sinabayan ng pagsuntok pa sa likod ko.

Hindi ko pinansin ang pagwawala niya. Wala naman siyang magagawa maliban sa pagsigaw niya. Hindi naman kalakasan ang pagsuntok niya sa likod ko for what?

Hindi ko siya ibinaba hanggang hindi namin nararating kong saan ko ipinarada ang kotse ko.

Pinagbuksan at patulak din na pinasakay.

“Kuya Kenneth….Urgh. grrr.” Gigil na gigil na gustong bumaba ng kotse ko.

“Just give up little Acer. You know how hi-tech this car is.” Sabi ko sa kanya ng makasakay na din ako at pi asibad na iyong pauwi ng A. Place.

¤¤¤ ¤¤¤

“Nag away na naman ba kayo ng kapatid mo hijo?” Tanong ni tito Elijah na nagulat pa dahil hindi pinansin ni Acer ng makapasok sa loob ng bahay.

“Sort of tito. Napilitang umuwi at iniwan ang mga barkada.”

“Hayst. Batang yon, oo. Mahabang pang unawa na lamang sa kapatid mo hijo. Ako na ang humihingi ng pasensya sayo sa palaging kagaspangan ng ugali sayo.”

“Alam ko po iyon tito. Sanay na ako sa ugali niya kaya wala kayong dapat ipag alala.”

“Salamat hijo.”

Tumango ako at bahagyang ngumiti. “Sige po tito. Aakyat na po muna ako ng silid ko.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga ng malagpasan ko si tito Elijah. Tama namang pag akyat ko ng hadgan ng makasalubong ko si tito Ace.

“Magandang gabi po.”

“How’s Acer?”

“Ganun parin sa dati tito.”

“Okay.” Ilang sigundo din na napatitig ito sa akin bago ako nilagpasan.

Nagpatuloy na din ako sa pag akyat at nagtungi ng silid ko.

Hindi ko naman nakitaan ng pagkadismaya si Tito Ace. Sinabihan kasi niya ako na bantayan ko muna ito habang wala silang pasok. Nakamasid lang naman kay Acer sa malayo at hindi ako nagpapakita sa kanya sa tuwing lalabas siya.

Saka na lang ako lalapit sa kanya kapag alam kong may masamang balak ang mga taong nasa paligid niya o di kaya naman ay gagabihin na naman ito sa pag uwi katulad ngayon.

“Ugh.” Napasampa ako ng kama na may pabuntong hininga. Sapo ang sintido ko na patuloy na sumasakit dahil kay Acer.

Ano ba ang gagawin ko sa kanya para bumalik na sa dati ang pakikitungo niya sa akin.

“Acer Frost Anderson. You are such a little braty.” Naibulong ko na may kasamang panggagalaiti.

Nagpahinga muna ako ng ilang oras ng magpasyang maligo bago ako bumaba para sa late dinner. Kakatukin ko na lang mamaya si Acer para sabay kaming dalawa.

Alam kong nauna na sina tito Elijah na kumain ng hapunan kaya dalawa na lang kami ni Acer ang kakain. Hindi ko lang alam kong makikipag away muna ito sa akin bago pumayag na sumabay sa akin sa pagkain mamaya.

Ah! Bahala na.

Tapos na akong maligo at palabas na ako ng banyo na nakatapis na lang ng puting tuwalya sa ibabang bahagi ng katawan ko.

Natigilan ako ng makita si Acer na nakayo ko sa may drawer ko at may tinitignan na kung ano man ang hinahanap.

Natigil lamang ang pagkalkal niya doon ng malapitan ko siya.

“Ano namang hinahanap mo dyan, little Acer?“tanong ko na binalewala ang titig niya sa akin na ngayon ay tinignan niya ako mula ulo hanggang paa. “What?”

Napansin ko ang paglunok niya kahit na kunot ang nuong natigil ang tingin sa gitna ko na natatakpan ng tuwalya. Hindi ko na lang iyon binigyan ng pansin at tumalikod na sa kanya.

Tinungo ang kabenet ko at kumuha ng damit namaisusuot.

“Hindi ka na ba galit kaya ka nandito sa silid ko?” Tanong ko habang naghahanap ako ng maisusuot. Hindi niya ako sinagot. Ng lingunin ko siya ay nakasimangot siya at pinagkross pa talaga ang kamay sa may dibdib niya. “Okay! Okay! Hintayin mo na lang ako dito para sabay na tayong kumain mayaya.”

“Kumain ka mag isa mo.” Akma niya akong tatalikuran at lalabas na ng silid ko kaya naman agad akong humarang sa daraanan niya.

“At saan ka pupunta? Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko sayo kanina. Anong hinahanap mo sa drawer?” Bahagya kong inginuso ang drawer.

Nilingon niya ang drawer. Ilang sandali pa ay nilapitan niya iyon at may kinuha nga doon.

“Ano yon?” Taning ko ng mulinh lumapit sa akin.

“Gusto ko lang humingi ng ganito. At hindi nga ako nagkamali na mayroon ka nito.” Sabay pakita ng condom na nasa box pa.

Kunot ang nuo ko hindi dahil sa condom kundi dahil sa anong dahilan niya bakit niya kailangan ng condom.

Bigay iyon noon sa akin ni tito Ace incase daw na may panggagamitan ko sa mga mafi-fling sa akin pero hindi ko pa nasubukan ang gumamit ng ganun dahil hindi naman ako pumapatol sa kung sino lamang. At wala akong panahon sa mga ganun bagay lalo na at mas napagtutuunan ko ng pansin ang mga trabahong ipinagkakatiwala sa akin ng daddy niya.

Kung kailangan namang maglabas ng init ng katawan ay kaya ko namang tulungan ang sarili ko.

“At bakit mo kailangan ang mga iyan?” May kung anong galit ang biglang sumiklab sa loob ko dahil doon.

“Syempre gagamitin ko for safety.” Balewala niyang sagot na mas nakapagpainit ng ulo ko.

“What? Alam mo ba ang sinasabi mo?” Sa hindi ko mapigilang pagalpas ng galit ko ay nahawakan ko siya ng mahigpit sa braso. Kanino naman niya iyon gagamitin?

“Awww. Ano ba naman kuya Kenneth.. nasasaktan ako.” Nagpumiglas siya pero hindi ko siya binitawan.

“Give it back to me. And you don’t need to use this damn protection dahil hindi ka gagawa ng bagay na iyon.” Gigil na sabi ko pa sa kanya at kinuha ang condom sa kanya.

Nawala sa isip ko na nakatapis lamang ako at dahil sa pagpupumiglas niya ay natanggal ang pagkakabuhol ng twalya sa baywang ko.

“Ang damot mo. Gusto ko lang naman…” hindi na niya natuloy ang sasabihin dahil napatingin siya mismo sa gitna ng hita ko.

Hindi ko alam ang una kong gagawin. Ang ihagis ang condom na hawak ko o pulutin ang twalya na nalaglag sa paanan ko.

Damn!

Napatitig siya doon. Ang pag iinit ng bunbunan ko ay hindi bumaba bagkus nadagdagan pa dahilan para kumalat sa katawan ko.

Unti unting tumayo ang pagaari ko ng hindi ko namamalayan.

“What is that kuya Kenneth?” Nanlalaki ang mga matang tanong niya na tinakpan ng mga kamay ang mga mata pero ay siwang naman sa daliri.

Mabilis ang naging kilos ko at pinulot ang twalyang nalaglag sa paanan ko pero hindi na maitatago ang pagbukol ng pagaari ko na tuluyan ng nakatayo na mas lumala pa dahil sa pagkakasagi ng telang ipinangbalabal ko.

“Damn it. Lumabas ka na little Acer. Hintayin mo na lang ako sa labas.” Pangtataboy ko sa kanya.

Sa kakaisip ko sa katigasan ng pagaari ko ay gusto ko na ngayong maglabas.

“Why should I?” Tanong pa niya at inalis ang takip sa mata.

“Please, Acer.” pinanlakihan ko pa siya ng mga mata pero ngumisi lamang siya.

Napaatras pa ako ng yumuko siya at inilapit ang mukha sa umbok sa harapan ko.

“Mukhang may nagwawala, kuya Kenneth. Hehe.” at talagang pinitik pa ang dulo ng pagaari ko.

Kagat ang ibabang labi ko na pinatayo siya ng tuwid. Hindi ko na pinansin ang ngisi niya at itinulak ko siya palabas ng silid ko hanggang sa tuluyan ko ng maisarado iyon.

Napamura akong muli. Tampal ang nuo ko na niyuko ang nasa gitna ko na nagmamayabang na sa katayugan. Tinanggal ko ang twalyang nakabalot sa akin.

“Fuck. What’s in your mind, Kenneth?” Tanong ko mismo sa sarili ko na nagtuloy ako ng banyo.

Sinubukan kong tulungan ang sarili ko pero bakit ganun? Nagtataka ko dahil hindi ko kayang maglabas kahit na isipin kong nasasarapan ako.

“Ugh! Fuck.. Damn it little Acer.” Naisuntok ko pa ang kamao ko sa pader ng banyo. Parang gusto ko pang iuntog ang ulo ko ng biglang lumabas ang imahe ni Acer sa isipan ko.

“Kuya Kenneth. Hmmm.” At kahit na ang boses ay malinaw na naririnig ko na siyang mas nakapagpatigas ng pagkalalaki ko.

“Ugh.” Sinubukan kong muling tulungan ang sarili ko.

Hindi man dapat pero hindi na nawala si Acer sa isipan ko.

“Ugh.. uhmmm. Ahhhmm..hmmmm.” napapaungol ako habang kagat ko ang ibabang labi ko at mabilis na nagtaas baba ang kamay ko sa pagaari ko.

“ Kuya Kenneth. Put it in. Uhm..“ ang boses ni Acer na parang paulit ulit lamang na nagpi-play sa utak ko.

“Fuck it. Ahhhhh..” at mas binilisan ko pa ang naging galaw ng kamay ko hanggang sa tuluyan kong mailabas ang init ng katawan ko.

Hindi na matapos tapos ang pagmumura ko hindi dahil sa nangyari sa akin kundi dahil sa napakalaswang pag iisip ang mayroon ako.

Habang pinapaligaya ko ang sarili ko ay ang tanging naisip ko ay si Acer.

“Damn it again.” Para tuloy akong napakasamang kapatid kay Acer. Why? Sa dami ng taong maiisip ko habang ginagawa iyon ay bakit si Acer pa. Bakit ang little Acer ko pa.

“Fuck you, Kenneth Hidalgo.” Pagkalutong lutong na mura sa sarili ko inayos ang sarili ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Stop giving me that kind of look little Acer.” Kahit na gusto kong lakasan ang boses ko ay hindi ko naman magawa dahil nasa harapan na kami ng hapagkainan.

“Did you do it, kuya Kenneth?” Nakangisi pa niyang tanong na hindi pinansin ang pagbabanta ng tingin ko.

“Pwede ba Acer.. nasa hapag tayo kaya kumain ka na lang dyan.”

“Uhmm, I’m eating kuya Kenneth.” Sagot niya sabay subo ng kutsarang kanin. “You too. Eat well kuya Kenneth.” Na sinamahan pa ng pang aasar. “Did you satisfied your self? Anong iniisip mo habang ginagawa mo iyon?”

“Acer.” Nanlaki ang mga mata ko. Kailan pa siya natutong magtanong sa mga ganung bagay.

“Hehe.. okay! If you say so. Masubukan nga rin kapag may kasama ako.” Balewalang sabi niya na dahilan para mabitawan ko ang kutsarang hawak ko.

Kumalansing iyon ng mahulog sa sahig.

“What did you say?” Tanong ko dahil parang uminit na naman ang ulo ko. Kaya ba naghahanap siya ng condom kanina ay balak niyang gamitin iyon sa kakilala niya.

No! Damn it. Pero bakit ako nakaramdam ng pagrerebelde ng loob ko sa kaisipang iyon.

I know na darating ang araw na ito na magkakaroon siya ng kasintahan o ka’fling pero hindi ko naisip ang bagay na iyon.

At ano naman ang ipinagpuputok ng butse ko kung sakali. I’m his big brother na susuporta sa magpapaligaya sa kanya.

“Nothing. Just eat up kuya Kenneth. Patapos na akong kumain.” Sagot niya na binilisan na ngang ubusin ang nasa pinggan. Uminom ng tubig. “Mauuna na ako kuya Kenneth.. good night and sweetdreams.” Na may kasamang pagkaway.

Tahimik na nakasunod lang ang tingin ko sa kanya. Naipilig ang ulo ko zabay bunting hininga.

Lihim na naman akong napamura. Mukha yatang hindi na nagiging maganda ang takbo ng mga pangyayari.

Bakit bigla akong nakakaramdam ng kakaiba? Lalo na ang galit na biglang sisiklab kapag naiisip ko na may ibang aangkin sa kanya.

Ugh! Damn it again and again.

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

P abaling baling ako ng higa. Hindi ako mapakali.

Anong oras na ba? Kanina pa ako umakyat ng silid ko matapos kaming kumain ni kuya Kenneth pero hindi ako dalawin ng antok.

Nakapaskil na sa utak ko ang imahe na nakita ko kanina kay kuya Kenneth na siyang dahilan kaya hindi ako makatulog.

He is huge.! Hard but beautiful.

“Eehhh.” Hindi ko ipinahalata na nagustuhan ko ang nakita ko. Pilit akong kumalma kaya nagawa ko pa siyang asarin kanina.

Hindi ko naman balak kaninang kumuha ng condom doon. Naisip ko lang kung mayroon siyang nakatagong ganung bagay at hindi nga ako nagkamali.

Sa nakita ko kanina ay nas nainis naman ako sa kanya. At kanino namang pontio pilato niya iyon ginagamit.

Wala din naman akong balak aminin iyon kanina pero pinilit niya ako and then… ayon nga.. booomm. I saw what kuya Kenneth hiding under the white towel.

Nagpaikot ikot ako sa kama ko habang kinikilig sa habang patuloy na tumatakbo sa isipan ko kung ano ang hitsura ng pagkalalaki ni kuya Kenneth.

Bigla tuloy akong napaisip sa isang bagay. Ano kaya ang pakiramdam ng.. uhmmm. Basta.. iyong hawakan iyon. Parang hindi pa yata kaya ng dangkal ko ang haba ng pagaari ni kuya Kenneth.

Ehhh! Muli ko na naman isinubsub ang mukha ko sa unan. Kinilig lang sa ganung bagay.

Pero napasimangot naman ako. Mine is small. Nakakainis man pero hindi ko ipagkakaila. Maliit lang talaga ang akin kaya namangha ako kanina sa nakita ko.

Mayroon din ako ng kanya pero malayo ang laki ng akin sa kanya. Kaya naisip ko din kung ano ang pakiramdam na..

Ahhh! Whatever.. no! Hindi ko na muna dapat iyon isipin. Kailangan ko na muna siyang paibigin. Kuya Kenneth need to fall inlove with me para magkaroon ng katuparan ang mga naiisip ko.

Oo, pagplaplanuhan ko ang bagay na iyon par tuluyan siyang umibig sa akin.

And then…

Sabihin ko ba kina daddy at mommy ang nakita ko? Sinasabi ko naman sa kanila lahat. Tulad na lang ng paghalik ko kay kuya Kenneth.

“Uhmm! Nevermind. I can keep a secret from them starting tonight about that thing. They don’t need to know how huge kuya Kenneth down there.” Sagot ko sa sarili kong katanungan.

Hindi naman siguro sila magagalit kung ililihim ko sa kanila ang bagay na iyon. Akin na lang iyon. At magiging akin lamang iyon.

Oo, palagi kong sinasabi na “I HATE HIM.” But deep inside. Mahal ko si kuya Kenneth. Hindi nagbabago iyon.

Hmmmp! Basta, I can get kuya Kenneth attention kapag patuloy ako sa pagbabalewala sa kanya. Katulad na lang ng mga ginagawa ko.

Hindi ko naman pinapabayaan ang sarili ko. Naipangako ko na sa sarili ko na kay kuya Kenneth lamang ako magpapahalik, magpapahawak. Kaya naman dapat sa akin lang din dapat siya.

“But still, my utang pa siya sa akin.” Bulong ko. Hindi pa nababayaran ang utang niya sa hindi pagdalo ng kaarawan ko. Kaya naiinis parin ako sa kanya.

“Hmmp. Basta.”

Kung saan saan na lumipad ang isip ko hanggang sa tuluyan akong makatulog sa kakaisip kay kuya Kenneth.

¤¤¤ ¤¤¤

And as usual, hindi ko na naman pinansin si kuya Kenneth kahit batiin lang sana ng goodmorning ay hindi ko ginawa but deep inside I want to greet him a beautiful sunday morning. Samahan na din ng kiss and hug.

Ugh! I want to do it but I need to avoid him. Just to make him follow me all day.

Well, I know that he is following me those last few weeks. Kahit na hindi naman siya magpakita ay nakikita ko siya na nasa malayo lang at nagmamasid kaya nga malakas at kampante ang loob ko na lumabas dahil alam kong hindi niya ako papabayaan.

O diba! Effective ang ginagawa ko.

Nakukuha ko ang buong attensyon ng kuya Kenneth ko.

“Lalabas ka na naman ba, baby?“tanong ng mommy sa akin.

“Dadalaw ako kay lolo ngayon, mommy.” Sagot ko. Gusto ko namang makabonding si lolo kahit na kaunting oras lang. Basta iyong hindi siya mapapagod. Basta makita ko lang at makasama si lolo ay masaya na ako.

I love lolo so much like how I love mommy and daddy.

“Ganun ba. Isama mo din ang kuya Kenneth mo para makapasyal naman sa lolo niyo.”

“Hmmp! no. Ako lang ang bibisita kay lolo.” Sagot ko naman.

Minsan kasi nainis din ako kay Lolo. Dahil kung ano ang ipinapagawa ni daddy kay kuya Kenneth ay ganun din si lolo.

Tinuruan na nga ni Daddy si Kuya Kenneth tungkol sa mga negosyo ay ganun din ang tinuturo ni lolo sa kanya.

“C’mon, lolo can’t stand any longer to teach your kuya Kenneth anything now.” Parang nababasa naman ni mommy ang nasa isip ko.

Nasita din ni mommy si Lolo minsan dahil hindi man lang nila pinagpapahinga si Kuya Kenneth noon. Sabi nga ng mommy kay lolo…

“Lolo, pagpahingain niyo naman ang bata. Huwag niyo naman siyang pagurin sa kakaturo ng dapat gawin sa kompanya. He is still young and he need rest for himself. Hindi siya robot.”

Ang sagot naman ng lolo. “Magiging bahagi siya ng pamilyang Anderson kaya dapat maging kagaya siya ng asawa mo apo. Paano mapapangalagaan ang apo kong si Acer kong hindi siya magiging katulad i Ace.” Kaya naman natanim sa isipan ko na aalagaan ako ni kuya Kenneth like how daddy takecare of me.

Per simula naman noon ay nabawasan ang pangingialam ng lolo sa pagtuturo kay kuya Kenneth.

“Ihahatid na lang kita. Saka ako papasok ng kompanya.” Sabad naman ni kuya Kenneth.

Wala akong balak maggala ngayon kaya sige.. hahayaan kong pumasok si kuya Kenneth sa kompanya for today. Sunday is rest day so I want to spend my day in lolo’s house.

“Hmmp. I don’t care.” Tinalikuran si Kuya Kenneth pero sumakay naman ako sa kotse niya para sabihin pumapayag akong ihatid niya.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #16:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

N agulat pa ako ng bigla akong hatakin ni Harold ng mapag iwanan kaming dalawa ng mga kasama namin na namasyal pa sa isa pang mall.

Hindi ako agad nakapagreact dahil sa gulat ko ng hilain na lang ako nito sa hindi mataong lugar.

“A-ano ba?” Sasabayan ko sana ng sigaw pero mabilis ang pangyayari dahil agad niyang tinakpan ang bibig ko. At may kung anong matulis na bagay sa may tagiliran ko. Dumiin ng bahagya iyon kaya may kung anong sakit akong naramdaman doon.

“Huwag kang sisigaw, Acer.”

Dahil sa takot na kumalat sa buong pagkatao ko ay hindi na ako nagpumiglas pa.

“Pasensya ka na. Napag utusan lamang ako.” Kuway saad niya na parang hindi naman bukal sa puso ang ginagawa ngayon. Naramdaman ko pa ang panginginig niya ng hawakan na ako sa braso habang nakaturok parin sa tagiliran ko ang hawak ng isang kamay.

“A-anong gagawin mo sa akin? B-bakit mo ito ginagawa?” Nagpapakatatag man ako pero hindi ko talaga mapigilan ang takot ko. Baka kung nagkamali ako ng kilos ay tuluyang bumaon ang nasa tagilaran ko.

“Hindi ko alam sa taong nang utos sa akin. Basta sumama ka na lang sa akin ng maayos. Dadalhin kita sa kanya.” Sagot naman nito.

Napasunod na nga lang din ako kay Harold. Hindi na ako gumawa ng ikakapahamak ko pa sa kamay nito. Umakbay ito sa akin na parang walang nangyayaring kakaiba pero ang isang kamay na nasa ilalim ng makapal na jacket nito ay hawak ang nakatutok paring patalim sa akin.

“Huwag kang magpapahalata. Kung ayaw mong pareho tayong mapahamak.” Sabi nito sabay tulok pa sa akin.

Napalunok akp sabay tango bilang sagot. Nangangatal ang labi ko sa takot para magsalita pang muli.

Ilang beses na ba itong nangyari sa akin? Dalawa? Tatlo? Pang apat na beses na.

“ Kuya Kenneth.“ Bulong sa isipan ko dahil siya naman lagi ang halos nagliligtas sa akin. Siya palagi ang laging nandyan kapag kailangan ko.

“Move. Bilisan mo ang maglakad. Napapahalata tayo. Baka abutan pa tayo ng mga kasama natin.” Sabi niya. Napangiwi pa ako dahil naramdaman ko na naman ang tulis ng patalim na hawak niya. It’s hurt.

Muli akong napatango. Binilisan ko na ang lakad ko ayon sa gusto nito.

Hindi nagtagal ang paglalakad namin ay huminto kami sa pulang kotse. May bumaba doon na isang katandaang lalaki.

“Heto na siya. Masaya ka na siguro at titigilan mo na ang mga magulang ko.” Sabi ni Harold dito dahilan para mapangisi ito.

“Depende iyon sa kung ilan ang makukuha kong ransom sa kaibigan mo.”

Hindi ako umimik. Sadya yatang nablackmail din si Harold ng matandang ito kaya nito ginawa sakin ito. Ang takot na kanina’y naramdaman ko ay napalitan ng galit sa matanda. Hindi ko man alam ang puno’t dulo sa pagitan nila ni Harold ay masasabi kong napilitan lamang itong tangayin ako.

Napakislot ako ng hinawakan ako ng matanda mula kay Harold at mabilis na pinasakay sa likod ng sasakyan nito. Itinali ang kamay at paa mo, nilagyan ng tape ang bibig ko.

Wala akong naging kakilos kilos habang naghihintay na matapos ang pag uusap ng matanda at ni Harold.

Kung ransom ang hihingin nito ay madali lang ibigay iyon nina daddy basta huwag lang akong sasaktan. Hindi naman papayag sina daddy na masaktan ako o mapahamak kaya alam kong maililigtas nila ako sa kamay ng matandang ito.

“Alam kong kaya ng mga magulang mo ang ibigay ang ransom na hihingin ko sa kanila kapalit ng kaligtasan mo.” Kuway sabi ng matanda ng makasakay na ito. Pinaarangkada ng paalis ang sasakyan. Naiwan na si Harold kung saan lang ito na katayo kanina ng lingunin ko.

Hindi ako makasagot ng maayos kahit na gusto ko sana itong sigawan. Wala akong takot na naramdaman sa matandang ito dahil…

Langitngit ng mga gulong ang namayani ng biglang may tatlong kotseng humarang sa sinasakyan namin. Ang isa ay kotse ni kuya Kenneth.

Mas nabuhayan ako ng loob. Alam ko na nanunuod lang sa malayo si kuya Kenneth.

Mabilis na bumaba doon si kuya Kenneth at bago pa man ako mahawakan ng matanda sa likod at nakatutok na ang isang baril dito.

“Move.” Malakas na sigaw ni kuya Kenneth mula sa labas. Kaya walang nagawa ang matanda kundi ang buksan ang pinto sa tapat nito.

“W-wala akong ginawagang masama.”

“Fuck off. Ang lakas ng loob mong tangangin ang kapatid ko.” Gamit ang baril ay ipinalo ni kuya Kenneth iyon sa may leeg ng matanda na agad namang nawalan ng malay.

Binalingan ako na nasa likod. Inalis ang tape sa bibig ko. Kinalag ang tali sa kamay at paa ko bago niya ako niyakap ng mahigpit.

“Are you okay, little Acer? May masakit ba sayo?” Magkasunod na tanong niya. Hindi ako sumagot kaya mas nakitaan ko ng pag aalala si kuya Kenneth.

Napayuko ako sa tagiliran ko. Dahil kanina pa nga iyon kumikirot dahil sa patalim kanina na itinutok ni Harold. May bahid ng dugo.

“Fuck.” Napamura si kuya Kenneth ng makita din ang dugo sa tagiliran ko. Mabilis na kumilos siya at binuhat ako palabas ng kotse at inilipat sa kotse niya. “Dalhin niyo siya sa prisento. And that kid. Isama niyo na din siya.” Pagbibilin niya sa kasamang dumating kanina.

“N-no. Harold is innocent.” Bigla kong naalala si Harold.

“What? But he did that to you.” Sabay turo ng tagiliran ko. “Ugh! Whatever. Basta isama niyo siya doon ng makausap ko.” Sabi niya bago sumakay ng kotse at mabilis na minaneho bagtas ang daan papunta sa AA Hospital.

Agad naman akong inasikaso ng makarating kami ng hospital. Nataon na si tito Kanye ang nasa ER kaya siya mismo ang umasikaso sa akin. Tumingin ng sugat ko at gumamot.

“Salamat tito Kanye.” Si kuya Kenneth ng balingan na ito ni tito Kanye matapos malagyan ng plaster ang sugat ko. Kampante lamang akong nakaupo at nakinig na lang sa kanila.

“Wala iyon. Maliit lamang ang natamo niyang sugat. Kumbaga daplis lamang. Mag ingat na kayo sa susunod. Sadya yatang malapit sa disgrasya si Acer. Lalo pa at naging sikat siya at nakilala sa lipunan.”

“Kaya nga tito. Salamat na lang ulit sa panggagamot sa sugat niya.”

“Sige. Magrereseta lang ako ng gamot na iinumin niya ng tatlong araw at ang ipapahid sa sugat niya.”

“Sige tito.” Binalingan ako ni kuya Kenneth matapos akong resetahan ng gamot ni tito Kanye. Umalis na din si tito Kanye para asikasuhin ang iba pang mga pasyente. “Halika ka na. Umuwi na tayo.” Umalalay siya sa akin pagbaba ng trolley bed. “Want me to carry you?”

“Hindi naman ang paa ko ang nagalusan kaya makakapaglakad ako.” Pabalang na sagot ko. Kahit na gustong gusto kong yumakap sa kanya dahil sa ginawang pagligtas sa akin.

“I know. Just let me hold your hand.” Sabi niya at hinawakan nga ako sa kamay. Hindi na ako nagreklamo. Magkaagapay na lumabas ng hospital.

¤¤¤ ¤¤¤

Alalang alala si mommy ng maikwento ni kuya Kenneth ang nangyari sa akin lalo na ng malaman ang maliit na sugat na natamo mo.

“Ace, I want them to suffer.” May pag aalala man pero sa unang pagkakataon ay nakita ko ang galit sa mga mata ni mommy. Sa mga nauna kasing pagtatangka sa akin ay wala akong kagalos-galos kaya hindi siya nagalit pero ngayon.. galit na galit siya dahil sa maliit na sugat ko sa tagiliran ko.

“Shhhh! Oo, mi esposa. Relax, calm down. Kami na ang bahala sa kanila.” Sagot naman ni daddy na niyakap pa si mommy. Inaalo para maibsan ang galit nito sa nanakit sa akin.

Masasabi kong kahit na anong bait ni mommy ay iba din magalit kung isa na sa taong mahalaga sa kanya ang mapapahamak. Kahit sino naman diba. I really do care a lot for them na isa man sa kanila ay ayaw kong mawala sa akin.

Si mommy, si daddy, si lolo at higit sa lahat ay si kuya Kenneth. I love them with all my heart.

“I’m okay mommy. Don’t worry.” Sagot ko. Sinamahan ng ngiti para maipakitang hindi ako naapektuhan sa nangyaring pagkakadukot sa akin.

“No! Your not. They hurt you.” Sagot ni mommy. Hinaplos ako ng pisngi bago yumakap din sa akin.

“Mauuna na ako tito, para ayusin ang kaso ng nagtangka kay Acer.” Si kuya Kenneth na sumingit sa usapan namin.

“Susunod ako.” Sabi naman ni daddy.

“Sige po.”

“Don’t hurt Harold.” Kuway saad ko ng maalala ko ito. “Gusto ko muna siyang makausap. May mabigat na dahilan siya kaya siya sumunod sa matandang iyon na dukutin ako.”

Nagkatinginan silang tatlo bago napatingin sa akin. Nagpakawala ng buntong hininga si mommy na tumingin ulit kay daddy.

“Okay! Kakausapin namin siya tungkol sa nasabi mo, baby. Sa ngayon.. hindi ka na muna makakalabas ng bahay hanggat hindi nalilinis ang kasong ito.” Si daddy ang sumagot.

“Mauuna na ako tito.” Muli ay paalam ni kuya Kenneth. Magaan ang tinging ipinukol sa akin bago siya tuluyang umalis.

“Wala na bang masakit sayo? Are you sure you okay?” Paulit ulit na tanong ng mommy sa akin ng kami na lang ang naiwan sa sala.

“Okay lang ako mommy.”

“Ayaw ko ng nasasaktan ka, baby. Kung maari lang ay ako na lang, huwag lang ikaw. Tama na ang paghihirap mo noong bata ko. Hindi ko na ulit iyon gugustuhin maranasan pa ulit.” Sabi nito. Patuloy sa masuyong paghaplos sa pisngi ko. Halik sa nuo na paulit ulit habang nasa tabi lang namin si daddy na tahimik at nanunuod sa amin.

Tumango ako. Ramdam ko talaga ang takot ni mommy na may pag aalala. Wala kasi sa alaala ko ang pinagdaanan ko noong may sakit pa ako sa puso dahil sanggol pa lang naman daw ako. Naikwento naman nila iyon sa akin kung paano daw ako nakipaglaban sa sakit ko kahit nasa murang edad at wala pang kamuwang muwang sa mundo.

Kaya kapag nagaglusan o nasusugatan ako sa tuwing naglalaro ako noon kasama ang ibang mga pinsan ko ay puno ng pag aalala si mommy. Daddy just comfort me sa mga panahong iyon at sinasabi na bahagi ng pagkabata ang magalusan.

Kaya naman, hindi na ako nakikipaglaro ng madalas sa mga pinsan ko para lamang hindi mag alala sa akin si mommy. Kapag may pagkakataon man na mapapasali ako ay nababalewala na ako dahil ayaw nga din nila akong masaktan o magalusan but deep inside. Naiinis nga ako dahil akala ko lang noon ay ayaw nila sa akin kaya madalas ng napapaaway ako sa kanila. Ako ang unang nang aaway habang sila din ang napapagalitan ng lolo dahil doon naman kami madalas magkakasama at maglaro.

“Okay lang talaga ako, mommy. Saka sabi naman ni tito Kanye na galos lamang iyon at hindi makakasama sa akin.”

“Just stay here baby. Huwag ka ng lumabas pa. Dito ka na lang sa bahay.” Sabi pa ni mommy.

“Juat stay here for a while baby. Makinig ka sa mommy mo.” Pasigunda ni daddy na makahulugang tinapunan ako ng tingin. Pagdating sa pag aalala ni mommy sa akin ay hindi talaga ito matatahimik hanggat hindi natatapos ang gulong nangyari kaya naman nanahimik na lang ako at hindi na sinagot pa si mommy.

Sinamahan pa ako ng silid ko para makapagpahinga daw ako gayong wala namang naging masamang epekto iyon sa akin. Kaninang nakatutok ang patalim na hawak ni Harold ay doon ako natakot dahil sa isang maling galaw ko lang ay siguradong babaon iyon sa katawan ko pero kaninang kinuha na ako ng matandang nag utos kay Harold na ipadukot ako ay hindi ako nahintakutan dahil wala namang patalim, o baril na armas ang matanda maliban sa itinali lamang ako. Saka alam ko naman talaga na hindi ako hahayaan nina kuya Kenneth o daddy na mapahamak ako sa kamay ng dudukot sana sa akin. And yes.. tama lamang ang mga nasa isip ko.

Kumbaga wala pang katrill-trill ang nangyari sa akin. Sadyang maswerte lamang ako. Kung mga malalaking sindikato lamang siguro ang magpapadukot sa akin ay baka hanggang ngayon ay nasa kamay parin ako ng mga iyon. Pasalamat na lang talaga ako. May ikinaganda naman ang pagbabantay sarado nina papa sa akin. And got kuya Kenneth attention. Pero hindi ko naman gugustuhin ang ganung pangyayari para lamang makuha ko ang buo niyang attensyon.

Hayst.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

P arang gusto ko ding turukan ng patalim ang matandang gusto siyang dukutin kanina at ibaon iyon ng buong buo sa tagiliran nito.

Gusto ko itong gantihan sa ginawa nila kay Acer kahit na hindi ito nagtagumpay.

Akala ko nga kanina ay sadya lamang na napahiwalay silang dalawa ng isa sa kasama niya pero iba na pala ang nangyayari. Agad kong tinawagan ang dalawa sa lihim din na nagmamasid sa kanya para tulungan ko sakali mang may ibang mga kasama ito. Pasalamat na lang talaga ako na nag iisa lamang ang matanda kanina. May mga kasama din daw ito pero nasa hideout nila kung saan sana dadalhin si Acer kanina kung napagtagumpayan ang pagtangay sa kanya.

At ang Harold na ayaw naman ipagalaw ni Acer ay kinausap ko at napag alaman ko na nablockmail lamang ito para din sa kaligtasan ng mga magulang at kapatid. Kasalanan naman daw ng papa nito dahil nagkautang ito sa grupo ng matanda at ang kapalit nun ay ang pagpapadukot kay Acer. Mas malaking halaga daw ang makukuha nila kapag nagtagumpay sila. Pero malas lang nila dahil hindi nila kilala ang pinagtangkaan nila ng masama.

Malakas na suntok ang iginawad ko sa matanda. Hindi na sana ako papatol dahil may katandaan na ito pero kapatid ko ang ginawan nila ng masama.

“Maghunusdili ka sir. Narito na po tayo sa prisento.” Pagpipigil sa akin ng isa sa pulis na nakabantay ngayon dito. “Bahala na po ang batas na magparusa sa ginawa nilang masama.” Pagpapatuloy pa nito na pumagitna na ngayon sa akin at sa matanda.

“Siguraduhin niyo lang na magbabayad siya sa batas.” Halos sabay sabay kaming napalingon ng maringgan namin ang boses ni tito Ace. Kilala sa lipunan kaya kahit na mga pulis na nasa ranggo ay nagbigay ng paggalang sa kanya. Isa rin kasi ang pinsan nitong si tito Vienn na pulis dati pero patuloy parin sa pagbisita sa dating nasasakupan. Nagbibigay parin ng tulong sa mga nangangailangan kahit na wala na siya sa kapulisan. “Dahil kung ako lang ang masusunod, sa kamay ko siya dadaan sa pagtatangka niya sa anak ko.”

“Magandang hapon, mr. Anderson. Huwag po kayong mag alala dahil hindi namin ipagwawalang bahala ang kaso ng anak niyo.”

Seryusong tumingin si tito Ace sa matanda na ngayon ay nakayuko at halatang hindi nahintakutan ng makilala nga si tito Ace.

Hindi naman nag iwan ng salita si tito Ace sa matanda basta tinignan na lang niya ito ng seryusong tingin na kahit na sino ay hindi gustong salubungin.

Matapos nitong titigan ng ilang sigundo ang matanda ay isinunod niya ang barkada ni Acer. Tinapunan niya din ito ng seryusong tingin.

“Put them in jail.”

“Oo, mr. Anderson. Makakaasa po kayo.”

Matapos ang ilang sandali ng pakikipag usap ng matanda sa mga pulis ay ipinaraid nila ang lugar kung saan sana dadalhin si Acer kanina.

“Pagkatapos mo dito. Mag usap tayo sa bahay mamaya.” Si tito Ace habang naghihintay kami ng balita sa ipinaraid nila. “Ikaw na ang bahala dito.”

“Sige, tito Ace.”

Nauna na ngang umuwi si tito Ace matapos ang ilang minuto lang na itinagal sa pulisya. Ilang minuto din ang lumipas ng magkaroon na ng balita sa mga kasama ng matanda. Nahuli ang mga ito kaya nabigyan na ng karampatang parusa sa pag amin ng kasalanan. Isa din pala ang grupo nila sa mga nagtutulak ng druga sa kabataan kaya naman naging patong patong na ang naisampang kaso sa kanila.

¤¤¤ ¤¤¤

“Alam mo sayo ko lang ipinagkakatiwala si Acer.” Seryuso na nakatitig lamang si tito Ace sa akin habang sinasabi iyon.

Agad ko itong pinuntahan ng makauwi ako para makausap ayon sa gusto nito bago umalis ng estasyon ng pulis kanina.

“Nasabi niyo na iyan minsan sa akin tito.” Seryuso ding sagot ko dito. Nakipagsukatan ng tingin dito.

“Pero hindi ko nagustuhan ang nangyari kanina at ayaw ko ng maulit pa ang nangyari kanina.”

“Hindi natin iyan maiiwasan tito, lalo na at naging kilala siya sa lipunan dahil sa mga nagdaan niyang kasikatan.” Sagot ko dito. “At naging maluwag kayo sa kanya. Pasensya sa nasabi ko pero totoo naman iyon tito. Kung hindi niyo siya hinayaang gawin ang gusto niya ay hindi siya basta basta mapapahamak ng ganun lang.”

“Kasalanan ba ang palugudan ko ang nag iisang anak ko? Sabihin mo sa akin, kung iyon lang ba ang makakapagpasaya sa kanya.”

“Pero napapahamak siya tito. Hindi ko kinuquestion ang pagpapalugod niyo sa lahat ng gusto niya. Pero alam niyo naman po na hindi ordinaryong buhay lang ang mayroon siya. Maraming mga masasamang taong nagkalat ay isa sa mga iyon ay balak siyang gawan ng masama.”

Nagpakawala ito ng buntong hininga. Seryuso paring nakatingin sa akin. Wala akong pakialam kung masamahin nito ang sinabi ko pero iyon naman ang totoo.

“Alam ko iyan. Pero alam ko naman na hindi mo papabayaan ang anak mo. Pinagkatiwalaan kita at hindi mo ako binigo. Sana sa pagkakataong ito ay hindi mo mabibigo ang gusto ko.”

Ako naman ang nagpakawala ng buntong hininga na naghintay lamang sa susunod na sasabihin nito.

“Ipinagkakatiwala ko na sayo ang anak namin, gawin mo ang alam mong makakabuti sa kanya. Hindi ko gugustuhin na kunin sa kanya ang nakasanayan niyang buhay. Ang pagiging malaya niya. Kaya ikaw na ang gumawa nun para sa akin.” Pagpapatuloy nito.

Sa sinabi ni tito Ace sa akin ay doon ko lang napagtanto na gusto nito na ituwid at putulin ang ibang luho ng anak dahil ayaw nito na siya mismo ang magiging dahilan para sa ikalulungkot ni Acer.

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga bago ako nagsalita.

“Kung ang pagsunod sa kanya sa bawat oras ay kaya kong maipangako. At tungkol sa bagay na sinabi niyo ngayon lang ay hindi ko nasisiguro na kaya ko. Pero.. susubukan ko parin tito kung kaya ko.”

“May tiwala ako sayo. Nasabi ko na sa iyon noon kung natatandaan mo pa. Kaya ako pumayag na kunin ka sa ampunan dahil nakikita ko sayo ang aking kabataan. So I’m counting on you, Kenneth. Be a man to Acer. Saiyo ko lang siya ipagkakatiwala higit sa kanino man.”

Natigilan ako. Nakakalaki ng bilib ko sa sarili ko sa pagbibigay tiwala sa akin ni tito Ace. Pero.. kaya ko ba ang panindigan ang pagkakakilala nito sa akin?

Dahil sa hinihingi nito. Hindi lamang ang pagiging kapatid ko kay Acer ang ibig nitong ipahiwatig.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #17:

Typos and grammatical error ahead!!!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“ Daddy, what is this?“ Tanong ni Acer kay tito Ace ng araw na lilipat sa condo ko si Acer. Napag usapan namin ni tito Ace na kung gusto nilang mabantayan ko si Acer ng 24/7 at walang palya ay kailangan nilang payagan itong lumipat sa condo ko na agad namang sinangayunan ang sinabi ko.

Dahil na rin sa pupunta sila sa Mexico sa susunod na araw para sila naman ang umasikaso sa mga negosyo doon na talaga namang kailangan ng magbabantay sa mga tauhan nila doon ng hindi makagawa pa ng ikababagsak ng kompanya. Isa na din iyon sa dahilan nila kaya agad silang pumayag na sa akin na muna tumira si Acer.

And now.. nagulat si Acer sa mga nalaman. Hindi man lang kasi ipinaalam ng mas maaga kaya nagrereklamo siya.

“Kailangan mo munang mag stay sa kuya Kenneth mo for the meantime. Alam mo naman ang pagpunta namin sa Mexico ng mommy mo. And your kuya Kenneth will be your guardian for a couple of months.”

“No! I can stay here in our house. Bakit kailangan ko pang lumipat sa bahay ni kuya Kenneth.” Patuloy sa pagtutol sa sinabi ni tito Ace.

“Baby, please.” Si tito Elijah naman ngayon ang nakiusap. “Hindi ako mapapakali sa pag alis namin kung hindi ka sa poder ng kuya Kenneth mo mamamalagi. Nakikiusap ako. Please.” Masuyong pakiusap ni tito Elijah sa kanya.

Hindi agad siya nakapagsalita. Napasimangot dahil kahit na kung gaano naman siya kaspoiled at gusto laging nasusunod ang gusto niya ay hindi din naman niya matatanggihan si tito Elijah sa ganitong paraan ng pakikipag usap nito.

Lihim akong napangiti.

“Mommy naman eh. Nandito naman si yaya Celine para bantayan ako. Bakit kailangan ko pang lumipat kay kuya Kenneth.” Hindi na siya sumisigaw habang sinasabi iyon.

“Alam naman namin na kaya kang alagaan ni yaya Celine mo pero hindi sa lahat ng oras ay mababantayan ka niya. How about you want to go out? Sino sasama sayo?”

“Then give me bodyguard.”

“I’m your personal bodyguard now, little Acer.” Sabat ko. Iyon naman din ang magiging role ko kung sakali mang gusto niyang lumabas. Babantayan ko siya sa lahat ng oras.

“What? Are you kidding?”

“No! I am not.”

“Mommy, daddy?” Nagtatanong ang mga matang tumingin siya sa mga magulang.

“Ang kuya Kenneth mo muna ang magiging tagapagbantay mo, baby. Mas mapapanatag ang loob namin kung siya ang lagi mong kasama kaysa sa ibang tao.”

Napalabi siya na tumingin sa akin. Ilang sigundo lang ay binawi at nag iwan ng matalim na tingin.

“Pero.. hmmp. Okay.” Hanggang sa pumayag na din siya.

“Salamat sa pag unawa baby. Be good habang nasa bahay ka ng kuya mo.. okay.”

“Uhmmm.” Umirap na naman siya sa akin. Ipinapakita lang na napipilitan siya sa pagpayag sa pagtira sa condo ko. “Okay.”

“Ipapahanda na namin ang mga gamit na ililipat mo muna sa bahay ng kuya mo habang wala kami.”

Tatlong buwan o higit pa depende sa sitwasyong ng negosyo nila sa Mexico. Natagalan nga din ako noon dahil nga nagkaroon ng malaking dagok sa kompanya dahil sa mga shareholder na gumawa ng anumalya sa negosyo.

Hindi na siya nagreklamo pa. Hinayaan na lang si ate Celine na ayusin ang mga gamit niya na dadalhin sa condo ko.

And for the first time ay sa akin siya titira simula ng umalis ako sa poder nila.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ito na muna ang magiging silid mo sa ngayon.” Nakasunod lang siya sa akin ng makapasok kami sa silid na gagamitin niya habang nasa condo ko siya.

“Ang liit naman.” Pagrereklamo niya ng igala ang paningin sa paligid.

“Yeah! I know.” Tama naman siya. Halos kalahati lang ng silid niya ang naturang silid dito sa condo. Pero di naman masasabing maliit dahil maluwang pa bga ito.

Ikumpira ba naman ang silid niya sa A. Place na mas pinakamaluwang sa lahat ng silid sa bahay. Hinigitan pa ang master bedroom ng kanyang mga magulang. Tapos may extra room pa siya na kanugnog ng silid niya para sa mga teddy na collection niya.

“Maluwang naman ito. May sarili ka ding banyo. And..” tumingin ako sa labas ng bintana. “May balkonahe din.”

“Whatever. How about yaya Celine? Sinong magluluto ng kakainin natin?”

“Kaya ni ate Celine ang mag isa sa bahay. Saka ako magluluto ng agahan at hapunan natin. Sa tanghali naman bibili na lang tayo ng lutong ulam dahil busy ako sa kompanya.”

“Hello, akala ko ba babantayan mo ako. Akala ko bodyguard kita kaya nga ako nandito.”

“Yeah! At habang nasa trabaho ako, sasama ka sa akin sa opisina. Wala ka namang gagawing iba maliban s humilata lang.”

“No! Ayaw ko. Ikukulong mo lang ako dito? Isasama mo lang ako sa pupuntahan mo? Paano kung gusto kong mamasyal.”

“Yeah! Kung nasaan ako. Dapat doon ka lang. Nakikita ng mga mata ko. Kung gusto mo namang mamasyal. Sa linggo lang ang free time ko kaya doon ka lang makakapamasyal.”

“Noooo. Dapat gusto ko ang nasusunod.”

“Nah! nah! Nah! Habang wala ang mommy at daddy mo dito ako ang masusunod. Walang magrereklamo.” Sagot ko. “C’mon. Saka na natin iyan pag usapan. Tulungan na kitang ayusin ang mga gamit mo sa kabenet.”

“Di ko alam. Ikaw na lang.” Kuway saad niya. Tinungo ang kama at umupo sa gilid.

“Hindi mo matututunan kong hindi mo susubukang gawin. Kaya tumayo ka diyan.” Lumapit ako sa kanya at hinila patayo. “At pagtulungan nating ayusin ang damit mo.”

“Naman eh. I hate you, kuya Kenneth. Bakit sina mommy di ako pinapagawa ng ganito. Ayaw nila akong magtrabaho.” Nakasimgot na pinagkros pa ang mga kamay sa dibdib.

“Nasa condo kita at wala si ate Celine na gagawa nito sayo. Kaya dapat gawin mo ito para sa sarili mo.”

“Di tatawagan ko si yaya Celine para gawin iyan para sa akin.” Pagsagot pa niya kaya naman nailing na lamang ako.

“Huwag ng maraming satsat dyan, halika na. Iabot mo sa akin ang mga ito tapos ako na ang maaglalagay sa kabenet.”

“Hmmp.” Tinapunan pa niya ako ng matalim na tingin pero kumilos naman para sundin ang inuutos ko sa kanya. “Oh. Ito. Bilisan mo.” May padabog pa na kinuha ang ilang damit at inabot sa akin.“

“Dahan dahan lang. Magugulo iyan, madodoble pa tayo sa pag aayos.”

“Eh bakit kasi.”

“Sige na. Huwag ng magreklamo.” Nagpatuloy siya sa pag abot sa akin ng mga damit niya. Patuloy man siya sa pagrereklamo ay hindi naman siya tumigil sa paggawa. Lihim akong napapangiti sa tuwing naririnig ko ang pabulong na reklamo niya.

“See.” Nakangiti akong lumingon sa kanya. Marahang idinantay ang kamay ko sa ulo niya at bahagyang ginulo ang buhok niya. “Kaya mo naman eh.”

“Hmmp.” Nakasimangot parin siya na matalim parin ang tingin sa akin pero hindi naman siya umiwas sa paggulo ko ng buhok niya.

“Hindi tayo magkakaproblema kong magiging mabait ka.” Mabibigat ang hakbang niyang lumayo sa akin at muling naupo sa gilod ng kama. “Maiiwan na muna kita dito. Maghahanda lang ako ng meryenda natin para mawala ang init ng ulo mo. Tatawagin na lang kita kapag nakahanda na.”

Hindi na siya sumagot kaya lumabas na ako ng silid niya. Magaan naman ang naging kilos ko para gawan siya ng meryenda.

Mas mapapanatag nga ako kapag nandito siya sa poder ko. Hindi ko na siya laging inaalala na may masamang mangyayaring masama sa kanya.

Kahit na patuloy man siya sa pag iwas sa akin ay hindi na niya iyon madalas magagawa dahil lagi na kaming magkasama.

¤¤¤ ¤¤¤

Pabaling baling siya ng upo sa sofa sa gilid ng opisina ko. Matapos maglaro sa laptop ay sa cellphone naman siya magiging abala. O di kaya naman ay magbabasa na siya mismo ang laman ng magazine na nasa ibabaw lang ng maliit na lamesa.

“Uhmmp. Ayaw ko na.” Gigil na ibinato niya ang magazine saka tumingin sa akin. Gusto ko sanang ngumiti pero pinigilan ko baka awayin pa niya ako. “So boring, kuya Kenneth. I wanna go out.” Pagdadabog niya habang nakaupo. Ipinadyak pa ang mga paa. Nakabusangot. Kunot ang nuo. May talim ang matang nakatingin sa akin.

“Sandali na lang ito.” Binalewala ko ang nagbabadyang pagwawala niya dala ng pagkabagot niya ng walang ginagawa.

Sino naman ang hindi mababagot sa maghapong na nasa loob ng opisina. Lalo na’t hindi ko pa siya madalas kausapin.

Nakatulog naman siya kaninang tanghali matapos kaming kumain ng tanghalian. Tapos ng magising ay muling pinagtuunan ang laptop at naglaro. Pero sadyang hindi siya sanay ng walang ibang kausap. Lagi naman kasi siyang ipinapasyal noon nina tito Ace kapag hindi sila abala. At nutong nakaraang buwan ay nasanay na siya sa palaging paglabas-labas kasama ang mga bagong kakilala.

“We can go out later if you want. Just stay there for a while.”

“Uhmp. Basta lalabas ako.” Sinabayan niya ng pagtayo.

“Acer.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata peri binalewala lang niya at tinalikuran ako.

“Dito lang ako sa gusali. Boring masyado ang opisina mo. Hmmp.”

“Sige, pero huwag kang aalis ng gusaling ito.” Pagpayag ko na lamang. Tatawagan ko na lang ang ilang mga guard na nagkalat lamang sa gusali na bantayan ang bawat labasan ng hindi siya makapuslit palayo.

Hindi na niya ako sinagot dahil agad siyang lumabas ng opisina ko.

Nakapagpakawala na lang ako ng buntong hininga habang nakatingin sa pintuang nilabasan niya.

Kung kanina ay nagawa ko ng maayos ang trabaho ko kahit na nandito siya sa loib ng opisina ko na hindi mapakali. Ngayon naman ay nawala na sa mga ginagawa ko kanina ang isip ko dahil tinangay na ni Acer iyon palabas.

Damn!

Kahit na nasa gusali lang siya na pagmamay-ari nila ay hindi parin ako mapakali kaya naman napilitan na lang akong madaliing tapusin ang mga nauna kong binabasa bago ko iyon itinigil kahit na marami pa sanang oras ang gugugulin ko para sa mga iyon.

Maybe tomorrow. Itutuloy ko na lang bukas ang iba. Hindi naman minamadali ang mga iyon.

Matapos kong iligpit ang mga kalat ko ay saka ako sumunod sa kanya. Hindi ko lang alam kong saan ko siya hahanapin. Naiwan din niya ang cellphone sa loob kanina.

“Little Acer. Tsk.” Hawak ang cellphone niya na napapalinga ako sa paligid. Napapatanong sa mga nadadaanan ko.

“Nakita po namin na nagtungo sa restaurant sir.”

“Salamat.” Tinungo ko ang restaurant sa baba. Naabutan ko na nga siyang tumitingin sa mga pagkaing nakadisplay doon na halos nakasunod lahat sa kanya ang mga waiter na gusto siyang pagsilbihan.

Habang tumitingin. Nakahawak siya sa chin niya while pouting his lips.

May kung ano pang utinuro sa mga ulam doon. Wala akong imik na lumapit sa kanila. Napansin man ako ng ibang waiter na nasa likuran niya ay sumenyas ako na huwag silang maingay. Nakinuod na lang ako sa kanila.

“What is this?” Tanong niya na itinuro na naman niya ang isang ulam na nakadisplay. Isa iyong grilled belly pork na buo pa. Lagi naman kaming nag uulam nun sa bahay kaso nagchop na iyon at hindi tulad ng nakadisplay ngayon.

“Grilled belly pork, young master.” Sagod ng pinakahead ng waiter na siya talagang nasa tabi niya.

“Uhmm.. it’s big.” Sabi niya na muling hinawakan ang chin niya na parang nag iisip pa. “And how about this?” Sabay turo sa chop suey.

Hindi kasi siya madalas mag ulam ng gulay kaya hindi niya alam kung ano ang mga pangalan ng mga naturang lutong ulam na nakadisplay.

“That is a chop suey, little Acer.” Ako na ang sumagot na ikinalingon nilang lahat sa akin.

“Eh! Why are you here? I thought your busy?” Tanong niya.

Inutusan kong iwanan na nila kami na agad naman tumalima ang mga ito. Kumuha ng tray at pinggan para ikuha ito ng iba’t ibang ulam na matipuhang tikman.

“Wanna taste it?” Isa kasing open buffet ang restaurant dito sa building kaya makakakuha ng maayos ang gustong kumain.

Umiling siya pero kumuha parin ako ng chopsuey. Kaunti lang naman para kahit ayaw niya ay hindi masasayang at makakain ko naman.

“How about this?” Sabay turo ng grilled belly pork.

Umiling na naman siya pero katulad kanina ay kumuha na naman ako ng kaunti.

Hindi na ako nagtanong at kumuha na lang ng tig-uunti sa mga ulam doon saka ko siya iginiyang umupo na.

“Uhmm, hindi ko sinabing kakain ako.” Nakalabi niyang saad na nakatingin sa mga ulam na pinagsama-sama ko na sa iisang pinggan.

“But why you came here if your not eating?” Tanong ko. Tinusok ang isang piraso ng youngcorn at isinubo iyon sa kanya.

Ibinuka naman ang bibig at kinain naman iyon. Napangiti na lang ako na may kasamang pag iling. Tumukim din naman ako sa mga ulam na kinuha ko kaya naman sabay na namin iyong pinagsaluhan.

¤¤¤ ¤¤¤

“Little Acer.” Marahang tinapik ko siya sa pisngi para gisingin. Nakatulog siya sa maliit na silid ko sa opisina. Bumalik kami ng opisina ko kanina pagkatapos namin mamalagi sa restaurant sa baba ng ilang minuto.

Inantok siya dahil sa busog at pagkabagot nga niya ng walang ginagawa.

“Uhm.” Hindi siya nagising. Bumaling lamang siya ng higa.

“Wake up, little Acer. We need to go home.” Sabi ko sa kanya pero sadyang hindi siya magising. Napagmasdan ko siya ng maayos ayos ngayon. Palagi ko naman siyang napagmamasdan noon pero bakit parang kakaiba ang ngayon.

Masuyong humaplos ang palad ko sa pisngi niya habang titig na titig sa maamo niyang mukha.

“My little Acer.” May ngiti sa labi ko ang gumuhit habang patuloy ko siyang pinagmamasdan. Hanggang sa matuon ang pansin ko sa labi niyang bahagyang nakaawang.

Nangunot ang nuo ko ng maalala ko ang paghalik niya sa akin noon. Hindi naman masasabing halik na iyon dahil pinagdikit lamang niya noon. Ni hindi niya iginalaw ang labi basta magkadikit lamang.

“You’ve been a really naughty little Acer.” Naibulong ko. Namalayan ko na lang na ang labi na niya ang hinahaplos ko. Agad kong binawi ang kamay ko na para bang napaso ako kahit wala namang apoy.

“Never mind.” Kumilos ako at maingat siyang binuhat. Hindi siya nagising.

Magaan lang naman siya kaya naman bubuhatin ko na lang siya hanggang sa pinakamataas na palapag kung nasaan ang condo ko. Sasakay lang naman kami ng elevator kaya hindi ako ngangalayin.

“Nadia, ikaw na ang bahalang magsara ng opisina ko.” Utos ko ng secretary ko ng madaanan ko ito.

“Yes sir.” Magalang naman nitong sagot.

Hindi ko na pinansin ang makahulugang tingin ng mapatingin kay Acer na buhat-buhat ko.

“Sleepy head huh.” Naibulong ko pa ng sakay na kami ng elevator. Pero sa sinabi kong iyon ay gumalaw ang mga kamay niya. Nagulat pa ako ng ipulupot niya iyon sa leeg ko. “Your awake.”

“Just now.” Pabulong na sagot niya. “Where are we going kuya Kenneth?” Tanong niya. Gusto ko na sana siyang ibaba pero iniyakap na niya ng tuluyan ang mga kamay sa leeg ko na parang bata na doon na humawak para hindi malaglag.

“Let my neck go, little Acer. C’mon.”

“Uhm..” umiling siya. Mas humigpit ang pagkakapulupot ng kamay sa leeg ko.

Napalunok ako. Bigla akong kinilabutan ng maramdaman ko ang pagdampi ng hininga niya sa may tainga ko.

“Acer.” Naibulalas ko sa pangalan niya ng maramdaman ko din ang ginawa niyang paghalik sa punong tainga ko.

“Why kuya Kenneth? Hindi mo ba gusto?”

“No! Damn it. What are you doing?” Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Gusto ko siyang bitawan pero nag aalala naman ako na baka makasama sa kamay niya na nakahawak sa leeg ko at baka mabalian siya. Pero kung hindi ko naman siya bibitawan baka…

Damn it.

Muli akong napakislot ng dila naman niya ngayon ang parang naglalandas sa may likod ng tainga ko.

What a temptation?

“Kuya Kenneth.” At bakit parang nagbago sa pandinig ko ang pagkakabigkas sa tawag niyang iyon sa akin. Parang nang aakit.

“Acer, be good.” Pilit kong pinapakalma ang sarili ko pero hindi ko mapagsisinungalingan ang biglang nabuhay sa katawan ko.

Damn! Nagsisimula ng manigas ang pag aaring itinatago ko sa pinaggagawa niya at kung hindi pa siya tumigil ay baka makalimot ako at makalimutan ko kung sino siya.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #18;

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

“S aan mo natutunan ang ginawa mo kanina?” Galit na galit na tanong sa akin ni kuya Kenneth.

Nakasimangot ako habang nakaupo ng sofa sa sala. Yumuko na din dahil hindi ko kayang salubungin ang galit niya.

“Tell me. Saan mo natutunan ang mga ganung bagay.” Muli niyang tanong. Nakatayo siya ngayon sa harapan ko habang pinagsasabihan.

“Wala.” Pasigaw na sagot ko.

“Really? Huh! Damn it, Acer. Ang mga ganung bagay ay hindi ginagawa iyon sa kapatid.”

“Pero hindi kita kapatid.” muli kong sagot. Nakita ko ang pagkuyom ng kanyang kamao.

Napapikit ako. Gusto niya ba akong suntukin? Malaking kasalanan ba ang ginawa ko kanina? Gusto ko lang naman subukan ang napanuod ko sa isang site. Itinuro lang naman sa akin iyon ng mga nakilala ko nitong mga nakaraang araw. Ilan sa mga naging kasama ko sa pamamasyal ay mahilig manuod iyon ng mga vedio about sex. Tapos ipinakita niya sa akin ang site about gay’s. Hindi naman ako aktwal na nanuod ng isang vedio. Hanggang sa kiss and lick lang sa leeg. Ni hindi ko nga alam kung paano gawin ang halikang napanuod ko. They stick their tounge out and suck it.

I wanna do that kind of kiss to kuya Kenneth pero hindi ko naman alam kung paano sisimulan kaya iyon ang ginawa ko kanina.

Pero hindi naman umipekto dahil pingilan niya ako. Kaya naman hindi na ako naniniwala sa site na iyon. Walang ganun sa totoong buhay dahil pawang gawa gawa lamang iyon sa harap ng kamera. Kaya naiinis ako. Hindi man lang nadala si kuya Kenneth sa ginawa ko.

“Ugh! Acer. Hindi mo nga ako kapatid in blood pero pinalaki tayo ng mga magulang mo na magkapatid parin.”

“No! Still, hindi kita kapatid. Basta hindi kita kapatid. Sinabi ko kay mommy that someday, I want to be your wife.” Saad ko na nakapagpatigil sa kanya. Hindi ko tuloy alam kung anong ekspresyon ang nakikita ko sa mukha niya.

Kunot ang nuo niya na bahagyang napailing.

“Forget about it.” Kuway sabi niya ng ilang sigundong katahimikan. “Just don’t do it again.”

Napasimangot akong muli ng tinalikuran na niya ako. Nagpakawala ako ng buntong hininga na napapasimangot

“Okay! If you don’t like it. I wanna try that to others.” Sagot ko pang inis na din sa kanya. Umipekto naman dahil naging marahas pa na napalingon sa akin. Mabilis akong nilapitan.

“Stop fooling around, Acer Frost Anderson. You are still a kid.” Gigil na saad niya at buo pa talagang binanggit ang pangalan ko.

“No! I am not. And I’m not a kid anymore, kuya Kenneth. I’m 18 now.”

“Ugh! Damn! Then act like one.”

“And I always act like one.” Nakangiti kong sagot. Binalewala na ang nag uumigting niyang galit. “Nevermind. Go! Magpapahinga na muna ako. Galingan mo magluto ng hapunan kuya Kenneth.” Pagtataboy ko sabay tulak sa kanya palayo at naglakad na din ako papasok ng silid ko.

Hindi ko na siya hinayaang makasagot pa o magsalita. Mabilis na ang naging hakbang ko ng makalapit na ako sa pintuan ng silid ko at isinarado iyon.

Napahahikgik ako na kinikilig sa ginawa ko kanina kahit hindi iyon naging matagumpay.

Ang bango ni kuya Kenneth kahit na maghapong nasa trabaho. And sarap niyang halikan.

Uhm! Kailan ko kaya siya mahahalikan katulad ng napanuod ko. Iyong gagamitin yong dila.

Ehhhhh.. hindi pa man nangyayari ay kinikilig na ako. Ano kaya ang pakiramdam kung si kuya Kenneth ang unang gagawa ng hakbang para gawin ang mga napanuod ko.

“Uhmm, basta.. gagawa ako ng paraan para ikaw mismo ang mahulog sa mga bitag ko kuya Kenneth.” Napapahagikgik kong bulong ng talunin ko ang kama ko. “Soon, kuya Kenneth.. SOON.” May mga ngiti sa mga labi na ngayon ay nakatitig na ng kisame at pinapangarap ang kuya Kenneth ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“ Ugh! Ahhh.“

Napangiwi ako kung paano naging marahas ang ginawang pag ano ng lalaking iyon sa isa.

Agad kong itiniklop ang laptop ko dahil hindi ko kayang panuurin ang ganung tagpo.

“Ewwww.” Napapangiwi at naiiling. Nangilabot na din dahil hindi ko lubos isipin na ganun pala iyon ka daring. As in..

No! Hindi nakakaayang tignan.

This is the second time na manuod ako ng ganito at tulad ng una ay hindi ko din tinapos iyon dahil hindi ko nagustuhan bagkus nangilabot lamang ako. Hindi naman kasi nakakakilig.

Okay pa ng umpisa. Halikan at haplos lamang pero pagdating sa blowjob na ay halos hindi ko na gustong panuurin hanggang sa doon na nga sa puntong….

Ah basta. Hindi ko nanaiising masira ang pangarap ko sa pinapanuod ko. Hindi naman siguro marahas si kuya Kenneth diba?

Pero… si kuya Kenneth kaya nanunuod din ng ganito? O ako lang talaga? Tulak lang naman mga napabarkada sa akin.

Lahat yata ng site sa mga ganitong kalalaswang panuurin ay alam nila. Wala naman sana akong alam tungkol sa mga ganito pero naturuan lamang ako.

“Hmmmm!” Muli kong iniopen ang laptop ko hindi para manuod ulit kundi mag clear data lamang. Saka na siguro ako manunuod kapag naging mas matatag na ang sikmura ko sa mga ganun. Kahit papaano ay may nalaman na naman ako kaunti sa napanuod ko.

Tatlong katok ang narinig ko. Hindi ko iyon binuksan bagkus kinuha ko pa ang isang libro na binili ko noong nakaraang pang linggo. A libro na may pamagat na “THE ART OF KISSING BOOK”

Hindi ko pa nababasa simula ng binili ko ang libro kaya sisimulan ko habang narito ako kay kuya Kenneth at masubukan lahat ng malalaman ko sa kanya.

Hehe! Iniisip ko pa lang ay kinikilig na naman ako.

“Acer, open the door. It’s time for dinner.” Narinig kong tawag na sa akin ni kuya Kenneth ng hindi ako sumagot agad.

“I’m not yet hungry.” Balik sagot ko kay Kuya Kenneth pero ang akala ko na tatantanan ang pagkatok sa pinto ng silid ko ay hindi nangyari kundi bumukas iyon at iniluwa siya.

“It’s time for dinner.” Pang uulit niya. Lumapit siya sa kama ko kung saan ako nakaupo habang magbabasa sana. “And..” kunot ang nuo niya na binasa pa ang pamagat mismo ng librong hawak ko.

Kunwari ay itinago ko ang libro sa likod ko pero syempre hinintay ko muna talaga na mabasa niya ng mabuti ang tittle ng libro.

“So! A book of Kissing. Diyan mo ba natutunan ang mga ginawa mo kanina?” Kuway tanong niya. “Let me see.” And kuya Kenneth tried to take the book from me pero inupuan ko iyon.

“I just want to learn properly how to kiss?” Sagot ko na hindi ko hinayaan na makuha niya ang libro ko.

“But you don’t need to learn how to kiss in that kind of book.”

“I can learn from it.”

“Ugh! Ano bang gagawin ko sayo?” Napapakamot na tanong niya. Kung siguro ay batang paslit lang ako at dating pinapalo ng magulang ay iyon ang nakikinita kong gagawin ni kuya Kenneth sana ngayon sa tingin na ipinukol niya sa akin.

“Kuya Kenneth?”

“What?”

“If I can’t learn in this book. Shoulfd I hire someone who can teach me how to kiss? A professional one?”

“Acer.”

Lihim na naman akong napangiti ng manlaki ang mga mata niya sa sinabi ko.

“Everyone can be a professional kisser, Acer kahit na hindi ka maghired ng tuturo sayo. And can you please, stop this kind of a joke. It’s not funny anymore.”

“Who said I’m joking. You always take this as a joke kuya Kenneth but it didn’t. If you don’t like what I did earlier, hindi ko na gagawin iyon. But.. hindi mo ako mapipigilan gawin iyon sa iba. That’s final. Lets go. I’m hungry.” Mabilis akong bumaba ng kama ko. Ibinigay ko pa sa kanya ang libro para tignan na niya bago ako naunang lumabas ng silid ko.

Hehehe! Napahagikgik na naman ako ng mahina ng makita ko kung paano manggalaiti sa pagkaasar sa akin si kuya Kenneth.

Hindi mo ako madadaan sa pagmamatigas mo kuya Kenneth. I have a way to make your heart melt.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

K uyom ko ang kamao ko habang hawak ang librong ibinigay ni Acer bago siya lumabas ng silid niya.

Naiwan akong hindi agad nakasagot sa mga sinabi niya. Sadya yatang sinusubok niya kung gaano kahaba pa ang pasensya ko.

“Ugh!.” Napatingin ako sa libro ng ilang sigundo bago iyon pahagis na binitawan. Hindi maaring magpatuloy ang mga ginagawa niya. Dahil kapag nagtagal iyon ay hindi ko masisigurado na hindi ako makakagawa ng ikalalabag ng pagiging magkapatid namin. Ayaw kong magkasala.

Nagpakawala ako ng buntong hininga at bahagyang nagrelax para makalimutan ang mga kakaibang pinaggagawa ni Acer.

“Relax, Kenneth.” Pangkakalma ko pa sa sarili ko bago ako tuluyang sumunod kay Acer sa kusina.

Naabutan ko na siyang nakaupo at matiyagang naghinhintay sa akin. Lumingon pa siya ng marinig ang mga yabag ko. Ngumiti na parang walang ginagawang kalukuhan kanina na muntik ng nakapagpalimot sa akin.

“Look, kuya Kenneth, I already prepared our plate.” Sabay turo sa mga pinggan. May kubyertos na din at baso.

Napakainosente niyang tignan kong hindi lang naglulumikot sa isip ko ang mga ginawa niya kanina.

“Very good, little Acer.” Pagpuri ko sa ginawa niya. Stroking his hair like what I always do.

Hindi na nabuksan ang paksang pinagtatalunan namin kanina. Naging magana ang pagkain niya at hindi na muling nangulit pa.

¤¤¤ ¤¤¤

“Sinabi ko sayo na hindi ka pwedeng lumabas ng hindi ako kasama. At malinaw na sa sinabi ko na linggo lang tayo makakalabas dahil maraming trabaho sa kompanya.” Mahaba ko na namang paliwanag kay Acer dahil nagpupumilit na naman siyang lumabas.

“Pero hindi ako pumayag sa sinabi mo na sunday lang ako makakalabas kapag kasama ka, kuya Kenneth. And you are my bodyguard tulad ng sinabi mo sa harap nina daddy bago sila umalis. Who is boss sa ating dalawa? Diba bodyguard lang kita. So ang gusto ko parin ang masusunod.” Mahaba haba niyang sagot sa akin at pinamaywangan pa talaga ako. “You can still go to your work without me dahil gusto ko mamasyal.” Dagdag pa niya. Kinuha ang maliit na backpack at isinabit iyon sa likod.

“I said no.” Nanlaki na naman ang mga mata ko. “I have many works to do today. Can you please…”

“Nah! Nah! Nah! Just do your work and I can go whenever I want today.” Na sinabayan ng pagtalikod palabas na ng bahay.

“Acer.” Tawag ko sa pangalan niya pero di niya pinansin. “Ugh.” Tampal ang nuo ko na napasunod nga ako sa kanya.

“Oops! Kung may balak kang sumunod sa akin ngayon kuya Kenneth, you must bring some extra clothes for you.” Nakangiti pa siyang lumingon na ikinagigil ko. “We’re gonna go to swimming party today.”

Hindi ko pinansin ang sinabi niya. Basta sumunod na lang ako sa kanya pasakay ng elevetor.

Naiiling na nilingon ko siya na pa easy lang na nakasandal sa pader ng elevator habang nakasuot lamang ng summer outfit na isa sa inindorso naming dalawa noon. Habang ako.

Nakakapanang init ng ulo.. nakasuot ako ng formal suit para sana sa pagpasok ko ng opisina. Pero mauuwi lamang iyon sa pagbabantay sa kanya kung saan mang lupalop ng bansa niya gustong pumunta ngayon.

“I told you. You don’t need to come with me.” Napalingon na naman ako sa kanya. Kampante lamang na inaayos pa ang airpad na inilagay sa tainga hanggang sa may bahagyang paindak na ang paang pumapadyak.

“And you know that I can’t work while you hanging out of nowhere.”

“Coz your my bodyguard.”

“No! Coz your my little brother.”

“Okay.” Mahina niyang sagot. Hindi na nagsalita hanggang sa makarating kami ng B1 kung saan nakaparada ang kotse ko sa tuwing hindi ko naman magagamit.

“So! Saan tayo pupunta?” Tanong ko ng pareho na kaming makasakay at nakasuot na ng safety belt.

“Here.” Ibinigay niya sa akin ang phone niya at ipinabasa ang lugar kung saan ang distinasyon namin. Itrinanfer ko naman iyon sa google map para madali na lang sundan.

Ilang sandali pa ay bagtas na namin ang daan kung saan gaganapin ang swimming party ng dadaluhan niya. Katahimikan na ang namayani na umabot pa ng isang oras at kalahati sa daan bago namin narating iyon.

“Invitations.”

Kunot ang nuo kong napatingin kay Acer ng harangan kami ng guard na nasa harapan ng malaking gate.

“Oh! Here.” Inilabas niya sa maliit na backpack niua ang invitation na hinihingi ng guard.

“How about him?”

“He’s my bodyguard.” Nakangiti niyang sagot dito.

“Sorry, sir but bodyguard not allowed inside without invitation.”

“Lets go home Acer.” Mahinang saad ko sa kanya ng bahagya ko itong niyuko. At talaga palang may invitation pa silang nalalaman para sa pa swimming party nila.

Kung alam ko lang talaga hindi ko talaga siya pinayagan. At wala akong panahon sa mga ganitong klaseng pagdiriwang. A waste of time ika nga mismo ng daddy niya.

“No! I wanna go inside. You can stay here and wait after the party is over.” Sagot niya.

“Hindi ka papasok sa loob kung hindi ako makakapasok. Hindi kita papayagan.” Pagbabanta ko. Tumingin ako ng deretso sa guard na ngayon ay nakamasid lang sa aming dalawa.

Mabuti sana ko mabibigyan ko ito ng lagay kahit magkano basta makapasok lamang ako ng mabantayan ko siya ng maayos.

“Papasok ako. He can stay outside. Pwede na ba ako pumasok?” Tanong niya sa guard na agad namang tumango ito bilang sagot sa kanya. Hahawakan ko sana siya sa braso para pigilan pero mabilis na siyang nakapasok sa loob.

“Ugh! Damn it. Paano ako makakakuha ng invitation?” Gigil man ako pero pilit kong kinalma ang sarili ko para ipakita dito na hindi ako basta bodyguard lang tulad ng sinabi ni Acer dito.

“Sorry po sir. Pero VIP’S lang po talaga ang inbitado sa swimming party na ito. Tulad ng sinabi ko, no Invitation, no Enter.” Seryusong sagot ng guard.

“Paano kung mag sponsor ako ng drinks, makakapasok ba ako?” Tanong ko dito.

“Hindi na po sir. Kasi sponsored na po ang lahat sa loob.”

“How about a game prizes.”

“Still no, sir.”

“How about I give you a thousand of money.” Bahagya kong hininaan ang boses ko sa tanong ko.

“Marangal po ang trabaho ko, sir. Pasensya na.” Matatag na sagot parin ng guard sa akin.

“Okay! Sorry for that. How about waiter?”

“No.”

“A lifeguard. It’s a swimming party, right. I can be a lifeguard for a meantime.”

“We already have, sir. If you please, excuse me.” Sabay turo sa likuran ko na marami ng naghihintay na makapasok. Naantala lang dahil sa pagpipilit ko sa guard.

Nagpakawala na naman ako ng malalim na paghinga bago ako tumalikod. Tumalikod hindi para iwan si Acer kundi para mag isip ng maayos kung paano nga ako makakapasok sa loob kahit walang imbitasyon.

Nagpapabalik balik na ako ng lakad dahil sa hindi ako mapakali sa kakaisip kung ano ang gagawin ko. May kalahating oras ng wala sa paningin ko si Acer at kung ano-ano na ang mga nabuo sa utak ko kung ano na ang ginagawa niya sa mga oras na wala akong nagbabantay sa kanya.

Gusto ko na talagang pumasok. Hindi ko naman siya pakikialaman. Magsaya siya hanggat gusto niya basta’t masigurado kong mababantayan ko siya para hindi siya mapahamak.

Magkakasunod na din ang pagpapakawala ko ng buntong hininga. Magkakasunod na mahihinang pagmumura. Akala ko ay hindi na mawawakasan ang pag iisip ko kung paano ako makakapasok ng bigla akong tawagin ng guard na kausap ko kanina.

“Sir, gusto niyo pa po bang makapasok sa loob.” Kuway tanong nito.

“Of course.” Mabilis kong sagot.

“Wala kasi ang isa sa lifeguard namin kaya kung gusto mong pumasok sa loob. Gampanan mo ang trabaho ng isa sa lifeguard.”

“Okay! I will. Just let me in.” Kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwang. Hindi man sa kanya matutuon ang buo kong atensyon. Tanaw naman siya ng mga mata ko kung sakali.

“Kailangan niyo na lang po alisin ang damit niyo tapos isuot po ito.“sabay bigay sa akin ng kulay itim na trunk na may kulay orange sa gilid. May tatak din na life guard.

“Just only this? Do I need to put some clothes.”

“Hindi na kailangan sir. Tingin ko naman maganda ang katawan niyo kaya hindi niyo na kailangang itago.” May ngiti pa na sabi ng guard na parang nahulaan na hindi ko gusto ang ideyang magpapatrol ako na ang bigay lang ang isusuot ko. “Gusto niyo parin ba sir? Kung hindi naman…..”

“Okay! I got it.” Mabilis kong kinuha ang binibigay nito na sinabayan naman ng pagturo sa isang open CR for Men.

“No need. Magbibihis na lang ako sa kotse ko.” Sagot ko at ilang minuto lang. Nakapasok na ako ng tuluyan sa loob.

“Hi Mr. Lifeguard.” Ilan lamang iyon sa narinig ko habang papasok ako sa loob sa mga nadadaanan ko. Para tuloy akong modelo na rumarampa kaysa isang lifeguard na magpapatrol para tignan ang kaligtasan ng mga dumalo sa nasabing swimming party na dinaluhan nga ni Acer.

“Wow! Ang hot naman ng lifeguard na yan.”

“Hi.”

“Hello.” At hindi pa man ako tuluyang nakakapasok, sinasalubong na ako ng ilan sa mga kababaihan.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #19:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

T ahimik lamang akong nakamasid sa kanya sa hindi kalayuan at nagagampanan ko naman ang pagmamasid din sa iba para sa kaligtasan nila.

Wala naman sigurong malulunod maliban na lang kung ilulunod nila ang sarili nila para sagipin ko.

Hindi na nga ako tinantanan ng iba dahil ang tatlo sa babaeng bisita sa ay kanina pa na nasa tabi ko. Nangungulit na kung maari ay pagbigyan silang makadate ko.

“Let’s hangout after this, handsome.” Paulit ulit na sabi ng isa na kanina pa iyon pinipilit. Hindi yata ito marunong sumuko hanggang sa hindi ako mapapayag na makipagkita sa kanila pagkatapos ng pagtitipong ito.

“Sorry, pero busy ako.” Sagot ko din kanina na. “Just enjoy yourself here. Ililigtas kita kapag nalunod ka.”

“Uhm. I mouth to mouth mo ako. Ai.. magpapakalunod na kami.” Kinikilig na sabi ng isa pa.

Hindi ko na lang binigyan ng pansin ang paglalandi nila. Nakatuon lang ang pansin ko kay Acer na ngayon ay masayang nagtatampisaw lamang sa gilid.

Dahil hindi naman nawala.ang kasikatan niya dahil nga sa pagmomodel niya ay maraming humahanga at nagpapakuha ng larawan kasama siya.

“Enjoy yourself, little Acer.” Naibulong ko. Iginala din ang paningin sa paligid. Hindi naman karamihan ang bisita ng naturang okasyon. Halata namang pawang mga may kaya lang sa buhay ang naimbitahan sa pagtitipun kaya lahat ay puro pasosyalan lamang.

Ang ikinaganda naman ay hindi kailangang mag suot ng bikini ni Acer na hindi din niya kailangang ipagmayabang ang katawan niya. If he is a girl… well, marami siyang matatalo sa kakyutan at ganda ng katawan. Sa kinis ng balat na halos hindi madapuhan ng lamot simula ng maisilang. Walang galos o pilat sa katawan maliban sa may kaunting guhit na naiwan sa gitna ng dibdib niya. Hindi naman iyon mahahalata kung hind malalapitan para titigan. Dahil sa gawa ng mga ointment na naipapahid doon ay nabubura iyon ng paunti unti sa paglipas ng panahon.

“Are you his bodyguard?” Tanong ng isa sa babaeng kanina pa nakaaligid sa akin na ayaw na yatang lumayo sa akin.

“No! I’m his brother.” Sagot ko na ikinangiti niya.

“Brother? You mean… Isa kang Anderson?”

Tumango na lang ako bilang sagot para hindi na ito magtanong nang magtanong. Ayaw ko din ng nakukulit ako ng iba maliban na lang kung si Acer ang mangulit. Hindi ko gusto ang makipag usap sa iba kung hindi related in business. Sinanay ako ni tito Ace na hindi dapat sayangin ang oras sa isang tao kung hindi naman ako interesado. At walang magandang maidudulot.

“Akala ko si Acer lamang ang mahilig makipagsocialize na isa sa mga Anderson. Pero…” humawak ito sa braso ko. May ipinapahiwatid.

“Hindi nga ako madalas makipagsocialize. Binabantayan ko lang ang kapatid ko para masigurado ang kaligtasan niya. If you don’t mind. Bilang isang lifeguard. Magpapatrol lamang ako.” Saka ko sinabayan ng pagtayo. Hindi ko na pinansin ang pagtawag nito sa akin.

Bahagya akong lumapit sa kinaroroonan ni Acer na nakikipagkwentuhan sa ibang mga bisita.

Nakikita ko naman ang kasiyahan sa mga mata niya. Nakangiti habang nakikinig o di kaya naman nagsasalita.

“And.. he is my bodyguard.”

“Wow! Such a handsome bodyguard. But why is he wearing..”

“A props. Para makapasok dito.” Sagot niya na nakatingin parin sa akin. Tinaasan pa ako ng kilay na may kasamang ngisi.

“Really, amazing. But if you don’t mind. Can we flirt with him. Such a good opportunity to met someone like him. I hope I can have one.” Sabi ng isa na ngayon ay natuon na naman ang pansin sa akin.

“No! He’s not available. Kailangan niya akong bantayan.” Saka niya ako tinignan at nginisian.

“But I can watch over you kahit na nakikipagflirt ako sa kanila, little Acer. Hmmm.” Ngumisi din ako. Simubukang tinignan ang isa sa kasama niya ng makahulugang tingin.

At hindi ako nagkamali. Sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko kung paano niya ako tapunan ng masamang tingin at gustong tusukin ang mata ko sa pagtingin sa babaeng kasama niya.

Padabog na tumayo siya at walang babalang tumalon ng swimming pool at ng makaahon ay nandoon parin ang matalim na tingin sa akin.

“Sorry girls.. but I’m not available for flirting.” Mahinang saad ko sa mga kasama niya kanina. Gusto ko lang naman siyang asarin kaya ko siya pinatulan.

Sabihin ba namang bodyguard ako.

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga habang nakasunod ang paningin ko sa kanya na ngayon ay malayang nagtatampisaw na s tubig.

Nakikipagkwentuhan sa kung sinong lalapit o mapapalapit sa kanya kung nasaan siya.

“Are you really his bodyguard?” Bahagya akong napalingon sa babaeng kausap niya kanina.

“No. I’m his brother.” Sagot ko.

“Oh.. but..” pinaglipat ang tingin sa akin at kay Acer. “Wala kayong hawig na dalawa. Paano namang…..”

“Nagmana siya sa mama namin. Pero sa ugali.. sa papa namin..” may ngiting sagot ko dito na nakatingin parin ako kay Acer.

Oo… halos lahat namana ni Acer ang kay Tito Elijah. Pero sa pag uugali.. kay tito Ace.. domenante.. masungit.. minsan seryuso.. minsan tahimik din..

“Ganun ba.. kung ganun.. sa papa niyo ka nagmana?”

“Uhmm. Maybe..” mahina kong sagot.. habang kausap ko ang babae ay hindi ko inaalis ang paningin ko kay Acer hanggang sa may isang lalaking lumapit sa kanya na sa tingin pa lang ay hindi na mapagkakatiwalaan.

Pero hindi naman gumawa ng kakaiba sa kanya bagkus nakipagkwentuhan pa siya dito.

Nailing na lang ako dahil masyado akong nakakapag isip ng hindi maganda pagdating sa mga taong lalapit sa kanya.

Hindi naman niya ako masisisi kung sakali dahil sa dinami dami ng mga bastos o di kaya naman talagang hindi mapagkakatiwalaan at mapagsamantalang tao. Sinasamantala ang tao na alam nilang mahina at hindi kayang maipagtanggol ang sarili.

“He is flirting now.” Nakangisi ang babae ng lingunin mo. And yes.. Acer is flirting with that guy at gusto ko na nga siyang lapitan, hilain na paahon at ilayo sa lalaking iyon.

Pero nawala ang pansin ko sa kanya ng biglang may nagsigawan… Ang pagbibiruan ay nauwi sa tulakan. .. at ang naitulak nila sa pool ay hindi marunong lumangoy at nalulunod na. Magiging disaster pa yata ang birthday party pool na ito. Ang iba ay nagpapanik kaya ayaw ko man iwan si Acer ay agad akong tumakbo at tumalon sa pool para iahon ang nalunod.

Maingat ko itong inihiga at siniguradong mas mababa ang ulo sa katawan nito. Checking her vital sign… kung humihinga pa.

Handa ko na itong bigyan ng CPR ng may tumili naman kaya napalingon ako.

Acer is fighting with someone. At dahil hindi naman siya talaga marunong makipag away ng pisikalan ay tatalo siya. At ang ikinasama ay nasa tubig pa sila at inilulublob siya sa tubig.

“Damn it.” Gigil na hinila ko ang isa sa lifeguard na wala namang ginawa. Ito na ang nagtiloy ng pagbibigay sana ng cpr sa babae. Kakinis lang… Mas nauna pang nagpanic at hindi alam kung sino ang unang uunahing tulungan. Walang kwenta… Pero ako….. mas mahalaga ang si Acer kaysa sa ibang tao. Na kahit ayaw kong pabayaan ang iniahon ko kanina ay kailangan dahil buhay ni Acer na ang nanganganib.

Agad akong dumulog sa kanila. Ang kaninang lalaking kaflirtan niya ay nanuod lamang ay tila nasiyahan pa sa nasasaksihan.

Hindi ko pinigilan ang sarili kong malakas na itinulak ang babaeng nanglulunod sa kanya.

I don’t care if I hurt her.. she is hurting mu little brother.

Mabilis na naiahon ko si Acer na ngayon ay wala na ding malay dahil sa pagkakalublub sa tubig.

“Call 911.” Sigaw ko habang maingat kong inilapag siya sa semento. At katulad ng ng ginawa ko sa nauna kanina. Pero mas kinabahan ako dahil mahinanh mahina na ang pagtibok ng puso niya. Agad ko siyang binigyan ng CPR para makatulong sa paghinga niya.

“C’mon… little Acer.. breath..” nag aalalang bulong ko habang patuloy ako sa pagbibigay sa kanya ng hangin sa katawan. Hindi ako tumigil hanggang sa dumating ang Ambulansya.

Ang nauna kong nailigtas ay gising na ng dumating ang tulong pero si Acer… nanatiling walang malay at hinahabol ang paghinga.

“Damn it..” hindi ko mapigilang mapamura dahil doon. Kung hindi ko siya iniwan at hindi inalis sa paningin ko ay hindi siya mapapaaway at mapapahamak.

Hindi na ako mapakali. Nanginginig ako sa pag aalala ko sa kanya habang nasa daan na sakay na ng ambulansya. Hawak ko ang kamay niya ngayon. Nakatingin sa mukha niya na ngayon ay may kabit ng oxygen.

“Ugh.” Tampal ang nuo at napayuko habang hawak ko parin ang kamay niya. Dinala sa tapat ng labi ko at pabulong na nanalangin na sana kayanin niya.

Hindi ko lubos maisip na mangyayari ang ganito sa kanya. Lalo na at hindi naman siya kalakasan dahil nanatili parin siya sa sakit niya ng nakaraan. Kahit na sabihin pa na malakas na ang bago niyang puso pero hindi sa ganitong bagay.

“Little Acer.. hang on please. Kuya Kenneth is here..” pabulong na saad ko habang nakatingin na naman sa kanya at masuyong humahaplos sa pisngi niya. “Kuya Kenneth love you very much. Please… hang on.”

¤¤¤

“Are you okay.. little Acer.” Nakahinga ako ng maluwang ng magising siya pagkalipas ng isat kalahating oras.

Hindi agad siya sumagot. Iginala ang paningin sa paligid.

“N-nasaan ako?” Mahina niyang tanong ng mapatingin sa akin.

“Hospital. Are you okay, now? Tatawagin ko lang si tito Kanye para i check ka.” Pipindutin ko sana ang intercom na nakakabit sa linya ni tito Kanye ng pigilan niya ako.

“No. I’m okay.” Sagot niya sa mahinang boses. “I want to go home.”

“Sige. I will ask tito Kanye para maiuwi din kita ngayon.”

“I want daddy and mommy.”

“I already told them what happen.” Sagot ko. Naalala ko na naman kaninang tinawagan ko sila at ipinaalam ang nangyari. Galit na galit sa akin si tito Ace.. wala daw akong kwenta dahil napabayaan ko daw man lang maayos na nabantayan si Ace. Pero hindi ko iyon ikinasakit ng damdamin dahil totoo nga naman. Kung hindi ko siya iniwan kanina ay hindi siya mapapahamak ng babaeng iyon. Si tito Elijah naman ay tudo ang pag aalala. Hindi ko man nakita ay alam kong umiiyak ito kanina habang tinatanong kung maayos na ba ang kalagayan ni Acer.

And about that girl… nakakulong na…girlfriend daw ito ng lalaking kausap niya kanina at ang hayop na lalaking iyong ay kasama na din ng babaeng iyon. Magsama sila sa kulungan.. si tito Vienn din ang humawak ng kasong iyon. And knowing tito Vienn…

Well, they said that tito Vienm tried to resign pero bumalik parin siya sa pagiging pulis dahil iyon daw talaga ang porte sa trabaho. Hindi na nga lang siya sumasama sa mga delikadong operasyon dahil ayaw daw ni tito Vience.

“Yes, little Acer.. pauwi na sila.. within 16 hours.. narito na sila.” Sagot ko. Kahit hindi pa tapos ang dalawang buwan nila doon na halos wala pang isang buwan ay umuwi na sila dahil sa nangyari sa kanya.

Para nga tuloy talagang wala akong kakwenta kwenta sa mga nangyari..

“Sorry..” masuyong hinawakan ko siya sa kamay. Dinala sa labi ko at dinampian ng halik. “Sorry my little Acer.” Paghingi ko ng tawad. Alam ko na hindi magagamot ng paghingi ko ng tawad sa kanya sa nangyari sa kanya. Lalo na at muntik pa siyang namatay dahil doon.

Mabilis na nawalan siya ng hangin sa katawan kanina kaya at kung hindi ako nagmadali at binigyan siya ng paunang lunas ay baka wala na siya.

No! Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung nangyari iyon. Wala akong kasilbi silbi.

“O-okay.” Tanging sagot niya. Hinila ang kamay niyang hawak ko at binawi ang tingin sa akin.

Hindi ko siya masisisi kong pakitaan niya ako ngayon ng kalamigan dahil sa pagpapabaya ko sa kanya. Tanggap ko iyon. Pero hindi ko hahayaang tumagal ang kalamigang iyon. Pupuunan ko na lang ang mga pagkukulang ko sa kanya.

“Want to eat? Nagdala kanina si ate Celine ng sariwang prutas kanina.”

Umiling siya. Tumagilid ng higa patalikod sa akin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Hindi ko na muna siya pipiliting kausapin ako ngayon. Siguro shock parin siya sa nangyari sa kanya kanina. Palalamigin ko na muna ang kalagayan niya bago ko siya kausapin.

Binantayan ko na lang siya. At sa paglipas ng mga minuto at tuluyang nabalot na kami ng nakakabinging katahimikan.

¤¤¤

Mabigat na dumapo ang palad ni tito Ace sa kaliwang pisngi ko ng salubungin ko sila na agad dumeretso ng hospital pagkadating galing ng Mexico.

“Ace.” Si tito Elijah na tigagal din sa naging pagsalubong sa akin ni tito Ace pero hindi ko iyon ininda dahil nararapat lamang iyon sa akin. Kaya nga buong buo ang tiwalang ibinigay nila sa akin dahil ang akala nila ay kaya kong bantayan at alagaan si Acer para hindi mapahamak pero binigo ko nga sila na muntik na niyang ikinamatay.

“Buong buo ang tiwala ko na kaya mong alagaan ang anak namin kaya namin siya iniwan sayo pero ano ang ginawa mo. Pinabayaan mo siya.” Dumagundong sa galit na sumbat sa akin ni tito Ace.

“Ace. Stop it. Hindi naman ginusto ni Kenneth ang nangyari sa kapatid niya.” Pagtatanggol naman sa akin ni tito Elijah.

“Sorry.” Tanging salitang namutawi sa bibig ko dahil iyon na lamang ang alam kong tamang sabihin.

“No! Hindi mo kasalanan, hijo. Kaya hindi ka dapat humingi ng tawad sa amin.” Si tito Elijah. Tinapik ako sa balikat at tinignan ng may pagsusumamo na huwag kong ibaba ang sarili ko bago binalingan si tito Ace na nanatiling galit na nakatingin sa akin. Kuyom ang kamao na kung wala si tito Elijah ngayon sa pagitan namin ay baka dumapo na iyon sa akin.

Magpaganun man ay tatanggapin ko iyon ng buong buo.

“Tara na. Nasaan siAcer?”

Nauna na silang naglakad sa akin at tinalunton ang silid ni Acer dito sa Hospital. Gusto nga na niyang umuwi pero hindi pinayaga ni tito Kanye kahapon dahil mahina parin ang kanyang paghinga. Nakabantay nga dito ang oxygen niya at ilalagay na lang kung kailangan niya ng tulong para huminga.

Nakasunod na lang ako sa kanila hanggang sa marating namin ang silid niya. Tulog ito ng iniwan ko para salubungin sila tito pero gising na ito ng makabalik kami. Nakaupo na ito na napatingin sa amin ng bumukas ang pinto.

“Baby.” Tinakbo ni tito Elijah ang kinahihigaan niya at niyakap.

“Mommy.” Mahina nitong saad. Hindi nakaligtas sa akin ang pagtakas ng luha sa mga mata niya na yumakap skay tito Elijah. “I wanna go home.. ayaw ko dito. And don’t leave me anymore. Please.”

“Yes baby.. we are going home after you recover your strenght. And yes… hindi na kami aalis. Hindi ka namin iiwan ng daddy mo.” Sagot ni tito Elijah. “How are you? May mga masakit ba sayo? May gusto ka ba? Mommy and daddy will give it to you.”

Umiling siya bilang sagot. Hindi na niya ako tinapunan ng tingin. Bumaling kay tito ace na nakatayo lang sa tabi nila.

“Daddy.” And they hug each other.

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan ko bago ako nagpasyang lumabas na lang muna. Hindi na ako kailangan ngayon dahil kumpleto na sila.

And saka…. kailangan kong ihanda ang sarili ko sa mas mahaba pang sermon at galit na matatanggap ko kay tito Ace. Alam ko… hindi lang ako mapagsabihan nito dahil nasa paligid lamang si tito Elijah kaya naman.. kailangan ko iyong paghandaan.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

N akatingin lamang ako sa babaeng nanglunod kay Acer. Naiiling habang naiisip ko na ang kahihinatnan ng buhay nito dahil sa kapangahasang ginawa sa kaisa isang anak ng pinsan kong si Ace.

“Do you know what have you done?” Tanong ko dito na ngayon ay tahimik lamang na nakaupo.

“He is flirting with my boyfriend.” May katigasang sagot nito na binalingan ang boyfriend na katabi na rin nito. Naisama na ito sa paghuli dahil may nagsabi na nanuod lamang at hinayaang lunudin ng kasintahan si Acer. Isa pa ay parang inudyukan pa nito na sige lang. Natuwa pa daw dahil nagselos ang girlfriend. Pero di ba nila kilala kung sino ang ginawan nila ng masama.

Ako na tuloy ang naawa sa kalagayan ng dalawang ito ngayon. Hindi na din sila minor de edad kaya siguradong ipapatawan ito ni Ace ng mabigat na parusa. Hindi lang iyon.. nakikinita ko na mamumuhay sa kangkungan ang buong pamilya ng dalawa.

“Kung hindi siya nanlandi ng kasintahan hindi ko iyon gagawin.”

“Yeah! Siguro nga nakipaglandian ang pamangkin ko sa boyfriend mo.. pero di mo ba naisip na bakit pinayagan iyon ng boyfriend mo gayong nasa paligid ka lang. Hindi bat sadya lamang marupok ang bf mo na makakita ng mas cute kaysa sayo.”

“No! Damn that sluty gay. Disgusting.” Pasigaw na sagot nito.

Para akong nabingi sa sinabi nito. Hindi yata talaga maganda ang tabas ng dila ng batang ito at hindi napalaking maganda ng mga magulang.

“Bata.. watch your words. Hindi magandang pakinggan. Hindi mo kilala ang pinagsasabihan mo ng ganyang mga salita.”

“Totoo naman.. disgusting.. nakakasuka ang baklang iyon. Yak.” At talagang nagkunwaring nagsusuka.

Parang gusto kong ako na ang unang magparusa dito. Ingudngud ang mukha sa lamesa ng magtanda. Kung hindi ko lang talaga inaalala na bata lamang ito ay baka ginawa ko na ang nasa isip ko.

“Well, mukhang hindi na kita matutulungan sa ngayon.. sabihan mo na lang ang mga magulang mo na kuhanan ka na ng magaling galing na abugado at ipaglaban mo ang katigasan ng ugali mo.” Sabi ko dito. Tinapunan ko pa ng makahulugang tingin ang lalaki bago ko sila ipinasa kay Police Captain George.. and yes.. tumaas na nga ang ranggo nito sa paglipas ng maraming taon.

“Sige DG.. kami na ang bahala sa kanila.” Sumaludo ito sa akin bago ko sila iniwan.

Nagpasya pa naman ako na tutulungan ang mga ito kahit papaano pero hindi naging maganda ang dating ng mga sinabi ng batang babae. Bahala na silang sa kangkungan na pulutin. Kasalan nila dahil anak ni Ace ang kinanti nila. Hindi na ako makikialam sa kanila.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #20:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

“ Walang kwenta.“ Natigilan ako sa paglalakad ko ng marinig ko ang sigaw na iyon ni Daddy. “Pinabayaan mo ang anak ko. Ipinagkatiwala ko siya sayo ng buong buo pero anong ginawa mo?” Galit na galit si daddy sa mga salitang binitawan niya.

Ayaw ko man sanang makinig pero may naghikayat sa akin na manatili lamang sa tapat ng library na hindi naisarado ng maayos ang pinto.

“Patawarin niyo ako tito.“nasa tinig ni kuya Kenneth ang pagpapakumbaba. Ramdam ko ang pagsisisi niya.

Pero… kasalanan ba niya ang nangyari sa akin? Hindi dahil ako naman ang gumawa ng mga bagay na naging kumplekado sa kanya.

Sumusobra na ako. I know that… at hindi ko naisip na masyado ng nahihirapan si Kuya Kenneth sa akin.. masyado akong naging spoiled at pilit na kinukuha ang buong atensyon niya..

“Mas inuna mo pang tulungan ang iba kaysa kay Acer.. you know that Acer can’t stand any danger.”

“I know tito.. it’s my fault..”

“Yeah! Binigo mo ang mo ako sa pagkakataong ito.. walang silbi ang mga pagbibigay ko ng atensyon sayo.. alagaan at siguraduhin ligtas si Acer lang, Kenneth.. iyon lang ang kailangan ko. Ang alagaan mo ng maayos ang anak ko pero hindi mo pa ginawa. Alam mo na kaya ka namin kinuha at inalagaan ay para kay Acer.. pero nagkamali ako na kaya mo at ang pagtitiwala ko sayo na magagawa mo ng maayos ang pag aalaga sa kanya ay hindi nagawa.” Malakas na sumbat pa ng papa.

Nakaramdam ako ng pagkahabag sa mga naririnig ko ngayon. Ayaw ko na sanang makinig pero para akong naipako sa kinatatayuan ko.

“Alam ko na hindi magagamot ang ano mang pagkakamali ang paghingi ng tawad ngayon tito… hindi ko naingatan ng maayos si Acer dahil sa mga hindi inaasahang pangyayari..” mahinang saad ni kuya. “At hindi ko po nakakalimutan ang bagay na iyon. Na kung hindi niyo ako kinuha noon ay hindi ko mararanasan ang karangyaang tinatamasa ko ngayon.” Sa tuno ng boses ni kuya Kenneth au ramdam ko ang bahid ng kalungkutan.

Why? Bakit kailangang maungkat ang mga bagay na iyon? Hindi bat lagi kong ipinaparamdam iyon sa kanya noon na hindi ko naman nakiramdaman ang ganitong kabigat na damdamin mula sa kanya. Pero bakit ngayon. Bakit ang bigat din sa pakiramdam ko habang nakikinig sa mga sinasabi niya.

“Walang malaking halagang pera o yaman ang maari kong pambayad sa utang na loob ko sa inyo. Kahit na magtrabaho ako ng higit sa 24/7 ay hindi ko mababayaran ang bagay na iyon at pag aaruga sa akin ng maraming taon. Tito, salamat.. kahit ang salita man lamang iyan ay makabayad ako ng kaunti sa tulong na naibigay niyo sa akin.” Puno ng pagdaramdam ang tinig ni kuya Kenneth.

Ang bigat sa pakiramdam. Gusto kong putulin na ang usapan nila. Ayaw ko ng nasasaktan ng ganito si Kuya Kenneth.

“Baby.” Mahina man pero narinig ko iyon na tawag pansin ni mommy. Napalingon ako. Kusang kumilos ang mga paa ko na kanina ay hindi ko maigalaw dahil sa ang bigat ng pakiramdam ko sa mga narinig ko kanina.

Yumakap ako kay mommy. Doon kusang tumulo ang aking mga luha.

“I’m so sorry mommy.” Mahinang saad ko kay mommy habang kulong ako ng mga yakap niya.

“Why? Bakit ka sa akin humihingi ng tawad.” And as usual.. napakalambing parin ni mommy habang nagsasalita. “Hindi ba’t sa kuya Kenneth mo ka humingi ng tawad?”

Umiling ako. Hindi ko alam kung paano kakausapin si kuya Kenneth ngayon lalo na napagalitan siya ni Daddy. Ako ang dahilan kaya siya napapagalitan ngayon.

“Baby! Alam mo ba na hindi deserve ng kuya Kenneth mo ang pinapagalitan ng daddy mo ngayon.. napapagalitan siya dahil sayo.. but can’t you see now.. tinatanggap niya ang galit na iyon ng daddy mo dahil mahalaga ka sa kanya..” mahabang saad ng mommy habang patuloy ang masuyong paghugod ng palad sa likod ko.

I know.. nararamdaman ko ang pagpapahalaga sa akin ni kuya Kenneth.. pero hindi sa pagpapahalagang gusto ko.. I want him to love me more that just a brother. But he always see me as his younger brother.. little brother..

Mas tumulo ang luha ko dahil doon. I know the fact that he can’t love me back the way I love him… and because of that I was too greedy just to make him fall Inlove with me.

“Mommy.” Mahinang sambit ko. Wala na akong alam sabihin pa. Parang gusto ko ng sumuko at tanggapin na lang na hanggang kapatid lang talaga ang turing sa akin ni kuya Kenneth.

Ang isip ko na gusto ko ng tumigil pero ang puso ko.. patuloy parin sa pagtibok at nagtutulak sa akin na huwag akong mawalan ng pag asa.

But then… I hug mommy so tight.. taking back all of my hope..

Tama na siguro ang pagkagreedy ko pagdating kay kuya Kenneth.. I want him to be happy.. to be free.. i don’t want him to be scolded by daddy.. because of me..

Yes, it’s because of me.

“C’mon.. hayaan mong mag usap ang kuya at daddy mo.. then.. you can talk to your kuya Kenneth later.” Aya sa akin ng mommy palayo na ng library ni daddy.

Mabibigat man ang naging hakbang ko ay nanatiling nakaalalay sa akin si Mommy na siyang nagsilbing lakas ng mga paa ko para humakbang.

I know.. everything will be alright kapag ako ang nagbago.. everything will be okay.. kung titigilan ko na si kuya Kenneth.. hihingi ako ng tawad sa kanya.. kay Kuya Kenneth ng hindi na siya muling mahirapan pa.

¤¤¤

Yumakap ako kay daddy ng puntahan niya ako ng silid ko. I love daddy the most because he never let me down..

“Why are you so sad, baby?” Masuyong tanong ng daddy sa akin. Ang paraan ng pakikipag usap ng daddy sa akin na hindi man lang naiparamdam kay kuya Kenneth.

“Do you hate kuya Kenneth?” Tanong ko kaysa ang sagutin ang tanong nito.

“Yes.” Ramdam ko ang katutuhanan sa sagot ng daddy. “Dahil napabayaan ka niya.”

“But he didn’t.” Sagot ko. “Dad, do you love kuya Kenneth like hoq you love me? Do you chave any care for kuya Kenneth?” Tanong ko pa.

I love daddy and I don’t want to ask those question to him but I need an answer.. I want to clarify kung ano ba ang status ng kuya Kenneth sa buhay namin.

Napansin ko na natigilan si daddy sa tanong ko pero ilang sigundo lang naman iyon. Masuyong humaplos ang palad nito sa pisngi ko at magaang dinampian ng halik sa nuo.

“I love your mommy the most baby, dahil binigay ka niya sa akin.. and I love you more than that.. you are our little angel. At walang makakapantay ng pagmamahal na iyon. And about your kuya Kenneth.. I treated him like my own son. To be like me. Ang maging kagaya ko. Maging responsable.. maging matapang.. maging matatag.. at sa lahat.. ang maging kagaya ko.. na kayang ibigay lahat ng makakapagpaligaya sayo.. baby.. I love your kuya Kenneth as my son. So I treated him that way..” mahabang sagot ng daddy sa akin.. napaluha ako.. how lucky I am to have a daddy.. to have mommy.. and to have kuya Kenneth who loves me.

“Don’t ever think that I don’t love your brother.. I just want him to be trained like me so he can protect you. And protect you till the end katulad na lang ng pagpro-protekta ko sa inyo ng mommy mo.”

“Dad.” Muli akong yumakap kay daddy. Alam ko naman na sa akin lang at kay mommy mabait ang daddy kaya ko natanong iyon.

Alam ko din ang kwento ng daddy tungkol kay lolo na siyang nagpalaki sa kanila. At gusto niya ganun din lumaki si kuya Kenneth.. na ang daddy ay nakaranas ng hard time dahil doon pero naging maganda naman ang kinalabasan.. daddy has everything.. power.. wealth.. at nagkaroon ang daddy ng matatag na pundasyon sa binuo niyang pamilya. At kung ano ang tinatamasa ko ngayon.. ay dahil sa kanya.. dahil sa kanila ni lolo.

“I love you daddy.”

“I love you too baby.” At sa mga salitang iyon na nagmula kay daddy ay siyang nakapagpayapa ang loob ko.

¤¤¤

Gusto kong makausap si kuya Kenneth kinaumagahan kaya ng magising ako ay siya ang una kung pinuntahan.

Kumatok na muna ako ng tatlong beses na hindi ko naman dati ginagawa.. nakasanayan ko kasi na basta ba lang akong pumapasok sa silid niya kung gusto ko pero ngayon… babaguhin ko na ang nakasanayan kong iyon.

Halos buong gabi akong nag isip kung paano ko sisimulan ang pagbabago ko ng ugali sa haraoan ni kuya Kenneth kaya naman heto ako ngayon.. sisimulan ko sa paghingi sa kanya ng tawad.

“Kuya Kenneth.” Tawag ko sa kanya ng hindi ko na mahintay na pagbuksan ako.

Maingat na binuksan ko ang pinto ng silid niya at mabagal na humakbang papasok sa loob.

Nagpakawala pa ako ng isang malalim na paghinga para puunan ang halos nabibitin na paghinga ko dahil kinakabahan akong kausapin ito dahil na rin sa mga nangyari.

Hindi ko siya nakita sa buong silid niya kaya naman nagpasya akong maupo sa gilid ng kama niya. Baka nasa loob lang siya ng banyo.

Matiyaga akong naghintay pero lumipas na ang halos kalahatibg oras ay wala paring palatandaan kung nasa banyo nga ba siya kaya naman nagpasya akong katukin ang banyo niya.

Pero.. bago ko pa man marating ang harapan ng banyo ay naagaw ang pansin ko sa isang papel na nasa ibabaw sa maliit na lamesa na napatungan lang ng ballpen.

Ayaw ko man sana iyon pakialaman pero mas nahatak ang pansin ko doon. Ang tangka kong pagkatok sa pinto ng banyo ay nauwi sa pagtingin sa papel at basahin kung ano ang nilalaman nun.

Kunot ang nuo ko. Ilang sandali ang lumipas ng mabasa ko ng pahapyaw ang sulat.. ang sulat na naglalaman para sa akin.

Little Acer,

You know how much I care for you.. I always love my little Acer since then. You know that you are the one of my reason kaya ko tinanggap noon ang pag aalaga sa akin ng mga magulang mo. And that won’t change anymore. I always want to care for you. To protect you but I failed. You almost died in my care.

Sorry.. and I don’t deserve to be your big brother anymore. Binugo ko ang daddy mo sa napalaking expectation niya sa akin.

Hmmm! So I decided to take a break for a meantime. So I can make myself better to protect you.

Little Acer.. be good while I’m not around. Huwag mong pinag aalala ang mommy mo. Just be a good son to them. You are thier princess. And also mine.

Even of I’m not around.. I will still watching you from afar. And if you need help.. I will be there for you.

I love you my little Acer.

LOVE;

Kuya Kenneth.

Agad akong lumabas at pinuntahan sina daddy at mommy na tamang palabas sila ng silid nila. Napayakap ako kay mommy at kusang tumulo ang aking mga luha.

“Kuya Kenneth left us.” Mahinang saad ko na mas naging masagana ang aking pagluha.

Ang bigat ng pakiramdam ko dahil iniwan niya kami.

“Baby.. sorry.” Si mommy na ngayon ay masuyong humuhugod ang palad sa likod ko kasama ni daddy. “We didn’t tell you that kuya Kenneth..”

“A-alam niyo na aalis siya?” Marahas ang ginawa kong pagkalas mula sa yakap ng mommy at humakbang palayo sa kanila.

“Baby..”

“No!.” Sigaw ko. “Ayaw ko ng paliwanag niyo.. alam niyong aalis si kuya Kenneth pero hindi niyo sinabi sa akin.” Galit na sumbat ko.

Sa unang pagkakataon nakaramdam ako ng galit sa kanila dahil pinaglihiman nila ako.

“Sasabihin naman namin baby.. pero nauna mo lang pinuntahan ang kuya Kenneth mo sa silid niya.”

“I hate you.. umalis siya pero hindi niyo siya pinigilan…. Daddy.” Tumingin ako kay daddy.. “you said that you love kuya Kenneth as your son pero bakit mo siya hinayaang umalis. You liar. Hindi mo siya pinigilan dahil hindi mo siya mahal.” Panunumbat ko kay daddy.

“Baby. Calm down.. hindi naman umalis ang kuya Kenneth mo para iwan tayo o kalimuan.. he just want some space to think.. sinisisi niya kasi ang sarili niya dahil sa nangyari sayo..” paliwanag ni mommy.

Napasimagot ako.. patuloy ang pagtulo ng luha ko. Sinisinok.. sumisinghot… puro luha na ang buo kong mukha.

Wala akong pakialam kung napakamessy na ang mukha ko. Ang bigat ng pakiramdam ko dahil sa pag alis ni kuya Kenneth.. ayos lang sana kung umalis siya para sa business trip pero hindi dahil umalis siya para lumayo sa akin.

Sa tindi ng pagdadalamhati ko ay tuluyang bumagsak ang katawan ko. Walang lakas para tumayo..

“Baby.” Si daddy na mabilis na sumalo sa akin na tuluyan akong kimarga at dinala sa aking silid. “We talk about it yesterday baby. Nakiusap sa akin ang kuya Kenneth mo kung papayagan ko ba siyang lumayo na muna pansamantala.. at hindi ko naman siya matanggihan baby. Dahil may sariling buhay ang kuya Kenneth mo at hindi ko iyon mamanipulahin. Nasa kuya Kenneth mo ang disesyon para sa buhay niya.”

Humihikbi akong tumalikod sa kanila. Galit ako. Nagdadamdam. Bakit hindi hindi nila sinabi sa akin ng mas maaga para nakausap ko pa si kuya Kenneth at kung nakahingi man sana ako ng tawad sa kanya ay baka hindi pa siya umalis.

“I want to be alone.” Mahinang saad ko.

“Baby.” Halos sabay sina daddy at mommy. Hindi ko sila nilingon. Hindi na din ako umimik pa para ipahiwatig na ayaw ko pa silang makausap.

“Okay.” Tanging salitang sabi ni mommy. “Ace.. lets go.” At sa ilang sandali lamang ay naiwan akong nag iisa sa silid ko.

Hawak parin ang sulat ni kuya Kenneth na paulit ulit kong binabasa.

Hindi mabilang kung ilang beses.. na habang binabasa ko iyon ay mas lalo akong nalulungkot. Sa kaalamang kaya umalis si kuya Kenneth ay para layuan ako.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“Pagpasensyahan mo ang silid na ito hijo.” Naigala ko ang paningin sa silid na ipinakita sa akin ng tunay kong mga magulang.

Maliit pero malinis naman.

“Ayos na po ito sa akin.” Magalang na sagot ko.

“Kung ganun maiwan ka na muna namin para maisaayos mo ang mga gamit mo. Maghahanda lamang ako ng makakain.”

“Salamat po.”

Mabagal na humakbang ako papasok at siniyasat ng mabuti ang silid ko.

Naupo sa maliit na kama.

Nasabi man sa sulat noong bata ako na hindi ko na sila kailangang hanapin ay naglakas loob parin akong hanapin sila. Tatlong taon na ang lumipas simula ng natagpuan ko sila.

At heto nga sila ngayon.. hindi ako naglihim kay tito Ace patungkol sa mga tunay kong mga magulang.. at naintindihan naman niya iyon.. nag insist pa nga si tito Ace na bilhan ng bahay ang mga magulang ko pero hindi nila ito tinanggap. Kaya naman tanging ang lupang kinatitirikan ng maliit na bahay ang ibinigay na ni tito Ace. Binili nito mismo sa may ari ng lupa na halos ayaw ipagbili kung hindi lamang kilala ito sa lipunan.

Tito Ace gets want he want in just a blink kaya naman malaking pasasalamat ng mga magulang ko.

Gusto ko ding patayuan ng mas magandang bahay ang mga ito pero tinanggihan din nila kaya ito parin ang maliit na bahay na tinitirahan nila simula noong makita ko sila.

Walang nagbago. At hindi daw nila babaguhin ang buhay na ito ngayon kahit na pwede ko naman na ailang iangat sa buhay.

“Kuya Kenneth.” Napalingon ako sa tumawag sa akin.

Ngumiti ako. Tumayo at sinalubong ang nakakabata kong kapatid. Si Sandra. 23 years old na na siya ngayong tinutulungan kong makapagtapos na ng pag aarak. Nasa 1st year college pa lang ito dahil nga sa hindi mapag aral ng mga magulang ko noon.

“Naglayas ka kuya?” Nakatingin ito sa maleta ko.

“Nagbakasyon lamang ako Sandra.”

“Ay akala ko lumayas ka sa pamilyang umampon sayo.. kumusta naman sila? Mababait parin ba sila saiyo hanggang ngayon?”

“Oo naman, they are always kind.”

“Uhm.”

“Nasaan ang kuya Kendrick mo?”

“Hmmmp. Lagi namang wala iyon. Hindi pa nga umuuwi, mag iisang linggo na. Wala pang paramdam.” Nakasimangot na sagot nito.

Well, Kemdrick is 25 years old now. Mas matanda ako ng dalawang taon. At siya ang isa sa kunsumisyon ng mga magulang namin.

Lumaki kasing bulakbol. Pinag aaral ko pero ayaw naman niya. Matanda na daw ito at hindi na daw iyon para sa kanya.

Hindi ko na pinilit. Kaya si Sandra na lang ang tinutulungan ko ngayon sa pag aaral.. na balang araw ay magiging maganda din ang kinabukasan nito tulad ng tinatamasa ko ngayon.

“Mag aayos na muna ako ng gamit ko.”

“Okay. Welcome home kuya.”

Ngumiti na lang ako ulit dito bago ito lumabas. Hindi naman ako magtatagal dito.. gusto ko lang naman ng kaunting space para makapag isip. At babalik sa dating buhay na nakasanayan ko na.

¤¤¤

“Nandito pala ang super hero ng pamilya.” Kunot ang nuo ko dahil sa sinabi ni Kendrick. Isang linggo na ako dito sa bahay pero ngayon lang ito nagpakita at umuwi.. tapos ganito pa ang isasalubong sa akin.

“Kendrick.” Ang tatay na tumayo sa pagkakaupo sa harapan ng hapagkainan. “Umayos ka.”

“Wala naman akong ginagawang masama tay… saka totoo namam ang sinasabi ko. Hindi bat siya ang dahilan kaya atin na ang lupang kinatitirikan ng barong barong natin.. hindi pa nilubos.. bakit hindi kayo patayuhan ng mas malaking bahay ng may maipagmamalaki naman ako sa mga barkada ko.”

“Malaking bahay ba kamo?” Seryusomg tanong ko at tumayo na din sa kinauupuan ko. “Kung bahay kina tatay ay kaya ko silang ipagaw.. pero kung ang dahilan mo lang ay ang ipagmalaki sa mga walang kwenta mong barkada.. gumawa ka ng sarili mo.” Galit na sumbat ko.

Hindi ako pinalaki nina tito Ace na ganito pero kung ang kapatid ko lang na ito ang kaharap ko.. mawawalan lahat ng mga iyon.

“Hahaa! Mayabang ka lang dahil may pera ka. Maswerte ka dahil mayaman ang umampon sayo. Dahil kung wala sila.. wala ka sa kinalalagyan mo ngayon.”

“Kendrick, tama na.”

“Hindi ko ipinagmamayabang kung ano ang estado ngayon ng buhay ko. Kung talagang kinalimutan ko ang pamilyang ito ay wala sana ako ngayon dito. Hindi ko dapat kayo hinanap at magpapakasarap na lang ako sa yamang tinatamasa ko.”

“Talaga? Sana nga hindi ka na lang nagpakita.. ng hindi palaging inihahambing ka sa akin nina tatay.. keso mabait ka.. keso may paninindigan ka.. huh! Walang ibang santo sa kanila maliban sayo.”

“Kung nagtitino ka lang hindi ka maihahambing sa iba. Hindi man sa akin ka nila ihambing.. maraming mas hihigit sayo dahil pinapariwara mo ang buhay mo.” Gigil na sumbat ko. Hindi man makatarungan talaga ang ihambing nila ako dito pero tama naman ang sagot ko. Kung naging mabuting anak lamang ito sa kanila ay malamang hindi siya makakaramdam ng ganito. “Pasensya na kayo, itay.. inay.. pero nawalan na ako ng gana.” Sabi ko sa kanila.. maayos naman akong nagpaalam sa mga ito. Pero nag iwan ako ng isang makahulugang tingin sa kapatid ko.

Magtutuloy na sana ako sa silid ko ng may kung sinong tumatawag sa amin mula sa labas ng bahay.

“Tata Kandro.. may naghahanap po sa binata niyo.” Iyon ang isa sa mga narinig ko. Sabay pa kami halos ni itay lumabas ng bahay.

“Sino, Dante?.” Tanong ni tatay dito.

“Kanina pa siya paikot ikot sa bayan. Tama naman ang asawa ko ang napagtanungan niya. Kaya dinala na namin dito dahil si Kenneth naman daw ang hanap.”

Napalingon kami sa hindi kalayuan pero ganun na lang ang panlalaki ng mga mata ko ng makilala ang kulay asul na Kia at ang plate number..

“What the hell is he doing here?” Tanong ko mismo sa sarili ko na sinimulang lapitan ang bagong dating.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #21:

Typos and grammatical error ahead!

Walang edit to kaya unawain niyo na lang!

😁😁😁

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

Natatakot na ako dahil kanina pa ako nawawala. Kung nagpasama siguro ako sa isang nagbabantay sa akin ay baka hindi ako matatakot ng ganito. Pero sigurado naman na hindi ako papatagan ng mga iyon kung sakali man kaya naman tinakasan ko sila at heto ako ngayon.. pagala gala na at pabalik balik na lang ako sa pagmamaneho sa isang bayan kung saan daw si kuya Kenneth sabi ng taong lihim kong inutusan.

Natatakot din akong magtanong. Naiisip ko na baka lukuhin lang ako ng mapagtanungan ko o di kaya naman ay masamang tao pa ang mga ito.

“Kuya Kenneth.” Kanina pa tinatawag ang pangalan ni kuya Kenneth. Sinubukan kong tawagan siya pero hindi ko makontak ang numero niya kaya no choice talaga ako ngayon. Kailangan kong lakasan ang loob ko.

Palinga-linga pa ako sa paligid. Kinikilatis ang mga taong dumadaan mismo sa harapan ng kotse ko hanggang sa may mag asawa ng lumapit at kinatok ang bintana sa tapat ko.

Ayaw ko man sanang pagbuksan pero naulit ang pagkatok sa bintana ko kaya naman napilitan akong ibaba ang salamin.

“B-bakit po?” Mahinang tanong ko sa mga ito.

“Pasensya ka na hijo. Napapansin kasi namin na kanina ka pa pabalik balik at nagtatagal sa pagpapark dito. Nawawala ka ba?” Napansin ko naman na mapagkakatiwalaan ang mga ito.

“Ah.. eh, m-may hinahanap po kasi ako. P-pero hindi ko pa sigurado kung saan po iyon.”

“Sino hijo? Baka kilala namin. Maliit lang naman ang bayan na ito.”

“Mmm, H-hinahanap ko po si Kuya Kenneth. Kenneth Hidalgo po ang buong pangalan.”

“Hidalgo? May kilala kaming Hidalgo. Kapaitbahay lang namin pero hindi ko sogurado kung nandoon ang hinahanap mo. Pero napansin ko naman na dumating ang isa sa anak nila noong nakaraang linggo. Baka siya ang hinahanap mo?”

“Talaga po? Pwede po bang pakituro sa akin kung saan siya nakatira?” Nabuhayan ako ng loob dahil sa sinabi nito. Hindi masasayang ang pagtakas ko sa mga nagbabantay sa akin. Maiuuwi ko na si kuya Kenneth. Sabay kaming uuwi ng bahay.

“Sige hijo. Sandali at kukunin ko lang ang motor ko.”

“S-sakay na po kayo sa likod.” Tumingin pa ako sa backseat. Sinamahan ko na din ng ngiti. Hindi ko na naisip na baka pakitang tao na lang ang pagtulong sa akin dahil mas nanaig ang kagustuhan kong makarating kung nasaan si kuya Kenneth.

Nagkatinginan pa silang dalawa bago pumayag na sumakay sa likod ng kotse ko.

“Pakituro na lang po ang daan.” Sabi ko ng muli kong paarangkadahin ang kotse.

“Sige hijo.”

¤¤¤

“Dito mo na iparada hijo. Saglit lang at bababa kami at tatanungin ko lang si Mang Kandro.

“Sige po.”

Magkasunod na bumaba ng kotse ko ang mag asawa. Nakasunod na lang din ang tingin ko sa mga heto hanggat sa tumigil sila sa harapan ng maliit na bahay. Hindi naman maliit. Sadya lamang maliit talaga kumpara ng bahay sa A. Place. At halata naman na pawang mga maliliit lang talaga ang bahay ng mga tagarito.

May lumabas sa bahay. Matandang lalaki. Napatingin pa sila sa gawi ko ng ituro ako ng mag asawa. Naghintay pa ako ng ilang mga sigundo hanggang sa tuluyan ko ng nakita si Kuya Kenneth na palabas ng bahay.

Hindi na ako nagsayang ng oras dahil agad akong bumaba at patakbong sumalubong sa kanya.

“Kuya Kenneth.”

“What are yoi doing here?” May pagtatakang tanong niya habang kulong na ako ng bisig niya. Hindi ako sumagot. Mas nagsumiksik ako sa katawan niya.

Ang kaninang takot ko at nawala na ng tuluyan ngayong nakita ko na siya. Hindi nasayang ang pagtakas ko dahil nagtagumpay akong mahanap siya.

“Salamat sa paghatid sa kanya dito manong Dante.” Si kuya Kenneth habang nakayakap parin ako sa kanya. Hindi na ako muling tumingin sa mag asawang tumulong sa akin. Basta nakabaon na lang ang mukha ko dibdib ni kuya Kenneth.

“Wala iyong anuman, Kenneth. Sige at mauuna na kami.”

“Sige po.” Ng makaalis ang dalawa ay hinarap ako ni kuya Kenneth. Kinalas ang kamay kong nakayakap sa kanya. “Anong ginagawa mo dito?” Muli niyang tanong. Kunot ang nuo at nawala ang kagiliwan sa tinig niya.

“H-hinahanap ka.” Totoong sagot ko.

“At ikaw lang mag isa ang nagtungo dito? Alam mo ba kung gaano kadilekado ang ginawa mo?”

“I’m here to take you home.”

“Huh!. Ugh, Acer.” Tampal pa niya ang nuo na sinundan ng pagkamot ng ulo. “Go…”

“Bakit di mo muna papasukin ang bisita mo, nak.” Napalingon kami pareho sa nagsalita. “Gusto mo bang pumasok sa bahay namin hijo?” Kuway ako ang binalingan nito.

Tumango ako bilang sagot kaya naman kahit siguro ayaw ni kuya Kenneth na papasukin ako sa bahay nila ay wala na siyang nagawa. Umalalay naman siya sa akin sa pagpasok.

“Huwag kang magrereklamo sa mga bagay na makikita mo dito sa bahay. Hindi ito katulad ng bahay sa A. Place.”

“H-hindi naman ako nagrereklamo.” Nakalabing sagot ko pero iginala ko parin ang paningin ko sa loob ng bahay. Maliit lamang at masasabing luma na lahat ng mga kagamitan nila.

“May bisita pala ang hero ng pamilya.” Napalingon ako sa nagsalita. Kapansin-pansin na galit ito kay Kuya Kenneth sa kung paano siya nito tignan. “At..” nakangisi itong bumaling naman sa akin. “Isang kyut at batang bata na galing sa marangyang pamilya. Baka naman gusto mo kaming ambunan ng kaunting salapi.”

“Kendrick.” Humarang si kuya Kenneth ng tangkang lalapit ito sa akin. “Ayusin mo ang kilos at pananalita mo.” Hindi ko man makita ang hitsura ni kuya Kenneth dahil nakatalikod na siya sa akin ay alam kong galit siya sa paraan ng salita niya.

“Naman, Kenneth. Huwag mo namang ipagdamot ang natatamasa mo sa pamilya nila.”

“Isa pa, Kendrick.” May pagbabanta sa tinig ni kuya Kenneth.

“Pagpasensyahan mo na ang isa sa anak ko hijo. Kumain ka na ba? Ano ang gusto mo? Ipaghahanda ka namin.”

Napatingin ako sa matanda. Ang totoong ama ni kuya Kenneth. Sa totoo lang ay hindi ko naisip na ganito ang madadatnan ko kapag nakita ko si kuya Kenneth. Ang makilala ang tunay na mga magulang niya. Ibig ba nitong sabihin ay matagal nang kilala ni kuya Kenneth ang mga magulang niya? Sa hinaba haba ng panahong nasa amin siya ay kilala na pala niya ang mga ito.

Kaya ba umalis siya ng bahay dahil mas gusto na niyang kapiling ang tunay na pamilya at ayaw na niya sa amin?

“H-hindi po ako nagugutom. Salamat na lang po.” Maayos na pagtanggi ko dito bago ako bumaling kay kuya Kenneth. “Kuya Kenneth, kailan ka uuwi ng bahay?” Kuway tanong ko sa kanya ng balingan din ako.

“Pagpapahingain ko na muna siya itay. Mauna na kayong kumain, susunod na lang po ako.” Sabi naman niya sa ama bago ako muling binalingan.

Hindi niya ako inimik pero hinawakan ako sa kamay at hinila sa isang maliit na silid.

“Ano naman ito, Acer?” Tanong ni kuya Kenneth sa akin ng maisarado niya ang pinto. Tutop ang nuo na parang gusto pa akong paluin sa paraan ng tingin niya sa akin. “Agh.” Tinampal pa ang nuo. Kinuha niya ang cp niya. “Damn it. Give me your phone.” Kuway sabi niya at ibinalik ang cp sa ibabaw ng maliit na upuan sa gilid.

Agad naman akong kumilos at ibinigay sa kanya ang phone ko na nasa bulsa ko lang.

Hindi ko na tinanong kung sino ang tatawagan niya dahil alam ko naman na ipapaalam niya kina Daddy na nandito ako ngayon sa bahay nila.

“Si Kenneth po ito, tito… opo.. huwag po kayong mag alala maayos naman po siyang nakarating dito.. Opo tito.. ibabalik ko po siya agad dyan sa inyo..”

“No..” sumabad ako kahit hindi ko alam kung ano ang sinasabi ni daddy o si mommy ba ang kausap niya. “Hindi ako uuwi kapag hindi ka umuwi ng bahay.”

“Acer.” Pinanlakihan pa niya ako ng mga mata. “Yes tito. Here.” Sabay abot sa akin nh cp ko.

“Baby.”

“Daddy. I do not want to go home without kuya Kenneth. I wanna stay here hanggang sa sasama na siya sa akin umuwi.” Nakalabi kong kausap kay daddy ng ipasa sa akin ni kuya Kenneth ang phone ko.

“Pero himdi mo sana tinakasan ang mga nagbabantay sayo. Alam mo bang alalang alala kami ng mommy mo ng itawag nila sa amin na nawala ka sa paningin nila.”

“Sorry daddy. But I am safe here with kuya Kenneth. I wanna stay here with him.“pang uulit ko.

“Baby..” narinig ko ang pagpapakawala ni daddy ng buntong hininga.

“Please.”

“Okay! Pass the phone to your kuya Kenneth.”

“Okay. Thank you daddy.” Ang pagkakasimangot ko kanina ay nabahiran na ng ngiti na ipinasa kay kuya Kenneth ang phone.

“Yes tito.” Agad na saad ni kuya ng makuha sa akin iyon pero di nawala ang isang tingin na nagsasabing hindi niya nagustuhan ang pagparito ko. But I don’t really care. At hindi talaga ako uuwi ng bahay kung hindi siya kasama. “Uhm, I will tito. Opo.. sige tito… ako na ang bahala sa kanya habang nandito siya.”

Mas napangiti ako ng marinig ang mga sagot niya kay daddy hindi ko man naririnig ito sa kabilang linya. I know kuya Kenneth will protect me while I am here at panatag akong manatili sa ganitong kaliit na bahay basta siya ang kasama ko.

“What? Hindi nakakatuwa ang pagtakas mo.” Binalingan na ako matapos kausapin si Daddy. “Paano kung sa paghahanap mo sa akin ay napahamak ka.”

Napasimangot akong muli dahil sa paninita niya sa akin.

“Pero maayos naman ako ng makita kita.”

“Ugh! Little Acer.” Tutop na naman niya ang nuo niya na iyon na lang siguro ang magagawa kahit gustong gusto akong paluin. “What if.. ahhh. Hindi ko alam kung paano puputulin ang pag kaspoiled mo.”

“Bakit ka kasi umalis? Siguro ayaw mo na sa amin kaya ka umalis? Hindi mo na ako mahal.” Panunumbat ko kaysa pansinin ang paninermon niya sa akin.

“Saan mo naman nakuha ang ideyang iyan.”

“Hmmp.. basta. Tapos, malalaman ko. Nahanap mo na ang tunay mong pamilya. Paano na kami? Paano na ako? Mawawala na ang kuya Kenneth ko sa akin.”

“Hindi ako mawawala sayo. Ako parin ang kuya Kenneth mo at hindi mababago iyon.”

“Pero sila na ang kasama mo ngayon. Kaya hindi ako aalis dito hanggat hindi kita kasama uuwi.”

“Whatever. Bahala ka sa gusto mo. Pero hindi ka magiging prinsipe sa pagstay dito sa bahay. Wala si ate Celine para pagsilbihan ka.”

“Nandyan ka naman.”

“Ang buhay dito ay hindi ganun kadali. Kaya kung ano ang ginagawa namin dito sa bahay dapat alam mo din gawin. Nagkakaintindihan tayo? Magluto, maglaba, maghugas ng pinggan.”

“What?”

“Yes, narinig mo ang sinabi ko. Kaya kung ayaw mong mahirapan dito. Ihahatid na kita pauwi. Ngayon din mismo?”

“No! I wanna stay here.”

“Ang tigas talaga ng ulo mo. Saka hindi ka pwedeng manatili dito dahil malapit na ang pasukan niyo.”

“Pwede naman ako mag online class. Remember. Kahit na hindi ako aktwal na pumasok.”

“Ugh! Little Acer. Di ko alam ang gagawin sayo.” Saka niya sinabayan ng talikod.

“Saan ka pupunta?” Mabilis ko siyang pinigilan ng lalabas siya ng silid.

“Kukunin ko ang gamit mo sa kotse.”

“I don’t have nothing maliban sa suot ko.” Sabi ko na ikinalaki ng mga mata niya.

“What?”

Tumango ako. “Tumakas nga ako diba? Kaya wala akong dalang gamit maliban sa suot ko.” Totoong sagot ko. Muli na namang napakamot niyang natampal ang nuo.

“Pinapasakit mo ang ulo ko.” Sabi niya bago tuluyang lumabas. Sumunod na din ako sa kanya. “Tay, lalabas lang kami sandali. Babalik din kami.” Sabi niya sa mga magulang na naghintay yata sa maliit na sala nila.

“Sige anak. Mag ingat kayo.”

“Tara.” Hinawakan ako sa kamay at pahilang lumabas.

“Saan tayo pupunta? Diba sabi ko hindi ako uuwi kapag di ka kasama?”

“Bibili tayo ng gamit mo. Ano? Iyan lang ang susuutin mo hanggat nandito ka?”

Napasimangot ako pero sa loob ko ay may kaunting tagumpay akong nadama. Mananatili ako sa tabi ni kuya Kenneth hanggang sa magpasya na itong umuwi ng A. Place kasama ko.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“Wala bang foam?” Pagrereklamo niya ng pahiga na siya sa kama. O tawag ito nina Itay at Inay ay Katre. Gawa kasi ang kama sa kawayan na nilalatagan lamang ng banig. Nilatagan ko na lang ulit ang banig ng kumot para hindi siya magaspangan.

“Kung magrereklamo ka at ayaw mong matulog sa matigas na higaan pwede na kitang ihatid ngayon sa A. Place.” Sabi ko na tinaasan ko pa siya ng kilay habang sinusulyapan din ang hihigaan niya.

Napasimangot siya sinabi ko na hindi maitago ang pagmamaktol.

“Bibili ako bukas ng foam.”

“Walang bibili ng foam. Magtiis ka dahil ginusto mong manatili dito. Sige na. Matulog ka na. Bukas na lang natin ayusin ang iba mong gamit na binili natin.”

Nakasimangot parin siyang sumampa ng kama pero bago pa man ako makalayo para sana maglapag ng tutulugan sa sahig ay pinigilan niya ako.

“Tabi tayo kuya Kenneth. Alam mo naman na hindi ako nakakatulog agad lalo na at hindi familiar sa akin ang bahay na tutulugan ko.”

Nagpakawala ako ng isa na namang buntong hininga. Pang ilang ulit na ba? Hindi ko na mabilang simula ng dumating siya kaninang umaga.

“Okay! Just lie down. Aayusin ko lang ang hihigaan ko.”

Tumango naman siya. Humiga na. Lihim akong napangiti ng mapansin ko ang pagngiwi niya dahil sa tigas ng hinigaan niya.

Minadali ko ng inayos ang hihigaan ko bago ako tumabi sa kanya.

Paghiga ko ay agad siyang kumilos na lumapit at sa mismong braso ko siya umunan.

“Uwi na tayo, kuya Kenneth.” Mahinang saad niya. Isiniksik pa ang katawan sa akin at mahigpit na yumakap.

“Not now. If you can’t stand to stay here. I will take you home tomorrow.”

Umiling siya.

“No! Hindi ako uuwi kapag di ka kasama.”

“It’s up to you. Iba ang buhay dito kaysa sa buhay na nakasanayan mo.”

“Hmmm.” Hindi na siya sumagot kaya di na din ako umimik. Hindi ko man gusto na narito siya pero nakakagaan naman ng loob ang makitang maayos lamang siya. At sa kaalamang hinanap niya ako sa mga araw na wala ako sa kanila.

Hindi ko naman talaga balak magtagal dito sa bahay pero parang nakakaexcite na ngayong manatili muna dito dahil nasa pangangalaga ko siya.

Masusubukan ko kung hanggang kailan siya mananatili kung ang ipaparanas ko ay ang simpleng buhay na malayong malayo sa nakasanayan niya.

“Makakatagal ka ba sa ganitong buhay?” Mahinang tanong ko. Masuyong pinaglaruan ng kamay ko ang buhok niya. “Little Acer?” Tawag ko sa kanya ng hindi siya sumagot until I founf out na tulog na pala siya.

Napangiti na lang ako. He is comfortable while I’m around kaya nakakatulog siya agad tulad ngayon. Matigas na higaan. Walang aircon maliban sa maliit na electric fan na siyang nagsisilbing pampalamid sa silid.

“Hmm. Sleep tight little Acer.” Nagpalipas lang ako ng ilang minuto bago ako kumilos para ayusin siya ng higa para lilipat na din ako sa lapag kung saan ako naglatag ng hihigaan ko.

Isang damping halik sa nuo niya bago ako tuluyang nahiga. Matutulog na ng may lakas bukas para mag alaga sa kanya.

¤¤¤

Naalimpungatan ako ng maramdaman kong parang may mabigat sa isang kamay ko. Sa may hita ko kaya namang agad akong nagmulat ng mga mata ng mapagtantong si Acer mismo ang nakaunan sa braso ko habang nakasandal ang isang paa sa paa ko.

Nailing na may kasamang ngiti ako sa mga labi. Lumipat siya ng higaan at tumabi sa akin at ngayon himbing na himbing siya sa pagkakatulog.

“Hmmm, hindi ka parin nagbabago sa paraan ng pagtulog mo my little Acer.” Naibulong ko. Masuyong hinaplos ang pisngi niya at pinagmasdan siya.

Habang pinagmamasdan ko siya ay nadako ang tingin ko sa labi niya na bahagyang nakaawang pa. Payapang humihinga.

Napalunok ako. Kusang kumilos ang kamay ko at dinama ng daliri ko ang labi niya.

“Buong buo ang tiwala sa akin ng mga magulang mo at ipinakatiwala ka nila sa akin. Pero hindi ko kayang samantalahin ang kabataan mo ngayon. Hihintayin kong tuluyan kang magmatured. Kapag dumating ang araw na iyon at mahal mo parin ako tulad ng sinasabi mo. Hindi ako magdadalawang isip na tuparin ang kasunduan namin ng daddy mo.” Mahinang saad ko habang patuloy na nilalaro ng daliri ko ang labi niya.

“My little Acer.” Sambit ko sa pangalan niya at tuluyang damahin ang kalambutan ng labi niya gamit ng labi ko. Bago pa man lumalim ang halik na iginawad ko at makalimot ay tumigil na ako.

Isang ngiti ang gumuhit sa mga labi ko ng muli siyang pagmasdan.

“Be matured enough, little Acer. Kuya Kenneth is waiting for you.” Bulong ko. Isa pang masuyong haplos sa pisngi niya at ilang sigundo ko pa siyang pinagmasdan bago ako nagpasyang bumangon na at ng makapaghanda na ng agahan niya. Agahan naming lahat.

¤¤¤

“Kuya Kenneth.” Nakasimangot naitinigil niya ang pagsalok ng tubig sa gripo.

“Bakit?” Pabalewalang tanong ko kahit na kanina ko pa gustong tumawa sa ayos niya habang nagbobomba siya sa gripo.

“Bakit kasi ganito ang salukan ng tubig dito. Wala bang katulad sa bahay?” Pagrereklamo niya.

“Sinabi ko sayo na iba ang buhay dito sa buhay sa A. Place. Saka walang ganun dito maliban dyan sa gripo na binobombahan mo.”

“Naman eh.” Mas napasimagot siya. “Tapos maglalaba pa ako ng damit ko. Hindi ba pwedeng ipalaba na lang natin?” Dagdag reklamo niya na may kasama pang pagpadyak ng paa habag hawak ang bombahan ng gripo.

“Acer, gusto mo bang ihatid na kita sa A. Place?” Tinaasan ko siya ng kilay na mas ikinasimangot niya.

“Hmmp. I hate you.” Padabog na muling ipinagpatuloy ang ginagawa. Lihim na lang talaga akong napapangiti.

Akalain mo nga naman. Ang prinsesa nina tito Ace at tito Elijah narito at nararanasan ang simpleng buhay.

“Kaunti na lang iyan. Saka dalawang pares lang ang damit mo kaya madali lang labahan ang mga iyon.”

“Oo na.”

Hindi ko naman siya hahayaang mapagod. Iyong tama lang para malaman naman niya kung paano mamuhay ang isang simpleng mamamayan.

Nawili naman ako sa paggabay sa kanya. Nag igib kami ng tubig. Siya ang tagasalok habang ako ang tagabuhat. Ang paglaba naman ng damit ay sinabayan ko na rin siya hanggang sa nauwi din na ako ang tumapos ng mga iyon dahil sa namula ang mga kamay niya sa sabon na ginamit namin.

“Ang kati eh.” Maluha-luha niyang pinapagamot ang kamay niya sa akin. Pinapahiran ko ng ointment ang mga kamay niya ngayon. “Kasalanan mo ito.

“Sorry na nga diba. Dibale, pagkatapos nating mapahiran ito. Ipapasyal kita sa bayan.” Panunuhol ko na lang para mailihis ang isip sa nangyari sa kamay niya.

“Talaga?”

“Yeah!.”

“Yeheeh. Bilisan mo na. Para makapamasyal na tayo.”

“Heto na, patapos na.” Parehong nakangiti na kami hanggang sa matapos at tulad ng naipangako ko. Ipinasyal ko nga siya sa bayan.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #22;

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

“Hoy.”

“Hindi hoy ang pangalan ko. I’m Acer.” Taas kilay na sagot ko ng lingunin ko ang kapatid ni kuya Kenneth.

He is Kendrick na sa tindig pa lang ay masama ang ugali hindi katulad ni kuya Kenneth.

Apat na araw na ako dito sa maliit nilang bahay at dalawang beses ko pa lang naman ito nakakasalubong dahil madalas naman na wala ito sa bahay nila.

Ngumisi lang ito at lumapit sa akin. “Hindi bagay sayo ang buhay dito. Bakit hindi ka pa bumalik sa inyo?” Sabi pa nito na halatang itinataboy na ako.

Mas tumaas pa ang kilay ko dahil doon at tinapunan ng pairap na tingin.

“Hindi ikaw ang makakapag pauwi sa akin. Hanggat hindi ko kasama ang kuya Kenneth ko pauwi hindi ako uuwi.”

“Talaga? Matatagalan mo kaya ang manatili dito? Huh! Kinakawawa ka niya. Gugustuhin mo bang maranasan ang buhay dito kausa ang tamasain ang kaginhawan ng buhay mo sa inyong palasyo.”

“Hindi ako kinakawawa ng kuya Kenneth ko.” Pagtatanggol ko sa sarili at kay kuya Kenneth.

“Talaga? Nasaan ang kuya Kenneth mo kung ganun? Iniwan ka niya dito na nag iigib ng tubig.”

“Hindi naman niya ako iniwan a. Nagluluto lang siya ng tanghalian.” Sagot ko naman dahil iyon naman ang totoo.

Binilinan niya ako na igiban ko ng tubig ang mga timba at bubuhatin na lang niya mamaya.

Tumaas na naman ang kilay ko. “Buti nga ang kuya Kenneth ko marunong magluto at alam ang gawaing bahay.. ikaw? Ano alam mo? Maglakwatsa. Magbanat ka kaya ng buto para may pambili ka ng bago mong tsinelas.” Saka ko pinagtuunan ng pansin ang suot niyang tsinelas. Hindi naman iyon luma. Kaso ordinaryong mga sandals lamang.

Kunot naman ang nuo nito na tumitig sa akin. Hindi maipagkakailang nainis ito sa sinabi ko.

“Huwag mong pakikialaman ang mga naisusuot ko. Kahit na bisita ka dito ng Kenneth na iyon dito ay ako mismo ang magpapauwi sayo.” Pagbabanta nito sa akin. Nasa himig ang boses niya ang pagkairita dahil nasagi yata ang pride dahil sa sinabi ko.

Hindi ko iyon inalintana. Siya ang nagsimula na kung anu-ano ang sinasabi patungkol kay kuya Kenneth.

“Kung ayaw mong masabihan ng mga ganun. Huwag mo akong pakikialaman. Hmmp.” Pairap ko pang tinapunan ng tingin bago ko ito tinalikuran para balikan ang pag iigib ko. Pero dahil sa nakalimutan ko na medyo may kadulasan ang sahig ay hindi ko na nabalanse ang pagtapak ko dahilan para matapilok ako.

Sa pagkakatapilok ko ay napapikit ako ng mariin dahil deretso ang bagsak ko sa semento.

“Kuya Kenneth.” Pasigaw ko kahit na nakangiwi na ako sa sakit na naramdaman ko. Hindi na ako makagalaw dahil sa paa ko.

“Fuck.” Si Kendrick na dumalo sa akin. “Gugustuhin mo ba ang maranasan ang mga ganito.” Panunumbat pa nito sa akin.

Pipiksi pa sana ako ng umangat ako sa pagbuhat nito sa akin pero hindi ko na magawa dahil tuluyan na akong nakarga.

“Kasalanan mo.” Pasigaw na sumbat ko. Napangiwi ulit ako ng maigalaw ko ang paa ko ay sumidhi ang kirot doon. “Kuya Kenneth.” Muli ay sigaw ko.

“Tumahimik ka. Ang ingay mo.” Paninita sa akin nito at papalayo na sa poso.

Siya namang lumabas sa likod bahay si kuya Kenneth na agad lumapit samin.

“What did you do?” Nasa tuno ang galit. Naging marahas pa ang pagbawi niya sa pagkakarga sa akin ni Kendrick. “Are you okay? Basang basa ka. Damn it.” May gigil sa tuno ng boses ni kuya Kenneth. Malinaw pa sa paningin ko kung paano niya tapunan ng mapagbantang tingin si Kendrick bago ako ipinasok sa loob bahay.

Pero balewala na iyon sa akin dahil sa pagkirot ng talampakan ko. Ng balakang ko dahil sa pagkakatapilok at pagbagsak ko sa semento.

¤¤¤

“Awww. Kuya Kenneth.” Maluha luha akong nakahawak sa braso niya habang abala ang tinawagan nilang manghihilot sa paa ko. Agad na nagpatawag si tito Kandro kanina ng manghihilot para agapan ang pamamaga ng paa ko.

Napapiksi pa akong muli ng galawin nito ang paa kong natapilok.

Namaga na iyon ng sobra. Hindi ko na nga maigalaw dahil sa sobrang kirot.

“Relax, little Acer. Gagaling din agad iyan pagkatapos mahilot.”

“Hu, hu, hu. Lets go to the hospital.” Sagot ko na mas humigpit pa ang hawak ko sa braso niya.

“Shhh. Stop crying. I told you. We don’t need to go in the hospital. Magaling si kaka Ben pagdating sa paghihilot.”

Nakasimangot akong napatitig sa kanya bago ako muling kumapit sa braso niya. Hindi ko alam kung paano iibsan ang kirot ng paa ko. Para akong maiihi sa sakit at hindi ko na halos maigalaw ang paa ko.

“K-kuya K-kenneth.. huhuhu..”

“Kuya Kenneth is here.” Inalis niya ang brasong yakap ko at siya na mismo ang yumakap sa akin. “Tahan na. Patapos na din iyan.” Pang aalo pa niya sa akin.

Sa lambing ng boses at nakaramdam naman ako ng kapayapaan. Kahit na sadyang nangunguna ang pagkirot ng paa ko ay binabalewala ko na lang. Basta nasa tabi ko siya ay kakayanin ko.

Nagtitiis ako na manatili dito sa bahay nila sahil sa kanya kaya kakayanin ko ang lahat ng pagsubok hanggang sa magpasya na siyang bumalik ng bahay.

“Hu hu hu.” Napapahikbi na lang ako. Kulong ako ng mga yakap niya. Nanatili siyang nakayakap sa akin hanggang sa tuluyang matapos mahilot ang paa ko.

Hindi ko pa man maigalaw ng maayos ang paa ko ay nabawasan naman ng kaunti ang pangingirot.

“Huwag niyo na munang babasahin ang paa niya kahit na hanggang labing dalawang oras lang.”

“Umm. paano ako makakaligo niyan. Kuya Kenneth..” kunot ang nuo kong reklamo. Hindi pa nga napapalitan ang short kong nabasa dahil sa pagkakabagsak ko kanina. Agad kasing tumawag ng manghihilot kanina dahil kapag pinatagal pa ang pamamaga ay mas masakit na ang pagkirot ng talampakan ko.

“Huwag lang naman babasain ang bahagi ng paa mong namamaga. Mean makakaligo ka parin. I will help you.” Sagot ni kuya Kenneth.

Muli akong napasimangot.

“Salamat kaka Ben. Heto po, bilang pasasalamat.” Nag abot ng dalawang daan si kuya Kenneth.

“Bakit iyan lang?” Tanong ko. Kung iisipin na pag nagpunta kami sa hospital ay baka aabot pa ng isang libo mahigit pati na gamot.

“Malaking halaga na ito ineng.” nakangiti pang sabi ng manghihilot. “Maraming salamat din dito.”

“Sandali.” Pagpigil ko ng paalis na ito matapos magpaalam. Hindi na nga masyadong masakit ang paa ko kaya naigalaw ko na ng kaunti ang paa ko. “Kuya Kenneth. Give him more.” Sabi ko. Maganda naman ang kinalabasan ng panggagamot nito sa paa ko.

“Hindi na kailangan ineng.”

“Lalaki po ako.” Sabay turo ng sarili ko ng maulit ang pagtawag sa akin na ineng. Tawag sa mga babae iyon.

Sa pangtatama ko sa pagtawag nito sa akin ay nakita ko ang bahagyang pagngiti ni kuya Kenneth.

“Kyut lang talaga ang little Acer ko kaya ka tinawag na ineng ni kaka Ben.” Sabi ni kuya Kenneth and as usual.. pumatong ang kamay sa ulo ko at ginulo ang buhok ko.

I pouted my lips bilang reaksyon ko.

“Hayaan mo na si kaka Ben. Malayo pa ang uuwian niya.” Tumango na lang ako. “Dito ka na lang muna. Ihahanda ko lang ang pampaligo mo.” Bago pa man ako makasagot ay mabilis na siyang nakalabas ng silid.

Nakasimangot na lang talaga akong napasunod ang tingin sa kanya.

¤¤¤

Akala ko madali lang ang maghubad sa harapan ni kuya Kenneth tulad na lang ng palagi ko noong naiisip pero ngayon…

Napalunok ako. He is staring at me habang nakaupo ako sa plastic chair na inihanda niya. Nakataas din ang isang paa ko sa isang upuan mas mababa sa kinauupuan ko. Ibinalot pa ni kuya Kenneth ng plastic ang paa ko para mas sigurado daw na hindi mabasa.

“What are you waiting for little Acer? Maliligo ka pa ba o hindi na?” Tanong niya ng ilang minuto na ang lumipas ay hindi pa ako gumalaw para magalis ngmga damit ko.

“Kaya ko na. Hindi ko naman babasahin ang paa ko.” Kuway sagot ko na hinimigan ng pagtataboy sa kanya.

“C’mon. Hindi ka pwedeng mababad sa tubig dahil posebleng malalamigan ang paa mo kahit hindi mababasa.”

“Ehh.”

“Little Acer.” Bahagya pang pinanlakihan ako ng mata. Ilang sandali pay lumapit na siya sa akin at walang babalang hinawakan ang damit ko at agad na tinanggal iyon sa katawan ko.

“No.” Muli kong suway ng isusunod na ang short mo. Hindi pala talaga ganun iyon kadali. Hindi ko na ulit iisipin ang mga ganitong bagay sa isip ko.

“Acer.”

Tila ako napako sa kinauupuan ko. Hindi ako makatanggi kahit na gusto kong tumakbo na palabas na ng banyo at huwag na lang maligo. Pero huli na para bawiin ang sinabi kong gusti kong maligo. And here I am now.

Muli akong napalunok ng tuluyan ng natanggal ni kuya Kenneth ang short. Pasalamat na lang ako at hindi isinamang tanggalin ang brief na suot ko.

“Huwag kang malikot ng hindi mabasa ang paa mo.” Siya na mismo ang naglahay ng shampoo sa buhok ko at sinimulan na akong paliguan.

Nanahimik na lang ako dahil hindi na ako makakaiwas. Pahamak kasing paang mayroon ako. Hindi ko naman balak ang ganito pero parang mapaglaro minsan ang pagkakataon.

Ilang sandali pay na relax na lang ako. Magaan ang mga kamay na may kasama pang masahe sa ulo ko habang patuloy na pinapabula ang shampoo sa buhok ko.

Napapikit ako. Hindi na din masama. Tuluyan na akong nagpaubaya sa pagpapaligo niya sa akin.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

M alambot na ang buhok niya kahit hindi lagyan ng shampoo pero napakagaan ng kamay ko at parang ekspertong minamasahe pa siya sa ulo habang shinashampoo ko ang buhok niya.

May guhit na ngiti sa labi ko ng mapansin kong napapikit na siya at tuluyang hindi na nagreklamo sa pagpapaligo ko sa kanya.

Parang kailan lang na gustong gustong ipain ang katawan niya sa akin pero kanina.. halos ayaw ang ideyang papaliguan ko siya.

Lagi ko naman siyang sinasabayan noong maligo. Lalo na kapag naglalambing na paliguan ko siya noong maliit pa siya. At ngayon.. ibang iba na siya. Kay ganda ng hubog ng katawan niya na para lamang sana sa magagandang babae.

Na sa mga pagkakataong gagawa siya ng mga paraan para lamang akitin ako noon ay ang hirap kong pinipigilan ang sarili ko para lamang hindi ako mawalan ng kontrol sa sarili kong emosyon at sariling pagnanasa.

Sa simula pa lang ay nakaramdam na ako ng kakaiba noong nasa bente uno anyos ako at mas nadagdagan pa iyon ng kausapin ako ni tito Ace tungkol sa kanya. Kung ano ba talaga ang turing ko sa kanya.

Hindi naman ako nagsinungaling at sinabing may kakaiba akong nararamdaman sa anak nila. And tito Ace told me.. na pag aralan kong mabuti kong ano ang pakiramdam na unti unting nabuhay sa puso ko. Dahil hindi daw nito ipagkakatiwala si Acer sa akin kung hindi buo ang nararamdaman ko.

“Ako na.” Pagpigil niya sa kamay ko ng simulan ko ng sabunin ang katawan niya. “May kamay ako.”

Hinayaan ko namang kunin niya sa akin ang sabon pero pumuwesto ako sa harapan niya. May pilyong ngiti pa sa labi ko ng tumingala siya sa akin.

“What?” And as usual, kunot na naman ang nuo niya.

“What? Hindi ba nitong nakaraang buwan lang lagi kang nangangahas na…”

“That was before.” Putol niya sa sasabihin ko. Umiwas ng tingin. “And this is not a part of my plan.”

“Haha.” Bahagya akong natawa. And he really has a plan of doing some dirty thing. Kung iba lang siguro ang ginawan niya ng ganun ay matagal ng may pumatol sa kanya ng walang pag aalinlangan.

I also want to do something to him pero naiisip ko ang mga pangako ko kay Tito Ace. Na iyon ang isa sa pumipigil sa akin at hindi ko sisirain ang pangakong iyon na ikakasira ng tiwala nila sa akin.

But for now… hindi naman siguro kalabisan ang i’tease lang siya ng kaunti.. and claim a little what is mine a long time ago.

“Bakit hindi ngayon? Hmmm. My little Acer?” Saka ko binawi ang sabon mula sa kanya na ikinagulat niya.

Napapiksi ng idampi ko ang sabon sa flat na dibdib niya at bahagyang nilaro mismo sa pinkish na nipple niya.

“Uhmmm. N-no.” Pinipigilan ang kamay ko pero wala namang kalakas lakas kaya nagpatuloy lamang ako sa sinimulan ko.

Nawili akong pagmasdan siya habang pilit akong pinipigilan.

“Hmm, want me to stop?” Patukso ko pang tanong. Mas pinaikot ang sabon sa nipple niya habang ang isang kamay ko ay naglalaro na mismo sa isa pa.

“Uhmmp.. k-kuya K-kenneth.. s-stop.” Pakagat labi pang pagtanggi sa akin pero ang kamay na siya sanang pipigil sa akin ay hindi na nagawang manulak.

“Really. But what about here?” Niyuko ko ang gitna niya. Kahit na nababalot iyon ng maliit na tela ay halata ang pagkakaroon niya ng reaksyon sa ginagawa ko.

“You are teasing me..”

“Yeah! A little bit my little Acer. I thought you like this.” Sabay pisil ng isa niyang utong sa dibdib.

“Uhmp..” kitang kita ko ang pagnginig niya na tila pinipigilan pa ang ganung reaksyon.

“Hmmm..” at ang kamay ko na may hawak na sabon ay mabagal na pinadausdos ko pababa. Hanggang sa tumigil iyon sa may puson niya dahilan para muling manginig siya. “Are you cold?” Kunway tanong ko kahit na hindi naman malamig ang tubig na galing sa puso. Saka sarado ang banyo at walang hangin na pumapasok kaya mas nakakaramdam pa ako ng init na dinagdagan pa ng kapangahasan ko.

Oo, sa ginagawa kong panunukso sa kanya ay naapektuhan din ako at nadadarang na kung hindi ko pinipigilan ang sarili ko ay baka tuluyan akong makalimot.

Umiling naman siya. Ang pagkakapigil niya sa kamay ko ay unti unting lumuwang.

“Uhmmm. K-kuya K-kenneth.” At bago pa man ako makasagot ay huli na ng hilain niya ako at siya na mismo ang naglapat ng labi sa labi ko.

Sa una ay nabigla ako. Pero.. pinagbigyan ko ang sarili ko sa unang pagkakataon na huwag pigilan ang sarili ko sa kagustuhang tutuhanin at huwag tanggihan ang halik na matagal ko ng gusto ding gawin sa kanya.

“Uhm..” hanggang sa tuluyan ko ng binigyan ng katuparan ang halikang iyon.

Malambot… at napakatamis sa panlasa ko ang mga labi niya na hindi ko gugustuhing putulin ang halikang pinagsasaluhan namin.

Naging pangahas ako’t naglumikot ang dila ko para tuluyang galugarin ang loob ng bibig niya. Lasaan.. at hindi ako nabigo dahil ang tamis na kaninang natitikman ko ay mas naging matamis pa.

Sucking his tounge that I really want to swallow it.

“Uhmmp.” Isang mabining ungol ang pinakawalan niya ng pakawalan ko ang labu niya para rin humugot ng hangin sa baga.

“So sweet my little Acer.” Bulong ko. Nakaluhod na ako mismo sa harap niya. Ingat na ingat na huwag magalaw ang paa niyang nakapatong sa isang upuan.

Ikinulong ang magkabilang pisngi sa mga palad ko. Titig na titig kami sa isa’t isa.

“K-kuya K-kenneth.” Bulong din niya sa pangalan ko.

Ewan ko ba pero parang nakakadagdag sa pagnanasa ko ang pagtawag niya sa akin ng kuya. Parang gusto ko tuloy iyong marinig kapag tuluyan ko ng putulin ang pagpipigil ko. Isisigaw ang pagtawag sa akin habang aangkinin ko na siya.

Pero pinutol ko ang kaisipang iyon. Kailangan kong tumigil ngayon dahil ayaw kong magkamali at mabigo sa pagtitiwala sa akin si tito Ace.

“Hmmm.”

“I-is t-that a..”

“What?”

“A real kiss?” Tanong niya na nakapagpangiti sa akin. Sadya yatang hindi inaasahan ang epekto ng isang tunay na halikan sa pagitan ng dalawang tao.

“Yes. Do you like it?” Tanong ko na kahit hindi niya sagutin iyon ay alam kong oo ang isasagot niya. Dahil hindi niya pagsisinungalingan ang sarili dahil ang isang Acer ay sasabihin kung ano ang tunay na nararamdaman.

“Yes.” He nodded his head like what I expected.

“D-do you want more?” Muli kong tanong.

Tumango ulit siya pero hindi ko na inulit ang mapangahas na halik na pinagsaluhan namin kanina lang. Dahil kung gagawin ko pa iyon ay baka hindi na ako makapagpigil pa.

“Then, behave yourelf my little Acer. I will give you a kiss as a reward kung hindi ka magiging pasaway.”

“Talaga?” At parang bata lang na pinangakuan ng candy o laruan sa paraan ng titig niya sa akin. Nasa mga mata ang pagnining.

“Oo naman. So. .. tapusin mo na ang pagligo mo. Baka magkasipon ka pa at ubuin.” Tumayo na ako sa pagkakaluhod ko at muling ipinagpatuloy ang pagpapaligo ko sa kanya.

Naging magaan na ang bawat kilos at kahit siya ay hindi na nagreklamo pa hanggang sa matapos ay hindi na namin napag usapan ang halikan na pinagsaluhan namin.

¤¤¤

“Ano? Susuntukin mo ako sa nangyari sa kanya?” Galit na tanong nito sa akin ng kausapin ko ito.

Mabilis na nakatulog si Acer kanina dala na rin ng pagod at pananakit siguro ng paa. At nagpasya akong sitahin si Kendrick at alamin ang nangyari kanina bago pa man matapilok si Acer.

“Wala akong balak gawin iyan sayo. Gusto ko lang malaman kung ano ang ginawa mo sa kanya bakit siya natapilok kanina.” Seryusong tanong ko.

“Wala akong ginawa. Sinabihan ko lang siya na hindi siya bagay dito sa bahay.”

“Then??”

“Then. Then. Then.” Pang uulit niya sa sinabi ko. “Huwag mo akong englisin porket nakapag aral ka.”

“Umayos ka Kendrick. Hindi sa lahat ng oras ay gagana ang ganyan mong ugali. Sabihin mo sa akin kung ano ang ginawa mo bakit siya natapilok.”

“Hindi ka naman maniniwala diba. Sinabi ko ng wala akong ginawa sa kanya. Saka tinulungan ko pa nga siya kanina bago ka dumating.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Siguro nga wala akong mahihita sa kapatid ko na sabihin sa akin ang lahat. Si Acer na lang mamaya ang tatanungin ko kung ano talaga ang nangyari. Hoping that Acer tell the truth if I ask him.

“Hindi sa hindi ako naniniwala sayo. Pero ito ang pakiusap ko. Bilang isang kapatid na nag aalala para sayo.” Panimula ko. “Huwag ka ng gagawa ng bagay na ikakapanakit niya. Dahil hindi mo alam ang magiging kabayaran kapag naulit pa iyon.” Pagbabala ko sa kanya.

Dahil kapag nalaman ni tito Ace ang nangyari ngayon kay Acer ay siguradong may kalalagyan ang kapatid ko at iyon ang iniiwasan ko. Masasabi kong kantiin na nito ang kahit na sino huwag lang si Acer na iniingatan ng mga magulang ng higit pa sa mga buhay nila.

“Ano ngayon? Bakit? Anong gagawin sa akin ng mga magulang niya? Huh.” May kung anong paghahamon pa sa tuno ng boses nito.

“Hindi mo sila kilala. Hindi mo alam ang piligrong susuungin mo kapag kinanti mo ang anak nila. Kaya bago pa mangyari iyon. Magpakatino ka at huwag mong gagambalain si Acer habang nandito siya sa bahay.”

“At kung ayaw mong magambala ang iniingatan niyong Acer na iyan. Paalisin mo na siya. At pwede ka na ding bumalik sa kanila dahil hindi ka namin kailangan dito.” Galit na sagot niya.

Gusto ko sana itong patulan pero… hindi ko ibababa ang pinag aralan ko para sa kanya. Hanggat kaya at madadaan sa mabuting usapan ay gagawin ko. Hindi ako magpapatalo dito at papaapekto.

“Nagbababala lamang ako. Sana pagkaisipin mo ang mga iyon.” Kampanteng saad ko. Tinapunan ng seryusong tingin bago ito tinalikuran at iniwan.

Hindi sa pinipili ko si Acer at ang pamilya nila kaya ko siya ngayon ipinagtatanggol. Ginagawa ko lamang ito para sa kanilang kabutihan at iniiwas sa kapahamakan na magiging dulot ng pagkapasaway ng kapatid ko.

Umaasa din ako na sana.. mabaliwala lang kay Acer ang nangyari sa kanya at huwag magsumbong kina tito Ace. Dahil kung nagkataon na magsabi ito sa mga magulang ay magkakagulo na ang lahat. Baka hindi si Kendrick ang maapektuhan kundi buong pamilya at maski ako ay ilayo na siya sa akin ng tuluyan.

Mawawala lahat ng pinaghirapan ko. Ang pundasyong naitayo ko para sa pagtitiwala nila sa akin. At iyon ang isa sa numero unong ayaw kong masira.

Ang kanilang pagtitiwala sa akin. At sa pagtitiwalang kaya kong ingatan at alagaan si Acer para sa kanila.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #23:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

KENNETH

POV:

¤¤¤

“ Ano iyong nabalitaan ko?“ As what I expected, pasigaw na tanong ni tito Ace sa akin makalipas lamang ng ilang oras ng pagkakatapilok ni Acer.

Alam ko naman na nasa paligid lamang ang mga mata nito dahil kay Acer. Ang unico hijo nilang pinakaiingatan. At isa iyon sa iniiwasan ko talagang mangyari. Ang muling magkamali at mapabayaan si Acer habang nasa pangangalaga ko.

“Sorry for that tito. Hindi ko po nabantayan ng maayos si Acer. Masyadong mabilis ang pangyayari at nadulas siya sa may poso.”

“Damn it! Is he okay? Tatawag ako ng ambulansya para kunin siya at maitakbo sa hospital.” pa histirical na sigaw po nito mula sa kabilang linya. Mapapngiwi ka na lang dahil mabibingi talaga ang kausap nito kapag galit ito.

“No need tito. Nasa maayos na kalagayan na si Acer ngayon. Tanging ang pamamaga lang naman ng paa niya ang natamo niya. Huwag na po kayong mag alala.” Kampanteng sagot ko. Hindi dapat ako papatinag sa galit nito ngayon na nahihimigan ko sa kabilang linya.

“Siguraduhin mo lang na maayos si Acer dyan, Kenneth. Hindi ko lang mababalitaan na inaaapi ng pamilya mo ang anak ko. Alam mo ang mangyayari.” May pagbabantang sabi pa nito.

Hindi na bago iyon at iyon na ang inaasahan ko. Kaya nga sinabihan ko na agad si Kendrick na huwag ng uulit dahil alam ko ng may kalalagyan ang buong pamilya ko at hindi ko naman masisisi si tito Ace sa pagbabantang iyon.

Hindi naman problema sina Itay at inay. Lalo na si Sandra. Problema ko lang talaga si Kendrick dahil pinag iinitan nito si Acer.

“Alam ko naman iyon tito. Maayos naman ang pagtanggap nila kay Acer kaya wala kayo dapat ipagalala.”

Sa kabilang linya dinig ko ang pagpapakawala nito ng isang buntong hininga. Hanggang sa magpaalam na ito matapos akong dobleng pagsabihan na ingatan at alagaan ko si Acer

Agad akong bumalik kung saan ko siya iniwan sa may maliit na bakuran ng bahay sa harap.

Dala ang meryendang idinahilan ko para gustong maiwan kanina.

“ What?“ Narinig ko ang may pagsitang tanong ni Acer kaya binilisan ko ang lakad ko. Pero di agad ako nagpakita ng makitang si Kendrick ang kausap niya.

Nakaupo siya sa may bangkito sa gilid ng bahay kong saan ko siya iniwan kanina para ikuha ng meryenda sa loob bahay.

Tatlong araw na simula ng matapilok siya at hindi pa maganda ang paglalakad niya. Hindi pa magawang iapak iyon ng maayos kaya limitado din ang galaw niya.

“Huwag mong ipagsiksikan ang sarili mo dito. Huwag mong gawing kumplikado ang lahat dahil sa pagtira mo dito.” Mahina pero may galit na saad nito dahilan para gusto ko ng lumabas sa pinagkukublian ko pero hindi pa ako lumabas. Gusto kong marinig ang ilan sa mga pag uusapan nila.

“Bakit ba?di naman kita inaano ah.” Nasa tuno ng salita talaga niya ang hindi maitatagong pagkabrat niya. “Bakit ba ang init ng ulo mo sa akin?” Sa pagkakasilip ko sa kanya ay nakita ko na gustong tayuhan si Kendrick at ipakitang hindi siya natitinag sa pangit na ugaling ipinapakita sa kanya.

“Alam mong hindi ko kasalanan ang pagkakatapilok mo. Kasalanan mo iyon dahil hindi ka nag iingat. Tapos sa akin isisi ng Kenneth na iyon ang nangyari sayo.” Nailing ako. Hindi sa isinisisi ko dito ang nangyari kay Acer. Pinahsabihan ko lang naman ito na kunh maari ay huwag pakitaan ng hindi maganda si Acer hanggat nandito siya sa bahay. Para na rin sa ikakabuti nito ay ng buong pamilya.

“Bleeh. Hindi ako matatapilok kung hindi mo ako nilapitan. Kaya pwede ba. Hindi kita gustong makausap.” Pabalang na sagot naman niya. Hindi nakaligtas ang pagkakakuyom ng kamao ni Kendrick na tila gusto siyang pagbuhatan ng kamay kaya bago pa iyon mangyari ay lumabas na ako sa pinagkukublian ko.

Binigyan ng isang makahulugang tingin si Kendrick bago ako tuluyang humarap kay Acer.

“Here.” Pambabalewala ko sa hindi magandang presensya ni Kendrick. Maayos na inilapag ang meryendang dala ko sa maliit na lamesa sa gilid.

Sa hindi na namin pagpansin dito ay padabog itong umalis.

“Pancake.” Nakangiting tila aliw na aliw sa meryendang inihanda. Ako man ay napangiti na din dahil ang pancake ang unang meryendang pinagsaluhan namin noong kinuha ako sa pangangalaga ng mga magulang nito.

At pancake nga ang paborito niyang meryenda. Simula noon ay inaral ko ang tamang timpla ng gawa ni ate Celine para ipagluto siya sa tuwing maglalambing ito noon. Nabawasan nga lang ang pagsasabay namin noong naging busy na ako sa trabaho na isa sa pinagrebeldehan niya noon sa akin.

“Wanna go home?” Ilang sandali ang lumipas habang pinagsasaluhan namin ang meryenda.

Iyon na lang ang tanging paraan para mailayo sa hindi maganda ang pamilya ko. Alam kong hindi titigil si Kendrick hanggat nandito siya sa bahay kaya iyuuwi ko na lang siya.

“Huh! Why?” May pakunot ng nuo pa niyang tanong na natigil pa sa pagnguya. “Uhm, I’m enjoying my life here with you.” Sagot niya na may gumuhit pang ngiti sa mga labi. “Gusto ko ang pag iigib ko ng tubig.”

“But we need to go home now. Hindi mo ba namimiss ang daddy at mommy mo?”

“Uhm, namimiss ko sila pero wala pang isang buwan na wala ako kaya it’s okay. Inienjoy ko palang ang pag i-stay ko dito.”

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga.

“Diba sabi mo, uuwi ka lang kapag sasama ako. Sabay tayong uuwi.”

Nangunot na naman ang nuo niya at itinigil na talaga ang pagkain sa pancake. Binitwan ang tinidor at humarap sa akin.

“Why so sudden?” May kataasan ng boses na tanong niya. “Did daddy asked you to come back? Because of your works?”

“No.” Mahinahong sagot ko. “Hindi ako tinawagan ng daddy mo. But yes, babalik na tayo dahil napapabayaan ko na ang trabaho ko.”

“No! Ayaw ko.” Pasigaw na sagot niya. Nakasimangot na may pagkatalim ng tingin sa akin.

“But why? Ikaw na din ang nagsabi na babalik tayo kapag sasama ako sayo..”

“Then what next?” Putol niya sa sinasabi ko. “Magiging busy ka na naman sa trabaho mo. Mababawasan na naman ang time mo sa akin. No! No! Hindi tayo uuwi. I will call daddy not to presure you to work. I can call him that we can stay as long as I enjoying myself here with you.” Mahaba niyang sagot na ikinasama pa niya.

Muli akong nagpakawala ng buntong hininga. Wala pa naman sana akong balak bumalik agad pero iyon na lang ang tanging paraan.

Titig na titig siya sa akin. Kung hindi lang siguro masakit ang paa niya ay kanina pa niya ako tinayuhan na sasamahan ng pagpandyak saka tatalikod at magbackout na.

“C’mon. Huwag mo akong titigan ng ganyan na parang ang laking kasalanan na naman ang nagawa ko.” Binago ang kaninang seryusong tinig ko. “Ayaw ko lang na mahirapan ka pa. Kaya uuwi na tayo. At ng hindi ka na paginitan ni Kendrick.”

“Hmmp. So what? Hindi niya ako kaya. I know that daddy watch me all the time kaya hindi ako natatakot.” Sagot niya na tila balewala lamang ang sinabi ko.

At tulad nga ng alam ko, alam din niya na nakasubabay lamang ang daddy niya sa amin.

Muli na naman akong nagpakawala buntong hininga. Paano ko ba sasabihin dito na pwedeng magulo ang tahimik na buhay ng pamilya ko kung sakaling gumalaw ang daddy niya dahil sa hindi magandang ipinapakita ni Kendrick sa kanya.

“Yeah! I know. But we need to go home. Saka malapit na ang pasukan niyo.”

“And I told you, makakapag aral ako online.”

“Oo nga, pero iba lang ang online sa pumapasok talaga sa school.”

“Hmmp, bakit mo ba ngayon ako pinipilit. Ayaw mo na ba akong kasama?”

“Little Acer hindi ganun ang ibig kong sabihin sa pag uwi natin. Saka ako ang maghahatid at susundo sayo sa school. Ayaw mo ba nun? Sabay din tayo kakain sa tanghali. We can spend more time together.” Pangungumbinsi ko parin. Ayaw man niya ngayon at ipagpilitan ang pananatili dito sa bahay ay uuwi kami kahit na anong mangyari.

Hindi ko hahayaan na magkaroon ng hindi magandang pagkakaunawaan ang pamilya namin dahil lang sa pangit na pakikitungo ni Kendrick kay Acer.

Nakasimangot parin siya. Hindi kumbinsado sa mga sinabi ko.

“Sinabi mo na iyan noong pagraduate ka na ng college.. tapos ano? Hindi din natupad dahil naging busy ka na sa trabaho. Wala ka ng time sa akin.”

Bahagya akong natigilan. Oo nga, nangyari nga iyon pero hindi ko naman nais dahil naging abala lang talaga ako dahil narin sa daddy niya.

“Noon yon. Iba na ngayon.. hmmm.”

“Hmmp.”

“Stop acting like a kid, will you. Hmmm.” Masuyong haplos sa pisngi niya ang iginawad ko. “I won’t give you a kiss if you still act like one.”

Kunot nuo na may talim na tingin ang ipinukol niya sa akin. Pero lihim akong napangiti ng wala na siyang maisagot para pagtanggi pa sa gusto ko.

“Good little Acer. C’mon. Eat your snack now.”

“Eh, can we stay here for atleast 2 or 3 days or just one week. Then we can go home na.”

“Hmmm. Depende iyon, kung hindi mo papansinin si Kendrick. At lalayuan na lang kung pinagiinitan ka. Pwede ba yon?” Agad siyang tumango.

Sabay kaming ngumiti. Isang damping halik sa nuo niya ang iginawad ko dahil natapos agad ang usapan namin tungkol sa pag uwi namin sa bahay nila.

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

A yaw ko pa! Hindi ko pa gustong umuwi pero bakit kung kailan nawiwili na ako sa gustong buhay ni kuya Kenneth ay saka niya ako yayayaing umuwi.

Nadoble ang pagkainis ko tuloy kay Kendrick na iyon dahil siya ang isa sa dahilan ni kuya Kenneth kaya uuwi na kami.

Bakit ba kasi niya ako pinag iinitan gayong wala naman akong nagagawang hindi maganda sa isang iyon.

“Hmmp.” Gigil na gusto kong sugurin si Kendrick at sabihing huwag na akong lalapitan para di ako madaliin ni kuya Kenneth na umuwi sa amin.

Dahil sa dami ng naiisip ko at pagkainis kay Kendrick na iyon ay hindi ko na alintana ang paa ko na nailakad ng paunti unti dahilan para makalabas ako ng bahay.

Nag iigib si kuya Kenneth para sa pampaligo ko kaya nasa likod bahay siya.

Magaling na din naman ang paa ko kahit papaano kahit na paika-ika parin ang lakad ko ay makakalakad naman at makakalayo kahit na paunti unti lang ang hakbang ko.

Lalanghap na muna ako ng sariwang hangin habang naghihintay na tawagin ako ni kuya Kenneth. Hindi naman ako lalayo. Iyong abot tanaw ko parin ang maliit nilang bahay.

“Siya ba?” Ilang sandali pa ay may narinig ako sa mga kababaihang natapatan ko.

“Oo, siya nga iyong baklang may kotse na dumating noong nakaraang linggo.” Sabi pa ng isa.

Ayaw ko naman sanang makinig pero nanatili ako sa mabagal na paglalakad dahil ako ang tinutukoy nila.

“Siya nga.. ang gwapo pa naman ng panganay na anak nila tata Kandro pero nakakapanghihinayang dahil parang may relasyon sila ng baklang iyan.”

“Sinabi mo pa. Mayaman eh. Baka maraming perang ibinibigay kaya pinatulan.” Sabi ng isa pa na hindi na nakapagpapigil sa akin para tumigil sa paglalakad at nilingon sila.

Parang umusok ang tainga mo sa mga narinig ko. Gusto kong tawirin ng ilang hakbang lang ang kinaruruunan nila at mabigyan sila ng tigiisang malalakas na sampal.

“Anong tinitingin mo dyan?” Paninita sa akin ng pangit na isa sa kanila. Well, lahat naman sila pangit na punong puno naman ang mukha ng tagyawat. Nangingislap pa sa ang mga mukha dahil napakaoily ng mga iyon.

Hindi naman ako nangungutya, nagsasabi lamang ako ng totoo dahil iyon naman ang nakikita ng mga mata ko.

“Tinamahan ka ba sa narinig mo dahil iyon ang totoo?” Sabi ng isa pa. Maganda ang buhok, tuwid na tuwid at nangingintab pa katulad nga ng mukha nito.

Kunot ang nuo ko. Maingat na muling inihakbang ang mga paa ko palapit sa kanila.

Mukhang hindi nila kilala kung sino ang pinagtsi-tsismisan nila.

Tumigil ako sa harap ng isa kung sino ang pinakamalapit.

“Pagtsismisan niyo na lahat huwag lang niyong idadamay ang kuya Kenneth ko.”

“Aba! Matapang. Haha! Kuya Kenneth daw. Kung hindi lang usap-usapan dito sa atin.. naku…”

“Oo nga.” Pasigunda ng isa pa saka ako pinamaywangan na akala mo naman katangkaran e halos magsingtangkad lang kami. Kung makapamaywang akala mo sexy e ang laki namang ng bilbil. “Gigolo ang tawag sa kuya Kenneth mo kasi sinusuportahan mo ng maraming pera para lamang patulan ka.”

“You…” tikom ang bibig ko at gusto ko silang pagmumurahin. At dahil sa hindi na natuwa tuwa ang mga sinabi nito ay hindi ko na napigilan ang kamay ko.

Mabigat na dumapo ang palad ko sa babaeng nagsabing gigolo ang kuya Kenneth ko.

Magpapahangin at lalanghap lang sana ako ng sariwang hangin pero hindi na nangyari iyon dahil sa kanila. Dinagdagan nila ang inis ko at pinaginit nila ang ulo.

“Abat.. hoy bakla. Ang lakas ng loob mong sampalin ako. Ahh.”

Kung akala nito ay iiwas ako kahit nakita ko ng sasampalin din ako bagkus sinalubong ko pa ito at agad na hinuli ang tuwid nitong buhok at hinila iyon.

Gigil na gusto kong kalbuhin ito kung hindi lang kami pinipigilan ng mga kasama nito. Tangka pa akong sabunutan din ng isa pero hindi na nito iyon nagawa dahil to the rescue ang kuya Kenneth ko.

At dahil sa pagdating niya na alam kong hindi niya ako hahayaang masaktan ay mas pinanggigilan ko ang pagsabunot ko sa buhok ng babae ag hinila pa iyon kaya tudo sigaw ito.

“Ahhhh.. bitawan mo ako. Bwesit kang bakla ka.” Sigaw pa nito kaya mas nadoble na naman ang gigil ko.

“Little Acer, let her hair go.” Mahina pero buong buo ang boses na sabi ni kuya Kenneth.

Tiningala ko siya pero hindi ko pa binitawan ang buhok ng babae. Napalabi ako ng mas nanlalim ang tinging ipinukol sa akin.

Pero bago ko pa man binitawan ang babae ay malakas ko pang hinila ang buhok nito saka patulak na binitawan.

“Bago kayo magbitawa ng salita, isipinin niyo na muna at kilatisin ang pinagsasabihan niya ng hindi magagandang salita. Dahil kapag nagsumbong ako mas pupulutin kayo sa kangkungan.” Galit na sabi ko sa kanila bago ko hinarap si kuya Kenneth. “Lets go kuya Kenneth.”

Agad naman siyang umalalay sa akin. Hindi na umimik pero hindi nakaligtas sa akin ang seryusong tinging ipinukol sa mga babaeng nakaaway ko bago kami tuluyang bumalik ng bahay nila.

¤¤¤

“Hmmp.” Matalim na tinapunan ko ng tingin si kuya Kenneth dahil pinapagalitan niya na naman ako. Sinabi ko naman na nakipagaway lang ako dahil ipinagtanggol ko siya sa mga maling akala ng mga babaeng pangit na iyon.

“Hindi mo naman kailangang patulan ang mga pinagsasasabi nila. Paano kung di ako dumating sa tamang oras? Baka napano ka.”

Napalabi ako saka napayuko.

“Pero dumating ka naman. Saka hindi ko matanggap ang mga sinabi nila.” May papadyak pa ang isang paa kong walang sakit.

“Pero alam mo namang hindi totoo. Kung talagang ganun ako di dapat noon pa. Kaya ipagwalang bahala mo na lang kapag may narinig ka pang mga ganung sabi-sabi. Nagkakaintindihan ba tayo?” Mahaba niyang pangaral sa akin.

Pinid ang labi ko dahil ayaw ko ng sinabi niya. Hindi ako ganung tao na ipagsasawalang bahala na lang ang mga bagay na wala namang katutuhanan. Sabi sa akin ni daddy at laging ipinapaalala na hindi dapat hinahayaan o pinapalaki ang isang bagay kung wala namang patutunguhan o di kaya naman walang kabuluhan.

Tulad na lang ng tsimis ng mga palakang babaeng iyon na wala naman katutuhanan na dapat itama at alisin sa isipan ng mga tao ang mga iyon para hindi lumala at kumalat pa.

“Pero…”

“No more buts.”

Muli akong napasimangot. Hindi na umimik kahit na gusto kong ipaliwanag ang sarili ko.

“C’mon.” Humawak sa likod ng ulo ko at hinila saka niya ako niyakap. Dinampian din ng halik sa ulo. “Don’t mess with those ugly girl again, hmmm.”

Napaangat ang tingin ko sa kanya. May ngiti sa mga labing nakatingin din siya sa akin.

“Kahit na hindi ko narinig o hindi mo man bigkasin ngayom alam kong iyon ang nasa isip mo nang inaway mo ang mga iyon. Tama ako, hmmm..” masuyong humaplos pa sa pisngi ko ang isang palad niya.

Tumango ako at bahagyang napahagikgik.

“Silly. Nababasa sa mga mata mo ang mga gusto mong sabihin.”

“Hindi naman paglalait iyon kuya Kenneth, diba. Nagsasabi lang ako ng totoo.”

“Pero minsan nakakapanakit ang katutuhanan.” Natawa na din siya. Naging atease na ang usapan namin at binalewala na ang pakikipag away ko kanina.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #24:

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“ Anong nangyayari?“ Tanong ko kay tatay ng mabungaran kong nagkakagulo sa mga kapit bahay namin.

Mabuti na lang at mahimbing ang tulog ni Acer at hindi nagising sa mga ingay.

“May nagdedemolish sa mga bahay ng kapitbahay natin.” Sagot naman ni tatay ng malapitan ko ito na nakatingin sa bahay na ginigiba ng mga tao.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng awa sa mga taong mawawalan ng bahay. Alam ko kung ano ang dahilan kung bakit nangyayari sa mga ito iyon dahil mismong mga bahay ng mga dalagitang nakaaway ni Acer ang mga ginigiba nila.

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga. Nakakaawa man pero mali ang taong pinagusapan nila. Ang ikinasama pa. Nagtangka pa talagang saktan si Acer.

Pero.. hindi ba pwedeng mapagusapan muna? Hindi iyong ganito na sa isang iglap lamang ay mawawalan na ng tirahan ang mga kapitbahay namin?

“Kawawa naman sila.” Mahinang usal ng tatay habang pinapanuod ang pagwasak ng mga bahay. “Hindi makatarungan ang biglaang pagwasak ng mga bahay nila.”

“Tama ka dyan tay. Pero…”

“A-anong ingay iyon?” Natigil ako sa pagsasalita at napalingon kay Acer na halos kagigising lang dahil kinukusot pa lang nito ang mga mata.

“Stop rubbing your eyes.” Pigil ko sa kamay niya.

“Uhm.” Napalabi siya. “Anong nangyayari? Bakit ang ingay?” Muli niyang tanong pero hindi na kailangang sagutin dahil nakatingin na din siya sa mga bahay na winawasak ng mga tauhan ng daddy niya.

“Can you stop them?” Kuway tanong ko na umaasa na sana matigil iyon pansamantala para mapag usapan ng maayos.

“Huh! Why me?” Nagtatakang tanong niya na walang kaidi’ideya kung sino ang nag-utos na ipagiba ang mga bahay ng mga dalagitang umaway sa kanya.

“Those houses.”

“Hmm.”

“Ay ang mga bahay ng mga umaway sayo ng nakaraang araw.”

Kunot ang nuo niyang muling napatingin sa mga bahay.

“Why do I care?” Balewalang sagot niya na tangkang tatalikod na ng pigilan ko.

“Ikaw na lang ang pag asa para sa kanila. Kung hihingi ba sila ng tawad sayo at luluhod sa harapan mo patitigilin mo ba sila. please little Acer..”

“Wala akong alam diyan. At wala akong ideya na gagawin iyan ng daddy. Saka sila naman ang nagsimula.” Matigas ang paninindigang sagot niya.

“Hijo.” Si tatay na sumingit sa usapan namin. “Pwede naman silang bigyan ng pangalawang pagkakataon. Ako na ang nakikiusap sayo. Kahit saglit lang mapatigil ang mga iyan para mapag usapan ang maliit na alitan.”

“I’m sorry tito. But my answer is no. Ipinagtanggol ko si kuya Kenneth laban sa kanila but they tried to hurt me at mas pinagdiinan nila ang na masama si kuya Kenneth.” May kataasan ang tuno ng boses na sagot niya kay tatay.

Kapansin pansin na natigilan si tatay at napatingin sa akin. Ako man ay muling nagpakawala ng buntong hininga. Napatingin muli sa ginigibang bahay habang ang mga kapit bahay namin ay nakatingin lang mismo sa mga bahay nila at walang humpay na pag iyak ang mga ito.

“Little Acer, one more time. Please.” Mababang tinig na pakiusap ko sa kanya at nagsusumamamo na sana kahint papaano ay pansinin iyon. Tugunan at makapagisip na ipatigil iyon at bigyan ng pangalawang pagkakataon ang mga taong nakaalitan niya.

“Kuya Kenneth.” Mababang daing din niya na muli ding napatingin sa mga bahay. Pinig ang mga labing hindi alam kung magsasalita ba o hindi.

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagtaas baba ng balikat niya sa pinakawalang malalim na hininga.

“Basta sincere sila. At bawiin ang mga sinabi nila laban sayo.” Mahina pero may gigil na saad niya.

May paikang naglakad mismo malapit sa mga taong gumigiba ng bahay. Nakasunod na lang din ako sa kanya at hindi nagsalita.

Tinapunan niya ng seryusong tingin ang mga kapitbahay naming umiiyak bago binalingan ang mga taong gimigiba ng mga bahay nila.

“Stop.” May kalakasang sigaw niya para makatawag pansin sa kanila na agad namang tumigil at tumingin sa kanya. “Stop that.” Muli niyang saad.

Hindi man nagsalita ang mga ito ay tumigil naman sila at isa-isang nagsilapitan sa amin. Siya man ay humarap sa mga kapitbahay namin. Natigil ang tingin niya sa isa sa mga nakaalitan niya at bahagyang nilapitan.

“Wala akong alam sa pagpapagiba ng bahay niyo pero kaya ko silang patigilin sa isang salita ko lang. Now, give me a reason to stop them totally.” May diing saad niya sa mga ito. “Ang build you a new house.”

“Nakikiusap kami sayo..” ang ina at ama ng isa sa nakaalitan niya na sabay pang nagsalita.

Umiling siya. “Hindi po kayo ang may kasalanan. Ask your daughter.” Sabay tingin ng matalim sa babae.

Sabay sabay naman silang napatingin sa anak nila. Pero ang isa sa hindi namin inaasahan ay ang isang nakaalitan niya ay patakbong lumapit sa amin. Dahil sa hindi napaghandaan at mabilis nitong nakalmot ang braso niya.

“Hey.” Mabilis ko din naman siyang naitago sa likod ko.

“You slut. Kasalan mo ito.“sigaw pa nito na pinipigilan na ng mga kamaganak.

Napailing ako. Walang silbi ang ginawa kong pakiusap kay Acer dahil sa mali nitong hakbang.

“Lets go. Need to treat your wound.” Mahina kong saad pero nagpapigil siya at ayaw sumama sa akin.

“Second chance?” Mahina niyang saad. “You don’t deserve a second chance. Go.” Sabay tingin sa mga taong gumigiba ng mga bahay nila. “Distroy there house.” Utos niya. Na ikinaiyak na naman ng iba.

“No! Please. Please.” Ang unang nakiusap kanina.

Tinapunan na lang niya ng tingin ang mga ito bago nagpatangay sa akin pabalik ng bahay.

Ginawa ko naman ang kaya ko na kumbinsihin siya pero nawalan lang ng saysay.

“Sorry.” Mahinang usal ko habang maingat na nililinisan ang braso niyang may kalmot. Napatitig pa ako doon na sa unang pagkakataon ngayon lamang siya nagalusan.

We need to go home no matter what.

“Why does everything have to be complicated while I’m here.” Mahinang tanong niya na napapangiwi habang nililinisan ko ang galos niya.

“So we need to go back home. Alam mo kung ano ang kayang gawin ng daddy mo sa mga taong nakakaway mo. At isa na doon sa kinatatakutan ko sa mangyayari kay Kendrick kung sakali man.” Totoong sagot ko sa kanya.

Natigilan siya. Tumitig sa akin. “Sorry.” Kuway usal niya sa mahinang tinig.

“Don’t be sorry. It’s not your fault na napapaligiran ng kapangyarihan ng daddy mo.”

Halos sabay kaming nagpakawala ng malalim na hangin sa baga.

“I don’t want to go home. Gusto ko pang maranasan ang simpleng buhay kasama ka. Pero bakit mas kumplikado pa kaysa sa buhay na nakasanayan ko.”

“Sadyang ganun ang buhay little Acer. Ang akala mo ay semple lamang ang mabuhay tulad ngayon ay nagkakamali ka. Kaya please…” muli kong pakiusap sa kanya na sana sa pagkakataong ito ay mapapayag ko na siyang umuwi.

“Yeah! Lets go home.” Kuway saad niya pagkalipas ng ilang sandaling pananahimik niya.

“Thank you.” Ipinagpatuloy ko ang paglilinis ng kalmot niya bago iyon nilagyan ng band aid.

“Thank you kuya Kenneth.” Mabilis ang naging kilos na yumakap siya sa akin kaya nabigla ako at hindi agad nakagalaw. But then…tinugon ko ang yakap niya at ikinulong na siya sa mga bisig ko.

“I will always here for you, my little Acer.” Mga katagang matagal ko ng pinanghahawakang pangako ko. Na kahit na anong mangyari ay isa ako sa magtatanggol sa kanya.

¤¤¤

Muli akong lumabas ng bahay ng muling nakatulog si Acer para tignan ang mga bahay na ginigiba.

Tuluyan na nga iyong nagiba at wala ng pakikinabangan pa. Ang lupit man magbigay ng kaparusahan si tito Ace ay hindi ko parin siya masisisi. Acer is thier one and only son. Na kahit na sinong mananakit sa kanya ay walang makakaligtas, maliit man o malaking bagay iyon. Ika nga nila.. kantiin mo na ang lahat.. huwag lang si Acer dahil babaliktad ang langit at lupa.

Kasama ko si tatay na lumapit sa mga kapit bahay namin.

“Nakikiusap kami sainyo, kaka Kandro, Kenneth.. wala kaming ibang malilipatan maliban sa bahay namin.. pero..” luhaang napatingin si Nana Carmen sa bahay nila. Ito ang ina ng dalagitang kumalmot kay Acer kanina lamang.

“Nagbigay ng isang pagkakataon si Acer kanina nana Carmen.. pero.. nakagawa na naman ang anak niyo ng maling hakbang..”

“Pinagalitan na namin siya. At pinagsabihan na humingi ng tawad sa batang iyon.”

“Sana nga ganun kadali, nana Carmen. Kung ako lang naman iyon ay hahayaan ko na lamang pero.. hindi ako ang magdidisesyon sa bagay na iyon pagdating sa kanya.”

“Pakiusapan mo sila. Nakikiusap kami. Kahit na anong gusto nila ay gagawin namin basta ibalik lamang ang lupa namin.”

Umiling ako kasabay ng isang buntong hininga. Tulad nga ng sabi ko. Kung ganun lang sana kadali…

“Pasensya na nana Carmen. Kung gusto niyong maibalik ang lupa niyo. Sila na mismo ang kausapin niyo. At minsan, pagsabihan niya ang mga dalaga niyo.. na huwag masyadong matabil ang mga dila nila. Dahil minsan, iyon talaga ang nakakapagpahamak sa isang tao.” Pagbibigay ko ng huling mga salita bago ako tumalikod. “Tay, tayo na. Huwag na kayong makialam sa kanila. Baka madamay pa ang tahimik nating buhay sa kababawan ng pag iisip ng mga anak nila.” Aya ko kay itay na agad namang sumunod.

“Hindi bat sobra naman ang nangyari sa kanila hijo?”

“Hindi itay.. noon pa man ay matagal nang lupa ng mga Anderson ang kinatitirikan ng mga bahay natin. Binili nila ito simula noong nahanap ko kayo para sana ibigay sa inyo at bilang regalo pero tinanggihan niyo. Kaya simula pa lang, ay may karapatan na silang palayasin ang mga tao sa lupang kinatatayuan natin. Naging mabilis lamang ngayon dahil sa pang aaway nila sa kaisa-isang tagapagmana nila.” Mahaba kong paliwanag.

Oo, matagal ko ng alam na binili na ni tito Ace ang mga lupang kinatitirikan ng mga bahay namin. Ilan bang mga bahay ang madadamay? Mga pamilyang mawawalan ng lupang kinatitirikan ng kanilang bahay?

Hindi lang mga bahay ng nakaaway ni Acer kundi halos lahat ng bahay na abot ng mga mata namin.

Hindi maipagkakailang ganun sila kayaman. Yaman na patuloy na namamayagpag at walang sino man ang gugustuhing makabangga ang isa sa mga Anderson.

Kung sa mga iniisip nila tulad ng mga itsinismis ng mga anak nila ay wala ni katiting sa utak ko ang perahan sila o bahiran ng hindi maganda dahil pinalaki nila ako ng mabuti.

Itinuring nila akong tunay na anak kahit pa man ganun ang turing sa akin ni tito Ace. Hinubog ako na katulad niya. Ipinamulat niya sa akin na sa mundong ginagalawan namin ay isa sa yaman ang pinakamahalaga. Pero ang isa sa nakapagpamangha sa akin kay tito Ace ay ang sinabing mas mahalaga ang isang masaya at buong pamilya.

Hindi man siya palakwento pero sakanya ko nalaman ang buong kwento ng buhay niya. Kung paano din siya hinubog ni lolo Alejandro. Kung paano siya pinalaki nito. Kung paano niya nakilala si tito Elijah at higit sa lahat.. kung paano nagsuffer si Acer simula noong naisilang siya.

Hindi ako hinayaan ni tito Ace na malihis ng landas na mayroong paggabay din ni tito Elijah. Na minsan nasabi ko sa kanila na gusto kong mabayaran ang malaking utang na loob ko sa kanila. Pero ang tanging gusto nila sa akin ay ang alagaan ko ang anak nila. Mahalin, ingatan tulad ng ginagawa nila.

“Huwag niyo ng pagkaisipin ang mga nangyari itay. Sadyang ganun lamang ang buhay ng isang tao na napapasailalim sa makapangyarihang tao. Hindi naman sana sila mapapalayas sa lupang kinatitirikan ng bahay nila kung hindi lamang nila kinanti si Acer. Kaya sana itay.. ni kahit katiting man lang sana sa isipan niyo ay huwag kayong mag isip ng masama laban sa kanila. Kahit na kay Acer.. dahil kahit na kayo ang tunay kong mga magulang.. hindi ko ipagpapalit ang kaligtasan ni Acer.” Isang makahulugang salita na pakiusap ko sa kanila.

“Hindi ko kailanman naisip iyon anak. Ang ikinatatakot ko lang ay si Kendrick.”

“Aalis na kami ni Acer itay para hindi na lumaki pa ang mga nangyayari ngayon.. kaya wala na kayong dapat ipag alala.”

Ang itay naman ang nagpakawala ng isang buntong hininga bago tinapik ang balikat ko.

“Masama man ang ginawa naming pag abanduna saiyo noong maliit ka pero masasabi kong.. nakatakda kang makilala ng pamilyang iyon. At proud ako sayo anak. Ang ibang mga batang naampon ng mga mayayaman ay nagiging sakim sa kapangyarihan pero…”

“Nasa paggabay iyon ng pamilyang nag alaga sa akin itay.”

“Kaya nga anak. At masasabi kong mabuting pamilya ang kinalakihan mo.. dahil napalaki ka nilang ganyan.. may paninindigan.”

Tumango ako. Kahit na medyo naging seryuso ang usapan namin ay naging magaan naman ang naging takbo ng pag uusap namin bilang mag ama.

Mabuti na lang at naitatak din ni tito Elijah sa utak ko na minsang naibaon sa pagkamuhi ang sarili ko sa tunay kong mga magulang ay sinabi niyang..

“Huwag mong kamuhian ang tunay mong mga magulang. Oo, inabanduna ka pero hindi naman sa kung saan lamang. Iniwan ka nila sa ampunan para siguradong may pamilyang kukuha sayo at maalagaan ng mabuti na hindi nila kayang puunan. Hindi man magandang pakinggan na ikinatuwa namin na iniwan ka nila pero iyon ang katutuhanan.. masaya ako, at lalo na si Acer dahil nakilala ka namin. Binigyan kami ng pagkakataon na magkaroon pa ng isang anak. Nagkaroon ng kapatid si Acer. And hoping na.. bagong pamilya man kami para sayo sana ituring mo kaming tunay na pamilya.”

“At hindi ko maipagkakailang pinagpapasalamat ko na minsan niyo nga akong iniwan.” Totoong saad ko. Hindi mabigat sa dibdib ko ang katutuhanang iyon. Dahil tulad nga ng sabi ni tito Elijah. May ikinaganda ang pagabanduna nila sa akin dahil napunta ako sa kanila.

¤¤¤

“Mommy.” Nakangiti aking nakasunod lang ang tingin ko sa kanya. Mabilis na bumamaba at tinakbo ang pagitan nila ni tito Elijah.

“Baby.” Kapansin-pansin ang pananabik nila sa isa’t isa na para bang isang taon silang hindi nagkita.

“I miss you mommy. Where is daddy. Where is he?”

“I’m here baby.” Tama namang palabas si tito Ace na agad lumipat sa pagkakayakap kay tito Elijah.

“I miss you too daddy.”

“I miss you too baby.” Nakayakap kay Acer pero sa akin nakatingin na tila ang daming gustong sabihin. “Did you enjoy your vacation?” Kuway tanong nito ng kumalas na siya sa pagkakayakap dito.

“Hmmm, yeah! I had fun. You know what daddy.. ang saya palang mag igib ng tubig sa poso.” Pagkukwento niya. Walang halong pagkukunwari ang kasiyahan sa mukha niya habang sinasabi iyon.

“Really?”

“Yeah! Akala ko nga mahirap pero madali lang pala.”

“Hmmm, lets go inside first tapos ikwento mo sa amin ang mga ginawa mo doon. You too.” Sabay tingin ulit sa akin.

“Okay! It was really fun.” Kumapit sa magkabilang braso ng mga magulang niya at panabay na naglakad ng papasok ng bahay.

Lumingon sa akin si tito Elijah. “Lets go hijo.” May ngiti sa mga labing niyaya akong sumunod sa kanila.

“Sige tito. Igagarahe at ipapasok ko lang ang mga gamit namin ni Acer.” Magalang na sagot ko.

“Hurry up.”

“Yes tito.” Agad naman akong kumilos ng tuluyan na silang makapasok sa loob. Hindi man nila ako kadugo pero nandoon parin ang pakiramdam na tunay nila akong anak.

“Ako na dyan señorito.” Si ate Celine na lumapit sa akin.

“No need Ate Celine.” Nilagpasan ko na ito hila ang maleta ko papasok ng bahay. Naabutan ko na nasa sala sina Acer na ngayon ay masaya ng nagkukwento sa mga naranasan sa bahay.

“Halika na dito hijo. Samahan mo kami.” Si tito Elijah na napatingin sa akin ng matapat ako sa kanila.

“Iaakyat ko lang ito tito.” Maayos na sagot ko naman dito sabay tingin ng hila kong maleta.

“Sige. Nagpahanda na din ako ng meryenda natin kaya bilisan mo.”

“Sige po tito.” Hindi naman ako nagmadali. Hindi naman basihan ang sinabing bilisan ko sa mga kilos ko para maging doble ang kilos ko para mapadali ang lahat.

Maghihintay naman sila.

Maalala ko pa noong una simula pa lang na nandito ako sa bahay nila. Halos ayaw kong lumabas ng silid ko noon kahit na tinawag na ako ni ate Celine pero naghihintay at naghihintay parin sila hanggang sa tuluyan ko ng nakasanayan.

¤¤¤

“Alam mong hindi ko nagustuhan ang mga nangyari habang nasa pangangalaga mo si Acer.”

“Sorry tito. Hindi ko din naman iyon gustong mangyari pero sadya lamang na hindi ko hawak ang isip ng isang tao.”

“And about those people..they deserve what they got for hurting Acer. And don’t feel sorry for them.”

“Yes tito.”

“Never talk about and forget about them from now on.”

“Yes tito.” Tanging sagot na masasabi ko.

“Well, ang mahalaga ay naiyuwi mo na siya dito ng ligtas kahit na nagalusan siya. And about your brother..”

“Sorry for that too tito…”

“Your brother is working now at the company.”

“What?” Nagulat ako sa balita. Kailan pa? At ano namang klaseng trabaho ang ibinigay para dito gayong hindi man lang nakapagtapos ng highschool si Kendrick.

“Lumapit siya sa akin noong isang araw. Kaya pinagbigyan ko alang alang man lang sayo.”

“Anong trabaho tito?”

“Isang janitor.”

Hindi ko mapigilang mapakibit ng balikat. Mabuti at tinanggap ni Kendrick ang trabahong iyon. Well, wala naman siyang mapagpipilian dahil wala naman siyang natapos sa pagaaral.

“Sinabi ko lang ito para mapaghandaan mo ang pagtratrabaho ng kapatid mo sa companya. Hindi naman mabigat ang trabahong iyon dahil alam naman ng mga empleyado natin ang pagdating sa kalinisan.”

“Salamat tito. Ako na ang bahalang gumabay sa kapatid ko pagdating sa kanyang trabaho.”

“Good. You may go and take a rest.”

“Yes tito.” Maayos akong nagpaalam kay tito Ace bago ako tuluyang lumabas ng library. Tuloy tuloy sa silid ko para tuluyan na ngang makapagpahinga ng may lakas para bukas at harapin na naman ang mga naiwan kong trabaho.

Mabuti na lang at hindi masyadong galit si tito Ace sa mga nangyari. Hindi gaanong kabigat ang mga salitang binitawan nito kanina na ang akala ko kanina ng ipatawag ako ay makakarinig ako ng mga sumbat mula dito bagkus nakarinig ako ng mabuting balita tungkol sa kapatid ko.

Hindi man malinaw sa akin ang dahilan ni Kendrick sa pagpasok ng trabaho sa kompanya ay mabuti na iyon ng may iba itong pagkakaabalahan at hindi lang pakikipagbarkada ang alam nito.

Tulad ng sinabi ko kay tito Ace, ako na ang gagabay kay Kendrick para hindi pumalya sa ekspektasyon nito sa kanya.

And about Acer.

Nailing ako. May pangako ako sa kanya na hindi na ako magiging busy sa trabaho at maglalaan ng oras sa kanya.

Well, I really have a lot of time before sadya lamang na sinusubukan kong ilayo siya sa akin pero hindi naman nagtagumpay. Kaya para ano pa para umiwas, I will just fullfill my promise to him.

And start a new journey for us.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #25:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

As what I expected, busy na naman si kuya Kenneth at nagsisimula na naman siyang baliwalain ako.

Nakakainis dahil nangako siya sa akin na mas uunahin niya ako kaysa sa trabaho niya.

“I hate you.” Gigil na may kasamang pagdabog habang pababa ako ng kotse. Nasa haraban ako ng building kung saan siya nakabase.

“Hihintayin ko pa po ba kayo señorito?” Tanong sa akin ni tata Brando.

“Mauna na po kayo, tata. Sasabay na ako kay kuya Kenneth.”

“Sige, señorito.”

Umalis na ang driver kaya nagpatuloy na ako sa pagpasok. Lahat ng makakasalubong sa akin ay binati ako at nasa kanila ang paggalang maliban sa isang tao ng makarating ako sa tapat nf elevator.

And thia guy is..

“Ikaw.” Nanlaki ang mga mata ko ng mapagsino ko kung sino ang lalaking hindi nagbigay ng pagbati sa akin.

But I don’t mind anymore.

“Why are you here?” Tanong ko kahit na halata kung ano ang dahilan kaya ito narito sa kompanya namin.

Nakahawak ito ng map habang nasa likod nito ang troley ng iba pang gamit para sa paglilinis.

Pero hindi iyon ang mahalaga sa akin. Ang tanong ay bakit ito nagtratrabako sa kompanya at janitor pa talaga. Mabuti at hindi namili ng trabaho sa ugaling mayroon ito.

Sa pagtanong ko sa kanya kung bakit ito nandito ay siya namang pagyuko nito.

“What is that for? Huh! Nevermind. Just keep going.” Saad ko saka ko siya nilagpasan ng pabukas na ang elevator. Tinaasan ko pa siya ng kilay bago iyon tuluyang nagsara.

Wala akong ganang makipagaway dito at ipakita kung kaninong teretoryo naman ngayon ang tinutungtungan nito. Ang mahalaga sa akin ay ang mapuntahan agad si kuya Kenneth dahil halos dalawang araw na naman siyang hindi nagpakita sa akin.

“Acer.” Si kuya Kenneth na siyang nabungaran ko pagbukas pa lang ng elevator.

Agad ding napalitan ng ngiti ang kanyang pagkagulat and give me a quick kiss in my cheeks.

“Where are you going?” Tanong ko.

“Hmm, diba ako dapat ang magtanong niyan? And what are you doing here?” Balik tanong niya sa akin. Kinuha ang kamay ko at isinabit iyon sa braso niya, iginiyang pabalik ng elevator.

“Dalawang araw ka na namang busy at hindi naglalaan ng oras sa akin.” Sagot ko na may halong panunumbat.

“Sorry for that little Acer. Naging busy lang akong nitong dalawang araw dahil sa may anumalya ang ilan sa mga departamento ng kompanya. And we need to fix it.”

“Uhmm, then. Okay na ba ngayon?”

“Halos patapos na little Acer.”

“And you look hagard by the way.” Sabay sulyap sa kanya. Hindi naman nakakabawas sa angking ka-gwapuhan ng kuya Kenneth kahit na halatang wala siyang tulog. He is still handsome and hot.

“Yeah! Wala akong maayos na pahinga sa nakalipas na dalawang araw little Acer, kaya pagpasensyahan mo na at hindi ko natutupad ang pangako ko. Hindi man ngayon, makakabawi din ako sayo.” Napakagaan niyang magsalita kaya agad nawala ang pagtatampo ko sa kanya.

Hindi na ako sumagot. Isinandal ko na lang ang ulo ko sa braso niya habang naghihintay na tuluyang tumigil ang elevator sa 2nd floor.

“I saw Kendrick.”

“Then?”

“Why is he here? Sasabihin na naman ba niyang layuan kita?”

“No. Ang daddy mo ang tumanggap sa kanya dito sa kompanya.”

“I knew it. Daddy is always the best.”

“Yeah! Always.”

Sabihin man ng iba na masungit ang daddy ko ay ipaglalaban ko na nagkamali sila sa paghuhusga sa kanya. Masasabi kong si daddy ang the best daddy in the world.

“But why here?”

“Siguro nakapag-isip na siya na hindi lang dapat barkada ang laging kasama. At kailangan ding kumita.”

“I don’t like him.”

“I know that. Kaya iwasan mo na lang kung maari little Acer.”

“Hmmm.”

“Kumain ka na ba?” Halatang iniba niya ang usapan.

Umiling ako.

“Good. Sabay na tayong kumain. Anong gusto mo?” Tama namang pabukas ang pinto ng elevator. Nakahawak parin ako sa braso niya ng pabalas na kami. Deretso sa restaurant at sabay ng nananghalian.

¤¤¤

KENNETH POV:

¤¤¤

“Acer.” Nanlaki ang mga mata ko ng bigla siyang nahiga paibabaw sa akin habang nagbabasa ako ng libro.

“Hehe.” Pahagikgik pa na lumusot sa ilalim ng libro para tuluyan kong mabitawan ang hawak ko.

“What are you doing?”

“I just want to cuddle.” Sagot niya. Umunan sa dibdib habang nasa ibabaw ko parin siya.

Nagpakawala ako ng isang malalim na hininga bago ko siya pilit na pinapaalis sa ibabaw ko.

“I wanna stay here. Please.” Iwinaksi ang kamay ko. Ayaw umalis sa pagkakahiga sa ibabaw ko.

“Acer, no. Not like this.” Saad ko. Pilit ko parin siyang pinapaalis sa ibabaw ko pero sadyang ayaw niyang gumalaw.

Hindi naman sa hindi ko gusto ang ayos namin pero kapag nagtagal siya sa ibabaw ko ay baka tuluyan akong makalimot.

Hindi pa sa ngayon. He is still a kid for me. Not now kaya hanggang sa kaya kong pigilan ang sarili ko ay magpipigil ako.

Pero sadyang mapaglaro ang tukso. Hindi ko mapigilan ang panindigan ng balahibo na siyang tuluyang nakapagpagising sa pagkalalaki ko.

Ang madama ang kalambutan ng katawan niya. Ang malanghap ang bango niya.

Damn! Kung magtatagal pa ito hindi na ako makakapagpigil pa.

“Please, little Acer.” Mahinang pakiusap ko na muli siyang pinapaalis sa pagkakahiga sa ibabaw ko.

“No.” Umiling siya at ang mas nakapagpalaki pa ulit ng mga mata ko ay ng kumilos siyang patayo at tuluyang naupo sa ibabaw ko. Not in my stomach kundi doon mismo sa gitna ko na ngayon ay nakaumbok na at gusto ng magwala.

“Damn it.” Magkakasunod ang ginawa kong paglunok lalo na ng makita ko na napayuko siya at sumilip pa mismo sa kinauupuan niya.

“Kuya Kenneth? Why are you that hard?” At tinanong pa talaga niya na tila walang kaalam-alam na pinapahirapan niya ako.

“Acer.. get off. Now.” Mas nanghina ang tinig ko ng gumalaw ulit siya. Muli na naman akong napalunok.

“Hmmm, basta kwentuhan mo ako ng story.” Saad niya pagkalipas ng ilang sigundong pananahimik niya.

Mabilis ang naging pagtugon ko. Nakahinga naman ako ng maluwag kahit na kinakalma ko parin ang sarili ko. Umayos siya ng pagkakahiga sa kaliwa ko at umunan sa braso ko. Agad na iniyakap ang kamauy sa akin.

“I want a bed time story kuya Kenneth.” Mahina niyang saad na nagsumiksik pa sa katawan ko.

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga dahil doon. A bed time story. He is still a kid.

“Yes, little Acer. A bedtime story.” Sagot ko din sa mahinang boses at yumakap na din ako sa kanya.

Kahit nahirapan ako kanina ay agad din iyong humupa sa paglalambing niya.

“Once upon a time..” panimula ko sa pagku-kwento ko pero alam kong hindi ko na din iyon matatapos pa dahil mabilis siyang hilain ng antok lalo na at nasa mga bisig ko siya.

At sa ilang minuto lang na lumipas ay tuluyan na siyang ginupo ng antok. Payapang humihinga at mahimbing ng natutulog.

¤¤¤

Bihira akong lumabas ng gabi sa loob ng silid ko lalo na kapag nasa A. Place ako. Alam ko kasi na nasa sala palang sina tito Ace at tita Elijah sa mga ganitong oras.

Sa tagal ko sa kanila ay alam ko ng libangan nilang manatili doon habang nagpapalipas ng oras bago umakyat sa kanilang silid.

Kahit na may sarili naman TV sa loob ng silid nila ay mas gusto nilang manuod sa sala.

Pero nakalimutan kong magakyat ng tubig at maglagay sa mini ref ko sa silid kaya kailangan kong kumuha ngayon. At madadaanan ko sila sa may sala. Ayaw ko pa namang maging estorbo sa moment nilang mag asawa.

“Tulog na ba si Acer?” As like what I expected, si tito Elijah na siyang una at laging pumapansin sa akin. Hindi man showey si tito Ace ay alam kong siya mismo ang unang nakapansin sa akin.

“Oo tito. Nasa silid ko siya ngayon. Mamaya ko siguro siya ililipat sa silid niya kapag himbing na himbing na siya.” Magalang kong sagot dito.

“Salamat sa pag aalaga kay Acer hijo kahit na busy ka ay napaglalaanan mo parin siya ng oras.”

“Wala iyon tito. He is my first priority than my works.”

Isang ngiti ang itinugon ni tito Elijah habang isang pagtango lang ang itinugon ni tito Ace ng tapunan ko ito ng tingin.

“Hindi na ako magtatagal tito. Kukuha lang ako ng tubig.”

“Take your time hijo. Mamaya pa naman kami aakyat ng tito Ace mo.”

“Sige po.”

Nagtuloy ako ng kusina. Matapos akong kumuha ng tubig ay agad din akong bumalik ng silid ko.

Maingat ang bawat galaw ko para hindi na magising si Acer para mailipat ko din siya mamaya.

Hindi sa ayaw ko siyang manatili sa silid ko pero iba na ngayon lalo pa at naging sinsitibo na din ang katawan ko sa tuwing nadidikit ako sa kanya. Kaunting kamali ko lang ay baka tuluyan na akong hindi makapagpigil pa.

Maayos ko siyang kinarga matapos ko siyang pagmasdan ng ilang sigundo para ilipat sa sarili niyang silid. Dahan dahan ko siyang iniaangat mula sa kama pero hindi ako nagtagumpay na hindi siya magising dahil nagmulat siya ng mga mata.

“Kuya Kenneth.” Paos na boses na tawag niya sa pangalan ko.

Delikado ang kalagayan ko ngayon. Sa gaan ng boses na palaging naglalambing sa akin ay nagkakaroon na talaga ako ng reaksyon.

Muli na naman akong napalunok ng magkakasunod tulad na lang kanina lalo pat ang kamay niya ay kumilos at ipinulupot na iyon sa leeg ko at mabilis na pinaglapat ang mga labi namin.

Tuluyan akong napasinghap kasabay ng pagpikit ko.

Mabagal ang naging kilos ko na muli siyang ibalik sa kama ko at tuluyan ko ng tinugunan ang halik niyang iyon sa akin. Hoping na hanggang halik lang at kaya kong pigilan ang sarili pagdating sa bagay na iyon.

“Uhmm. K-kuya Kenneth.” And more than that. He is calling me kuya Kenneth kahit na iba na ang halik na iyon. Not brotherly kiss kundi isa na iyong mapangahas na halik.

“Hmmm.” Halos sabay kaming humugot ng hangin sa baga bago muling tinawid ang pagitan ng mga labi namin at muling pinagsaluhan ang isang napakasarap na halikan.

He is so sweet. His lips is like a cotton candy na parang matutunaw sa bawat tikim ko sa mga iyon. I wanna taste and suck them forever kung hindi lang kami mawawalan ng hininga pareho.

“Uhmm.. little Acer.” Napasinghap na naman kami. Mas naging mapangahas at lumalim ang halikan namin. Nakapulupot ang mga kamay sa leeg ko. Habang ako ay malayang humahaplos sa pisngi niya ang isa at ang isa ay nakasuporta sa akin para hindi ko maidagan ang buong bigat ko sa kanya.

“Uhmm.. k-kuya Kenneth. I feel strange.” Mahina niyang usal.

Yes, I feel it. He is hard down there. He is about to explode.

“Hmmm.” Ang paghalik ko sa kanya ay itinigil ko. Naglakbay ang labi ko sa may tainga niya. Sa may leeg, sa balikat. Itinaas ang damit hanggang sa may dibdib niya.

Sa malapitan ay mapapansin talaga ang pilat niya sa may dibdib dala ng operasyon niya noon bata. Pero kung malayo mo iyon titignan ay hindi na iyon mapapansin.

Dinaanan ng labi ko iyon at dinampian ng halik. Ang sugat pilat niya sa dibdib ang isa sa dahilan kaya siya iniingatan ng kanyang mga magulang. He is suffered a lot when he was a baby.

“Uhmm. K-kuya Kenneth. No..I’m tickled.” Bahagyang itinulak ang ulo ko. Tiningala siya pero di ako tumigil. Isang ngiti ang itinugon ko bago ko ipinagpatuloy ang nasimulan ko.

“Yes, little Acer.” Pinagtuunan ko ng pansin ang isa sa utong ng dibdib niya. Flat man iyon pero napakasarap sa panlasa ko iyon. Ang sarap laruin ng dila ko and suck it.

Palipat lipat ako sa kabila. Hindi nakakasawang tikman ang kalambutan at kinis ng balat niya.

“Uhmm.. k-kuyq Kenneth.. uhmmm..” Ramdam ko ang panginginig ng boses niya. Nakikiliti siya sa ginagawa ko. Sabunot ang buhok ko na may kasamang hila at patulak.

Bahala na. I enjoying it now. Hindi na ako makakapagpigil pa.

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

N apapaliyad ako sa kiliting dulot ng ginagawa ni kuya Kenneth sa katawan ko. Kakaibang kilabot ang naramdaman ko. Nakikiliti ako pero ang sarap sa pakiramdam ko ang bumalot sa buong pagkatao ko.

I feel strange. I really feel strange lalo na sa ibabang bahaging iyon ng katawan ko. Parang may kung anong sasabog doon.

“K-kuya Kenneth.” Muli kong tawag sa kanya habang patuloy siya sa pagpapasasa sa magkabilang dibdib ko. He is sucking my nipples. Pinipisil ng daliri at nilalaro din ang mga iyon na nagdudulot sa akin ng kakaibang kiliti.

Parang may bultahe ng kuryente na kumalat sa lahat ng ugat ko. Nakakapangilabot sa kakaibang sarap.

Ganito pala iyon. Ganito pala ang pakiramdam. Napakasarap. Para akong idinuduyan sa lapaap sa sarap.

Ang mainit na palad ni kuya Kenneth na malayang naglalakbay sa katawan ko. Humahaplos, pumipisil.. dinadama ang bawat daanan ng mga iyon.

Tanging nagawa ko na lang ay ang pumikit. Namnamin ang sarap ng dulot ng kaligayang ipinagkaloob sa bawat haplos niya sa akin.

Para niya akong sinasamba sa magaang haplos. Sa mga halik niya. And I feel like Im going to heaven in no time.

“Uhmm. Kuya Kenneth.” Muli kong tawag sa kanya lalo na ng masagi niya ang pagkalalaki ko.

Doon ko lang napagtanto na walang kahirap hirap niyang tinanggal ang pangibabang pantulog ko.

“Little Acer. Just a moment.” Narinig kong saad niya sa mahinang tinig. Nahihirapan ba siyang huminga?

Maybe. Pero hindi na iyon angmahalaga sa akin. Halos hindi ko maikurap ang mga mata ko ng tuluyang lumantad sa akin ang buong laki niya.

Nakita ko na iyon pero iba pala ang dating kapag ganitong bagay na. Kakaiba at nakakatakot din pala ang laki niyang iyon.

Is he going to put it in on me?

Hmmm!

No!

Dahil itinaas niya ang mga paa ko at pinagdikit. He is using his saliva to wet his manhood. At inipit iyon sa mga hita ko malapit din sa pagkalalaki ko. Hanggang sa nagsimula na siyang gumalaw.

“Uhmm..” narinig kong daing niya.

Magpaganun pa man ay nakaramdam din ako ng kiliti. Lalo na nakita ko ang pagpapabalik niya sa pinagdikit kong hita.

“K-kuya Kenneth.” Napasinghap din ako. Habang hawak ng isang kamay niya ang dalawa kong hita ay siya namang hawak ng isa ang akin.

Ang liit pala iyon kapag siya ang mayhawak. Ibang iba sa laki niya ngayon. Kalahati lang niya iyon.

“Uhmm. Little Acer. Help me squeeze your thighs. Uhmm.”

And I did. Pilit kong pinagdikit ang mga hita ko tulad ng gusto niya. He is bitting his lips habang patuloy sa paggalaw. Pabalikbalik ang laki niya sa pagitan ng hita ko.

“Uhmm. K-kuya Kenneth.” Ako man ay halos hindi ko na alam ang papansinin ko. Ang nakakaayang ekspresyon ng mukha niya o ang sarap na dulot ng pagpapaligaya niya sa akin gamit ng kamay niya.

Kiliti na siyang bumalot sa akin ng tuluyan hanggang sa hindi ko na mapigilan.

“Kuya Kenneth. Uhmm. Ahhhh.” Napasinghap ako. Nanginig ng tuluyang lumabas ang katas sa pagkalalaki ko. Kakaibang sarap. Nakakahingal sa sarap.

“Yes little Acer. Squeeze me more.” And he is hugging my legs so tight and bounching his hip so fast. “Little Acer.. hmmm.” Pabulong na halos na saad niya sa tunong nahihirapan. “Ugh. Fuck.” At ang bilis ay mas nadoble hanggang sa tuluyan ng may lumabas sa pagkalalaki niya na tumalsik na mismo sa ibabaw ng tiyan ko. Mainit.. napakarami din iyon. May naiwan pa mismo sa dulo na nakalambitin sa lapot.

“K-kuya Kenneth.”

Hinihingal siyang napatitig siya sa akin. Hindi nagsalita ng ilang sigundo bago niya ako niyuko at dinampian ng halik sa labi.

“I feel better now little Acer.” Bulong niya bago nahiga sa tabi ko. Kinuha ang ulo ko at ipinaunan sa braso niya at niyakap ako ng mahigpit. “Don’t just kiss me if you want little Acer. You don’t know what the consequence is.” Hinihingal parin niyang saad.

“But I feel better too. And It was nice.” Sagot ko.

“Yeah! But that is not exactly what I mean.” Sagot niya at mas ikinulong ako sa mga bisig niya.

Ilang minuto din kami sa ganung ayos hanggang sa makaramdam ako ng panlalagkit.

“Kuya Kenneth. Ang lagkit.” Mahinang saad ko kaya siya lumayo ng bahagya sa akin.

“Yeah! I know.” At bago pa man ako makasagot ulit ay mabilis siyang nakatayo. Inayos ang short na hindi na niya natanggal kanina bago niya ako binuhat. Binuhat hanggang sa banyo. And once again. Using my thighs and his hand. We cum together again.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #26;

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

ACER POV:

¤¤¤

“ Ano?“ Kunot ang nuo ni Kendrick ng lapitan ko siya habang inilalabas ang baon na pagkain sa bag nito.

Napalabi ako. Pinanuod ko lang siya sa ginagawa.

“Ano?” Muli nitong tanong. Itinigil ang pagbukas ng baunan. “Kung nandito ka para ibully ako. Wala akong panahon para patulan ka.”

“Why should I do that? Hindi ako katulad mo na mahilig mangbully.” Sagot ko naman dito.

Tinignan na lamang niya ako at hindi na nagsalita pa. Ipinagpatuloy ang naudlot na ginagawa. Tahimik na naupo sa ibabaw ng malapad na flower fence.

“And why are you here eating all alone. Mayroon naman restaurant dyan sa loob or a mini cafeteria.” Saad ko kahit na alam kong hindi papansinin.

Wala naman akong balak pakialaman ito pero I always saw him like this. Kumakain ng mag-isa dito mismo sa gilid.

Nakakapagtaka ngang sa pangit na ugaling ipinakita sa akin noon sa bahay nila ay makikitaan ko ito na parang nakakaawa.

Hindi naman as in na naawa ko pero nakakapanibago lang sa kung anong unang tingin ko dito.

“Wala kang pakialam kaya pwede ba? Umalis ka na?”

“No! Aalis ako kung kailan ko gusto. And why here? Sa dami ng papasukang trabaho? Bakit dito?” Tanong ko na ikinatigil niya.

“Ang dami mong tanong. Wala akong panahon para sagutin iyan.” May bahid ng pagkairita na saad nito.

Tinaasan ko lang naman ito ng kilay at hindi pinansin ang pagkairita nito sa akin. Magtatanong pa sana ako ng makita ko ang imaheng papalapit sa amin.

Si kuya Kenneth na seryusong nakatingin na ngayon kay Kendrick matapos akong masulyapan.

“Why are you here? Hinihintay kita sa taas but ….”

“I just got here and saw Kendrick eating here alone.” sagot ko. Lumapit na ako kay kuya Kenneth. Kumapit sa braso niya.

“Lets go. gusto mo bang sumama sa amin sa cafeteria?“kuway tanong niya ng muling balingan si Kendrick na binalewala lang nito. “Well, ikaw ang bahala kung ayaw mo. Tara na.” wala ng lingong likod na tinalikuran namin si Kendrick.

“Hmmm, Why are you so cold nowadays to Kendrick.” hindi ko mapigilang tanongin kay kuya Kenneth iyon hasbang palayo na kami kay Kendrick. Napapansin ko na ang lamig ng pakikitungo ni kuya Kenneth kay Kendrick.

“I am not. I just don’t want you to hangout with him.”

“But I am not. Kinakausap ko lang naman siya. Ayaw mo nun, hindi ako nakikipagawasy sa kanya.”

“Just don’t do it offen. You don’t know what Kendrick can do if I’m not around.”

“Mmmm, I’m not afraid. Nasa teretoryo ko siya.”

“Kahit na. Ayaw kong may mangyaring masama sayo habang nasa pangangalaga kita. And even if I’m not around, just don’t hangout with him alone.”

“Mmmmm, okay. But are we really eating at the cafeteria?”

“Ayaw mo? hindi mo ba gusto doon?“Balik tanong niya sa akin. tumigil nsa paglalakad at tumingin sa akin.

“Gusto. Kasama naman kita. bakit naman hindi diba?”

“Good, Lets go.” nakangiting ipinatong pa ang kamay sa ulo ko and stroke my hair.

Masaya ako dahil naging maganda na ang relasyon namin. Lagi na siyang may time sa akin. Hindi na siya nagkukulang ng panahon at mas inuuna na niya ako kaysa sa trabaho niya. He is always by my side everytime I need here.

Pero minsan disappointed ako dahil hindi na naulit ang bagay na pinagsaluhan namin noon. Hanggang kiss na lang ang pinagsasaluhan namin dahil hindi na niya ako hinayaang tuksuhin siya.

¤¤¤

“Oh.” napatingin lamang siya sa iniaabot ko sa kanya. “Wala ka bang balak kunin. This is just a snack. Binili ni Kuya Kenneth.“sabi ko habang nakatunghay lamang siya sa pagkaing binibigay ko. Binili nga ni kuya Kenneth iyon dahil pinabili ko kanina bago kami maghiwalay.

Nadaanan ko kasi si Kendrick mopping the floor and he look so tired.

“Hindi ko kailangan yan. Hindi ko gusto ang magkaroon ng utang na loob sayo sa mga bagay na ibinibigay mo.”

“Sinasbi ko bang babayaran mo ito. Hindi naman lahat ng bagay na binibigay sayo ay kailangang suklian. Bakit hindi mo na lang tanggapin at magpasalamat na lang.”

“Sino ba kasing nagsabing bigyan mo ako. Hindi ko kailangan iyan. Makakaalis ka na.” nasa tinig na naman nito ang pagkairitra.

“Hmmmp. Ikaw na nga ang binibigyan ikaw pa ang may ganang magalit.” naiinis ko na ding sumbat dito. Hindi naman ako nakikipag away dito like what he did to me noong nasa kanila ako. “Bahala ka sa buhay mo.“gigil na saad ko. Dala ang pagkaing hindi niya tinanggap na umalis ako.

---

Kendrick pov:

Nagpakawala ako ng buntong hininga habang nakatingin sa imahe ni Acer na padabog na umalis. Hindi ko alam kung ano ang mayroon dito at pinagtutuunan niya ako ng oras.

Nasa isip ko na gusto lang nitong maghiganti sa akin sa mga hindi magandang ipinakita ko dito noong nasa bahay siya pero hindi ko mabasa kung ano ba talaga ang tumatakbo sa utak nito bakit nito ginagawa ang mga iyon.

Wala naman talaga sana akong balak magtrabaho lalo at dito sa kompanya kung saan kabilang si Kenneth na isa na sa tinitingala sa kompanyang ito.

Pero naipamukha sa akin na wala akong kakwenta-kwentang anak. Walang silbi dahil pabarkada lang ang alam kong gawin.

Simula ng nagpakita at bumalik si Kenneth sa buhay namin ay nagsimula na akong makaramdam ng pagkainggit dito. Oo nga at inabanduna siya ng mga magulang namin. Kami ng nakababata namin kapatid ang inalagaan nila kaya nga sana mas maging masaya ako dahil kami ang nakasama nila. Hindi iniwan tulad ng pagiwan nila kay Kenneth pero.. dahil sa pagiwan nila kay Kenneth ay naampun siya ng pamilyang Anderson na isa sa pinakamayaman sa bansa.

Sa isip ko na gusto ko siyang higitan o kahit mapantayan man lang sa nakamit na sa buhay pero malabo dahil napakalaki ng agwat namin. Nakapagaral man ako hanggang highschool lang habang siya…

Masasabi kong hindi patas ang lahat lalo na ngayon at nagtratrabaho ako sa baba niya. Naipapakita lang kung gaano ako kaliit sa paningin niya. Naipapakita lang kung gaano kalayo ang narating niya.

Muli akong nagpakawala ng buntong hininga. Huling sulyap sa papalayong si Acer bago ko muling ipinagpatuloy ang trabaho ko.

Trabahong tanging naioffer sa akin ng magulang ni Acer. Pero ayos na rin kahit papaano. Malaki ang pasahod nito kaya kahit na nakakababa ng pagkatao ko ang pagiging janitor ko sa kompanya nila ay pipilitin kong makapagipon ng makatulong ako kina nanay at tatay ng hindi na nila ako ikumpara pa kay Kenneth na iyon. Pasasaan ba at paunti unti ay maiaangat ko ang buhay namin ng wala ang tulong galing kay Kenneth.

ººº

Napatingin ako sa mag asawang Anderson ng mapadaan sila sa gawi ko. Hindi ko gustong mamangha pero masasabi kong ang perfect nilang dalawa. At ngayon masasabi ko kung kanino nagmana ang anak nila dahil makikitang sa labas na kaanyuan kung kanino nagmana ito.

“Ikaw ba ang kapatid ni Kenneth?” tanong mula sa kanila kaya napatayo ako ng tuwid bago ako nagbigay galang sa kanila.

“O-opo.” mahinang boses na sagot ko. Hindi ko naman alam kung ano ba ang dapat o tamang itawag sa asawa ni Mr. Anderson.

“You work really hard. Are you tired? Take this. Huwag mong hayaang magutom ka.”

Napatingin ako mismo sa paper bag na iniaabot nito sa akin. Hindi ko alam kung kukunin ko ba iyon o….

“Take it.” kay Mr. Anderson na seryusong nakatingin na sa akin.

Napalunok ako. Kung gaano kabait ang tinig ng asawa nito ay kabaliktaran naman dito. Tulad na lang noong nag apply ako ng trabaho na nataon na dumating siya na siyang mismo ang nagpasya na tanggapin ako.

Kusang kumilos ang kamay ko para kunin ang ibinibigay ng asawa nito bago bahagyang yumuko. “salamat.“na sinunda ng pasasalamat.

“basta huwag mong abususin ang sarili mo, may oras ng pahinga ka.”

“Opo.”

Ngumiti ito. “Sige hijo Mauuna na kami.”

Muli na lang akong napayuko. Tanging tingin ko na lang ang naisunod ko sa papalayong imahe nila. Pinagmasdan ko sila ng ilang sigundo bago ko itinuloy ang trabaho ko.

“Mommy, daddy.” muli akong napatingin sa kanila ng marinig ko ang boses ni Acer na ngayon ay patakbong sinalubong ang mga magulang.

“Your kuya Kenneth is busy for the meantime baby. Nasa meeting siya ngayon.”

“I can wait. Kuya Kenneth and I are going out for lunch later.” nasa labi niya ang mga ngiti at lambing ng boses habang kausap ang mga magulang. Namangha na ako kanina sa mag asawa pero na double iyon dahil sa kanya. Ang masasabi ko lang ngayon ay isa silang perpektong pamilya.

“Kung may balak kang masama laban sa kanila, kalimutan mo na.” marahas ang naging paglingon ko ng marinig ko ang boses ni Kenneth. Kunot ang nuo kong napatitig dito habang nagbabanta naman ang tingin niya sa akin.

“Pinaparatangan mo ba ako ng masama.” hindi ko mapigilan ang makaramdam ng gigil sa galit ko dito. Anong akala nito sa sarili at ganun na alang niya ako paratangan. “Hindi mo ako kilala kaya huwag kang magparatang ng hindi maganda sa akin.

“Iyon na nga, Kendrick. Kapatid kita pero hindi kita masyadong kilala. Ipinamulat mo sa akin noong una pa lang ang hindi mo kagandahan ng ugali. Kailan ka pa naging mabait? Kailan mo pa naisip na magtrabaho gayong mas gustong mapabarkada kaysa ang tulungan ang tatay sa paghahanap buhay.”

Kuyom ang kamao ko. Ganun na lang ba siya mapagmaliit ngayong nakakaangat na siya.

“Malakas ang loob mong magbanta dahil may pamilya kang pinagmamalaki.” Galit na saad ko ba parang gusto ko tuloy ipalo dito ang hawak kong panglinis ng sahig.

“Hindi ko ipinagmamalaki ang pamilyang nagpalaki sa akin. Gusto ko lang subadan ang magandang loob na ipinagkaloob nila sa akin. Kaya umayos ka, Kendrick. Kahit kapatid kita hindi ko hahayaang magtagumpay kung may balak kang masama sa kanila.” sa seryusong tinig ay nasa mga tingin din niya na hindi lang siya basta nagbabanta.

Isang matalim na lang na tingin ang isinagot ko sa kanya na sinabayan ng pagtalikod. Hila ang mga gamit ko sa panlinis at walang lingon likod na lumayo dito.

Ang kapal ng mukha niya. Mas gugustuhin ko pa na sana hindi na lang siya bumalik o nagpakita sa amin. Hindi namin kailangan ng pera niya at mabubuhay kami ng wala siya.

⁂⁂⁂KENNETH POV:⁂⁂⁂

Hindi ko naman nais na pagsabihan ng ganun si Kenneth pero hindi ko talaga mapigilan ang maghinala lalo na at biglaan na lang ang pagparito niya. Gusto ko lang sana kaninang tanungin kung ano ang dahilan niya kung bakit siya ngayon nagtratrabaho at dito pa talaga sa kompanya ng pamilyang kumupkop sa akin.

Tulad na lang kanina, namataan ko kung paano niya pagmasdan sina Acer. May paghanga.

Alam ko naman na kahit na saan mong angulo tignan si Acer ay mapapahanga ka talaga. Pero ang isiping si Kenneth may paghanga kay Acer.

No! Hindi ko hahayaang lumago ang paghangang iyon. At habang maaga pa ay kailangang ipaalam dito na walang patutunguhan ang paghangang iyon.

Kuyom ang kamao kung nakatingin na lang sa papalayong imahe niya. Naipilig ko ang ulo ko ng mamataan ko na palapit na sa akin si Acer.

Ngumiti ako. Naglakad na pasalubong sa kanya na agad kung ginawaran ng magaang halik sa nuo niya.

“Why not here?” nakalabi pang turo mismo sa labi.

“Silly.” magaang pumatong ang kamay ko sa ulo niya and stroke his hair. “Bakit hindi mo ininvite sina tito na mananghalian?”

“Uhmmm, I want too. But I know that daddy has a plan to date mommy.” Nakangiti niyang sagot. Kumapit sa braso ko at inihilig ang ulo sa balikat ko. “And you know that daddy always want to surprise mommy.”

“Yeah, I know, I know. Lets go”

Sabay kumain ng agahan, tanghalian at hapunan. Hindi ko na masyadong ibinabaon ang sarili ko sa trabaho kaya naman nakakapaglaan na ako ng oras kay Acer. Wala na din naman akong dahilan pa para umiwas sa kanya. We almost done it na kung hindi lang ako nakakapagpigil ay baka matagal ko na siyang nagalaw.

Hindi ako santo pero hindi naman ako mapagsamantala kahit na approbado na kina Tito Elijah at tito Ace kung sakali mang aakyat na kami ng level sa relasyon namin ni Acer. Pero tulad na nga lang ng sinabi kung kailangan pang maging matured si Acer bago ang ganung bagay. He is still young at maari pang magbago ang nararamdaman niya sa akin.

Pero… Hindi ko naman iyon hahayaang mawala o di kaya naman ay ang mabaling iyon sa iba. Lalo na ngayon, lagi siyang lumalapit kay Kendrick. At hindi ko namang maipagkakailang may pagkakahawig kami ni Kendrick. What if makikita ni Acer iyon at kay Kendrick mabaling ang damdaming iyon dito. At poseble nga iyong mangyari kung hindi ko pipigilan si Acer sa paglapit kay Kendrick.

Sa naisip kung iyon ay bigla akong hindi mapakali.

“MMMM, What’s wrong kuya Kenneth?” tumigil pa siya sa paglalakad at mabilis na hinarap ako. Hinawakan ang kamay ko na hindi ko namalayang naikuyom ang mga iyon.

Napakurap ako kasabay ng paglunok. Bakit ko kailangang makaramdam ng pagkabalisa dahil doon. Hindi naman ako matatalo ni Kendrick kung sakali.

Ahhhhhh! Nevermind. Hindi dapat ako kabahan dahil mas matagal akong nakasama ni Acer kaysa sa kapatid ko at mas malalim ang pinagsamahan namin.

Ugh! Damn it! Kung saan saan na tuloy napunta ang isip ko.

“Kuya Kenneth? Is there anything wrong? May naalala ka bang kaaway?” Muling tanong ni Acer ng hindi ko sinagot ang una niyang tanong.

“Oh! I’m fine little Acer, and you are right. Naalala ko lang ang isa sa ka deal ko kanina. And I don’t like her.” hindi man iyon ang nasa isip ko kung bakit…pero hindi naman ako nagsinungaling sa sinabi ko na hindi ko gusto ang anak na babae ng ka deal ko kanina.

Hindi naman ako manhid kanina pero hindi nakaiwas sa pakiramdam ko ang pagpapakita nito ng motibo.

“Her?” kunot ang nuong patanong niya at hindi nakaligtas sa akin ang biglang paghigpit ng kamay niyang nakahawak sa kamao ko.

Nawala ang pag aalala ko dahil sa mga naisip ko kanina ngayong nakitaan ko ng pagkairita si Acer na nakatingin sa akin habang naghihintay na sagutin ko ang tanong niya.

“Yeah! Anak siya ng kabusiness deal ko kanina. And….” sinadya kung binitin ang sinasasabi ko dahilan para lalong mangunot ang nuo niya. Mas napangiti ako dahil doon. How cute he is.

“Then?” sinabayan din niya pagpadyak ng isang paa. Handang mangatay sa naging tingin niya sa akin. “ Sinabi mong you hated her pero bakit ka nakangiti? You hate her or you like her? Answer me?“ magkakasunod niyang tanong na kapag hindi ko pa nilinaw at sagutin ang tanong niya ay baka tuluyang umatake na naman ang pagkabrat nito at awayin na talaga ako. Baka magwala na naman siya at pagbuntunan ang mga taong makikita niya.

Pero parang gusto ko pa siyang inisin.

“She is so clingy kaya ang ginawa ko. I ki….”

“What? You kissed her? Who is she?” pasigaw na niyang tanong. Kuyom na niya ang kamao na nanggagalaiting gustong manabunot. “Tell me. I will pull her hair until she become bald.”

Tuluyan akong natawa sa reaksyon niya.

“Why are you laughing? I hate you. hinalikan mo ang babaeng iyon na hindi man lang nag eefort then why me? I hate you.” Pinagsusuntok na niya ako sa dibdib. Akin na lang ang pagsangga ng kamao niya habang patuloy lang ako sa pagtawa.

“Haha! Stop it little Acer. Pinapanuod na nila tayo.”

“I don’t care. I hate you,”

“Okay! Okay! Huwag mo na akong suntukin. And do I told you that I kiss her..Hmmmm.” tuluyan ko ng hinuli ang kamay niya para tumigil na siya. Hindi naman ako nasasaktan sa pagsuntok niya sa akin pero nag aalala ako na baka mas masaktan ang kamao niya kaysa sa akin.“

“You said you ki….”

“I kicked her out of my office. Hindi mo naman kasi ako pinatapos sa sinasabi ko.” Natatawa kung pagtatama sa hinala niya. ikinulung sa mga palad ko ang pisngi niya at bahagyang pinangigilan.

“You sure?” paninigurado niya na hindi pa kumbinsado sa sinabi ko. Tumango ako na may ngiti parin sa labi. He pouted his lips.

“Stop that little Acer, huwag kang masyadong magpacute sa akin. You already got me.” Mabilis na kinintalan ang labi niya. Kung hindi ko lang inisip na may ibang tao sa paligid ay baka hindi lang dampi ang naging halik ko sa kanya.

“What is that for. You said many people watching us.

“Don’t worry little Acer, wala silang nakita.“sagot ko sabay pisil na naman ng ilong niya. “C’mon, nagutom tuloy ako.” bago pa man siya makasagot ay ako na mismo ang naglagay ng kamay niya sa braso ko.

May ngiti din sa labi niyang tumango na lang at nagpatangay sa akin. Muling ipinagpatuloy ang naudlot naming paglabas ng kompanya para mananghalian.

Hindi man maiiwasan ang mga bagay na hindi mapagkakaunawan pero madadaan naman iyon sa magandang paliwanagan at pag uusap. Huwag lang papairalin ang galit para hindi iyon lumala pa.

Hindi pa man malinaw sa aming dalawa kung ano ba talaga ang relasyon n aming dalawa ay hindi ko naman iyon hahayaang masira lang ng maliit na hindi napagkaunawan.

Aminin ko man na wala pa akong naging karelasyon simula ng napunta ako sa pamilya nila pero hindi naman ako ignorante pagdating sa isang relasyon.

Masasabi ko man na naging kasunduan lang namin ni tito Ace ang pagdating kay Acer pero di ko ipagkakaila na kay Acer ko lang naramdaman ang kakaibang pagtibok ng puso ko. At aayusin ko ang relasyon namin pagdating ng tamang edad ni Acer pero ngayon ay mananatili parin ako sa pagiging kuya niya sa paningin ng karamihan.

“Kuya Kenneth, kailan naman tayo mamasyal?“kuway tanong niya na nakapagpabasag ng katahimikan.

“Next week, bago ang pasukan niyo. How about Ocean park. Wanna go there?”

“Mmmm, kasing ganda ba ng mga aquarium in Mexico?”

“Hindi din naman papahuli little Acer, kahit na mas maganda at mas malaki ang nasa Mexico.” nakangiti kong sagot. Hindi naman kasi siya basta namamasyal sa kung saan saan lang kung hindi kami ang kasama niya.

At ang mas alam niyang pamamasyal ay bakasyon na iyon. At sa bakasyon na iyon ay sa ibang bansa lang at doon na niya sinusulit ang sarili para pasyalan ang mga magagandang spot ng pasyalan sa bansang mapupuntahan.

Pero ngayon magbibigay na ako ng oras at panahon sa kanya para ipakita ang natatagong ganda ng mga tourist spot na makikita lang dito sa Pilipinas. At iyon ang paunti-unti kung ipaparanas.

“Hop on.” sabay bukas ng pinto ng kotse.

Ngumiti akong nakatingin sa kanya habang pasakay. At niyuko ng makaayos na siya ng upo at dinampian ng halik sa labi na ikinagulat niya. Hindi na masama, gusto ko ang ginagawa ko at hindi ako nagkamalimng baguhin ang schedule ng oras ko para lamang sa kanya.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #27:

Typos and grammatical error ahead!!

R-🔞 ººº

Kenneth Pov:

ººº

Hindi na kami nagtagal sa ocean park kahit na gusto pang manatili at pagmasdan ng matagal tagal ang mga isda dahil sa dami ng taong namamasyal din doon. Nakasimangot siya habang pahila ko siyang palabas.

“Kuya Kenneth, I wanna stay longer.” may pagmamaktol pa niyang sabi na may kasamang papadyak ng paa.

“Makakabalik pa tayo dito. Masyado ng maraming tao kaya kailangan na nating umalis.”

“I don’t care. Hindi naman sa kanila ang place. How about we rent this whole place in one day.”

Natigil ako sa paglalakad at hinarap siya.

“Why?” maang pa na sagot niya na tila balewala ang sinabing rentahan ang buong ocean park para lamang makapamasyal at masarili ang buong lugar.

Nailing ako na hindi alam kung ano ang dapat kung isagot sa kanya. Kung kay tito Ace lang siguro niya sinabi iyon ay baka wala pang isang sigundo ay tinupad na nito ang gusto niya. Walang halaga ang magagastos nito kung sakali basta mapalugudan siya pero ako ang kasama niya kaya. Hindi ko basta iyon papalugudan dahil sa perang magagastos sa pagrenta ng buong lugar ay marami ng matutulungan iyon kung sakali man.

“Hindi lahat ng bagay nakukuha sa pera, little Acer. Isipin mo din ang iba na maaapektuhan ng gagawin mo kung sakali.”

Napalabi siya sa sinabi ko sabay tingin sa paligid kung saan masaya ding nakatanaw ang karamihan sa ganda ng paligid. “Then why do I need to go home this early while I still want to enjoy.”

Nagpakawala na naman ako ng isang buntong hininga sa sinabi niya. Totoo nga naman ang sinabi niya na bakit kailangan umalis kami sa isang napakagandang lugar kung nage-enjoy pa siya.

Mananatili siguro kami ng mas matagal kung masisigurado ko ang kaligtasan niya. Lalo pa at dumadami na ang tao baka makasalamuha pa kami ng mga taong iba ang intenson maliban sa pamamasyal.

“Please kuya Kenneth. Can we stay here for a little bit longer.” pakiusap niya sabay yugyog pa ng braso kong hawak niya.

Masuyong humaplos ang mga kamay ko sa buhok niya at binigyan ng isang ngiti just to make sure na madadala siya sa idadahilan ko.

“Mamasyal tayo ulit dito. Iyong mas matagal. Sa ngayon may pupuntahan pa tayong iba. Hmmm.” bahagya ko pang pinisil ang kaliwa niyang pisngi na sinabayan ng pagngiti.

Nakasimangot parin siya pero nagpatangay naman sa akin ng muli ko siyang hilaing palabas.

Nakahilig pa ang ulo niya sa braso ko habang naglalakad kami. Hindi na alintana ang ibang taong nakatingin sa amin.

Hindi naman nila masasabi ang totoong relasyon ko kay Acer. Maybe, someone can tell that he is my younger brother and maybe someone can say that we are in a kind of relationship. Pero wala akong pakialam sa mga sasabihin ng iba. Ang mahalaga ay ang masaya si Acer na kasama ako at gagawin ko ang lahat to make him happy and also protect him from danger habang nasa labas kami at hindi ko hahayaang maging dahilan ng hindi niya pagiging masaya ang masamang sasabihin ng iba.

“Kuya Kenneth, I like Ice cream.” sabay turo ng Ice cream stand sa di kalayuan.

“Go.” pagsangayon ko sa kanya.

Mabilis siyang lumapit sa ice cream stand. Nakangiti at magaan ang naging hakbang ko pasunod sa kanya. Nasa mga labi ang isang ngiti na kahit sa mga mata ay nakikita ang saya niya. Kahit na hindi kami nagtagal sa ocian park ay naging masaya naman ang sumunod naming pinuntahan.

Hindi matatawaran ang nakikita kong kagalakan sa kanya at hindi nasayang ang oras na inilaan ko para sa kanya.

Napakagaan ng pakiramdam ko ang makita siyang masaya ngayon at gusto ko na sa mga susunod pang mga araw ay mapasaya ko siya and it will last forever.

ººº

Maingat ko siyang inilapag sa kama. Nakangiti ko siyang pinagmasdan matapos kong maayos ang kanyang pagkakahiga. Napakahimbing ng tulog niya mula kaninang pauwi na kami at hanggang ngayon dahil hindi man lang siya nagising habang pinapalitan ko siya ng damit kanina.

“Hmmm, kung hindi ko iniisip na kailangan kong maghintay pa ay baka gumawa na ako ng hakabang para angkinin ka.” masuyong haplos ang palad ko sa pisngi niya habang pinagmamasdan ko siya.

’My little Acer.“ yumuko ako at dinampian siya ng halik sa mga labi.

So sweet. So soft.

At ang damping halik ko sa kanya ay lumalim dahil nadala ako sa lambot ng labi niya. Ang tamis na siyang nagudyok sa akin na mas lasaan pa iyon.

“Hmmm. K-kuya Kenneth.” tuluyan na siyang nagmulat ng mga mata at nagising dahil sa kapangahasan ko. Napalunok ako na napapatitig na naman sa kanya.

“Yes little Acer. It’s me.” paos ang boses na bulong ko sa kanya na sa isip ay minumura ko na ang sarili ko dahil sa pagkalimot ko.

Kaya ayaw na ayaw ko ng gumawa ng hakbang na ikakasira ng pagtitimpi ko sa sarili. Baka hindi na ako makapaghintay pa at tuluyan ko na talaga siyang maangkin.

“K-kuya Kenneth.” muli niyang tawag sa akin ng akma akong tatayo pero mabilis niya akong napigilan sa kamay. Hinila dahilan para mawalan ako ng balanse at mapaibabaw sa kanya. “Ugh.” halos sabay kaming napasinghap dahil sa kabiglaan. Mabilis kung itinungkod ang kamay ko sa pagitan ng kilikili niya para lang hindi maidagan ang buo kong bigat sa kanya.

“Little Acer, don’t make such a move like this.” saad ko sabay lunok dahil sa labi na niya ako mismo nakatingin na gusto ko na ulit iyon tikman.

Ang lalalim ng paghinga ko dahil pakiramdam ko ay ang sikip sikip na ng silid ko gayong napakaluwang naman.

“K-kuya Kenneth. Itutulak mo pa rin ba ako palayo?” mahina pero may lambing iyon na may halong pangaakit.

Umiling ako pero di ko alam kung para saan iyon. Pagiling na hindi nagustuhan ang kilos niya? O pagiling na hindi ko na nga siya kaya pang itulak palayo?

“L-little Acer.” Halos wala ng boses na lumabas sa bibig ko na sinabayan pa ng mabilis na pagtibok ng puso ko dahilan din na kinakapos na ako ng paghinga.

“K-kuya Kenneth.” pagtawag niya muli sa pangalan ko. Sasagot pa sana ako pero mabilis niyang tinawid ang pagitan ng mga labi namin at hinalikan ako.

Ang mga kamay niyang kumilos na pumulupot sa batok ko. Wala na akong kawala pa dahil tuluyan ng nanghina ang bakod na naiharang ko para lamang hindi lalagpas sa halik ang pagsasaluhan namin. Ngayon… kung wala ng ibang iistorbo sa amin ay tuluyan ng magkakaroon ng katuparan ang matagal ko ng gustong pagangkin sa kanya.

Ang halik na iginawad niya ay tinugon ko ng mas mapusok…mas malalim.. mas mapaghanap.. halik na hindi ko pagsasawaan.

“Uhmmm.” halos sabay na daing naming dalawa. Humugot ng hangin sa baga dahil sa tagal ng pagkakaugpong ng aming mga labi.

“Little Acer.. hmmmm.”

“k-kuya Kenneth…uhmm.”

Hindi ko na magawang sumagot. I hungerly kiss him. I can take it anymore. Hindi naman siguro kalibasan ang pagbigyan ang sarili namin kahit na isang beses lang. Tao lang ako na natutukso at hindi ako santo para di bumigay sa pagkaing nakahain na sa harapan ko.

Habang magkaugpong ang mga labi namin ay marahan akong kumilos at umayos ng pwesto sa pagitan ng kanyang mga hita. Ang halikan siya na parang wala ng bukas.

“Uhmm.. k-kuya Kenneth.”

Sa likod ng paghalik ko sa kanya ay napangiti ako. Ramdam ko ang panginginig ng buo niyang katawan. Kahit na ang kamay niya ay nanginginig habang nakahawak sa batok ko pero hindi naman ako hinayaang lumayo sa kanya. Kaya naman mas naging mapangahas ang paghalik ko sa kanya, naging malikot. Naglakbay sa buo niyang mukha hanggang sa matagpuan ko ang kanyang tainga na mas nakapagpanginig sa kanya.

Mas naging malakas ang bawat pagdaing niya na tila ba nasasaktan sa ginagawa ko.

Ayaw ko pa sanang lubayan ang tainga niya pero mas nanaig ang pagnanasa kong paglakbayin ang labi ko sa buo niyang katawan. Tikman kung gaano katamis ang balat niya.

Nagmula sa tainga niya ay bumaba ang labi ko sa may panga niya pababa sa may leeg niya hanggang sa balikat niya and can’t stop myself not to suck his skin and give him a bite.

Sa paghalik ko ay napapalunok ako na parang gusto ko siyang kainin ng buong buo sa tamis ng nalalasaan ko sa katawan niya. Ang mabango at natural na amoy ng balat niya na siyang nakakapagpadagdag ng pagnanasa kong angkinin na siya ngayon din mismo.

Habang pinagsasawa ko ang labi ko sa pagpapalipat lipat sa leeg, sa balikat niya ay kusang kumikilos ang kamay ko para tanggalin na ng tuluyan ang damit niya na ako din mismo ang naglagay kaninang natutulog siya.

“K-kuya Kenneth,”

At aaminin ko sa sarili ko na sa pagtawag niya sa akin ng Kuya ay nakakadagdag ng pagnanasa ko sa kanya. Para iyong endearment sa akin. Nagtutulak sa akin na huwag akong tumigil.

“Uhm..”

Muli ko siyang hinalikan. Hindi man nagtagal sa labi niya ang halik ko ay muli kong pinaglabay iyon pababa sa katawan niya hanggang sa tuluyan kong natagpuan ang isa sa dibdib niya.

May ngiti sa mga labi ko na bahagyang napatitig sa mga iyon. Namumula ang kulay ng mga iyon na nagaanyaya sa aking tikman iyon. Ikulong ang mga iyon sa labi ko and suck it.

And yes, I did. I suck his nipple habang ang isa ay nilaro ng daliri ko.

“UHmm.” Napapaliyad na may kasamang daing. Hawak niya ang buhok ko. May pagtulak na may kasama ding paghila nagpapahiwatid na ayaw niya akong tumigil.

“Hmmm.. D-do you like it?” paos na tinig na tanong ko ng tumapat ako sa kanya.

“Uhm..” na may kasamang pagtango at agad na tinawid ang pagitan ng mga labi namin.

Kasabay ng halikan namin ay patuloy sa paglalakbay ang kamay ko sa katawan niya hanggang sa matagpuan ko ang pangibaba niyang damit. Hindi na ako nagaksaya ng oras at inalis iyon sa katawan niya hanggang sa tuluyan na siyang walang saplot sa harapan ko.

Nagsimula na ding kumilos ang kamay niya para tulungan naman akong magtanggal ng damit. Pang itaas kasama na din ang pangibaba and totally naked infront of him.

Napangiti ako ng mapansin ko ang paglunok niya habang nakatitig siya doon sa akin.

“Why? Are you affraid now?” hindi ko mapigilang tanong sa kanya na may kasamang kapilyuhan na ngiti sa aking mga labi.

Muli siyang lumunok. Hindi ko tuloy alam kung pagtango o pagiling ba ang naging sagot niya sa tanong ko kaya bago pa man magbago ang isip niya ay muli kong tinawid ang pagitan ng mga labi namin at ginawaran siya ng halik na hindi niya matatanggihang tugunin.

Ang halikan na mas lumalim. Ang mga kamay naming may sariling isip na kusang naglalakbay sa bawat sulok ng katawan namin.

Ang mga labi ko na naglumikot na muling naglakbay para tikamn siya. Sa tainga, sa leeg, sa balikat, sa dibdib. Pababa pa hanggang sa may puson. Ginalugad iyon at nilasaan hanggang sa matagpuan ko ang kanya.

He has free cum. I wipe it using mf finger ng hawakan ko iyon. Mabagal na na kumilos ang kamay ko to move upside down. Playing his hard cock to make him satisfied. Habbang abala ang kamay ko sa kanya ay kumilos ako para iangat pa ang ibabang bahagi ng katawan niya para tuluyan kong masilayan ang itinatago pa niya doon.

Ako naman ngayon ang mapalunok. He is beautiful down there dahilan para magtulak sa akin na tikam siya doon. I used my tounge to wet his hole to get him ready.

“Uhm.. ahhhhh. K-kuya Kenneth.” daing niya sa pangalan ko habang ang balakang niya ay sumasabay sa pagkilos ng kamay ko na nakahawak sa kanya.

“mmmmm.. Yes, little Acer..” paos na tinig ko namang sagot sa kanya sa pagitan ng paghalik ko lagusan niya.

“K-Kuya Kenneth.. hmmm.. ahhhh.. S-stop.. Ahhhhh.” at sa salita niyang iyon ay naramdaman ko ang tuluyan niyang paglabas. Kumalat sa kamay ko ang katas na pinakawalan niya kaya naman tumigil ako sa ginagawa ko at tumapat ako sa kanya habang nakatingin ako sa basa kong kamay.

“Are you ready.. hmmm.” tanong ko kahit hindi naman na kailangan iyon. Ginamit ko ang katas niyang iyon upang ipahid iyon sa lagusan niya para hindi na ako mahirapang pasukin siya.

Umiling siya.

“But you can’t back out now.” Sabi ko sa kanya habang kumikilos ako para ayusin ang ayos namin. Isinampay ko ang mga hita niya sa braso ko at itinapat na ang akin sa lagusan niya. Niyuko siya at ginawaran ng halik habang paunti- unti akong kumilos na pasukin siya.

Natigil ako sa paghalik sa kanya ng makagat niya ang labi ko. Napalunok ako. Gusto kong magmura dahil pakiramdam ko ay lalabasan na ako kahit ang dulo palang ng pagkalalaki ang naipapasok ko sa kanya.

“N-No. k-kuya K-Kenneth. It’s hurt.” Daing niya. parang gusto ko ng itigil ang pasukin siya dahil sa nakita ko ang butil ng luha niyang tumakas sa kanyang mga mata habang nakatingin sa akin. Kagat ang labing mabagal na umiiling na may kasamang pagtulak pa sa dibdib ko.

“Little Acer… wala akong balak saktan ka.” may paglunok na saad ko. Niyuko ko siyang muli at dinampian ng halik sa mga mata niyang may namumuo na namang luha.

“Ugh.” muli niya akong naitulak dahil sa pagyuko ko ay bahagya na namang naipasok ang akin sa kanya dahilan para mapasinghap naman ako.

Ang sikip niya na talagang sumasakal sa akin. Halos hindi ako makagalaw dahil sa sikip ng lagusan niya. Mabuti na lang ginamit ko ang katas niya kanina na tululong para mapadulas ng bahagya ang lagusan niya.

“Shhhh.. It’s okay little Acer. I’ll be gentle.” bulong ko sa kanya at muli ko siyang hinalikan. Kahit na hindi na siya makatugon sa halik ko ay ipinagpatuloy ko ang paggalaw ko papasok sa kanya.

“UhmmmP… K-kuya k-kenneth.. uhmmm..” at habang bumabaon ng paunti unti ang buong laki ko sa loob niya ay siya namang pagbaon ng mga kuko niya sa likod ko kung saan siya mahigpit na nakakapit ngayon.

“Ahhhhhhh.” Napaliyad pa siya ng tuluyan kong maibaon ng buo ang buong laki ko. Napasinghap naman ako dahil nakaramdam ako ng kaginhawaan dahil sa kakaibang sarap habang nasa loob niya ako.

“Uhmmm.” para din akong kakapusin ng hininga dahil napakasarap ng pakiramdam ko. Ang init na bumabalot sa buong pagkalalaki ko na kumalat na sa buong sistema ng katawan ko. And I want to be wild just now kung hindi ko lang iniisip ang kalagayan niya na iniinda ang kung ano mang sakit na humihiwa sa lagusan niya.

Kahit na hindi niya sabihin ang sakit na iyon ay nakikita ko iyon sa mukha niya, Sa mga mata niya na ngayon ay tuluyan ng tumakas ang mga namuong luha doon.

I wipe his tears using my lips.“Little Acer..” bulong ko habang sinisimulan na ang muli kong paggalaw. Marahan at mabagal kahit na gusto ko kumilos ng natural pero gusto ko siyang sanayin sa laki ko. Hindi ko ipagkakait sa kanya ang kakaibang sarap na nararamdaman ko ngayon dahil sa pagangkin ko sa kanya.

Kahit na mabagal ang naging kilos ko ay para akong itinatangay ng hangin upang paunti unti kong marating ang ulap at iduyan ako doon. Ganun ang pakiramdam ko ngayon. Ang sarap ng pakiramdam na ang sikip niya na sumasakal sa akin na nagbibigay na marating pa ang dulo ng kaulapan.

“K-ku..k-kuya… ahhhhmmm… k-kuya Kennetn.. uhmp.” atang daing niya na kanina ay nasasaktan ay unti unti ding nagbago.

“Yes little Acer.. Uhm…’” at kanina ding pagtitimpi ko na huwag bilisan ang kilos ko ay tuluyan ng natibag at dumoble na ang naging galaw ko na naglabas masok sa kanya.

“Ahhhhh.. Uhmmmm. k-kuya Kenneth.’

“UIhmmm… yes.. mmmm.. so tight.. ugh.” hindi ko na napigilan ang sarili ko na mas bilisan pa ang galaw ko. Mas lakasan ang bawat pagbaon ko dahilan mas lumakas ang ungol niya.

“Ahhhh.. Uhmmm.. k-kuya Kenneth.. Ahhhhhh.. n-no.. Not like… ahhhh.. thaaat..”

’Yes.. uhmmm.“ pero hindi ko naman magawa pang pigilan ang sarili ko dahil mas nadoble na ang sarap na nalalasap ko habang malaya na akong naglabas masok sa kanya. At abutin ang kailaliman niya.

“Ugh..’ Hindi ko mapigilang daing sa sarap. Kung alam ko lang na ganito kasarap ang angkinin siya ay noon ko pa ka siya inangkin. Hindi na sana ako nagtimpi pa noon.

“K_Kuya Kenneth.”

Patuloy ako sa paggalaw. Parang ayaw ko ng matapos ang sarap na dulot ng pagangkin ko sa kanya pero sa bawat galaw ko. Sa bawat hugot at baon ko ay siyang nagdadala sa akin sa rurok ng kaligayahan. Hanggang sa tuluyan ko ng hindi pa mapigilan ang sarili ko.

“Ahhhh. K-Kuya Kenneth.. Uhmmm. I’m cumming.”

“Yes.. mmmm.little Acer. Lets cum together.” at ang galaw ko ay naging triple ang bilis hanggang tuluyan kong maramdaman ang pagsabog ng katas ko sa loob niya. Napapamura pa ako sa sarap dahil doon. At mas ibaon pa sa kailaliman niya ang akin.

“Ahhhhh.” siya namang pagkalat ng katas niya sa ibabaw ng katawan niya. Parehong hinihingal pero tinawid ko parin ang pagitan ng mukha namin at hinalikan siya na agad naman niyang tinugon.

Kasabay na narating ang rurok ng kaluwalhatian na siyang tuluyang nakapagpatibag ng bakod sa sarili ko. Hindi ko pinagsisisihan ang pagangkin ko sa kanya na halos ayaw kong matapos at gusto ko pang ulitin ngayon kung hindi ko lang inaalala ang kalusugan niya.

“Uhmmm.” napsinghap pa siya ng hugutin ko ang akin sa pagkakabaon sa kanya. Napalunok naman ako dahil hindi pa nagbago ang akin dahil nanatili iyong matigas. “K-Kuya Kenneth.”

“Shhhhh..” pigil ko sa gusto pa niyang sabihin at tumabi na ako ng higa sa kanya. Kinuha ang ulo niya at ipinaunan sa braso ko kahit pareho kaming naligo ng pawis dahil sa pagod. “It’s okay. Huwag mo akong poansinin.” Saad ko at ipinailalim ko siya ng mga yakap ko.

Hindi na siya nagsalita pa. Ang mga mabibigat niyang paghinga habang nasa ilalaim ng mga yakap ko ay unti unting naging magaan hanggang sa maramdaman ko na lang ang payapa niyang paghinga. Nakatulog na nga siya habang nasa mga bisig ko.

ººº

Umiling siya ng paulit ulit ng biruin ko siyang gusto ko ulit siyang angkinin kinaumagan ng magising kami. Ibinaon niya ang mukha sa dibdib ko na tila nahihiya pa ng ipaalala ko ang naging pagiisa ng katawan namin.

“Hindi ba ikaw ang laging tumutukso sa akin na gawin ang bagay na iyon… mmmm.. pero bakit ngayonn..’

“no..’ muli niyang sagot na sinabayan ng paghampas pa sa balikat ko. I-it’s..it’s hurt.. yours is so big.” sabi niya na ikinangiti ko kaya mas nadagdagan ng pagnanasa kong biruin pa siya kahit na may katutuhanan parin sa biro ko.

“hmmmm. Diba sabi mo minsan, ng makita mo akong lumabas ng banyo at nakita ang akin..”

“Stop. No.. forget about it.” at sinabayan ng pagbangon pero napaigik siya at muling nahiga sa tabi ko.

Nangingiti naman akong bumangon at pinagmasdan siya.

“I hate you.” Sabi niya na maluha luha pang hinahampas ako sa braso.

Natatawa na lang akong hinuli ang kamay niya at tinulungang makabangon.

“Alright.. Hindi na kita tutuksuhin.. hmmm. Just stay here for a while. Ihahanda ko lang ang bathtub para sa pampaligo mo.”

Nakasimangot na tumango siya. Dinampian ko siya ng halik sa labi at sinundan ng mabilis na tayo patalikod dahil kapag nagtagal pa ako at hindi pa ako kumilos ay baka hindi ko na kaya pang muling pigilan ang sarili ko at maangkin ko naman siya ngayong umaga.

Huwag dapat akong mawalan ng kontrol sa sarili.At hindi naman talaga dapat.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #28:

Typos and grammatical error ahead!!

“What?” paninita niya sa akin na may kasamang talim ng tingin.

Hindi ko kasi mapigilan ang hindi siya tignan ng may panunukso at may kasamang mga ngisi dahil sa ipinapakitang pagkailang simula pa ng may nangyari sa amin kahapon. Naiuwi ko na siya pero nanatili siyang umiiwas ng tingin sa akin.

Hindi ko na tuloy nakikita ang spoiled na Acer sa kanya ngayon dahil sa pagkailang niya sa nangyari sa amin. At nais na pagiwas sa akin.

“Ngayon ka pa ba iiwas sa akin matapos ang laht, hmmm…. little Acer?” tanong ko na may kasamang panunukso sa tuno ng boses ko. Sinabayan ng paghawak ng baywang na may kasamang pagpisil dahilan para mapapiksi siya at lumayo sa akin.

Nakangiti parin akong naiiling dahil sa ikinikilos niya.

“K-kaya ko na, k-kuya Kenneth. Bumalik ka na sa trabaho mo.” pagtataboy niya sa akin ng sundan ko siya papasok ng bahay.

Hindi ko pinansin iyon bagkus hinawakan ko pa siya ng kamay at hinila ng papasok ng bahay. Tamang makasalubong namin ang mga magulang niya ng nasa sala na kami.

“Magandang hapon, tito Elijah, Tito Ace.” pagbati ko sa kanila habang siya ay patakbong nilapitan sila at niyakap si tito Elijah.

“Magandang hapon din, hijo. Are you okay, baby?” si tito Elijah ang unang bumati sa akin habang tingin na lang ang isinagot ni tito Ace sa pagbati ko. Naiiwas ko ang tingin ko dito ng wala sa oras na hindi ko naman dati ginagawa.

Hindi naman ako guilty diba?

“I’m fine.” mahinang sagot naman ni Acer kay tito Elijah. “Inihatid lang ako ni kuya Kenneth, babalik din siya agad sa kompanya.” Dagdag pa niya na halatang ayaw na akong magtagal pa.

“Oo tito, hindi na ako magtatagal. May dinner meeting pa akong dadaluhan mamaya.”

“Sige hijo. Magingat ka na lang palagi sa pagdra-drive mo. Huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo.” paalala naman ni tito Elijah sa akin.

Gusto ko pa sanang magtagal pero minabuti ko ng umalis din agad dahil hindi ko matagalan ang tinging ipinukol sa akin ni tito Ace. Hindi naman sa umiiwas ako sa mga salitang matatanggap ko mula dito. Nakaramdam lang ako ng pagkailang dahil nga sa nangyari sa amin ni Acer.

Hindi ko naman tatakbuhan ang obligasyon ko sa nangyari sa amin ni Acer, handa akong panagutan siya kung sakaling muling ungkatin ni Tito Ace ang usapan namin noon. Matagal na nilang binigay sa akin ang basbas para kay Acer kaya hindi ako natatakot. Kailangan ko lang huminga ng maluwag ngayon dahil tila sumisikip ang paligid dahil sa tingin sa akin ni tito Ace.

“Salamat tito, aalis na ako.” paalam ko sa kanila. Gusto ko pa sanang magpaalam ng maayos kay Acer ay pinigilan ko lang ang sarili ko.

Habang papalabas ng bahay ay nasa isip ko na kailangan kong kausapin si Tito Ace tungkol doon. Hindi ko dapat pang patagalin iyon para tuluyan ng makasama ko si Acer.

ºººACER POV:ººº

“Ahhhhhhhh.” impit kong sigaw habang nakayakap ako ng mahigpit sa unan ko. Hindi ko alam kung paano o ano ba dapat ang ikilos sa harapan ngayon ni Kuya Kenneth matapos ang nangyari sa amin.

Akala ko ganun lamang iyon kadali pero nagkamali ako. Hindi ko maipaliwanag ang sakit na gusto ko ng itigil iyon noon pero hindi ko siya maitulak dahil sa nakita ko sa ekpresyon ng mukha niya. Pero hindi din matatawaran ang kakaibang sarap habang nasa loob ko siya ng mga sandaling iyon. And now, tila wala yata akong mukhang maihaharap sa kanya. Nakaramdam ako ng hiya, pagkailang sa kanya.

Hindi ko talaga alam kung paano ba ang dapat gawin matapos iyon. Magpapanggap ba akong okay lang ako kahit na ang totoo ay halos wala ng lakas ang katawan ko matapos ang nangyari sa amin.

“Mmm.” impit na muli kong tili. Kinikilig ako na hindi mawari na hindi ko kayang ipakita kay kuya Kenneth simula kahapon. Ni wala akong matalik na kaibigang pagkukwentuhan ng sayang nararamdaman ko ngayon.

Nagkaroon na ng katuparan ang nais ko. Ang angkinin at magpaangkin ako kay Kuya Kenneth para tuluyan na siyang hindi mawala sa akin. Hindi na siya mawawala sa pamilya namin. Hindi siya makukuha ng Kendrick na iyon kung nais nitong kunin si kuya Kenneth sa amin. Hindi ko hahayaang ilayo ng tunay niyang pamilya si kuya Kenneth. Dito lang siya sa amin. Sa akin lamang ang kuya Kenneth ko. Kung kailangang ipagdamot ko siya ay ipagdadamot ko siya basta huwag lamang siyang mawala sa amin.

Tatlong katok ang nakapagpawala ng iniisip ko. Agad akong umupo sa gilid ng kama na siya namang pagbukas at pagpasok ng mommy at nilapitan ako.

“Nagluto ako ng paborito mo, baby.” malambing sa sabi ng mommy sa akin at umupo sa tabi ko. Napatitig ako kay mommy. Ang mga ngiti at masuyong titig niya sa akin ay gusto kong maging kagaya niya. Ang maging malambing, para mahalin din ako ni kuya Kenneth katulad ng pagmamahal ng daddy kay mommy.

Gusto kong maging katulad ni mommy para maging maganda din ang pagsasama namin ni kuya Kenneth.

“Mommy, mamahalin ba ako ni kuya Kenneth tulad ng pagmamahal sayo ni daddy?.” tanong ko na ikinawala ng ngiti niya at seryusong napatitig sa akin. “I want to marry kuya Kenneth.”

“Huh!”

“Sinabi mo noon sa akin. Una kayong kinasal ni daddy bago ka niya minahal noon. Hmmm, maybe kuya Kenneth will love me like daddy loves you when we get married.”

Sa una ay talagang nagulat ang mommy sa mga sinabi ko pero kalaunan ay ngumiti na ulit ito saka niya ako niyakap.

“Of course baby. And kuya Kenneth already love you like how we love you.” sagot ng mommy kasabay na ng paghaplos niya ng pisngi ko. “Saka hindi lang basta salita ang salitang kasal, baby. Alam mo ba na marami kang isasakripisyo kapag ikinasal kana.”

“Huh?”

“Tulad na lang na kapag ikinasal ka kay kuya Kenneth mo, hindi mo na magagawa ang mga nagagawa mo ngayong single ka pa. Hindi ka basta magdidisesyon ng wala ang pahintulot niya.”

“Why? alam ko naman na papayag si kuya Kenneth sa lahat ng gusto ko.”

Umiling ang mommy sa sinabi ko.

“Hindi ganun iyon, baby.Kumbaga give and take ang ibig kong sabihin, baby. Once na ikinasal ka, hindi lang lahat ng gusto mo ang dapat masunod. Kailangan mo ding pakinggan ang side ng asawa mo. Kailangan mo ding alamin ang lahat ng gusto at ayaw niya. Kailangan mong matutunan iyon para hindi niyo pagawayan ang mga bagay na hindi niyo magustuhan sa isat isa.”

Napasimangot ako. Parang madali lang ang sinasabi ni mommy pero bakit pakiramdam ko ang hirap paring iyong gawin.

“Minsan kailangan mo din siyang ipagluto minsan. Hindi lang iyong iaasa mo na lang sa katulong ang lahat. Kailangan mo din siyang pagsilbihan kahit na hindi niya iyon sabihin sayo.”

“I can learn.”

“Yeah. of course. You can learn. Kaya kung gusto mong maikasal sa kuya Kenneth mo, kailangan mo munang matutuhan lahat ng mga sinabi ko.”

Umiling ako. Naintindihan ko pero hindi ko alam kung paano?

“At habang hindi pa kayo naikakasal, kailangan mo munang pagaralan ng mabuti ang mga ayaw at gusto ng kuya Kenneth mo. Maliwanag ba? Kapag naaral mo na iyon at nanatiling siya parin ang gusto mo. I will asked kuya Kenneth to marry you.”

Muli akong napasimangot. “Hindi naman magbabago ang isip ko. I like kuya Kenneth to be my husband. And live a happy life like you and daddy.”

“One more thing. I forgot to tell you this.”

“Huh.”

“Once na ikinasal ka na. Kailangan mo ng tumira sa bahay ng kuya Kenneth mo. Hindi mo na kami makakasama ng daddy mo palagi. Handa ka na bang mawalay sa amin habang buhay.” tanong no mommy na nakapagpatigil sa akin. Kunot ang nuo kong napatitig kay mommy.

“Why? Bakit kong manatili sa bahay ni kuya Kenneth eh dito naman ang bahay natin.”

Hindi nakaligtas sa pandinig ko ang pagtawa ni mommy sa sinabi ko. “Hindi ka pwedeng manatili sa amin ng daddy. Once na ang kuya Kenneth mo ang nagdecide kung saan kayo titira kapag kasal na kayo. Wala na kaming karapatang pigilan siya dahil asawa ka na ng kuya Kenneth mo. Maliban na lang kung sasabihin niyang dito kayo titira.”

“Hmmmp.” hindi ko mapigilang pinagcross ang mga kamay ko sa dibdib ko dahil hindi ko nagustuhan ang sinabi ni mommy.

“Kaya mo bang mawalay sa amin ng matagal?’ tanong pa ng mommy na ang tanging naisagot ko ay pagiling. Kung isa, dalawang araw o isang buwan siguro ay kaya ko pero ang sinabi niyang habang buhay na mawawalay sila sa akin…

Magkakasunod ang ginawa kong pagiling saka ako yumakap kay mommy.

“No. I can’t.”

“Haha, Ikaw parin talaga ang baby namin.” tinugon ni mommy ang yakap ko sa kanya na may kasamang masuyong haplos sa likod ko. “Still want to marry kuya Kenneth?”

’No. I don’t want to marry kuya Kenneth anymore.“ agad kong sagot na mas ikinatuwa pa ni mommy. Di ko tuloy alam kung bakit pero bakit pakiramdam ko ay binablackmail nila ako sa katutuhanang hindi ko na sila makakasama pa kapag ikinasal na ako kay kuya Kenneth.

ºººELIJAH POV:ººº

Hindi ko tuloy mapigilan ang mapangiti habang pinagmamasdan ko ang himbing na natutulog ang anak ko.

Malaki na nga ang baby ko na halos muntik ng nawala sa amin noon, Hindi ko naman nais siyang takutin na hindi na namin siya makakasama pero gusto kong malaman ang magiging reaksyon niya tungkol sa bagay na iyon. At hindi ako nabigo dahil ayaw niyang mawalay kami sa kanya ng matagal.

Alam ko naman na hindi iwawalay sa amin ni Kenneth si Acer sakali mang dumating ang araw na iyon na ipagpilitan ni Acer na makasal sila. Alam ko na inihahanda ni Kenneth ang sarili sa pagiipon ng pera sa sariling sikap na hindi lang umaasa sa amin.

Natutuwa ako kay Kenneth dahil para siyang si Ace noong mag isip. Kaya nagustuhan din siya ni Ace na alagaan dahil nakikita niya ang katauhan noon kay Kenneth. At hindi kami nabigo. Sa labing anim na taon siya sa pangangalaga namin ay hindi ito nagbago dahil lumaki nga si Kenneth na may paninindigan katulad ni Ace.

“He asked to marry his kuya Kenneth again.” kahit hindi ko siya lingunin ay alam kong si Ace galing ang mahinang yabag sa sahig palapit sa akin.

Umupo siya sa tabi ko at iniakbayan ako. Dinampian ng halik sa nuo ko bago binalingang tignan ang anak naming mahimbing natutulod.

“What do you think, mi esposa? Kaya mo na bang bitawan ang baby natin sa pangangalaga ni Kenneth?” tanong niya sa akin. Masuyo din niyang hinaplos ang pisngi ni Acer dahilan para gumalaw ito patagilid sa amin.

“Mommy, Daddy.” mahinang usal nito.

Nagkatinginan kami ni Ace dahil doon. Sabay ngiti.

Payapa ang paginga niya at nanatiling nakapikit kaya alam namin na nasa panaginip na niya kami.

“I can. But not him.” nakangiti kong sagot. Mahigpit na humawak ako sa palad niyang kaninang humaplos sa pisngi ng baby namin.

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan niya. Hinila ako at niyakap pasandal sa dibdib niya. Nasa mga labi ko ang mga ngiti. Iniyakap ko din ang mga braso ko sa baywang niya habang sabay naming pinagmamasdan si Acer.

“Back then, I can’t afford to lose him. Na kahit sa isang kisap-mata lang natin ay pwede siyang mawala noon sa atin. Pero ngayon.. I can let him go, just for his happiness.” mahinan niyang saad dahilan para mapatingala ako sa kanya.

“Minsan ba.. nagsisi ka na isa lang ang naibigay ko sayong anak?” Sa kauna unahang pagkakataon simula noong nasabi ko na hindi ko na siya mabibigyan pa ng anak dahil sa naging kumplekasyon ng operasyon ko noon.

Sa pisngi ko naman siya ngayon humaplos at mabilis na dinampian ng halik sa labi bago siya tumitig sa akin ng seryuso.

“Minsan nasabi ko na sayo. Na kahit hindi mo ako mabigyan ng anak dahil pareho tayong lalaki. ay mananatili ang pagmmahal ko sayo. Dahil ikaw lang noon ay sapat na, ano pa ng dumating si Acer sa atin. Isa siyang biyaya na ibinigay sa atin sa katutuhanang sa atin siya mismo nanggaling. At wala ng hihigit pa doon ang kasiyahan ko ng malaman ko iyon. Kayo lang ay sapat na sa akin. Wala na akong mahihiling pa maliban na lang sa tuluyan ng gumaling ang anak natin sa sakit niya at ang mabuhay siya ng masaya kasama tayong mga magulang niya. Kaya mi esposa. Huwag mong tanungin ang bagay na iyan sa akin dahil sa simulat sapol ay alam mo kung ano ang sagot ko sa katanungang iyan.” Mahaba niyang sagot.

“Why are you crying?”

Hindi ko talaga mapigilan ang pangilidan ng luha sa mga mata. Dahil sa mga salita niya na may kasamang gawa ay nagpapatunay lang na mahal na mahal niya kami ng anak niya. At wala na din naman akong maihihiling pa sa buhay ko ngayon. Ang makasama ang taong mahal ko habang buhay at ang mabigyan ng maganda at masaya ding pamilya ang anak namin.

“I love you.” bulong ko sa kanya kasabay ng pagdampi ng labi ko sa labi niya. At bago pa man ako makalayo sa kanya ay tuluyan na niyang sakop ang labi ko at sabay naming pinagsaluhan ang isang mapusok na halikan.

ºººACE POV:ººº

Hindi ko naman balak lang makinig sa kanila ng anak namin pero nawili akong pagmasdan silang mag-ina. Lalo na ng marinig ko ang sinabi ni Acer na gusto niyang maikasal kay Kenneth hanggang sa nagbago na din ang isip niya dahil ayaw niyang mawalay pa sa amin.

Hindi naman ako nagsisi na makinig lang sa kanila dahil alam ko naman na sasabihin parin niya sa akin ang pinagusapan nila ng anak namin. At hindi naman ako nabigo. Sinabi nga niya kaya naman tinanong ko siya kung kaya ba niyang pakawalan ang anak namin para bumuo na din ng sariling pamilya.

Siguro nga hindi panghabang buhay na makakasama namin si Acer dahil nga sa magkakaroon din ito ng sariling pamilya. Pero hindi ko naman basta hahayaang hindi mabigyan ng magandang buhay ang kaisa isa kong anak at tagapagmana. Sisiguraduhin ko na magiging maganda ang buhay niya sa piling ni Kenneth at alam ko naman na hindi niya ako bibiguin sa bagay na iyon. Ang papatunayan ko na lang ngayon ay kung hanggang saan aabot ang matigas na puso ni Kenneth para mapahal ng tuluyan kay Acer.

Kung sa responsibilidad na alagaaan at bigyan ng masaganang buhay si Acer ay aminado akong kaya niyang buhayin si Acer na wala ang tulong ko pero hindi iyon ang pinag uusapan pagdating sa kaligayan ng anak ko. Kailangan kong mapatunayan na mahal niya si Acer at hindi lang ang responsibilidad na ibinigay ko sa kanya ang dahilan kaya niya tatanggapin ang pagpapakasal kay Acer.

Hindi ko gagayahin ang lolo. Hindi ko sila ipapakasal kung hindi ako sigurado sa nararamdaman ni Kenneth dahil ayaw kong madehado si Acer sa huli.

Kahit na naging maganda ang kinalabasan ng relasyon namin ni Elijah matapos ang kasal namin ay hindi ko ipagbabasakali ang kaligayahan ng anak ko sa piling niya.

“Why are you crying?” tanong ko pa sa kanya ng makitang nangingilid ang luha sa mga mata niya. Pinunasan ko ang mga iyon.

“I love you.” Bulong na sinundan ng damping halik sa mga labi ko pero hindi ko na siya pinakawalan pa. Ginawaran ko siya ng isang halik na alam kong hindi niya tatangihan.

“I love you, mi esposa.” bulong ko din sa kanya ng putulin ko ang naging halikan namin. Matapos kong ayusin ang kumot ng anak namin ay saka ko siya hinila palabas ng silid nito at deretso ng silid namin.

“Uhmmmp.” napasinghap siya ng muli kong sakupin ang labi niya at ginawaran ng mainit na halik ng marating ang silid namin.

“Mi esposa. I love you so much.” Saad ko sa pagitan ng paghalik o sa kanya.

Ang mga kamay ko na kamay sariling isip na tanggalin ang lahat ng damit na bumabalot sa katawan niya kasabay din ng pagtanggal niya ng damit ko.

Pareho na kaming walang saplot sa katawan ng marating namin ang kama namin at sabay na natumba doon. Paibabaw sa kanya at agad na pumuwesto sa pagitan ng mga hita niya.

“Still beautiful.” mahina kong usal ng pagmasdan ko ang katawan niya. Hindi nakakasawa dahil halos wala siyang ipinagbago sa paglipoas ng maraming taon naming pagsasama.

“Mmmmm.” napapikit siya na may kasamang mahinang ungol ng damahin ko ang isa niyang dibdib at laruin iyon ng daliri ko. Niyuko ko siya. Muling pinagsaluhan ang isang mapusok na halikan.

“Ugh.” napasinghap ako ng bigla niya akong itulak at mabilis na kumilos paibabaw sa akin.

“Still handsome.” nakangiti din niya saad ng pagmasdan din ang katawan ko kasabay ng paglaro ng daliri sa magkabilaang nipple ko hannga sa yukuin niya ang isa at ikulong iyon sa bibig niya.

“Ummmp. Mi esposa.. hmmmm.” hindi ko mapigilang daing dahil sa sarap ng ginagawa niya. Nakakaliyo sa pakiramdam na tila tinatangay ako ng hangin.

“Uhmmm.” hindi naman siya nagtagal doon. Mabilis ang naging kilos niya at inabot ang lube na nasa drawer at pinahiran ang buong laki ko. Hindi na ako nakakilos pa maliban sa pagalalay ko sa kanya ng itapat niya ang lagusan niya sa akin at inupuan iyon.

“Uhmmp.’

“Ugh.” Halos sabay naming daing. Hindi parin nagbabago ang pakiramdam ko habang nasa loob niya ang buong laki ko. Ang sarap na hindi nakakasawang ulit-ulitin. “Ugmmm. mi esposa.. move.” daing ko na para akong mababaliw ng tumigil siya sa paggalaw.

Kaya naman bago pa siya kumilos ay ako na ang unang gumalaw. Hawak ang balakang niya paangat at pasalubong sa naging galaw ko sa kanya.

“Ugh.. uhmm. A-ace.uhmm.. ahhhhh. so big.” daing niya habang nababaliyad. Hinayaan niya akong gumalaw habang nanatili siyang nasa ibabaw ko. Niyuko ako at hinalikan kasabay ng bawat pagbaon ko sa kanya.

Ang sarap sa pakiramdam. Para akong idinuduyan sa alapaap dahil sa sarap.

“A-ace.. ahhhh..uhmmm.. m-more… uhmmm.. faster. uhmmmp.. ahhh.. deeper.”

“Yes mi esposa. yes.” at naging sunod sunuran akong paligayahin siya. Ang paligayahin siya kasabay ng ligayang nalalalsap ko sa pag angkin sa kanya. Ang bawat baon ko sa kanya na nakakapagparamdam sa akin na para akong mababaliw. Ang sarap niya. Ang sarap sarap niya.

“Mi esposa…uhmmmm.” mabilis ang naging galaw ko para palitan ang ayos namin. Pareho kaming nakaluhod habang nasa likod ko siya. Yakap ko ang baywang niya habang nakahawak siya sa batok ko at pilit akong hinahalikan.

“Uhmm,,, so deep.. uhmm.. Ace.. ummmmmm.” hindi maampat ang daing niya kasabay ng bawat galaw ko. Bawat baon na napapalitan ng mga ungol niya.

“Mi esposa.. mmmm.”

“Deeper.. more.. uhmmm.. Move faster.. I want more..”

Daing niya ng pakikiusap. Hindi ko siya binigo. Hindi din naman ako nabigo dahil pareho naming nilalasap ang sarap sa pagangkin ko sa kanya. Ang bawat baon ko sa kailaliman niya.

“Ahhhh. uhmmmmm.. Acccceeeeeeeee.”

Pasigaw niya sa pangalan ko ng dumoble na ang bilis ng paggalaw ko. Hindi ko na mapigilan. Nararating ko na ang dulo ng walang hanggang kaluwalhatian.

“Mi esposa.. ugh,,, cumming.”

“Cumming.. Ace.. ughmmmmm.”

Halos sabay kaming napasigaw sa sarap. Baon ang buong laki ko sa loob niya kung saan kumalat ang katas na pinakawalan ko. Habang siya ay kumalat sa kubre kama.

Hinihingal akong nakayakap sa kanya habang siya ay unti unting nawalan na ng lakas ang mga kamay na nakahawak sa batok ko.

Ngiti ang gumuhit sa mga labi ko. Umalalay sa katawan niya dahil nawalan na naman siya ng malay. Hindi parin siya nagbabago. Nagpapassout parin siya sa tuwing matatapos na ang pagangkin ko sa kanya.

“I love you mi esposa.” bulong ko habang inaayos ko na siya ng higa. Kailangan ko pang linisin ang katawan niya dahil sigurado akong hindi na siya magigising hanggang mag umaga. “So cute. Hindi ka parin nagbabago, mi esposa. Mas lumalalim pa ang pagmamahal ko sayo sa paglipas ng mga taon.”

Siniil ko siya ng halik kahit na alam kung hindi na niya iyon matutugon. Hindi nakakasawang halikan siya at hindi ako kailanman magsasawang halikan ang mga labi niya.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #29:

Typos and grammatical error ahead!!!

○○○ACER POV:○○○

“ Kailan mo pa kilala si kuya Kenneth?“ Tanong ko kay Kendrick isang umaga dahil talagang sinadya ko pa ito para tanungin lang ang bagay na iyon.

Hindi naman ako magpapakita kay Kuya Kenneth dahil nahihiya parin akong makausap siya lalo na at palagi niya akong tinitignan ng may panunukso.

Tingin ang isinagot ni Kendrick sa akin kaysa sagutin ako at ipinagpatuloy lang ang pagkain sa sandwich na meryenda nito.

Gusto kong alamin ang mga ayaw at gusto ni kuya Kenneth para pumayag siyang pakasalan ako.

Pero pipilitin ko din siyang tumira kami kina daddy at huwag akong ilayo sa kanila.

“Kinakausap kita. Bingi ka ba?” Naiinis na tanong ko dito.

Nakakainis kasi. Kahit na matagal ko ng kilala si kuya Kenneth ay ilan lamang ang mga gusto niya na alam ko at sa mga ayaw niya ay ganun din. Hindi naman kasi siya nagsasabi saka mas ako naman ang laging nasusunod kaya hindi ko na naisip na alamin noon ang mga ayaw at gusto niya.

“Kahit na ikaw ang anak ng boss ko ay nakakaistorbo ka sa trabaho ko. Mas mahalaga ba ang tinatanong mo kaysa sa trabaho ko ngayon.” Pabalang na sagot ni Kendrick sa akin na mas lalong nakapagparamdam sa akin ng pagkainis.

“Then I will pay you if you answer my question.” Taas kilay na saad ko. Saka ako naglabas ng libo libong pera sa pitaka ko.

“Hindi mo ako madadaan sa pera mo. Sapat na ang kinikita ko sa trabaho ko kaya umalis ka na.”

“Hmmmp.” Galit at padabog na ipinagdyak ko pa ang mga paa ko dahil sa tuluyang uminit ang ulo ko sa inis ko sa kanya.

Nakakainis.

“Hindi ako aalis. Wala kang karapatang paalisin ako sa kung saan ko gusto tumambay.”

“Ugh..” napakamot pa siya ng ulo matapos ilapag ang kinakaing sandwich. “Pwede ba…”

“No! Hindi ikaw ang magbibigay ng utos sa akin na umalis. Just answer my question.” saka ko siya hinawakan sa  braso at niyugyog iyon.

“Tumigil ka nga. Hindi tayo malapit sa isat isa para umakto ka ng ganyan kaya pwede ba.” nahimigan ko siya ng pagkairita pero di ko siya tinigilan. Gusto kong malamam ang ibang side ni Kuya Kenneth na hindi ko pa nakikita.

“Acer.” pero ganun na lang ang pagkagulat ko ng marinig ko ang boses na iyon ni kuya Kenneth. Paano niyang alam na nandito ako. Hindi naman ako nagpasabi kaya bakit nandito siya ngayon.

At bago ko pa man mabitawan si Kendrick ay nahila na niya ako palayo dito. “What are you doing?” kung hindi ako nagkakamali ay nasa tuno ng boses ni kuya Kenneth ang galit pero bakit galit siya gayong wala naman akong ginagawang masama.

“Awww.. k-kuya Kenneth.” napangiwi pa ako ng maramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa kamay ko.

“You are here pero di mo sinabing paparito ka?” sabi niya pero di naman siya sa akin nakatingin kundi kay Kendrick.

“Huwag mo akong tignan ng ganyan. Dahil hindi ako ang lumapit sa kanya.” saad naman ni Kendrick sa kanya na sinamahan din ng talim ng tingin.

“Lets go.” baling niya sa akin na hindi na pinansin ang sinabi ni Kendrick sa kanya. Hinila ako palayo.

“No! I mean, May gagawin pa ako k-kuya Kenneth.” tumigil ako sa pagsunod sa kanya dahilan para lingunin niya ako at pinangunutan ng nuo.

“So sudden?”

Binawi ko ang kamay kong hawak niya.

“See you later kuya Kenneth. I need to go.” at bago pa niya ako mapigilan ay mabilis na ang ginawa kong pagtalikod at deretsong lumabas ng gusali. Sinalubong ng driver ng makita ako at mabilis na pinagbuksan ng pinto ng kotse. Saka lang ako nakahinga ng maluwag ng malayo na ako kay Kuya Kenneth.

“Saan po tayo, young master?”

“Sa bahay.” maikling sagot ko. Nakatingin ako sa bintana para sulyapan si kuya Kenneth habang palayo na ang sinasakyan ko.

ººº

“where have you been, baby.” Salubong ng daddy sa akin ng makauwi ako. Hindi na madalas ng kompanya si Daddy. Na kay Kuya Kenneth na halos ng responsibilidad sa kompanya kaya hindi na halos nagagawi doon si daddy.

Buong buo ang tiwala niya kay Kuya Kenneth.

“Uhmm, Nagpunta ako sa kompanya.” totoong sagot ko. Lumapit ako kay daddy, humawak sa braso niya at inihilig ko ang ulo ko sa kanya.

“huh! Then..???”

“Dad, alam niyo ba ang mga paborito ni kuya Kenneth?” Kuway tanong ko ng igiya hanggang sa may hardin ng bahay.

“I don’t think so, baby. Hindi ko din alam ang mga gusto niya maliban sa gusto niyang sundin lahat ng sinasabi ko.”

“Uhmm.” napasimangot ako. Bakit ba kasi ang hirap basahin kilos ni kuya Kenneth. Hindi ko din napapansin kung ano ba ang mga paborito niya tulad na lang kung ano ang paborito niyang kulay.

“Lagi mo naman kasi siya pinagtratrabaho.” Hindi ko tuloy mapigilang isumbat iyon kay daddy.

“Para sa kanya naman iyon, baby. Saka kung talagang ayaw niya akong sundin ay magagawa naman niya.”

“Hmmp.”

“Bakit mo pala natatanong, baby?”

“Uhmmm, sa tagal na nating kasama si kuya Kenneth. Wala pa akong alam sa mga gusto niya. I just want to please him, like mommy please you all the time. Alam ni mommy kung ano ang paborito mong pagkain. Paborito mong kulay. Lahat ng paborito mo alam niya, habang ako… Wala man lang akong alam kahit isa sa mga iyon tungkol kay kuya Kenneth.”

Magaang pumatong ang isang kamay ni daddy sa ibabaw ng ulo ko at masuyong humaplos doon.

“Why? Sinabi sa akin ng mommy mo, you want to marry your kuya Kenneth. Hmmm, Nakahanda ka na bang mawalay sa amin?” tanong ni daddy na nakapagpatigil na naman sa akin. Iyon din ang tanong sa akin ni mommy. Ang sabihing handa na ba akong mawalay sa kanila?

Ganun ba talaga ka kumplikado ang pakikipag asawa?

“Bakit kailangan kong malayo sa inyo? Makakausap ko naman si kuya Kenneth sa bagay na iyan. Alam ko na hindi niya hahayaang malungkot ako kapag mawalay kayo sa akin.”

May ngiti sa mga labi ni daddy na nakatitig sa akin pero nasa mga mata ang hindi maitatagong lungkot doon.

“I love you baby. Me and your mom love you so much.” Hindi pa man ako nakakasagot ay hinila na niya ako payakap sa kanya na agad kong tinugon.

Ang pagmamahal nila sa akin ay hindi matatawaran ng kahit na anong salapi. Hindi lang sa mga salita nila pati rin sa pagaaruga nila sa akin.

“Kaya huwag mong masyadong itulak ang sarili mo sa bagay na hindi ka pa handa. Nandito kami ng mommy na gabayan ka hanggang sa tuluyan ka ng magkaroon ng sariling pamilya.”

Tumango na lang ako. Kahit hindi ko pa alam kung ano ba dapat ang paghahandang dapat kong paghandan tulad ng sinasabi nila.

“Can I join?” sabay kaming napalingon kay mommy na palapit sa amin. Umupo sa tabi ko at hanggang sa kulong na nila akong dalawa sa mga yakap nila.

ººº

“Ano?” seryusong tanong sa akin ni Kendrick na hindi maitatago ang galit dahil sa pwersahan ko siyang ipinatangay sa mga bodyguard na inutusan ko para hindi na siya makatanggi pa. Hindi naman ako masama tulad ng iba na kapag may kinikidnap ay dadalhin ito sa abandunadong bahay. Nasa restaurant kami na isa sa pagmamayari din namin.

“Kaunting impormasyon lang naman. Bakit ba ang sungit mo?” Pabalang din na sagot ko pero mas lalong tumalim ang tingin nito sa akin.

“Wala kang makukuhang impormasyon sa akin. Saka ikaw ang mas matagal na nakakakilala sa kanya bakit sa akin ka ngayon magtatanong.”

Napasimangot na naman ako dahil totoo naman iyon. Hindi agad ako nakapagsalita. Tanging tingin na lang ang naisagot ko sa sinabi niya kasabay ng pagpapakawala ko ng buntong hininga.

Nakipagsukatan pa ng tingin sa akin.

“Hmmp.;” iyon ang unang lumabas sa bibig ko matapos ang mahabang katahimikan.

“Hindi sa ayaw kong magbigay ng impormasyon.” Saad niya kaya napatitig ako sa kanya. Hindi ako umimik. Naghintay pa kung ano pa ang sasabihin niya. “Sadya lang na wala akong maraming alam tungkol sa kanya. Nakita mo naman kung ano ang turing namin sa isat isa.”

“Lagi mo kasi siyang sinusungitan kaya ka niya sinusungitan.” pagtatanggol ko kay Kuya Kenneth. “Kahit na hindi palaimik si Kuya Kenneth ay alam kong mahalaga kayo sa kanya. Hindi niya kayo hahanapin kung wala siyang pakialam sa inyo.” dagdag ko pa para linisan ang pangalan ni Kuya Kenneth dahil sa tinging ipinukol sa kain ni Kendrick ay masama si Kuya Kenneth para sa kanya.

“Tama ka. Sabihin na nga nating ganun iyon. Pero hindi naman namin hiniling na hanapin niya kami.” Nagpakawala din siya ng isang malalim na paghinga. “ Sige, ng tumigil ka na sa kakukulit sa akin. Susubukan kung alamin ang ilan sa mgs gusto niya.’

“Talaga.” Biglang nawala ang tensyon sa pagitan namin dahil sa naging usapan namin kanina. Nabuhayan ako ng loob na hindi ako mahihirapan na malaman ang mga paborito niya.

“Gusto mo bang malaman ang isa sa side ni Kenneth?”

Tumango ako. Pero sa pagtango kong iyon ay nagulat pa ako ng bigla niyang hawakan ang kamay ko at walang babalang hinila iyon kaya naman napatayo ako ng wala sa oras pasalubong sa kanya dahil tumayo din siya.

Parang ang bilis ng pangyayari dahil sa gulat ko sa paghila niya ay ganun din kabilis na nabitawan ko siya dahil may humila sa akin. At huli na para mapagtanto kong si kuya Kenneth iyon at wala ding babalang sinuntok si Kenneth na nawalan ng balanse at napasadsad sa sahig.

“K_Kuya Kenneth.. No.. No.. stop it.” Yumakap pa ako sa baywang niya ng akma na naman niyang sugurin si Kendrick na tila balewala naman dito ang pagkakasuntok sa kanya ni Kuya Kenneth.

Tumayo ito at tumayo ng tuwid habang pinapahid ang labing may bahid ng dugo dahil sa pagsuntok ni kuya Kenneth sa kanya.

Ngumisi pa nga ito at tila naghahamon sa paraan ng naging tingin nito kay kuya Kenneth.

“Stop it kuya Kenneth.” Ibinuhos ko na ang buong lakas ko para lang pigilan siya dahil nagpumilit parin siyang nakalapit kay Kendrick.

Pumagitna na din ang ilan sa mga nagbabantay sa akin.

“Alam mo kung saan mo ako hahanapin.” Si Kendrick.

Sasagot pa sana ako pero di ko na nagawa dahil mas nagumigting pa ang tila galit na galit na si kuya Kenneth. Nakapagtataka lang kung bakit ito at bigla na lang siyang nanununtok.

Hindi na muling nagsita si Kendrick. Naglakad na itong palabas ng restaurant.

“Lets go.” Hawak ang pulsuhan ko at hinilang palabas na din ng restaurant hanggang sa makasakay kami ng kotse niya.

Nagulat pa ako ng pabalibag na isinarado ang pinto bago sumakay.

“Sinabi ko sayong huwag kang lalapit sa kanya. At ano itong nabalitaan ko na ipinahuli mo pa talaga siya sa mga bodyguard mo para lang dalhin sa lintik na restaurant na ito.” Dumagundong ang boses na sumbat niya sa akin.

Akin na lang ang napapayuko dahil hindi ko masalubong ang galit na nakikita ko sa mga mata niya.

Ngayon ko lang marinig na ganito ang boses ni kuya Kenneth. Galit na galit na tila hindi ko mapapahupa.

“And what was that? Hinayaan mo siyang hawakan ang kamay mo. At ano? Kung hindi ako lumapit.. mahahalikan ka niya.” May gigil na patulot niya sa pagsumbat sa akin. “Ugh! Damn it Acer.” Napapiksi pa ako ng hampasin niya ang manibela.

Dahil sa gulat ko ay nakaradam ako ng takot dahilan para pangilidan ng luha ang mga mata ko.

Napahikbi pa ako para lamang sana huwag tumulo ang luha ko pero hindi ko na iyon napigilan.

“Hey, why are you crying?” Biglang nagbago ang tuno ng boses ni kuya Kenneth sa tanong niyang iyon. Naging magaan at puno ng pag aalala. “Sorry little Acer.” Hinila ako at niyakap dahilan para tuluyan akong mapaiyak.

Humihikbi akong nakasubsub sa dibdib niya. Ang mga palad na masuyo ng humahaplos sa dibdib ko at ang masuyong boses na nagpapatahan sa akin.

“Why are you angry? Wala naman akong ginawang masama.” Mahinang saad ko sa pagitan ng paghikbi ko.

“Shhhhn it’s okay. Forget about it.” Patuloy na pagpapatahan niya sa akin.

Wala na ang galit niya kanina. Tanging ang masuyong tinig na lang ang nahimigan ko sa kanya kaya nawala na ang kaninang takot ko. Naging payapa na ang pakiramdam ko na kulong ako ng mga yakap niya.

○○○KENNETH POV:○○○

Magkakasunod na mura ang pinakawalan ko sa loob ko habang pinapatahan si Acer sa pagiyak niya.

Hindi ko napigilan ang sarili ko na magalit sa nakita ko. Ano ang balak gawin ni Kendrick sakaling hindi ako dumating sa yamang oras.

Hindi ko lubos maisip na mahahalikan si Acer ng iba lalo na si Kendrick. Hindi ko yata kayang huminahon sa kaisipang iyon. Kumukulo ang dugo sa tuwing naiisip ko na palaging nag cro-cross ang landas nila ni Acer lalo na at hindi talaga maipagkakailang kahawig ko siya.

At ang isiping nakikita ako ni Acer kay Kendrick ay nawawala sa huwesto ang isip ko at nakakaramdam ako ng pagrerebelde na baka mabaling ang loob ni Acer sa kapatid ko.

No! It’s a big no. Hindi ako makakapayag.

“It’s okay. Forget about it.. sorry little Acer.” At sa huli ay ako din ang natalo dahil hindi ko kayang makita siyang umiiyak. At wala akong balak paiyakin siya.

Masuyong haplos sa likod niya para lamang mapatahan siya. Hindi ako tumigil hangganh sa tuluyang mapayapa ang pakiramdam niya.

Si Kendrick na lang ang kakausapin ko na kung maari ay iwasan niya si Acer ng hindi kami magkagulong dalawa. Hindi ko nais makipagaway sa kanya kahit na pinapakitaan niya ako ng hindi maganda. Pero kapag nadamay na sa usapan si Acer.. hindi ako magdadalawang isip na kataluhin siya kahit na mas lumabo pa ang turingan namin sa isa’t-isa.

“C’mon. Wanna eat something?” Pang iiba ko na ng usapan para tuluyan ng lumamig ang paligid namin.

Umiling siya. Nanatili lang sa ayos namin na nakayakap ako sa kanya. Niluwagan ko man ang yakap ko ay hindi naman ako lumayo sa kanya.

“H-hindi ka na galit sa akin?” Kuway tanong padin niya. Hindi talaga niya iyon basta maisasawalang bahala lalo na at unang beses akong nagalit ng ganito.

“No! Of course not. Hindi naman ako galit sayo.” Naging sagot ko bago ako lumayo sa kanya. Umayos na ng upo paharap ng manibela. Siya man ay ganun din. Umiwas pa ng tingin ng tignan ko siya. “Umiiwas ka parin ba hanggang ngayon?”

Matapos ang nangyari sa amin ay palagi na siyang umiiwas sa akin. Naging dahilan pa iyon kaya ako nakakapagisip ng hindi maganda lalo na sa mga araw na iniiwasan ako ay palagi ko siyang nakikitang lumalapit at kinakausap si Kendrick.

Sino ang hindi makakapagisip ng hindi maganda kung ang inaasahan mong maganda ng simula sa aming dalawa ay mas naging kumplikado pa dahil sa pagiwas niya.

Naiisip ko pang baka narealized na niyang hindi talaga niya ako gusto. Ngayon pa? Ngayon pa na may nangyari sa amin?

Ugh!

Sumasakit ang ulo ko sa kakaisip ng bagay na iyon.

“I didn’t.” Mahinang sagot niya.

“Yes you do.”

“No! I’m not.” Pagmamatigas na sagot niya.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Sinulyapan siya saglit bago ko na tuluyang pinagtuunan ng pansin ang manibela. At pinaarangkada ng paalis ang sinasakyan namin.

“Want to stay in my house tonight?” Tanong ko sa kanya habang bagtas na namin ang daang pauwi. Sa A. Place o sa bahay na tinitirhan ko. “I have something for you.”

“Really? Okay. I wanna go with you.” Agad niyang sagot. Sa gilid ng mata ko ay hindi nakaligtas ang ngiti sa mga labi niya na tila na excite sa sinabi ko.

Ngiti din ang gumuhit sa labi ko at magaan ang pakiramdam habang nagmamaneho.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #30:

Typos and grammatical error ahead !!

○○○ KENNETH POV:○○○

“ Para saan naman ang mga iyan, inay?“ May kunot nuong tanong ko kay inay ng tanungin sa akin ang mga paboritong kulay at iba pa.

Tumawag ito sa akin na kung may oras daw ako ay pumasyal naman daw ako sa kanila kaya heto ako ngayon. Pinagbigyan ang hiling ng inay.

“Para naman may alam kami tungkol sayo. Limang taon ka na naming nakilala pero wala parin kaming alam sa mga paborito mo.”

Ngumiti ako. Hindi ko akalain na interesado silang alamin ang mga paborito ko.

“Okay. Sasabihin ko po sa inyo.”

Nagsimula na itong magtanong. Tulad na lang kung ano ang paborito kong kulay.

“Kulay asul ang paborito kong kulay inay. Pero paborito ko din ang light blue dahil iyon ang paborito ni Acer. Paborito ko namang meryenda ay pancake dahil iyon ang halos madalas namin kinakain ni Acer.” Nakangiti akong sumasagot sa mga tanong ni inay sa akin.

Halos kasi ng mga paborito ko ay ang mga paborito rin ni Acer dahil iyon na talaga ang nakasanayan ko simula noong nakasama ko siya.

Kaya kung ano ang mga gusto ni Acer ay iyon din lahat ng gusto ko.

“Sa ulam, paborito ko ang sweet and sour pork.” Muli kong sagot. Iyon ang unang ulam na niluto ko para kay Acer dahil iyon ang paborito niya. Inaral ko pa talaga ang reciepe nun kaya nakagawian ko na siyang ipagluto ng pagkaing iyon.

“Hindi maipagkakailang napakahalaga ng batang iyon sayo hijo.” Si inay na ngayon at titig na titig sa akin.

Tumango ako. Hindi ko iyon ipagkakaila dahil totoong mahalaga sa akin si Acer.

“He is my everything, inay. Hindi ako magtatagal sa kanila kung hindi dahil sa kanya. Ganun siya kahalaga sa akin inay.”

Pumatong ang kamay ng inay sa balikat ko at marahang tinapik ako doon. Nakangiti din siya na may luhang nangigilid sa mga mata.

“Proud na proud kami sayo anak. Napakabuti mo.”

“Pinalaki ako ng nagaruga sa akin sa magandang pamamaraan, inay kaya lumaki ako ng ganito. Hindi nila ipinaramdam sa akin na isa lamang akong sampid sa pamilya nila kundi ang itinuring nila akong tunay na bahagi ng buhay nila.”

“Pwede ba kitang yakapin hijo.”

Tumango ako. Mahigpit na ytumakap sa akin ang inay. Halos isang minuto din siyang nakayakap sa akin ng walang kahit na anong salitang namutawi sa pagitan namin. Hanggang sa kumawala na siya ng yakap sa akin.

“Iyon lang ba ang itatanong niyo sa akin inay?” Kuway tanong ko ng hindi na nito nadagdagan ang naging tanong nito.

“Wala na hijo. Sapat na sa amin ang impormasyon galing sayo.”

“Nasaan nga pala si Sandra inay? hindi ko pa siya nakita simula ng dumating ako.”

“Kasama ng mga kaibigan niya. Kaarawan kasi ng isa sa mga kaibigan niya ngayon.”

Napatango ako. “hindi naman siguro siya madalas naglalabas. Baka mamaya ay mapariwara ang buhay niya kapag napabarkada siya sa mga maling tao.”

“Lagi naman naming siyang pinagsasabihan hijo. Saka mabait naman ang kapatid mong iyon.”

“How about Kendrick?”

“Natutuwa kami dahil nagbabago na ang kapatid mo hijo. Tumutulong na siya sa mga gastusin dito sa bahay. Pinamamahagian din kami ng sahod niya sa kompanya niyo. Ang laki ng ipinagbago ng kapatid mong iyon.” hindi nakaligtas sa pandinig ko ang masayang tinig ng inay habang pinupuri si Kendick.

Nakaramdam din naman ako ng kaginhawaan dahil hindi ko na aalalahanin na sakit na lang ang dala niya sa mga magulang namin. Pero hindi parin nawawala sa akin ang palagi silang nakikitang magkasama ni Acer.

“Mabuti naman kung ganun inay. Hindi ko na siguro mahihintay pa si itay, inay. Kailangan ko ng bumalik dahil marami pa akong mga trabahong naiwan. Kung may mga gusto pa kayong malaman tungkol sa akin ay taagan niyo na lang ako.”

“Sige hijo. Pasensya ka na sa abala, salamat na din sa pagbisita.”

“Hindi naman abala sa akin ang bisitahin kayo inay. Basta bat may oras ako ay dadalawin ko kayo dito.”

Maayos akong nagpaalam kay inay. Hindi na ako nagtagal sa kanila. Sapat na ang kalahating araw para dalawin sila. Mabigyan ko man lang sila ng kaunting oras na makasam ay sapat na iyon kaysa naman sa hindi ako maglalan ng kahit na kaunti lang na oras. Alam naman nila na marami akong trabaho at naiintindihan nila iyon.

“Magingat ka sa paguwi hijo.”

Kaway ang isinagot ko kay inay bago ako tuluyang umalis sa kanila.

ºººKENDRICK POV:

ººº

“Sorry.”

Napatitig ako sa nakayukong si Acer ng marinig ko ang katagang iyon.

Nagkamali yata ako ng pagkakakilala dito. Marunong pala itong humingi ng tawag kahit na high and mighty ito sa sarili.

“Hindi mo kailangang humingi ng tawad. Wala ka namang kasalanan.” mahina kung sabi sa kanya.

Nakasimangot na nag angat ito ng tingin. Nailing ako pero hindi ko mapigilan ang mangiti dahil sa kakyutan nito.

“Hindi ko naman alam na darating si Kuya Kenneth. Nasuntok ka niya tuloy. Pero pinagtataka ko. Bakit galit na galit siya gayong wala ka namang ginagawang masama.”

Muli na naman akong nailing. Hindi yata niya alam ang ibig sabihin ng salitang selos.

“Ikaw, anong gagawing mo kung sakaling makita mo ang kuya Kenneth mo na may kasamang babae at nanlalandi sa kanya?”

“Uhmmm. I will pull that girl hair.” mabilis niyang sagot ng walang pagaalinlangan? Natawa tuloy ako sa naging sagot niya. And dali lang para sa kanya para sabihin iyon.

“Bakit mo iyon gagawin? Ano ang mararamdaman mo?” tanong ko pa dito.

“Because…” hindi niya naituloy ang sasabihin na napatitig sa akin.

“Tama ako diba.. nakakaramdam ka ng selos katulad ng nangyari noong nakaraan. Nagselos ang kuya Kenneth mo dahil ang akala niya ay hahalikan kita. Hindi mo pa ba nakikita ang side na iyon ng kuya Kenneth.”

Agad siyang umiling.

Alam ko naman ng lahat ng tao ay may side ng pagseselos. Kung ako man siguro ang nasa side ni Kenneth ay baka pagselosan ko din siya kapag may ibang lumapit sa taong mahal ko at magpakita ng motibo dito.

Kyut si Acer, hindi iyon mapagkakaila dahil kahit na kanino iyon tanungin ay iyon lahat ang sasabihin. At alam ko na hindi lang basta pagproprotekta ang ginawa ni Kenneth kundi nagselos iyon. Hindi man nito sabihin ay nakikita iyon sa kinilos nito ng araw na iyon.

“You sure? Hindi ko pa nakikita ang kuya Kenneth na nagselos. Prinuprotektahan lamang niya ako.”

“Kung iyon ang alam mo, ikaw ang bahala. Oh ayan.” sabay abot sa kanya ang papel na ibinigay sa akin ni inay kanina lang. Sa kanila ako nakiusap na kausapin si Kenneth para alamin ang mga gusto nito at mga ayaw. Pero tanging ang gusto lang naman niya ang natanong ni Inay kahapon kaya iyon lang ang maibibigay ko sa kanya.

“Ano naman iyan?” tanong pa niya na nakatingin minmo sa papel na iniaabot ko. Hindi ko na nagawang isalin iyon sa iba. Bahala na siya kung kaya niyang basahin ang magulong sulat ni inay.

“Impormasyon sa mga gusto ng kuya Kenneth mo.” sinabi ko pa dito na sulat kamay iyon ni inay.

“Talaga.” mabilis pa sa sigundong kinuha niya iyon sa akin. Hindi nagsayang ng oras para buksan iyon at basahin. Wala ng salitang lumabas sa kanya kaya nagpasya na akong tumayo sa kinauupuan ko para iwan siya.

“Mauna na ako. Sana naman hindi mo na ako kulitin pa ng hindi ako pagisipan ng masama ng kuya Kenneth mo.” sabi ko pa pero wala na akong ibang salitang narinig sa kanya. Akin na lang ang pagtalikod para tuluyan na siyang iwan.

“Salamat.”

Nakalayo na ako ng magsalita siya kaya ako napalingon. Nakangiti siyang iniangat ang papel na ibinigay ko. Ngumiti din ako bilang tugon kasabay ng pagtango. Hindi na masama ang makatulong kahit kaunti. Naging magaan ang muli kong paghakbang paalis.

ºººACER POV:ººº

Nakatingin lang ako sa kawalan habang paulit ulit na bumabalik sa isipan ko ang mga nabasa ko sa papel na ibinigay sa akin ni Kendrick kanina. Hindi ko lubos maisip na walang pinagkaiba ang gusto ko sa gusto ni kuya Kenneth. Kaya ba hindi ko napapansin na ang mga paborito niya ay mga paborito ko.

Iyon ang nakalagay sa papel. Gusto niya ng kulay asul na kulay at light Blue na paborito ko.

Pancake na paborito kong meryenda ay siya ding paborito niya. Kahit na ang sweet and sour pork na ulam ay iyon din ang gusto niya. At lahat ng nakasulat doon ay wala talagang pinagkaiba sa mga paborito ko.

Gusto ni Kuya Kenneth na magbasa ng mga fairytale book habang gusto ko namang makarinig ng fairytale story sa gabi bago ako matulog.

Naisip ko pa kanina na baka hindi iyon totoo at gawa gawa lamang ni Kendrick pero sabi naman niya na sulat kamay iyon ng inay nila. At hindi naman magsisinungaling si kuya Kenneth sa ina nila kung sakali.

Iniangat ko pa ang papel na hawak ko at itinapat iyon sa ilaw. Nakangiti akong pinagmasdan iyon na para bang isa iyong dyamante na kumikinang.

“What is that?” nagulat pa ako ng marinig ang boses ni kuya Kenneth. Huli na para maitago ko ang papel na hawak ko dahil naagaw na niya iyon sa akin.

“No! That’s mine.” Nakipag agawan pa ako sa kanya pero ni wala akong magawa dahil hindi ko maabot iyon ng itaas niya ang kamay na nakahawak sa papel. Tumalon pa ako pero walang silbi ang pagnanais kong mabawi iyon sa kanya. “Give that back to me.”

Pero tanging tawa lang niya ang nakuha kong sagot mula sa kanya. “Ooopps.” agad na sumuporta ang isa niyang kamay sa baywang ko ng muntikan na akong matumba sa pagiwas niya.

“Love letter?” tanong pa niya na halatang gusto ng tignan ang nakasulat sa papel kung hindi lang ako nagpupumilit na bawiin iyon kaya nakataas parin iyon sa hindi maabot ng kamay ko. Nakasimangot na tumingin ako sa kanya pero tanging pilyong ngiti lang ang nakikita ko sa mga labi niya at tingin ng may panunukso.

Kailangan kong mabawi iyon ng hindi niya malaman na tungkol sa kanya ang nakasulat sa papel na inagaw sa akin pero paano. Sa tangkad ni kuya Kenneth ay napakaimposebleng makuha ko iyon sa kanya gayong ang taas ng mga kamay niya.

“Akin na yan. Kuya Kenneth.” muli akong tumalon pero wala talaga iyong silbi. Nakasimangot na tumigil ako. Mag iisip kung paano iyon makukuha sa kanya.

Pero huli na ang lahat dahil binabasa na niya ang nakasulat sa papel. Nakuyo akong paunti-unting lumayo sa kanya. Hindi na lang sana ako naghintay dito sa unit niya ng hindi niya nakita ang papel na hawak ko. Hindi ko man lang kasi naramdaman ang pagdating niya kanina dahil sakop ng isip ko ang mga nalaman ko.

“Anong ibig sabihin nito?” kunot ang nuo niya ng tignan ko siya. Hindi ko naman siya nakitaan ng galit bagkus may pagkalito sa mga matang pinaglipat ang tingin sa akin at sa papel na hawak.

“Sulat kamay ito ng inay. Huwag mong sabihin…”

“Oo na.” Malakas na sagot ko para di na niya ituloy ang sasabihin. “Nakiusap ako kay Kendrick na alamin ang mga gusto mo. Siya lang naman ang alam kong lapitan.” Nahihikbi pa akong nagsasalita dahil para na akong maiiyak sa pagkasukal ko.

“Si Kendrick?”

“Oo. Pero sinuntok mo siya. Wala naman siyang ginagawang masama pero sinuntok mo siya. Pwede ka namang magtanong muna bago ka gumawa ng aksyon diba? Kasalanan ko tuloy na nasaktan siya.” mahaba ko pang dagdag na sumbat sa kanya. “Sinasabi mo sa akin noon, na huwag ako basta maghihinala ng walang matibay na ebidensya.”

“Haha. Hahaha.” natigilan ako ng marinig ko ang pagtawa niya. “Hahaha.”

“May nakakatawa ba sa sinabi ko?” panita kong tanong sa kanya.

“Nothing little Acer. Natutuwa lang ako sa mga nalaman ko. And about this?” sabay pakita sa akin ng papel na kinuha sa akin kanina. Mabilis ko iyong kinuha at isinilid na sa bulsa ng short ko.

“It’s nothing.”

Sa sagot ko ay ngumisi siya saka lumapit sa akin. Mabilis na naipulupot ang kamay sa baywang ko. Hinila palapit sa kanya. Napasinghap pa ako sa higpit ng hawak niya sa akin. Tulad ng hangin na hindi na kadaan sa pagitan ng katawan namin.

“Really, Bakit kailangan mo pa ang tulong ng iba para alamin ang mga gusto ko, hmmm.” Nakaramdam ako ng kiliti ng maramdaman ko ang hangin na nagmumula sa bibig niya na dumapo sa tainga ko. Lalo na ng dampian ng labi niya at pasadahan ng dila ang tainga ko. “You smell good.”

Napasinghap ako. Para akong kakapusin ng hininga sa sensasyong dala ng pagdampi ng labi niya sa balat ko. Ito ang pakiramdam na nakakakiliti pero ayaw mong ipatigil dahil sa kakaibang sarap na bumalot sa aking pakiramdam.

“I miss you little Acer.” pabulong niya sa pagitan ng padamping halik sa pisngi ko. Sa tainga pababa ng leeg ko. Pabalik sa pisngi. Sa tungki ng ilong. Sa nuo. Pababa sa talukap ng mga mata ko hanggang sa tuluyan niyang sakupin ang labi ko.

“Uhmp..” napasinghap ako dahil narin sa kabiglaan sa naging kapiusukan ni kuya Kenneth sa paghalik sa akin.

Iniiwasan ko pa man din ang magtagal sa ganitong bagay dahil sa nangyari sa amin noong una. Hindi ko parin iyon nakakalimutan hanggang ngayon.

Nakakakaba ang pakiramdam kapag naiisip ko ang kanya na nasa loob ko. Iniisip ko palang iyon ay para na akong kakapusin ng hininga.

“K-kuya Kenneth.. uhmmmm.” daing ko sa pagitan ng naging halikan namin. Kahit na ang isip ko ay naguutos na dapat ko siyang pigilan pero ang katawan ko ay ayaw makisama dahil sa kakakaibang kiliti na mabilis na kumalat sa aking katawan.

Sarap na gusto ko ng paulit ulit na maramdaman.

“Yes, little Acer. It’s been a while.” Paos na boses na saad niya. Ang labi na nagsimulang maglakbay. Tanging nagawa ko na lang ay ang kumapit sa kanyang batok. Sa buhok na hindi ko mapigilang masabunutan kung hindi ko kayang labanan ang kakaibang kiliti sa bawat haplos at halik niya.

Pinaninindigan ako ng balahibo sa bawat haplos niya sa katawan ko. Sa bawat halik at nagiiwan ng mumuntik kagat sa balat ko. Pakiramdam ko ay kakainin na naman niya akong buhay tulad na lang noong una niya akong angkinin.

“K-kuya Kenneth.. uhmmmm.” tanging daing sa pangalan na lang niya ang lumalabas na kataga sa bibig ko. Ang katawan ko na sumasabay ng kilos sa bawat haplos niya. Naghahangad na sana hindi matigil ang kaligayang dulot ng haplos ng mga palad niya.

Kahit na sumisigaw ang isipan ko na na hindi na muna dapat maulit iyon pero talo na ako ng katawan ko dahil tuluyan na akong nilukob ng kakaibang sarap na ipinapalasap niya.

“Little Acer.. I can’t hold back anymore.” At bago pa man ako makasakgot ay hawak na niya ang balakang ko paangat. Kusang gumalaw ang mga hita ko na ipinulupot iyon sa kanya. Nakahawak ng mahigpit sa batok niya habang pagkaugpong ang mga labi namin at pinagsasaluhan ang mapusok na halik.

Tuluyan ng bumigay ang isip ko. Natabunan na ng sarap ang pagaalala ko.

“Stay with me, little Acer. No one can have you except me.” Bulong niya habang maingat na ibinaba ako sa ibabaw ng kama.

Wala ng salita ang namutawi sa aming mga labi. Tingin pa lang ay nagkakaunawan na kami hanggang sa pareho ng walang saplot sa katawan.

Napalunok ako ng mapagtuunan ng pansin ang kanya na ngayon ay nagmamayabang na.

“K-kuya Kenneth.”

“It’s okay, little Acer. Masasanay ka din.”

Parang ang dali lang ng sinabi niya. Paano ko sasanayin ang sarili ko kung ang laki niya ay halos hindi ko na mahawakan sa liit ng kamay ko. Doon pa kaya sa bahaging iyon ng katawan ko.

Hindi na ako umimik pa. Dahil pakiramdam ko na kapag nagsalita ako ay walang boses na lalabas ng bibig ko sa kabang nararamdaman ko.

Muli niya akong hinalikan na agad kung tinugon. Haplos at halik ang pinagsaluhan namin. Inihanda ako sa bagay na iyon.

May kung anong bagay na kinuha si kuya Kenneth sa drawer niya. Tingin na lang ang isinunod ko at naghintay na lang sa susunod na gagawin niya.

Gamit ang kinuha niya ay ipinahid niya iyon sa buong laki niya saka niya nilagyan ang lagusan ko. Napapiksi pa ako ng sagihin ng daliri niya iyon.

Kinakapos ako ng hangin dahil sa pinipigilan ko ang paghinga ko na sa paraang iyon ay makaya ko ang pagkapunit na naman ng lagusan ko dahil sa laki niya na pilit pumapasok doon.

“Ugh..” Napsinghap ako ng maramdama ko ang pagbaon ng buong laki niya. K-kuya Kenneth.“ daing ko sa pangalan niya dahil sa hapdi sa pagkahiwa ng lagusan ko. Kahit pangalawang beses na niya akong angkinin ay masasabi kong hindi ako masasanay sa laki niya. Dahil pakiramdam ko na mas lumalaki pa siya habang nasa loob ko na siya.

“Uhmm. Little Acer.. So tight.” paos ding daing niya habang kagat ang labi na may pagkakakunot ang nuo. Nahihirapan ba siya na hindi din makahinga dahil nasasakal siya.

“Uhmmm.” napapikit na ako ng mariin ng maramdaman ko na ang paggalaw niya. Mabagal. at sa bagal ng galaw niya ay mabibilang ko kung ilang pulgada iyon. “Ugh.” napasinghap na naman ako ng bumaon siya.

Paulit ulit, Hugot. baon. hugot.. baon. At sa paulit ulit na galaw niya ay tanging ang ungol ko ang namayani sa loob ng silid. Kasabay ng pagtunog sa bawat pagsalampak ng balakang niya pabaon sa akin.

“Ahhhhh. k-kuya Kenneyth.” napapsigaw ako sa bawat baon niya. “Uhmmm.” mapapsinghap naman ako sa bawat hugot niya. Kinikilabutan ako sa kakaibang sarap na ngayon ay lumukob sa aking pagkatao. Wala akong ibang nasa isip ngayon kundi ang bawat galaw niya na nakakapagparamdam sa akin na kaya kong abutin ang langit.

“Little Acer.. uhm.”

Niyuko niya ako at siniil ng halik. Halik kasabay ng hindi matapos tapos na pagsayaw sa ibabaw ko. Ang pagbaon niya sa kailalaiman ng katawan ko na para akong mahihimatay sa sarap dahil doon.

“Uhmm.. Ahhhhhh..” Parehong hinihingal. Parehong dumadaing sa sarap.

Kasabay ng hindi maampat na daing ang pagbilis ng galaw niya. “Kuya Kenneth.” iba na ang daing ko. Nanginginig sa daing dahil hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko. Kaunti na lang ay alam kong mararating ko na ang kaluwalhatian sa pagangkin niya sa akin.

“Yes little Acer. Uhmmm. I’m cumming.” saad niya. Mahigpit na hinawakan ang balakang ko. Dumoble ang bilis ng galaw niya hanggang sa ibaon ang buong laki kasabay ng pagkalat ng mainit na likido sa loob ko. Ramdam ko na parang mapupuno ang loob ko sa dami ng pinakawalan niya. Habang ako ay tumalsik lamang at kumalat sa ibabaw ng tiyan ko iyon.

Pakiramdam ko ay para akong mahihilo sa dami ng katas na kumalat sa loob ko. “K-kuya Kenneth.” nasa tinig ko ang panginginig. Habang siya ay ang lakas ng paghinga niyang bumaon ang mukha sa balikat ko. Daing ang panagalan ko ng may pagsuyo.

Hindi ko na alintana ang ayos naming iyon. Hindi ko din alam kung ilang minuto ba kami sa ganung ayos hanggang sa tuluyang tangayin ng kadiliman ang kamalayan ko.

ºººKENNETH POV:ººº

“My little Acer.” Bulong ko matapos ko siyang dampian ng halik sa nuo.

Nakatulod siya agad matapos ko siyang angkinin. Hindi matatawaran ang kakaibang sarap na nalalasap ko habang inaangkin siya kanina. Hindi ako nabigo dahil iyon parin ang pakiramdam ko noong una ko siyang angkinin. Hindi iyon nagbago bagkus mas naging masarap pa sa pakiramdam ko iyon sa pangalawang pagkakataon.

Nilinisan ko na ang katawan niya at binihisan. Hindi na siya magigising kahit siguro angkinin ko pa siya ulit pero pinigil ko ang sarili kong gawin iyon dahil ayaw ko siyang pagsamantalahan sa kahinaan niya.

“Sleep tight little Acer.” muli ko siyang ginawaran ng halik bago ako nagpasyang tumayo na at ayusin naman ang sarili ko.

Hindi ko mapigilan ang mapangiti ng masagi ng tingin ko ang papel na pinagagawan namin kanina. Dinampot ko iyon at muling tinignan at binasa. Iyon ang sulat kamay ni inay. At si Kendrick ang nagutos kay inay na tanungin ako para lang ibigay kay Acer ang impormasyon tungkol sa akin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ibinalik ang papel na iyon sa bulsa ng short ni Acer. Kinuha ang mga damit niya at maayos na itinabi sa gilid.

Ipagluluto ko na lang siya ng paborito niya. Kakain na siguro kami ng dinner kahit late na ng gabi. Gigisingin ko na lang siya kung hindi siya magising sa sarili niya. Hindi ko naman siya hahayaang magutom dahil lang sa pagangkin ko sa kanya. Kailangan niya ng maraming nutrisyon sa katawan lalo na at hindi ko na mapigilan ang sarili ko na angkinin siya.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #31:

Typos and grammatical error ahead!!

ºººKENNETH POV:ºº º

Napatingala siya sa akin ng itapat ko sa kanya ang hawak kong bottled water.

Binalik ang paningin sa ginagawa at hindi pinansin ang pagaalok ko sa kanya ng tubig .

Tahimik akong umupo hindi kalayuan sa kinauupuan niya. Itinabi sa kanya ang tubig na hawak ko.

“Hindi ako nauuhaw.” Matabang na sabi niya. Tinapunan ng tingin ang tubig bago ito itinulak palapit sa akin.

“Hindi ko alam kung saan magsisimula.”

“Hindi mo kailangang simulan kung hindi mo alam ang patutunguhan.”

Napahinga ako ng malalin dahil sa sinabi niya.

“Bakit ang layo ng loob mo sa akin? Wala akong alam na ginawang hindi maganda para ituring mo akong kaaway simula ng mahanap ko kayo.”

Hindi siya sumagot. Hindi din niya ako tinapunan ng tingin.

“Nasa sulat na iniwan sa akin ng inay na huwag ko na sila pang hanapin. Pero nagbasakali parin ako. Masaya ako ng mahanap ko sila lalo na at hindi lang sila ang nakilala ko. Kundi pati kayo ni Sandra.” Pagkukwento ko.

Unang beses na mag usap kami ng ganito dahil hindi ako nagkaroon ng pagkakataong kausapin siya noon dahil umiiwas siya at laging wala. Ipinaparamdam na hindi nagustuhan ang pagdating ko sa buhay nila.

“Ayaw mo man sigurong makinig pero kukunin ko ang pagkakataon ito at gagamitin ko ang posisyon ko para hindi ka makatangging manatili ngayon sa kinauupuan mo.”

“May magagawa pa ba ako sa bagay na iyan? Nagtratrabaho ako ng maayos ngayon kaya hindi ako gagawa ng dahilan para matanggal sa trabaho ko.”

“Good for me then.” gahiblang ngiti ang gumuhit sa labi ko. Ipinagpatuloy ang sinimulan ko. “Nasabi ko noon sa sarili ko. Na kaya ako iniwan sa ampunan noon dahil hindi nila ako gusto at isa lamang akong bunga ng pagkakamali nila. So be it. Lumaki ako na tanging ang pangalan na binigay nila ang pinanghahawakan ko. Na sa pagkasilang sa akin ay mayroong inang nagsilang sa akin. Pero nagpapasalamat parin ako sa kanila dahil sa ampunan nila ako iniwan at hindi sa basurahan.”

“Tatlong pamilya ang umampon sa akin bago ako napunta sa pamilyang kinabibilangan ko ngayon. At sa naunang tatlong pamilya na iyon ay hindi naging maganda ang kinalabasan ng pagampun sa akin dahil itinuring nila akong alila. Papangakuan ng magandang buhay, masayang pamilya pero mas matatawag ko pa iyong impyerno sa kung paano nila ako itinuring.” Mahabang kwento ko sa kanya. Ngayon ko lamang naikwento sa ibang tao ang naging buhay ko bago ako napunta sa poder nina tito Elijah.

“Nawalan na ako ng pagaasa na magkaroon ng pamilya. Kaya mas ginusto ko ng manatili sa ampunan hanggang sa pwede na akong umalis doon kapag dumating na ako sa tamang edad. But then, dumating ang mga magulang ni Acer. Akala ko simpleng pamilya lang sila dahil hindi sila tulad ng iba na kapag mayaman na ay ipinapakita nila sa pananamit, pananalita at sa kanilang kilos. Pero nagkamali ako. Sa simpleng kilos, mapagkumbabang salita, sa simpleng pananamit ay nagtatago sa kanila kung gaano sila kayaman na ang akala ko pa noon ay baka tulad din sila ng mga naunang pamilyang umampon sa akin.”

“Akala ko ay mararanasan ko na naman ang maliitin ng pamilya nila. Akala ko ay ituturing nila akong alila. Ipaparamdam na isa lamang akong sampid sa kanilang pamilya. Sila ang nagturo sa akin kung ano ba ang tunay na kahulugan ng salitang pamilya. Sila ang nagparamdam sa akin na hindi ako nagiisa. At nagpamulat sa akin na hindi dapat ako mabalot ng hinanakit sa mga taong nakagawa sa akin ng masama dahil hindi ako mapupunta sa kanila kung naging mabuting tao ang mga naunang umampon sa akin. At higit sa lahat ay hindi dapat ako magkaroon ng hinanakit sa tunay kong mga magulang. Dahil kung hindi nila ako iniwan sa ampunan, wala ako ngayon sa kinalulugaran ko.”

“Tito Elijah once said. Pasalamatan ko daw sila dahil kung hindi dahil sa kanila, hindi daw nila ako nakilala. Ipinaramdam nila sa akin na hindi ako naiiba sa kanila. Itinuring nila akong tunay na anak. Minahal tulad ng pagmamahal nila sa tunay nilang anak.”

Sa pagitan ng pagkukwento ko ay hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagsulyap niya sa akin. Hindi man siya nagsalita ay nanatili lamang siyang nakatingin sa akin.

“Nahanap ko sila sa tulong na ipinagkaloob nila sa akin. Kung wala ang pera nila ay baka hanggang ngayon ay hinahanap ko parin sila. And then, here we are now. Pero hindi mo ako winelcome tulad ng pagwelcome nila sa akin bagkus pinakitaan mo ako ng hindi maganda. Tell me Kendrick? Masama ba ang naging pasya kong hanapin kayo? Na makilala ko kayo na tunay kong pamilya?”

“Hindi ko ipinagmamayabang ang mga narating ko ngayon. Hindi ko nais iparamdam sayo na sa pagdating ko ay nabaling ang pansin nila sa akin. Limang taon lamang iyon Kendrick. Limang taon lang simula ng makilala ko kayo habang ikaw ay mas matagal nilang nakasama, nakaramdam ng pagmamahal ng ating mga magulang. Nakaranas ng pagaaruga nila. Ipagkakait mo ba sa akin iyon? ang maramdaman lang kahit kaunti ang pagmamahal nila. Ang maranasan ang pagaaruga nila.”

Ng lumingon ako sa kanya ay tamang nagkasalubong ang mga mata namin.

Ngiti na hindi abot sa mga mata mata. Habang seryuso siyang nakatitig sa akin. Halos sabay pa kaming nagpakawala ng malalim na paghinga bago nagbawi ng tingin.

“Iyan ba ang natutuhan mo sa kanila. Ang magdrama?“saad niyang bumasag ng katahimikan namin.

“What? Iyan lang ang masasabi mo sa haba ng naikwento ko sayo?” hindi ako makapaniwala na parang balewala lang sa kanya ang mga sinabi ko. Ganun ba katigas ang puso niya na hindi man lang ba maantig sa kung ano ang mga pinagdaanan ko?

“Anong inaasahan mo? Maiyak ako?” nanlaki pa ang mga mata niya sabay turo ng sarili habang sinasabi iyon. “Hindi mo ako mapapaiyak sa kwento mo. Pero…. Nakuha mo ang simpatya ko.” mahina pero dinig na dinig ko iyon kaya napatitig naman ako ngayon sa kanya. Sa sinabi niyang iyon ay nagpapahiwatig ng natibag na ang harang sa pagitan naming dalawa.

“Haha. I can’t believe it.” naiiling kasabay ng pagtawa ko ng pagak. Naringgan ko din siya ng mahinang pagtawa.

Hindi ko naman inaasahan na magdradrama kaming pareho pero hindi ko din inaasahan na tatawanan lang namin ang kadramahan ng kwentong buhay ko.

“Huwag kang umakting na hindi ka naasar dahil hindi mo ako nadala sa kadramahan mo.”

“Yeah! You are right. Well, Can we start over again?”

“Hindi pa ako tapos sayo.” kuway seryusong sabi niya sabay tayo. Kusa naman akong napatayo pero sa tamang pagtayo ko ay sumalubong sa akin ang kamao niya.

“Fuck. What are you….”

“Patas na tayo.” bitin niya sa sasabihin ko pa sana. “Kabayaran iyan ng pagsuntok mo sa akin noong nakaraang araw.”

Naipilig ko ang ulo ko at hindi napigilang dumura. Pahid ang labi kong dinapuan ng kamao niya.

“Ugh. Damn.” Ang lakas ng suntok niya na talaga namang nakapagparamdam ng hilo sa akin. “Kung hindi mo ako sinubok nung araw na iyon hindi kita masusuntok.” May pagkairitang sagot ko sa kanya.

Dahil sa sulat na nabasa ko sa papel at sinabi ni Acer na galing iyon kay Kendrick ay malinaw na sa akin ang lahat na tanging impormasyon lang ang nais nin Acer kaya lumalapit ito sa kanya. At malinaw na sa akin na ang ginawang paghila niya kay Acer nung araw na iyon ay para ipakita sa akin at kung ano ba ang mararamdaman ko. At nakuha nga niya ako doon dahil hindi ako nakapagpigil na nasuntok siya dahil pakiramdam ko ay maynamamagitan sa kanilang dalawa.

Kaya nga ako ngayon nandito at kinakausap siya para humingi ng tawad sa pagsuntok sa kanya pero hindi na pala iyon kailangan dahil binawian din niya ako ng suntok. But atleast.. hindi na ganun kabigat sa pagitan ang magusap ng ganito.

Sabay kaming natigilan at napatingin sa isa’t-isa. Ilang sigundo rin kaming nagsukatan ng tingin bago winasak ng isang ngiti ang tensyong namagitan sa amin.

Itinaas hanggang tapat ng dibdib namin ang isa kung kamay at inalok sa kanya. Tinignan niya ang kamay ko na nasa harapan niya at hindi naman ako nabigo. Tinanggap niya ang kamay ko at mahigpit iyong hinawakan.

Hindi man kami nagpalitan ng salita matapos ang pagbabati naming dalawa ay nawasak na ng tuluyan ang harang sa pagitan naming dalawa.

ººº

“Kuya Kenneth noooo…” nabitin pa ang kamay ko na sana papatong sa balikat ni Kendrick ng marinig ko ang sigaw ni Acer.

Sabay pa kaming napalingon ni Kendrick sa kanya.

“Don’t fight..” niyakap pa niya mismo ang kamay ko matapos niyang mahila iyon. Hinala ako palayo kay Kendrick.

Nakangiti akong may kasamang pag iling dahil natuwa ako sa ikinilos niya.

“Please, kuya Kenneth. Wala namang ginagawang masama si Kendrick” Pakiusap pa niya na hindi maitatago sa kanya ang pagaalala.

Binawi ko sa kanya ang kamay ko na halos ayaw pakawalan.

“Just a moment okay. Stay here.”

Umiling pa siya at muling hinawakan ang kamay ko ng tangka kong lapitan si Kendrick.

“I won’t…..trust me.” Inalis ko na naman ang kamay niya. Kahit siguro ayaw akong bitawan ay wala siyang magawa dahil nilagyan ko ng lakas ang pagalis ko sa kamay niya.

Lumapit ako kay Kendrick at muli kong itinuloy ang pagpatong ng kamay ko sa balikat niya.

“Keep up the good work, bro. Pero hindi ibig sabihin na maayos na tayo ay malaya ka ng makakalapit kay Acer. Keep your distance to him.” Wala naman akong balak sabihin iyon pero mabuti na ang nakakasiguro.

“Tsk.” Sabay iling at inalis ang kamay ko sa balikat at siya naman ngayon ang naglagay ng kamay sa balikat ko. “Depende iyon, BRO.” at talagang may diin ang tawag niyang iyon sa akin at mahigpit pa na humawak ang kamay sa balikat ko.

May ngisi sa mga labi niya na tila naghahamon pa sa tinging isinukli sa akin.

“Don’t you dare.” Kahit nakaramdam ako ng pagkairita ay sinuklian ko siya ng ngisi at tinapunan ng tingin na nagbabanta.

Sabay pa kaming lumayo sa isa’t-isa bago pa man umapoy ang naging tinginan namin.

“Lets go, little Acer.” Nilangkapan ko ng lambing ang boses ko ng tawagin ko siya habang kay Kendrick parin ako nakatingin. Ipinakita kung anong meron kami ni Acer ng hindi na nito maisipang magkagusto sa kanya.

Ngumisi lang ulit si Kendrick na tila nangiinis pa talaga ay tinapunan niya ng tingin si Acer ng kakaiba.

“Lets go.” At bago pa man makasagot si Acer at makapagsalita si Kendrick ay tuluyan na kaming nakalayo ni Acer.

“Are you two, okay now?” Tanong ni Acer habang papalayo kami.

“Yeah! But from now on. Hindi mo na siya kailangang lapitan. Hindi mo na siya kakausapin. Ni kahit sulyapan ay huwag na huwag mong gagawin?”

“Huh!”

“Just do what I say, little Acer.” Saad ko na hinaluan ng makahulugang tinging.

Naguguluhan man siguro sa ikinikilos ko ay napapasunod na lang siya sa akin at hindi na kumontra pa.

○○○

“ Hi.“ Napalingon ako dahil akala ko ako ang binabati ng isang grupo ng kabataan na lumapit sa amin sa kung saan naghihintay sa order namin.

Niyaya ko si Acer na magsnack na muna bago ko siya ihatid sa A.place habang ako ay babalik naman ng kompanya.

“Hello.” Pagbati ni Acer na may kasamang pagngiti sa kanila.

Kahit na spoiled and totally brat si Acer ay hindi naman siya nang i-snob sa gusto siyang makilala.

Gusto niyang magkaroon ng maraming kaibigan pero dahil sa laki ng agawat ng estado sa kanilang pamumuhay ay halos walang nakakatagal na maging kaibigan siya dahil halos lahat ay gold digger lang ang mga nagiging kaibigan niya.

“Fans mo kami, pwedeng makahingi ng autograph?” Sabi ng isa na hawak ang isang magazine na siya mismo ang cover.

“Huh! S-sure.” Hindi siya nakatanggi.

Ako na mismo mo ang kumuha sa magazine na hawak nila at ibinigay sa kanya iyon. Mabilis naman niya iyong pinirmahan at agad na ibinalik sa kanila.

“Pwede din ba kaming magpapicture?”

“S-sige.”

Hindi man nila sabihin ay alam kong sa akin nila ipapakuha ang larawan na gusto nila kaya naman tumayo ako para kunin ang cp ng isa para gamiting pagpicture sa kanila.

“Smile.” Sabi ko ng makaayos na silang lahat ng pwesto.

Isa, dalawa, tatlong take na ang nakukuha ko sa magkakaiba nilang pwesto pero sa pangapat na palit nila ay hindi nakaligtas sa akin ang pagpatong ng kamay ng isang lalaki sa balikat niya at hindi ako pwedeng dayahin ng paningin ko na pinisil mismo ng lalaking iyon ang balikat niya kaya naman agad akong lumapit na walang pagaalinlangang tinanggal ang kamay ng lalaki sa balikat niya.

Hindi pa ako nakuntinto ay mahigpit na hinawakan ko ang kamay nito bago binulungan.

“Hindi ko nagustuhan ang ginawa mo kaya umayos ka, bata.” mahina pero may tigas na may halong pagbabanta.

Hindi man umimik ang lalaki ay mabilis itong lumayo.Ngumiti akong humarap naman sa kanila na tila walang ibang nakakahinalang nangyari.

“Tama na siguro iyon. Makakaalis na kayo.” maayos naman ang naging pagtaboy ko sa kanila habang sa lalaking humawak sa balikat niya ako nakatingin na may halong pagbabanta.

Nagpaalam na ang mga ito sa kanya. Pero habang palayo sila ay hindi nakaligtas sa pandinig ko ang mga sinasabi nila.

“Siya yata ang bodyguard niya.”

“Hindi ah. Siya iyong kasama niyang model sa ibang magazine.”

“Pero halata namang masama ang ugali. Hindi man lang niya dinamihan ang pagkuha ng larawan sa atin.”

Ilan lamang iyon sa mga narinig ko hanggang sa tuluyan silang makalayo.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ko siya binalingan na tila hindi parin makapaniwala sa naganap kanina lang.

Nakalabi siyang napatingin na din siya sa akin ng wala na ang grupong lumapit sa amin.

“You are so rude. You drove them away.” kunot pa ang nuo niyang sita sa akin.

“I didn’t.” Nakangiti kong sagot. Binalewala ang pagkakasimangot niya. “Masyado lang nilang ninanakaw ang oras na dapat ay para lang sa ating dalawa.”

“Uhmmm.”

“Just forget about them.”

Tama namang dumating ang order niyang meryenda kaya di na nasundan ang panunumbat niya sa akin dahil sa pagpapalayas ko sa grupong lumapit sa amin kanina. Madali lang kasing mabaling ang pansin niya lalo na kung gustong gusto niya ang nakapukaw ng interest niya.

Pinagmasdan ko siya habang maganang nilalantakan ang meryenda niya.

“Ahhh.” napangiti pa ako bago ko ibinuka ang bibig ko para tanggapin ang pagkaing isinusubo sa akin. “Masarap diba?”

Tumango ako. “Hmmmm, yeah.” sagot kasabay ng pagnguya ko.

“mmmm… yummy. I wanna buy three peace of this. Ipapasalubong ko kay mommy at daddy.”

“Sure little Acer. Eat up para maihatid na kita.

Tumango na lang din siya. Ipinagpatuloy ang maganang pagkain niya.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #32:

Typos and grammatical error ahead!!

ºººACE POV:ººº

Seryuso akong nakatingin kay Kenneth ng bigla itong lumuhod sa harapan ko.

Alam kung may nagbago sa ikinikilos niya kaya ninais ko ng makausap siya ng masinsinan. Hindi man niya sabihin sa akin ay alam kung tumawid siya sa linyang hindi pa dapat niya tawarin.

“Tell me, Can I still trust you?” seryusong tanong ko sa kanya na siyang bumasag ng katahimikang namayani sa loob ng library.

“It’s my fault. Nagpatalo ako sa kahinaan ko? Patawarin niyo ako sa kapangahasan ko, tito.”

“Do you regret what you did?”

“No.” mabilis niyang sagot na ikinaluwag ng paghinga ko. Kung ang naging sagot niya siguro ay oo ay baka kabaong na niya ang isasalubong ko sa kanya.

Nagpakawala ng malalim na paghinga. Ipinagkatiwala ko sa kanya ang kaisa isa kong anak at alam kong hindi maiiwasan iyon lalo na’t si Acer mismo ang nagbibigay motibo sa kanya.

“Can you still trust me tito?” katagang hinihintay kong marinig sa kanya.

Hindi ako sumagot. Naghintay sa mga salitang gusto ko pang marinig sa kanya para manatili ang tiwalang ipinagkaloob ko sa kanya.

“Utang ko sa inyo ang buhay na mayroon ako ngayon. Alam ko na hindi mababayaran ng kahit na ilang salapi pa ang magandang pagpapalaki niyo sa akin. Wala akong ibang maibabayad sa inyo maliban sa suklian ng mabuting loob ang kabutihan niyo. Maraming salamat sa inyo, tito Ace.”

Nanatili akong tahimik. Nakatingin lang sa kanya at sinusukat kung gaano siya kasinsero sa sinasabi. At habang nakatitig ako sa mga mata niya ay nakikita ko mismo ang sarili ko sa kanya.

“You asked me to look after him. Hindi ko kailanman naisip na isa iyong trabaho sa akin. Ang bantayan at masiguradong ligtas siya ay bukal sa loob ko at hindi naisip na isa lamang iyong utos galing sainyo. Hindi ako mapapagod na bantayan siya ng halos bente kwatro oras sa bawat araw sa isang linggo. Hindi ko kayo sinunod lang dahil inutos niyong gawin ko iyon para sa inyo kundi ginagawa ko iyon dahil mahalaga siya sa akin. Ang pagbigyan lahat ng gusto niya. Ang maging sunod sunuran sa nais niya basta makita ko lang siyang masaya ay sapat na iyon para sa akin. Ginawa ko iyon hindi dahil sa binabayaran ko kayo sa kabutihang ipinagkaloob niyo sa akin.”

“Isa siya sa dahilan kaya ko tinanggap na manatili sa inyo. Oo, ang akala ko ay nais ko lang magkaroon ng kapatid na mangungulit sa akin. Kapatid na handa kong ipagtanggol sa mga nangaapi sa kanya. Kapatid na gusto kong mapasaya bilang kuya niya. Pero sa paglipas ng taon na nakakasama ko siya. Hindi lang pala pagaaruga bilang kapatid ang ipinapakita ko sa kanya. Hindi lang pagmamahal bilang kuya niya ang nararamdaman ko sa kanya. Tito Ace, sorry.. That I love Acer hindi dahil sa kapatid ang turing ko sa kanya. Sorry dahil mahal ko siya na gusto kong maging bahagi ng buhay niya. Hindi bilang kapatid kundi bilang isang lalaki na mamahalin siya.”

“Sabi ng iba.. mahalin mo ang sarili mo bago ka magmahal ng iba. Pero sa akin ay sapat na ang mahal ko siya para mahalin ko ang sarili ko para sa kanya.”

Hindi ko ipinakita sa kanya na namangha ako sa binitawan niyang salita. Nagiging maluwang ba ako masyado sa kanya o sadya lamang na malaki ang tiwala ko sa kanya na kaya niyang alagaan si Acer higit pa sa pagaalaga namin sa kanya.

Matagal na panahon ng huli ko siyang makausap ng ganito dahil narin sa kagustuhan ko. Kinausap ko siya noon patungkol kay Acer kung kaya ba niyang pagsabayin ang pagaaral niya sa pagbabantay kay Acer at walang pagaalinlangan siyang sumagot na kaya niya. Hindi naman ako nabigo sa kanya. Pinatunayan niya na hindi lang siya puro salita. Para na siyang badyguard kung bantayan si Acer. Noon at magpahanggang ngayon.

Akala ko nga din noon ay ginagawa lang niya ang mga inuutos ko dahil may utang na loob siya sa amin bilang nagpalaki sa kanya at nagbigay sa kanya ng magandang buhay. Pero ngayon.. malinaw na sa akin na hindi lang iyon ang dahilan niya kaya buong puso niyang tinanggap ang mga obligasyong binigay ko sa kanya.

Kung iba siguro ang magbigay ng motibo para kay Acer ay hindi ako ganito kaluwang. Baka hindi ko na sila pahahakbangin para lang di makalapit kay Acer. At baka tatakutin ko pa ang mga ito o di kaya ay gagawin kong meserable ang buhay nila kung sakali.

Ang minsan niyang paghihirap noong sanggol pa lang siya ay hindi ko gustong iparamdam sa kanya iyon. Kahit hindi man niya alam ang pakiramdam ng paghihirap niyang iyon ay hindi ko nanaising maramdaman niya iyon ngayon.

Kaya sa totoo lang ay gusto kong ipagkait si Acer sa lahat. Gusto kong sa amin lang siya ni Elijah habang buhay pero hindi ko ipagkakait kay Acer ang karapatang pumili ng taong mamahalin niya. Kahit na siguro hindi ko gusto ang taong iyon ay pipilitin kung magustuhan para lang sa kaligayan niya. Ipinagpapasalamat ko na lang ay hindi ako nabigo sa expectation ko na kay Kenneth niya naramdaman ang pagmamahal na iyon.

“Tito Ace.”

Napakurap ako ng marinig ko ang pagtawag niya. Nanatili siyang nakaluhod sa harapan ko habang nakatingala sa akin at naghihintay sa mga salitang sasabihin ko.

“Minsan sinabi niyo noon sa akin, Some of the promises made to be broken. Ipakita at gawin mo huwag lang basta mangako. Kaya kahit minsan hindi ako nangako sa inyo para kay Acer. Kundi ginagawa ko ang lahat basta matupad lahat ng gusto niyo para sa kanya. Pero ngayon, kahit minsan lang…. gusto kong mangako sa inyo…”

Umiling ako para patigilin siya sa pagsasalita. Ipinatong ko ang kamay ko sa balikat niya. “Tumayo ka.” matatag na utos ko sa kanya na agad niyang sinunod. Tumayo siya ng tuwid sa harapan ko habang nanatiling nakapatong ang kamay ko sa balikat niya. “May tiwala ako sayo dahil ako mismo ang nagpalaki sayo. Ako mismo ang humubog sa pagkatao mo. At masaya ako dahil hindi mo ako binigo.”

“Tito Ace.”

“Hindi ko na hinangad na magkaroon pa ng isang anak dahil si Acer lang ay sapat na siya sa amin ng tito Elijah mo. Alam mo ba kung hindi lang naipanganak na mahina si Acer ay palalakihin ko siya tulad ng pagpapalaki ko sayo. Huhubugin tulad ng paghubog ko sa pagkatao mo. Pero hindi ko iyon magawa dahil sa kalagayan niya. Kahit na sabihing magaling na magaling na siya ay hindi ko na gugustuhin na makitang mahihirapan siya sa buhay na gusto ko paglaki niya. Kaya nagkaroon ng pagasa ang pangarap ko para sa kanya ng dumating ka sa amin ng tito Elijah mo. Nabigyan ako ng pagkakataong palakin ka sa nais ko na para sana kay Acer. Hindi ko man nasabi sayo minsan pero itinuring kitang tunay na anak. Hindi ko kailanman naisip na hindi ka galing sa amin ng tito Elijah mo. Natupad pa ang pangarap namin ng tito Elijah mo na magkaroon ng isa pang anak sa katauhan mo.” Mahabang sabi ko sa kanya na nanatiling nakinig sa akin.

“Hindi ko man nasabi sayo ito kahit minsan. Proud na proud ako sayo, HIJO . Proud na proud ako sayo, ANAK KO .”

Halatang nagulat siya sa huling mga katagang binitawan ko. Ako man ay nagulat din sa sarili ko dahil doon. Kung ang mga nakakakilala siguro sa akin ang makakarinig ng mga iyon ay baka sabihin sinasaniban ako ng isang anghel. At hindi ko kailanman pinagsisinungalingan ang sarili ko. Dahil kung mahal mo ang isang tao. Ay hindi ka matatakot na ipakita ang tunay mong pagkatao. Sa kanila mo lang naipapakita ang kahinaan mo na ayaw mong ipakita sa maraming tao.

“Hindi mo naitinuro sa akin ang tamang pagiyak, tito Ace. Or can I call you, Dad?” May luha sa mga mata niyang nakatingin parin sa akin na may mga ngiti sa labi.Nagsukatan ng tingin hanggang sa pareho kaming nagpakawala ng isang pagak na tawa. Sabay pang nailing. Tumango ako habang siya ay pahid ang luha na hindi na nga napigilang tumulo.

Sabay naming naipilig ang ulo at sinalubong ang yakap ng bawat isa. Isang yakap ng isang ama sa kanyang anak at yakap ng isang anak sa kanyang ama.

“Can I join?” sabay pa kaming napatingin sa pinagmulan ng tinig. Si Elijah.

Nagkatinginan kami ni Kenneth sabay na tumango. Sabay alok ng mga braso namin to hug him at iparamdam sa kanya na hindi matitibag ang pamilyang binuo namin dahil may papatibayin pa sa tuluyang pagdating ni Kenneth sa amin buhay.

ºººKENNETH

POV;ººº

Kumatok ako ng tatlong beses bago ko binuksan ang pinto. Matapos akong makipagusap kay tito Ace kahapon ay nagpasya naman akong ngayong araw na kausapin ang lolo Alejandro.

Hindi pa nawawala ang saya ko dahil sa paguusap namin ni tito Ace kahapon. Tito Ace??? Well, sinasanay ko na ang sarili ko na tawagin siyang dad. or mas maganda ng papa. Sa ngayon ay tito Ace na lang muna.

Paghakbang ko papasok ng library ng lolo ay naging alisto ako at sinalo ang maliit na librong isinalubong nito sa akin.

“Are you tired of being your brother’s bodyguard so you’re here.” hindi man kalakasan ay nasa tinig parin ng lolo ang katatagan. Malakas parin ito kahit na nasa siyam na pu na ang edad nito.

Bahagya akong nailing at muling tumindig ng tayo na lumapit kay lolo. Di ko alam kung ako lang ba ang trinatrato niya ng ganito dahil hindi naman niya ako tunay na apo? Pero minsan ko na din nakita na ganito ang salubong niya kay tito Vienn dahil sa bihira lang ito pumasyal sa kanila. Kaya kahit na pasasalubungan niya ako ng lumilipad na libro o ipapalo ang baston niya ay hindi naman niya ipinaramdam sa akin na hindi niya ako totoong apo.

“Hindi ako magsasawang bantayan si Acer lolo. Saka, hindi ko po ba kayo pwedeng pasyalan?”

“You little punk.” sinalo ko ang baston nito ng akma nitong ipapalo sa akin.

“Lolo, easy. Baka mawalan kayo ng balance at matumba kayo.” agad akong umalalay dito kahit na hindi pa kailangan. Umagapay dito paupo sa sofa.

“Masyado ka bang prine-pressure ng ama mo sa trabaho kaya ka ngayon nandito? Sabihan mo ang isang iyon na pumasyal dito at hindi lang ang kapatid mo ang palaging nandito.”

“Hindi naman lolo. Kulang pa nga ang trabaho sa kompanya para sa akin. Saka hindi naman iyon ang dahilan kaya ako nandito. Ayaw niyo ba akong makita?”

“Manahimik ka. Kung hindi ko pa alam na saka ka lang naman pumaparito kapag susunduin mo ang kapatid mo. O di kaya naman ay makikikain ka lang tapos aalis na agad.”

“Hahaha. Lolo naman. May pambili naman ako ng pagkain kahit na hindi ako pumunta dito. Saka gusto ko lang naman kayo makasabay sa pagkain kapag nandito ako.” Natatawa kong sagot dito. Nakakatuwa na kahit na matanda na ang lolo ay masigla parin ito. hindi magaalala at malulungkot si Acer dahil isa ang lolo sa pinakamahalagang tao sa buhay niya.

Tumitig pa ang lolo sa akin. Hindi ko tuloy mabasa kung ano na ang nasa isip nito ngayon. Ilang sigundo din na hindi ito umimik.

“Kunin mo ang envelope sa drawer ng lamesa ko.” Utos niya sa akin pagkalipas ng ilang sigundong pananahimik.

Kunot nuo man ako dahil naisip ko kung ano ang laman ng envelope na iyon ay kumilos parin ako para sundin ang iniutos nito.

“Alin po sa mga ito lolo?” tanong ko dahil marami namang envelope sa drawer nito.

“Pangatlo.” matipid na sagod nito. Bumalik ako sa pagkakaupo ko matapos kung makuha ang envelope at ibinigay iyon sa kanya pero ibinalik lang niya iyon sa akin. “Para sa iyo iyan. Nasa tamang edad ka na kaya ibinibigay ko na iyan sayo.”

Kunot na naman ang nuo ko na nausisa sa laman ng envelope kaya agad kong tinignan ang laman. Binasa ang papel kung ano ang nilalaman ng nakasulat doon.

Napatingin ako kay lolo matapos ko iyong mabasa. Hindi ako makapaniwala sa mga nabasa ko.

Umiling ako at ibinalik iyon kay lolo. Hindi ko iyon matatanggap.

“Hindi ko po ito matatanggap lolo.” sabi ko dito.

Tumitig na naman ito sa akin ng kunin ang ibinalik ko sa kanya. May kaseryusuhan sa mga matang nakatitig sa akin. Nagpakawala ito ng buntong hininga.

Then…

“Awww.” mabilis na umatras ako ng upo palayo kay lolo ng ihampas niya sa akin ang envelope na hawak. “Lolo.?” at talaga namang nakakagulat dahil hindi ko inaasahan na bigla na lang niya gagawin iyon. “Bakit naman kayo nanghahampas?”

“At bakit hindi mo ito matatanggap. Apo kita. Anong gusto mong gawin ko. Itakwil kita at hindi babahagian ng mana. Kahit na nandyan ang apo kong si Ace na ama mo na kahit hindi kita bahagian nito ay alam kong kaya mong buhayin ang sarili mo sa sarili mong sikap.” galit na sumbat nito sa akin. Hindi ko tuloy alam kung ano ba dapat ang dapat ikilos sa harapan nito.

Totoong hindi ko iyon kailangan. Sapat na sa akin na tinanggap niya ako bilang isang tunay na apo sa tuhod kahit na hindi niya ako kadugo. Pero ang bahagian ng mana ay sobra na iyon para sa akin.

“You little Punk. Lumayas ka dito at huwag ka ng magpapakita sa akin kung hindi mo ito tatanggapin. Hiindi kita apo kung hindi mo tatanggapin ang ipapamana ko sayo.”

“Huh! Lolo naman. blinablackmail niyo ba ako sa lagay na iyan.”

“Oo. Kaya magisip ka. Dahil ipapatapon kita sa malayo kung hindi mo ito kukunin. Hindi mo na din makikita ang kapatid mo.”

“Lolo.”

“Sagot.”

“Lolo naman eh. Hindi ba pwedeng…”

“Sampung sigundo. Kapag di ka pa nakakasagot makakaalis ka na.”

Napakamot ako ng ulo ng wala sa oras. Hindi naman sa natatakot ko kundi natutuwa pa nga ako dahil parang bata lang ang pinagbabantaan nito.

“Yeah! Okay. You win.” Sagot ko na lang dito. Hindi pa nakaligtas sa paningin ko ang pagngisi nito. Masasabi ko pa tuloy na nasa 60’s lang ito sa kilos at pananalita. Ibinalik niya sa akin ang envelope na naglalaman ng dukomento na may kopyo ng bahagi sa will na ito na para sa akin.

“Matanda na ako apo. Hindi na ako bumabata kaya palagi kong inaayos ang mga bagay na makakabuti sa inyo ng mga pinsan mo. Hindi natin alam na baka isang araw ay mawa…”

“No…stop that nonsense lolo.” putol ko sa gusto nitong sabihin. “Thank you.” pasasalamat ko na lang para basagin ang tensyon na namagitan sa amin dahil doon. “Salamat dahil binigyan mo ako ng puwang sa pamilyang ito, Lolo. So please. Huwag natin iyan ang ating pagusapan. Hindi ko kayang tanggapin.” seryusong sabi ko dito. Mabigat sa loob na ang katutuhanan sa gusto nitong sabihin kanina.

“Hahaha. You little punk. Manang mana ka sa ama mo. Lagi siyang nagagalit sa akin kapag bubuksan ko ang usaping iyan. Wala kayong pinagkaiba. Nakikita ko sayo ang apo kong si Ace, apo. Pinalaki ka niya na mabuting tao. Kahit na nakikita ng iba ang katatagan ng pagkatao niyo ay hindi maitatago ang kahinaan niyo sa mga taong mahal niyo. At masaya ako na isa ka sa mga apo ko.”

“Haha.” pagak na naging pagtawa ko. “Hindi itinuro sa akin ng daddy ang pagiyak kaya hindi mo ako mapapaiyak sa pagdradrama mo, lolo.” sabi ko pero ang totoo ay may mga luha ng namuo sa mga mata ko. Pinipigilan ko na lang ang pagtulo ng luha ko.

Hindi ko na tuloy masabi ang talagang pakay ko sa pagdalaw sa kanya dahil inunahan naman niya ako. Saka na lang siguro. Hindi naman ako nagmamadali na makuha ang basbas niya para sa amin ni Acer. Matatanggap din niya siguro iyon tulad ng pagtanggap ni tito Ace sa akin.

“Nagutom tuloy ako, lolo.” pang iiba ko na ng usapan na tumayo na sa kinauupuan. “Tulungan ko na po kayo.” Umalalay pa ako dito patayo.

“Ngayon mo sabihing hindi pagkain ang pakay mo kapag pumaparito ka.”

“Hahaha. Hindi naman halata lolo..”

Tawanan pa kami habang palabas ng library nito.

⁂⁂⁂⁂⁂

Yown. Sabaw na naging update ko sa bahaging ito ng kwento nina Acer. Hahaha.. Wala lang.. sana magustuhan niyo parin.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #33:

Typos and grammatical error ahead!!

ºººACER POV:ººº

“Huh.” nagulat pa ako ng hilain niya ako sa kaliwa niya habang naglalakad kami. Napasunod na lang ang tingin ko sa lalaking nakasalubong namin dahil sa kanya bumangga ang lalaki.

Kapansin-pansin na dumuble pa ang pagproprotekta niya sa akin. Kulang na lang ay huwag akong palabasin ng hindi ako makasalamuha ng ibang tao sa ipinapakita niyang pagpro-protekta.

Hindi na ako naninibago dahil sa simula palang ay ganito na niya ako prinuprotektahan. Pero ang laki talaga ng ipinagbago niya simula ng may nangyari na sa amin. Lagi na siyang naglalambing sa akin. Hindi na ako ang kusang pupunta sa opisina niya dahil siya na mismo ang susundo sa akin para sabay na kaming umuwi. Naging clingy si kuya Kenneth na ako naman dati ang gumagawa.

“Susunduin kita mamaya kaya huwag ka ng lalabas, okay. Huwag sa kung sino-sino ka makikipagkaibigan.” Bilin niya sa akin. Unang araw ng pasukan at siya na mismo ang naghatid sa akin at heto kami ngayon. Para akong batang pinagsasabihan niya.

Tumango na lang ako. Wala naman akong masasabi sa kanya sa bagay na iyon. Dati ay hindi ko pinapansin ang mga bilin niya sa akin dahil lagi naman siyang busy at lagi akong gumagawa ng paraan para lang ituon niya sa akin lahat ng oras niya. Pero ngayon ay hindi ko na iyon kailangan gawin dahil heto na siya at lagi ng nakabantay sa akin. Hindi na din siya madalas busy dahil mas nakatuon ang pansin sa akin.

Ilang sandali pa ay may nilapitan siyang isang nerd na babae. Sumunod ako para pakinggan kung ano ang sasabihin niya dito.

“Hello, What’s your name?”

“Lerma po.”

“Lerma. Yeah. Ikaw nga ang hinahanap ko. Mmm. My name is Kenneth and he is Acer. My wife.” pakilala niya pero hindi iyon ang nakatawag ng pansin ko dahil sa kung ano ang ipinakilala niya sa akin.

Tila nagulat naman si Lerma at agad na napatingin sa akin. “Y-your wife?”

Ngumiti si kuya Kenneth saka tumango. Umakbay pa ito sa akin. “Yes.What you heard is true. Pero ikaw pa lang dito ang nakakaalam. Can you keep that secret from everyone.”

Tumango naman siya kahit na naguguluhan parin dahil sa mga sinasabi niya. “Scholar ka diba? Vendor lang sa palengke ang mga magulang mo. May lima ka pang kapatid na nakabata sayo. Well, huwag kang matakot sa akin dahil sa mga alam ko tungkol sayo. Nagpakalap lang ako ng kaunting impormasyon sa buhay mo just to make sure na maipagkakatiwala ko siya sayo.”

Ako man ay nagulat din sa mga sinasabi ni kuya Kenneth. Sadya yatang kilala niya si Lerma.

“B-Bakit po ako?”

“My wife is like a precious gem to me. Kaya ko inalam ang pagkatao mo para lang makasiguro ako na kapag wala ako ay kaya mo siyang tignan para sa akin. If you do that for me… ako na mismo ang magpapaaral sayo. Ibibili ko ng sariling pwesto ang mga magulang para hindi na sila mangupahan. Dadagdagan ang negosyo nila na para na rin sa inyo ng mga kapatid mo. How about that?”

“Kuya Kenneth.” pagningit ko sa kanila.

“It’s okay Little Acer. I just want to make sure na hindi ka malalapitan ng iba na ang nais lang ay ang pera mo. At alam ko na magiging magkaibigan kayo ni Lerma. Am I right, Lerma.?” tanong niya kay Lerma na halos hindi makapaniwala sa mga naririnig. Ikaw ba naman ang biglang alukin ng bagay na bihirang makamit ng iba.

“P-Paano niyo po masisigurong gusto kong maging kaibigan ang asawa niyo gayong ngayon niyo lang ako nakilala?”

“Kilala na kita two months ago. At sa dalawang buwan na pinasubaybayan kita ay alam kong mapagkakatiwalaan kita.” buo ang kumpyansang sagot ni kuya Kenneth kay Lerma.

Hindi agad nakaimik si Lerma. Pinaglipat-lipat pa ang tingin sa amin ni kuya Kenneth.

“This is my business card. Pwede mong i check sa website na nakalagay dyan kung sino ako para lang hindi mo masabing nagsisinungaling ako. And this is my calling card. Call me kung may hindi magandang nangyayari sa inyo ni Acer habang wala ko. Pwede mo akong tawagan anytime if you have any concern about Acer.”

Kinuha ni kuya Kenneth ang kamay ni Lerma at siya na mismo ang naglagay iyon sa mga palad nito. Hindi parin ito nakakaimik.

“And you little Acer, I hope you will get along with Lerma. She can be your bestfriend from now on.” baling niya sa akin na tulad ng kay Lerma ay hindi din ako makapaniwala. “Ibibigay ko na ang natitirang oras para makapagkakilala kayo. And Lerma.” muling binalingan si Lerma. “I will count on you.”

“Kuya Kenneth. I don’t need…”

“Shhhh! You need a friend like Lerma. Trust me. Magkakasundo kayo. So, I’ll take my excuse now little Acer.” kuway paalam niya. Hindi pa nga ako nakaksagot ay niyuko niya ako at padamping hinalikan sa gilid ng labi ko.

Sa gulat ko ay naitulak ko siya dahil nasa harapan lang namin si Lerma. “Kuya Kenneth.” Nanlaki pa ang mga mata ko na nakatitig sa kanya. Ngumiti lang siya na mas naaliw pa yata sa pagkagulat ko.

“See you later, Little Acer.” Tumalikod na siya sa amin. Tanging tingin na lang ang naisunod ko sa kanya habang papalayo.

“He is your husband pero kuya Kenneth ang tawag mo sa kanya.” napalingon ako kay Lerma ng magsalita siya.

“EHhh. H-hindi pa naman kami kasal.” Totoong sagot ko sabay yuko. Dati naman akong malakas ang loob na ipakita kong ano ang affection ko kay Kuya Kenneth pero bakit nahihiya ako sa harapan nito ngayon.

“Nagulat din ako dahil sa paglapit niyo. At hindi ko inaasahan ang pagalok niya sa akin at ipagkatiwala ka niya sa akin.”

“Hindi ko din alam ang plano niyang ito. Dati naman na nakasunod lang sa akin ang mga bodyguard ko pero nagtaka ako dahil wala ni isang nakasunod ngayon. Iyon pala… may plano siyang ganito.”

“Kung hindi pa kayo kasal, fiance na siguro.”

“H-hindi pa kami engage.”

“Huh. Paanong…”

“K-kapatid ko siya. Pero di kami magkadugo.. I mean.. ang mga magulang ko ang guardian niya kaya nakalakihan ko na kuya ang tawag sa kanya.” Paliwanag ko dito. At sa unang pagkakataon ay siya pa lang ang makakaalam ng kwento sa pagitan namin ni kuya Kenneth.

“Ahhh. Okay. Malinaw na sa akin ngayon. Mahal na mahal ka ng kuya mo kaya ka niya pinababantayan sa akin.”

“Huh! M-mahal naman talaga ako ni kuya Kenneth.” Sagot ko pero nagdalawang isip ako sa sagot kong iyon. Dahil hindi ko naman sigurado tungkol doon. I know that kuya Kenneth love me as his younger brother. Pero… may pagmamahal ba na mas hihigit pa doon?

“Hindi ka sigurado? Mmmm.. nevermind. Mamaya na lang siguro natin ipagpatuloy ang usapan natin. Kailangan na nating pumasok. Baka malate pa tayo sa unang araw ng pasukan.” Pang iiba niya ng usapan.

Napatango na lang ako at napasunod na lang dito. Wala akong magagawa kundi ang pagkatiwalaan din ito tulad ng binigay na pagtitiwala ni kuya Kenneth dito.

Hindi na nasundan ang usapan namin sa paglipas ng halos tattlong oras na ginugol sa pagsisimula ng unang araw namin.

At hindi na gaya ng dati na lagi akong nangingilag sa mga bago kong ka klase dahil wala ni isa akong kakilala sa kanila. Dahil wala naman talaga akong nagiging kaibigan sa mga nagiging classmate ko. Iba na ngayon dahil nakilala ko si Lerma at kahit ngayon pa lang ang una naming pagkikita ay totoong magaan ang loob ko sa kanya.

○○○

“Kumusta ang unang araw mo?” tanong niya ng makasakay ako ng kotse.

“Okay naman kuya Kenneth. Kanina ka pa?” tanong ko sa kanya. Halos katatapos lang ng huli namin subject at agad akong lumabas ng classroom ng magtext siya sa akin na nasa labas lang siya ng department namin. Hindi ko na din nahintay si Lerma na inaayos pa lang kanina ang mga gamit.

“Not that long.” sagot niya. “How about your new friend? Hindi mo siya kasabay na lumabas.”

“Mmmm, nagpaalam naman ako sa kanya na mauuna na ako ng magtext ka. Tsaka, hindi ko naman masasabi na kaibigan ko na siya. Kasi para mo rin siyang binayaran sa pakikipagkaibigan sa akin, dahil sa pagalok mo sa kanya.” totoong sagot ko. Paano ko naman masasabing kaibigan ko ng maituturing si Lerma kung inutusan naman niya itong bantayan ako.

“Alam mo ba kung bakit siya ang pinili ko?” umiling ako bilang sagot. “Dahil wala din siyang mga kaibigan. Walang gustong makipagakaibigan sa kanya dahil sa paraan ng pagdadala niya ng damit. Lagi siyang binubuli ng iba dahil sa mahirap lang sila. Pero hindi lang iyan ang dahilan kaya ko siya napili.”

“Ano naman iyon?”

“Dahil sa marunong siyang makipaglaban. Dahil na rin sa palagi siyang nabubully ay nagaral siya ng ibat ibang uri ng selfdefence para maprotektahan ang sarili niya. Kaya panatag ang loob kung iwan ka sa kanya.”

Napapatango na lang ako habang nakikinig sa paliwanag ni kuya Kenneth.

“Hindi halata dahil sa pagaayos niya sa sarili.” may ngiti sa labi niyang sagot sa akin. Umangat pa ang kamay at ipinatong iyon sa ibabaw ng ulo ko and slowly stroking may hair. “Saka kung talagang ayaw ka niyang mapalapit sayo at maging kaibigan ay hindi niya pag iinteresan na kausapin ka.”

“UHmmm.” I pouted my lips na iyon lang ang tanging itugon ko sa mga sinabi niya. “Hindi na namin napagusapan ang pinagusapan niyo kanina.”

“Then?”

“Nothing. Just knowing each other side. And… She is nice. Not friendly type hindi tulad ng ibang gustong makipagkaibigan sa akin noon. Na pakitang tao lang sa simula.”

“I know that, dahil mabait siya. Then, should we celebrate that?”

“Can I invite her?” kuway tanong ko kay kuya Kenneth ng mamataan ko si Lerma na papalabas na din ng department namin.

“Go.” nakangiti niyang pagsangayon.

Agad naman akong tumalima at bumaba ng kotse. Patakbo akong lumapit kay Lerma na tila nagulat pa ng tumambad ako sa harapan niya.

“Bakit? Akala ko nakaalis ka na?”

“Nope, mmmm. Magkaibigan na tayo diba? Halika, icelebrate natin ang pagkakaibigan natin.” hindi pa man nakakasagot si Lerma ay hinawakan ko na ito sa kamay at hinila palapit kay Kuya Kenneth.

“Hindi pa ako pumapayag.”

“Yeah! Just tag along. Lets go. Hop on.” at para di na siya makatanggi ay ako na mismo ang nagbukas ng pinto sa backseat saka ko siya bahagyang itinulak para sumakay na. Wala na siyang naging reklamo pa kundi ang sumakay na lang. “Lets go kuya Kenneth.”

Nakangiti akong napapalingon kay Lerma na tahimik lang na tila nakikiramdam. Kahit na si kuya Kenneth ay halatang nakangiti din kahit na hindi iyon nakikita sa kanyang mga labi. Nasa mga mata niya iyon na napapasulyap sa akin.

Hindi din palaimik si Lerma pero halata naman na mabait nga siya tulad na lang ng sinabi ni kuya Kenneth patungkol sa kanya. Hindi na lang ako mangungulit baka makulitan ito sa akin. Hindi ko ito kukulitin tulad ng pagkulit ko kay kuya Kenneth.

Kung si kuya Kenneth mismo ang pumili sa kanya ay alam kong makakasundo ko ito. Hindi man ngayon pero sigurado ako na darating iyon sa mga susunod na mga araw.

ººº

“K-Kuya kenneth, no.” nailayo ko ang leeg ko dahil sa kiliting dulot ng pagdampi ng labi niya.

Nasa unit niya kami habang ginagawa ko ang homework ko at tinutulungan niya ako para masagot iyon ng maayos.

“Naglalambing lang ako little Acer, it’s been a while. I miss you a lot.” bulong niyang muli sa may likot ng tainga ko.

Hindi na ako nakakilos dahil nakayakap na siya sa likuran ko at inipit na niya ang katawan ko gamit ang mga hita niya.

“Kuya Kenneth naman eh. Hindi ko pa tapos ang homework ko.” Pilit akong kumakawala pero ano lang ba ang lakas ko sa lakas niya. Ang katawan ko sa katawan niya. Hindi ako makaiwas ng pupugin niya ng halik ang batok ko.

“Uhmmm.” hindi ko mapigilang magpakawala ng mahinang ungol kahit na tudo ang pagpipigil ko na huwag makagawa ng ingay. Kinilabutan ako. Nagsitayuan ang lahat ng mumunting balahibo ko dahil sa kiliting kumalat sa buong katawan ko.

“S-stop kuya kenneth.” paos na tinig kong panunuway sa kanya pero hindi naman siya tumigil. Lalo na at nagsimula ng mangahas ang mga palad niya na humaplos nasa katawan ko.

Naramdaman ko na din ang matigas na bagay na iyon sa likod ko. Nangilabot na naman ako dahil sariwa parin sa isipan ko kung gaano iyon kalaki.

“K-Kuya Kenneth. H-hindi pwede. M-may pasok ako b-bukas.” pilit ko siyang sinusuway. Kapag nagpadala ako ay siguradong hindi ako makakabangon ng maaga bukas at baka hindi pa nga ako makapasok ng tuluyan kapag hinayaan ko siya ngayon.

“Just let me little Acer. Hmmm.. I won’t put it in.” paos din na sabi niya sa pagitan ng paghalik sa batok ko. Inilihis ang damit ko sa balikat at pinupog ako ng halik doon.

Tanging mahinang ungol na lang ang nagawa ko. Nanghihina ang katawan ko dahil sa kiliting bumabalot sa katawan ko. Hindi na ako makakilos para pigilan siya. Tuluyan ng nawala ng lakas ang katawan ko.

“K-kuya Kenneth. Please.” ang pakiusap na hindi ko alam kung para saan.

“Yes Little Acer. yes.” at bago pa pan ako makapagsalita ay naihiga na niya ako mismo sa kung saan kami nakaupo. Nasa sala kami. Ang malambot na carpet na ang sumalo sa likod ko.

“Uhmm.. ahhhhh.” mga ungol na kumawala sa bibig ko. Nilalasap na naman ang nakakabaliw na pakiramdam na dulot ng mga halik at haplos niya. Walang kahirap hirap na hinubaran ko. Sinamba ng mga labi niya ang buo kong katawan. “K-Kuya Kenneth. Uhmmm.” Itinaas ang balakang ko. Niyakap ng uisa niyang kamay ang mga hita ko at pinagdikit ang mga iyon.

Hindi na siya nagtanggal ng damit. Tanging ang buong laki niya ang nakalabas. Hanggang sa ipagsiksikan ang buong laki niya sa pagitan ng pinagdikit niyang mga hita ko.

“Uhmm.” kahit na hindi aktwal na ipinasok niya iyon sa lagusan ko ay nakakapagbigay din sa akin iyon ng kakaibang kiliti lalo na at nagkakadikit ang kanya sa akin sa tuwing nagpapabalik balik ang galaw ng balakang niya. Hawak ang pagkalalaki ko kasabay ng galaw niya sa kamay na nakahawak sa akin. Tanging ang mga daing na lang namin ang namayani sa buong bahay. Daing ng nasasarsapan.

“Uhmmmm. Little Acer.. I can’t get enough.” at lumakas pa ang paghampas ng balakang niya sa mga hita ko.

“Uhmmmm. Kuya Kenneth. Uhmmmm.. mmmmm.”

Magkasabay sa bawat daing. Sa bawat galaw hanggang sa pareho na naming narating ang rurok ng kaluwalhatian. Kumalat sa akin mismo ang mga katas na pinakawalan namin. Pero ko na iyon pinansin dahil mas natawag ang pansin ko sa kung ano ang ekspresyon ni Kuya Kenneth matapos naming pagsaluhan ang mga init na sandali.

Kitang kita ko kung paano niya kagatin ang ibabang labi niya habang mariin ding nakapikit at mahigpit paring nakayakap sa mga hita ko. Hinihingal na tila tumakbo ng pagisang kilometrong layo.

“K-kuya kenneth.” tawag ko sa pangalan niya dahilan para magmulat siya ng mga mata. Ngumiti siya ng magtama ang mga mata namin. Pinakawalan ang pagkakayakap sa mga hita ko at niyuko ako’t hinalikan sa mga labi.

“That was good. But not as great when I’m inside you.”

Napalunok ako. Siguro kung hindi ko siya tinukso noon ay hindi kami aabot sa ganito na ngayon ay ako na ang umiiwas dahil hindi kaya ng lakas ng resistensya ng katawan ko sa lakas ng resestensya niya sa katawan. Pero huli na para magsisi. Hindi ko na maiiwasan pa ang mga ganitong bagay lalo na at hindi na maipagkakailang nagugustuhan ni kuya Kenneth na angkinin ako. At hindi ko na iyon maipagkakait sa kanya dahil ako mismo ang tumibag ng pagtitimpi niya sa sarili. Ako ang nagsindi ng apoy sa pagnanasa niya sa katawan kaya kasalanan ko. At ngayon, pinipigilan ko siya.

“Sorry.” Tanging katagang lumabas sa bibig ko.

“It’s okay little Acer. Hindi kita pupwersahin sa bagay na iyon. Pero.. kailangan mong magpalakas ng katawan dahil hindi ko alam kung hanggang kailang ako makakapagpigil.” nakangiti na tila nanunukso pa niyang sagot sa akin.

“K-Kuya Kenneth naman eh.”

“Kasalanan mo little Acer. Dahil ipinatikim mo ang kakaibang sarap sa saiyo ko lang naramdaman.” at bago pa ako makasagot ay sakop na naman niya ang labi ko. Nauuhaw na tila ayaw ng tumigil sa oaraan ng paghalik niya sa akin.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #34:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

ºººKENNETH POV:ººº

Naging mabilis ang paglipas ng mga araw. Hindi na ako masyadong nagaalala habang nasa loob ng school ni Acer dahil hindi ako nabigo sa pagpili kay Lerma na magbantay sa kanya. Lagi akong may update tungkol kay Acer o kung ano ba ang ginagawa niya.

Hindi ako nagkamali ng tinulungan. Wala naman talaga sana akong balak magoffer kay lerma kapalit ng pakikipagkaibigan niya kay Acer pero iyon na lang din ang tanging paraan para mapanatag ang loob wala sa paningin ko kay Acer.

Tumitingin talaga ako ng mga taong matutulungan lalo na at napakalaking halaga ng ibinigay sa akin ni lolo Alejandro. Kahit na kaunti man lang ay may maibahagi ako sa karangyaang tinatamasa ko. Hindi ko ipagdadamot ang tulong sa mga taong mangangailangan at si Lerma na ang isa doon. Sa kagandahang palad pa ay kaklase niya si Acer na siyang nagbigay ideya sa akin na magkakaroon ng tunay na kaibigan si Acer.

At hindi ako nagkamali sa pagtulong sa pamilya ni Lerma. Nakatulong na ako, may bago pang kaibigan si Acer.

“Good luck hijo.” Si mommy Elijah kahit na minsan ay naninibago parin ako sa pagtawag sa kanila ng mommy at daddy ay sinasanay ko na ang sarili ko. Dahil balak ko ng magpropose kay Acer ng mabigyan na ang bagong yugto ang buhay namin.

Hindi na basihan ang murang edad niya. Kung sakali man na ikasal na kami ay magpapatuloy parin siya sa pagaaral. Hindi hadlang na kasal na kami sa pagaaral niya kaya nakapagdisesyon na ako. Baka kasi sa paglipas ng mga araw, buwan o taon ay magbago siya at mawala ang pagmamahal niya sa akin at iyon ang hindi ko hahayaang mangyari. Kaya bago pa iyon mangyari ay itatali ko na siya sa akin para hindi na siya makaatras pa. Hindi na siya basta makakawala sa akin dahil may panghahawakan na ako sa kanya.

Dahil si Acer ay akin lang. Akin lamang siya.

“Thanks mom.” yumakap ito sa akin. Ramdam ko ang pagmamahal ng isang ina sa mga yakap nito sa akin. Hindi kailanman nito ipinaramdam na hindi niya ako anak bagkus minahal ako na parang sa kanya ako galing.

Madami na akong naisip na plano sa pagpropropose sa kanya at sa dami ng naisip ko ay hindi ko alam kung ano sa mga iyon ang gagawin ko. Nakakastress pa ang pagplano ko tungkol doon kaysa sa mga problema sa kompanya.

Hindi kasi ako sigurado kong masusorpresa ba siya sa gagawin ko.

“Mauuna na kami mom, see you there.” paalam ko na dito. Nauna na kasing lumabas si Acer kasama si Daddy. Naghihintay na ito sa labas at ayaw ko na itong paghintayin. O ako na ang hindi makapaghintay na makapagpropose sa kanya at tangganpin niya iyon.

Tumango na lang ang mommy. Sumunod sa akin sa paglabas.

“Lets go.” aya ko kay Acer na agad lumapit sa akin at humawak sa braso ko.

Seryusong napatingin naman sa akin si Daddy na kahit sa tingin lang na iyon ay nagsasabing ingatan ko si Acer para sa kanila.

Kasama ko sila ni mommy na magplano sa kung paano ako magpropropose kay Acer kaya wala akong lihim sa kanila at wala akong balak maglihim lalo na patungkol ito kay Acer.

Tumuloy na kami sa pagalis matapos makapagpaalam ng maayos sa kanila. Bagtas ang daan patungo sa unang distinasyon namin bago ang pagpropropose ko sa kanya.

ººº

“Hintayin natin sina Lerma sa labasan, Kuya Kenneth.”

“Huh!.” Kunot ang nuo ko dahil doon. Bakit kailangang hintayin si Lerma gayong para sa aming dalawa lang ang araw na ito.

“Tinawagan ko siya kagabi matapos mong sabihing mamasyal tayo. Diba ang bait ko.” nakangiti pa siya habang sinasabi iyon.

Tabingi ang naging ngiti ko dahil hindi iyon kasali sa plano ko. Hindi naman sa ayaw kong pagbigyang makasama si Lerma sa amin pero gusto kong masulo siya kahit ngayon lang araw na ito at masorpresa siya.

“Sure, little Acer.” wala na akong magagawa kundi ang mapagbigyan siya sa nais nito. Mamasyal na lang muna kami bago ako magpropose sa kanya.

Paglabas namin ng A. Place ay nandoon na si Lerma. Pero hindi lang pala siya dahil kasama nito ang dalawa pang kapatid.

Dismayado man ako ay hindi ko na iyon ipinahalata.

“Sakay na.” alok niya kina lerma at itinuro ang backseat. Agad naman silang tumalima at kumilos ng pasakay.

“Saan ba tayo pupunta, kuya Kenneth?” kuway tanong niya sa akin ng paalis na kami.

“Saan mo gusto?” balik tanong ko na lang dahil kung ako ang tatanungin ay sa mga nakalista na sa plano ko na kami dederetso para isagawa na agad ang pagpropropose ko. Pero hindi ko na iyon magagawa agad dahil inimbitahan niya si Lerma na kasama pa ang maliliit nitong mga kapatid.

“Amusement park. I wanna ride merry go round.” hindi maitatago sa tuno ng boses niya ang kasiyahan. Napangiti na lang din ako at tuluyang nawala ang pagkadisappoint ko kanina.

Kahit na sino siguro ang makakakita ng mga ngiti niyang iyon ay mawawalan ng problema. tatawagan ko na lang ang stuff sa restaurant mamaya para i-postpone ang oras ng dating namin. Dahil hindi ko sasayangin ang mga pagkakataong masaksihan ang kasiyahang iyon sa kanya.

“Okay, Lets go. Fasten your seatbelt.” Kuway baling ko kina Lerma na agad namang tumalima at kabitan ng seatbelt ang mga kapatid.

Hindi na masama. Habang sinusulyapan ko sila sa rearview mirror ay hindi maitatago ang kagalakan sa mukha ng mga kapatid ni Lerma na hindi mapakali at gustong dumungaw ng bintana para matignan ang mga bagay na nadadaanan namin.

Ilang minuto din ang lumipas bago namin tuluyang narating ang amusement park na pinakamalapit na sa A. place.

Bihira din kasing maipasyal si Acer sa mga ganitong lugar. Matao at ayaw ni tito Ace na masyadong maexpose si Acer sa karamihan. Lalo na nuong bata siya kaya naman ngayong malaki na siya ay gustong gusto niyang tumakas para lang makapuslit sa amusement park pero lagi naman itong nahuhuli kaya hindi din natutuloy. At gusto ko siyang palugudan sa mga gusto niya. Sa mga bagay na nakakapagpasaya sa kanya.

“Wow.. Ate, ate. gusto ko ng ganun.” sabi ng isa sa kapatid ni Lerma ng makapasok na kami.

“Nakapag usap na tayo kanina na hindi ka magpapabili dahil wala tayong…”

“Just give them what they like, Lerma.” putol ko sa panenermon nito sa kapatid.

“Yeah. Si kuya Kenneth ang magbabayad.” pasigunda naman ni Acer sa akin.

Hindi na din nakatanggi si Lerma ng lumapit na sa kanila ang nagtitinda ng mga ballons. tuwang tuwa ang mga kapatid niya dahil doon.

“Lets go. Ano ang gusto niyong sakyan?”

“Just merry go round.” Si Acer ang sumagot. Kaya naman doon na kami unang nagtungo.

Hindi maitatago sa mga labi ko ang mga ngiti habang pinapanuod si Acer na nakasakay sa kabayo. Kinukuhanan ko na din sila ng mga larawan.

Naitawag ko na din kina Mommy at daddy na hindi na natuloy ang iba kong surpresa kaya dederetso na lang kami ng restaurant kung saan aktual ako magpropropose.

Mabilis na lumipas ang mga oras hanggang sa magpasya na akong putulin ang pagsasaya nila dahil nauubos ang oras ko sa sarili kong plano.

Kahit na siguro ayaw pang umuwi ng mga kapatid ni Lerma ay wala silang nagawa dahil ako na ang nagyaya sa kanila. Hindi na din naman tumanggi si Acer sa akin kaya nakahinga ako ng maluwag dahil matutuloy na ng tuluyan ang mga plano ko.

Inihatid namin sina Lerma sa mismong bahay nila.

“Nagsaya po ang mga kapatid ko sir. Maraming salamat po.” pasasalamat sa akin ni Lerma.

“Wala iyong anuman. Sa uulitin. Sisiguraduhin kong magsasawa sila sa susunod na pasyal natin.”

“Sige po sir. Hindi ko na po kayo aabalahin. Ingat po sa paguwi.”

Tumango na lang ako. Nagpaalam na din si Acer kay Lerma bago kami tuluyang umalis.

ºººACER POV: ººº

May kakaiba sa mga ikinikilos ni kuya Kenneth simula pa kaninang umaga. Napansin ko din na hindi niya nagustuhan ang pagsama nina Lerma sa amin kanina pero kalaunan ay nawala din iyon at nagenjoy na sa pagsama sa pagride namin sa amusement park.

Hindi naman kasi nito sinabi kagabi kung saan kami pupunta kaya napagisip ko na tawagan si Lerma para sumama sa amin sa pamamasyal. Sa una ay nagdadalawang isip ito sa pagpayag pero kalaunan ay napapayag ko din ito na sumama sa amin.

Iyon nga lang ay hindi nagustuhan ni Kuya Kenneth ang naging pasya ko. Hindi man nito sabihin kanina ay alam kong ayaw niya ng ideyang kasama namin si Lerma.

Kaya naman ng magyaya ng umuwi kanina ay hindi na ako tumanggi pa kahit na ayaw pang umuwi ng mga kapatid ni Lerma. Napapansin ko kasi na hindi na mapakali si Kuya Kenneth.

Nakita ko din na may kausap siya sa phone kanina. Tila nababalisa habang nakikipagusap.

“Huh! Saan pa tayo pupunta kuya Kenneth?” tanong ko ng mapansin ko ng iba ang daang tinatahak namin. Hindi daan iyon pauwi ng A. Place.

“May pupuntahan pa tayo. Magugustuhan mo iyon for sure.” Nakangiti niyang sagot. Wala na ang pagkabalisa niya kanina sa buong araw na kasama namin sina Lerma.

“Akala ko ba uuwi na tayo?” tanong ko pa habang nakatanaw sa dinadaanan namin.

“Not yet, little Acer. May mga ipapakita pa ako sayo.”

“Mmmmm, okay.” Hindi na ako nagtanong pa. Hindi ko kasi makuha ang ibig niyang ipahiwatig sa kakaiba niyang kilos. Ayaw ko naman ng maging makulit dahil naka maparusahan na naman ako sa kakulitan ko.

Mmmm, hindi naman parusa na mahihirapan ako kundi parusang hindi ako makakabangon sa umaga. Kaya na kahit gusto kong mangulit sa kanya ay pinipigilan ko ang sarili ko. Hindi naman sa ayaw ko pero kapag nasobrahan naman kasi ay ako ang kawawa pagsapit ng umaga dahil para ng nabugbog ang katawan ko dahil hindi na ako makatayo ng maayos.

Pakiramdam ko nga hindi na ako ang dating Acer na makulit na lagi siyang kinukulit o di kaya naman lagi akong nakabuntot sa kanya para lang makuha ko lahat ng atensyon niya. Dahil hindi ko na kailangang gawin ang lahat ng iyon dahil halos nasa akin na lahat ng hinahangad kong atensyon niya noon.

Lagi na nga siyang nakabuntot sa akin. Napapansin ko din na ayaw na niyang may iba akong kausap na lalaki maliban kina mommy at daddy. Even Kendrick at hindi niya hinahayaang makausap ko kahit na nagkaayos na silang magkapatid.

“We’re here.” Naigala ko ulit ang paningin ko kung saan tumigil ang sinasakyan namin.

Nasa parking lot na kami ng isang cozy restaurant. At hindi lang iyon. Isa iyong cozy beach restaurant dahil nasa beach kami.

“Why here?” tanong ko na sinabayan na ng pagbaba ng kotse. Nilanghap ang sariwang hangin na amoy ng tubig sa dagat.

“I told you, I still have something to show you.” nakangiti niyang sagot na sumunod na sa akin ng maglakad ako hanggang sa may buhanginan.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa marating ko na mismo ang dalampasigan. Iyong naabot na ng paa ko ang alon ng tubig.

“Wow.” hindi ko maitago ang saya ko dahil isa ang beach sa gustong gusto kong puntahan kaya lang hindi ako halos makakapasyal dahil narin sa pinagbabawalan ako maexpose sa maraming tao nina Daddy. Pero ngayong kasama ko si Kuya Kenneth ay natutupad ko ang ilan sa mga gustong puntahan at gawin. Malayang malaya ako na matupad ang mga iyon.

Oo nga at lahat ng gusti ko ay ibinibigay nina Daddy sa akin pero mahigpit parin sila dahil palagi nilang inaalala ang kaligtasan ko sa tuwing lalabas kami lalo na at sa madaming tao. Kapag lumalabas man kami ay halos sakupin na ng bodyguard ang buong beach resort dahil sa dami ng nakabantay sa amin.

Kaya naman para maiwasan ang mga ganung tagpo ay bibihira kaming makalabas at pumunta sa matataong lugar.

Pero ngayon..

“Kuya Kenneth.” nakangiti akong lumingon sa kanya. Tumitig bago ako lumapit at yumakap sa kanya.

“Thank you kuya Kenneth.”

“Alam kong magugustuhan mo dito. Then, you look there.” napasunod ang tingin ko pabalik sa pinanggalingan namin kung saan nakaparada na ang kotseng sinakyan namin. “Nabasa mo ba?”

Iginala ko ang paningin ko hanggang sa matanaw ang Pangalan ng restaurant.

“FROST BEACH RESORT AND RESTAURANT.” pagbabasa ko sa pangalang nakapaskil sa harapan ng Restausant.

Sa una ay hindi ko naman pinansin iyon pero kalaunan ay napagtanto ko ang gustong ibahagi sa akin ni Kuya Kenneth tungkol doon.

“Frost is part of my name.” mahinang usal ko na napatingin na kay kuya Kenneth. Nakangiti siyang napatingin din sa akin bago ibinalik ang paningin sa Harapan namin.

“Ibinigay ng lolo ang bahaging ito ng beachresort. And also the restaurant. Kaya binago ko ang pangalan ng resort at isinunod sa pangalan mo. Do you like it?”

Kusang tumango ang ulo ko bilang sagot. Hindi matatawaran ang saya ko hindi dahil sa isinunod niya sa akin ang pangalan ng resort na ibinigay sa kanya ni Lolo kundi ang saya sa kaisipang makakapasyal ako ng beach anytime.

“Can I take a walk first.” Kuway saad ko na muling bumaling sa dagat.

“Sure little Acer. I can walk with you.” Inilahad niya ang palad niya sa akin. Tinanggap ko naman iyon hanggang sa magkaagapay na kaming naglakad sa dalampasigan.

ººº

Ang bilis lumipas ng mga oras. Nasa dalampasigan parin kami ni Kuya kenneth bang nakaupo sa kumot na ipinalapag niya kanina sa mga tauhan niya sa restaurant. Nagapahanda din siya ng meryenda namin kaya kahit napagod kanina sa walang sawang paglalakad at pamumulot ng ibat ibang klase ng mga bato.

Hindi ko maisalarawan ang sayang nararamdaman ko dahil naging malaya ako na walang iniisip na nagkalat na guard sa paligid. Well, kuya kenneth indeed my bodyguard by then. At mas nagiging panatag ang loob ko na siya lang ang magbabantay sa akin.

Palubog na din ang araw at ang gandang pagmasdan ang sunset. Ang iba ay ayaw na ayaw ang sunset pero para sa akin mas gusto ko ang sunset kaysa sa sunrise. Dahil para sa akin ang sunset ay naghahatid sa atin sa katutuhanang matatapos ang araw na kasama ko parin ang mga taong mahahalaga sa akin.

“Wanna go inside for dinner?” Tanong ni Kuya Kenneth na sinabayan na ng pagtayo.

Hinila ang kamay ko para tuluyang tumayo. Hindi na namin inabala ang sarili na ayusin at tiklupin ang mga ginamit namin dahil may nakasunod ng nagayos ng mga iyon.

Sinalubong kami ng mga staff niya sa restaurant at iginiya sa lamesa na sadyang may nakahanda ng mga pagkain.

Ipinaghila niya ako ng upuan. Ipinaghiwa ng mga ulam. Sinubuan, papahiran ang mga labi ng tissue. Nakakahalata na ako na iba na ang ikinikilos ni kuya Kenneth. Alam ko naman dati niya akong pinagsisilbihan sa mga ganitong bagay pero sobra sa caring siyang ngayon at tila may kakaiba sa kanya.

“I can do it.” sansala ko pa sa kanya ng muli niyang lagyan ng ulam ang pinggan ko.

“Okay.” nakangiti niyang binitawan ang hawak na serving spoon bago tumayo.

“Where are you going?” tanong ko ng maglakad siyang palayo sa akin kaya naman napatayo na din ako at balak siyang sundan. Naisip ko tuloy na hindi niya nagustuhan ang pagtanggi ko kaya siya aalis.

“Just stay here, little Acer.” pero nagkamali ako dahil hindi nawawala ang mga kislap ng mga mata niya na may ibig pang ipahiwatig. Bumalik sa kinauupuan ko pero nakasunod ang tingin ko sa kanya ng muli siyang naglakad palayo sa akin.

Nakasunod ang tingin ko sa bawat kilos niya kaya naman nagulat talaga ako ng nilapitan niya ang piyanesta at pinaalis iyon. Siya na ngayon ang nasa larapan ng piano at ilang nota din ang pinatunog niya bago tumingin sa akin.

“This is for my Little Acer. Hindi ko kailanman ipinakita na isa ito sa mga hilig ko. Dahil ayaw kung sabihin ng daddy na para lang sa mga mahihinang tao ang mga ganitong instrumento.”

Isa pa iyon sa napapansin ko kay Kuya Kenneth. Daddy at mommy na din ang tawag kina daddy at mommy. Hindi ko alam kung kailan iyon nagsimula. Basta naririnig ko na lang sa tuwing nagkakasama kaming apat. Hindi ko lang binigyan ng oras iyon para tanungin sa kanila.

“This is for you little Acer..” hanggang sa magsimula na siyang tumipa sa piano. Walang ibang salita ang namutawi sa bibig ko dahil nakatuon na ang buong pansin ko pinapatugtog niya para sa akin.

https://youtu.be/hWCzG6unIUw

I do not owned any of the pictures, vedios used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #35:

Typos and grammatical error ahead!!!

○○○ACER POV:○○○

https://youtu.be/hWCzG6unIUw

I do not owned any of the pictures, vedios used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

W alang kahit na anong salita ang maapuhap kong paliwanag bakit inaalayan ako ngayon ng isang magandang musica ni kuya Kenneth.

Nakaramdam ako din ako ng pagkamangha dahil napakagaling niyang tumugtog ng piano. i haven’t seen him playing piano before kaya naman nakakagulat talaga. At ngayon nasasaksihan ko ang ibang side ni kuya Kenneth. More relaxing and freely.

Napapasunod ang katawan ko sa paggalaw sa malamyos na musika. I heard that song before. At gusto ko ang nilalaman at ibig ipahiwatig ng kanta. Hindi ko man alam kantahin ay alam ko ang buong lyrics nun mahinang dumadaing ako pasunod sa tinutogtog ni Kuya Kenneth.

Ilang minuto din nagplay si kuya Kenneth hanggang sa tuluyang natapos ang musica. Kusa akong tumayo at pumalakpak. Dahil ako at ang mga staff lang ang nasa loob ng restaurant ngayon ay kami lang ang pumalakpak sa kanya. Kung may ibang tao sigurong nakarinig iyon ay siguradong maraming hahanga sa kanya.

Nakangiting tumayo na din si kuya Kenneth at naglakad ng palapit sa akin.

“Do you like it?” tanong niya na hinawakan pa ako sa mga palad at dinala iyon sa tapat ng labi. Dinampian ng halik ang likod ng mga palad ko habang matamang nakatitig sa akin at naghihintay sa sagot ko.Kusang tumango ang ulo ko habang nakangiti din ako. Nakatingalang sinalubong ang mga titig niya sa akin.

“You are great.”

“Good to hear that Little Acer.” Saka niya ako hinila at niyakap. Tinugon ko din ang mga yakap niya sa akin. Kulong ako ng mga bisig niya na tila ayaw akong pakawalan. Kalahating minuto din siguro siyang nakayakap sa akin ng bahagya ko siyang itinulak.

“W-why are you doing this?” kuway tanong ko sa kanya ng maalalang kakaiba ang mga ikinikilos niya ngayon.

“I will answer that later, may ipapakita pa ako sayo.” sagot niya na muling hawakan ang kamay ko at hinila niya akong palabas ng restaurant at pumunta sa dalampasigan.

“Gabi na. Mag na-night swimming ba tayo?”

Umiling si kuya Kenneth. Sa staff niyang nakasunod sa amin ay may inilapag itong dalawang folding chair at doon kami umupo.

Ilang sigundo lang matapos kaming umupo ay siya namang pagkarinig namin ng nakakabing tunog ng fireworks na siyang naging liwanag sa kalangitan.

“Wow, ang ganda kuya kenneth.” hindi ko maitago ang pagkamangha ko. Kahit na taon taon akong nakakapanuod ng magandang fireworks display sa A. Place ay hindi parin nawawala ang excitement ko sa tuwing nakakapanuod ako ng mga fireworks.

Ibat ibang kulay sa kalangitan ang nagbigay liwanag sa palamuti sa kalangitan. Napakaganda talaga. Pero bakit napapansin ko na sa hugis ng bawat fireworks na sumasabog sa kalangitan ay hugis puso.

Kaya naman nabaling ang tingin ko kay Kuya Kenneth na ngayon ay nakatingin na din sa akin. Seryuso siyang nakatitig sa akin na tila may gustong sabihin pero wala naman akong mahintay na salitang lumabas sa mga labi niya. Dahil sa nakaramdam ako ng bahagyang pagkailang sa mga titig niya ay muli akong bumaling sa panunuod ng fireworks. Doon ko na lang itunuon ang paningin ko na umabot ng halos labing limang minuto bago iyon tuluyang tumigil.

Ayaw ko man sanang tuminging pa kay kuya Kenneth ay hindi ko na mapigilan dahil nakakagulat ang bigla niyang pagluhod sa harapan ko.

“K-kuya Kenneth! What are you doing?” gulat na tanong ko. Balak ko pa sanang tumayo para patayuhin siya ng pigilan niya ang mga braso ko kaya muli akong napaupo.

Napatitig na lang ako sa kanya.

Isa, dalawa, tatlong minuto ba ang itinagal ng ng pagtitig namin sa isat isa hanggang sa ako na ang unang nagbawi ng tingin.

“Look at me little Acer. I wanna see how beautiful you are.”

“Huh! Kuya Kenneth naman eh.”

“Hmmmm. I been waiting for this moment.” may ngiti man sa mga labi niya ay seryuso naman ang nakikita ko sa kanyang mga mata.

Napalunok ako. Biglang tumibok ang puso ko ng mabilis. Malakas na para bang nagwawala ang puso ko na gustong maalis iyon sa katawan ko.

“k-kuya Kenneth.” Mas lalong nawalan ng tuno ang boses ko dahil sa kabang nadarama ko.

“Akala ko ay makakapaghintay pa ako hanggang sa matapos kang magaral. Pero nagkamali ako dahil hindi ko na kayang maghintay pa ng ganung katagal. Little Acer, allow me to takecare of you from now on.”

“Huh! but you always takecare of me.’ Sagot ko sa kanya.

“Yeah! I always do. Pero hindi iyong aalagaan ka bilang isang kapatid lamang. I want to takecare of you more than that. I want to be a part of your life. Be with me, little Acer..”

Doon ako natigilan at tuluyang nakuha ang gusto niyang ipahiwatig. Ang bawat paghahanda niya. Ang pagtugtog niya ng piano para sa akin at ang magpapanuod ng firework. Iisa lang ang gusto niyang ipahiwatig.

Mas naging mabilis ang pagtibok ng puso ko dahil doon. Hindi ko ito inaasahan kaya hindi ko alam kung paano pakakalmahin ang sarili ko.

I want ti marry kuya Kenneth pero bakit hindi pala iyon kadali kapag nasa harap ko na at nagpropropose na siya sa akin. Hindi ko maipaliwanag ang damdaming lumukob sa akin.

“k-kuya kenneth.” Tanging pangalan niya ang katagang lumabas sa bibig ko. Nanginginig ang katawan ko sa nerbyos.

“Yes little Acer. So please, allow me to takecare of you for the rest of mylife. Be with me.” May inilabas siya sa bulsa ng polo niya. Isa iyong kaheta.

Pero nagulat ako ng hawakan niya ang kaliwang kamay ko kaya marahas ang ginawa kong pagbawi sa kanya. Muntik pa niyang nabitawab ang kahetang hawak.

“Little Acer.” may pagkagulat na tawag niya sa akin at napatitig.

“K-kuya kenneth..” tawag ko din sa pangalan niya na sinabayan ng pagtayo ko dahilan para tumayo na din siya mula sa pagkakaluhod. “I told mommy and daddy, that I want to marry you. Did mom and dad asked you to do this?” iyon ang unang tumakbo sa isip ko dahil minsan nasabi sa akin nina mommy na kung talagang mahal ko siya ay kakausapin siya ng mga ito.

“They never asked me to do this. Ginagawa ko ito dahil ayaw ko ng mawalay ka sa akin. I want you more than anything. I love you, my little Acer. I LOVE YOU.” mga katagang nakapagpatigil yata ng paginog ng mundo ko.

Napatitig ako sa kanya. I never heard him say those words before.

Lagi ko siyang sinasabihan ng mga salitang iyon na ang tanging isasagot niya ay “YES, LITTLE ACER.” kaya nakakagulat na marinig iyon mula sa kanya. Pero gaano iyon katotoo? Gaano katotoong hindi siya inutusan ng daddy na gawin ito para sa akin. Dahil naipamulat sa akin na kung ano ang sinabi at inutos sa kanya ni Daddy ay lagi niyang sinusunod.

Napatingin ako sa muling paghawak niya sa aking kamay. Ramdam ko ang pagpisil niya doon.

“Little Acer, will you…”

Hindi ko na siya pinatpos sa pagsasalita at magkakasunod ang ginawa kong pag-iling. Gustong gusto kong makasal kami pero bakit hindi ko magawang tanggapin ang alok niya niya ngayon. Iyon naman ang matagal ko ng gustong mangyari pero..

“Little Acer.” hindi maitatago sa naging tingin niya sa akin ang gulat sa pagtanggi ko sa alok niya. Hindi ko din naman kasi alam ang magiging reaksyon ko o ano ba ang tamang isagot sa alok niya.

Kinakabahan, naguguluhan sa hindi ko maipaliwanag na aking nararamdaman.

ºººKENNETH POV:ººº

Nakatitig lang ako sa kanya dahil sa pagtanggi niya sa alok ko sa kanya. Hindi man niya deretsang sinabi ang pagtanggi niya ay nakaramdam na ako ng kaba na hindi magiging maganda ang kalalabasan ng proposal kong ito sa kanya.

Ang lakas pa naman ng loob ko at ang laki ng tiwala kong tatanggapin niya ang proposal ko sa kanya pero nagkamali yata ako sa expectation ko.

“Little Acer.” Tawag ko sa kanya na ngayon ay nasa mga mata ang naguguluhan. Alam ko talagang iisipin niya na kinausap at inutusan ako ng daddy sa bagay na iyon pero hindi naman iyon ang dahilan ko.

Oo, inaamin ko na nuon pa man ay may usapan na kami ng daddy tungkol doon pero para sa akin ay sarili kong ideya ang pagpropropose ko sa kanya ngayon at wala silang kinalaman tungkol dito.

Alam man nila ang balak kong pagpropropose sa kanya ay hindi nila ako pinilit na gawin ito. Kaya naman hindi ko matanggap na matanggihan ang pagpropropose kong ito sa kanya. I need some explanation kung bakit ayaw niya ngayong tanggapin ang alok ko sa kanya.

Malinaw naman sa akin at sinabi sa akin ng mommy at daddy sa akin na gusto akong pakasalan ni Acer kaya naman malaki ang tiwala kong hindi niya ako matatanggihan pero bakit ngayon??

“No! I can’t accept.”

“Don’t you love me anymore?” hindi ko tuloy mapigilang tanungin sa kanya. O di kaya naman tuluyan ng nawala talaga ang pagmamahal niya sa akin. Napapansin ko din kasi na hindi na siya masyadong nangungulit sa akin.

“I love you.” mabilis naman niyang sagot kaya naguguluhan na naman akong napatitig sa kanya. Ayaw niyang tanggapin ang alok ko pero mahal niya ako? Ano ang gusto niyang mangyari kung ganun?

“You love me pero ayaw mong tanggapin ang alok ko?”

“Sa ngayon ay enough na sa akin ang mahal kita, kuya Kenneth. Pero hindi na muna ako magpapakasal sayo. Mommy told me, hindi ko na magagawa ang magagawa ko ngayon. So i decided not to marry you now.”

Nawala ang pagkakakunot ng nuo ko at kaba sa kaisipan ko kanina na nawala na ang pagmamahal niya sa akin pero nagkamali pala ako ng akala.

Hindi ko na tuloy mapigilan ang mapangiti dahil sa naging dahilan niya. Hindi pa talaga nagmamatured ang isip niya. And he is still a kid. Parang hindi ko na tuloy mahintay na tuluyang magmatured siya. Ano pa kaya ang kaya niyang gawin kapag nangyari iyon. Gusto ko na tuloy hilain ang oras dahil doon.

“I’m sad.” naisipan kung langkapan ng lungkot ang boses ko. Hindi na mabigat sa dibdib ko ang pagtanggi niya sa alak ko. Pero sa ngayon, parang gusto ko siyang i tease kahit kaunti lang. Ano ang mararamdaman niya kapag ipinakita kong naapektuhan ako sa pagtanggi niya. “I feel bad.”

“Kuya kenneth, hindi ko naman sinadyang tumanggi sa alok mo. Hindi lang ako handa.”

“But it hurts here.” sabay turo ng puso ko.

“I said I love you but I’m not ready to get married yet.”

“I undestand, little Acer. I’ll just throw away this ring and I’ll just buy a new one when you’re ready to marry me.’ Pagdradrama ko pa at handa ng itapon ang singsing.

Nagbilang pa ako sa isipan ko ng hanggang tatlo.

“ Isa. .“

“ dalawa .“

“ Tat …“

“No. you can’t throw that away. I will accept that but I will not marry you yet.” sabi niyang papigil sa akin na lihim kong ikinangiti.

Para na rin niyang tinanggap ang alok ko kapag tinanggap niya ang singsing na ibibigay ko pa lang sana sa kanya kanina.

“Uhm. You can put that ring on my finger.” Saka niya inilahad sa harapan ko ang kamay niya.

Hindi muna ako gumalaw hanggang sa hindi na siya nakahintay na ako magsuot nun sa kanya dahil kinuha niya mismo ang singsing at siya ang nagsuot nun sa daliri niya.

Hindi man ganito ang inaasahan kong maging resulta ng proposal ko ay natuwa na din ako na may kasamang pagkaaliw dahil sa kanya.

Kahit na hindi niya tinanggap ang alok ko ay may patunay parin akong tinanggap niya iyon dahil tinanggap niya ang simbolo ng pagmamahal ko sa kanya.

At sa pagpitik ng kamay ko bilang hudyat ay muling pumailanlan ang ingay ng fireworks.

“Huh! Hindi pa tapos?” tanong niya sa pagkagulat na muling napatingin sa kalangitan.

“That because you accepted the ring.’ nakangiti kong sagot sa kanya. Hinila siyang palapit sa akin at mabilis na dinampian siya ng halik sa mga labi.

“You are not mad anymore?” tanong pa niya.

Umiling ako. Haplos ng palad ko ang pisngi niya habang titig na titig ako sa mga mata niya.

“I never get mad at you, my little Acer.” sagot ko sa kanya bago ko tinawid ang pagitan ng mga labi namin.

Halik na may pagiingat. Halik na naghihintay ng kanyang tugon na hindi naman ako nabigo. Tinugon niya sa paraan ng paghalik ko sa kanya. Pinagsaluhan ang isang nagaalab na halik sa ilalim ng bilog at magandang buwan.

Kahit na hindi niya tinanggap ang proposal ko ay masaya parin ako dahil alam kong sa akin parin siya nabibilang. Kahit hindi man ngayon, alam kong daratring ang araw na tuluyang magkakaroon ng kaganapan ang mga plano ko.

ººº

“Huh!” nagulat pa ang mommy dahil sa sinabi ko na hindi naging matagumpay ang proposal ko kay Acer.

Tulog na si Acer ng makauwi kami kaya naikwento ko kay mommy ang nangyari kanina.

“Are you okay with that?”

May ngiti sa labi kong tumango. “Oo naman, mom. Ginawa ko naman lahat ng makakaya ko. Still, little Acer is still a kid. Ayaw niyang mawalay sa inyo.”

“My boy.” humaplos ang palad niya sa pingi ko. “Hindi yata umubra ang mga palano natin. Mmm, how about, ikaw na lang ang maghintay na siya ang magpropose sayo.”

“Mom.”

“Hahaha, hindi kita tinatawanan, hijo. Masaya lang talaga ako para sa inyo ni Acer. Kung sa iba siguro nangyari iyon ay malamang na mahihiya ng ipagtapat na tinanggihan ang magarbong proposal pero pinapahanga mo ako.”

“You taught me how to be patient, mom. So i did. At magiging matiyaga pa din akong maghihintay sa kanya hanggang sa tuluyan na siyang maging handa.”

Tumango naman ang mommy sa mga sinabi ko. May mga ngiti sa labing nakatitig din sa akin.

“Enough mi esposa, malalim na ang gabi. Time to sleep.” sabay pa kaming napalingon kay daddy na sa akin seryusong nakatuon ang paningin. “And you.. magsumikap ka pa dahil hindi na kita tutulungan sa susunod.”

“Yes, dad. I will.” tanging naging tugon ko. Nakasunod na lang ang tingin ko sa kanila habang papanhik na sa ikalawang palapag.

Nanatili muna ako sa sala at nagpalipas ng ilang minuto habang nagiisip isip pa sa ilang mga bagay. Dahil sa hindi talaga ako dalawin ng antok ay tinungo ko ang mini bar ng bahay at tumingin ng pwedeng inumin pampaantok. Kahit na sabihin kong ayos lang ang pagkabigo ko kanina ay hindi parin talaga mawawala ang kaunting bigat sa dibdib ko.

Siguro ay kailangan ko pa nga talagang magsikap bago tuluyang makamit ang matamis na oo ni Acer. At iyon ang priority ko sa ngayon. Ang paghandaan ang susunod kung plano para sa amin nin Acer.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #36:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!

○○○KENNETH POV:○○○

“Mag-aral kang mabuti, okay.” Masuyong humaplos ang kamay ko sa buhok niya ng makababa siya ng kotse.

Tumango siya saka ngumiti.

Parang kailan lang ng magpropose ako at tinanggihan mismo ang alok ko.

“Pakitignan na lang siya para sa akin.” Baling ko kay Lerma na naghihintay lang tatlong metro ang layo sa amin.

“Sige po sir.”

“Salamat. And you, my little Acer.. be good and study hard okay.” Muli siyang tumango bilang sagot.

Dadampian ko pa sana siya ng halik sa nuo ng biglang may sinong tumawag sa pangalan niya kaya sabay kaming napalingon.

“Acer, may nagpapabigay nito. Para daw sayo.” Sabi nito na iniaabot ang isang tungkay ng light purple roses.

“Kanino galing?” Tanong niya ng tanggapin naman iyon.

“Little Acer, give that back to him.” Utos ko sa kanya ng makaramdam ako ng kakaiba sa nagpapabigay ng bulaklak sa kanya.

Light purple roses mean the one who give him the flower fell inlove with him at first sight.

And who was that bastard who give him a flower?

“Hindi ko kilala pero sabi niya na ibigay ko daw sayo. Sige, aalis na ako.” Sagot nito at bago pa man ako ang magtanong ay mabilis na umalis na ito.

Napatingin ako kay Acer na ngayon ay inaamoy na ang rose na hawak.

“Mmmm, bagong pitas.” Usal niya na hindi na pinansin ang pagkakakunot ng nuo ko dahil hindi ako mapakali sa kaisipang may nagbigay sa kanya ng bulaklak maliban sa akin.

Matapos niyang tanggihan ang alok kong kasal noon na kahit sabihin kong ayos lang sa akin ay hindi na ako mapakali sa mga araw na dumaan.

Hindi maalis sa isip ko na baka isang araw ay tuluyan ng mawala ang pagmamahal niya sa akin kaya lagi na akong nakabuntot sa kanya just to make sure na hindi ako mawawala sa puso niya.

Ipaparamdam sa kanya na mahalaga siya sa akin hindi lang bilang isang kapatid kundi isang taong mahal na mahal ko at gustong makasama habang buhay.

“Throw that away.” Hindi ko mapigilang utos sa kanya.

“Huh! Why should I?” Balewalang tanong niya at hindi pinansin ang sinabi ko kahit na nilangkapan ko iyon ng galit sa tuno ko. “It’s late now. Mauuna na kami, kuya Kenneth. See you later.” Kuway mabilis niyang paalam.

“Hey! I said throw that away.” Pahabol ko pa sa kanya ng mabilis siyang nakalayo sa akin pero binalewala lang talaga niya. Nakasunod na lang ang tingin ko hanggang sa tuluyan silang nawala ni Lerma sa paningin ko.

Ugh! Damn it. Gigil na nahampas ko pa ang kotse ko sa dahil doon.

At hindi ako magsasawalang bahala sa bagay na iyon. Beacause someone was trying to snatch him away from me.

○○○

“Anong problema, pasan ba natin ang mundo ngayon?” Tanong sa akin ni Kendrick ng yayain ko itong mananghalian.

“Nothing, just eat.” Wala sa loob kong sagot dito. Simula naman ng makapagusap kami ng maayos ay ganito na ang lagi namin ginagawa lalo na kapag hindi ako masyadong abala sa mga trabaho ko sa opisina.

“Bakit? Nagaway ba kayo ni Acer, huh. Kuya Kenneth?” Tanong niya na talagang gusto pang gayahin ang pagtawag sa akin ni Acer ng kuya Kenneth.

“Shut up. Huwag mo akong tawaging kuya.”

“Hahaha. Kuya naman talaga kita. Halata lang na talagang mas matanda ka sa akin.”

“I said shut up, Kendrick.” Gigil na sita ko sa kanya.

“Hahaha.” At talagang tinawanan pa ako sa pagkairita ko. Mali yata na inaya ko siyang makasama sa tanghalian. “O di kaya naman may ibang pomoporma sa little Acer mo kaya hindi maganda ang mood mo ngayon?”

Kunot ang nuo akong napatingin sa kanya na sinamahan ng talim ng tingin.

“Tama ako. Kaya masama ang araw mo ngayon. Natatakot ka ba na baka maagaw siya ng iba?”

“Hindi siya maagaw ng iba sa akin dahil hindi sila magkakaroon ng pagkakataon.”

“Sigurado ka? Baka nakakalimutan mo na hindi mo naman siya nakakasama ng halos buong araw. At sa mga oras na iyon ay pinupormahan na siya ng iba.”

“Hindi ka nakakatulong, Kendrick. Hindi na lang sana kita inalok ng tanghalian.” Gigil na sabi ko sa kanya na mas tinawanan lang niya.

Naging atease na kami sa isat isa kaya mas marami na ang biruan sa pagitan namin. Pero sa pagkakataon ito ayaw ko ng biro niyang may iba ng pomoporma sa little Acer ko.

“Oo na. Oo na. Hindi na ako magsasalita. Ikakain ko na lang ng magkalaman ang sikmura ko bago bumalik ng trabaho ko.” Kuway pagiiba niya ng usapan kahit na nasa mga mata ang kapilyuhan at kahit na hindi nito sabihin ay alam kong tinatawan niya ang pagaalala ko tungkol kay Acer.

Naiiling na isinarado na lang ang usapin iyon at ipinagpatuloy ang pagkain ng tanghalian.

“Salamat, bro. Sa uulitin.” Tumapik pa sa balikat ko si Kendrick bago tumalikod at binalikan na ang naiwang trabaho.

Ako man ay bumalik na din ng opisina ko at doon sinubukan kong abalahin ang utak ko para lang mawala ang pagkairita ko sa sarili. Pero sadyang binabagabag ako ng katutuhanang may nagbigay ng bulaklak kay Acer.

○○○

Hindi ko ugaling ako ang unang tatawag kay Lerma para lang alamin kung ano ang ginagawa ni Acer habang nasa loob sila ng school pero hindi ako mapakali dahil sa nangyari kaninang umaga.

Limang beses na yata akong tumawag kay Lerma at nakahinga naman ako ng maluwag dahil wala na daw nagbigay sa kanya ng bulaklak maliban kaninang umaga.

At ngayon.. maaga na naman akong lumabas ng opisina ko para sunduin siya kahit na isat kalahating oras pa ang hihintayin ko bago matapos ang huli niyang subject. Hindi ko hahayaang magkaroong ng pagkakataon ang iba para pormahan siya.

Agad akong bumaba ng kotse ng mamataan kong palabas na si Acer kasama si Lerma. Kumaway pa ako sa kanya ng magawi ang tingin niya sa akin. Kumaway din din siya na mas bumilis ang naging hakbang palapit sa akin. Pero bago pa man tuluyan siyang makalapit ay may humarang sa kanya.

Awtomatikong nangunot ang nuo ko at ako na mismo ang humakbang palapit sa kanya na agad pumagitna sa kanila ng lalaking humarang sa kanya.

Napatingin ako sa maliit na teddy bear na hawak nito. Kulay Purple din iyon.

“May nagpapabigay sayo.” sabi ng lalaki na akmang iaabot kay Acer ang teddy ng tinabig ko iyon.

“He don’t like that.” sabi ko na alam kong walang katutuhanan iyon. Acer like teddy bear so much kaya sigurado akong tatanggapin niya iyon.

“I like it.” at hindi nabigo ang inaasahan ko. Itinulak niya ako patabi at hinarap ang lalaking may hawak ng teddy. Kahit siguro walang ngiti sa mga labi niya ngayon ay nakikita ang saya sa mga mata niyang nakatingin mismo sa teddy. “Kanino pala galing?” tanong niya ng matanggap ang teddy.

“Hindi nagpasabi ang nagpabigay. Sige mauuna na ako.” paalam nito at tulad kaninang umaga ay mabilis din itong umalis matapos maibigay ang teddy kay Acer.

“Ugh! Fuck.” hindi ko mapigilang mapamura habang nakatingin sa teddy na hawak niya ngayon. “Marami ka ng Teddy little Acer. Hindi mo na kailangan iyan.” Sabi ko na gusto ko ng kunin sa kanya mismo ang teddy at itapon iyon sa malayo. Pero hindi ko magawa dahil siguradong iiyakan niya ang teddy kapag ginawa ko iyon.

Napasimangot siya. Umiling saka niyakap nga ang teddy. Hindi ko naman pagiinitan ang teddy na naibigay sa kanya pero iba naiinis ako dahil may motibo ang nagbigay sa kanya nun.

“I like teddy.”

“I know. I know. Pero.. Hindi mo kilala ang nagbigay niyan sayo. Paano kung may masama siyang motibo sayo. Ayaw kong mapahamak ka. What if, ibigay mo na lang iyan kay Lerma ng maibigay niya sa mga kapatid niya then bibili na lang tayo ng bago. Iyong mas maganda at mas malaki dyan.” patuloy sa pangungumbinsi ko sa kanya para huwag maiyuwi ang teddy na galing sa iba.

“Really.” At hindi din ako nabigo. “Pero.. baka magtalo ang mga kapatid ni Lerma dahil iisa lang ito.”

“Then we can also buy one for the other one.” nakangiti kong sagot. Tinangka ko pang kunin sa kanya ang teddy pero hindi niya iyon binitawan.

“I can hold this for a bit. Then we can buy another one for them. Kuya Kenneth shall we???”

“Ofcourse little Acer.”

Matapos niyang tawagin si Lerma ay nagtuloy nga kami sa isa sa mga shopping mall just to buy a new teddy. Para sa isa pa sa kapatid ni Lerma at isa din para sa kanya. And like what I promise. mas maganda at mas malaki sa iniregalong teddy sa kanya.

“Take this.” si Acer na siya mismo ang nagabot ng dalawang Teddy kay Lerma. Ng makuha na ni Lerma iyon ay saka naman niya kinuha sa akin ang teddy na binili ko para sa kanya ay niyakap pa iyon.

“Thank you.”

“Your welcome.”

“Lets go. Idadaan ka na namin sa inyo.” aya ko na sa kanila hanggang sa bagtas na namin ang daan pauwi kina Lerma.

ººº

“Litte Acer.” gusto ko siyang lambingin pero halatang iniiwasan ako lalo na kapag lumalagpas na ako sa paglambing lang sa kanya.

Hindi na siya ang dating Acer na clingy sa akin. Ito na ba ang ikinakatakot ko na tuluyan siyang magmature at pati ang damdamin niya noon sa akin ay tuluyan na ding magbago.

“Kuya Kenneth. I still need to read this.” Pagiwas pa niya sa leeg niya ng tangkain ko siyang halikan.

“Just a moment, little Acer. I miss you.” kinuha sa kanya ang binabasa niyang libro at itinabi iyon.

“Just a moment? Lagi mo namang sinasabi iyan pero hindi lang naman sandali. Hindi ka na titigil kapag hinayaan kita.”

“Mmm. Hindi na little Acer. Just a moment. I promise that.” masuyong sabi ko sa kanya. Binuhat pa siya at pinaupo siya sa kandungan ko at iniyakap ang isang kamay sa baywang niya ng hindi na siya makaiwas pa sa akin.

“Uhmm, kuya Kenneth naman eh.”

“Yes little Acer. I like when you call me kuya Kenneth. Parang kailangan akong may gawin kapag naririnig ko na tinatawag mo ang pangalan ko na may kasamang kuya.”

“Huh! I always call you kuya Kenneth.”

“Yeah, I know. mmmm.” nagsisimulang bumigat ang paghinga ko dahil nababalot na naman ako ng pagnanasa ang katawan ko. Hindi na lang halik ang gusto kong gawin kunti angkinin na siya ng tuluyan. “Little Acer. hmmm.” saka ko siya hinalikan sa batok. Sa may tainga niya.

“K-kuya Kenneth. uhmmmm.” at hindi naman ako nabigo dahil nagugustuhan niya ang ginagawa kong paghalik sa kanya kaya naman ipinagpatuloy ko ang paghalik ko sa batok. Sa leeg, sa tainga hanggang sa ipaharap ko siya at halikan na siya mismo sa mga labi niya.

“Little Acer. Hmmmm. I feel sick. I want you.” Bulong ko sa pagitan ng paghalik ko sa kanya. Matagal na din ng huli ko siyang inanggkin dahil pilit niya akong iniiwasan. Pero hindi ko na kaya ang magtimpi pa. Hindi ko na kaya ang maging santo lalo na ngayon at ang sarap sa pandinig ko ang mga ungol na lumalabas sa bibig niya. Para iyong nakakaadik na musikang iyon na nagtutulak sa akin na patuloy iyong pakinggan,.

“uhmm. n-no. K-kuya Kenneth. mmmm. uhmmm..”

Naging pangahas na din ang mga kamay ko. Ang palad kong nhumahaplos sa likod niya ay dumausdos pababa hanggang sa umbok ng kanyang likuran. Ang lambot ng mga iyon. Nakakabaliw kapag hindi iyon nadadama ng mga palad ko. Lalo na kung hindi malaro ng mga daliri ko ang nagtatagong lagusan sa mga pagitan ng mga iyon.

“Little Acer. I want you. I want you Little Acer.” at tuluyan na ngang nabigo ang pangakong sandali lang dahil tuluyan na akong nilamon ng pagnanasa ko sa kanya. “You’re driving me crazy.” at ang pagtitimpi ko ay tuluyan ng natibag.

Hindi na din niya ako iniwasan dahil tumutugon na siya sa bawat haplos. Sa bawat yakap. Sa bawat halik ko sa kanya. Hanggang sa pareho na naming pinagsasaluhan ang kakaibang sarap sa piling ng bawat isa.

ºººACER POV:ººº

“Mom.”

“Yes baby.” nakangiting tumingin sa akin ang mommy ng tinawag ko siya habang palapit na din naman ako sa kanya.

“I love you mom.” paglalambing ko kay mommy saka ako umupo sa tabi niya at niyakap. Tinugon ng mommy ang yakap ko.

“Is everything okay, baby?”

Tumango ako bago umayos ng upo sa tabi niya.

“You look so tired, baby?”

“A little bit mom. And dami kasi naming activity sa school and also homework to do.”

“Talagang ganyan baby. Pero huwag mong i stress masyado ang sarili mo. Try to rest and relax. May mga deadline naman ang mga iyon.”

Tumango na naman ako. Inihilig ko ang ulo ko sa balikat ni mommy. Napapadali naman ang mga homework ko dahil tinutulungan ako ni Kuya Kenneth.

Hindi ko naman masasabi na naooverdue ko ang sarili ko sa tuwing may nagyayari sa amin ni Kuya Kenneth. Matagal na nga din ng huli niya akong angkinin. Mag iisang buwan na din at ang huli ay nung nasa unit niya kami habang nagbabasa ako.

Pakiramdam ko sa sarili ko ay lagi akong naghihina. Kinakapos ng paghinga kahit naman wala akong ginagawa.

Dalawang linggo na rin simula ng makaramdam ako ng ganun. At hindi ko pa nasasabi kina mommy amg tungkol doon dahil ayaw kong magalala sila. I already check my urine just to make sure that I am not pregnant at inisip ko na iyon ang dahilan kaya ako nakakaramdam ng ganun.. Alam ko kasi na pwede akong magdalangtao like mommy kaya sinubok ko iyon pero negative ang result ng PT na ginamit ko.

Kaya ang naiisip ko na lang dahilan ay pagod na lang siguro ako sa school and stress lagi dahil sa dami nga ng activity namin.

“By the way mom.” Bigla kong naalala ang isang bagay. “Kung may nagbibigay sayo ng mga bulaklak at mga regalo. Ano ang ibig ipahiwatig ng nagbibigay sayo.”

“Hmmmm. Maybe, he like you. Depende kasi iyon baby kung anong klaseng regalo. May regalong gustong makipagkaibigan, may regalo ding nagpapahiwatig na may gusto sayo ang nagbibigay ng mga ganun. Why?”

“Uhmmm, Mayroon kasing nagbibigay sa akin ng mga bulaklak at mga regalo. Pero di ko naman kilala dahil hindi naman nagpapakialala kung sino siya.”

“Alam ba ng kuya Kenneth mo?”

Tumango ako. “Yes, At lagi niyang itinatapon ang mga regalong iyon o ipinamimigay kay Lerma tapos papalitan din niya iyon katulad ng nairegalo sa akin.”

“Hahaha.”

“Huh!” nagulat pa ako ng tinawanan ni mommy ang sinabi ko tungkol kay kuya Kenneth.

“Nagseselos ang kuya Kenneth mo.”

“Nagseselos?” paguulit ko dahil hindi ko naisip ang bagay na iyon. Poseble ba talagang pagselosan ng kuya Kenneth ang mga iyon. “Gusto din ba niyang makatanggap ng regalo galing sa iba?”

“No, baby. Hindi iyan ang ibig kong sabihin. Tanong ko sayo, Kung may nagregalo at nagbigay ng bulaklak sa kuya Kenneth mo. Anong mararamdaman mo?”

Naipilig ko ang ulo ko habang nakatitig kay mommy. Hanggang sa hindi ko mapigilang pangunutan ng nuo dahil dun.

“I don’t like it. Kukunin at itatatapon ko iyon. Tsaka ako lang dapat ang magbigay ng regalo kay kuya Kenneth.”

“See, ganun din ang nararamdaman ngayon ng kuya Kenneth mo, baby. Ayaw niyang may ibang nagbibigay sayo ng regalo maliban sa kanya. Naiintindihan mo ba?”

Tumango na naman ako. Kaya naman pala laging nakasimangot si Kuya Kenneth sa tuwing tatanggapin ko ang regalo na ibinibigay sa akin.

Napangiti ako dahil doon. Kuya Kenneth really love me dahil nagseselos na siya sa bagay lang na iyon.

“Now I know. hehe.”

“Huh! what is that laugh for?” tanong sa akin ni mommy ng tumawa ako.

“Hmmm, Gusto kong nakikitang nagseselos si kuya Kenneth, mommy.” totoong sagot ko. Kaya naman nakapagisip ako na tatanggapin ko parin ang mga regalong ibibigay sa akin kapag kasama ko si kuya Kenneth. He look more handsome when he is sulking.

“Pero baby, huwag mong sobrahan huh. I think, your kuya Kenneth is like your daddy when they are jealous.

Kunot ang nuo kong muling napatitig kay mommy. Dahil hindi ko alam ang ibig niyang sabihin.

Ano ba ang pagkakatulad ni kuya Kenneth kay daddy kapag nagseselos sila?

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #37:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

ºººACER POV:ººº

Lihim akong napangiti ng mapansin ko kung paano mangunot ang nuo ni kuya Kenneth ng may nagbigay na naman sa akin ng purple rose.

Wala akong balak alamin kung sino ang nagbibigay sa akin lagi ng mga regalo at bulaklak. Nais ko lamang makita ang reaksyon ni kuya Kenneth kapag nagseselos niya.

“Throw that away.” Nasa tuno niya ang pagkairita na tila nais agawin na sa akin ang bulaklak at siya na mismo ang magtapon.

“No! this is beautiful.” pagtanggi ko sa utos niya. Hindi ko naman itatago ang baluklak. Itatapon ko lang din kapag di na siya nakatingin dahil ayaw ko din na may ibang nagbibigay sa akin ng mga bagay. Gusto ko na siya lang ang magbigay sa akin ng bulaklak at mga regalo tulad ng gusto ko na ako lang din ang magbibigay sa kanya.

Madamot na kung madamot ang tawag doon. Basta ganun ang gusto ko.

“I can buy and give you flower every day, erery hour, erery minute kung iyan lang ang paraan para di ka na tumanggap ng galing sa iba.” Hindi talaga maitatago ang galit niya habang sinasabi iyon.

Dahil din sa palaging may nagbibigay sa akin ng mga bulaklak ay lagi na siyang nakabuntot sa akin at kulang na lang ay sumama siya sa pagpasok ko ng classroom namin.

“Ehh. Hindi ko naman kailangan ng mga bulaklak.” sagot ko sa kanya.

“Iyon naman pala. Bakit mo tinatanggap ang mga ibinibigay sayo.” kunot nuo parin siya.

“Hindi ko naman mahindiin. Saka hindi ko naman kilala ang nagbibigay kaya okay lang iyon. Bahala siyang guamstos.”

“But I don’t like it.”

Lihim akong napangiti. Ang gwapo lang ni kuya Kenneth na magalit at magtampo.

“Mmmmm. Let me think first.” sagot ko saka ko pa inamoy ang bulaklak na mas nakapagpakunot ng nuo sa kanya. Kulang na lang ng isang centemetro ay magkakadikit na ang mga kilay niya.

“Oh.” baling ko kay Lerma ng ilang sigundo ko ding tinitigan si kuya Kenneth.

“Huh!” nagulat pa si Lerma ng ibigay ko sa kanya ang bulaklak.

“Para sayo na yan. Ilagay mo sa kwarto mo pang display.”

“Hindi ako mahilig sa bulaklak.” sagot naman niya pero kinuha parin naman ang bulaklak sa akin.

“Ikaw na ang bahala kung ano ang gagawin mo dyan.” sabi ko pa bago ko naman muling binalingan si kuya Kenneth na nawala na ang pagkakakunot ng nuo niya. Hindi maitatago sa kislap ng mata niya na nagustuhan ang ginawa ko.

“That’s my little Acer.” nakangiti pa niyang ginulo ang buhok ko. “Lets go.” kuway aya niya ng pagbuksan ako ng pinto ng kotse niya. Sumakay na din si Lerma at tulad ng dati ay lagi namin itong hinahatid pauwi sa kanila.

Matapos naming maihatid si Lerma ay tumuloy kami ng Dessert shop dahil maaga pa naman. Maaga kasing natapos ang huli naming subject ngayong araw kaya may oras pa kaming gugugulin ni Kuya Kenneth hanggang sa umuwi kami ng bahay.

ºººKENNETH POV:ººº

Nakangiti akong pinagmasdan siya habang tumitingin ng cake na bibilhin. Pinaupo na niya ako dahil siya na lang daw ang oorder para sa amin kay hinayaan ko na lang siya. At ngayon ay malaya kong pinagmamasdan ang bawat kilos niya. Ang bawat galaw ng katawan niya na tila slow motion pa iyon sa paningin ko.

“How cute my little Acer is.” naibulong ko na lang habang nakamasid parin ako sa kanya. Mas naging mahigpit pa ako sa pagbabantay sa kanya lalo na at ang laki ng pinagbago niya. Naging matured na itong magisip at halos hindi ko na makita ang dating Acer na isip bata at spoiled brat. At mas lalong lumalalim ang pagmamahal ko ngayon sa kanya dahil nakikita ko na ang side niyang iyon.

“Hey. Who is that?” tanong ko na ako lang ang nakakarinig ng may lumapit sa kanyang lalaki. May kung pinaguusapan pa sila kaya naman mabilis akong lumapit sa kanya at humarang sa pagitan nila ng lahadan siya ng kamay ng lalaki.

“Are you done, little Acer.” balewalang tanong ko sa kanya na sa lalaki ako nakatingin. Binigyan ng mapagbantang tingin pero tila balewala lang at hindi iyon pinansin dahil kay Acer parin ito nakatingin.

“Not yet kuya Kenneth.” sagot naman niya sa akin.

“Is he your brother?” kuway singit naman ng lalaki kaya napalingon ulit si Acer sa kanya sabay bawi ng kamay na inilahad sa kanya kanina. Pero ang ikinainis ko ay may ngiting tumango si Acer sa kanya. “I’m Tyron.” pagpapakilala pa nito. “Hindi na ako magtatagal Acer. See you again.” At bago pa man ako makapagsalita ay nakapagpaalam na din si Acer dito.

Seryusong tinapunan ko ng tingin si Acer. “Who is he?”

“Isa daw siya sa senior ng department namin kuya Kenneth.”

“At kailan mo pa siya kilala.”

“Just now.”

“Just now?” pang uulit ko. “At nakipagusap ka ng casual sa kanya ng ganung kadali?”

“Maayos naman ang pakikipagusap niya kuya Kenneth kaya ayaw kong maging bastos sa harapan niya. And he told me na siya iyong nagbibigay ng mga bulaklak at regalo sa akin.”

“What?” at talagang nagulat ako. Kung ganun ay nasa malapit lang ang nagpaparamdam sa kanya. Ang taong kinaiinisan ko na nagbibigay sa kanya ng mga bulaklak ay nasa paligid lamang niya habang wala ako sa school nila. At ngayon ay nangahas ng magpakilala sa kanya.

“Huwag mong hayaang lumapit pa siya sayo little Acer.” pautos na may halong pagbabanta sa tuno ng boses ko.

“Huh! Why should I. Wala naman siyang ginagawang masama.”

“Just do what I said little Acer.” nanggigigil kong sabi sa kanya. Dahil kapag sinubukan ng lalaking iyon ang mapalapit pa sa kanya ay baka maikulong ko na lang siya sa bahay just to make sure na wala ng ibang lalaking magtatangkang pormahan siya.

Because Acer is Mine. He is only mine. Just Mine.

“Ehhhh.”

“Ehhhh. At tigilan mong magpacute sa iba little Acer. Ugh. Huh.” at talagang naiirita ako dahil hindi naman talaga maiiwasang hindi siya maging cute sa lahat dahil natural na ang pagiging cute niya.

Humugo at nagpakawala ako ng malalim na hininga para kalmahin ang sarili ko sa pagkairitang lumukod sa akin. Naisip ko na talagang hindi maiiwasan ang may ibang magkagusto sa kanya pero di ko akalin na ganito ako maapektuhan na tila gusto ko na talaga siyang ikulong na lang sa bahay.

“Kuya Kenneth.”

“Huh! Nevermind. Just do what I said. Kung kailangang umiwas ka sa kanila ay umiwas ka little Acer. Ayaw kong makagawa ng hindi maganda kapag di ako nakapagpigil.”

“This is your order sir.” sabay pa kaming napalingon at dahil doon ay bahagyang nakalimot sa pinaguusapan namin.

“Thank you.” si Acer na kukunin na ang tray ng inorder na dessert.

“Ako na.” kinuha ko naman sa kanya iyon. Nauna na din siyang naglakad sa kinauupuan ko kanina. “You order a lot.” sabi ko ng pagmasdan ang ilang slice ng cake na order niya.

Ngumiti siya dahilan para tuluyang lumamig ang ulo ko dahil sa nangyari kanina.

“At sa akin lamang dapat ang mga ngiting iyan.” bulong ko. Dahil para akong nahipnutismo sa ngiti niyang iyon ay kusang kumilos ang katawan ko. Niyuko siya at mabilis na dinampian ng halik sa mga labi.

Nagulat man siya siguro sa ginawa ko ay hindi na siya nagsalita. Yumuko siya na tila nahiya. Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pamumula ng pisngi niya na mas lalong nakapagpacute sa kanya.

ºººACER POV:ººº

“Ikaw?” napatitig ako sa lalaking humarang sa akin papasok ng classroom namin.

“Hi! for you.” si Tyron. May hawak na isa na namang tungkay ng purple rose.

Napakurap pa ako dahil hindi ko naman inaasahan na makikita ko pa nga ito simula ng makita ko ito sa Dessert Cafe na pinuntahan namin ni kuya Kenneth.

“Enough na siguro ang pagtatago ko. Kaya nandito ako para personal na ibigay sayo to.”

Napalabi ako. Napatitig naman siya sa akin.

“So cute.” at nagulat na lang ako ng humaplos ang palad niya sa pisngi ko. Mabilis ang ginawa kong paglayo dito. “Sorry, nagulat ba kita. Hindi ko lang kasi mapigilan dahil napakacute mo talaga

“Huh!” wala akong maapuhap na sasabihin dito. “Sorry, I need to go.” At bago pa man ito makasagot ay nilagpasan ko na ito deretso akong pumasok ng classroom namin.

Nakatingin sa akin si Lerma na nakasalubong ko pa dahil palabas siya.

“Are you okay? Who is he?” tanong niya na seryusong nakatingin naman kay Tyron na ngayon ay nakatingin parin sa akin ng lingunin ko ito.

“Okay lang ako, Lerma. Huwag kang mag alala.” sagot ko naman dito. “Halika na.” Niyakag ko na ito pabalik ng upuan namin. Hindi na din naman siya kumontra at nagpahila na lang sa akin.

“Sino siya?” muli nitong tanong sa akin ng makaupo na kami.

“Senior sa major natin. At siya iyong nagpapabigay ng mga bulaklak sa akin.” totoong sagot ko dito. Hindi ko naman kailangang ilihim iyon sa kanya. Para saan pa na naging kaibigan ko siya kung maglilihim ako sa kanya.

“Siya ba iyon. Buti at nagpakilala na. Hindi na siya basta nag uutos ng magbibigay ng regalo sayo.”

“Iyon na nga eh. Tapos nagkita pa kami nung nakaraan kasama si kuya Kenneth.”

“Oh, I see. Kaya naman pala nagbilin ang kuya Kenneth mo na mas bantayan kita dahil na din sa lalaking iyon.” sabi ni Lerma.

“Huh! Hindi naman kailangang bantayan ako sa lalaking iyon. And you don’t need to tell kuya Kenneth na nakita mo si Tyron kanina.”

“I can’t do that.”

“But I’m your friend. Dapat ipaglihim mo ako kahit na anong mangyari.”

“Yeah! You are. Pero hindi ibig sabihin nun ay kailangan ko ng maglihim sa kuya Kenneth mo. Saka inaalala ka lang naman niya.” makatwiran naman niyang sagot sa akin. Napalabi na naman ako.

Makakarinig na naman ako ng maraming sermon kay Kuya Kenneth kapag nalaman nito ang bagay na iyon. Hindi lang iyon. Napalunok pa ako ng maalala ang gabing unang nagkakilala kami ni Tyron.

He punished me. I got spank in butt. At habang sinasabihan na huwag na akong makikipagusap sa ibang lalaki. Huwag akong magbibigay ngiti sa kanila na dapat ay sa kanya lamang ako ngingiti. At higit sa lahat huwag na huwag daw akong magpapahawak kahit ni sa dulo daw ng daliri ko sa iba ay may kasamang mumuntik kagat sa bawat bahagi ng katawan ko. Hindi naman malakas ang kagat niya. Iyong kagat na madadala ka na lang at sasabayan ng ungol dahil sa kiliti na kakalat sa katawan.

Ugh! no! hindi ko dapat iyon ang isipin ko habang nasa school ako. Dapat magfocus lamang ako sa pagaaral at huwag pagiisipin ang mga iyon.

“Hey! Acer, are you okay?” tanong ni Lerma na pinitik pa ang mga daliri sa tapat ng mukha ko kaya ako napakurap. “Namumutla ka.”

“Huh!.” nagulat pa ako at mabilis na dinama ng mga palad ko ang magkabilang pisngi ko. Mainit nga ang pakiramdam ko. “I’m okay. This is nothing.” tanging sagot ko. Hindi ko naman masasabi dito na kaya namutla ang pisngi ko ay dahil sa naalala ko ang pagpaparusang iyon sa akin ni Kuya Kenneth.

“You sure?”

“Yes. I’m fine. Kahit ngayon lang, Lerma. Huwag mong sabihin kay kuya Kenneth. pleas…” pakiusap ko pa dito.“

Nagpakawala ito ng malalim na paghinga bago sumagot. “Ngayon lang, Acer. Basta huwag ka ng lumapit o umiwas ka na lang sa lalaking iyon. Okay.” Tumangi na lamang ako.

Iyon na nga siguro ang mas mabuting gawin. Iwasan ang lalaking iyon at pagsasabihan na itigil na ang pagbibigay sa akin ng mga bulaklak at regalo.

Oo, iyon na lang ang gagawin ko.

ººº

“Kahit kaibigan na lang.” si Tyron na patuloy sa pangungulit sa akin kahit na sinabi ko na dito nung nakaraang araw na itigil na nito ang ginagawa dahil hindi ko iyon kailangan at wala ding patutunguhan.

“I don’t need one.” sagot ko dito.

“Ano ba ang kailangan kong gawin. Ayaw mong ligawan kita pero ayaw mo din akong maging kaibigan. Wala naman akong ipinakitang masama sayo paa iwasan mo ako na para bang masama akong tao. I told you, kaibigan ng daddy mo ang daddy ko kahit na tanungin mo sa kanya.”

Napatitig ako dito. Hindi na nito kailangang sabihin iyon dahil alam ko na iyon simula ng magpakilala ito. Wala naman akong naililihim kina daddy kaya ng masabi ko ang last name ni Tyron ay kinilala nitong kabarkada niya ang daddy nito nung hindi pa sila ni mommy. Pero nasabi naman ni daddy na bihira na silang magtagpo tagpo dahil na sa may kanya kanya na silang buhay at pamilya.

“Just stop it.”

“No! Just give a me a chance to be your friend. Hindi mo man lang ba ako pagbibigyan. Hindi naman masama ang makipagkaibigan diba?” pagpupumilit parin nito habang nakasunod lang sa amin ni Lerma na palabas na ng Department namin.

“Sinabi na niya sayong hindi na niya kailangan ng isa pang kaibigan. Alam mo naman siguro ang salitang nakakaintindi, diba?” si Lerma kaya natigilan ako sa paglalakad at napatingin sa kanya.

Napatingin din sa akin si Lerma na sabay ding napatingin kay Tyron.

“Please, just stop it, Tyron.”

“Please what, Little Acer.” natigilan ako ng marinig ko ang boses na iyon mula sa likuran namin ni Lerma. Napalunok pa ako bago lumingon kay kuya Kenneth. At gaya nga ng inaasahan ko ay kunot ang nuo na seryusong pinaglipat lipat ang tingin sa aming tatlo nina Lerma at Tyron.

“Hindi naman, masama ang makipagkaibigan sa kapatid mo diba?” unang bumasak ng katahimika na ilang sigundo ding namayani.

“One is enough. Tunay na kaibigan at maasahan. Aanhin mo ang maraming kaibigan kung hindi naman makakapagkatiwalaan. At aanhin pa ang chance na hinihingi mo sa kanya kung ang unang motibo ay iba sa hinihingi mo sa pangalawa.” seryusong sabi ni Kuya Kenneth na para lang isang salawikain.

Maikli man na kataga ay malalim naman ang kahulugan.

“Ito na ang huli kong makita na bumubuntot ka sa kapatid ko dahil sa susunod na makita pa kitang bumubuntot sa kanya ay baka di mo na magustuhan ang magagawa ko.”

“Sa pagkakaalam ko ay nagiisa lang na anak si Acer ni tito Ace. Kaya wala kang maipapanakot sa akin.”

“Tyron, stop that.” sita ko kay Tyron ng buksan ang paksang iyon.

“Hmmm.” may ngisi na tila nagbabanta. Iyon ang ipinapahiwatig ng mga ngiti sa mga labi ni kuya Kenneth kasama na ang kislap ng tingin niya. “Hindi mo yata kilala ang kinakausap mo. Hindi man Anderson ang pangalang dinadala ko. Anderson parin ang kinalakhan ko. Kaya umayos ka.”

“Talaga?” at nasa tuno ni Tyron ang paghahamon pa.

“I said stop it.” napalakas ang boses ko kaya napatingin sa akin si Tyron. Kung hindi ko ito pipigilan ay malamang tuluyan umalpas na galit na nakikita ko kay Kuya Kenneth.

“Sorry, Acer.”

“Stop now, Tyron. Ayaw ko ng makita ka pa.” seryusong sabi ko dito bago ko binalingan si kuya Kenneth. “Let’s go kuya Kenneth.” Kumapit na ako sa braso niya. Nanginginig ito na tila pinipigilan na huwag sugurin si Tyron. Hindi nakaligtas sa akin ang paglunok at pagpapakawala niya ng malalim na hininga bago ako binalingan.

Hindi na siya nagsalita pa ng magkaagaya na humakbang palayo kay Tyron.

Kakaiba ang aura ni kuya Kenneth ngayon. Galit na galit at kaunti na lang ay para na siyang sasabog na bulkan. Hanggang sa maihatid namin si Lerma sa bahay nila ay hindi na niya ako inimik pa.

I haven’t seen kuya Kenneth like this before. At nakaramdam ako ng takot dahil kakaiba ang galit na nababasa ko sa mga mata niya.

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #38:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR!!

R-18

ºººACER POV:ººº

Napasinghap ako at kinilabutan habang dama ko ang hininga ni kuya Kenneth na dumadapo sa patok ko.

Para akong hindi makahinga dahil sa kakaibang sensasyong bumalot sa akin.

“Uhmmm. K-Kuya Kenneth.” daing ko sa pangalan niya. Kinakapos ako ng hininga dahil sa kiliting kumalat sa buong katawan ko.“

Ang lalakas din ng paghinga ni kuya Kenneth na para bang sinasadya ang paghinga ng malalim at itama ang hangin sa batok ko.

Nakahawak ang isa niyang kamay sa leeg ko habang ang isa ay nasa dibdib ko na kaalalay. Nasa paanan kami ng kama na kung hindi umaalalay ang kamay niya sa akin ay baka kanina pa ako natumba sa kama dahil kanina pa nanginginig at wala ng lakas ang mga tuhod ko.

“Little Acer.” mas napasinghap ako ng kagatin niya ang balikat ko. Hindi ko naman naramdaman ang sakit kahit na ramdam ko ang pagbaon ng ngipin niya sa batok ko dahil mas nanaig sa pakiramdam ko ang kakaibang kiliti mula doon.

“Ugh! kuya Kenneth.” Kinilabutan pa akong lalo ng magsimulang gumalaw na ang kamay niya. Dumadama sa bawat sulok ng katawan ko. 

“Yes Little Acer. Tandaan mo ang lahat ngayon,” Paos na sabi niya sa pagitang ng paghalik. Pagdila. Pagkagat sa bawat daanan ng mga labi niya. pagkislot na lang ang tangi kong nagagawa,

“K-kuya Kenneth. uhm.” Kumapit ako sa kamay niyang nakaalalay sa leeg ko. Hindi naman mahigpit ang pagkakahawak niya doon pero para akong kakapusin ng hininga dahil sa sensaysong dulot ng paghalik niya sa akin.

Hindi siya sumagot bagkus ipinagpatuloy lang niya ang ginagawa. Kakaiba ngayon ang paraan ng pagromansa niya kaysa nung mga huling pagaangkin niya. Kaya ko namang indain noon ang kiliting dulot ng bawat halik at haplos niya pero ngayon para na akong mawawalan ng malay kahit na kasisimula pa lang niya.

Pareho kaming ang lalalim kung huminga. Para kaming tumatakbo sa lakas ng paghinga namin. Idagdag pa na para kaming hinihingal na sa pagod.

Ang palad niya na humahaplos sa katawan ko ay kakaiba na din. Mas naging mainit iyon. Pakiramdam ko ay para na akong mapapaso.

“Uhm.” tanging ungol na lang ang lumalabas sa bibig ko. Kakagatin ang sarili kong labi para lang ibsan ang kiliting nararamdaman ko.

“Little Acer. This is mine.” Muli akong napakislot ng pisilin niya ang isang utong ng dibdib ko. Nilalaro ng daliri niya iyon. Napapaliyad na lang ako na napapakislot kapag paulit ulit niyang pinipisil iyon. Palipat lipat niyang nilalaro.

“K-kuya Kenneth. Uhmm.. Ahhhhh.” paos na tawag ko sa pangalan niya sabay singhap.

“Ang this is also mine.” And then… Mas kinilabutan ako ng ikulong na ng palat niya ang pagkalalaki ko. Nabalot ng palad niya ang akin. Ramdam ko ang init na nagmumula mula doon.

“Uhm.. Kuya Kenneth.” kagat ko na naman ang ibabang labi ko ng marahang gumalaw at nialalaro ang akin. Mabagal na nagtaas baba ang palad niyang iyon sa akin. “Uhmmm. mmmmm..”

“No one can touch you here except me, little Acer. Hmmm.”

Tumango ako na parang iyon lang ang alam kong sagot sa kanya. Mas humigpit ang hawak ko sa kamay niya na parang doon lang ako makakakuha ng lakas para ibsan ang panghihina ng mga tuhod ko.

Sa paglalaro niya at pagkaramdam ng kakaiba ay hindi ko na napigilan ang sarili ko. I came in no time.

“Ugh. k-kuya Kenneth.” na mas nakapanghina sa akin pero nandoon parin ang kakaibang sensasyon na patuloy na lumukob sa buo kong pagkatao.

“And this.” hanggang sa napaluhod na ako sa paanan ng kama. Sumubsob ang mukha ko sa kalambutan nun. Sa pagangat ng mukha ko para sana lingunin siya ay nanlaki na lang ang mga mata ko ng maramdaman ko ang isa niyang daliri sa lagusan ko.

“K-kuya… K-kenneth.” nakaramdam ako ng hiya dahil ngayon lang ako nakatuwad sa harapan niya na pakiramdam ko ay kita na niya ang kululuwa ko.

Napalunok ako. Mas nanginig ako sa hiwa ng hawakan niya ang magkabilang pisngi ng pwet ko at pinaghiwalay iyon.

“This is mine, little Acer. Mine alone.” sabi niya na sa gilid ng mga mata ko ay kitang kita ko kung paano niya ako tignan doon. Gusto kong takpan ang mukha ko sa hiya. Kahit na ilang beses na niya iyong pinasukan at nakita ay iba ngayon. Kakaiba ang naging tingin niya dun.

“S-stop. Don’t look.” paos na sabi ko na di ko alam kung narinig niya iyon sa hina ng boses ko.

“This is beautiful, little Acer. Perfect view.” At huli na ng mapagtanto ko ang susunod niyang gagawin.

Mas nanginig ako ng maramdaman ko ang basang iyon sa likod ko. Napalunok ako.

He is licking me there. He stick out his tounge inside my hole. I feel that he want to eat me whole.

“Uhmmmm. k-kuya Kenneth.” tawag ko sa pangalan niya na may kasamang ungol. Napapasinghap ako kapag nararamdaman ko na pilit nagsusumiksip ang dila niya papasok sa akin kasabay ng pagpisil ng mga palad niya sa magkabilang pisngi ng pwet ko. Spank and squeeze my butt at the same time while he is enjoying licking my hole.

I can’t stand it anymore. Pakiramdam ko ay masusunog na ako sa init ng mukha ko dahil sa patuloy na pagdila niya dun sa akin.

“Little Acer, you are mine alone. Remember that, little Acer.” sabi niya na ngayon ay niyuko ako at siniil ng halik sa labi habang nakatuwag parin ako. Hanggang sa maramdaman ko ang kamay niya gumagalaw sa likod ko na binubuksan ang sariling botones ng pantalon at zipper.

Pinakawalan ang labi ko at binasa ng sariling laway ang palad niya at binasa ang dulo ng pagkalalaki niya. Muli niya akong niyuko at hinalikan pero nakagat ko na lang siya at napasinghap ng maramdam ko ang mabagal na pagbaon niya sa akin.

“Ahhhhhhhhh.” mahina pero mahabang daing ko kasabay ng pagsinghap ko. Pakiramdam ko ay mas lumaki pa siya ngayon dahil para akong mawawalan ng hininga dahil sa pilit na pagbaon ng buong laki niya sa akin.

“Ugh.” Narinig ko ding daing niya. Nakahawak ang isang kamay niya sa balakang ko habang ang isa ay nakahawak sa ulo ko. “Ugh! Fuck. So tight little Acer.” Bulong niya sa likuran ng tainga ko kasabay ng marahan niyang paggalaw.

Mabagal na huhugutin at malakas namang ibabaon.

“Ugh! Ahhh. mmmm.” tanging malalakas na ungol na lang ang lumalabas sa bibig ko. Sa bawat bunot. Sa bawat baon. Sa bawat paghampas ng balakang niya sa likuran ko. Tanging iyon na lang ang pumuno ng isipan ko. Ang daing at ungol ang siyang namayani sa loob ng buong silid.

“Kuya Kenneth.” Daing ko sa pangalan niya. Kakaiba ang pagangkin niya sa akin. Para siyang halimaw na hindi kayang pigilan. Damang dama ko ang pagnanasa niyang angkinin ako na parang wala ng katapusan. Nakakapanginig at nakakapanghina ng katawan. “Ahhh.” at kahit na kakaiba ang pagangkin niya sa akin ay nakakadala parin iyon. Muling akong nagkaroon ng reaksyon. Sumasabay sa paghampas ng akin sa bawat galaw niya.

“Little Acer. Always remember that you are mine.” iyon ang palagi niyang sinasabi habang iaangkin niya ako. “Say it, little Acer.”

Tumango ako. kasabay ng katagang.. “Y-yes kuya Kenneth. I’m yours. Just yours.”

At sa mga katagang iyon ay bumilis ang galaw niya. “That’s right little Acer. That’s right. mmm.”

“Ahhhh. uhmmm.” at sa pangalawang pagkakataon ay narating ko ang walang hanggang kaluwalhatian kasama siya.

“Uhmmm. l-litlle Acer.” hinihingal na niyuko niya ako at hinalikan. “I love you, little Acer. Mahal na mahal kita dahilan para mabaliw ako sayo ng ganito.”

Napasinghap na naman ako dahil ramdam ko parin ang buong laki niya na nakabaon sa loob ko. Ramdam ko ang likidong iyon na kumalat mismo sa loob ko. Mainit, marami. But why he is still hard as rock.

“I want you more and more, little Acer.” At hindi pa man ako nakakahuma ay mabilis niya akong ipinatihaya. Pumuwesto sa pagitan ng mga hita ko. Isinampay ang mga paa ko sa braso niya at muli niyang ibinaon ang buong laki niya na muli akong inangkin. At hindi ko na alam kung kailan siya mapapagod at titigil.

ºººKENNETH POV:ººº

Parang gusto kong suntukin mismo ang sarili ko. Hindi ko alam kung kailan ako tumigil kagabi sa pagangkin ko sa kanya. At ngayon nanlulumo ako ng makitang ayos ni Acer habang mahimbing parin ang tulog na tanging puting kumot ang bumabalot sa maliit niyang katawan.

Habang pinupunasan ko siya kanina ay kita ko mismo ang pinagdaanan niya sa mga kamay ko. Sa batok. Sa likod. Sa dibdib. Sa hita. O masasabi kong sa buong katawan niya at nagtamo niya ng mga mapupulang marka. Bite mark. Kiss mark. And also in his butt. Pulang pula ang mga iyon dahil sa pagpalo ko sa mga iyon habang inaangkin ko siya.

Ilang beses ko ba siyang inangkin sa iba’t-ibang mga posisyon.

“My little Acer.” naibulong ko habang magaang humahaplos ang palad ko sa pisngi niya. “Sorry, you suffered a lot lastnight.”

Naawa ako sa kanya dahil sa kagagawan ko. Wala naman akong balak angkinin siya ng maraming beses at higit sa lahat ay ang pagangkin na parang wala ako mismo sa sarili kong pagiisip.

Nadala ako sa selos ko na sinamahan pa ng galit ko sa lalaking iyon at ipamukha sa akin na isa lamang akong sampid sa pamilyang Anderson. Hindi dapat ako nagpadala dun dahil alam ko naman na hindi ipinaramdam ng pamilya nila na isa lamang akong sampid. Hindi dapat ako nagpatalo sa selos ko at makagawa ngayon ng pagsisisihan ko.

Hindi naman ako nagsisising inangkin siya pero nagsisisi ako sa pagangkin sa kanya ng walang pagiingat. Para na din akong isang hayop sa ginawa ko sa kanya. Paano ko ngayon masasabing deserving parin ako para sa kanya kung sa kaunting selos ko lang ay makakagawa ako ng ganitong bagay.

“Mmmm.” napakurap ako ng gumalaw siya at unti unting nagmulat ng mga mata. Buong araw siyang tulog at ngayon lang siya nagising.

“Little Acer.’ tinulungan ko siyang bumangot bago ko siya niyakap ng mahigpit. “Sorry. Patawarin mo ako, little Acer.

“Huh! About what?” tanong niya na tila naguluhan sa paghingi ko ng tawad sa kanya. Matamang pinagmasdan ako ng kumawala siya sa mga yakap ko.

“About lastnight. Hindi ko sana iyon ginawa. Sorry dahil hindi ko nacontrol ang sarili ko.” ikinulong ng mga palad ko ang magkabila niyang pisngi. Dinampian ng halik sa mga labi.

“Lastnight?” pang uulit niya. Ilang sandali pa ay ngumiti siya na siya naman ngayon ang nagkulong ng pisngi ko sa mga palad niya. “That was amazing kuya Kenneth.”

“Huh!”

Tumango siya. “I love it.” Sabi pa niya sa paraan na para pa siyang kinilig dahil dun.

“H-hindi ka galit sa mga ito?” hinila ko ang kumot na tumatabing sa katawan niya at itinuro ang mga naiwang marka kagabi sa katawan niya.

Umiling siya. “Why should I. I liked it all last night. In the way you kiss. In the way you caress my body. And every time you claim me as yours.”

Tinignan ko siya mga mata. Sinukat kung gaano katotoo ang mga iyon. Na hindi lang niya sinasabi iyon upang palubagin ang loob ko.

“Kuya Kenneth. I love you. I really love you since then.”

Ngumiti na ako dahil nakahinga ako ng maluwag dahil dun.

“I love you more, little Acer.” saka ko siya siniil ng halik sa mga labi.

Matapos ang usaping iyon sa pagitan namin ay naging magaan na ang sumunod na sandali. Nawala na ang bigat sa dibdib ko.

ººº

“This is absurb Mr. Hidalgo.” hindi maitatago sa boses ni Mr. Martin ang hindi ko pagtanggap sa deal nito ngayon sa akin. Si Mr. Dexter Martin na ama ni Tyron.

Noon ko pa napapansin na may butas ang ilang deal nito sa akin. Maliit lamang iyon at pinalampas ko. Sintemo lang iyon  at kaya kong palampasin. Pero kapag si daddy siguro ang may hawak ng deal nito ay kahit na kaibigan niya ito ay hindi niya iyon palalagpasin.

Hindi ko naman balak na pansinin ang maliit na bagay na iyon pero nakialam ang anak niya at hindi ko iyon palalampasin.

“Negosyo ito Mr. Martin. At bawat sintemo ay mahalaga para sa akin.” sabi ko dito na mas nakapagpakita ng galit nito sa akin. Hindi ako umiwas sa naging tingin nito na kahit na anong oras siguro ay gusto na akong suntukin nito. “Pinagbigyan ko kayo sa ilang deal natin. Hindi ko pinasin ang maliit na bagay na iyon noon pero hindi sa lahat ng pagkakataon ay mananahimik lamang ako.”

“Hindi ito maari. Kakausapin ko si Ace tungkol dito.”

“Oh! Kilala niyo pala ang daddy.” kunwari ay nagulat ako sa narinig ko.

“Your foster parent is my friend.”

“Really. Nakakagulat naman Mr. Martin. But as all I know is he hates those people who make anomalies in his company or business. Are you sure you want to tell this to him, Mr. Martin.” hindi ko na itinago ang isang ngisi sa mga labi ko at tinignan ko siya ng makahulugan. “Kung talagang kaibigan niyo si Daddy ay alam niyo ang bagay na iyon. Na kahit kaibigan mo siya ay hindi niya ito palalagpasin.” Taas nuong dagdag ko pa.

“Fuck.” Naisuntok pa nito ang kamao sa lamesa at matalim ang tingin sa akin.

“Tama ako diba, Mr. Martin. Hindi ko ito sinabi kay daddy noon dahil naisip ko na nagkamali lang kayo noon at hindi naman talaga balak gumawa ng hindi maganda sa napagkasunduan natin. Hindi ko alam na kaibigan niyo siya noon pero ngayong alam ko na ay baka masabi ko na sa kanya ngayon. Do you mind, Mr. Martin?” nakipagsukatan ako ng talim ng tingin dito.

“Hindi mo ganun kakilala si Ace Mr. Hidalgo. At huwag kang umakto na parang ikaw siya. Kaibigan ko na siya simula nung highschool kami kaya alam ko na mas paniniwalaan niya ako kaysa sayo.”

“Oh! Really. Then, I should call him now.” paghahamon ko pa dito. Hindi pa man ito nakaksagot ay tinawagan ko na ito. I also set the speaker for him. At habang nagriring sa kabilang linya ay binuksan ko na din ang computer ko to send the copy of document to daddy.

“Yes, hello.” as expected seryusong sagot ni daddy.

Tumingin ako kay Mr. Martin saka ko binigyan ng isang ngisi.

“Dad, it’s me. Mr. Martin want to talk to you. Pero bago iyan dad, pakicheck ang email niyo dahil may ipinasa ako sa inyo doon.At kayo na ang bahalang humusga kung palalampasin ba ang bagay na iyon.”

“Just a minute.” sagot ni daddy sa kabilang linya. Katahimikan ang namayani sa pagitan namin. Tanging mga mapagbantang tingin na lang sa aming dalawa ang namagitan.

Ilang minuto ang lumipas bago muling nagsalita sa kabilang linya si daddy.

“Drop the deal. And file a lawsuit againts him.”

“As you order, dad. I will.” saka ko na pinatay ang linya bago ako tumingin ng may tagumpay na ngiti sa mga labi. Nagpakawala pa ako ng isang malalim na paghinga. “As I know. Walang kai-kaibigan o kapamilya para kay daddy kung nakagawa ito ng kasalanan sa mga negosyo niya. Maliban kay Mommy at sa kapatid ko ay wala ng ibang mahalaga sa kanya.” paliwanag ko pa dito na ngayon ay wala ng imik na tanging masamang tingin ang ipinakita sa akin.

“Uhm, okay. This meeting is over Mr. Martin.” sabi ko dito na sinabayan ng tayo. Inayos ang mga gamit ko. “Just wait for the case againts you. Goodluck Mr. Martin.” na sinabayan na ng pagtalikod dito.

Ng makahakbang ako ng limang hakbang ay tumigil ako saka ako lumingon at muling hinarap ito.

“Oh! Nakalimutan ko palang sabihin, Mr. Martin. Subukan niyong alamin kung ano ang ginawa ng anak niyo at sabihang tigilan ang kapatid ko. Baka sakaling magbago ang isip ko at hindi ko sundin ang utos ng daddy sa akin. Makakahinga ka pa ng maluwang dahil wala ka ng aalalahanin na darating na kaso sayo. Adios Mr. Martin.” saka ako muling tumalikod at tuluyang umalis.

This is me. At ito ako kung paano pinalaki ni daddy. Walang kaibigan, walang matatagawag na kamaganak kung kakantihin ang mga taong pinakakamamahal ko.

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #39:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

○○○

ACE POV:○○○

W ala akong ibang masabi sa mga narinig ko kay Dexter.

Tinawagan ako nito kahapon at gustong makipagkita. Pinagbigyan ko ito dahil kaibigan ko ito pero hindi ibig sabihin nun ay makakaligtas sa akin ang ginawa niya.

Kaya naman inalam ko pa kung ano ang dahilan ni Kenneth kaya niya ngayon inusisa ang anumalya nito sa mga nakaraang deal nilang dalawa. Hindi niya uungkatin iyon kung wala siyang malaking dahilan at hindi ko hahayaan na hindi malaman ang dahilan sa bagay na iyon sa kanya.

At ngayon ay nagrereklamo sa akin si Dexter at pagsabihan ko daw ang ampon ko.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago nagpasyang sagutin lahat ng inirereklamo niya.

“Kilala mo ako, Dexter. At alam mo ang mga ugaling pinakaayaw ko. Hindi ako nagbago pagdating sa bagay na iyan. Kung negosyo. Negosyo lamang. Walang kaibigan, walang kamag-anak. Walang babae, walang bata o matanda sa akin pagdating sa mga negosyo, Dexter. Huwag mong kalimutan iyan. Mabait pa nga ang panganay ko dahil pinagbigyan ka niya sa apat na beses mong pagluluko. Dahil kung ako ang magdedesesyon sa bagay na iyon ay pababayaran ko sayo ang nawala kahit isang sintemo lamang iyon.”

“Hindi mo siya anak, Ace. At paano ka nakakasiguro na hindi niya pineke ang mga dukomentong ibinigay sayo.” galit na galit na sabi pa nito sa akin.

Ngumiti ako bago ko siya binigyan ng seryusong tingin. “ANAK KO SIYA, Dexter. Tandaan mo iyan.” matigas na tunong pagtatama ko sa sinabi niya. “At ako ang nagpalaki sa panganay ko kaya alam ko ang totoo sa kasinungalingan lamang sa mga sinasabi niya. At hindi tanga ang panganay ko, Dexter. Sadyang mabait lamang siya. Hindi ko lang naalis sa kanya ang kalambutan ng puso niya pagdating sa mga negosyo namin. Dahil kung naging mas matigas ang puso niya katulad ko ay malamang sa simula pa lang ay nagbabayad ka na lang ng utang at mga interest ngayon sa kanya.”

’Damn it. Nasaan ang Ace na kaibigan ko noon. Na mas mahalaga ang pagkakaibigan natin noon kaysa sa ibang bagay.“

“Noon iyon, Dexter. At baka nakakalimutan mo na bahagi ng binuo kong pamilya ang pinaguusapan natin ngayon dito, Dexter. Sarili kong pamilya. Kung ibang kamag-anak siguro ang pinaguusapan natin ang sangkot ay baka hahayaan na lang kita. Pero ang panganay ko ang sangkot sa usaping ito.”

“Pero hindi mo siya kadugo.” pangangatwiran pa talaga nito.

“At lalong hindi kita kadugo, Dexter.” pagtatama ko din. “Kung hindi sinabi ng anak mo na isa lamang sampid ang panganay ko sa pamilya ko, hindi niya bubuksan ang kaso mo at hahayaan na lang iyon. Pero nagkamali ang anak mo sa kinalaban nito dahil isang Anderson ang nagpalaki sa kanya. At alam mo kung ano ang kayang gawin ng isang Anderson na nagturo sa kanya.”

Matatawag bang binubuwag ko na ang pagkakaibigan namin dahil sa nangyari sa pagitan nila ni Kenneth? para sa akin ay hindi. Dahil sa simula pa lang ay ito na mismo ang sumira ng pagkakaibigan namin dahil sinira na niya iyon simula ng unang gumawa ito ng anumalya sa negosyong naguugnay pa sa amin. Hindi man ako ang ka deal nito sa nakaraan ay bahagi parin iyon sa mga negosyo ko. At sa ginawa niya ay nagsimula ng nagkalamat ang pagkakaibigan namin. At kung hindi pa binuksan iyon ni Kenneth ay malamang patuloy nitong gagamitin ang pagkakaibigan namin.

Tiwala. Iyon ang isa sa pundasyon ng pagkakaibigan. At iyon ang isa sa mga sinira ni Dexter.

“Kausapin mo ang anak mo. Layuan ang mga anak ko. Lalo na ang bunso ko. Dahil sinasabi ko sayo Dexter, kantiin na lahat ng anak mo ang ibang tao. Huwag na huwag lang ang bunso ko. Huwag lang ang mga anak ko.” banta ko dito bago ko sinabayan ng pagtayo. “Sana hindi na mauulit ito. Adios, Dexter.” paalam ko dito bago tumalikod.

Walang lingon likod akong umalis. Dahil hindi ko pag aaksayahan ng oras ang minsan ng nakagawa ng hindi maganda sa pamilya ko.

ºººKENNETH POV:ººº

Hindi ko ugaling tapunan ng tingin ang isang tao ng pagpapababa sa kanila pero tinignan ko si Tyron ng mula ulo hanggang paa. Paa hanggang ulo saka ko ito binigyan ng isang ngisi.

Nasa likod ko si Acer dahil hindi ko na hinayaang malapitan ito ni Tyron dahil ayaw ko ng maulit pa muli ang nagyari nung nakaraang araw.

“What?” taas nuo kong tanong kay Tyron na nanatiling nakatayo sa harapan ko na hindi kayang salubungin ang ang naging tingin ko. Napapayuko ito sa tuwing magtatama ang mga mata paningin namin.

Hindi pa ako nito kilala kaya ang lakas ng loob nitong makipagsagutan sa akin nung nakaraang araw. Pero ngayon ay tila itong isang maamong tuta na ngayon ay natatakot sa akin.

Siguro nga ay naging mabait lamang ako. Nakalimutan ko ang minsang naituro sa akin ni Daddy na lahat ng tao ay may kahinaan pero huwag hahayaang ipakita iyon sa ibang tao dahil gagawin nila iyong banta para sayo.

“Humihingi ako ng tawad sa nagawa ko nung nakaraang araw.” mahina na tila wala pang lumabas na boses sa bibig nito. “Hindi ko naman alam na…”

“Hindi mo alam na?” putol ko sa sinasabi nito. “Hindi mo inaasahan na idadamay ko ang daddy mo sa ginawa mong kapangahasan, ganun ba?”

“Hindi ko sinasadya iyon.”

“Hindi mo sinasadya? hmm, haha.” pang uulit ko na may kasamang pagak na tawa. “Mabait pa ako sa lagay na ito pero huli na para sa kapatawaran ko. At ito na ang huling beses na makikita ko ang pagmumukha mo. At hindi ko malalaman pang lalapitan mo pa ang kapatid ko.”

Hindi ito nagsalita pero napatitig lamang ito sa akin. Sumulyap kay Acer na nasa likuran ko na tahimik lamang na nakikinig sa amin. Sinabihan ko kasi siyang huwag ng bibigyan ng oras na para kausapin ang Tyron na ito kung ayaw din niyang muling maulit ang nagawa ko ng gabing iyon. Kahit na sabihin niyang ayos lamang iyon sa kanya ay hindi maitatago iyon sa kanyang kilos na nanghihina siya.

“Acer, please. Kausapin mo ang kuya mo.” pakiusap niya kay Acer na balak pa siya nitong hawakan pero agad akong humarang.

“Kung gusto mong tumahimik ang buhay mo, huwag mong susubukan o tatangkaing hawakan ang kapatid ko. Binabalaan kita. Minsan lang ako magbanta at wala ng susunod pa.” may tigas na tunong sabi ko dito.

Muli itong tumingin sa akin. Hindi nakalitas sa paningin ko ang pagkuyom ng kamao nito at ang paninigas ng panga nito. Pilit man sigurong pinipigilan ang sarili na huwag akong sumbatan ay hindi maitatago iyon sa kilos nito. Kaya para saan pa ang pakikipagusap dito kung sa simula pa lang ay tanging pagpapakitang tao lamang itong nakikiusap sa akin.

“Let’s go, little Acer. We’re just wasting our time with him.”

Hindi pa man nakakasagot si Acer ay hinawakan ko na siya sa kamay at nilagpasan na si Tyron. Inihatid ko na siya mismo sa classroom nila.

“Huwag mong bibigyan ng oras ang lalaking iyon, little Acer.” muli kong paalala sa kanya ng maihatid ko siya.

Tumango naman siya bilang sagot.

“Be good, little Acer.” Ngumiti na ako. Masuyong ginulo ang buhok niya saka ko siya mabilis na dinampian ng halik sa nuo bago ko binalingan si Lerma na nasa gilid lang at naghihintay talaga kay Acer na nauna pa kaninang kinausap namin si Tyron. “Look after him.”

Tumango din si Lerma bilang sagot. Maayos akong nagpaalam kay Acer bago ako tuluyang umalis.

Wala na akong balak ituloy ang utos ng daddy sa akin. Para na rin sa pagkakaibigan nila. Hindi ko na lang tatanggapin ang deal nito ngayon para wala na itong magawang anumalya pa. Inalis ko na din ito ng tuluyan sa list ko para wala na akong ugnayan sa kanila.

Magsasabi at magbibigay na lang ako ng paliwanag kay daddy sakaling magtanong ito tungkol sa kaso ng kaibigan niya. Ayaw ko namang masira ang pagkakaibigan nila. Wala naman akong balak buksan ang kaso tungkol kay Mr. Martin at hahayaan ko na lang at ang balak ko talaga sa susunod ay huwag ng tanggapin talaga ang deal nito pero nasubok ang pasensya ko at hindi ko mapigilang gawing dahilan na din ang ginawa ng anak nito sa akin.

Kung nanahimik lang siguro ang anak nito ay baka walang gulong mangyayari. Masyado lang mapangahas ang anak nito at hindi inalam ang backround ng binangga nito.

Ayaw kong maging masamang tao pero binubuhay nila ang kasamaang itinamin na iyon sa akin ni tito Ace. Na pagdating sa negosyo ay dapat wala kang sinasanto. Dahil kapag nakitaan ka ng butas ng mga kalaban mo ay iyon pa ang dahilan para ikabagsak mo.

“huh! what a waste.” naiiling na daing ko habang pabalik na ako ng parking lot.

Kailangan din talagang maging matigas ang puso ko. At huwag basta magbibigay ng simpatya sa ibang tao.

ººº

Nagiging paranoid na yata ako dahil simula ng makaramdam ako ng selos ay nabibigyan ko na ng ibang kahulugan ang ibang tao na hahawak sa kanya. Pakiramdam ko ay aagawin nila sa akin si Acer.

At ngayon…. bihira na nga kaming magkakasalamuha ng mga pinsan ni Acer ay nabibigyan ko pa ng ibang kahulugan ang pagiging malapit niya sa mga ito lalo na sa mga lalaking pinsan niya na anak nina tito Wayde at tito Vienn.

Kahit na mas matanda ng halos dalawang taon si Acer sa kanila ay mas mukhang bata parin siya kumpara sa kanila.

Nasa Senior high School na ang triplets nina Tito Vienn. Sina Danica, Daniel at Danilo also Dwyne and Kate na halos magkakaidad lang dahil buwan lang ang pagitan nila.

“Hi Acer.” si Daniel na umakbay sa kanya. Mas matangkad ng limang pulgada si Daniel at Danilo at mas matured tignan ang mga ito kaya mas naging siya ang mas bata sa kanila.

Tumikhim ako kaya sila napalingon sa akin. Sa kamay ni Daniel ako nakatingin. Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hindi makaramdam ng pagkairita. Ayaw kong may ibang hahawag sa kanya maliban sa akin.

“Hi kuya Kenneth.” Pagbati ng mga ito sa akin. Sina Xaviel at Frances ang halos kaedaran ko naman kaya di hamak na mas matanda talaga ako sa kanila. Nagpangabot kaming lahat sa bahay ng lolo Alejandro.

Tumango na lang ako bilang sagot sa pagbati ng mga ito sa akin pero hindi ko inalis ang paningin ko kay Acer o mas tamang sa kamay ni Daniel na nasa balikat niya.

“Lets go Acer.” saka pa niya hinila papasok si Acer sa loob na hindi naman niya nagawang tumanggi pa. Parang gusto ko silang habulin at kunin siya dito pero pilit kung pinigil at pinakalma ang sarili ko dahil hindi na iyon makatwiran pa.

Noong mga bata pa sila ay lagi silang nagkakainitan dahil na din sa pagkaspoil ni Acer ay halos wala siyang kalaro sa kanila. Pero ngayon ay nagkakalapit na sila dahil nasa tamang edad na at nasa tamang isip na sila sa mga paalala ng mga magulang nila na hindi dapat sila mag away away, Lalo na ang mga bilin ng lolo Alejandro na dapat hindi nila kalimutan na lahat sila ay mga Anderson.

Hindi na lang ako nakikisali sa kanila. Kami nina Xaviel at Frances ang palaging umaaway sa kanila dahil kami ang mas matanda. Hindi man ako masyadong nakikibonding sa kanila ay hindi din naman nila ako tinuring na iba sa kanila. Itinutring din nila ako na parang tunay na pinsan.

“Ano pang ginagawa mo diyan.” napalingon ako ng marinig ko ang lolo.

“Nagpapahangin lang lolo.” may ngiti sa mga labing sagot ko dito bago ako lumapit. Sa nakagawian ko ay nagmanu ako kay lolo. Habang si Acer ay humahalik siya sa pisngi nito at yayakap.

Mahal na mahal ni Acer si lolo. Kaya isa si lolo sa mga nilalambing niya maliban sa amin nina daddy at mommy.

Ehemmm!! Well, iba na nag lambingan naming dalawa.

“Mga pinsan siya ng kapatid mo kaya huwag kang magpakita ng pagkairita. Manang mana ka sa daddy mo pagdating sa pagseselos. Bata ka, oo.”

“Lolo.”

“Hindi mo man sabihin ay alam ko ang tinging iyan sa mga pinsan niyo. Maghunusdili ka, walang aagaw sayo sa kapatid mo.”

“Hindi naman sa ganun lolo.” sinubukan ko paring itanggi ang sinabi ng lolo. Agad akong umiwas ng bigwasan ako ng tungkod nito. “Hahaha, lolo naman eh. Kayo ang maghunusdili dyan.”

“Hindi mo ako mapagsisinungalingan. Marami ka pang kakaining bigas bago ka makapagsinungaling sa akin.”

“Hindi na lolo. Sige na. Tama na kayo sa mga hinala niyo.” pag amin ko na lang dito dahil wala din iyong silbi.

“Hala pumasok na nga tayo.” sabi na nito. Tumingin ako kay Tito Benny na siyang nasa likod ng wheelchair nito. Naunawaan naman nito ang ipinahiwatig ko at binigyan ako ng daan para ako na ang magtulak ng wheelchair ng lolo.

Naabutan namin sa loob si Acer na masayang naglalaro kasama ang mga pinsan niya. Nanatili na lang akong nakamasid sa kanila kasama si lolo na hindi maitatago ang kasiyahan na makita ang mga apo na masaya at nagkakasundo.

Spin the bottle ang nilalaro nila. May nakalatag na malaking papel kung saan nila pinapaikot ang bote at kung saan titigil ang nguso ng bote ay iyon ang gagagwin din ng nakatokang gagawa ng challenge.

“Hindi niyo man lang naranasan ang mga iyan nung kayo pa ang mga bata nina Xaviel at Frances.”

“Isa ka sa mga nagturo sa amin lolo. Kayo ang gumabay sa amin nina Frances para marating namin ang mga naating namin ngayon lolo. Kaya huwag na kayong magtaka pa.”

“Alagaan mo ang kapatid mo para sa akin, apo.”

“Kahit na hindi niyo iyan ipaalala sa akin ay aalagaan ko siya ng buong puso, lolo. Kaya huwag kayong magaalala sa paborito niyong apo.”

“Hindi ko siya paborito.”

“Hindi nga ba lolo? sasabihin ko iyan sa kanya at tignan ko kung ano ang magiging reaksyon niya.” nakangiti ko sabi kay lolo dahilan para ibigwas na naman nito ang tungkod sa akin. “ooops, hahaha. Hindi mo iyan maipagkakaila lolo.”

Hindi na ito nagsalita pa at muling ibinalik ang paningin kina Acer. Ako man ay ganun din. Patuloy lamang sila sa paglalaro.

“Go Acer. Go.”

Nagkatinginan pa kami ni Lolo ng marinig namin ang kantyan nila kay Acer.

“Do i need to kiss Danilo in his cheeks?” tanong niya.

“We’re cousins after all.”

“Okay.” sabi niya na humarap kay Danilo.

Pero bago pa man dumampi ang labi niya sa pisngi ng pinsan niya ay mabilis akong nakalapit sa kanila at iniharang ang palad ko sa pagitan nila. Sa palad ko mismo dumapi ang labi ni Acer na sabay pang nakapagpatingin sa kanila sa akin.

“No more games.” seryusong sabi ko sa kanila. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa iyon pero hindi ko mapigilan ang sarili ko to stop them. Kahit na wala naman iyong kahulugan sa kanila ay para sa akin ay wala dapat dampian ang mga labi niya maliban sa akin.

Ugh! Damn it. At huli na nga ng makapag isip ako ng tuwid. Napatingin pa ako kay lolo na ngayon ay naiiling pero nasa mga labi naman ang mga ngiti.

“Ang OA mo naman kuya Kenneth.” pakantyaw na nila sa akin na hindi nagustuhan ang pag istorbo ko sa laro nila.

“Tama na iyan mga apo.” and lolo to the rescue. “Nakahanda na ang tito Benny niyo ng meryenda.”

“Really. Okay. Lets go.” at minsanang nakalimutan nga ang pagiistorbo ko sa kanila.

※※※※

REVIEW UPDATE FOR THE CURRENT ONGOING SERIES

FAMILY TREE

ALEJANDRO ANDERSON = GREAT GRANDFATHER OF ANDERSON

GRANDSON:1

ACE ANDERSON - 2ND YOUNGMASTER - 50 Y/O

ELIJAH LAWRENCE - WIFE/HUSBAND - 43 Y/O

GREAT GRANDSON

:1

ACER FROST ANDERSON_ 18/19 Y/O

KENNETH HIDALGO-FOSTER CHILD_ 27 Y/O

GRANDSON:2

KANYE ANDERSON - 3RD YOUNG MASTER - 49/50 Y/O

REALLAN CHARLES DELA CRUZ - WIFE/HUSBAND - 43 Y/O

GREAT GRANDSON:2

KAELLAN XAVIEL ANDERSON & KAELLAN FRANCES ANDERSON - TWIN - 26/27 Y/O

QUINN ASHLEY ANDERSON & QUINN ASHTON ANDERSON - TWIN - 18/19 Y/O

GRANDSON:3

WAYDE ANDERSON - 4TH YOUNG MASTER - 53 Y/O

PERTH FRANCISCO - WIFE/HUSBAND - 40 Y/O

G REAT GRANDSO N:3

PRINCE DWYNE ANDESRON & PRINCESS KATE - TWIN - 16/17 Y/O

GRANDSON :4

VIENN ANDERSON - 5TH YOUNG MASTER - 52 Y/O

VIENCE VIERNES - WIFE/HUSBAND - 44 Y/O

GREAT GRANDSON:4

DANIEL EARL ANDERSON, DANILO ANDERSON & DANICA ERIN ANDERSON

• TRIPLETS - 17 Y/O

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #40:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

ººº

ACER POV:ººº

Inhale! Exhale! Iyon lang ang alam kong tamang gawin ng makaramdam ako ng kakulangan ng hangin sa baga. Hindi ako makahinga ng maayos at hina ng pagtibok ng puso ko. Nanginginig ang katawan ko dahilan para hindi ako makapag isip ng tama.

Mahigpit ang pagkakahawak ko sa damit ko mismo sa tapat ng puso ko.

Kinakapos talaga ako ng hininga.

“Acer… Acer..”

Naririnig ko ang pagtawag sa pangalan ko pero hindi ko magawang tumugon sa kung sino ang tumatawag sa akin. May taong nakatayo sa harapan ko pero hindi ko ito makilala dahil sa nanlalabo na rin ang paningin ko.

Anong nangyayari sa akin? Katanungang hindi ko alam ang kasagutan.

“Acer.. Are you okay?” doon na ako napakurap ng may malakas na pumitik na daliri mismo sa tapat ng mukha ko at bumalik sa tamang huwesyo ang pakiramdam ko. Ang kaninang panghihina ng tibok ng puso ko ay paunti unting bumalik sa tama nitong pagtibok.

“Lerma. May sinasabo ka?” tanong ko na sinabayan ko pa ng tayo.

“I asked you if you are okay? namumutla ka kanina? may dinadamdam ka ba?”

Umiling ako na sinamahan ng pagngiti. Muli akong umupo. Hindi naman siguro seryuso ang naramdaman ko kanina at hindi na dapat pang ipag alala.

“I’m just fine?”

“Are you sure?” tanong pa niya na pilit inaalam ang nangyari kanina. “Napansin ko na nakahawak ka sa tapat ng puso mo kanina?”

“Oh! It’s just nothing, Lerma. Everytime na naiisip ko kasi si kuya Kenneth ay kinikilig ako.” pagsisinungaling ko. Pero may katutuhanan din naman iyon missan lalo na kapag naiisip ko ang mga namagitan sa amin sa tuwing.. Uhmmm.. Basta yun na yun ay bumibilis naman ang tibok ng puso ko dahil sa kilig ko.

“Akala ko kung ano na iyon. Aba natural lang naman na kiligin ka sa kuya Kenneth mo.”

“Uhmmm.” na may kasamang pagtango ko. Dahil sa nailihis ko ang tungkol sa paninikip ng dibdib ko kanina at hindi na niya inusisa pang muli iyon ay nakalimutan ko na din ang bagay na iyon.

“Kailan daw babalik ang kuya mo?” tanong ni Lerma sa akin na naupo sa kabilang upuan sa tabi ko.

“Bukas nandito na daw sila. Kasama niya si Daddy. Marami daw kasi silang aasikasuhin sa Mexico sa mga negosyo.”

Limang araw ng wala sina daddy at kuya Kenneth dahil sa business trip nila. Dati ay ayaw kong umaalis si kuya Kenneth lalo na at sa ibang bansa iyon pero ngayon ay nagiging maluwang na iyon sa pakiramdam ko. Alam ko na kasing mahal din ako ng kuya Kenneth ko tulad ng kung anong nararamdaman ko sa kanya. Hindi na ako mag aalalang may aagaw sa kanyang iba dahil ipinaparamdam niyang ako lang ang mahalaga sa kanya.

“Mahirap din minsan ang masyadong mayaman, no.”

Napatitig ako dito sabay ng pagtango ko. Oo nga at nabibili lahat ng gusto mo kapag maraming pera. Pero hindi din masaya lalo na at walang gustong makipagkaibigan sayo ng totoo sa kaalamang gusto lang nilang makibahagi ng pera mo.

Pasalamat parin naman ako dahil naging kaibigan ko si Lerma kahit na si kuya Kenneth ang naging dahilan kaya kami ngayon mag kaibigan. Magpaganun pa man ay naging totoo naman ito sa akin at hindi ko kailanman nakitaan na ang pera ko lang ang nais kaya nanatili parin siyang kaibigan ko.

“Hindi mo na ako kailangang ihatid sa amin ngayon.”

“Huh! Bakit naman?”

“Napapansin ko kasi na para kang namumutla kanina pa. Kaya mas mabuting deretso ka na sa pag uwi mamaya. Kaya ko naman dati pa ang umuwi mag isa.” sagot niya na muli kong nakitaan ng pag aalala sa akin.

Ngumiti lang ako dahil kahit wala ang kuya Kenneth ko sa palagid ay may ibang taong nag aalala talaga sa akin

ººº

“Mommy.” Paglalambing ko kay mommy ng dalawa lang kami sa sala habang nanunuod ng TV. Yumakap ako sa kanya ng mahigpit na parang gusto ko siyang yakapin habang buhay.

“Hmmm. Is there something bothering you?” hindi maipagkakaila at hindi kailanman nawala sa boses ng mommy ang lambing niya. Kahit na may galit na siya minsan sa kakulitan ko ay hindi parin iyon nawawala kay mommy ang lambing sa boses niya.

“Nothing, mommy.” na may kasamang pag iling sa sagot ko. Kahit na ayaw kong kumawala sa mga bisig ng mommy ay kumalas ako saka ako umayos ng upo at sumandal sa kanya. Sa kamay na lang niya ako yumakap. Nakahilig ako sa braso niya. “I just miss daddy and kuya Kennth?” sagot ko din naman dahil iyon din naman ang nararamdaman ko.

“Mmmm, Which of them do you miss?”

“Huh!?” hindi ko agad nakuha ang ibig sabihin ng mommy kaya napatingin ako sa kanya. May ngiti sa mga mata na tila naaliw at gusto akong biruin. “Mommy naman eh. Of course I miss them both. I miss daddy and kuya Kenneth around and clinging unto them.”

“Haha. I know that baby. I miss them also. It’s almost a week when they left.” Na may kasamang buntong hininga pero may ngiti din sa labing nakatingin sa akin. Niyuko ako at dinampian ng halik sa nuo ko.

Muli akong umayos ng upo at itinuon ang paningin ko sa pinapanuod namin. Nakasandal parin ako sa braso niya at nakayakap doon.

“I love you mommy.”

“I love you too, baby.”

Wala ng salitang namagitan sa amin ni mommy habang nanunuod na ng TV.

ºººKENNETH POV:ººº

Nagkatinginan kami ni daddy ng matunghayan namin ang ayos nina Acer at mommy na mahimbing sa pagkakatulog sa harapan ng malaking Tv. Ang Tv na ang nanunuod sa kanila.

“Hindi parin sila nagbabago.” si Daddy ang unang bumasag ng katahimikan at naupo sa tabi ni mommy. Hinaplos ang pisngi nito and also Acer. “They look alike.”

“Yeah!” sagot ko habang nakatingin ako sa kanila.

Kanina pa lang sana kami bibiyahe para bukas ay narito na kami pero maagang natapos kahapon ang trabaho namin ni Daddy kaya nagpasya kaming umuwi na din kaagad dahil na rin sa haba ng oras ng flight namin mula Mexico hanggang dito sa Pilipinas.

Maingat na pinagkalas sa pagkakayakap ang mag ina. Hindi man lang sila nagising kahit na pinaghiwalay sila ni daddy.

“I will carry your mom and you take Acer in his room.” kuway utos niya kaya naman ako ang unang bumuhat kay Acer dahil nakadagan siya kay mommy.

“Good night.” Halos sabay naming saad ng mabuhat na din ni daddy si mommy. Tumango siya at ang daddy na ang unang umakyat sa taas. Sumunod na din naman ako. Nasa kanan ang silid nila habang nasa kaliwa lang ang silid naman namin ni Acer.

Maingat na inilapag ko siya sa kama para hindi magising. Inayos ko siya ng higa.

“Sweetdream, little Acer. I miss you.” saka ko siya dinampian ng halik sa labi. Dampi lang dahil kapag hinayaan ko ang sarili ko na palalimin ang halik ko ay baka tuluyan siyang magising. Ilang sigundo ko din siyang tinitigan bago ako nagpasyang pumanhik na din sa silid ko ng makapagbihis nat makapagpahinga narin.

Tinungo ko ang silid ko at deretso na ng banyo para makapagshower.

Kahit na pagod na pagod ako sa biyahe ay hindi ko na maramdaman iyon dahil nakita ko na si Acer na parang siya lang ay magiging lunas na lahat ng pagod ko.

Halos isang linggo din ang ginugol namin sa Mexico para sa trabaho sa mga kompanya doon nina Daddy at wala kaming halos pahinga para lang mabilis na matapos iyon at makauwi din agad. At hindi naman kami nabigo ni daddy dahil nakiayon lahat iyon sa palano naming dalawa.

“uhm..” sa tapat ng lagaslas ng tubig na dumadampi sa katawan ko ay nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga. Sa pagtingala ko ay nakita ko ang imahe ni Acer kanina lang na mahimbing na natutulog. “My little Acer. My beautiful little Acer.” may ngiti sa mga labi kong sabi habang iniisip ko siya.

Noon ay minumura ko ang sarili ko na naiisip siya at nagkakaroon ako ng reaksyon pero ngayon ay halos iyon na ang lagi kong ginagawa. At ngayon dahil sa muli kong nasilayan ang kanyang maamo at magandang mukha, mapupulang mga labi ay nagbigay na naman sa akin ng kakaibang pagnanasa at bumuhay sa dugo.

I grabbed mine and start jerking habang patuloy sa pagbigkas ng pangalan ni Acer at naiisip na nasa kabilang silid lamang siya at pwede kong puntahan ay ilabas mismo sa kanya ang pagnanasa kong maangkin siya.

“Uhmm. Little Acer, mmmmm.” patuloy sa paggalaw ng kamay ko para tuluyang mailabas ang pagnanasa ko. “Mmmm. little Acer..hmmm.” hinihingal ako matapos kong mailabas ang init ko sa katawan. Kahit hindi ko siya aktwal na inaangkin ay siya parin ang dahilan kung bakit ko iyon ginagawa. Sa isip ko ay inaangkin ko parin siya.

ººº

Naalimpungatan ako ng makaramdam ako ng kung anong bagay na gumagalaw sa tabi ko. Pagmulat ko ay hindi pala ano kundi sino.

Nagsumiksik sa katawan ko si Acer kaya naman kumilos ako para tuluyan siyang ikulong sa mga bisig ko. Sa pagtingin ko sa orasan sa pader ay pasado alas kwatro na ng madaling araw.

Naisip ko kung anong oras nagising si Acer at paano niyang nalaman na dumating na kami dahil alam kong tulog sina daddy at mommy para pagtanungan niya or nag sleep walk na naman siya at dito sa silid ko siya humantong.

“Silly fearless little Acer, don’t sleep in anyone house other than our house and do this kind of thing.” sabi ko ng dampian ko siya ng halik sa ulo.

Para namang narinig niya ang sinabi ko at muli siyang gumalaw pero hindi naman siya nagising. May ngiti sa mga labi kong muling pumikit hanggang sa muli akong hatakin ng antok at muling nakatulog.

ººº

“What happen?” tanong ko kay Acer ng hindi parin siya tumitigil sa kayayakap sakin simula ng dumating ako nung nakaraang araw.

“I just miss you kuya Kenneth.” palagi niyang sagot sa akin. Kung wala lang sigurong pasok sa school ay baka hindi na niya ako iiwan at sasama na sa akin sa kompanya.

“Yeah! I miss my little Acer to but you have class today. C’mon. Magbihis ka na at ng maihatid na kita.”

Napalabi siya. Ngumiti naman ako saka ko mabilis na dinampian siya ng halik bago siya kumilos para magbihis.

“Pwede bang hindi na lang ako pumasok ngayon. Kahit ngayon lang?” sabi pa niya pero nagbibihis na din naman.

“Sabado na bukas little Acer. Saka gusto ko din naman kaso pareho tayong walang magagawang iba maliban sa bagay na iyon kung hindi ka papasok ngayon. Hmmm.” sinubukan ko pa siyang tuksuhin pero katutuhanan din naman iyon. Nagpipigil lamang ako dahil ayaw ko siyang maabuso sa bagay na iyon.

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pamumula ng pisngi niya kaya naman nahatak akong haplusin at ikulong iyon sa mga palad ko.

“Mamasyal tayo bukas kahit saan mo gusto basta sa araw na ito ay mag aral ka na muna,. okay.”

Tumango naman siya. Bago ko siya pinakawalan ay muli ko siyang hinalikan.

“Hurry up little Acer, pareho tayong male-late kapag nagtagal pa tayo.” sabi ko habang inaayos na ang necktie ko.

“Okay.” sagot niya habang nagmamadali na ding nagbihis.

ºººACE POV;ººº

Nakatingin kami pareho ni Elijah kay Acer na ngayon ay halos katutulog lang. Nasa gitna namin siya ngayon ng mag insist ito na makikitulog ngayong gabi sa amin.

Nasa mga labi namin pareho ang mga ngiti habang pinagmamasdan siya. Hindi parin siya nagbabago. Palagi parin siyang naglalambing sa amin ng mommy niya. Palagi parin siyang nagpapabasa ng kwento sa amin ng fairytale bago matulog.

Katatapos ko lang basahin ang kwento na hindi ko na mabilang kung pang ilang beses ko na iyong binabasa sa kanya. Magpaganun pa man ay hindi ako magsasawang palugudan ang nag iisa naming anak ni Elijah. Kahit na anong gusto niya ay ibibigay ko hanggang sa kaya ko.

Pasalamat na lang talaga ako dahil dumating din sa buhay namin si Kenneth na nagpakita din ng pagmamahal kay Acer. At pinuunan naman nito ang anak na pinapangarap ko sa katauhan niya.

Masasabi namin ni Elijah na si Acer ang prinsesa namin habang si Kenneth naman ang prinsipe ng pamilya namin. Ipinagkaloob sila sa amin kaya naman iingatan, aalagaan at mamahalin namin silang dalawa ni Elijah.

“I love you mi esposa.” bulong ko ng magkatinginan kaming dalawa.

Ngumiti siya. “I love you too.” pabulong din na sagot niya sa amin.

Matagal na panahon na simula ng magsama kami at hindi kailanman nagbago ang pagmamahal ko sa kanya. Kahit na sabihing nagsimula kami sa maling paraan ay nabigyan din naman iyon ng magandang panimula sa relasyon naming nag asawa. At mas lumalalim at tumitibay pa ang pagsasamahan namin sa paglipas ng maraming taon.

Masasabi ko sigurong perfect na ang pamilyang binuo ko dahil hindi na kami nag away pa. Sabi nila na hindi kompleto ang isang relasyon kung walang away pero bakit hahayaan mong humantong sa pag aaway ang mga bagay na kung sa magandang pag uusap lang at may pagpapakumbaba ay masusulosyunan na agad ang problema. Saka walang away na mangyayari kung walang gagawa ng mali at magsisimula.

“I feel strange.” napatingin ako kay Elijah ng magsalita siya habang umaayos na ng higa.

“About what mi esposa?” ako man ay umayos na din ng pagkakahiga patagilid sa kanila.

Umiling lang siya. “I really feel strange but I don’t know why?” sagot niya na tumagilid din ng higa paharap sa amin. Napabuntong hininga din siya habang nakatitig sa akin. “Kinakabahan ako pero di ko alam ang dahilan.”

“Subukan mong ibaling sa mga masasayang bagay ang isipan mo mi esposa ng mawala ang pag aalala mong iyan.” pagpapayo ko sa kanya. Kahit na nasa gitna namin si Acer ay naabot parin ng kamay ko ang pisngi niya saka ko iyon hinaplos. “You may think about us. Me, Acer and Kennth. All the good time we spent together.”

Tumango naman siya. Kahit na may ngiti sa labi ay nakikita ko sa mga mata niya ang pag aalala.

“Come here.” umusad ako ng higa palapit sa kanya. Umusad din siya palapit. niyakap niya si Acer habang dalawa silang kalong sa mga yakap ko.

Doon kumilos si Acer. Humarap sa akin at sa akin yumakap. Kaya mas nakulong silang dalawa sa bisig ko. Hanggang sa nakatulugan na nila ng tuluyan ang naging ayos naming tatlo.

ºººKENNETH POV:ººº

Tigagal na nakatingin ako sa basong dumulas sa kamay ko. Kunot ang nuo ko na ilang sigundo ding hindi nakagalaw na nakatingin parin sa basong basag na sa harapan ko. May kung anong kaba ang bumundol sa dibdib ko na hindi ko mawari kung bakit.

Hindi agad ako nakakilos hanggang sa napakurap na lang ako ng marinig ko ang pagbukas ng pinto ng opisina ko.

“Sir, are you okay?” tanong ng sekretary ako at agad na ibinaba ang hawak at umalalay pa ito sa akin palayo sa kinabagsakan ng basong nahulog ko.

“I’m okay.” mahinang sagot ko na naupo sa swivel chair.

“Sandali lang sir at ipapalinis ko ito.” sabi pa nito bago lumabas.

Naipilig ko ang ulo ko at pilit na iwinaksi ang kabang biglang lumukob sa akin.

Ilang minuto din ang lumipas hanggang sa malinis na ng tuluyan ng sekretarya ko ang sahig. Kinuha ang mga papel na hawak kanina at ibinigay iyon sa akin.

Mga dukomento at report galing sa mga ibang departamento ng kompanya ang mga iyon pero hindi ko naman maisaulo n basahin ko ang mga iyon kaya sinabihan ko na lang ang sekretarya ko na bumalik na lang muna sa upuan nito at pag aaralan ko iyon ng mabuti.

Kahit na binabagabag parin ako ng nangyari kanina ay pinilit kong ituon ang utak ko sa binabasa ko. Ilang minuto na din ang lumipas ng makatanggap ako ng tawag mula kay mommy.

“K-kenneth. Hijo..”

“Mom, are you crying? are you okay? What happened?” magkakasunod na tanong ko ng mahimigan ko ang kakaibang tinig ng mommy at hindi nakaligtas sa akin ang paghikbi niya. Kaya kahit na hindi pa man nito nasasabi ang dahilan ng pagtawag ay muling sumiklab ang kabang naramdaman ko kanina.

Iyon ba ang ipinapahiwatig ng basong dumulas kanina sa kamay ko. May masamang nangyari sa kanila.

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #41:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

PAALALA:

Ang kwentong ito ay pawang kathang isip lamang ng malikot na imahinasyon ko. Kung may nalabag man ako sa mga nailathala dito ay hindi ko iyon sinasadya. Patungkol ito sa sakit sa puso ng ating bida, About his second heart transplant at iba pang mga detalye ay hindi man naayon sa totoong pangyayari kaya nagpapaalala ako. Hindi ako doctor o ano mang may kinalaman sa mga may sakit sa puso kaya ang nakalahad sa bahaging ito ng kwento ay hindi nasasaad sa totoong pangyayari.

Ika nga nila. Kathang isip na binuhay ng mga may malilikot na imahinasyon ng manunulat at kung may magseryuso man ay wala na akong kinalaman doon dahil nagbigay na ako ng paalala sa inyo. Maraming salamat po at sana hindi ako makarinig ng hindi magandang feedback patungkol dito.

ºººKENNETH POV:ººº

“Anong nangyari, mom?” tanong na nasa boses ko ang matinding pag aalala ngayon kay Acer. Nakatingin ako ngayon kay Acer na walang malay.

“He had a heart attack.” sagot ni mommy na hindi mapigilan ang mapauha kaya naman umalalay ako dito dahil para na itong matutumba at hindi na kayang suportahan ang sarili. Wala si daddy dahil inaasikaso nito ang tungkol sa mga bagay na kinalaman kay Acer.

“How come?” hindi talaga ako makapaniwala dahil wala naman siyang ipinapakitang sintomas na bumabalik ang sakit niya sa puso. At may posibilidad ba na muling bumalik ang sakit niya nung bata pa siya?

Umiling si mommy dahil wala din ideya kung bakit siya ngayon inatake sa puso.

Napamura ako sa isip ko ng wala sa oras at napadalangin din na sana hindi malala ang pag atake ng sakit niya sa puso.

Umalalay ako kay mommy paupo bago ako lumapit sa walang malay na si Acer na ngayon ay maraming tubong nakakabit sa katawan niya and also inside his nose na daanan ng oxygen para tumulong sa kanyang paghinga niya.

Hinawakan ko ang kamay niya na kahit ang kamay ko ay nanginginig na dahil sa pag aalala ko talaga sa kanya.

“I had enough for this and I don’t like him to suffer again.” nanginginig ang boses na muling saad ni mommy. Kulong ng mga palad nito ang mukha niya na may bahagyang paghagulgol.

Wala akong maapuhap na salita para sabihin dahil nilamon na ako ng pag aalala ko sa kalagayan niya ngayon.

Bakit? tanong ko sa isip ko. Akala ko ba ay wala na siyang sakit dahil sumailalim na siya sa operasyon at ibang puso na ang tumitibok sa kanya pero bakit ngayon? Anong nangyari ngayon?

“Is he awake?” sabay kaming napalingon ni mommy ng marinig namin si daddy na kadarating lang. Sinalubong ni mommy na ginawaran ng halik sa nuo bago lumapit sa amin. Nagbigay ako ng daan para sa kanila. Tahimik na lang akong nakamasid sa kanila. “Wake up baby.” nasa tinig ni daddy ang pag aalala sa kanya habang haplos ang pisngi niya.

Hindi man nito ipakita ang panghihina ay hindi maitatago iyon sa kislap ng mga mata nito kanina.

“A-ace.. anong sabi ng doctor?”

“The blood flow to his heart muscle is totally blocked. And it turns out that his heart weakened again. The doctor said he might have been feeling something before but he didn’t tell us.” nasa tinig ni daddy ang pag aalala habang nagpapaliwanag. “So his heart disease returned because it was not treated immediately.”

Hindi nakaligtas sa akin ang pagkakakuyom ng kamao niya. “Why baby? bakit hindi mo sinabi sa amin?” tanong nito kahit na hindi pa man gising si Acer. Nanginginig ang boses ni daddy sa pinipigilang pag iyak nito.

“Ace, poseble bang sumailalim ulit siya sa heart transplant?”

Tumango si daddy dahilan para mas mag alala ako. Kahit si mommy ay yumakap pa kay daddy dahil doon.

“Kung naagapan sana ay baka hindi na niya kailangang sumailalim ulit. Pero sabi ng doctor na pwede parin siyang sumailalim sa transplant pero ang pag asa natin noon na 50% ay hindi na masisigurado sa pangalawang pagkakataon.”

“No! Acer is Brave at alam kung lalaban siya. Kahit na sabihin pa ng doctor na 1% lang ang pag asa niya ay hindi ko siya isusuko. No! I will not give up on him.” May tigas sa bawat katagang binitawan ni mommy.

Pinigil ko ang pagtulo ng luha ko ng mas marinig ko ang iyak ni mommy. Hindi iyon makakatulong kung pati ako ay panghihinaan ng loob.

“I know mi esposa. Hindi ko din isusuko ang anak natin. He was brave enough back then and I know he can do that this time.” pang aalo naman ni daddy kay mommy.

Ilang minuto din nilang pinag usapan ang tungkol kay Acer habang nakikinig na lamang ako sa kanila.

“Kumusta ang apo ko.” sa paglipas ng ilan pang minuto ay dumating si Lolo at agad na nilapitan si Acer na wala paring malay hanggang ngayon.

“He is okay lo.” ako ang sumagot kahit na hindi ko sigurado ang kasugutang iyon. Pero gusto kong mag isip ng positibo para hindi maging mabigat sa amin lahat ang katutuhan sa kalagayan ngayon ni Acer.

“My precious great grabdchild.” si Lolo na hindi ko man nakitaan ng luha tulad namin ay nasa tinig nito ang pag aalala. “Wake up, apo. Lolo is here waiting for you to play along with me.” sabi pa ni lolo na dinadampian ng halik sa likod ng palad niya.

A moment pass by bago binalingan sina daddy.

“Anong sabi ng doctor?”

Tulad kanina ay sinabi ni daddy ang kalagayan ni Acer at sa pangalawang pagkakataon ay nakaramdam na naman ako ng panlulumo sa pag aalala ko kay Acer. Parang hindi ko yata kayang indain ang masamang kalagayan ni Acer ngayon. Parang nawala ang naituro sa akin ni daddy na pagpapakatatag ko sa mga ganitong bagay.

How can I? Kung si Acer na ang nanganganib ang buhay. Bakit ba kasi kailangang bumalik ang sakit niya sa puso? Bakit siya pa ulit gayong marami namang dyang iba?

Kung sa mga taong gusto siyang pagtangkaan ng masama ay maipagtatanggol ko pa siya, mailalayo sa kapahamakan pero sa sakit niya sa puso? Paano ko siya ilalayo sa kapahamakan doon? Paano ko siya pananatilihing ligtas kung ang traydor na sakit na ang kalaban namin?

“Bakit hindi kayo nag iingat? Kailan pa? Bakit hindi niyo siya iningatan?” malakas na sumbat ni Lolo ng maipaliwang ni daddy ang kalagayan niya.

“Lolo, calm down.” si mommy ang pumigil kay Lolo dahil nakitaan ko si daddy na tila galit din sa naisumbat ni lolo. “Kami man ay humihinahon kahit na gusto kong manumbat sa kung sino ang nagkamali sa amin. Pero lolo, walang may gustong bumalik ang sakit ng anak ko. H-hindi.. h-hindi k-ko gu-gugustuhin n-na muling m-maranasan ng a-anak ko a-ang n-naranasan n-niya noon.” tuluyan ng humagulgol ng iyak si mommy na agad dinaluhan ni daddy habang tahimik lang si lolo na alalang alala din.

Kahit na pinipigilan ko ang luha ko ay hindi ko na mapigilan ang daluyan ng luha ang mga mata dahil ramdam ko kung gaano kabigat kay mommy ang sinabi niya.

Ngayon ko tuluyang naramdaman kung gaano naghirap nuon si Acer sa sakit niya sa puso. Iyong kahit wala ako noon ay nakikinita ko na kung paano siya pinahalagaan nina mommy at daddy nuong baby pa lamang siya at ngayon ay tuluyan ng naging malinaw sa akin kung bakit ganun na lang ang pagbibigay nila sa lahat ng gusto niya. Kung paano siya palugudan at kung paano siya pagtuunan ng pansin ng mga taong nagmamahal sa kanya.

My little Acer. My poor sweet little Acer.

“Be brave again little Acer. And I will love and takecare of you for the rest of my life.” mga pangako sa isip ko.

“Shhhhh! Tahan na mi esposa. Tahan na. Acer can make it again this time.” pang aalo ni daddy kay mommy dahil patuloy na lang ito sa pag iyak. “And about you lolo, I know how much you love Acer but you don’t need to be here for him. Isipin niyo ang kalusugan niyo at alam niyong ayaw ni Acer na makita kayong nanghihina. Baka kapag nagising siya at makita kayo dito na nag aalala sa kanya ay baka mas lumala pa at bumagsak na ng tuluyan ang puso niya.”

“Damn.” hindi man malakas pero maliwanag iyon sa pandinig ko na unang beses nagmura ang ng ganun.

“I know lolo, just take care of yourself for Acer.” sabi ulit ni daddy dito. Hindi na sumagot si Lolo at binalingan na si tito Benny. Wala ng ibang salitang binitawan si lolo maliban sa huling sinabi nito kay Acer.

“Mahal na mahal ka ng lolo apo. Hihintayin kita sa bahay.” sabi nito kahit na walang tugon mula kay Acer.

Muli kaming natahimik ng nakaalis na si Lolo. Kahit papaano ay tumahan na din si mommy at siya na mismo ang nasa tabi ni Acer na nakaupo na sa gilid ng kama niya.

“Baby, mommy is waiting for you to wake up.” papaos na sabi ni mommy habang mahigpit na nakahawak ito sa palad niya at walang tigil na paghalik doon.

ººº

“M-mommy?”

“Acer, baby.” Halos sabay pa kaming lumapit ni daddy sa kanila ng marinig si Acer na tuluyang magising sa halos limang oras na wala siyang malay.

Umangat pa ang kamay niya na may suwero at kinapa ang nasa ilong niya.

“M-mommy. What are these things?” tanong pa niya sa mahinang tinig. Nahihirapang magsalita at mabagal na itinaas din ang kamay at tinignan ang suwerong nakakabit sa kamay niya. “Can you remove this for me. I hate it.” at tinangka pa niyang hilain mismo ang nasa ilong niya.

“No, baby.” halos lahat kami nag react pero mabilis na pinigil ni mommy ang paghila ni Acer sa maliit na tubong nakakabit sa ilong niya. “Leave that in you baby, please.”

Huminga siya ng malalim gamit ang bibig niya na tila kinakapos pa siya ng hininga.

“Daddy, please. Can you..” si daddy ngayon ang binalingan niya ng ayaw siyang sundin ni mommy.

Umiling ang daddy saka siya naman ngayon ang humawak sa kamay niya. Dinala iyon sa tapat ng labi at dinampian ng halik.

Tahimik parin akong nagmamasid kahit na gustong gusto ko na din siyang kumustahin. Yakipin at ikulong sa mga bisig ko.

“Para iyan sa ikakabuti mo, baby. Kaya pwede bang hayaan mo iyan at pakinggan mo kami ng mommy mo?”

“Why?” paos ang boses niya na may kunot ng nuo. Gusto man sigurong kumilos ng natural hindi niya magawa dahil sa mga tubong nakakabit sa katawan niya. “B-bakit ko kailangan ang mga ito? Is there anything wrong?” tanong niya na tila walang kaidi- ideya sa kalagayan niya ngayon.

“Baby.” si mommy na humaplos sa pisngi niya. “You had a heart attack.”

“M-mommy? Are you just kidding?”

“Sana nga nagbibiro na lang ako. Sana nga hindi totoo.”

“M-mommy. D-daddy. K-kuya Kenneth.” inisa isa niya kaming tinawag at tinignan. Nagtatanong ang mga mata sa amin kahit na hindi iyon bigkasin.

Tumikhim pa ako para lang mawala ang bara sa lalamunan ko dahil wala ni isa man akong maapuhap na salita para sabihin sa kanya.

“You are brave, right?” si daddy kaya dito natigil ang tingin niya. “Kaya mo ulit lagpasan ito tulad nung baby ka pa lang, right?”

Napansin ko ang pagtango niya at may tipid na ngiting naguhit sa mga labi niya pero sa mga mata ay tila hindi iyon ang ipinapahiwatig ng naging tugon niya.

“Okay.” tanging naging sagot niya bago pumikit. Nasa paghinga niya ang tila nahihirapan.

Nagkatinginan pa kaming tatlo nina mommy at hindi maitatago ang pag aalala sa kanya.

Sa pagpikit niya ay hindi na muli siyang nagsalita at muli na naman siyang nakatulod.

“Ace.” si Mommy na may namuo na namang luha sa mga mata.

“I know mi esposa.” Nakatayo siyang yumakap kay mommy na nakaupo lang sa gilid ng kama ni Acer.

Hindi na ako umimik pa at kumilos akong palabas ng silid niya. Mabibigat ang naging hakbang ko dahil sa nilalamon ng buong pagkatao ko ang pag aalala sa kanya. Nagdadasal na sana malagpasan niya ang sakit at gumaling na siya.

ºººACE POV:ººº

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga ng marinig ko ang sinabi niya.

“Why?” hindi ko mapigilang tanong iyon sa kanya na hindi maitatago doon ang panunumbat kung bakit? Bakit hindi niya sinabi sa amin na matagal na pala siyang nakakaramdam ng paninikip sa dibdib.

“D-daddy. Are you mad at me?” mahinang boses na tanong din niya.

Umiling ako. Hindi ako galit sa kanya. At kailanman ay hindi ako magagalit sa kanya kahit na makagawa pa siya ng kasalanan. Hinding hindi ako makakaramdam ng galit sa kanya pero sa pagkakataong ito… nakaramdam ng pagtatampo sa kanya dahil hindi niya sinabi sa amin ang nararamdaman niya. Kung sinabi niya noon pa ay baka hindi siya aabot sa puntong babalik ng tuluyan ang sakit niya sa puso kahit na ibang puso na ang tumitibok sa kanya.

Sinabi ng doctor na rare ang naging kalagayan niya dahil bihira namang bumalik ang sakit niya pero may posibilidad paring humina iyon after 25 years pero bakit ang aga naman yatang humina ng puso niya.

Everytime daw na may nagtatangka sa kanyang masama ay nakakaramdam ng kakaibang kaba na ang akala niya ay natural lamang iyon dahil nga na nasa panganib siya. Pero iba na pala iyon na siyang nakakapagdagdag ng kakaibang pagtibok ng puso niya.

“Save your strength baby hanggang sa makahanap tayo ng donor para sayo.” si Elijah na pilit pinapatatag ang boses para hindi lang pumiyok. Kung nung una ay hindi niya mapigilan ang pag iyak ay ngayon ay pilit na nagpapakatatag dahil ang anak na din namin ang nagsabi na hindi namin kailangang mag alala dahil malalampasan nito ang sakit niya.

Pero paano kami hindi mag aalala kung sa mga paglipas ng mga araw ay unti unting bumabagsak ang katawan niya.

Kahit na nahihirapan siya ay nagpapakita siya ng lakas ng loobat hindi nagpapatalo sa sakit niya. Tulad nuong bata siya, kahit na wala pa siyang alam sa sakit niya ay lumalaban siya. Kung ako lang ang masusunod at mababago ko ang lahat ay ayaw ko ng maulit at maranasan niya ang hirap sa sakit niya. At sana ako na lang. Ako na lang sana ang may sakit at huwag lang siya.

“D-does lolo already know my condition? Please, don’t tell him. tell lolo that I’m fine and he don’t need to worry.”

“oo baby. Hindi namin sasabihin sa lolo mo.” mabilis kung sagot sa kanya.

“Thank you daddy. A-ayaw kong mag alala ang lolo sa akin. Ayaw kong may mangyari sa kanyang masama dahil sa akin.” Kagat ang labi ko na pinigilan na naman ang magreact sa sinabi niya.

Kahit na nahihirapan na siya at malala na ang kalagayan niya ay inaalala parin niya ang magiging reaksyon ng lolo niya.

“D-daddy. I love you. Mommy, I love you.” paos na boses na sabi niya. Mabagal na kumilos ang kamay niya at himawak iyon sa kamay ng mommy niya.

Humugot ako ng malalim na paghinga sa pinipigilan kong pagluha. Ganun din si Elijah na tumalikod pa sa kanya at pinahid ang tumulong luha.

“Where is kuya Kenneth?”

“He is busy right now looking for a heart donor for you.” Sagot ko ng igala niya ang paningin ng hindi makita ang kuya Kenneth niya.

Si Kenneth ngayon ang abala sa paghahanap ng donor para sa kanya. Hindi pa tumitigil simula ng malaman niyang kailangan niyang sumailalim sa operasyon. Nagpakalat na kami ng balita sa mga hospital na pwedeng pagkunan ng puso para sa kanya. Sa buong Pilipinas at kahit na sa ibang bansa.

“I’m fine, daddy. You don’t need to hurry. I want to see kuya Kenneth.”

“Yes, baby. Makikita mo ang kuya Kenneth mo. Sa ngayon ay kailangan mo ng maraming pahinga habang naghihintay tayo sa heart donor para sayo.” si Elijah na hindi naiwasang napiyok at gumaralgal ang boses niya.

“M-mommy. You don’t need to cry. I said, I’m fine.” halos hindi niya maiangat ang kamay na humaplos mismo sa pisngi ng mommy niya at pinahiran ang luha ng tuluyang nalaglag sa mga mata nia.

“Y-yeah! “ tumango siya. “Yes, I know you’re fine. And I know you will be fine.”

“t-thats good mommy. I will be fine.”

“You need to rest.” pumagitna ako sa naging usapan nila. Ang lalalim na naman kasi ng paghinga niya na tila kakapusin na siya ng hangin ano mang oras. Humawak ako sa kamay niyang nakahaplos parin sa pisngi ng mommy niya. niyuko at dinampian ng halik ang likod ng palad niya bago ko iyon inayos paibabaw sa tiyan niya.

“D-daddy. Take care of mommy. Okay. Take care of him always.”

“I will baby. Aalagaan ko kayong dalawa ng mommy mo. Aalagaan din kita tulad ng pag aalalaga ko sa kanya kaya magpahinga ka na muna, okay?”

Mabagal ang paggalaw ng ulo niya na tumango bago pumikit. Ng makapikit siya ay saka kami nagkatinginan ni Elijah na ngayon ay tuluyan na namang naiyak sa kalagayan ng anak namin. Agad akong yumakap sa kanya. Tahimik siyang lumuluha sa ilalaim ng mga yakap ko na ayaw iparinig sa anak namin.

Ako man ay may luha na ding tumulo sa mga mata ko na pilit paring pinipigilan dahil ayaw kong panghinaan ng loob. Hindi ko ipapakitang sobra akong naapektuhan dahil kailangan ako ng asawa ko at mas kailangan ako ng anak ko.

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #42:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

ºººKENNETH POV:ººº

Nanginginig ang mga kamay kong nakahawak sa kamay niya habang himbing siya sa pagkakatulog. Kahit ang mga labi ko ay nanginginig habang mariing nakadikit iyon sa kamay niya.

“Little Acer.” At hindi din nakaiwas ang pagpiyok ng boses ko sa pag aalala ko sa kanya.

Tuluyan ng bumagsak ang katawan niya at sabi ng doctor na baka hindi na niya kayang tagalan iyon at tuluyan ng bumigay ang kakaunting pagasa niyang mabuhay.

“My Little Acer. Wait for a little longer hanggang sa makahanap tayo ng donor para sayo.” Kahit na ayaw kong maiyak ay kusang namuop ang mga luha ko sa mga mata na pilit huwag iyong malaglag.

But still. Hindi ko iyon napigilan dahil kumawala parin sila sa mga mata ko. Mahagya pang humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay niya. Dumiin ang labi ko doon na ayaw ko ng pakawalan pa. Dahil pakiramdam ko na kapag binitawan ko siya ay tuluyan na siyang mawawala.

“Little Acer.” muli kong bulong sa pangalan niya. “Hang on. Just a little longer dahil hindi ako titigil sa paghahanap ng compatible na donor para sayo.”

“K-Kuya Kenneth.”

Mabilis ang ginawa kong pagpahid ng luha ko at inayos ang sarili ko bago pa man niya maimulat ng maayos ang mga mata niya.

“Yes. Little Acer.” Sagot ko na pilit na itinago ang panginginig ng boses ko para hindi pumiyok.

“B-bakit ngayon ka lang?” tanong niya na halos wala ng boses na lumabas sa bibig niya. Mahinang mahina na at hindi na din siya makapagsalita ng maayos. nangangatal ang mga labi kapag pilit na magsalita. At kahit sa kauntong sailita lang niya ay kinakapos na siya ng hininga kaya mas nahabag ako sa pag aalala ko sa kanya.

“Busy ako sa paghahanap ng donor para sayo, little Acer. Nakadalaw lang ako ngayon dahil pinalitan ako ng daddy.” sagot ko kahit na ang totoo ay halos araw araw akong bumibisita at inaalam ang kalagayan niya kaso nga lang ay lagi siyang tulog kapag dumadalaw ako,

Kahit na saglit lang ang mga oras na nakikita ko siya ay okay na iyon sa akin basta makita ko siyang patuloy na lumalaban sa sakit niya ay hindi din ako mapapagod sa paghahanap ng donor para sa kanya.

“I-i told d-daddy not to hurry. I’m fine. D-don’t worry.” kahit na gusto niya sigurong ngumiti ay hindi na niya magawa. Wala na ding buhay ang mga mata niya.

“Yes, you are little Acer. I know. You are fine. Just fine enough for us not to worry.” sagot ko at pilit na itinago ang pag aalala ko. Kahit na sobra kami sa pag aalala sa kanya ay kailangan naming itago iyon sa kanya dahil nakikita namin kung gaano siya katatag.

Kahit na mahinang mahina na siya ay pilit na ipinapakita kung paano niya labanan ang sakit niya. Kaya nagpapakatatag din kami para sa kanya. Pagpapakatatag na panghuhugutan niyang lumaban para sa amin.

Sinabi ni mommy na ganitong ganito din siya nung baby pa siya kaya naniniwala sila ni daddy na malalagpasan din niya ulit ang sakit niya ngayon. Habang nagpapakatatag siyang labanan ang sakit niya ay magtitiwala lang kami sa May Kapal na maghihimala na naman siya for the second time around for him.

“K-kuya Kenneth. C-can you hug me.” napatitig ako sa kanya sa hiling niya. “I-i w-want to feel the warmth of your hug.” halos wala ng boses na hiling niya sa akin.

“O-of course, little Acer.” Kumilos ako para yakapin siya ayon sa gusto niya. Siniguradong hindi siya masasaktan sa pagyakap ko sa kanya.

Muli na namang nanginig ang kamay ko dahil sa pagkakaangat ko ng katawan niya ay halos wala na iyong bigat. Wala na iyong kalakas lakas pa para kumilos sa sarili niya. Malalim na paghinang ang hinugot ko dahil sa nagbabadya na namang luha sa aking mga mata.

“I-i l-love you k-kuya Kenneth.” mahinang saad niya.

I really hate this feeling. Sa mga binibitawan niyang salita ay parang may ibig siyang ipahiwatig.

“I-I love you too my little Acer. Kuya kenneth Love you so much kaya magpagaling ka, Okay,”

Mahinang gumalaw ang ulo niya saka tumango. Maingat na ipinahiga ko siyang muli matapos kong pagbigayan ang hiling niyang yakapin ko siya.

“T-takecare o-of y-yourself, k-kuya kenneth, okay. A-and takecare o-of m-mommy and d-daddy for me.”

“I will, little Acer. And I will takecare of you too. Okay. But for now. Save your breath. Don’t talk too much for now.” Sabi ko kahit na kinilabutan talaga ako sa sinabi niya. “Just save your breath and strenght for now. Okay.”

“Y-yeah. For now. I’m fine. Don’t w-worry.”

Muli kong hinawakan ang kamay niya. Hinalikan iyon ng paulit ulit hanggang sa muli na namang siyang hinila ng antok at muling nakatulog.

Kapag nagigising siya ay halos wala pang kalahating oras ay tulog na naman siya. Mas mahaba ang tulog kaysa sa gising niya dahil kapag gising siya ay mabilis siyang mapagod at talagang hindi maitatago ang na kinakapos siya ng hininga.

Kaya nga mas gugustuhin namin siyang natutulog na lang sa ngayon para hindi siya napapagod sa kaunting salita lang kapag kausap niya kami.

ºººACE POV:

ººº

Isang buwan na simula ng maconfine siya dahil sa pagatake ng sakit niya sa puso at heto kami ngayong tatlo nina Elijah at Kenneth na nagbabantay sa kanya.

Nakatingin kami sa doctor na katatapos lamang tignan ang kalagayan niya. Laglag ang balikat namin dahil sa hindi maitagong pag iling ng doctor na tumingin sa aming tatlo.

“Bumagsak na ng tuluyan ang katawan niya, Mr. Anderson.” sabi ng doctor na sa akin mismo nakatingin na may kasamang pag iling. “Kung wala pa siyang donor within a week hindi ko na maipapangako ang kaligtasan niya. Kung hindi siya maooperahan sa linggong ito, ikinalulungkot ko mang sabihin, tanggapin niyo na at hayaan na siyang magpahinga.”

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga. Habang si Elijah ay nagsimula na namang umiyak para sa kalagayan ng anak namin. At si Kenneth na tahimik lamang na hindi maitatago ang namumuong luha sa mga mata na halatang pinipigilan ang maiyak na din.

Wala akong alam na sasabihin pa. Alam ko na kung walang donor para sa kanya ay tuluyan na siyang mawawala sa amin at iyon ang hindi ko kayang tanggapin.

Anong silbi ng kayamanan ko. Anong silbi ng perang mayroon ako kung hindi ko maililigtas ang anak ko sa sakit niya sa puso? Anong silbi ng lahat ng iyon kung mawawala siya sa amin.

“Kung makakahanap kami ng donor, doc. Sigurado bang maililigtas siya?” si Kenneth kaya napalingon kami sa kanya.

“Basta hindi na lalagpas ng isang linggo Mr. Hidalgo. Dahil hindi ko masisiguradong sa ikawalong araw ay makakaya pa ng katawan niya. Kung wala ang oxygen na iyan sa kanya ay baka hindi na siya tatagal ng isa o dalawang araw pa. Tanging iyan na lang ang dahilan kung bakit humihinga pa siya. Hindi na din umi-epekto ang mga gamot na itinuturok sa kanya. Kaya Mr. Anderson.” muli akong hinarap ng doctor. “Sana may mahanap na kayong donor para sa kanya. Malakas ang loob ng anak niyo na nilalabanan ang sakit niya. Dahil kung hindi lang siya nagpapakatatag na lumaban ay baka wala na siya ngayon.”

“Alam namin doctor.” sagot ko dito. Alam namin na pilit na nilalabanan ng anak namin ang sakit niya kahit na ang katutuhanan ay talagang hindi na talaga kaya ng katawan niya. At alam ko na pilit niyang nilalabanan ang sakit niya para sa amin kaya hindi namin siya susukuan hanggang may natitira pang pagasang mailigtas siya sa sakit niya.

“Kung ganun mauuna na muna ako.”

Napatingin ako kay Elijah na tahimik na umiiyak ngayon sa tabi ng anak namin. Hawak ang wala ng kalaman-laman na kamay nito at walang tigil na pinaghahalikan.

“Sige doctor.” tanging naging sagot ko na lang dahil wala na akong masasabi pa sa kalagayan ni Acer. Kahit na sabihin ko man at utusan ang doctor na gawin ang lahat kapalit ng malaking halaga ay wala naman din itong magagawa kong wala itong pusong ipapalit sa puso ng anak ko.

“Sige Mr. Anderson. Babalik na lang ako mamaya para muli siyang tignan.”

Nakapagpaalam na ang doctor sa amin pero wala ni sino sa aming tatlo ang nagsalita pa. Sa katahimikan namin ay tanging ang mahinang pagiyak ni Elijah kasabay ng pagtunog ng aparatong nagdidikta sa paghinga ng anak namin.

“Baka magising ang anak natin at mabungaran kang umiiyak.” mahinang saad ko na pagpapatahan kay Elijah ng lapitan ko siya.

“I- I c-can’t… Ace.. H-hindi ko siya k-kayang mawala sa akin. A-ace. Hindi k-ko k-kaya.. h-hindi k-ko k-kaya.”

“Ako din mi esposa. Hindi ko din kayang mawala sa atin si Acer. At hindi ako titigil.. hindi kami titigil ni Kenneth na maghanap ng donor sa kanya. Mahaba pa ang pitong araw na sinabi sa atin ng doctor kaya magtiwala lamang tayo sa KANYA.” sabi ko sa pilit pinapatatag ang sarili ko na huwag magpaapekto sa nakikita kong ayos niya ngayon dahil sa kalagayan ng anak namin.

“Aalis na muna ako Dad, mom.” napalingon kami kay Kenneth. “Ayaw kong magsayang ng oras ngayon. Kahit baliktarin ko pa ang mundo makahanap lamang ng donor para sa kanya ay gagawin ko.”

Pagtango ang naging sagot ko.

“Hijo. S-salamat, hijo.”

Maayos na nagpaalam ito sa amin. Dalawa na lang ulit kami ni Elijah ang naiwan. Ilang minuto din ang lumipas na wala halos kaming napagusapan ni Elijah.

“D-daddy.”

Mabilis ang naging pagtugon namin ng marinig namin ang boses niya. Halos hindi na din niya maimulat ang mga mata niya. Hindi na din maikilos ang ulo para lingunin kami pareho ng mommy niya.

“D-daddy.” kinakapos na hiningang muling tawag niya sa akin.

“Yes baby,.” hinawakan ko din ang kamay niyang hawak na ng mommy niya. “Daddy is here baby.” Bahagya pang pumiyok ang boses ko ng muli akong magsalita.

“M-mommy.” Kahit na gusto sigurong lingunin kami ay hindi na niya magawa. Mahinang mahina na siya. Tama ang doctor kanina na kung wala na ang oxygen na nakakabit sa kanya ay baka hindi na siya abutin pa ng isang buong araw pa.“m-mommy.”

“I’m here baby. Save your breath. Don’t talk.” hindi na talaga niya napigilan ang hindi mapaluha. Pumiyok ang boses sa pagsagot sa anak namin.

“M-ommy, a-are you crying?” tanong pa niya at hindi pinansin ang sinabi ng mommy niya. Sa kaunting salita niya ay hinahabol na niya ang paghinga. Halos paisa isa na lang ang kanyang paghinga.

“N-no. N-not yet.” sagot din niya pero hindi na maitatago ang luha sa kanyang mga mata. “J-just save your breath. Fight for us.”

“Y-yes. I-i will. S-so, please. D-don’t cry, mommy. Hu, hmmm.” pilit na hinahabol ang pag hinga niya. “I wish I can survive. I- i c-can make it. s-so please. p-please, d-don’t cry mommy.”

“Y-yes baby. You can.. You can.”

“D-daddy, m-mommy. I-I will a-always love you. A-acer, l-love you b-both. S-so p-please.. takecare of y-yourself for me.hmmm.. hu.” mahaba niyang saad kahit na pilit at paisa isa niyang sinasabi iyon. Na halos hindi na siya makahinga pa habang nagsasalita.

“Yes, we are baby. But for now… just save your breath for us.” sabi ko para pigilan na siya sa pagsasalita. Bukod sa hindi naging maganda ang mga sinasabi niyang pagbibilin sa amin ay hinuhugot ng pagsasalita niya ang natitirang lakas niya.

Hindi naman sa ayaw namin ang sinasabi niya pero para na siyang nagpapaalam sa amin kaya ayaw ko ng marinig pa ang mga iyon mula sa kanya dahil hindi ko siya pakakawalan. Hindi ko siya susukuan. Hindi siya mawawala sa amin.

“hmmmm.” tanging naging tugon na lang niya na may mahinang paggalaw ng ulo niya. Muli niyang ipinikit ang mga mata. Halos wala pang isang minuto ay muli na siyang hinila ng antok at nakatulog.

Yumakap ako kay Elijah. Humihikbi parin sa mahinang pag iyak. “Magpakatatag ka mi esposa. magpakatatag ka para sa anak natin.” pang aalo ko sa kanya at pangpapatahan. Hindi siya sumagot. Basta patuloy lang siya sa tahimik na pag iyak.

ºººKENNETH POV:

ººº

Nawiwili akong pagmasdan siya habang abala siya sa pagmamasid ng mga magagandang bulaklak sa paligid. Napakaliwanag ng mga ngiti niya. Nagniningning ang kislap ng kanyang mga mata.

“Kuya Kenneth, look.” Nakangiti niyang tawag sa akin sabay turo ng mga paru-parong nagliliparan sa mga ibabaw ng mga magagandang bulaklak. Ang iba ay dumapo na sa mga iyon. “Wow.” bulalas niya sa tuwa ng ilan sa mga paru-paro ay dumapo sa kamay niya, sa ulo, sa balikat at kung saan pang bahagi ng katawan niya. “They like me.”

“Uhm, yes they are.” pagsang ayon ko. Para din kasi siyang isang magandang bulaklak. Bulaklak na tumitingkad sa kaputian kaya hindi nakakasawang pagmasdan. Nakakahalina at hindi mo pagsasawahan. Gusto ko din siyang hawakan tulad ng mga paru-parong dumapo sa kanya. Haplusin ang pisngi niya at dampian ang namumula niyang mga labi ng halik. Labi niyang kulay rosas at nangingislap din sa kapulahan. “Because you are so beatiful to resist.”

Kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaginhawan sa isip dahil nakikita ko siyang masaya ngayon na nakatayo sa kalagitnaan ng napakalawak na parang na puno ng mga bulaklak.

“Kuya Kenneth. I want to go somewhere far away from here.”

Ang kaninang ngiti sa mga labi ko kanina habang pinagmamasdan siya ay nawala napalitan iyon ng pagkalito. Bakit parang hindi niya talaga ako nakikita at naririnig.

“Hindi mo ba gusto dito?” Tanong ko kahit halatang hindi napapansin ang mga sinasabi ko.

“I want to go there. Far.. Far away.” sabi pa niya sabay turo ang walang hanggang liwanag sa kaputian.

“No! You can’t.” pigil ko sa kanya saka ko siya pinigilan pero hindi ko siya mahawakan.“Little Acer.” tigagal ako na nakatingin na mismo sa kamay kong hindi siya nahawakan.

Ngumiti siya. “It’s okay. It’s okay kuya Kenneth.”

Umiling ako saka ko sinubukang muling hawakan siya pero hindi ko parin siya mahawakan.

Tuluyan na akong nakaramdam ng takot. Kakaibang takot na baka sa pagkurap ko ay baka mawala na siya.

“Little Acer.”

“Kuya Kenneth. Okay lang ako. Kuya Kenneth, hayaan mo na ako. Pagod na pagod na ako. gusto ko ng magpahinga.”

Sa sinabi niyang iyon ay tuluyan ng tumulo ang aking mga luha. Umiling ng paulit ulit. Paulit ulit ko din siyang sinubukang hawakan para pigilan dahil humakbang na siyang palayo sa akin.

“Acer, no.” sigaw ko pero hindi niya ako naririnig. Humahakbang siyang paatras sa akin hanggang sa tuluyan na siyang tumaliko. “I said nooooo.” nilakasan ko pa ang sigaw ko pero wala siyang naririnig. Lumingon man siya ay para kumaway pa sa akin. Ngumiti.

“Kuya Kenneth. I love you. but I can’t stay anymore.”

“No.. No please. Bumalik ka, Acer.” sinubukan kong habulin siya pero hindi ko na halos maigalaw ang mga paa ko. Naipako ako mismo sa kinatatayuan ko. “No. Acer.. Nooooooooooooooo.” pero sa huling sigaw kong iyon ay nag echo na lang kung nasaan kami.

“Acer.. Acer.. no.. please.” wala akong nagawa kundi ang napadausdos sa pag upo habang nakatingin parin ako sa imahe niyang palayo sa akin. “Acer………”

“Noooooooooooooo.”

Napalingon ako.

“Acer.” bulalas ko sa pangalan niya ng mapagtanto kong isa lamang iyong masamang panaginip.

Nakatulog ako mismo sa kotse ko habang nagpapahinga bago ipagpatuloy ang pagbisita sa mga hospital na kung may mga balita na sila para sa donor niya.

Sa pag aalala ko ay kumilos ako para tawagan sina daddy at alamin ang kalagayan ni Acer.

“Dad. kumusta si Acer?” tanong ko. Dalawang araw simula ng marinig ko mismo sa doctor niya akung gaano na kalala ang kalagayan niya kaya halos wala na akong pahinga makahanap lamang ng donor para sa kanya.

“He is fine.” Matipid na sagot ng daddy sa akin. Wala na ang katatagan sa boses niya. Punong-puno na iyon na pag aalala.

“Okay dad.” agad akong nagpaalam dito matapos kong malaman na maayos lamang ang kalagayan ni Acer. Sa ngayon.. pero paano pa sa sususnod na araw kung hindi pa kami makakahanap ng donor.

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan ko. Ito na lang ang maitutulong ko. Ang hindi tumigil sa paghahanap ng donor para sa kanya. Hindi ako titigil. Hindi ako susuko. Hindi mangyayari ang napanaginipan ko. Hanggat may natitira pang pag asa. Hindi ko iyon isusuko. Hindi ko siya pakakawalan hanggang may pagkakataon pang mailigtas siya.

Hindi siya mawawala sa amin. Hindi siya mawawala sa akin.

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #43:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!!

“Salamat Benny.” Si lolo Alejandro ng bigyan siya ni Benny ng tubig. Nagpapahangin siya sa may lawn ng bahay sa kaliwa habang nakaupo sa wheelchair.

Tahimik na patuloy sa pagdadasal para sa apo niyang si Acer na sana sa pangalawang pagkakataon ay malagpasan nito ang sakit sa puso na muling bumalik. “Kumusta ang paghahanap ng donor, Benny?” tanong nito.

Hindi nito alintana ang katandaan basta makatulong sa paghahanap ng donor para sa kanyang apo.

“Wala parin pong nahahanap ang mga nautusan, old master.”

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga. Natahimik na naman dahil wala naman siyang sasabihing iba maliban sa paghahanap ng donor para sa apo.

“Pero hindi naman tumitigil ang mga ito, old master. Nagpadagdag na din ako para mas maipakalat at mapabilis sa paghahanap.” dagdag ni Benny na halatang nagaalala din para kay Acer at kay lolo Alijandro na nag aalala din para sa apo.

“Gusto ko ng makita ang apo. Gusto ko na muling makita ang mga ngiti niya. Ang pangungulit niya sa akin.” may pagdaramdam na saad niya habang inaalog ang laman na tubig sa basong hawak. Hanggang sa magkamali siya at nahulog niya iyon at nabasag.

Nagkatinginan pa silang dalawa dahil doon.

Nakaramdam ng kaba si Lolo Alijandro na siyang nakapagdisesyon sa kanyang puntahan ang apo niya kahit man lang sa ngayon.

“Bibisitahin natin ang apo ko.” sabi nito na hindi naman matanggihan ni Benny ang sinabi niya. Naghanda at agad na tinungo ang hospital kung saan ngayon nakaconfine ang paborito niyang apo.

ººº

ACE POV

ººº

“D-daddy.” mahinang mahina na ang boses na halos hindi na din maibuka ang mga bibig.

Napailing ako. Hindi ko matanggap na hindi ko man lang mailigtas sa kamatayan ang anak ko dahil wala parin kaming nakikitang donor. Walang silbi ang kayamanan na mayroon ako ngayon dahil hindi nun magagamot ang anak ko. Wala parin kaming nakikitang donor at nauubos lang ang araw na makakasama namin siya.

Ang sakit isipin na sa pangalawang pagkakataon sa sakit niya ay mawawala siya sa amin. Pero naghihintay parin ako ng himala. Naghihintay na sana kahit sa huling sigundo ng taning ng buhay niya ay maghimala siya.

Hindi ako nawawalan ng tiwala sa Kanya at bibigyan niya pa ng pangalawang pagkakataong mabuhay ang anak namin ni Elijah.

“Yes, baby. Daddy is here.” marahan kong hinawakan ang kamay niya na pilit igalaw kahit na wala na siyang lakas para gawin iyon. Dinala sa tapat ng labi ko at paulit ulit na dinadampian ng halik.

Napatingin naman ako kay Elijah na nasa tabi ko lang din. Tahimik na lumuluha, naghihinagpis sa kalagayan ng anak namin.

“Nandito lang kami ng mommy mo, baby. kaya lumaban ka lang, kaya nating lahat ito.” pilit na pinapatatag ang boses kahit halata na din na

“Daddy.” kinakapos ang hiningang tawag parin niya sa akin. “Mommy. Don’t cry.”

“Y-yes baby. I won’t.” si Elijah na pumiyok pa ang boses sa pilit na pagpapatatag ng boses.

“I-i l-love.. i- i love b-both of you.”

“W-we love you too baby.” panabay pang tugon namin ni Elijah sa kanya. Hindi ko na din mapiglan ang pagtulo ng luha ko sa aking mga mata.

Ang bigat ng dibdib ko sa nakikitang kalagayan niya kahit na paulit ulit kong sinasabi sa sarili ko na huwag akong mawalan ng pag asa para sa kanya. Pero.. basag na basag na ang pag asa ko iyon ngayon dahil sa boses niya kahit hindi man niya sabihin ay nagpapahiwatig ng sukuan na namin siya at hayaan ng magpahinga.

“Mommy, I-I want t-to rest. P-please. I wanna r-rest.”

Nakita ko kung pano yumogyog ang balikat ni Elijah at tuluyan ng humagolgol ng iyak kaya naman mabilis akong lumipat sa tabi niya at pilit na inaalo na huwag siyang umiyak kahit na alam kong wala ng silbi pa ang pagpapatahan ko sa kanya.

Pilit na umangat ang isang kamay ni Acer na humaplos sa pisngi ng mommy niya. “m-mommy don’t cry. I.. I j-just want to rest. I-i w-want to rest so… s-so that we…w-we don’t have to suffer anymore.”

“B-baby.. stop talking.. J-just save your breath for now. We still have time to find you a donor. j-just hang on baby, please, don’t just give up.”

“B-b-mut I’m tired too, mommy. I-i can’t take it anymore. I want to rest.” kapos ang hininga na pilit nakikipag usap sa mommy niya.

“Mi esposa.” tawag ko sa kanya dahilan para tingalain niya ako. Umiling ako para sabihing tama na.

Masakit man pero gusto ko ng pagbigyan ang pakiusap ng anak namin. Totoong hindi ko gustong mawala siya sa amin pero hindi ko na din kaya ang nakikita kong paghihirap niya. Nakikiusap na pakawalan na namin siya. Hayaan na siyang magpahinga at hindi na kailanman mahihirapan pa.

“No. I cant. Ayaw ko. Hindi ko siya hahayaang mawala.” may pahistirical na sagot niya sa akin sa pagiling ko.

“D-daddy. T-take care of m-mommy for me.”

“No! Baby. Please, huwag ka ng magsalita. Save your breath. Hindi kita susukuan. Kung kailangan ipalit ang puso ko sa puso mo ay gagawin ko, huwag ka lang mawala.”

Mahinang umiling si Acer sa sinabi ng mommy niya. Lumupaypay na din ang kamay na nasa pisngi ni Elijah.

“I will, b-baby. Daddy love you so much.” sagot ko kahit na puno na ng paghihinagpis ang puso ko sa katutuhanang pinapakawalan ko na siya para makapagpahinga na.

Ang bigat sa pakiramdam pero..

“T-thank you d-daddy. T-thank you mommy.” mga katagang walang kasiguraduhan kung may susunod pa dahil pumikit na siya.

Tuluyang tumulo ang aking mga luha. Humagolgol ng iyak si Elijah na kung hindi ko hawak at yakap ay baka nagwala pa siya sa pag iyak.

“Acer, baby.” walang tinig na lumabas sa bibig ko habang patuloy sa paghagolgol ng iyak si Elijah.

Ilang sigundo. Ilang minuto bago kami parehong nabingi ng ingay sa machine na kumukonekta sa pagtibok ng puso niya.

“N-no.. Acer.. baby.. Nooooooooooooooooooooooooo.” sigaw ni Elijah ng tuluyan ng bumagsak ang tibok ng puso niya dahilan para magkagulo na ang loob ng silid nito.

Pahikbi kong mahigpit na niyakap si Elijah na ramdam ko na ang panghihina niya. Ako man ay nanghihina na din na sa katotohanang namaalam na nga ang anak namin.

“Dad, mom.” patakbong lumapit sa amin si Kenneth na halos kadarating lang.

Umiling ako. Hindi ko na kailangang sabihin dahil nakikita naman niya ang nagyayari.

Umiling din siya. Nasa mukha ang gulat na hindi makapaniwala. I know that he was shock na sa padating niya ay madadatnan niyang wala ng buhay ang kapatid niya. Na hindi man lang nakapag paalam sa kanya si Acer dahil sa abalang paghahanap ng donor para sa kanya.

“Little Acer.” narinig kong saad niya kahit na namayani ang ingay ng pag iyak ni Elijah.

“Ace, do something. Acer is not dead.”

Umiling ako. Mariing dumampi ang labi ko sa ulo niya. Gusto kong sabihing buhay pa ang anak namin. Gusto kong sabihing masamang panaginip lamang ang lahat ng nangyayari ngayon at sa paggising nanim ay buhay na buhay naming magigisnan si Acer at wala ng sakit na nagpapahirap sa kanya.

“Ace. A-ang anak ko. A-ace.”

“Mom.”

“kenneth. S-sabihin mong buhay pa ang kapatid mo. Sabihin mo sa akin.”

“I’m hoping that this is just a dream. And Acer is still alive.” Mahinang sagot ni Kenneth sa kanya na mas nakapagpahagulgol ng iyak sa kanya.

“Noooooooooooooo. Acer.. No Acer. baby.” histirical na paulit ulit na sigaw ni Elijah habang kami ni Kenneth ay tahimik na umiyak habang parihong umalalay na kay Elijah dahil sa pagwawala niya sa pag iyak.

“Ace, anong nagyayari?” napalingon kami. Si Lolo ang dumating na hindi pa man namin nasasabi ang nangyayari ay napansin ko na ang pagtulo ng luha nito. “Ang apo ko.” mahina nitong usal habang itinutulak ni Benny ang wheelchair palapit sa amin.

“Time of death.” mga salita lang ng doctor na tuluyang namayani ang iyak ni Elijah sa loob.

Salitang ang bigat tanggapin pero kailangan. Salitang ayaw ko sanang marinig pero hindi naman namin mapipigilan.

“Aceeeeeerrrrrrrr.” -Elijah

“Acer.”-Kenneth

“Ang apo ko.” -lolo Alijandro.

“Acer.” Magkakasabay na sambit namin sa pangalan niya kasabay ng masaganang pagluha.

ºº

º

3RD POV:

24 HOURS LATER:

Abala na ang lahat sa pagsasaayos at mabigyan siya ng magandang lamay na kahit man lang sa huling sandaling makakasama pa nila ito.

Puno ng paghihinagpis ang mga taong nagmamahal sa kanya sa kanyang maagang pagkawala.

“Magpahinga ka na muna hijo.” Si tito Reallan na tumutulong sa kanila sa pagsasaayos. Hindi kasi makausap pa si Elijah dahil na rin sa shock sa nangyari na ngayon ay kasama ni Ace para bantayan din ang asawa.

“Kahit ito na lang ang magagawa ko para sa kanya tito Reallan. Kahit na sa huling sandali man lang.” Magalang na sagot niya dito kahit nasa tinig ang kapaguran.

“Kaya nga nandito kami ng tito Vience mo para tumulong sa pagsasaayos ng lamay niya. Kaya dapat magpahinga ka na muna para sa mga susunod na araw pang pagbabantay sa kanya.”

“Tito..” pagdadalawang isip na ayaw iwanan ang nasimulan at ipasa iyon sa pangangalaga ni Reallan.

“Sige na, hijo. Alam kong pagod na pagod ka nitong mga nakaraang araw para sa paghahanap ng donor para sa kanya kaya magpahinga ka na muna.  Isipin mo na lang na sa pagpapahinga mo ay kasama mo siya. Gagaan din ang pakiramdam mo sa paglipas ng mga araw na dadaan.”

Nagpakawala ng isang malalim na paghinga si Kenneth na napatingin sa mfa taong abala na sa kanya kanyang gawaing paghahanda sa lamay nito.

“Maraming salamat tito.”

“Wala iyong anuman, hijo. Sige na. Iwan mo na ang mga ito sa amin.”

Maayos na nagpaalam siya dito para nga magpahinga. Ayaw talaga niyang magpahinga. Gusto niyang ibuhos ang lahat ng lakas niya hanggang sa maihatid na ito sa huling hantungan.

Muli siyang nagpakawala ng malalim na paghinga habang bagtas ang isang silid pahingaan sa lugar ng pinaghimlayan sa kanya.

Mabigat ang katawang nahiga sa gitna ng kama patihaya. Tulalang nakatingin sa puting kisame. Sa pagkirap niya ay nakikinita niya ang nakangiting imahe ni Acer.

Para iyong nagflashback sa alaala niya. Hanggang sa hilain siya ng antok at tuluyang nakatulog.

“Kuya Kenneth.”

“Acer.”

“Kuya Kenneth.”

“Kuya Kenneth.”

Tawag sa kanya no Acer na tumatakbo sa dalampasigan. Sa maputing buhangin.

“Kuya Kenneth.” Na suot ang isang napakagandang puuting damit na bumagay dito. “Kuya Kenneth.”

“Acer.”

“Kuya Kenneth..” kahit na gusto niyang kausapin ito ay tanging pangalan na lang niya ang nababanggit. Habang ito naman ay ang pagtawag na lang sa kanya ng kuya Kenneth ang naririnig niya mula dito.

“Kuya Kenneth.. kuya Kenneth.. kuya kenneth.”

“Acer.” Napabalikwas siya ng bangon. Isa lamang iyong panaginip. “My little Acer.” Sapo ang nuo dahil nakaramdam naman siya ng sakit sa ulo dala ng pagkabitin ng kanyang tulod.

Hindi niya akalaing dadalawin agad siya nito sa kanyang panaginip. Magpaganun pa man ay isang magandang panaginip iyon sa kanya.

Ang makitang nakangiti si Acer at buhay nabuhay. Makita itong walang sakit na iniinda. Sa panaginip na pwedeng mangarap sa mga napakaimposebleng bagay na madaling makamit na hindi natutupad sa totoong buhay.

“Ugh!.” Pilit na inayos ang sarili. Kailangan niyang bumalik sa inaayos na himlayan para matapos na at maihanda na ito sa paglalagyan sa kanya.

Hindi siya nagsayang ng oras at bumalik agad doon ng mawala na ang sakit niya sa ulo na naramdaman kanina.

○○○

“Kumain ka na.” Si Ace na abala sa pag aalaga kay Elijah. “Magpalakas ka para makapagbantay ka sa kanya.”

Tahimik lamang na tumango si Elijah. Kinain ang mga pagkaing isinusubo sa kanya ng asawa. Nanghihina parin siya dahil sa mga nangyari.

Hindi siya makapaniwala na sa isang iglap lang ay napakarami na ng mga bagay na hindi inaasahang mangyari.

“Ace.” Mahiang tinig na halos hindi lumabas sa bibig niya. Nasa mga mata ang hindi maitagong lungkot.

Binitawan ang kutsarang hawak saka niya ito niyakap.

“Nandito lamang ako, mi esposa. Nandito lang ako, kaya magpakatatag ka.”

Hindi man niya tignan ang asawa ay alam niyang umiiyak na naman ito. Tahimik na humihikbi sa ilalim ng mga yakap niya.

Kahit sino siguro na nasa kalagayan nila ngayon ay makakaramdam ng bigat sa puso dahil sa mga nangyari.

Lalo na ang alam mong isa sa mahal mo sa buhay ang namaalam na.

“Tahan na. Lilipas din iyan, mi esposa. Nawala man siya ay mananatili siya sa alaala natin.”

“I can’t help not to cry.” Mahina niyang sagot.

“I know. I know, mi esposa.” Mariing dumampi ang mga labi niya sa nuo ng asawa. Na kahit sa dampi ng halik na iyon ay makapagpagaan ng kanyang kalooban.

Ipinaparamdam na hindi siya nag iisa. Na handa siyang damayan sa bawat oras. Na kahit na anong mangyari ay hindi siya mawawala sa tabi niya.

○○○

Maraming tao ang dumalo sa unang gabi ng lamay. Halos buong angkan na yata ng Anderson ang pumuno ng buong funeral home.

Nagbigay ng pakikiramay. May vedio silang pinapanuod na si Kenneth mismo ang nag ipon at nag edit ng mga iyon para maipakita ang mga ginagaw nito nuong buhay pa siya. Na sa mga naiwang alala nito sa mga taong nagmamahal sa kanya. Na mananatiling mananahan sa kanilang mga alala.

May namangha dahil sa mga magagandang kuha na larawan nito nuong buhay pa. Pero mas marami ang naantig ang puso dahil sa maaga siyang namaalam sa kanila.

Puno ng paghihinagpis ang mga puso ng mga taong nagmamahal sa kanya. Mabigat ang dibdib at hindi matanggap ang maaga niyang pagkawala.

Wala na ang isang makulit, pasaway at masiyahing bata. Tuluyan na itong namaalam sa kanila.

Sa paglipas ng mga araw ay dumating na ang araw na ihahatid na nila ito sa huling hantungan. Ang mga  lumipas na araw at gabi na tahimik ay ngayon muling binalot ng kanilang pag iyak.

Iyak na walang humpay at pagpapaalam sa kanya.

“Paalam.. hindi ka namin malilimutan.” Si Kenneth na pilit huwag matangay sa pag iyak ng mga taong nasa paligid niya.

Si Elijah na tahimik na umiiyak sa mga bisig ni Ace. Mga pinsan, mga kaibigan. Mga kamag anakan ang pumuno ng simenteryo kanilang pinaglagakan ng kanyang katawan.

Na minsan nagbigay ng saya. Nagparamdam ng galit. Nagpaiyak sa kanila. Na ngayon ay tuluyan ng nagpaalam ang mga taong nagmamahal sa kanya.

○○○

Ang buhay natin ay hindi natin hawak. May maagang namamaalam sa mga hindi inaasang pagkakataon. Na kung sino pa ang gustong mabuhay ng matagal ay sila pa minsan ang maagang namamaalam sa atin.

Ang kasabihan na. Walang silbi ang iyong yaman kong ang May Likha na ang gumalaw. Walang silbi ang kayaman dahil hindi mo din madadala iyon sa iyong hukay.

Hindi man mabigyan ng wakas ang isang kwento ay sana nag iwan naman ito sa inyo ng magagandang alaala.

Mga ngiti, mga tawa, mga luha. Galit, inis at pagkairita. Sana inyo paring maalala ang bawat yugto ng kwento nila.

Maraming salamat po!!

See you next time!!!

OWNED BY HIM :ACER FROST ANDERSON #44:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!!!

○○○KENNETH POV:○○○

6 YEARS LATER:

“Daddy, daddy.” Napalingon ako sa pagtawag ng magtatatlong taong gulang kong chikiting. Napakabibo nito sa edad na tatlo.

Abala ako sa pag-aayos ng mga gamit namin para sa bakasyon naming mag anak.

“Yes, honey?”

“Mama Kate is waiting outside. Hurry up.” Sabay hila sa damit ko.

“Samahan mo na muna ang mama Kate mo doon honey. Tatapusin lamang ni daddy ang mga ito.” marahang sabi ko dito. Ipinatong ang kamay ko sa ulo nito. Niyuko saka dinampian ng halik sa nuo.

“Okay daddy.” nakangiti ako habang nakasunod ang tingin dito.

“Watch for your step honey.”

“Ayyay, daddy.”

Minadali ko na ang lahat. Kinumpleto ang mga gamit namin. Bibihira kasi kaming lumabas para magbakasyon at kasama ang halos pamilya ng Anderson. Kaya excited na excited ang anak naming mamasyal at makasalamuha ng ibang tao maliban sa mga kamag-anak.

“Mommy lola.” pababa pa lang ako ng marinig ko ang boses ng anak ko na masayang nakikipag usap kay mommy Elijah.

“Are you excited, honey?”

“Yes. Yes, mommy Lola. I’m excited.”

“Okay then. Just behave while waiting. Hmmm.”

“Yes mommy lola.” masiglang sagot nito sabay upo sa kandungan ni mommy.

Lumapit na ako sa kanila.

“Asan si Kate mom?” tanong ko kay mommy ng makalapit ako dahil ang akala ko ay kasama lang nito kanina.

“Lumabas siya hijo dahil may tumawag sa kanya.”

Napatango ako sabay tingin sa labas ng bahay. Bahay na ipinatayo ko para sa sarili kong pamilya. Dito din sa A. Place at madalas din naman kami sa bahay nila mommy dahil na rin iyon sa kagustuhan ng anak ko. Mahal na mahal niya ang mga lolo at lola niya.

He also love lolo Alejandro.

Grandpa is now one hundred and one years old but still kicking. Malakas parin siya hanggang ngayon na patuloy parin sa paggabay sa amin kahit na matanda na ito.

Madalas na din kaming bumibisita sa kanya because of my son who love grandpa very much like what Acer do before.

“Hmmm, Just a minute mom. Sasagutin ko lang ito.” nagpakawala pa ako ng malalim na paghinga bago ko sinagot ang tawag.

“Yes, Speaking.” sagot ko sa kabilang linya.

“Nais lang po sanang ipaalam na maayos na po ang lahat para sa gaganaping okasyon Mr. Anderson.”

Mr. Anderson.. Oo, tuluyan ko ng dinala ang apelyedo ng mga taong kumupkop sa akin. At isa na ako ngayong ganap na Anderson.

“Good to hear that miss. Hindi ako nagkamaling ipahawak iyon sa inyo.”

“Salamat Mr. Anderson dahil nabigyan kami ng pagkakataong pagsilbihan kayo. Kayo na lang po ang hinihintay namin dito.”

“Sige Miss. Parating na kami diyan.”

Maayos na nagpaalam ang babaeng tumawag sa akin kaya naman bumalik agad ako sa sala kung saan ko iniwan sina mommy.

“Aalis na ba tayo?” tanong ni mommy ng makalapit ako.

“Oo mom. Nakahanda na daw po ang lahat.”

“Yehey. Let’s go mommy Lola. Let’s go daddy. Kaizer is ready.”

“How about mama Kate?” tanong ko ng makalimutan ang mama Kate niya sa pagkaexcite na aalis na kami.

“Uhm. Where is mama Kate? Mama Kate. Where are you?” matinis na sigaw niya na ikinangiti naming dalawa ni mommy.

“I’m here, baby. mama is here.” agad na nagpakarga sa kanya si Kaizer. Pinanggigilan pa ni Kate ang pisngi nito.

“Uhm. Kaizer love mama Kate.”

“Mama loves you too baby.”

“Hala tama na yan. Kailangan na nating umalis. Naghihintay na sila sa atin.” pagpapagitna ko sa kanilang dalawa dahil naglalambingan na naman sila.

“Ayyay, daddy. Lets go mama Kate. Lets go mommy lola.” masigla na muling aya ni Kaizer sa amin.

Magkakaagapay na lumabas ng bahay at sabay sabay na umalis papunta ng aming distinasyon.

ººº

“Mauna na muna ako sa silid Ken.” Si Kate matapos maayos pa ang ilan para sa gaganaping pagtitipon.

“Sige, kasama naman nina mommy si Kaizer.” Pagpayag ko naman. Hindi pa dumadating ang iba.

Mabuti na din para pagdating nila ay masimulan na ang birthday party ng anak naming si Kaizer.

Hindi naman nag uusisa ang anak namin kahit na alam na kaarawan ngayon. Hindi din kasi namin ipinaalala dahil gusto naming surpresahin ito at mas magalak siya kapag nakitang buo ang mag anak ng Anderson.

“Kanina pa kayo?” Si tito Reallan na halos kadarating lang din kasama nina tito Kanye at ang bunsong kambal.

Sina Xaviel at Frances ay hindi makakadalo dahil busy parin sa mga negosyo nila. At pati na rin siguro sa sariling pamilya.

“Oo tito. Pero tama lang naman ang pagdating niyo.” magalang kong sagot dito.

Hindi na din naman abala sina tito Reallan at tito Kanye dahil sabi nga nila, panahon na sigurong magrelax sila and spend thier life madly inlove with each other.

“Ang daddy mo?” Si tito Kanye na umakbay pa kay tito Reallan.

“Nasa loob tito. Kilala niyo naman si daddy na ayaw magkaroon ng bulilyaso ang paghahanda sa kaarawan ng apo.”

“Sinabi mo pa. Hindi parin siya nagbabago. Gusto lahat ay perfect pagdating sa mga taong mahalaga sa kanya.”

Nakangiting tumango ako at sinang ayunan anh sinabi ni tito Kanye.

Hindi na masasabi siya ang Ace Anderson kung nagbago ang lahat ng iyon.

“At nasaan naman ang bibong si Kaizer?”

“Kasama ni mommy, tito Rea.”

“Okay then, pupuntahan lang namin sila ng tito Kanye mo.”

“Sige lang po Tito.”

Tingin ang naisunod ko sa kanila. Napakagaan ng pakiramdam ko habang nakikitang maayos ang lahat ng aming paghahanda. Hindi ko akalain na ang bilis ng paglipas ng panahon simula ng araw ng aming pagkakalugmok sa lungkot at pasakit dahil kay Acer. Pero ngayon.. Masasabi kong tuluyan na namin iyong nakakalimtan at nagsisimula na ng bagong buhay.

Sila na ang buhay ko ngayon. Sila na ang pinagkukunan ko ng lakas. Ang pamilyang binuo ko mag aanim na taon na.

Inayos ko na muna ang ilan sa mga dapat ayusin bago ko pinuntan sina Mommy at Kaizer.

“Mom, papanhik lang muna ako ng silid namin.”

“Sige lang Hijo.”

“How about you, honey. Sasama ka ba kay daddy?” baling ko kay Kaizer na agad na umiling.

“I want to stay here with mommy Lola.”

“Okay, honey. Huwag lang papagurin ang mommy lola, okay?” pagbibilin ko pa dito.

“Ayyay, daddy.” niyuko saka ginawaran ng halik ito sa nuo bago ako nagpaalam ulit sa kanila.

ººº

Nakangiti akong pinagmasdan ang isang napakagandang tanawin. Tanawing ako lamang ang nakakakita. At ipagdadamot ko sa iba.

Nakatulog na pala siya kaya hindi na lumabas ng silid simula kanina. Hindi din naman siya hinahanap ng anak namin kaya malaya at payapa siyang nakatulog na hindi inaalala ang anak naming dalawa.

“Hmmm, sleeps like a sleeping beauty.” bulong ko pa ng makaupo ako sa gilid ng kama. Marahang inilais ang buhok na bahagyang tumabing sa kanyang mukha.

Magaang humaplos ang palad ko sa pisngi niya. As usual, napakalambot at napakakinis ng kanyang magandang mukha.

Parang hindi nga siya ang nagdala ng anak namin na nahirapan pa siya sa pagbubuntis dito. Kahit na ayaw ko nuong mabuntis siya agad ay siya ang nagpilit na gusto niyang magkaroon kami ng anak. At kahit na mahiap para sa kalagayan niya ay kinaya niya iyon para sa akin. Para sa anak namin kahit na buhay na naman niya ang nanganib.

“Thank you and I love you.” bulong ko ng yukuin ko siya at dinampian ng halik sa nuo dahilan para magising siya.

“Hmmm, kuya kenneth.” mahinang usal niya sa palaging tawag sa akin.

Napangiti ako dahil hindi parin iyon nagbabago sa ngayon kahit na mag asawa na kami.

My little Acer.

“Hmmm, siniseduce mo na naman ba ako sa pagtawag mo sa akin ng kuya?” palambing na tanong ko sa kanya. Kumilos ako para mahiga patabi sa kanya.

“Where is Kaizer?” tanong niya na hindi pinansin ang tanong ko. Agad na inunanan ang braso ko at yumakap sa akin.

“Na kay mommy. Hmm, pagod ba ang little Acer ko sa pagpreprepair ng handa para sa baby natin?”

Tumango siya.

“Sabi ko naman sayo na hindi mo na kailangang ikaw mismo ang gumawa.” ikinulong ko siya sa mga bisig ko.

“I want too. Kaizer is my one and only son. At gagawin ko ang lahat para sa kanya.”

“Hmmm, ginawa mo na ang lahat simula pa lang nung ipinagbubuntis mo siya kaya hindi mo kailangang magsakripisyo ng ganito sa kanya palagi. Nandyan din si daddy, si mommy. At lalo na si mama Kate niya na paboritong paborito siya na tutulong sa mga ganitong okasyon para sa kanya.”

“Hmmm, but I want everything to be perfect.”

“Yeah! I know.” isiniksik pa ang mukha sa dibdib ko at mas humigpit ang yakap sa akin. Ako man ay ganun din. “That’s why I love you more than before.” na may kasamang halik sa nuo niya.

Kapag nasa bisig ko na siya ay ayaw ko na siyang bitawan pa. Ayaw ko na siyang pakawalan pa dahil minsan nakikinita ko parin ang panahong ginupo siya ng sakit niya sa puso na para bang mawawala parin siya sa akin.

Sa panahong iyon ay ang araw na hindi namin makakalimutan ang naging himala Niya. Na sa huling pagkakataon ay pinatunayan niyang nakikinig Siya sa mga dalangin at hinagpis ng pusong naniniwala sa Kanya.

God works miracles at unexpected times tulad na lang nuon na ang akala namin ay tuluyan na siyang nagpaalam sa amin. Pilit ko man iyong kinakalimutan ay sariwang sariwa parin iyon sa akin alaala. Kung paano napatunayan ng Diyos na may himala na Siya lang ang nakakagawa.

6 years ago:

“time of death.” ang doctor na halos hindi na namin marinig ang sinabi niya dahil namayani na ang ingay ng pag iyak ni Mommy Elijah.

Habang ako ay tahimik na lumuluha habang nakatingin na lang sa kanya na hindi na humihinga.

“This is just a dream.” usal ko sa mahinang tinig. Nanginginig ang katawan sa paghihinagpis sa pagkawala niya. “Little Acer, you can’t leave me like this. You need to take responsibility for making me fall for you. This is just a joke.” patuloy ako sa pagsasalita sa mahinang tinig na ako na lamang ang nakakarinig.

Tulalang nakakatitig sa kanya na wala ng buhay. Parang gusto ko na ding mamatay at sumunod sa kanya.

Isa, dalawa, tatlo at higit pa ang sigundo ang patuloy na lumilipas.

Parang ang bagal ng pag ikot ng orasan sa mga sandaling nakatitig ako sa kanya. Ang bagal ng bawat kilos ng mga taong nakapaligid sa kanya.

Si lolo Alejandro, si daddy at si mommy. Para silang estatwa na sa paningin ko na halos hindi na gumagalaw pa sa bagal ng takbo ng oras,

Halos hindi ko na din alam ang nangyayari sa paligid ko. Na ang akala ko ay sa pilikula lamang o sa TV napapanuod ang slow motion pero nangyayari iyon ngayon sa paligid ko. Para na yata akong nababaliw pa dahil sa nangyayari sa paligid ko. Hindi na tama ang pagikot ng mundo para sa akin.

Sa paglipad ng isip ko sa kung saan habang nakatingin sa kanya ay may doctor na lumapit sa doctor na tumingin sa kanya at may kung anong sinabi dito.

Mabilis na ang pangyayari na wala ni isa man sa amin nina Daddy, mommy at lolo ang nakapagtanong kung anong nangyayari ng mabilis ang ginawa nilang pagkuha sa katawan niya at inilagay sa isa pang trolley bed at inalis na sa silid ng ICU. Tanging tingin na lang ang naisunod namin sa mga ito na nagtatanong kung bakit? anong nangyayari.

“Good thing first. Someone give up and decided to give his heart. Hoping that we still have time to reveive him.” sabi ng doctor na lumapit sa doctor ni Acer dahilan para mabuhayan kaming lahat ng pag asa. Ang kaninang pag iyak ni mommy ay mas lumala pa dahil na rin sa iyak na ng kagalakan na kahit papaano ay magkakaroon parin ng pag asang maibalik ang buhay niya.

Hindi na ako nagsalita pa at lumabas ng silid. Bagtas ang daan patungo ng chapel at doon na ako na humingi sa kanya ng isa pang milagro para buhayin siya.

Alam ko na Siya na ang gumawa ng milagrong iyon para sa ipapalit sa puso niya. Kalabisan man ay hihingi pa ako ng isa pa. Ang tuluyang malagpasan ni Acer ang paghihirap niya.

“Nagpapasalamat ako Sa’iyo.” panimula ko na masagang tumutulo ang aking luha. “I believe in You. Kahit na malaking kasalanan ang mahalin siya dahil hindi iyon nakasulat sa iyong mga salita pero alam ko na nakikinig Ka. Salamat. Maraming salamat sa Iyong himala. Maraming salamat at gumawa ka ng paraan para hindi siya mawala sa amin. Kalabisan man pero sana, muli mo siyang iligtas pa sa pagkakataong ito at ibalik siya sa amin.”

“Naniniwala ako Sayo sa lahat ng iyong himala.” hindi ko man mapagsunod sunod ang mga hiling ko sa kanya ay alam kong pinakikinggan niya ako. Taimtim akong nanalangin sa kanya ng paulit ulit na sana ay tuluyang mailigtas si Acer sa sakit niya. Nagpalipas ako ng ilang oras doon bago ako nagpasyang lumabas.

Paglabas ko ng chapel ng makasalubong ko si Tito Reallan.

“Hijo.”

“Tito Rea.” tanging iyon ang lumabas sa bibig ko. Nilapitan ako at niyakap.

“May dahilan ang May Kapal kaya nangyayari ang lahat ng ito. Maniwala ka lang sa kanya at malalagpasan niyo din ang mga ito.”

Tumango ako bilang sagot. “B-bakit po pala kayo nandito?”

“Napadaan kasi kami kay Lolo pero nalaman naming pumunta siya dito. At nalaman nga namin ang nangyari kanina lang. Huwag kang mag alala hijo. Maililigtas si Acer sa pagkakataong ito.”

“Salamat tito Rea. Kumusta pala ang lolo? Okay lang ba siya? Baka na shock din siya sa nangyari?”

“Malakas ang lolo, hijo kaya huwag mo siyang alalahanin.”

“Salamat naman kung ganun tito. Binawalan na kasi siya ni daddy na pumarito baka hindi niya kayanin ang makita ang kalagayan ni Acer.”

“We know that hijo. Palagi kaming pumupunta dun sa bahay ng lolo just incase na makapag isip itong pumarito pero nahuli kami ng dating kanina. Kabutihang palad ay wala namang nagyari sa kanyang masama.”

“Nakausap na po ba niyo sina Mommy?”

“Hindi makausap ang mommy mo dahil pinanghinaan siya ng katawan sa kakaiyak niya. Idagdag pa ang nangyari kanina kaya kasama siya ngayon ng daddy mo. Kaya dito na lang muna ako para sumama na lang sa paghihintay sa balita kay Acer.”

“Sige po tito Rea. Salamat.”

Tinungo namin ang OR at hinintay doon ang paglabas ng doctor. Umaasa na sa pagkakataong ito ay maibalitang nasa ligtas na kalagayan na si Acer.

Ilang oras pa ang lumipas at tuluyan na ngang natapos ang operasyon.

“Succesful ang naging operasyon pero hindi parin natin masisigurado kung maganda ang magiging pagtanggap ng katawan ng pasyente sa bagong puso niya.” panimula ng doctor ng makalapit sa amin ng humingi agad kami ng sagot sa operasyon ni Acer. “Mahina parin ang vital sign niya dahil na rin sa pagkawala niya kanina kaya hindi parin tayo makakasiguro sa ngayon. Imomonitor pa siya hanggang sa maging stable ang lahat sa kanya.”

“Maraming salamat doctor.”

“Trabaho ko ang maglitas ng buhay pero saka ka na magpasalamat kung tuluyan na siyang nagising. Dahil sa pagkawala niya kanina ay kasalukuyang nasa coma siya at hindi alam kung kaylan siya magigising.”

Tumango ako. Kinausap pa ito ni tito Reallan bago ito nagpaalam sa amin.

“About sa pamilya ng donator ng puso ni Acer.”

“Kakausapin ko sila tito Rea. Bilang pasasalamat sa kanila ay ako na mismo ang bahalang umasikaso ng lamay nito.”

“Tutulong na lang kami, hijo. Pasasalamat na din para sa pamangkin ko.”

Napalingon ako. Si tito Kanye na kasama na ngayon si Lolo na siya mismong nagtutulak ng wheel chair nito.

At sa sumunod na oras ay naging abala na kami para pagsasaayos ng lamay ng nag donate ng puso para kaya Acer. Tinanggap naman nila ang offer kong personal kong aasikasuhin ang lamay ng anak nila bilang kabayaran ng pagtulong nila sa amin.

Walang humpay ang pasasalamat ko sa kanila. At bilang pasasalamat ay dumagsa ang tulong sa lahat ng angkan ng Anderson na siyang nagbigay pugay sa pagiging bayani ng donor ni Acer. Bayani na kahit sa huling hininga nito ay nakapagbigay pa ito ng bagong buhay para sa iba.

Binigyan ng napakalaking halaga ni lolo ang naulilang pamilyang nagbigay ng puso kay Acer.

“Napakalaking halaga po ito. Hindi po namin matatanggap.” Ang magulang ng donor ni Acer.

“Walang halaga ang perang iyan kumpara sa ibinigay ng anak niyo para sa apo ko. Kulang pa iyan sa pangalawang buhay ng apo ko. Maramimg salamat sa inyo.”

“Kagustuhan naming makatulong ayon na rin sa kagustuhan ng anak ko. Sa sakit niya na kahit wala ng pag asang mapagaling pay kahit papaano ay nabigyan ng isang buhay ang apo niyo dahil sa kanya.”

Naging magaan na ang mga lumipas na oras matapos ang lamay. Habang si mommy ay patuloy na nagdadalamhati para sa anak ng mga ito at wala ding humpay na nagpapasalamat sa kanila. Ako man ay ganun din.

Walang halaga ang pera o yaman na aming tinatamasa kong tuluyang namaalam sa amin si Acer kaya walang pagsidlan ang hindi matapos tapos naming pasasalamat sa kanila na habang buhay naming dadalhin sa aming mga puso’t alaala.

“I love you Little Acer.” bulong ko matapos kong maalala na naman ang nakaraan.

“I love you too, kuya Kenneth.”

“Stop calling me Kuya. Alam mo ba kung paano mo ako pinapasabik kapag naririnig ko iyan sayo. Hmmm.” ikinulong ko sa mga palad ko mukha niya. Nakipagsukatan siya ng tingin sa akin hanggang sa pareho kaming natangay at sabay na sinalubong ang labi ng bawat isa.

“My little Acer.”

“Uhm.” narinig kong tugon niya. habang sumasabay kung paano gumalaw ang labi ko sa paghalik sa kanya.

Kay sarap. Hindi ako magsasawang halikan siya.

“Uhm, k-kuya Kenneth.” daing niya ng bahagya ko siyang pinakawalan bago ulit sakupin ang labi niya. Ang dila kong naglumikot sa loob ng bibig nita. Sucking his tounge and want to eat him whole and alive.

Ang mga kamay kong nagsimula ng maglakbay sa katawan niya. Dumadama sa kalambutan ng balat niya. Until I found his nipple and play it with my finger.

“Hmm, k-kuya Kenneth.” Napaliyad siya.

“Yes little Acer. I miss you already.” bulong ko sa kanya. Kahapon pa kasi siya wala kasama si Daddy para personal na asikasuhin ang party ng anak namin kahit ayaw ko sana siyang payagan pero nagpumilit parin siya.

And as usual.. Kung ano ang gustong gawin ay iyon parin ang nasusunod. Pero hindi na din naman tulad ng dati na sarili lang niya ang iniisip. Dahil mas nasa 1st priority na niya ako at ang anak namin.

“I miss you too, kuya Kenneth. Uhmm..” Nasasabik talaga ako kapag tinatawag niya akong kuya kaya mas ginanahan ako. Gusto ko siyang angkinin na ngayon pero gusto ko muna siyang paligayahin.

Muli ko siyang hinalikan. Patuloy na nilalaro ng daliri ko ang nipple niya na nakakapagpaungol sa kanya.

Nasa kasarapan na kami ng pagpapaligaya ko sa kanya ng..

“Daddy, daddy you are hurting mommy.” sigaw ng anak namin na hindi namin namalayang nakapasok na pala ng silid namin.

Mabilis pa sa alas kwatrong parehong bumangon sa kama pero hindi lang pala siya nag iisa.

Kasama ng anak namin si Kate at si Kendrick na parehong may pilyong ngiti sa mga labi. Princess Kate na anak ni tito Wayde na ngayon ay fiance ng kapatid kong ni Kendrick. Malapit na silang ikasala. Dalawang buwan mula ngayon. 

“Sorry. Nagpumilit eh.” si Kate na unang nagsalita.

“Wala naman kaming nakita.” si Kendrick na umiwas ng tingin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago kinarga si Kaizer na sumampa na ng kama pumagitna sa amin ng mommy niya.

“I told you mama Kate, Daddy always bullies mommy.” si Kaizer na ikinatawa ng malakas ng dalawa.

“Yes baby, Lagi ngang binubully ng daddy mo si mommy.” pasigunda naman ni Kate kay Kaizer kaya naman magkasundong magkasundo ang magtiyahin.

“Haha, let’s go Princess. Hayaan na natin silang magpaliwanag sa anak nila.”

Hindi pa man kami nakakasagot ay nakaalis na nga sila. Naiwan kami sa kamay ng anak namin na nasa mga mata ang gustong makarinig ng paliwanag.

“Hmmm, do you miss mommy, honey?” tanong ni Acer na halatang inililihis ang naunang usapan. “Because mommy miss Kaizer so much.”

“Hmm, Kaizer miss mommy very much.” sagot naman ng anak namin na tuluyang nawala na ang paliwanagan sa usaping pang bubully ko sa kanya.

Nakangiti akong nakatingin sa kanilang dalawa na masayang nag uusap. Parang kailan nga lang ng ipinagbubuntis niya si Kaizer na ikinagalit ng doctor sa amin na pwedeng ikapahamak na naman niya iyon pero sa kabutihang palad ay nairaos niya iyon ng ligtas kahit na nahirapan.

And God always in our side. Protecting us. Protecting my whole family.

At hindi ako magsasawang magpasalamat sa Kanya sa maraming himalang ipinagkaloob sa aking pamilya.

ººº

Yown! Hi everyone…Ilang paalala lamag po. Hindi ko na po binigyan ng pangalan kung ano ang sakit ng donor ni Acer bakit niya naibigay ang puso nito sa little Acer natin. Basta iyon na nga po ang buong pangyayari..

Sasabihin ko din po na ang kwentong ito ay dumating na sa puntong pagtatapos at saraduhan ang kwento ng ating mga bida. Hindi ko na po ito patatagalin pa dahil alam ko namang nabigyan ko na sila ng magandang takbo sa story nila.

Well, hindi man kagandahan pero sana nagustuhan niyo parin ang kwento nila. Maraming salamat po ulit sa mga walang sawa niyong pagsuporta.

Isa pa.. I hate sad ending kaya hindi ko gagawing sad ang ending ng ating mga bida..

😁😁

Hanggang sa muli Kaibigan!

OWNED BY HIM: ACER FROST ANDERSON #45:

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!

○○○ACER POV:○○○

6YEARS AGO:

“Baby.” kagalakan sa boses ang nahimigan ko ng magising ako.

Pakiramdam ko ay para akong galing ng hukay sa bigat ng pakiramdam ko. Hindi ko halos maigalaw ang mga kamay ko kahit na gusto kong punasan ang masagang luha na dumadaloy sa pisngi ni mommy.

Bakit siya umiiyak?

“M-mommy.” halos hindi ko maibuka ang bibig ko ng bigkasin ko iyon. Para akong bagong panganak dahil hindi ako makapagsalita ng maayos.

“Thanks God your awake.” Yumakap sa akin ang mommy. Dinampian ng halik sa nuo. Haplos ang pisngi ko saka muling niyakap.

“A-anong nangyari mommy.” tanong ko dahil ang huli kong natatandaan ay nung halos hindi ko na maigalaw ang katawan ko. Iyong kinakapos ako ng hininga dahil sa sakit ko pero ngayon..

Kumilos ang kamay ko kahit na medyo nahihirapan parin ako at dumama iyon sa tapat ng puso ko.

Hindi ko na maramdaman ang paninikip ng dibdib ko. Kahit na anong sakit mula doon ay hindi ko na tanda kung ano ang pakiradam na yun.

“D-daddy.” tumingin din ako kay daddy na ngayon ay nasa likod na ni mommy na nakitaan ko din ng galak sa mga matang nakatingin sa akin.

“We miss you, baby.”

“How?” naguguluhang tanong ko. Hindi ko kasi alam kung saan ko sisimulan ang tanong ko sa kanila kung bakit, paano at ano ang mga nangyari?

“Tatlong buwan kang walang malay, baby. At ngayon ay makakahinga na kami ng maluwang dahil nagising ka na sa pagkakacoma.”

“Paanong..?”

“You almost died, baby. Fortunately someone donated his heart for you. Successful ang operasyon mo pero nacoma ka dahil sa minsan mong pagkawala.” pagpapaliwanag pa ni daddy kaya paunti- unti akong nalinawan sa mga nangyari sa akin.

Kung ganun pala, ligtas na ako sa sakit ko sa puso at pwede na naman akong mabuhay ng matagal. Kaya ba ganun na lang ang kagalakan ni mommy na makitang gising na ako sa haba ng araw akong walang malay.

“S-si kuya Kenneth?” tanong ko ng hindi ko siya makitang nasa paligid.

“Kakauwi lamang niya, baby. Siya kasi ang nagbantay kahapon kaya pinalitan naman namin siya ng mommy mo.” Si daddy ang sumagot dahil nanatiling tahimik si mommy na pinagmamasdan lamang ako.

Nasa mga mata na tila sinisiguradong totoo ako at hindi lamang ito nananaginio lang.

“Palagi siyang nagbabantay sa akin?”

“Oo naman baby. Walang oras na hindi ka binantayan ng kuya Kenneth mo. Halos hindi na nga siya nagpapahinga ng maayos mabantayan ka lamang.”

Hindi agad ako nakasagot. Tahimik na muling pinasdan ang mga magulang ko. Hindi man sila sabihin ay hindi maipagkakaila ang kagalakan sa kanilang mga mata. Nasa mga labi ang hindi matatawarang ngiti.

“I miss both of you daddy. Mommy.” Iyon ang sinabi ko na muli nilang ikinaluha saka sinabayan nilang dalawa ang pagyakap sa akin.

Sa mga yakap na tila kay tagal kong hindi nadama. Pinangulilaan ko ang init ng pagmamahal nila.

“I love you, mommy. I love you, daddy.”

“We love you too, baby.” Panabay nilang sagot. Ikinulong nila ako sa init ng kanilang yakap na puno ng pagmamahal.

○○○

“Kuya Kenneth.” Usal ko na tila nagulat ng makapasok ay nakita akong nakaupo na sa hospital bed na hinigaan ko ng tatlong buwan.

Halatang hindi sinabi nina Mommy at daddy na nagising na ako mula sa pagkakacoma.

Nagising na wala ng iniindang sakit dahil pati ang sugat sa operasyon ko ay naghilom na sa tagal na wala akong malay.

“Little Acer.” Narinig kong sambit sa pangalan ko na mabilis pa sa sigundong nakalapit sa akin at niyakap ako.

Hindi mahigpit, hindi din naman iyon maluwang pero ramdam ko sa mga yakap niya ang pangungulila.

“My little Acer, you’re awake.” Mahinang sabi niya na kahit hindi ko tignan ay halata sa boses niya na umiiyak siya pero nandoon din ang kagalakan.

“Yes, kuya Kenneth.” Sagot ko na kusa pang kumilos ang mga kamay ko para tugunan ang mga yakap niya.

“My little Acer.” Garalgal na boses na muli niyang saad. “I miss you, little Acer.” Kahit hindi niya iyon sabihin ay masasabi ko na iyon sa paraan ng pagyakap niya sa akin na tila wala ng balak akonh pakawalan.

“I miss you too kuya Kenneth.” Awtomatikong tugon ko sa kanya. Kahit na iba na ang pusong tumitibok sa katawan ko ay hindi ko mapaglinlangan ang sarili ko na nangulila din ako sa kanya sa tagal ng wala akong malay.

“Kailan ka pa nagising? Bakit hindi sinabi sakin nina daddy?” tanong niya sa akin matapos ang ilang sandaling katahimikang namayani sa pagitan namin.

“Halos walong oras na. Akala ko nga din sinabi nina mommy sayo dahil iyon naman ang sinabi nila kanina. Busy ka lang daw kaya hindi ka agad nakapunta dito.”

“Wala silang sinabi sa akin maliban sa ako na lang muna daw ang magbantay sayo. Nagtaka din ako dahil wala na ang lungkot sa mga mata nila ng habang kinakausap ako kanina.”

Ngumiti ako. Nakakamiss ang marinig ang boses ni kuya Kenneth. Kahit nga hindi siya kilala ng puso ko ay nahuhulog na naman ang pusong mayroon ako ngayon.

Sino ba ang hindi maiinlove sa kuya Kenneth ko. And I’m falling in love with him again.

Ikinulong ang mukha ko sa mga palad niya at pinakatitigan ako. “Don’t ever leave me again, little Acer. Hindi mo alam kong paano ako mabaliw ng sabihin ng doctor na wala ka na.” mahinang sabi niya. Dinampian ng halik ang tungki ng ilong ko bago pinagdikit ang nuo namin. “I love you, little Acer. I really do.”

“Me too.”

“Really. You still love me? Kahit na iba ang pusong tumitibok sayo?” namamanghang tanong niya na muli akong tinitigan.

Tumango ako. “Ako parin ito kuya Kenneth. Kahit na ilang beses na palitan ang puso ko ay sayo parin ako iibig.” agad kong sagot sa kanya na ikinaliwanag ng kislap ng kanyang mata.

“Uhmmm.” nanlaki ang mga mata ko ng siilin niya ako ng halik sa labi.

“Masayang masaya ako ngayong gising ka na pero mas doble ang saya ko ngayon. Let’s get married.”

“Huh!” ako naman ang natigilan sa bigla niyang pag aalok sa akin ng kasal. “Kagigising ko pa lang kuya Kenneth.”

“I don’t mind. Let’s get married.” pang uulit niya.

“Masyado pang maaga para diyan.” halos sabay kaming napalingon ng maringgan namin ang boses ni daddy. Akala ko umalis na sila sabi ni kuya Kenneth pero halata namang hindi talaga sila lumayo at hinintay lang talaga na makapagsarilinan kami ngayong kagigising ko lang.

“Daddy.”

“Dad.” panabay din naming usal. “Sorry, dad. Pero hindi ko kayo susundin sa pagkakataong ito. But please, let Little Acer decide.” sabi ni kuya Kenneth na ikinatigil ng paglapit nila sa amin.

Nagmamadali yata si kuya Kenneth dahil walang pagaalinlangang nakikipagsukatan ng tingin kay daddy. But then.. Ang seryusong tingin ng daddy kay kuya Kenneth ay unti unting napalitan din ng pagkamangha. May ngiti na din sa mga labi nito na napatingin sa akin.

“Hayst. Pinalaki nga kita.” si daddy na naglakad ng palapit sa amin. “Atleast palabasin mo muna ang kapatid mo dito sa hospital.” sabay patong ng kamay sa ulo ko ay marahang ginulo ang buhok ko.

“Yes, dad.” may ngiti na ding sagot ni kuya Kenneth na napatingin na din sa akin. “at hindi na ako tumatanggap ng pagtangging sagot mula sayo, little Acer.”

“Hmmm.” napalabi ako pero panandalian na lang saka ako ngumiti na may kasamang pagtango.

Naging magaan ang sumunod na mga oras. Nakausap na din nina daddy at mommy kaninang nagising ako ang doctor at sinabing titignan pa ako sa loob ng 24 hours kung magbabago ba ang kalagayan ko .

At kapag naging maganda at bumalik na ang lakas ko sa loob ng 24 hours na iyon ay pwede na akong lumabas. Follow up check up na lang daw ang kailangan pag nagkataong tuluyan na akong makalabas ng hospital.

“Apo ko.” si Lolo.

Napangiti ako. Agad kung itinaas ang kamay ko para sumalubong ng yakap kay lolo na tumayo pa ng wheelchair at yumakap sa akin. “Apo ko. Ang apo ko.” paulit ulit na usal ng lolo na umiiyak sa kagalakang nakitang gising na ako.

“I miss you lolo.”

“I miss you too apo. Huwag mo na ulit iyon uulitin apo. Hindi ko na kakayanin ang makita ka sa ganung kalagayan sa susunod.”

Tumango ako. Ramdam ang higpit ng yakap sa akin ni lolo. Kagigising ko pa lang ay punong puno na ng pagmamahal ang bagong pusong mayroon ako. Hindi ako naninibago. Hindi sila nagkulang sa pagpaparamdam kung gaano nila ako kamahal. Mapupuno ang bago kong puso sa pagmamahal nila sa akin.

Gusto pa sanang maghintay na lang si lolo at makisabay na sa paglabas ko ay hindi naman pinayagan ni daddy at pilit na pinauwi si lolo na wala namang nagawa ng sinigundahan kong umuwi na lang ito at siya mismo ang unang bibisitahin ko kapag nakauwi na ako.

Si kuya Kenneth, si mommy at si daddy ay nanatiling kasama ko sa hospital. At sama samang lumabas pauwi ng bahay.

○○○

“Bakit ka umiiyak?” Tanong ko kay Lerma na pumasyal sa akin isang araw ang lumipas simula ng makauwi ako.

“Magaling ka na.” Naiiyak na sabi niya. Napangiti ako sa sinagot niya.

Nagsabi ito na dalawang beses lang daw siyang nakadalaw dahil na rin sa hindi pinayagan ni daddy at abala na din sa school.

Tudo din daw ang iyak nito ng maibalitang muntik na talaga akong nawala.

“Okay na ako. Huwag ka ng umiyak.” Pang aalo ko dito. Ngayon ko lang kaso nakita ito na umiyak. Lagi kasi itong seryuso at hindi ko nakikitaan ng ibang emosyon. Malamig din ang pakiramdam nito na akala ko talaga ay obligasyon na lang niya ang pakikisama sa akin dahil na rin sa sinabihan ito ni kuya Kenneth pero ngayon… nakita ko na totoong totoo ang pakikipaglapit at pakikipagkaibigan nito sa akin. Hindi lang obligasyon.. hindi lang utos ng iba…

“Hindi ka pa okay.. dahil hindi ko pa maramdaman ang makulit na Acer na kilala ko.” Nakalabi nitong saad na mas ikinangiti ko.

Siguro nga ay nabawasan ang kakulitan ko pero ako parin naman ito. Acer na kilala nila.

“Hindi a.. ayaw ko lang mag alala kayo sa akin kaya nagpapakabait muna ako.” Pabiro pero may katotohanang sagot ko.

Dala narin siguro ng bagong pusong tumitibok sa akin kaya pakiramdam ko din ay nabawasan talaga ang pagkamakulit at hindi ko na din maramdaman ang pag kaspoiled ko dati.

“Namiss talaga kita.”

“Namiss din kita.” Yumakap ito sa akin. Humihikbi parin pero hindi na tulad kanina na umatungal pa ng iyak nang una akong makita.

Naging magaan naman ang sumunod namin pag uusap. Nagkwento na nangunguna daw ito sa clase namin.

“Dito na muna ako sa bahah mag aaral. Mag hahired daw si daddy ng magtuturo sa akin.” Pagkukwento ko naman.

Ayaw kasi nilang papasukin pa ako ng school baka kung ano pa daw ang makasaluma ko sa labas at iyon na naman ang dahilan at magkasakit na naman ako.

Hindi ko na sila kinontra dahil para din naman iyon para sa akin.

“Hindi ka ba napapagod kapag nagtagal ako dito. Baka magkasakit ka na naman.” Pag aalalamg tanong nito.

Umiling ako.

“Magaling na ako. Parang wala ngang ipinagbago sa akin. Nagising ako na wala akong sakit na nararamdaman kahit na sa sugat sa operasyon ko dahil naghilom iyon habang nasa coma ako.” Pagpapaliwanag ko.

“Masaya ako dahil hindi ka na mahihirapan. Huwag ka na ulit magkakasakit huh.” Bilin niya na para bang maiiwasan ang hindi ko pagkakasakit dahil kahit na sino ay magkakasakit.

“Oo na.” Hawak niya ang kamay ko. Masayang patuloy na nakipag usap dito.

○○○

“Daddy, si kuya Kenneth?” Tanong ko kay daddy ng hindi ko makita si kuya Kenneth.

Higit isang buwan na simula ng makauwi ako at nagsisimula na naman siyang maging busy. Bumabalik na naman siya sa pagiging abala sa trabaho. Nakakalimutan na naman niya ako.

“His on business trip, baby. Why?” tanong ni daddy na sanay nang wala si Kuya Kenneth dahil sa trabaho niya pero para sa akin ay nakakainis dahil nakakalimutan na naman niya ako. Wala na naman siyang oras para sa akin.

“Lagi na lang siyang busy. Wala na naman siyang oras sa akin.” sabi ko ng may pagdadamdam. 

“Sadyang maraming kailangang asikusin sa mga negosyo, baby. Kaya intindihin mo ang kuya Kenneth mo.”

“Hmmmp. He asked me to marry him back then pero di na niya inulit.”

“Okay lamang iyan baby. Ayaw muna namin na magpakasal kayo. Ayaw mo na ba saamin ng mommy mo?”

“Uhmp, I love both of you, but I love kuya Kenneth the way you love mommy.” sagot ko na ikinatitig ng daddy sa akin na bahagyang tumaas ang isang kilay.

Hindi nakaligtas sa akin ang buntong hiningang pinakawalan ni daddy bago ito tumayo sa harap ng computer at lumapit sa akin.

“My baby has grown up. Hmm.” Niyakap ako ni daddy at ikinulong sa mga bisig niya.

“Ako parin ang baby niyo.”

“Ofcourse, baby.” Isang damping halik sa nuo ang iginawad sa akin habang kulong parin ako ni daddy ng yakap niya.

Napakaswerte ko talaga dahil sila ni mommy ang naging mga magulang ko.

“Intindihin mo ang kapatid mo baby. Dahil para sa inyong dalawa din ang ginagawa niya.”

“Lagi naman siyang ganun. How about you? Mas priority mo si mommy at ako.”

“Yeah! Dahil ang kuya Kenneth mo ang gumawa ng gawain ko kaya may oras ako sa inyo.”

“Hmmp. Di ikaw na ang gumawa ng trabaho para may oras naman si kuya Kenneth sakin.” sabi ko na ikinangiti ng daddy.

“Silly pero sige. Sasabihan ko ang kuya Kenneth mo.”

“Really?” paniniguro ko pa.

“Oo baby.” sagot ng daddy na may kasama pang pagtango.

“Then do it now.”

“Haha. Still our baby.” muli akong niyakap ni daddy tamang pumasok naman si mommy.

“Sali naman ako.”

“Come here mi esposa.” at dalawa na kami ni mommy na kulong ng mga yakap ni daddy.

ººº

Nagulat pa ako ng biglang may yumakap sa akin sa may likuran. Nakatayo kasi ako sa amy biranda ng silid ko habang nagpapahangin at nagpapaantok narin.

Hindi ko na din kailangang lingunin kung sino ang yumakap sa akin dahil sa amoy pa lang ay kilala ko na kung sino.

Si kuya Kenneth.

“I miss you little Acer.” Mahinang saad niya na halata sa boses ang kapaguran.

Humarap ako sa kanya pero nanatili ang mga kamay niyang nakayapos sa baywang ko kaya magkadikit parin ang mga katawan namin.

“Kadarating mo lang?” kahit siguro naman hindi ko tanungin ay halatang kadarating nga lang niya dahil nakasuot parin siya ng damit niya pangtrabaho.

Tumango naman siya bilang sagot. Hindi nagsalita pero ibinaon ang mukha sa pagitan ng mga balikat at leeg ko at doon pinanggigilan akong amuyin.

“Hmmm, I miss your smell. I miss everything about you.” At talagang humugot siya ng malalim na hangin habang nakabaon parin ang ilong niya sa may balikat ko.

“Stop. Nakikiliti ako.”

“Mmmm, how? Just let me smell you first. Kahit na sa paraan man lang na ito ay maibsan ko ang pangungulila ko sayo.” At hindi nga nakaligtas sa pakiramdam ko ang bagay na nabuhay sa ibabang bahagi ng katawan niya.

Kung hindi lang siguro inaalala na kagagaling ko lang sa sakit sa puso ay baka hindi lang basta yakap at pag amoy sa balikat ko ang ginawa niya.

“K-kuya Kenneth.”

“Don’t move. Pinapahirapan mo lang ako. Just stay still.” utos niya kaya nanatili na lang akong hindi gumalaw at hinayaan nga sa gusto niya.

Namiss ko din naman siya dahil walang oras na hindi ko siya kinumusta mula kay daddy dahil ayaw ko namang istorbuhin siya kung ako ang tatawag. Sa tuwing tatawag naman siya ay tulog na ako at hindi ko na nga magawang sagutin iyon.

“huh.” pero nagulat ako ng may kung anong naramdaman akong inilagay siya sa palasingsingan ko. Mabilisang tinignan  ko iyon.

“Marry me little Acer para hindi na ako mangangambang mawawala ka sa akin. But like I said, I don’t take no for an answer.”

“Then why are you still asking me if you are not going to accept my refusal.”

“Because I already file our marriage certificate.”

“Huh.”

Bumitiw siya sa pagkakayakap sa akin at may kung anong kinuha sa loob ng suit niya.

“Here.”

Agad ko naman iyong kinuha at tinignan ang laman ng maliit na envelope.

“How?”

“Iyan ang inasikaso ko habang nasa business trip ako. Naglaan talaga ako ng oras para diyan. At malaki talaga ang naitutulong ng pera dahil binayaran ko silang lahat para ilista ang ang pangalan nating dalawa at ngayon kasal na tayo.”

“Pero kailangan pa ng perma ko diba?” hindi parin ako makapaniwalang nagawa niya iyon ng hindi ko nalalaman.

“Buo na ang pasya ko nun pang nasa loob ka pa lang ng ICU habang minomonitor ang bago mong puso na kahit na wala pang kasiguraduhan na malalagpasan mo iyon at kung kailan ka magigising ay nagfile na ako ng certificate para doon. Binigyan nila ako at kinuha ko ang finger print mo para sa signature mo.” Mahabang paliwanag niya na ikinamangha ko.

“How about daddy and mommy? Alam ba nila?”

“Hindi. Nung inaayos ko iyon ay wala silang alam. Pero ngayon habang nasa business trip ako ay sinabi ko na sa kanila ang tungkol sa ginawa ko.”

“Ano ang naging reaksyon nila?”

“Mommy was shock but dad is proud of what I did.”

“What if hindi pala ako nagising? Di walang silbi ang ginawa mo?”

“But atleast, I married the person I love.”

Natigilan ako sa naging sagot niya. Napasimangot ako.

“May magagawa pa ba ngayon ang pagtanggi ko?” kuway muli kong tanong.

Umiling siya. Ikinulong ang mukha ko sa mga palad niya. “I love you, little Acer. At gagawin ko ang lahat maging akin ka lang.”

“Kuya Kenneth. Or should I call you????”

“Hmmm.” Pinagdikit pa ang nuo namin at kinintalan ng halik sa labi.

“Hubby?”

“Sound good.”

“Ayyy.” nagulat pa ako ng bigla niya akog buhatin kaya naman napakapit ako sa leeg niya.

“I still control myself for now little Acer pero kapag dumating na ang araw na magaling na magaling ka na.. Don’t stop me.”

Tumango ako. Isinubsub ang mukha ko sa balikat niya habang karga parin niya ako. Deretso kami sa loob ng banyo at sinabayan ko siya sa pagligo. At minsan pa.. nakita ko kung paano ang pagtitimpi ni kuya Kenneth na huwag akong angkinin.

OBH: THE WEDDING

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!!

ºººKENNETH POVººº

Garden wedding. Sa mismong bahay ni Lolo Alejandro kung saan madalas ginaganapan ng kasal ng mga apo nito.

Kasal na kami sa papel ni Acer pero iba din iyong actual na gaganapin ang kasal namin tulad ngayon. Hindi na ako nag sayang ng oras dahil ang buhay ay hindi ko hawak. Gusto kong bigyan ng daan sa bagong yugto ng aming buhay bilang mag asawa.

At heto ako ngayon. Naghihintay kay Acer habang palapit sa akin. Para akong nasa pilikula dahil naging mabagal ang bawat paggalaw ng mga tao sa paligid ko. Lalo na ang paglapit sa akin ni Acer. Ang isang sigundo ay katumbas na yata ng isang minuto.

The day we met, Frozen I held my breath Right from the start I knew that I’d found a home for my heart

Musikang puilanlan sa buong paligid kasabay ng malakas na pagtibok ng aking puso. At ang mabining tunog ng hangin na siyang sumasabay sa saliw ng musika.

Watching him approach me slowly while wearing a wedding suit was so beautiful. Holding a bouquet while he was also looking at me with a gentle smile on his lips.

Beats fast

Colors and promises

Sa kanya lang ako nakatingin. Kahit na punong puno ng mga bisita ang bawat sulok ng Anderson Place dahil sa kasal namin ay tanging siya lang ang nakikita ko. Sa kanya na lang ngayon umiikot ang mundo ko.

How to be brave?

How can I love when I’m afraid to fall

But watching you stand alone?

All of my doubt suddenly goes away somehow

Parang kailan lang ng una ko siyang makita. Isang batang makulit na laging nakabuntot sa akin kung saan ako magpunta.

At hindi ko pinagsisihan ang pagsama ko sa mga magulang niya. Ang pagpapalaki sa akin ay napakalaki ng biyaya. At ang ipagkatiwala siya sa akin ay sobra pa sa pinagpala.

One step closer

“Take care of him.” si daddy ng makalapit sila sa akin. Hinawakan ang kamay niya at ibinigay iyon sa akin.

Isang ngiti ang isinagot ko kasama ng pagtulo ng mga luha ko sa hindi maipaliwanag na kaligayahan.

“I will, dad. Always.” sagot ko na sa dito na sa kanya ako nakatingin at ngayon ay may namumuo na ding luha sa mga mata.

Isang pagtango ang isinagot nito sa akin. Niyakap nila kaming dalawa ni Acer bago nila kami iniwan sa gitna ng altar.

I have died everyday waiting for you

Darling don’t be afraid I have loved you

For a thousand years

I’ll love you for a thousand more

Nagkatitigan. Mga tingin na nagkakaunawaan.

Ilang sigundo din kaming nagkatitigan bago namin hinarap ang judge na siyang gagawa ng seremonya ng aming kasal.

Pinahina ang tugtugin ng magsimula na itong magsalita.

Time stands still

Beauty in all she is

I will be brave

I will not let anything take away

What’s standing in front of me

Every breath

Every hour has come to this

“Ang buhay ay puno ng mga pagsubok na minsan iniisip natin na hindi natin kayang lagpasan. Naiisip natin na napakalupit Niya sa atin dahil sa mga pagsubok na hindi mo kayang bigyan ng sulosyunan.”

“Pero hindi siya nagbibigay ng pagsubok na walang kasagutan. Dahil ang tanging kasagutan sa mga pagsubok na binibigay Niya sa atin ay ang mga naniniwala at may tpananalig sa kanya.”

Ilan lamang iyon sa mga katagang binitawan ng judge na nagkakasal sa aming dalawa. Mga pangaral na siyang nag iiwan sa amin ng mga katagang magpapatatag pa sa aming pagsasama bilang may asawa. Mga katagang puno ng pangaral.

One step closer

Exchange vows.

I have died everyday waiting for you

Darling don’t be afraid I have loved you

For a thousand years

I’ll love you for a thousand more

And all along I believed I would find you

Time has brought your heart to me

I have loved you for a thousand years

I’ll love you for a thousand more

I’ll love you for a thousand more

Exchange Ring.

One step closer

I have died everyday waiting for you

Darling don’t be afraid I have loved you

For a thousand years

I’ll love you for a thousand more

And all along I believed I would find you

Time has brought your heart to me

I have loved you for a thousand years

I’ll love you for a thousand more

“You may kiss each other now.”

“I love you, little Acer.” Bulong ko habang nakatitig ako sa kanya.

Humawak ang kamay ko sa pagitan ng leeg at pisngi niya. Masuyong humaplos ang palad ko doon habang titig na titig ako sa kanya.

“I love you too.” Hudyat para halikan ko siya upang saraduhan ang kasal naming dalawa.

Muling pumailanlan ang masuyong musika habang hinahalikan ko siya. Parang ayaw kong matapos ang mga sandaling nasa mga bisig ko siya.

Isang masigabong palakpakan ang siyang namayani sa paligid dahilan para putulin ko na ang paghalik ko sa kanya.

Sabay na humarap sa mga bisita na nakatingin na sa amin na may mga ngiti sa mga labi at nakikipagdiwang sa kasiyahan sa aming kasal.

“Congrats mga apo.” lumapit sa amin ang lolo Alejandro na pinilit tumayo habang nakaalalay dito si tito Benny.

“Thank you lolo.” Acer hugged Lolo Alejandro.

Masaya akong pinagmasdan siya habang yakap ang lolo Alejandro. Kasunod na din sina mommy at daddy na muling bumati sa aming dalawa.

Hindi matatawaran ang mga pagpapalang ipinagkaloob sa akin simula ng kunopkop ako ng mag asawang Anderson. Ang pamilyang itinuring akong tunay na anak at pinagkatiwala ng buong puso ang kaisa isa nilang Prinsipe sa akin. At hindi ko sila bibiguin. Dahil simula ng pumayag akong pakupkop sa kanila ay tinanggap ko na ang pamilya nila sa sarili ko ding pamilya.

At magsisimula ako ng sarili kong pamilya bilang isang legal na Anderson. Hindi masasabing nakakapagpababa ng pagkalalaki ko ang pagdadala ko ng apelyedo ng asawa ko. Kundi nagpapakita lamang iyon kung gaano ko siya kamahal at handa akong magpasakop sa kanya ng buong puso kung iyon lamang ang isa sa makakapagpaligaya sa taong bumihag sa aking buong pagkatao.

And I will be proud to say that I love Acer more than I loved myself.

ºººSide Story

ººº

“Hey, You.” napalingon pa ako sa likuran ko pero wala akong ibang makitang ibang tao maliban sa akin kaya muli akong napatingin sa babaeng nakasuot ngayon ng puting dress dahil na rin sa isa ito sa nagdala ng vail para kina Kenneth at Acer kanina.

Itinuro ko pa ang sarili ko para masiguradong ako ang kinakausap nito.

“Yes you are. May iba ka bang nakitang ibang tao sa paligid maliban sayo at sa akin.” taas pa ang kilay nitong  sabi.

Kunot ang nuo kong napapailing dahil iba din ang ugali nito. Kahit na hindi ko ito kilala at wala akong balak kilalanin ito ay hindi mapagkakailang isa itong Anderson sa ugaling ipinapakita.

“Bakit?” tanong ko kahit nagusto ko na itong talikuran at huwag na lang pansinin.

“Help me to take this off.” Sabay turo ng suot nitong damit.

“Ano?” Mas nangunot ang nuo ko dahil hindi ko sigurado kung tama ba ang dinig ko na gustong magpatulong sa akin para tanggalin ang damit niya ngayon

“Damn.“narinig kong napamura pa nito habang pilit na inaabot ang zipper ng gown nito sa likod.

Makikita sa mukha nito na parang naiirita sa kung anong bagay. Hanggang sa muling magawi ang tingin nito sa akin.

“Hey! Can you come over here.” tawag pa nito ng muli akong balingan.

Muli kong itinuro ang sarili ko dahil hindi naman ako sigurado kung ako ba talaga ang kausap nito dahil hindi naman ako nito kilala.

“Yeah you are.” sagot nito.

Nilapitan ko ito. Pero sa paglapit ko at tinalikuran naman ako kaya naman nakaramdam ako ng biglang inis.

“Tinawag mo ako pero tinalikuran mo naman ako. Nang iinsulto ka ba?” naiinis na hindi ko mapigilang sita dito. Wala akong pakialam kung isa itong Anderson pero hindi ko ito kakatakutan dahil isa lamang itong babae.

“Can you unzip this damn gown for me. I cant reach it.” sagot nito. Saka bahagyang itinuro ang zipper nito sa likod. “Nangangati na ako sa lintik na gown na ito.”

Duon ako napakurap. Nasagot ang pagkairita sa tanong ko dahil gusto nitong buksan ko ang Zipper ng gown nito.

Pero bahagya na naman akong nailing dahil na rin sa ugali nito. Kababae nitong tao pero madalas pa sa akin sa pagmumura kahit sa maliit na bagay lang tulad na lang ngayon na minumura ang gown na suot nito.

Tumingin ako sa tinuro niya. Sa una ay sa zipper ako nakatingin pero hindi naiwasan na hindi ako mapatingin sa batok nito. Sa hindi maipaliwanag na pakiramdam ay hindi ko napigilan ang mapalunok ng wala sa oras. Biglang nademonyo ang utak ko dahil sa kung saan umabot ang utak ko sa imahinasyon ko.

Parang nag aanyayang kagatin ang maputi nitong batok. Pupugin ng halik. Lasaan.

“Yah! What are you doing for. Hindi mo ba ako narinig?” may pagkairitang sita nito sa akin ng hindi pa ako gumagalaw na gawin ang pinapagawa niya.

Duon ako nagising at napamura ng wala sa oras.

“Oh yeah!” Muli akong napalunok. Ano bang klasing pag iisip ang mayroon ako ngayon. “Pero bakit hindi ka na muna makipagsaya sa mga pinsan mo duon sa labas.” tanong ko dito habang pilit na kinakalma ang sarili ko.

Itinaas ang kamay ko pero nanginginig lamang iyon dahilan para muli akong mapamura.

Tangna. Kumalma ka Kendrick. At para saan ang panginginig ng kamay mo, gago.

Tanong na may paninita ko sa sarili ng hindi ko mapigilang manginig ang kamay ko habang palapit ang mga ito sa likod niya.

“Later. After I change this damn gown.” may pamura na namang sagot nito

Bigla tuloy akong napangisi dahil narin sa pagmumura niya. Hindi yata naturuan ito ng magandang asal ng isang maganda at mahinhing binibini bagkus tila ito isang anak ng ranchero na ang tanging alam ay ang magsalita na may kabuntot na pagmumura.

“Nakasuot parin sila ng mga gown nila. Ayaw mo ba ng gown mo. Bumagay naman sayo..” Sabi ko dito baka maisipiang hindi na alisin ang gown nito para na rin maiwasan ang ipinapagawa nito sa akin dahil patuloy parin ang kamay ko sa panginginig na naiwan parin sa ere.

Pero nagkamali yata ako dahil bigla niya akong tinapunan ng matalim na tingin.

“Are you going to pull it out or not.” may galit na tanong nito. “Ah never mind. Maghahanap na lang ako ng ibang gagawa.” sabi nito ng hindi agad ako nakasagot at saka humarap sa akin.

Natawa ako dito. Hindi yata maganda ang timpla ng isang ito. Ganito ba talaga ang mga Anderson. Mainitin ang ulo at maiksi ang pasensya.

Hmmm, siguro nga. Kaya bago pa ito makahanap ng ibang tutulong dito ay nagpasya na akong tugunan ang gusto nito.

“Sige, hindi ka naman makapaghintay.” sabi ko dito saka ako pumunta sa likod niya.

Hindi naman agad ako nakakilos ng nasa likod niya ulit ako. Napalunok ako bago ko hinawakan ang zipper ng damit niya at para pang slow motion ang pagbubukas ko ng zipper ng gown niya at unti unting nalantad sa akin ang makinis niyang likod na wala ni kahit na anong bumabalot na duon maliban sa gown nito.

Tangna. sa loob loob ko na hindi ko mapigilan ang mapalunok. Hindi naman ito ang unang beses na makakita ako ng likod ng isang babae dahil patalikuran kong inaangkin ang mga babaeng gusto kong kaniig pero ngayon.

Tangna talaga. Hindi ko mapigilan ang tayuan ng mga balahibo sa mga malalaswang eksinang tumatakbo sa isipan ko.

Sa puti at kinis ng balat nito ay kahit hindi ko iyon damahin ay alam kong malambot iyon. At ang isa pang katanungan na nagsumiksik sa isip ko ay kung gaano kalambot ang nasa harapan nito.

Fuck! Tangna mo Kendrick.

Sita ko na naman sa sarili. Kung saan na napunta ang naisip ko.

Lumingon ito sa akin habang hawak nito ang gown sa kanyang harapan para hindi tuluyang malaglag. Napalunok na naman ako ng makita ang ayos nito na para bang sa paraan ng tingin nito ay para akong inaakit.

Ngumiti itong bumaling sa akin.

“Thanks for helping me out of this.” sabi nito saka binuksan ang isang pintuan sa kanan namin at tuluyang pumasok duon.

Naiwan akong walang nasabi dito. Hindi ko maalis ang tingin ko sa pintuang pinasukan nito.

Nailing ako na may ngisi sa labi ko. Kakaibang babae. Hindi ba ito natatakot na humingi ng tulong sa isang estranghero. Hindi ba niya naisip na baka pagsamantalahan ang pagkababae niya? At sa hiniling niyang tulong sa akin ay kung masama pa siguro akong tao ay wala itong magagawa kung natukso akong gawan ito ng masama.

Fuck! muli kong mura at pilit na binawi ko ang tingin sa pintuang pinasukan nito. Naiiling na umalis sa lugar na iyon at nakisalamuha sa ilang taong nakilala ko na siyang dumalo sa kasal ng kapatid ko.

ºººKenneth Povººº

2 years Later:

Galit ako sa sarili ko dahil hindi ko naisip na gagawa ng paraan si Acer para mabuntis at ngayon, dalawang buwan na ang ipinagbubuntis nito at hindi ko pa malalaman kung hindi ko siya naabutang nanghihina na sa pagduduwal niya.

“Damn it.” napamura ako dahil sa magkakahalo na namang damdaming lumukob sa akin pero mas nanaig sa akin ang pag aalala ko sa kalusugan niya.

Nakatitig ako ngayon sa kanya na agad nakatulog ng makauwi kami ng bahay.

“Sapat na sa akin na ikaw lang sa buhay ko, little Acer at hindi ko nanaising ipahamak mo ang sarili mo para lamang bigyan ako ng anak.” may halong paghihinagpis ang tinig habang sinasabi iyon kahit na alam kong hindi naman nito naririnig.

Ayaw ko siyang sumbatang kung gising siya dahil ayaw kong ma-stress pa siya lalo kung sasabihin kong hindi ako masaya sa mga ginawa niya dahil alam kong para sa akin na naman ang pagsasakripisyo niya.

Pero kaya ko bang makita ulit siyang makikipaglaban kay kamatayan dahil sa kundisyon niya?

“Little Acer, I love you the most at ayaw kong nahihirapan ka pero bakit?”

May magagawa pa ba ako ngayon? dahil bago kami umuwi kanina ay nakita kong buo na ang pasya na bubuhayin niya ang anak namin kahit na buhay na naman niya ang o=kapalit.

“Hindi mo iniisip ang sarili mo. Lagi na lang bang kaligayahan ko ang iniisip mo. Pero di mo ba naisip na ang kaligtasan mo ang isa sa nakakapagpaligaya sa akin.” Nanginginig ang mga kamay kong humawak sa kamay niya at dinala iyon sa tapat ng labi ko. Dinampian ng paulit ulit na halik habang masagang luha ang patuloy na lumalabas sa mga mata ko.

Kinaya ko nuon ang kabigat na damdaming lumukob sa akin nuong nakikipaglaban ka sa sakit mo. Makakaya ko pa ba sa pangalawang pagkakataon?

Natatakot ako na sa pangalawang pagkakataon ay tuluyan na siyang mawala sa akin.

“Napakadamot mo. Napakadamot mo sa katutuhanang maraming taong nagmamahal sayo ang nag aalala ngayon dahil na rin sa kagustuhan mong paluguran ang kaligayang maibibigay ng anak sa ating dalawa. Hindi ako humihiling. Hindi ako naghahangad na magkaroon ng anak kung ang buhay mo ang kapalit ng batang nais mong ipagkaloob sa akin.”

“Pero paano ko ipapaunawa sayo ngayon kung buo na ang pasya mo? Paano ako mapapanatag, little Acer. Paano?”

ººº

“Are you okay? Do you want something?” tanong ko kahit na pilit kong pinapatatag ang boses ko na huwag pumiyok habang nakatingin ako sa kanya na ngayon ay nakaupo sa kama na halos hindi na magawang kumilos ng nag iisa.

Kay bilis ng araw na lumipas at sa paglaki ng batang dinadala sa sinapupunan niya ay nilalamon ang kalusugan niya. Nilalamon ang chance niya para mabuhay.

Umiling siya.

“Busog pa ako. Gusto ko lang ang magpahinga.”

“Okay. Just rest. Tatapusin ko lang ang pagpupunas ko sayo.” ipinagpatuloy ko ang pagpupunas ko sa katawan niya. Kahit na iyon man lang ang magawa kong tulong sa paghihirap niya.

Ngumiti siya. Nakangiting nakatingin lang sa akin.

“Huwag mo akong titigan ng ganyan, little Acer. Please.” hindi ko sinalubong ang tingin niya sa akin dahil pakiramdam ko na sa ano mang oras na magtama ang mga mata namin ay mawala siya sa akin.

“But I want too. Gusto kong maging kamukha mo ang anak natin. Maging kagaya mo na matatag.”

“Yeah! magmamana siya sa akin dahil ako naman ang pinaglilihian mo. Magiging malusog na bata ang isisilang mo. Pero magiging makulit siya kagaya mo. Si hang on, okay. Sabay nating palalakihin ang anak natin.”

Tumango siya. Wala akong nakitang takot sa kanyang mga mata habang ako ay pilit na itinago ang takot kong baka mawala siya sa akin.

“Ang hubby kong iyakin.” masuyong humaplos ang palad niya sa pisngi ko. “Pangako, lalaban ako dahil ginusto ko ito. Hindi kita iiwan. Hindi ko kayo iiwan ng anak natin kaya tahan na.”

Tuluyang tumulo ang pinipigilan kong mga luha.

“Yes, little Acer. May tiwala ako sayo na hindi mo ako iiwan. Naniniwala ako sayo.” binitawan ko ang panyong ginagamit kong pamunas sa kanya saka ko siya niyakap.

Pagyakap na parang wala ng bukas. Ayaw ko siyang bitawan. Gusto kong yakapin siya na sa pagyakap ko sa kanya ay mailipat ang lakas ko sa kanya.

“I love you, hubby. I love you, kuya Kenneth.”

“I love you more, little Acer. I love you more.”

ººº

Lakad dito. lakad duon.

Hindi ako mapakali dahil sa kinakabahan ako. Sa takot sa posebleng mangyari kay Acer dahil bigla na lang siyang nanghina at tuluyang nawalan na ng malay.

Pitong buwan palang ang dinadala niya at sinabi sa amin ng doctor na ilalabas na nila ang bata sa sinapupunan niya.

Wala ng ibang pagpipilian maliban duon dahil kung hindi pa nila ilalabas ang anak namin sa kanya ay posebleng silang dalawa ang mawala sa amin.

Pinapili pa ako kanina ng doctor kong sakaling isa lang ang maisasalba nila.

Gusto kong piliin si Acer at siya lang ang pipiliin ko pero alam ko na hindi matatanggap ni Acer ang desesyon kong iyon kung igigive up ko ang anak namin. Kaya wala akong pinili isa man sa kanila. At sinabing gawin ang lahat para mailigtas silang dalawa.

“Relax hijo.” si mommy na alam kong mas doble din ang kabang nararamdaman sa akin.

“Yes, mom.” sagot ko kahit na kabaliktaran ang naging sagot ko sa ikinikilos ko dahil patuloy ako sa pagpapabalik balik sa paglalakad ko.

Hindi ako mapalkali at walang makakapagpakalma sa akin hanggat hindi ko naririnig ang balitang ligtas ang mag ina ko sa operasyon nilang dalawa.

Ilang minuto ang  lumipas at wala akong kapagurang nagpapabalik balik ng lakad hanggang sa tuluyang lumabas ang doctor sa OR at ibinalitang ligtas ang mag ina ko.

Duon ako nakahinga ng maluwag at tuluyang nabunot ang parang punyal na nakatarak sa puso ko kanina sa pag aalala sa kanila.

“Thank you, doctor.”

“Trabaho ko ang mailigtas silang dalawa.” sabi nito bago nagpaalam sa amin.

“See, Acer is always brave.” Si mommy na yumakap na sa akin habang si daddy ay naghintay sa pintuan ng OR hanggang saunang mailabas ang anak ko na nasa incubator na at ililipat na muna sa nursery room para doon na muna hanggang sa pwede na tong mailabas ng tuluyan.

Naghintay na kami sa paglabas nila kay Acer at ilipat sa private room nito. And happy to see him alive pagkatapos ng mahabang paghihirap niya.

“I love you more than before, little Acer.” bulong ko. Na sa ipinakita niyang katatagan ay mas lumalim pa ang pagmamahal ko sa kanya.

At sa dami man ng paghihirap niya ay nagawa parin niyang manatili sa amin. At masasabi kong walang ibang makapangyarihang sagot sa lahat maliban sa paniniwala sa May Kapal na hindi niya bibiguin ang mga taong naniniwala’t nananalig sa kanya.

Binigyan ng bagong buhay, nagbigay ng bagong pag-asa sa aming dalawa ni Acer. At sa lahat ng pagsubok na pinagdaanan namin ay masasabi kong hindi niya kami pinabayaan dahil lagi siyang nandiyan na nakabantay sa akin at sa aking buong pamilya.

Ngayon ko masasabing nakompleto na ang lahat dahil sa pagdating ng bagong membro ng aming pamilya

ºººTHE ENDºº