SYNOPSIS

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters,

businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer/publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.

P.S

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

This is a BOYSLOVE story. It is related to a men-to-men relationship. If you were not into these relationship nor even a certified homophobic, better leave the book.

There are some matured scenes in the book that is not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

○○○○

☆☆☆☆☆

○○○○

SYNOPSIS

“I will marry you someday.” Iyon ang mga katagang hindi niya makakalimutan na sinabi ng batang lalaki sa kanya.

Mas matanda siya dito pero hindi niya alam kung ilang taon ang tanda niya dito. Dahil sa mas bata ito at mas nasa tamang pag iisip siya ay hindi na lang niya pinatulan at binalewala ang mga katagang iyon

Ang akala niya ay nakalimutan na niya ang batang lalaking iyon na palaging sumusunod sa kanya noon pero paglipas ng ilang dekada ay muli niya itong nakita.

Nagsanga ang landas nila at muling nangulit sa kanya ng makilala siya nito.

Paano niya iiwasan ang isang makulit na stalker na hindi yata alam ang salitang “lubayan siya.”

ABANGAN!!

XAVIEL ANDERSON

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #1:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤

¤

XAVIEL POV:

¤¤¤

M agandang tindig. Magandang porma. Ginagalang ng lahat.

“Magandang umaga sir.” Halos sabay sabay na pagbati sa akin ng mga empleyedong madadaanan ko sa unang palapag ng gusali ng kompanya ko.

Tinitingala ng karamihan.

Hindi na bago iyon dahil isa akong Anderson. Ang kilala at tanyag na angkan ng Anderson na siyang patuloy na pumapayagpag ngayon kasalukuyan.

Isa na ako ngayon sa namamahala sa isang negosyo ng aming papa. Isang tanyag din na Anderson na kabilaan ang mga kawang gawa sa mga mahihirap. Ako na ang isang magpapatuloy sa mga nasimulan ng aming angkan na sinimulan pa noon ni lolo.

Kami ni Frances ang mga naunang apo sa tuhod ng lolo.

Naikwento nga sa amin kung paanong naging Anderson parin si papa kahit na natabunan ng ang apelyedong iyon sa kanya. Na ngayon ay dala na din namin.

Sinabi ng lolo na hindi dapat mawala sa amin ang apelyedong Anderson kahit na anong mangyari.

Pero paano ako?

Paano ko iyon ipapamana sa magiging anak ko sa kasalukuyan?

Damn!

Hindi sa ikinakahiya ko ang pagiging ganito.. pero bakit ako? Bakit ako ang kailangang magmana ng kalagayan ng nagsilang sa amin.

Yes, I admit that… namana ko ang kalagayan ni daddy na siyang mismong nagsilang sa aming dalawa ni Frances. At sa kambal pa naming nakakabatang kapatid.

“Sir… Sir.. Narito na po tayo.” Napakislot ako at napatingin ako sa assistant ko. Tinignan kong saang floor na kami.

Tumango ako. Muli akong tumindig ng tayo bago naglakad palabas ng elevator. Dumeretso sa opisina.

Habang naglalakad ay sinasabi na sa akin ng assistant ko ang mga naka schedule na gagawin ko ngayon araw na ito.

Magiging abala na naman ako maghapon. Iyon na lang ang tangi paraan na ginagawa ko para maalis sa isipan ko ang isang mabigat na katutuhanang pilit kong kinakalimutan.

“Thank you.” Kinuha ko mula dito ang mga papeles na kailangan kong ng permahan. “Makakabalik ka na sa lamesa mo.”

“Yes sir.”

¤¤¤ ¤¤¤

Overtime na naman.

Parang ayaw ko pang umuwi pero gusto ng sumuko ang mga mata ko. Gusto ng pumikit kaya naman itinigil ko na ang trabaho ko.

Pasado alas diyes na ng gabi. Ako na lang ang natira maliban sa mga guard na magbabantay magdamag.

Naging abala na ako maghapon at nawala na sa isip ko ang ilang mga agam agam pero ngayong tapos na naman ang oras ng trabaho ay muli ko na namang naisip ang kalagayan ko.

“Damn!.” Kuyom ang kamao ko na naisuntok iyon sa ibabaw ng lamesa ko.

Pitong taon na din ng malaman ko sa sarili ko na namana ko ang kalagayan ng daddy. Na noon lang din kinumperma ng papa iyon na matagal na pala nilang itinatago sa akin.

Alam ko na para kay daddy ay isang biyaya ang pagkakaroon ng sariling matress dahil naisilang niya kami ni Frances at ang dalawa pang kambal na kapatid ko.

Pero para sa akin..

Hindi ko alam kung kailan ko matatanggap iyon sa sarili ko.

“Hmmm.” Isa na namang buntong hininga ang pinakawalan ko. Menasahe ang sumasakit na sintido dahil sa kakaisip ko.

Madali ko na lang sana iyong tanggapin kung sa simula pa lang ay nalaman ko na. Kung hindi iyon itinago sa akin.

Mabuti sana kong makakabuntis ako pero hindi dahil ako mismo ang mabubuntis kung sakaling papayag ako.

Damn it again.

Sinubukan ko na noong makipagtalik sa babae para lamang patunayan na kaya ko. Gusto kong patunayan na hindi lang dapat ako ang mabuntis kundi ako mismo ang makakabuntis pero.. sadyang mapagkait ang tadhana sa akin.

Wala akong kakayahang magbuntis ng babae dahil hindi gumagana ang spermcell ko dahil mas malakas ang tulak ng eggcell na mayroon ako.

“Ahhhhhh.” Mahinang hiyaw na sinabayan ng pagsabunot ng buhok ko. Marahas na napayuko sa ibabaw ng lamesa ko. “Huuuh…” malakas ang bawat paghingang pinakawalan ko.

Magpaganun pa man. Nanatili parin akong isang magandang imahe sa likod ng kalagayan ko.

Isang Xaviel Anderson. Maganda ang pangangatawan na hinahangaan ng mga kababaihan. Magkasing tangkad kami ni Frances na parehong batak ang katawan sa gym.

Sinong mag aakala na sa likod ng magandang pangangatawan ay posebleng mabuntis.

Hindi na matapos tapos ang pagmumura ko. Ilang beses na ba? Umabot na siguro sa isang milyon simula noong nalaman ko.

Kring! Kring!.

Tunog ng Red line sa gilid ng lamesa.

“Good Evening lolo. Napatawag kayo?”

“Magandang gabi din hijo. Hindi ako nagkamali na tumawag sa linya mo. Apo naman.. pinapagod mong masyado ang sarili mo sa trabaho.” Matikas parin ang boses ng lolo kahit na nasa 90 plus na ito.

Dala na din ng mga herbal suplement na patuloy nitong iniinum ay malakas parin ang lolo. Hindi na nga lang masyadong nakakalabas ng bahay nito sa A. Place dahil matandang matanda na nga ito.

Kahit na matanda na ang lolo ay patuloy parin ito sa magkakabilang mga kawang gawa para sa mga nangangailangan. Kaya siguro patuloy na ginagabayan at bibigyan ng May Kapal ng lakas ang lolo dahil marami pa itong mga matutulong habang nabubuhay ito.

And we are here.. mga apo niya na magpapatuloy ng mga sinimulan niya at hindi namin siya bibiguin sa bagay na iyon.

Iniiwasan na lang namin na bigyan ito ng sama ng loob o di kaya naman mga balitang hindi na kayang dalhin ng puso nito.

“Pauwi na din ako lolo. Kayo? Bakit gising pa kayo.. gabing gabi na? Magpahinga na kayo para may lakas na naman kayo bukas.”

“Alam ko iyon apo. Tinawagan ko din si Frances at iba pang mga pinsan mo. Nangungumusta lamang ako.”

“Maayos lang ako lolo. Huwag niyo akong alalahanin. Ang kalusugan niyo ang pagtuunan niyo ng pansin para patuloy parin namin kayong makakasama.”

“Oo naman apo. Malakas pa ang lolo niyo. Hindi na nga pang katulad noong una na kaya ko pa kayong ipasyal.”

“Kami na lang ang dadalaw sayo lolo. Hindi naman kami nagmimintis sa pagdalaw sa inyo para makasama kami.”

“Salamat apo. Umuwi ka na din. Hindi iyang nandyan ka parin ngayon sa kompanya mo.”

“Oo lolo. Naghahanda na ako sa pag uwi ko.” Sagot ko na lang. Total pauwi naman na talaga ako.. naantala lang dahil sa kakaisip ng kalagayan ko.

“Sige na apo. Mag ingat ka sa pag uwi mo.”

“Yes lolo. Kayo din po.”

Maayos akong nagpaalam kay lolo. Kahit papano ay naginhawaan ang pakiramdam ko na makausap ang lolo sa pangungumusta nito sa akin.

“Mabuhay ka pa ng matagal lolo.” Naibulong ko habang naghahanda na sa pag uwi ko.

Hindi naman kalayuan ang condo unit ko na pagmamay-ari din ng pamilya ang buliding.

“Magandang gabi po sir. Mag ingat po kayo sa pag uwi.” Magalang na bati sa akin ng nakasalubong kong guard na nagpapatrol sa paligid ng buildin.

“Magandang gabi din.. Keep up the good work.” Sagot ko bago ako tuluyang lumabas.

Nasa harapan na mismo ng building ang kotse ko kaya naman hindi ko na kinailangang pumunta pa sa parking area.

Deretso na sana ako pauwi ng may madaanan akong Night Club. Hindi na ako nagdalawang isip na tumigil doon.

Hindi naman siguro kalibasan kong pumasok ako kahit minsan lang sa isang night club. Wala naman sigurong makakakilala sa akin. At kung mayroon man. Hindi naman makakasira sa reputasyon ko ang pag inum lang ng ilang bote ng alak kung sakali.

Club, Bar, or Night Club na katulad nito ay wala ni isa mang nakapag isip na magpatayo nito sa amin. Dahil ayaw ng lolo. May Hotel Restaurant naman kung sakaling mayroon sa amin ang gustong uminom. Exclusive lang para sa mga Anderson at malalapit lang talaga na mga kaibigan.

Sa counter table ako nagpasyang umupo. Hindi masyadong matao katulad sa mga lamesa na nalagpasan ko.

“Martini please.” Sabi ko sa bartender na agad namang inasikaso ang order ko.

Maingay nga naman sa nightclub. Mga taong gustong magliwaliw sa buhay. Ang iba ay abala na kasama ang ilang mga babeng nagbibigay na din aliw sa makamundong kaligayahan.

“Thank you.” Mahinang saad ko ng iserve ang alak sa harap ko. Hinawakan, sumimsim ng kaunti. Mabagal na ipinapaitok iyon habang tinitignan ko mismo ang yelong umiikot na dahil sa paggalaw ng basong hawak ko.

Ilang minuto din ba akong nakatitig sa baso ng alak na iniinum ko. Paunti unting sumimsim at nagpapatay ng oras.

Isa, dalawa, tatlo apat, lima hanggang sa maka anim na baso na ang naiinum ko.

Hindi natapos tapos ang pagpapakawala ko ng buntong hininga.

“Mojito please.” Ani ng isang baritunong boses sa kanang bahagi ko. Umupo sa isang bakanting upuan malapit sa tabi ko.

“A moment sir.” Sagot naman ng bartender. It takes a extra time to make a mojito drink.

“What?” Panitang tanong ko sa lalaki. Hindi ko na sana papansinin pero kaninang naupo siya sa katabing upuan ay hindi na nakaligtas ang patingin-tingin nito sa akin. Hindi ko naman ugaling manita dahil sanay naman akong nakakahatak ng pansin ng marami.

“Dalawampo.. no! 30 times ko na yatang nabilang ang pagpapakawala mo ng buntong hininga.”

“None of your business.” Nilagok ko ng minsanan ang may karamihan pang laman na alak sa baso ko at marahas iyong inilapag sa counter table bago ako tumingin dito ng deretso. “Mind your own business.” Muli ay sita ko na patuloy ito sa pagtitig sa akin

Mabilis na naglabas ako ng cash at inilapag iyon sa tabi ng baso na ininuman ko. “Your tip.” Sabi ko sa bartender bago ako tumayo. Sobra pa sa labis ang perang himugot ko kaya nakitaan ko ng kagalakan ang bartender.

Dahil sa may tama na ang nainum ko ay bahagya akong nahilo. Napakapit sa binabaan kong stool.

“You okay?” Tanong ng lalaki na mabilis na umalalay sa akin. Tumingin akong muli dito pero di ko ito sinagot at marahas na tinanggal ang kamay na humawak sa braso ko.

Muli akong tumindig. Naipilig ang ulo ko at pilit na inilalagay sa tamang huwesyo ang isip ko bago ako nagpasyang lumabas na ng club.

“Hey! Bulag ka ba?” Hindi ko na nabalanse ang katawan ko dahil sa pagtulak sa akin ng isa pang lalaking nabangga ko na nagsasayaw sa gitna.

Pabagsak na sana ako ng bumangga ang likod ko sa isa pang lalaki. Nilingon ko kaya napagsino ko ito.

Ang lalaking iniwan ko kanina sa counter table.

“You okay?” Muli ay tanong nito na umalalay sa akin ng pagtayo.

Hindi ako sumagot pero tumango ako.

“C’mon. Ihahatid na kita sa labas.” Sabi nito. Isinabit ang braso ko sa balikat niya at paalalay na naglakad na kami palabas.

Matino naman ang isip ko kaso hindi nakisabay ang katawan ko dala ng alak na nainom ko.

Nahihilo nga ako at hindi ko na din masyadong mailakad ng maayos ang mga paa ko. Bihira kasi ako uminom ng alak. Kung iinum man ay isa o hanggang dalawang baso lamang.

Naturuan kasi ng papa na kapag iinum ay iyong tama lamang. Hindi iinum na hindi kayang dalhin ng katawan. Lalo na kapag ganito. Walang kasama na maghahatid pauwi ng bahay.

Nasa tama parin naman ang isip ko kaya nga lang sadyang mahina ang katawan ko sa alak.

“Give me you key.” Narinig kong saad nito ng makalabas kami ng club. Lumingon pa sa paligid.

“In my pocket.” Mahinang sagot ko. Hindi ko na din maimulat ng maayos ang mga mata mo.

Mabilis na kinapa nito ang susi sa bulsa ng suit ko na agad naman nitong nakuha.

“Halika ka na. Ihahatid na kita.” Sabi pa nito ng lapitan na namin ang kotse ko ng mapatunog iyon.

“No need. I can manage.” Sagot ko at bahagyan itong itinulak ngmapasandal ako sa sa pinto ng kotse ko.

“Really? How? Hindi mo na nga kaya ang tumayo ng maayos.”

Hindi ko na ito sinagot. Kumilos ang kamay ko at kinuha ang CP sa bulsa ko.

“Give me a ride.” Iyon ang agad na sinabi ko kay Frances ng sagutin ang tawag ko.

“Hey! Are you drunk? Where are you?”

“Just a little. Mmm.” Tumingala ako at tinignan ang pangalan ng club. Kahit malabo na iyon sa paningin ko ay nasabi ko parin naman ng tama ang pangalan kay Frances.

“Okay! Hang on bro. Papunta na ako.”

Ng maibaba ko anh cellphone ko ay binalingan ko ang lalaki na nanatiling nakatayo sa harapan ko.

“Thank you. This..” sabay abot dito ng ilang libong pera. “Salamat sa paghatid dito sa akin.”

“Yeah! Thank you.” Walang pag aalinlangan kinuha sa akin ang pera. Pero ang hindi ko inaasahan ay ang ilapit ang mukha sa tainga ko. “See you next time.” Bulong nito. Nagulat pa ako ng bahagya nitong kagatin ang dulo ng tainga ko.

Sisitahin ko sana ito ng mabilis itong lumayo sa akin.

Isang ngisi ba ang nakita ko sa mga labi nito bago mabilis na tumalikod. Ikinaway pa ang ilang libong perang bigay ko.

Napamura na lang ako ng mawala na ito sa paningin ko. Ang lakas naman ng loob ng isang iyon. Binigyan ko na nga ng pera may gana pa itong gawin iyon sa akin.

Damn him.

“Ugh!.” Nasapo ko ang nuo ko ng makaramdam na naman ako ng pagkahilo.

Pinilit ang sarili na sumakay ng kotse para makapahrelax kahit papaano habang naghihintay ako kay Frances.

Katok sa bintana ang nakapagpaangat sa pagkakasubsob ko sa manobela.

“Hey! Bro.” Ngumiti ako pero nakita ko ang pagkakakunot ng nuo nito.

Napalingon pa ako ng makita kung sino ang nasi likod nito.

“Hi, Lance. My twin always drag you anywhere.”

“Sinabi kasi niya na walang magmamaneho ng kotse mo pauwi kaya sumama na ako, sir.” Sagot naman nito.

Anak si Lance ni yaya Arlyn na naging matalik na kaibigan ng kambal ko. Malapit naman ako dito pero sadyang mas malapit lang ito kay Frances. At ayon kay papa.. Carrier din si Lance katulad ko.

Pormal itong makipag-usap sa akin.

“Yeah!.”

“Mag ingat ka sa pagmamaneho.” Baling ni Frances dito.

“Oo, ikaw din.” Nauna ng sumakay si Lance sa kotse ni Frances bago naman ako balingan.

“Move.”

Kumilos naman ako para lumipat sa kabila. Halos sumubsob pa ako ulit sa dashboard dahil muli akong nahilo.

“Anong problema mo at naglasing ka? At dito sa night club pa talaga?” Paninirmon nito sa akin ng pausad na ang sinasakyan namin.

Hindi ako sumagot.

“Hayst.” Narinig ko ang pabuntong hininga nito at hindi na din naman ako kinulit pang tanungin.

Naturingan pa naman ako na sa aming dalawa na mas malawak ang aking pang unawa. Pero simula nga noong nalaman ko ang kalagayan ko ay nagbago na ang lahat.

“Were here.” Pinagbuksan ako ng pinto at umalalay sa akin sa pagbaba ng kotse. Dalawa na sila ni Lance na umalalay sa akin at inihatid ako mismo sa condo unit ko.

Hindi ko na halos matandaan pa ang sumunod na mangyari. Dahil ng makahiga na ako ng kama ko ay mabilis akong ginupo ng antok at nakatulog.

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #2:

Typos a d grammatical error ahead!

¤¤¤

XAVIEL POV:

¤¤¤

“Salamat sa pgtitiwala Mr. Anderson. Malaking bagay ang pagpapaunlak niyo sa mga negosyo namin.” Si Mr. Balubar na ngayon ay hindi na natapos tapos ang paghingi ng pasasalamat sa akin dahil sa pumayag akong makipag share dito ng negosyo.

“Nakita ko naman na maganda ang plano ng negosyong inaalok mo sa akin Mr. Balubar. Sana nga hindi ako mabigo para naman magpatuloy itong magandang nasimulan na natin.”

“Makakaasa ka Mr. Anderson. Hindi ka mabibigo. Ipinapangako ko iyan sayo.”

Gusto ko sanang sabihin na huwag itong mangako. Basta gawin na lang ang nararapat gawin para maging matagumpay nga ang negosyong pinasok nito.

“Bahala na ang tao kong makipag ugnayan sayo Mr. Balubar. Kung may mga kailangan kang sabihin o mga dapat pang pag usapan ay sa kanya ka na lang lumapit at ito na mismo ang magsasabi sa akin ng mga iyon.” Sabi ko dito. “Maayos na ang lahat kaya naman ako na ang unang magpapaalam Mr Balubar. Marami pa kasing naghihintay na ibang mga trabaho.”

“Sige Mr. Anderson. Salamat ulit.”

Maayos na akong nagpaalam dito.

Hindi pa sana ako magpapaalam dito pero nakaramdam ako ng kakaiba na para bang may mga matang nakatingin sa akin. Pero ng tignan ko ang paligid ay wala naman akong kakaibang nakita sa mga tao na kasama namin sa restaurant. O sadyang nagiging paranoid na lang ako kaya ko iyon naramdaman.

Ahh! Whatever. Basta may kakaiba. May nakatingin sa akin. Malakas ang pakiramdam ko na parang nakasunod lang ang mga mata kung sino man ang taong iyon.

Ilang araw na ba na ganito ang pakiramdam ko na may sumusunod talaga sa akin kahit saan ako magpunta. Pero kapag titignan ko naman ang mga nasa paligid ko ay wala naman akong makitang kakaiba.

Binilisan ko ang paglalakad ko palabas ng restaurant para mawala ang mabigat na pakiramdam sa likuran ko.

Hindi na ako lumingon pa at deretso na akong sumakay ng marating ko kung saan nakaparada ang kotse ko.

Doon na ako nakahinga ng maayos dahil alam ko na wala ng makakakita sa akin sa loob. Nagpakawala ako ng buntong hininga.

Nagmasid muna ako ng ilang minuto sa mga taong lumalabas ng restaurant pero wala talaga akong mapansing kakaiba.

“Pagod lamang siguro to.” Pangungumbinsi ko na lang sa sarili ko ng wala naman kwenta ang pagmamasid ko. Hindi na nga ako nagtagal at umalis na ako ng restaurant.

¤¤¤ ¤¤¤

“Again.” Natampal ko ang nuo ko. Overtime na naman ako sa opisina ko kahit na maagang natapos ang trabaho ko.

Wala naman akong gagawin sa condo ko sakaling maaga akong umuwi kaya mas gusto ko pang manatili na lang dito sa kompanya ng hindi ako maboring.

Dinudoble check ko na lang ang ibang mga dukomento para may gagawin ako.

Buhay negosyante. Dito na lang umiikot ang buhay maliban noong nag aaral pa lang kami ni Frances.

Hindi naman ako madalas lumabas kasama ang mga barkada ko simula noong nalaman ko ang kalagayan ko. Para ko na ring ibilanggo ang sarili ko sa kulungang ako na din mismo ang nagtatag.

“This is much better.” Saad ko ng nagpasya na akong umuwi. Para kapag nakauwi na ako ay deretso na ang tulog ko. Katulad na lang noong araw na nalasing na naman ako at inihatid ni Frances. Hindi ko na napasalamatan sa oras na iyon ang kambal ko.

He is caring as always. Gentle like the old times. Pero minsan nasabi ko sa sarili ko.. bakit hindi na lang siya ang nakamana ng kalagayan ng daddy. Why me? Pero kahit na hilingin ko pa man iyon ngayon ay hindi na mababago iyon kahit kailan.

Hindi ko na maalis ang katutuhanan ng kalagayan ko. Kaya naman doble ang ginagawa kung pag iingat. Dahil kapag nalingat ako ay baka dumating na ang kinatatakutan ko.

“Good Evening sir.”

“Good evening. Just keep up the good work.” Ganting bati ko sa guard na parang nag rereplay na lang iyon gabi gabi sa pag uwi ko.

“Ahh! Fuck.” Natampal ko ang nuo ko ng maalala ko na nasa underground ng parking area ang kotse ko na nakalimutan kong ibilin sa guard dito sa baba.

“Kukunin ko na lang po sir.” Lumapit si Cardo na siyang laging nagdadala ng kotse ko dito sa harapan ng building. Nagtaka din siguro ito kanina dahil hindi ko naibilin iyon dito.

“No need Cardo. Ako na lang.” Sagot ko. Bumalik ako sa loob at sumakay ako ng elevator pababa pa ng dalawang palapag hanggang sa underground ng gusali.

Iilan na lang ang kotse sa parking kasama na ang kotse ko. Kotse ng mga nag i-stay at nangungupahan sa mga condo unit na nasa tatlo hanggang sa limang palapag ng gusali.

Agad kong namataan ang kotse ko kaya naman dumeretso na ako palapit doon.

Pero..

Natigilan ako at biglang napalingon sa likuran ko ng maramdaman kong may sumusunod sa akin.

“Who’s there?” Tanong ko. Kahit na mahina iyon ay mag eecho iyon halos sa buong parking area.

Hindi naman sa natatakot ako. Naging alerto lamang ako sa posebleng mangyari dahil sigurado akong may ibang tao dito sa parking area.

Isang minuto din ang halos hinintay ko pero walang sumagot o di kaya naman nagpakita sa akin.

Gumiguni ko lang ba talaga iyon? Pero imposeble.

“Huh! Never mind.” Bulong ko ng magsimula na naman akong maglakad palapit ng kotse ko.

At bawat hakbang ko ay parang may nakasunod kaya habang naglalakad ako ay hindi ko mapigilan ang mapalingon. Pagtingin sa kaliwa’t kanang bahagi ng parking area.

Dahil sa parang bumibigat na ang mga hakbang ko dahil nga sa may nakatingin sa akin ay binilisan ko na lang ang paglalakad.

At dahil sa hindi ako nakatingin ng deretso sa harapan ko ay may tao akong nakabunguan.

“Hey! Are you okay?” Tanong ng lalaking umalalay pa sa akin ng bahagya akong napaatras dahil sa lakas ng impact ng pagkakabangga namin.

“Yeah! Sorry for that.” Paghingi ko ng tawad dahil alam kong kasalanan ko naman. Hindi ako tumitingin sa dinadaanan ko.

Mabilis naman na lumayo ako dito at umayos ng tayo.

“Gabing gabi na. Isa ka ba sa nagboboard sa mga unit sa taas?” Tanong ko dahil kung isa itong trespasser ay maari ko itong ipadampot.

“Ah! Yes, floor 19. unit 106.” Agad naman nitong sagot.

Unit 106. Kung hindi ako nagkakamali ay kahapon lamang may lumipat doon. At nakakontrata iyon ng isang taon.

“Are you Mr. Selvester” Patanong ko kahit sigurado na ako doon.

“Yes. Ako nga. I’m Mandy Selvester. And you are??”

“Anderson. Xaviel Anderson.”

“Ohh! Such a good honor to meet you Mr. Anderson.” Naglahad ito ng kamay kaya naman tinanggap ko iyon para hindi naman nito sabihing wala akong galang. “By the way! Nagkita na ba tayo?”

“I think no! Ito ang unang beses na nakita kita.” Agad kong sagot. “My pleasure to meet you Mr. Selvester. If you don’t mind. Mauuna na ako.”

“How about…”

“Bye Mr. Selverter.” Hindi ko na ito pinatapos sa pagsasalita. Itinaas ko pa ang kamay ko bago ako humakbang at lagpasan ito.

Hindi na ako lumingon pa. Wala na din akong naramdamang kakaiba maliban sa nasa likod ko ang isa sa nangungupuahan sa isa sa condo unit ng gusali.

At payapa akong nakauwi ng bahay matapos ang gabing nakapagparamdam sa akin ng kaunting kaba.

¤¤¤ ¤¤¤

Maaga akong pumasok ng opisina ko tulad ng palagi kong ginagawa. Sa mismong gusali na lang ng kompanya ako kumakain.

Minsan nga nakikisabay pa ako sa mga empleyado ko na kumakain sa mga mini restaurant na nagkalat lamang sa pangalawang palapag.

Gusto kong makisalamuha sa lahat para ipakitang hindi dapat sila mangilag sa akin. Hindi naman ako domenanteng boss katulad ng iba. Basta nagagawa ng tama ang mga trabaho nila ay maayos na iyon sa akin at lagi ko naman silang binibigyan ng pabor lalo na kapag nagkaroon ng increase ang kita ng kompanya.

Hindi naman lalago ang konpanyang ipinahawak sa akin ni papa kung hindi sa tulong ng mga empleyadong nagtratrabaho sa akin. Kaya dapat ingatan at alagaan din sila. Katulad ng ginagawa ni papa sa mga empleyado nito na ginagawa parin hanggang ngayon.

Hindi na madalas mag stay ang papa sa kompanya dahil mas gusto nitong makasama si daddy. They love each other. Everyminute, everytime. And every single day.

Kaya naman may maganda na ding naidulot ang maagang pagtuturo sa amin ni Frances na hawakan ang mga negosyo namin. At ngayon… kaming mga anak nila ang halos humahawak na sa mga negosyo ng pamilya.

Walong taon halos ang pagitan ng edad namin sa kambal at kasalukuyang nasa huling baitang na ng limang limang taong kurso nila.

May pagkakataon din na tumutulong sila sa amin ni Frances at nakikialam na din sa pasikot sikot ng mga negosyo. Na balang araw ay mahahati iyon para sa amin.

“Good Morning sir. Ano pong atin? Katulad pa din po ba ng dati?” Tanong sa akin ni ate Lyka na siyang head ng isa sa mini restaurant na palagi kong kinakainan.

Saka lamang naman ako kumakain sa main na restaurant ng gusali kapag may mga kabusiness meeting ako pero kapag ganitong walang mga kameeting ay dito ako kumakain.

“Oo ate Lyka. Samahan niyo na rin ng coffee americano.” Nakangiti kong sagot dito.

Hinintay ko na din ang order ko katulad ng iba.

“Hey! Hi!.” Napalingon ako ng may tumabi sa akin.

Si Mr. Selvester. May hawak ng tray ng pagkain at nakangiti pa itong nakatitig sa akin.

“Hindi ko akalain na dito ka din pala nag aagahan.”

“Yeah!” Tipid kong sagot.

“Do you mind having breakfast with me, Xaviel?” Sabay tingin sa sariling tray ng pagkain.

Nangunot ang nuo ko dahil sa pagtawag mismo nito sa pangalan ko. Hindi yata’t feel ing close sa akin.

“Of course, mr. Selvester.” Pagsang ayon ko na lang ng hindi naman nito isiping hindi ako makataong may-ari ng gusaling tinitirhan nito.

“Heto na po ang order niyo sir.”

“Salamat.”

Umagapay ito sa paglalakad sa akin at sa pinakamalapit na bakanteng lamesa na kami umupo.

“You can eat now Mr. Selvester. Lumalamig na ang pagkain mo.” Sabay turo ng pagkain gamit ang tinidor na hawak ko.

Halos nangangalahati na ako sa kinakain ko habang siya ay nasa tinidor parin nito ang unang tusok ng ulam kanina.

Hindi ko lang pinansin noong nuo pero nakakailang na dahil nakatitig ito sa akin at para bang aliw na aliw akong pinapanuod habang kumakain.

“Yeah! I will.” Sabay subo ng ulam na nakatusok sa tinidor na hawak niya. “Uhm.. palagi ka ba dito nag aagahan?” Tanong nito habang sinimulan na nga nitong lantakan ang pagkain niya.

“Sometimes.” Matipid na sagot ko. Niyuko ang kinakain at muli iyong pinagpatuloy.

“Palagi bang hotsilog ang kinakain mo sa umaga?” Tanong nito na muling nakapagpaangat ng mukha ko sa kinakain ko.

“Why you ask?” Balik tanong ko.

Halata ba na iyon ang paborito kong kainin sa umaga. Well, sabi nga ni ate Lyka kanina kung iyong dati ko bang kinakain sa umaga. And yes. This is my favorate meal in morning.

“Nothing.. I also love that hotsilog. Sumubok lamang ako ng iba para naman maiba sa panlasa.”

“Yeah! At hindi ka naman mabibigo dahil masarap magluto si Ate Lyka.” Sagot ko.

Si Ate Lyka kasi mismo ang nagluluto ng mga order ko. Ewan ko na lang sa iba dahil may iba namang cooker ang maliit na kainan.

“Is that americano?” Para akong masasamid ng bigla na naman niyang tanungin kung ano ang iniinum ko. “I think yes. Sa aroma pa lang niya ay malalaman mo ng americano iyan.” At siya din mismo ang sumagot ng sariling tanong.

Nailing na lang ako at ipinagpatuloy ang halos hindi matuloy tuloy na pag inom at pagkain ko ng agahan dahil sa kadaldalan ng isang ito.

Gusto ko sana itong sagutin ng pabalang pero pinigil ko na lang ang sarili ko dahil ayaw kong masabihan ng bastos.

“Dito ka din ba kumakain sa tanghali?”

“Depende iyon sa schedule ko.” Sagot ko. Binilisan ko na ang pag ubos ng kinakain ko. At pag inum ng kape ko.

“Aalis ka na?” Tanong nito ng tatayo na ako hawak ang tray ng pinagkainan ko. “Hindi ka na ba magpapababa ng kinain niyan?”

“No need. Hindi naman mabigat sa tiyan ang kinain ko.” Sagot ko. “Take your time. Have a nice meal.” Sabi ko bago ako tuluyang tumalikod.

Nagpapababa naman talaga ako ng kinain ko pero kapag hindi ako aalis ngayon ay baka hindi titigil sa kakatanong ng kung anu-ano pa.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hi!.” Kunot nuo na naman ako ng mapagsino ko ang bumati sa akin. At ano naman ang ginagawa ng lalaking ito kung saan ako nakipagmeeting sa mga kasyoso ko.

“Hi.” Tanging sagot ko sa pagbati nito. Hindi sinumbatan ang ngiting nasa labi nito habang nakatitig sa akin.

“Nandito ka din pala? Anong ginawa mo dito?” Magkakasunod na naman na tanong niya.

“Yeah! Katatapos lang ng meeting ko kaya pauwi na ako.” Napilitan kong sagutin ito.

“Hapon na din. Gusto mo bang mag early dinner with me?” Kuway pag aaya nito.

Kaninang umaga kasabay ko ng agahan ngayon makikisabay na naman ako dito ng hapunan?

Saka sandali nga.. hindi naman pwedeng ito lang ang tanong ng tanong.

“How about you? What are you doing here?” Tanong ko din sa kanya.

“Sasagutin ko iyan kung papayag ka sa paanyaya ko.”

“No need. Hindi mo na kailangang sagutin iyon. Aalis na din naman ako. Saka may dinner appointment din ako ngayon.” Pagtanggi ko kahit na wala naman talaga akong balak na gawin matapos ang meeting ko kanina.

“Ganun ba? Sige sa susunod na lang.” Nawala ang ngiti sa mga labi nito habang sinasabi iyon.

Halatang hindi nagustuhan ang pagtanggi ko sa imbitasyon nito pero wala akong balak pumayag sa paanyaya nito.

Kagabi ko lang ito nakilala tapos ngayon.. napapansin ko na sa isang araw pa lang na nakakalipas ay tatlong beses ko itong nakita.

Kaninang umaga na nakasabay ko sa agahan… kaninang tanghali na nakita ko sa harapan ng gusali. Hindi naman na iyon bago ngayon dahil nakatira naman siya mismo sa isa sa condo unit ng gusali. Umiwas na lang ako kanina ng mapansin kong kakausapin ako ng makasalubong ako. Tapos ngayon.. nagkita na naman kami.

Naisip ko tuloy kung ano ba ang trabaho nito ngayon dahil halata namang walang ginagawang trabaho.

“Mauuna na ako. Have a good day.” Hindi ko na naman ito hinintay na makasagot dahil mabilis ang naging pagtalikod ko at lumabas na.

Hindi na ako lumingon pa sa kanya.

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #3:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

XAVIEL POV:

¤¤¤

Ku not ang nuo ko na pasilip silip sa gilid ng mga mata ko dahil nakilala ko ang lalaking halos araw araw kong nakakasalamuha.

Kung saan man ako naroroon o kung saan man ako magpunta ay palagi siyang nandoon?

Masyado lamang ba akong nag iisip ng kakaiba o sadyang sinusundan niya ako.

“This is great Mr. Anderson. Salamat sa pagtitiwala.”

Napakurap ako at muling bumaling sa mga kausap ko.

“Yeah! I”m counting on you Mr. Sabado.“ Sagot ko. Tumayo na ako at nakipagkamay ulit dito.

Natapos na naman ang halos dalawa’t kalahating oras ng negosasyon sa bagong bubuksang negosyo.

“Of course Mr. Anderson. Hindi ka namin bibiguin.”

Kaunting investment lamang ay kikita na ako ng malaking halaga ng hindi ko na kailangang mapagod. Hindi naman ako kakapit sa negosyo kong alam kong papalubog lamang kaya naman tiwala ako na hindi ako malulugi sa pag iinvest ko sa kanila.

“Good day Mr. Sabado. Kung maayos na ang ating naging usapan ay mauuna na ako sa inyo.” Paalam ko dito.

Hindi naman ako nagmamadali pero naiilang ako sa presensya ni Mr. Selvester na kahit hindi ko ito tignan ay alam kong nakatingin siya sa akin dahil sa bigat ng pakiramdam ko sa may likuran.

Agad akong umalis sa lugar at hindi na ako lumingon pa. Kung hindi ko ito makikita sa pupuntahan ko ngayon ay iisipin kong nagkakamali lamang ako ng hinala.

May isa pa kasi akong kabusiness meeting kaya iyon ngayon ang pupuntahan ko.

Hindi kalayuan kaya agad akong nakarating. Hindi na din nagpaligoy-ligoy ang kabusiness meeting ko at agad na sinabi ang proposal sa akin.

“Pasensya na Mr. Teodoro pero hindi yata’t matagal na proseso ang nais niyo. Matutulog ang pera sa negosyong papasukan niyo.”

“Pero kapag natapos naman iyon Mr. Anderson at tiyak na kikita tayo ng limpak limpak na salapi.”

“Inuulit ko Mr. Teodoro, hindi sa ayaw kong tanggapin ang proposal mo pero naniniguro lamang ako. Again, pasensya dahil hindi ko tinatanggap ang alok mo sa akin.”

“Sadya yatang wala kang tiwala sa iba Mr. Anderson.”

“Hindi sa wala akong tiwala mr. Teodoro, kahit na masasabing maliit pero sigurado kaysa naman iyong malaki nga pero hindi naman sigurado. Sana sa paliwanag kong iyon ay sapat na para sa magandang pagtanggi sa alok niyo sa akin.” Seryuso at hindi nagpakita ng kahit na kaunting pag asa na mapapayag ako.

“Well, hindi ko naman ipipilit sayo ang proposal ko mr. Anderson. Sinubukan ko lang makipag usap sayo ng maayos baka sakaling mapagbigyan mo ako pero nagkamali ako.”

“Sa akin ang paghingi ng pasensya Mr. Teodoro. Maaring mapapabigyan kita kung aalukin mo ako ng sigurado ng legal na pagkakakitaan.”

“Haha..para mo na ngang sinabi na illegal ang inaalok ko sayo, mr. Anderson.”

“Hindi sa akin nanggaling ang katagang iyan Mr. Teodoro. Kung hindi naman kabastusan sayo.. mauuna na ako.” Maayos na pagbibigay ko ng huling salita dito.

Hindi ako magsasayang ng oras sa mga taong wala akong mapapalang maganda at sa nakikita ko ngayon dito, mukhang hindi yata nagustuhan ang pagtanggi ko.

Kaya bago pa man ako makarinig ng hindi magandang salita mula dito ay uunahan ko na.

“Sige, mr. Teodoro. Have a good day.” Hindi ko na hinintay na makapagsalita ito. Agad akong tumalikod at walang lingong likod na lumabas ng restaurant.

Dahil na rin sa nagmamadali ako ay hindi ko napansin ang lalaking makakasalubong ko. Huli na ng makailag ako kaya naman bumunggo na ako dito.

“Are you okay?” Tanong ng lalaking nakabungguan ko na kahit hindi ko na ito tignan ay kilala ko kung kaninong boses iyon.

And yes, hindi nga ako nagkamali dahil ng tumingin ako dito ay si Mandy Selvester nga.

Mabilis na inalis ko ang kamay nito na umalalay sa baywang ko kanina para hindi ako matumba.

“Yeah!” Tanging sagot ko. Binawi ang tingin mula dito at bahagyang lumayo dahil hindi na ito kumilos pa para layuan ako. “Salamat.”

Ipinagpatuloy ko ang pag alis. Nalagpasan ko na ito ng marinig ko ulit itong magsalita. Napakislot pa ako dahil ilang pulgada na lang pala ang layo ng mukha niya sa may tainga ko.

“Tignan mo ang dinadaanan mo sa susunod. I’m thankful dahil ako ang nakabangga sayo.”

Napalunok ako dahil parang may bumara sa lalamunan ko na sinamahan pa ng pagtikhim.

Nangunot na ang nuo ko, kumilos na lumayo at muli itong hinarap.

“Pasensya na, bigla ka din kasing sumulpot sa harapan ko. Ayaw ko sanang maghinala pero… matanong nga kita? Sinusundan mo ba ako?” Lakas loob na tanong ko ng maalala ko na nakita ko siya kanina sa unang restaurant na pinuntahan ko at ngayon nasa harapan ko na naman ito.

Ito naman ngayon ang napakunot ang nuo dahil sa sinabi ko.

“Paano mo naman nasabi iyan, hmmm.. Xaviel?” Tanong nito. Ilang sandali ay nawala ang pagkakakunot ng nuo at napalitan iyon ng isang ngiti sa labi.

“Never mind?” Sagot ko na lang. Hindi ko matagalan ang ngiti niya o mas tamang sabihing isa iyong ngisi.

Hindi ko na sinundan ang sinabi ko. Muling tumalikod at mabilis na naglakad palayo dito.

Hindi na sana ako lilingon pero may kung anong pwersa na nagtutulak sa aking lumingon. At sa paglingon ko ay nandoon parin ang ngisi niya na nakapagparamdam sa akin bigla ng pagkainis.

“Huh! Whatever.” Naibulong ko na lang habang palapit sa kotse ko. Tuloy tuloy sa pagsakay at wala ng sinayang na oras at agad na umalis sa naturang lugar.

¤¤¤ ¤¤¤

Ayaw ko sanang tumayo para buksan ang pinto ng condo ko pero napilitan ako dahil naulit iyon ng limang beses.

At sino naman ang taong nangahas na magdoorbell ng ganitong oras. Pasado alas diyes na ng gabi. Wala din naman akong inorder na pagkain sa labas kaya paanong may magdodoorbell ng ganitong oras.

Kung sina daddy o di kaya naman ang mga kapatid ko ang darating ay magpapasabi naman sila kaya nagtataka ako kung sino ang nasa labas.

Kunot ang nuo ko ng matignan ko ang door viewer screen at tanging mga pulang rosas lamang ang nakikita ko.

Ayaw ko sanang buksan iyon dahil wala naman akong matandaang inorder na mga bulaklak pero muling naulit ang pagdodoorbell kaya napilitan na akong pagbuksan kung sino ang nasa likod ng mga bulaklak.

“Magandang gabi po sir.” Isa sa mga hotel attendant ng gusali na madalas ito ang nakatukang linisin ang conso ko.

“Magandang gabi din? Kanino ang mga iyan?”

“Para sa inyo po sir. Sa inyo po nakapangalan kaya dinala ko na dito.”

“Pero wala akong maalalang nag order ako ng ganyan? Kanino galing?” Muli kong tanong.

Hindi ko parin tinanggap ang bulaklak at hinayaan lamang hawak ng attendant.“

“Wala pong nakalagay maliban sa MS na name intial, sir.”

Kunot ang nuo ko na muling pinagmasdan ang bulaklak. Nagdadalawang isip kong tatanggapin ko ang bulaklak o hindi.

Sino naman kaya ang nangahas na magbigay ng bulaklak? Hindi naman na ito iba dahil marami na akong natatanggap na bulaklak sa mga babaeng humahanga sa akin. Natigil lamang dahil nagbilin ako mismo sa mga hotel staff na kung may mga magpapabigay sa akin ng mga bulaklak o regalo ay huwag ng tanggapin o di kaya naman kanila na lang kung gusto nila.

Pero ngayon? Nakalimutan yata nila ang mga bilin ko sa kanila.

“Hindi bat kabilin bilinan ko sa inyo na huwag tatanggap ng mga regalo?” Hinaluan ko ng galit ang tuno ng boses ko para ipahiwatig dito na hindi ko nagustuhan ang pagsuway nila sa utos ko.

“Sir, pasensya na pero sabi ng nagdeliver ng bulaklak ay nagbanta daw ang nagpapabigay nito sa kanila. Na kung hindi mo daw ito tatanggapin ay mananagot sila.”

Mas nangunot ang nuo ko sa sinabi nito? Gaano naman iyon katotoo?

“Whatever. Akina.” Kinuha ko na lang ang bulaklak para matapos na. Agad namang nagpaalam ito ng kunin ko ang hawak.

Naiiling akong pumasok sa loob. Tumigil ako sa tapat ng dustbin na malapit lamang sa pinto.

Muli kong pinagmasdan ang bulaklak ng ilang sigundo bago ako nagpasyang itapon iyon sa basurahan.

Walang kwenta ang mga iyon. Pinaglipasan ko na ang mga bulaklak kaya hindi ko na pag iinteresan iyon o bibigyan ng pansin.

“A waste of time.” Bulong ko bago bumalik sa sala at ipinagpatuloy ang pinapanuod ko.

Tuluyang nawala sa isip ko ang pagkasayang ng oras ko kanina at inenjoy na lang sa panunuod ng ibat ibang mga palabas sa TV.

¤¤¤ ¤¤¤

Tinamad na akong lumabas para mag agahan kaya nagpadeliver na lang ako ng pagkain.

Wala din ako sa mood pumasok ng opisina ko kaya tumawag na lang ako sa secretary ko na ito na muna ang bahala sa lahat habang wala ako. Maasahan naman ito kaya hindi ako mag aalala kung hindi man ako pumasok ng isang araw lang.

Isa ito sa mga ikinakainis ko. Ang mood swing ng mga babae katulad ng pagkakaroon ng dalaw ay nararanasan ko. Hindi man ako totally dinadatnan ay ang pagkakaroon ng pagbabago ng masamang mood ng katawan ko ang katumbas nun.

Sabi ni daddy na ganun talaga iyon. Sa isang buwan ay makakaranas ng pagbabago sa katawan.

Nakakaranas na ako ng ganun noong hindi ko pa alam na namana ko ang kalagayan ng daddy pero ipinagwalang bahala ko lamang pero may dahilan pala ang lahat ng mga iyon.

And now, I hate being like this. Tinatamad.. ang bigat ng katawan ko. Inaantok at gusto ko lang talagang mahiga dahil parang ang bigat ng katawan ko.

Kung pwede ko lang sanang ipatanggal ang namana ko kay daddy ay ginawa ko na pero hindi ko dapat iyon gawin dahil mapuputol na ang isang Anderson sa side ko.

Sinabi ng daddy, na kung makakahanap ako ng lalaking tatanggap sa akin at magmamahal sa akin kahit ganito ako. Kahit na hindi ako kasing ganda ng iba like daddy na maihahambing ang hitsura sa babae.

Pero kung sa akin naman????

Damn! Hindi ko talaga kayang isaisip na mabubuntis ako. Lalaki ang tiyan ko at ako mismo ang magdadala ng magiging anak ko.

“Ahhhhhhh.” Napapasigaw na lang ako sa katutuhanang hindi ko mababago ang kapalaran ko.

Dingdong!!!!!

Natigil ako sa pag iisip ng mga bagay na nakakapagpabigat ng dibdib ko.

Agad akong kumilos para pagbuksan ang dumating. Paniguradong ang pagkaing inorder ko na ang nasa labas kaya naman hindi ko na inabalang tignan ang monitor sa gilid ng pinto.

“Come in.” Niluwangan ko ang pinto para maitulak ng bellboy ang tray ng pagkain pero hindi nakaligtas sa paningin ko ang tatlong pulang rosas na nasa gilid ng tray na nakalagay sa isang maliit na vase.

“Enjoy your meal sir.” Sabi ng bellboy bago ito lumabas matapos ayusin ang mga iyon sa lamesa.

Tatanungin ko pa sana ito tungkol sa rosas pero hindi ko na natanong dahil mabilis na itong nakalabas.

May nakasabit kasi sa isang tungkay ng bulaklak na initial na M.S na naman katulad ng binigay sa akin kagabi.

Mukha yatang hindi titigil ang nagbibigay sa akin ng mga bulaklak. At ano naman ang mapapala sa akin kung sakali. Dahil itinigil ko na ang makipagkita o ang pakikipagdate sa mga babaeng nagbibigay ng motibo sa akin.

“Again, a waste of time.” Sabi ko na lang. Hindi ko na pinansin ang bulaklak. Pinagtuunan ko na lang ng pansin ang pagkain sa harapan ko at inubos lahat iyon.

Matapos akong kumain ay muli kong ibinuhos ang mga oras ko sa panunuod o di kaya naman ay maglaro lang ng computer games.

Sa ganitong paraan man lamang ay makalimutan ko ang ilang mga mabibigat na problema.

Naging abala ako sa paglalaro ko ng halos isa ng oras ng tumunog ang cellphone ko.

Snapchat!

Taas ang isang kilay ko na tinignan ang cp ko na nasa kaliwa ko.

Kailan pa tumunog ang snapchat ko dahil hindi ko naman halos iyon ginagalaw. Hindi ko iyon madalas buksan. Saka ko na lang siguro iyon mabuksan kung may ipapasa sa akin mensahe si daddy. Sa apps kasing iyon siya mahilig.

Tinignan ko parin naman iyon kahit papaano na inakalang si daddy ang nagpadala sa akin ng mensahe pero requested message iyon galing sa bagong account.

MS143 ang nakalagay na pangalan.

“And who the hell are you anyway.” Pabulong ko pang tanong kahit naman walang sasagot.

Tinignan ko ang message nito at ganun na lang ang pagkagulat ko kaya naman nabitawan ko ang cp ko.

Kunot ang nuo kong nakatingin muli sa cp ko na nakataob.

Damn! At sino naman ang lalaking magpapadala sa akin ng vedio nito at ipakita sa akin ang mga abs nito.

What a pervert user. Hindi ba niya alam na isa din akong lalaki at may ganun din ako.

Huh!

Never mind. Hindi ko na lang papansinin iyon. Mabilis ang ginawa kong pagdelete sa naturang mensahe nito. Blocked agad.

Walang kwenta. Hindi ako interesado. Nagsasayang lang ako ng oras sa mga walang kwentang bagay.

¤¤¤

MANDY POV:

¤¤¤

N apangiti ako!

Ang bilis naman. Wala pang isang minuto nakablocked na agad ako sa kanya.

Hindi ko naman siya balak pasaan ng ganun pero nawili lamang ako at naisip ko na baka maakit siya sa ganda ng katawan ko kahit na nakikinita ko na halos magkasingkatawan lamang kami.

I really don’t know kung bakit ko ito ginagawa. Halos magdadalawang linggo ko na siyang sinusundan pero talagang napakailap niya at hindi ako magkaroon ng pagkakataong lapitan siya ng maayos.

At kahapon ay sinadya ko talaga siyang banggain para lang mapansin ako pero mabilis na umiwas siya at hindi man lang siya naglaan ng kahit na kaunting oras para kausapin ako.

“Hindi mo ako maiiwasan, Xaviel.”

Xaviel is 3 years older. So what! I don’t care if he is older than me. Basta gagawa ako ng paraan para makuha ang interest niya. Lalo pa at napatunayan ko na siya ang bata ding kinukulit ko noon.

Napalayo lamang ako noon dahil kinuha ako ng tunay kong ama. Doon na ako lumaki sa bansa ng aking ama pero ng magkaroon na ako ng pagkakataon na makatakas dito ay hindi ko na iyon pinalampas pa.

Ayaw ko ng buhay katulad ng aking ama na malaki ang responsibilidad. Hindi iyon ang gusto ko. Gusto ko lang ng simpleng buhay na ipinamulat sa akin noon ng mama at isa na doon ang buhay na makasama ang batang minsan ko ng inalok ng kasal.

Kahit na bata pa ako at wala pang alam sa kasal noong mga panahong iyon ay mapapanindigan ko iyon ngayon. Lalo pa at muli ko siyang nakita. At sa paglipas ng maraming taon ay hindi ko nakalimutan ang seryusong mukha ng niya.

Napapangiti ako sa mga naisip ko. Paano ko kaya mapapangiti ang isang kagaya niya na halos nadoble pa yata ang pagkaseryuso niya sa paglipas ng panahon. Noon nga laging nakakunot ang nuo niya sa kasertusuhan at magpahanggang ngayon ay ganun padin siya.

“Walang matigas na tinapay sa mainit na kape, Xaviel.. mapapalambot din kita.” Bulong ko habang pinagmamasdan ko na ang larawan niyang nakalagay sa wallpaper ko.

Ninakawan ko siya ng larawan sa mga araw na nakasunod lamang ako sa kanya at kapag may maganda akong kuha sa kanya ay iyon ang inilalagay ko sa wallpapet ko.

Hindi lamang iyon. Pinapadevelope ko pa iyon at inilalagay sa photo album.

May ipinaframe na din ako. Malaki iyon at inilagay ko sa silid ko para palagi ko siyang napagmamasdan.

“Hmmmm… I will make you fall inlove with me, Xaviel. My one and only love.”

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #4:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

MANDY POV:

¤¤¤

H indi ko mapigilan ang lihim na mapangiti habang pinagmamasdan ko siya sa malayo.

My Xaviel.

Kumuha na naman ako ng larawan dahil sa ganda ng anggulo kung saan ako nakapwesto habang pinagmamasdan ko siya.

Napacute niya sa paningin ko na siyang lalong nakakapagpahulog ng loob ko sa kanya. Sa pagsunod ko lamang sa kanya ng ganito ay mas lumalalim ang damdaming nararamdaman ko sa kanya.

My Precious Xaviel.

Isa, dalawa, tatlo at higit pa ang nakuha kong larawan niya. May maidadagdag na naman ako sa mga collection ko at ilalagay sa mga photo album na ang mga larawan lang niya ang laman.

Walang ibang magagandanf tanawin ang makakahigit sa ganda ng tanawing natatanaw ko sa kanya.

My one and only Xaviel.

“I will make you mine, Xaviel.” Bulong ko habang patuloy parin akong nakamasid sa kanya. Sa bawat paggalaw ng kamay niya. Nabibilang ko ang bawat pagkurap niya. Kung paano kumibot ang mga labi niya habang nagsasalita.

Nanatili lamang ako sa kinauupuan ko habang naghihintay na matapos siya sa pakikipagdeal na naman sa mga negosyo niya.

Napakahard working niya at hindi ko pa nakitang nagsayang siya ng oras. Lagi siyang busy sa trabaho. Trabaho sa opisina at sa bahay lang ang routine ng buhah niya. At iyon ang isa sa babaguhin ko sa kanya.

Gusto ko ding iparanas sa kanya ang saya sa kabilang mundo na nakasanayan niya. Kung paano ang ganda ng buhay ng may nagmamahal sa kanya. At kung magkakaroon ako ng pagkakataon ay ako anh magpaparanas sa kanya ngkaligayahang iyon.

Pupunan ko ng pagmamahal ang buhay niya ng magkakulay naman. Hindi lang sa negosyo niya dapat umiikot ang buhay niya. Dapat bigyan din niya ng pansin ang makakapagpaligaya sa kanya.

“My Xaviel.” Naibulong ko. Nakikita ko kasi lagi sa mga mata niya ang kalungkutan na itinatago lamang niya sa pagkaabala sa trabaho. Alam ko. At nararamdaman ko na may mabigat siyang problemang dinadala. At isa iyan sa mga aalamin ko para matulungan siya.

Napakurap ako at nawala ang ilan sa mga iniisip ko ng makitang tumayo na siya at nakipagkamay sa kausap.

Matagumpay na ngiti ang napaskil sa kanyang mga labi matapos itong makipag usap sa kaharap.

“Good for you.” Muli kong bulong. Kahit man lang sa ngiti ng tagumpay na iyon ang makita ko sa kanya kahit hindi abot iyon sa kanyang mga mata na may nagtatago paring lungkot doon.

Palaging ganito ang nakikita ko sa kanya.

“Why?” Pero sa tanong kong iyon ay wala naman akongmaisasagot maliban sa tanungin ko iyon mismo sa kanya. Pero paano kung sa tuwing tatangkain kong lumapit sa kanya ay wala na siya o di kaya naman ay lagi siyang umiiwas at hindi man lang umaabot sa isang minuto para makausap siya.

Palabas na siya ng restaurant kaya naman mabilis akong kumilos para muli siyang sundan. Hindi dapat siya mawala sa paningin ko kahit na ilang sigundo lamang. Gustuhin ko pa sana na kahit sa gabi ay nakikita ko siya pero imposeble pa iyong mangyari ngayon dahil hindi ko pa nakukuha ang loob niya. Pagtitiyagaan ko na lang muna ang mga larawan niyang nakukuha ko sa araw araw na pagsunod ko sa kanya.

Sinundan ko na naman siya. Dahil sa pagmamadali ko sa pagsunod sa kanya ay hindi ko napansin na nakatigil pala siya sa labasan kaya naman bumangga na ako mismo sa kanya.

“Hi! Xaviel.” Tumayo ako ng tuwid. Ngumiti ako sa kanya pero tanging kasertusuhan lang ang nakita ko aa mga tingin niya sa akin.

“Why are you here?” Mababang tinig na tanong niya. Kunot ang nuo na iginala pa ang paligid.

“Just hanging out. How about you?” Sagot ko sa kanya.

“Hanging out?” Pang uulit niya? “Hanging out alone?”

“Yeah! Pero kung gusto mo akong samahan hindi na ako mag iisa.” Nakangiti ko pang sagot.

Hindi siya sumagot. Nakikita ko sa kanyang mga mata ang paghihinala sa akin. Kung tatanungin naman niya kung sinusundan ko siya ay sasabihin ko ang totoo pero sa ngayon.. hindi na muna dahil iba naman ang tinanong niya.

“Wanna hangout with me?” Tanong ko pa na nagpakurap sa kanya pero hindi na nga siya nagsalita bagkus tinalikuran na ako na parang hindi ako nakita. “Hey!.” Hinuli ko ang kamay niya kaya muli siyang napatingin sa akin o mas tamang sabihin ko na sa kamay ko siya napatingin.

Hindi din nagsalita, iwinaksi ang kamay kong humawak sa kanya at muling ipinagpatuloy ang paglayo sa akin.

“Nakita ko na hindi mo ginalaw kanina ang kinakain mo. Gusto mo bang sabay na tayong kumain ng lunch. Sagot ko. Ilelebre kita.” Sabi ko ng sumunod ako sa kanya.

“Kaya kong bumili ng pagkain ko.” Balewalang sagot niya.

“Pero maganda din ang minsan nalelebre diba.” Pangungulit ko.

“Hindi ako nagpapalebre sa taong alam kong walang ibang alam na trabaho maliban sa pagsunod sa akin.” Natigilan ako sa sinabi niya. Kung ganun hindi ako nagkamali. Napapansin na niya ako sa pagsunod sunod ko sa kanya.

“Di magtratrabaho ako.” Sagot ko naman sa kanya kahit hindi ko naman kailangan ng trabaho kung kaya ko namang bilihin ang lahat ng mga nais ko. Kahit na bahay at lupa ay kaya kong ibigay sa kanya kung iyon ang gusto niya. Ipagawa siya ng palasyo kung iyon ang makakapagbigay ng puwang ko sa buhay niya.

“Kung gusto mong magtrabahi dapat noon pa. Saka wala ka bang ibang alam gawin maliban sa pagsunod sa akin? Sino ka ba talaga?” Taning niya na tumigil sa paglalakad at humarap sa akin kaya naman napatigil din ako sa pagsunod sa kanya.

“I’m Mandy. Mandy Selvester. Nagpakilala na ako sayo noong una tayong magkita sa parking lot ng gusali mo diba?” Sagot ko sa kanya.

“Alam ko. Pero hindi iyan ang gusto kong ipahiwatig. Sino ka at bakit mo ako laging sinusundan? Huwag kang magsinungaling dahil matagal ko ng napatunayan iyan.” Seryusong tanong niya na para bang malaking kasalanan ang pagsunod ko sa kanya.

Sino nga ba ako? Kailangan ko bang sabihin sa kanya ang buo kong pagkatao?

No! Not now. Kailangan ko munang mapalapit sa kanya. Makuha ang loob niya.

“Huh! Never mind. And from now on. I don’t want to see you again where ever I go. At tigilan mo ang pagsunod sunod sa akin.”

“Why? Gusto ko lang naman maging malapit sayo.” Pinigilan ko siya sa kamay ng tatalikuran na naman niya ako.

“For what? Wala kang mahihita sa akin. If you need money. Here.” Sabi niya sabay kuha ng libo-libong pera sa wallet niya at ibinigay iyon sa akin. “Just leave me alone.” At walang lingong likod na niya akong iniwan.

Napatingin na lang ako sa perang ibinigay niya sa akin. Pangalawang beses na niya akong binigyan. Una ay sa bar noong nalasing siya at hindi na niya iyon naalala pa dahil sa kalasingan niya.

Ng gabing iyon ay hindi ko naman siya iniwan. Nakamasid lamang ako sa malayo hanggang sa may sumundo na sa kanya. Ng gabing iyon ay sinundan ko na siya at simula noon ay hindi na ako nagmintis ng isang araw na hindi siya sundan.

“Hayst.” Nagpakawala ako ng buntong hininga. Pera lang ba ang alam niyang kapalit ng lahat. Idinadaan ba niya lahat sa pera para lamang masunod lahat ng gusto niya. Pero ibahin niya ako. Hindi ko kailangan ng pera niya para tigilan ko siya. Hindi magiging hadlang ang pera niya sa kagustuhan kong makuha ang loob niya. At buong pagkatao niya.

“My Xaviel.” Muli ay naibulong ko habang nakasunod parin ang tingin ko sa papalayong imahe ng kotseng sinakyan niya.

¤¤¤ ¤¤¤

Inabangan ko siya sa lobby ng gusali kung saan siya madalas manatili para sa trabaho niya. At malaya ko na naman siyang mapagmasdan.

Pauwi na naman siya sa tinitirhan niya. Kung alam ko lang nuong una na sa kabilang gusali siya naglalagi ay doon ako umupo pero nakapirma na ako ng pang isang taon ko sa condo ko ngayon.

Nakakainis, bakit ba kasi sa iba pa siya nanirahan gayong may iba pa namang condo sa gusali ng kompanya niya na pwedeng tirahan para hindi na siya mapalayo sa akin.

Naglalakad na siya papunta sa kotse niya. Ganito lang naman ang lagi kong ginagawa. Hinihintay na lumabas siya sa kompanya niya at ihahatid ko siya sa condo niya kahit manang sa tanaw ko na lang siya maihahatid. Ang akin lang ay ang makita siyang ligtas sa lahat ng oras sa labas ng kompanya niya.

Napatago ako sa isang haligi dahil napalingon siya sa gawi ko. Nararamdaman niya na may sumusunod sa kanya kaya nag iingat ako na hindi niya ako makita sa gabi.

Okay lang sa tanghali kahit na makita niya ako. Pero sa gabi ay ingat na ingat ako na hindi niya ako maramdaman baka mas lalo siyang magpanic.

Hindi naman kabaliwan ang sundan siya diba? Sinisigurado ko lang naman ang kaligtasan niya.

Hinintay ko na siya na makasakay ng kotse niya bago naman ako sumakay sa sarili kong sasakyan.

Hindi na niya mapapansin mamaya kapag susundan ko siya. Ligtas lamang siyang makauwi ay masaya na ako para sa buong magdamag ko.

Mabagal ang naging takbo ng kotse niya kaya hindi din ako makapagmaneho ng mabilis. Mukha yatang napansin na sinusundan ko siya. Pero diba dapat bilisan niya dahil my sumusunod sa kanya?

Nanlaki na lang ang ulo ko ng bigla siyang umatras at balak yata akong banggain. Iaatras ko na din sana ang kotse ko para makaiwas pero tumugil na ito sa harapan ko.

Napalunok ako ng makitang bumaba siya ng kotse niya at kinatok na mismo ang bintana sa tapat ko.

Napaskil ang ngiwing ngiti na ibinaba ko ang salamin ng bintana ko na napatingala sa kanya.

“Are you going to stalked me all day?” Galit na tanong niya. Akala ko ba malinaw na ang sinabi ko sayo kaninang umaga na huwag mo na akong susindan. Hindi ka pa nakakaintindi?“ Nag echo pa sa buong parking area ang lakas ng boses na paninita niya sa akin.

“No! I didn’t.” Sagot ko sa kanya. Bubuksan ko na sana ang pinto ng kotse ko pero pinigil niya.

“Stay where you are. Stop following me. Do you understand?” May gigil na sabi niya na sinabayan pa ng paghampas mismo sa taas ng kotse ko.

Nagpakawala ako ng buntong hininga.

“Okay! Just allow me to send you home. Kahit ngayon na lang.” Sagot ko na lamang para matigil na ang galit niya. Pero ang sinabi niya titigilan ko siya. Hmmm.. hindi iyon mangyayari dahil wala iyon sa deksyonaryo ng buhay ko.

“Makakauwi ako mag isa at hindi ko kailangan ng maghahatid sa akin. Kaya pwede ba. Tumigil ka sa kakasunod sa akin.” Mas nanggigil pa nga siya kaysa sa inaasahan kong titigil siya.

Ngumisi na ako. Mukhang kakailanganin ko ng baguhin ang estratihiya ko para makuha siya.

“What are you….” hindi na niya naituloy ang sinabi niya ng umangat ang kamay ko at hinuli ang batok niya saka ko siya hinila dahila para mapayuko siya.

“Ihahatid lang naman kita, Xaviel. Hindi naman masama iyon diba?” At inilapit ko naman ang mukha ko sa kanya.

Naramdaman ko ang pagpupumiglas niya mula sa pagkakahawak ko sa batok niya pero hindi ko siya hinayaang makawala. Kumilos pa ang isang kamay ko at hinawakan naman ang necktie niya.

“Fuck! Bitawan mo ako.” Kunot ang nuo. Matalim ang naging tingin. Nanggagalaiti ang mga ngipin.

“Hindi kita bibitawan kung hindi ka papayag na ihatid kita.” Ngumisi pa ako. Mas inilapit ang mukha ko sa kanya. Iyong halos malanghap ko na ang hininga niya.

Kung hindi siguro kinukontrol ang sarili ko ngayon ay kanina ko pa siya hinalikan sa lapit ng mukha ko sa kanya.

Akin na lang ang magkakasunod na paglunok dahil doon.

“Damn you. Let me go.” Hinawakan ang kamay ko na nasa batok niya at sa nakahawak sa necktie niya.

Ginamitan ng lakas para tuluyang makawala sa akin.

Minasahe pa ang batok bago ako binalingan.

“Fuck off. Stay away from me.” Gigil na muling bumalik sa kotse niya at pinasibad na iyong paalis.

Nakangisi akong muling binuhay ang makina ng kotse ko at sinundan na siya. Nakangisi habang binabasa ng dila ko ang labi ko. Napapalunok habang naiisip ko ang lapit ng labi niya kanina sa akin.

Damn! Anong kayang pakiramdam ang halikan siya.

“Soon, my Xaviel. Soon. Matitikman ko din ang mga labi mo.” At patuloy ako sa pagsunod sa kanya hanggang sa makauwi na siya sa gusali kung saan ang condo unit niya.

¤¤¤

XAVIEL POV:

¤¤¤

T inapunan ko ng tingin si Mandy ng makababa ako ng kotse ko na ngayon ay nakatingin sa akin. Nakangiti siyang kumaway pa.

“What’s wrong with that guy?” Gigil na pabulong kong tanong. Marahas ang ginawa kong pagtalikod at hindi na ako lumingon pa. Deretso ako sa pagpasok ng building.

Ano ang dahilan ng lalaking iyon bakit palagi siyang nakabuntot sa akin.

“Damn that guy.” Gigil na gigil parin ako habang nakasakay na ako ng elevator. Sa pagsara ng elevator ay tumunod na naman ang snapchat ko na nadadalas ng naging active dahil sa ibat ibang account na nagmemessage sa akin.

Siguro buburahin ko na lang ang apps na ito para tumigil na.

Nangunot ang nuo ko ng buksan ko ang huli sanang message na babasahin ko bago ko burahin ang naturang application.

Mandy❤Xaviel ang nakalagay na username ng nagmessage sa akin.

“Hi, big wolf.” Si Mandy nga iyon na nakavedio. May ngiti sa labi na sinamahan ng isang kiss. “Goodnight.”

Damn this guy.

Napapamura ako ng wala sa oras dahil sa lalaking iyon. Hindi ba siya aware sa pinaggagawa niya ngayon?

Hindi ba niya kilala ang inistalk niya araw araw? O sadyang kilala ako na maraming pera para sundan ako. Pera ba ang gusto niya sa akin kaya niya iyon ginagawa?

Isa na namang message ang natanggap ko.

“See you tomorrow big wolf.”

Deleted agad ang mensahe niya. Gigil na isinilid ko ang cellphone ko sa bulsa ng coat ko at hindi na lang iyon pinansin.

Kulang lang siguro siya sa atensyon kaya naghahanap ng atensyon at ako ang napagtritripan niya.

“Walang kwenta.” Naibulong ko. Bigla ko kasing naisip na sa tanda niya ay wala man lang magawang maganda sa buhay. Walang trabaho at mas napagtutuunan ng pansin ang buhay ng ibang tao.

Mabuti at kinaya ang renta sa condo unit na inupahan nito ng isang taon.

“Marahil ay nakuha niya ang pang upa sa mga nagiging sugar mommy o sugar daddy nito.” Ako din naman ang sumagot sa katanungan ko.

Hindi naman maipagkakaila. Magandang lalaki din naman siya at hindi ko iyon itatanggi. At sa kagaya niya ay marahil marami na itong naging mga sugar mommy o sugar daddy na bumubuhay sa kanya.

“What a waste.” Naiiling na lang ako. Kung anu-ano na tuloy ang naisip kong hindi maganda sa kanya dahil sa inaakto niya.

Hindi naman kasi maitatago dahil parang ang hanap niya ay ang taong kaya siyang buhayin para hindi na niya kailangang magtrabaho. At ako pa talaga. Pero nagkamali siya ng taong napagtritripan.

Ako si Xaviel. Isa yata akong Anderson na hindi malalamangan ng kahit na sino. Never. No one. And not him.

¤¤¤ ¤¤¤

Tunog naman ngayon sa messenger ko ang naringgan ko kinaumagan at nakapagpagising sa akin.

Kusot pa ang mga mata ko na kunuha ang cellphone ko na nasa ulunan ko lang at tinignan kung sino ang nagbigay sa akin ng mensahe ng ganito kaaga.

Isa iyong message request.

Nawala ang antok ko at nagising agad ang diwa ko ng mabasa kung sino ang nagpadala sa akin ng message.

And as usual. Si Mandy Selvester.

Kunot na naman ang nuo ko. Gusto ko sanang idelete iton agad ng hindi nababasa ang mensahe niya pero nausisa ako kung anong laman ng mensahe niya.

“Damn you.” Naihagis ko ng wala sa oras ang cellphone ko ng makitang vedio iyon habang naliligo siya.

Kuyom ang kamao ko na gusto kong isigaw ang pangalan niya and curse him into hell.

Nagpakawala ako ng sunod sunod na malalalim na paghinga. Nawala na ng tuluyan ang antok ko. Tumayo sa kama at pinulot ang cellphone ko at agad na binura ang vedio na pinadala niya. I also blocked him.

“Wala bang matinong maisip ang isang iyon?” Tanong ko na naman na parehong tanong ko din kagabi.

Ahhhh!

Napapamura na lang ako ng wala sa oras habang naiisip ko ang isang iyon.

¤¤¤

¤¤¤

Yown! Sana po magustuhan niyo. Nagsisimula na si Mandy sa mga move niya kung paano niya makukuha si Xaviel.

Hahahahaahaha.

¤¤¤

By the way. Napansin niyo ba kung gaano kaganda at ka HOT ang bagong cover ng MY POSSESSIVE…ongoing’s ko.

Well, gawa lang naman iyan ng isa ding aspiring writer na kagaya ko. ❤❤❤

Iannnxxx

❤❤❤

Maari din po natin siyang suportahan sa mga gawa niyang kwento. Tulad din ng pagsuporta niyo noon sa akin noong nagsisimula pa lang ako.

Ito ang ilan sa mga gawa niya.

I click niyo na lang ang user name niya at mahahanap na niyo ang mga kwento niya. Feel feee to support and read his/her stories.

¤¤¤¤ At ito naman ang cover na ginawa niya para sa akin.

Ganda diba. Ang HOT!!! Nakakapanlaway!!!

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #5:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

XAVIEL POV:

¤¤¤

A s usual, nakita ko na naman siya na nasa gilid lamang ng restaurant kong saan ako nagpa set ng lunch meeting sa mga ka business partner ko.

Wala pa talagang isang araw na hindi ko siya nakita. Lagi siyang nakasunod sa akin. Kung nasaan ako ay nandoon din siya. Halata lang na sinisundan niya ako. Pinapanuod lahat ng kilos ko na siyang ikinakainis ko.

Ano ba kasi ang nakain niya at pinagdidiskitahan akong sundan? Nakakagigil lang dahil hindi ko naman masagot ang tanong ko.

“Ang assistant ko na lang ang magdadala ng kontrata sa susunod Mr. Yoso.” Seryuso kong saad matapos naming mabasa ang ilan sa mga plano ng negosyo niya.

“Aasahan ko iyan Mr. Anderson. Hindi ka nagkamali sa pagbibigay ng oras sa negosyong ito.”

“Nakita ko naman na maayos ang lahat ng mga plano. Sana hindi ako mabigo.”

“Oo naman Mr. Anderson. Kung ganun… mauuna na ako ng maibalita ito sa kompanya ko. Para masabihan na dobleng sipag ang kailangan nilang gawin para di ka mabigo sa amin.”

“Sige, Mr. Yoso.” Nakangiti at kitang kita kong gaano ito kasaya sa pagpasok ko sa negosyo nila. Maliit lamang na kompanya iyon pero nakitaan ko naman ng magandang record kaya ano na lang ba ang kaunting share na maibabahagi ko para sa ikakaunlad pa ng negosyo nito.

Tingin na lang ang isinunod ko sa palayong pigura ni Mr. Yoso hanggang sa tuluyan na itong mawala sa paningin ko.

Tinawag ang waiter na ligpitin na ang pinagkainan namin pero di pa naman ako tumayo.

Sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko ang pagtayo ni Mandy na ngayon ay palapit kung saan ako nakaupo.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Ano na naman ang gagawin ng isang ito ngayon? Sadya yatang sa akin itinutuon o inuubos ang oras.

“Hi!.” And as usual. Nakangiti siya na lumapit sa akin. “You don’t mind, right?” Na sinabayan na ng pag upo sa binakanteng upuan ni mr. Yoso kanina. “You didn’t eat your meal.”

Totoo naman iyon. Hindi ko nga nagalaw ang inurder na pagkain kanina kaya nanatili iyon sa harapan ko.

“Waiter.” Tawag niya sa waiter na agad namang lumapit. Nanatili akong walang imik. Pinanuod lamang siya kung ano ba ang gustong gawin. “Give me the bill.”

“What are you doing?” Tanong ko ng binayaran na niya ang bill ko.

“I will treat you some other place. Lets go.” Nakangiti niyang sagot na parang balewala lang ang pagpapakita ko ng pagkadisgusto.

Hindi pa man ako nakakasagot ay hinawakan niya ang pulsuhan ko at hinila na patayo.

Kunot ang nuo ko na hinila ko ang kamay ko pero hindi niya binitawan. Tinignan lang ang kamay niyang nakahawak mismo sa kamay ko bago deretsong tumingin sa akin.

“Magugustuhan mo dun. Promise.” Sabi pa niya. Hindi naman ang lugat kung saan niya ako dadalhin ang inaalala ko kundi ang pagkakahawak niya mismo sa kamay ko. Feeling close lang ba?

“Hey!.” Reklamo ko pero huli na ng nahila na nga niya ako palabas ng restaurant.

“Hope in. Balikan na lang natin ang kotse mo mamaya.” Pinagbuksan pa niya ako ng pinto ng kotse niya. “Pasensya na. Hindi kagandahan ang kotse ko. Second hand lang to.”

Hindi ko naman tinatanong pero bakit kailangan pang sabihin iyon sa akin.

“Hindi pa ako pumapayag. Saka why are you doing this?” Tanong ko. Tumuwid ng tayo at nakipagtitigan sa kanya kaysa ang sumakay ng kotse niya.

“Gusto ko lang mapalapit sayo. C’mon. Saka ka na lang magtanong. I’m also hungry.” Sabi niya. Sinabayan ng mahinang pagtulak sa likod ko kaya wala akong nagawa kung ang yumuko ng hindi ako mauntog sabay sakay. “You will like there.” Sabi pa niya ng mabilis na umikot at agad na nakasakay.

Namalayan ko na lang na sakay na nga ako ng kotse niyang hindi ko alam kung saan ako dadalhin?

Naipilig ko ang ulo ko na hindi na lang ako umimik. Almost two months na ng malaman ko na sinusundan niya ako na hanggang ngayon hindi parin malinaw kung ano ang pakay niya sa akin at palagi siyang sumusunod sa akin.

He always message me in snapchat. Sending me a vedio. Kahit na ilang ulit ko naman itong i blocked doon ay balewala parin dahil nagkakaroon siya ng panibagong account. Kaya hinayaan ko na lang dahil nakakasawa na ang mag blocked sa kanya. Even in facebook, messenger sinundan niya ako at palagi akong minimessage.

“We’re here.” Nilinga ko ang paligid. Isa iyong maliit na fastfood chain. Na nasa gilid lamang ng kalsada. Maraming customer ang maliit na kainan.

“Why here?” Kunot ang nuo kong tanong ko pero bumaba na rin ako ng pagbuksan na naman ako ng pinto.

“Halika.” Aya niya kaysa sagutin ang tanong ko. Muli niya akong hinawakan sa kamay na may bahagyang paghila. Nakangiti parin siya na para bang aliw na aliw sa ginagawa.

“Ang daming tao.”

“That’s why I recommended this place. C’mon.” Nagpatangay lang ako hanggang sa salubungin kami ng may katandahang babae.

“Mandy, anak. Nandito ka na pala. Halikayo.”

“My mother.” Mahinang usal niya ng tignan ko siya. “Sige mama. Halikana.” Hinila niya ako pero hindi para umupo sa isang lamesa doon kundi hinila niya ako mismo sa may kusina ng kainan. “Dito na lang tayo para makakain ka ng maayos. Magaling magluto si mama kaya siguradong magugustuhan mo ang mga ulam dito.” Madaldal na saad niya. Maliksing kumilos na naghanda ng pagkakainan ng mapaupo niya ako.

Parang wala akong karapatang tumanggi sa bilis ng pangyayari. Ni hindi ko nga siya nasita sa paghila sa akin sa lugar na ito.

“Ayan. Anong gusto mo? Masarap ang luto ni mama na pakbet. Or gusto mo ng sisig? Tinolang native na manok?”

Kunot ang nuo ko dahil hindi pa ako nakakasagot ay lahat naman ng sinabi niyang ulam ay inihanda ng mama niya kaya hindi na ako nakatanggi pa. Palangiti ang mama niya kaya nakakahiya namang tanggihan ito.

Ipinagpaloob ko na lang sa mama niya kaya hindi na ako nagreklamo pa.

“Kumain ka hijo. Pagpasensyahan mo na. Medyo masikip ang kakainan niyo.”

“A-ayos lang po.” Mahinang sagot ko.

“Kain na.” Nakangiti naman niyang nilagyan ng kanin ang pinggan ko. Nilagyan na din ng pakbet na ulam.

“Tama na. Kaya ko.” Seryusong pagpigil ko sa kamay niya. Nawala man ang ngiti sa labi niya pero hindi naman tumigil sa paglalagay ng ulam sa pinggan ko.

Hindi na tuloy ako nakatanggi kaya sinimulan ko na lang kainin ang mga iyon.

Habang kumakain ako ay naisip ko ang kalagayan ng kinakainan namin kumpara sa pagtira niya sa condong pinapaupa ko.

Hindi yata’t kumakayod ang kanyang ina ng mabuti para mapagbigyan ang luho niya. At nitong mga nakaraang mga araw ay lagi siyang nakasunod sa akin. Walang trabaho.

“Anong trabaho mo?” Hindi ko mapigilang tanungin iyon sa pagitan ng pagnguya ko ng pagkain.

Hindi agad siya nakasagot at kapansin-pansin ang pagtingin niya sa kanyang ina na naging abala na sa pag aasikaso sa mga kakain sa labas.

“I have online business.” Kuway sagot niya habang kumakain na din. “Masarap diba. Sige, kain pa.” Halata din na ayaw niyang pag usapan ang paksang iyon.

“Why are you doing this?” Muli kong tanong.

“Mahilig ka sa maanghang diba. Ito, tama lamang ang anghang ng sisig ni mama.”

Napalakas ang pagkabitiw ko ng kutsara sa pinggan ko kaya gumawa iyon ng ingay na ikinalingon ng mama niya. Seryusong tumingin ako sa kanya.

“Masarap ang ulam.” Sabi ko. “Pero huwag mong ibahin ang usapan at sagutin mo ang tanong ko.”

Napansin ko na bahagya siyang mahirapan sa paglunok ng pagkain na nasa bungang niya. Sinunsan ng paginum ng tubig bago tumikhim.

“Kumain na muna tayo. Dinala kita dito para maejoy mo ang kumain. Kasi nakikita ko na everytime na lumalabas ka na may kabusiness meeting ay hindi mo man lang ginagalaw ang mga inoorder mo.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Kaya alam kong hindi lang talaga nagkataon na kung nasaan ako ay nandoon din siya dahil ako talaga ang sinusundan niya. Pero ang tanong bakit?

Hindi ako sumagot. Ipinagpatuloy ko ang pagkain ko. Masarap nga naman ang timpla ng ulam.na tinda nila. Kaya naman kahit na ang daming tanong sa isipan ko ang gustong masagot ay ipinagpaliban ko na muna para hindi naman mapahiya ang mama niya sa magandang ipinakitang pakikitungo sa akin.

Lumipas ang ilang minuto. Tapos na din kaming kumain. Nakangiting lumapit sa amin ang mama niya.

“Nagustuhan mo ba hijo?”

“O-opo. Salamat po. Magkano po lahat?” Tanong ko na akmang maglalabas ng pera para bayaran ang kinain ko.

“Naku! Bata kang oo. Lebre iyan. Palagi ka kasi naikukwento sa akin nitong si Mandy. At gusto niya na matikman mo ang luto ko. Nakakahiya man dahil nakikita ko na hindi ka sanay sa ganitong kainan pero….”

“Okay lang po.” Putol ko sa sinasabi nito. “Hindi naman ako maselan sa lugar. Basta masarap po ang pagkain at malinis ang paligid ay walang issue sa akin ang liit ng kakainan. At nagustuhan ko po ang mga pagkaing naihanda.”

“Naku! Salamat naman kung ganun. Pagpasensyahan mo na talaga. Sa susunod ay ipapaayos ko ang pwestong ito para naman kapag dinala ka ulit dito ni Mandy..”

“Huwag na po kayong mag abala. Hindi naman po kasi ako madalas kumain sa labas. Salamat na lang sa magandang serbisyo sa pagkain.” Totoo ang ngiting napaskil sa labi ko. “Hindi na po kami magtatagal. May mga trabaho pa kasi akong babalikan pagkatapos nito.”

“Sige, hijo. Mag ingat kayo. Mandy. Dahan dahan lang sa pagmamaneho.”

“Oo, ma. Hindi ka na ba magpapababa ng kinain.” Tanong niya ng palabas na kami ng kainan nila.

“Hindi na kailangan.”

“Okay! Hope in.” Muli niyang binuksan ang pinto para sa akin. Tahimik lang akong sumakay hanggang sa pabalik na kami kung saan ko iniwan ang kotse ko.

“Lets go again nexttime…”

“That will be the last.” Putol ko sa sinasabi niya. Mabilis ang ginawa kong hakbang palayo sa kanya pero mas mabilis naman ang paghawak niya sa braso ko.

“Gusto ko lang naman makipagkaibagan sayo. Bakit ba napakailap mo?”

“I have a lot of friend. I don’t need one. Kaya sa iba ka na lang makipagkaibigan. Kung sa pagsunod sunod mo sa akin ay tulungan mo na lang ang mama mo sa negosyo niya mas maganda pa. Hindi iyong sa akin mo inuubos ang oras mo.” Sumbat ko sa kanya.

“Mama has a lot of helper. Alam mo naman kung gaano kaliit lang ang kainan. Isa pa ako sa magiging sagabal doon.”

“But atleast you help your mother.”

“Mama don’t need my help. I have my own work online.”

“Ugh! Whatever. Saka pwede ba. Tigilan mo na ako. Now, let my hand go.” Pagsuko ko. Hindi ko alam kung paano ito kukumbinsihing tigilan ang pagsunod sa akin kung saan man ako magpunta. Nakakailang lang kasi na laging nakasunod ang mga mata niya sa akin.

Ngumiti pa siya kaysa bitawan ang kamay ko. Nanlaki na lang ang mga mata ko ng hilain niya ako at dinampian ng halik sa nuo.

“Uhm! Mas matangkad ako sayo ng kaunti.” Nakangiti pa niyang sabi na parang balewala lang ang ginawa. At para saan ang halik sa nuo na iginawad niya.

Marahas ang ginawa kong pagtulak sa kanya. Pinunasan ang nuo kung saan dumampi ang labi niya.

“What are you…”

Ngiti o ngisi ba ang nakita ko sa mga labi niya na hindi pinansin ang galit ko sa kanya. Bagkus lumapit pa talaga at bumulong sa akin.

“Mas gusto kong mapalapit sayo kapag ganitong pinagtutulakan mo akong palayo. Be good to me, my Xaviel.”

Muli ko siyang itinulak dahil sa pagbulong niya sa tainga ko ay hindi ko maiwasan ang hindi mapanindigan ng maliliit na balahibo sa katawan dahil sa hangin na lumalabas sa bibig at ilong niya na dumampi sa may leeg ko.

Nahawakan ko pa mismo ang leeg ko kung saan ako nakaramdam ng pagkakiliti.

“Fuck off.” Hindi malakas pero may diing banta ko na muling humakbang palayo sa kanya.

Ngumiti lamang siya. Itinaas ang kamay at kumaway.

“Mag ingat ka sa pagmaneho pauwi. Nasa likod mo lang ako. Go! Hope in.” Sabay turo pa ng kotse ko.

Kunot ang nuo ko na kumilos nga pasakay ng kotse ko na wala pang ilang sigundo ay pinasibad ko na iyon palayo.

Pero… tulad nga ng sinabi niya. Nakita ko siya sa rear mirror na nakasunod nga siya sa akin.

Napahampas pa ako sa manobela dahil wala akong magawa para pigilan ito sa pagsunod sa akin.

“Damn it.!”

¤¤¤

MANDY POV:

¤¤¤

K unot ang nuo ko na nakamasid sa kanya ngayon habang masayang nakikipagkwemtuhan sa mga barkada niyo o sino mang mga pontio-pilatong kausap niya ngayon.

Anong nakakatawa?

Nakakainis.

Bakit siya ngumingiti sa iba gayong sa akin ay hindi man lang niya ako mangitian. Nakakagigil na gusto ko na ngayong lapitan sila at sitahin at sabihing huwag siyang ngumiti sa iba. Dapat ay sa akin lang dapat ang mga ngiting iyon.

Mas nangunot ang nuo ko ng mapansin ang paglalandi ng babaeng nasa tabi niya. May pahampas sa braso. Hindi ako bulag para hindi din mapansin ang may bahagyang pagpisil sa mga iyon.

“Aba’t.” Gigil na tumayo ako sa kinauupuan ko sa isang sulok. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na lumapit sa kanila.

Hindi na nagulat si Xaviel sa pagsulpot ko na lang bigla sa hara]an niya dahil palagi ko naman siyang nilalapitan pero hindi nakaligtas sa akin ang pagkakakunot parin ng nuo niya sa tuwing nakikita ako.

“You don’t mind if I sit here.” Sabi ko ng mabilis na pumagitna sa kanila ng malanding babae. Bahagya ko pa itong itinulak para tuluyang lumayo.

“Hey! Don’t push me.” Reklamo ng babae. Tinapunan mo ito ng seryusong tingin. Kahit babae ito ay kaya ko itong patulan kung patuloy sa paglalandi kay Xaviel. I still don’t have the right to act like a jealous boyfriend pero naiinis ako dahil malapit siya sa iba habang sa akin ay patuloy sa pag ilag sa akin.

Wala naman akong ginagawang masama para layuan ako at iwasan. Palagi ko nga siyang inaalala. Palagi ko nga siyang binabantayan para masigurado ang kaligtasan niya pero wala man lang akong karapatang lumapit sa kanya dahil hindi niya ako binibigyan ng pagkakataong maging kaibigan siya.

“What are you doing?” May panggigigil sa inis na tanong niya sa akin.

Nabigla din ang mga kausap niya dahil natigilan ang mga ito at napapatingin sa aming dalawa.

“Hi! I’m Mandy.” Pekeng ngiti ang napaskil sa labi ko. Kung kailangang makipagplastikan ako sa mga barkada niya para mapalapit ako sa kanya ay gagawin ko. Huwag lamang niya akong patuloy na ipagtulakan dahil makakagawa ako ng hindi dapat.

“Hello, kakilala mo, Xav?” Tanong ng isa sa mga lalaking kasama niya. Plastikado din ang ngiti sa mga labi na ang sarap lang isubsub sa lupa.

“Nanliligaw ako sa kaibigan niyo.” Ako ang sumagot na ikinatitig niya sa akin. Pinanlakihan ang mga mata.

Ako naman ang nangunot ang nuo ng biglang pumailanlan ang tawanan nilang magbabarkada maliban kay Xaviel na natigilan sa sinabi ko.

“May nakakatawa ba sa sinabi ko.” Seryusong tanong ko na tumayo pa ako at nakipagsukatan sa lalaking nagtanong.

“What?” May pag angil na tanong pa nito at parang naghahamon pa ng laban. Kung akala siguro nito ay matatakot sa tinging ipinukol sa akin ay nagkakamali ito. Hindi yata alam ang hinahamon ng laban kung sakali.

“What’s wrong with you?” Kuway pumagitna si Xaviel sa amin ng barkada niya.

“Hindi ko nagustuhan ang pagtawan nila ang sinabi ko? Anong mali sa sinabi ko?” Balik tanong ko. Ano bang mali sa sinabi kong nanliligaw ako sa kanya? “Seryuso ako at hindi kailanman ako marunong magbiro.”

“This is rediculous.” Sabi pa ng isa na muling tumawa. Dahil sa hindi na naging maganda sa pandinig ako ang tawa nila ay sinuntok ko na ang isa sa naunang tumawa.

Sumadsad ito sa semento.

“Piliin mo ang tinatawanan mo. Baka gusto mong mabura ang mukha mo sa mundo.” Gigil na banta ko ng yukuin ito at kinuwelyuhan.

Kung sa panggigigil ko sa galit ngayon ay baka ginawa ko nga ang banta ko kung hindi ako pinigilan ni Xaviel.

“Bitawan mo siya.” May pagbabanta din sa boses na sabi niya. Mahina iyon pero may katigasan sa bawat kataga.

Lumunok ako. Kuyom ang kamao ko na mas hinigpitan ang pagkakakwelyo ko sa damit nito. Ilang sandali ding nakipagmatigasan ako kay Xaviel na hawak ang kamay kong nakahawak sa barkada niya bago ako nagpasyang bitawan ito ng marahas.

“Umalis ka na. You are not welcome here.” Sabi pa niya na mas ikinarebelde ng damdamin ko.

Hindi naman masamang ipagtanggol ko ang sinabi kong panliligaw sa kanya. Bakit pakiramdam ko ay ikinahihiya niya iyon sa mga barkada niya.

Damn it. Pagmumura ko sa isip ko.

Hindi maaring ako ang may mali. Sila ang mali at kulang sa pang unawa sa mga bagay na nagpapakita ng pagkagusto sa isang tao.

Natural lamang na liligawan mo ang isang tao kung gusto mo ito. Ipaparamdam na mahalaga ang taong iyon sa iyo.

Iyon ang ginagawa ko ngayon pero bakit parang naging mali pa sa paningin nila.

Hindi ako makakapayag.

Dahil sa galit ko sa mga barkada niya ay hinawakan ko siya sa kamay at walang babalang hinila siya palabas kung nasaan kami.

“Bitawan mo ako. Ano ba?” Hindi ko pinansin ang pagpupumiglas niya. Malakas man ang bawat paghila sa kamay mula sa akin ay hindi ko siya binitawan. Hinding hindi ko siya bibitawan hanggang sa maiparamdam ang tunay kong nararamdaman sa kanya.

Kahit na kamuhian niya ako. Isumpa pero hindi ako titigil. Hindi ako mabibigo sa kagustuhan kong mapasaakin siya.

Sa pagpupumiglas niya ay mas humihigpit naman ang hawak ko sa kanya. Narating namin ang isang maliit na iskinita sa pagitan ng dalawang shop.

Naging marahas ang ginawa kong pagpapasandal sa kanya sa pader. Diin ang balikat habang hawak parin ang isang kamay niya.

“What?” Gigil na humawak sa kamay kong nasa balikat niya. “What’s wrong with you?”

“Ikaw.” Sagot ko. “Lagi mo na lang akong iniiwasan. Wala naman akong ginagawang masama pero umiilag ka parin sa tuwing gusto kong lumapit sayo. Anong masama doon? Anong masama sa sinabi ko kaninang nanliligaw ako sayo.” Gigil na mahaba kong saad. Nanginginig pa ang kamay ko na patuloy na nakadiin sa balikat niya.

“Fuck! Are you out of your mind?” Tanong niya. “Look at me. Do I look like a girl? Huh! Damn it.”

“No! Your not. I don’t care. Basta gusto kita. That’s final. Gusto kita at gusto kong ligawan ka.” Pag aamin ko sa kanya. Wala na akong pakialam kung masyadong mabilis ang pag amin ako. Pero ito na lang ang tanging paraan para hindi niya na ako basta maipagtulakang palayo.

“Huwag ako.” Humigpit din ang hawak niya sa kamay ko. Nakipagsukatan sa akin ng seryusong tingin. “Piliin mo ang gusto mong paglaruan dahil nagkamali ka ng taong nilalapitan.”

“No! Hindi ako nagkakamali. Remember. Do you remember the day when I told you. I WILL MARRY YOU SOMEDAY. Do you remember the little boy before who always followed you. Ang batang lalaking laging naghihintay sayo sa paglabas mo ng paaralan niyo. Ako iyon. Fo you remember back then?” Pagpapaalala ko sa mga panahong maliliit pa kami.

Ang lagi kong paghabol sa kanya sa tuwing iiwasan ako habang naghihintay nga ako sa labas ng school nila noon. Ang palaging nangungulit sa kanya at sinasabihang gusto ko siya dahil ang cute niya.

Kunot ang nuo niya. Mas napatitig sa akin na parang inaalala ang mga sinabi ko.

“Ako iyon. Remember me. Natatandaan mo din ba ang sinagot mo sa akin noon. Sinabi mo.. kung magtatagpo pa ang landas natin at maalala ko ang lahat ng sinabi ko noon. Tatanggapin mo ang alok ko.”

Umiling siya. Sabay tawa ng malakas. Ako naman ngayon ang pinangunutan ng nuo dahil sa pagtawa niya.

“Dala lamang iyon ng kabataan. Hahahah!” At talagang ang lakas ng tawa niya kaya nabitawan ko siya.

Namangha ako kung paano siya tumawa. Ang ganda sa pandinig ko ang mga iyon. Nakakagaan ng pakiramdam.

“You took it seriously. Ang kulit mo noon kaya ko nasabi iyon para tumigil ka na sa kakulitan mo. Then, tumigil ka nga. Hindi ka na nagpakita matapos ang araw na iyon.”

“Pero pinanghawakan ko iyon. Kaya ako ngayon narito.”

“Nah! Nah! Forget about it. Dahil isa lamang iyong kasinungalingan at gaya ng sabi ko. Dala lamang iyon ng kamusmusan.” Saka niya ako itinulak. “At kung iyan ang dahilan mo kaya ka nangungulit. Sinasabi ko sayo ngayon… tigilan mo na ako.”

Kibit balikat ako. Muli ko siyang hinawakan at pinasandal sa pader. Nangunot na naman ang nuo niya.

“Pero para sa akin isa iyong pangako. Kaya sa ayaw at sa gusto mo.. patuloy ako sa pangungulit sayo. Hanggang sa muli kang pumayag na magpakasal sa akin.”

“What?”

Ngumiti ako. Humaplos ang kamay ko sa pisngi niya na pilit na iniiwasan.

“You belong to me, no matter what.” Mahinang usal ko bago ko tinawid ang pagitan ng mga mukha namin at hinalikan ko siya.

Dahil sa hindi ako pumikit nakita ko kung paano manlaki ang mga mata niya. Bahagya kong nilasap ang kalambutan ng labi niya habang nakadikit ang labi ko sa kanya.

“This is how I claim who is mine.” Bulong ko ng pakawalan ko ang labi niya. Tinapik ang pisngi niya habang nasa mga labi ko ang isang matagumpay na ngiti.

“Fuck offffff.” At bago pa ako makaiwas.. isang malakas na suntok ang dumapo sa pisngi ko dahilan para ako naman ang mapasandal sa kabilang pader.

Hindi sa nasaktan ako pero mas nakaramdam ako ng pagkaexcite sa pagsuntok niya sa akin. Nanggigil ako sa kagustuhang muli siyang halikan. Nakatitig na hindi alam kung ano ang susunod na gagawin kong hakbang.

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #6:

T

ypos and grammatical error ahead!

¤¤¤

XAVIEL POV:

¤¤¤

W ala na akong ibang alam na paraan kung paano ba pagsasabihan si Mandy na tumigil na siya sa pagsunod sa akin.

Nasasanay na din ako sa presensya niya na bigla na lang susulpot sa akin kung nasaan ako. Kakausapin na para bang magkakilang magkakilala kami kahit na ang totoo ay halos wala naman akong ibang alam tungkol sa kanya maliban sa ang hilig ay ang sundan ako.

“What?” Balewalang tanong ko habang nakasunod lamang siya sa akin. “Anong nginingiti mo dyan?”

Palabas na din ako ng gusali at tulad ng inaasahan ko ay nakaabang siya sa akin sa labasan.

Nakangiti pa talagang naghihintay sa akin.

“I just happy to see you. Where to go? Want to have snack?” Tanong niya na feeling close lang ang dating.

“Hindi ako gutom.”

“Just give it a try. C’mon, mayroon akong lugar na pwede nating kainan.”

Kunot ang nuo ko na tumingin sa kamay niya na humawak sa pulsuhan ko. Ngumiti na naman siya ng tignan ko siya pagkatapos pero hindi niya pinansin ang pagbabanta ko bagkus mas hinigpitan pa ang hawak sa kamay ko.

“Ipagmamaneho kita. Tara.” At walang babalang hinila ako hanggang sa may parking lot kung saan nakaparada ang kotse ko. Binuksan ang pinto at pinasakay.

Kunot ang nuo ko na tumingin sa kanya. Kahit na ayaw ko sana ay wala akong nagawa dahil sinabayan niya ng pagtulak ang pagsakay ko.

Mabilis na inikot ang kotse at sumakay na din.

“Hang on. Sigurado magugustuhan mo doon.” Sabi pa niya. Inilahad ang kamay sa akin. Kahit na gusto kong magreklamo ay kumilos naman ako para ibigay sa kanya ang hawak kong susi.

Hindi na ako umimik pa ng paandarin na ang kotse ko. May kasama pang mahinang pagkanta habang nagmamaneho siya.

“Gusto mo bang kumain ng dinner sa unit ko mamayang gabi. Tinuruan akong magluto ng mama kaya marunong akong magluto.”

Ayaw ko man sana siyang tapunan ng tingin pero napalingon parin ako sa kanya. Bahagya din siyang lumingon sa akin bago ulit itinuon ang paningin sa kalsada.

“Minsan tumutulong ako kay mama magluto sa karenderya niya.” Pagpapatuloy niya sa pagsasalita.

Kunot na naman ang nuo ko? Ang tanong ko, paano siya nakakatulong sa mama niya kung halos lahat ng oras ay nakasunod siya sa akin.

“Halos 24 hours kasi ang kainan na iyon ni mama. Kapag nasiguro kong nakauwi ka na ng maayos ay saka ako pumupunta doon. Tumutulong ako.” Nabasa ba niya ang nasa isipan ko kaya niya sinasabi iyon.

“Di mas maganda sana kung mas ibubuhos mo ang oras mo sa pagtulong sa mama mo kaysa sa ubusin ang oras sa pagsunod sa akin.” Pakontra kong sagot sa kanya.

Lumingon na may ngiti parin sa labi.

“Sabi naman ng mama na kahit hindi na ako tumulong sa kanya dahil kaya naman na kaya nga kahit hindi na ako kailangan sa gabi ay pumupunta parin ako. At.. mas nangunguna ka sa priority ko.”

Nailing ako sa naging sagot niya.

“Kahit na paulit ulit mo akong iwasan.. hindi parin ako susuko. Bigyan mo lang ako ng pagkakataon.”

“Bakit mo pa kailangan ng pagpayag ko. Kahit anong pagtataboy ko sayo hindi mo naman pinapansin.”

“Kaya nga huwag mo na akong itaboy dahil hindi ko din naman iyan papansinin. Saka iba din kung bigyan mo ako ng pagkakataon. Nakakagaan ng loob.”

“Whatever.” Muli kong binawi ang tingin ko sa kanya.

Para tuloy akong walang magawa para ipagtabuyan siya. Ang isip ko na gusto siyang bigyan ng leksyon para ipakitang hindi ako basta isang ordinaryong tao lamang o di kaya naman na basta na lang papatol sa isang relasyon na gusto niya. Pero para saan pa nga ba ang pagtataboy ko sa kanya kung wala namang epekto sa kanya.

“Iisipin ko na ang tugon mong iyan ay pupumayag ka ng magkaroon ako ng puwang sa buhay mo.” Saad niya. Huli na ng makapagreact ako ng itigil niya ang kotse sa gilid ng kalsada at hinarap ako.

“Anong balak mo? Umayos ka, Mandy.” At sa unang pagkakataon ay natawag ko siya sa kanyang pangalan.

“Ang gandang pakinggan ang pagkakabigkas mo sa pangalan ko.” Nakangiting sabi niya. Umiwas ako ng tangka niya akong hawakan sa pisngi.

“Binabalaan kita, Mr. Selvester.”

“Hmmm, tinawag mo na ako sa pangalan ko kanina. Why now?” Tila namamangha pa habang ainasabi iyon na hindi pinansin ang pagbabanta ko. Muling umangat ang kamay at dumapo sa pisngi ko. Nakangiting hinuhuli ang tingin ko na pilit naman iniiwas sa kanya.

“Isa.”

“Count to three? Then what?” At bago pa man ako makasagot ay walang babalang inilapit ang mukha sa akin at hinalikan.

Kumilos ang mga kamay ko para itulak siya na agad nahuli ng isa niyang kamay ang isa kong kamay habang magkaugpong parin ang labi namin.

Di ko alam kung ano ang kakaibang pakiramdam na biglang bumalot sa aking pagkatao. Natigilan ako dahil sa naramdaman ko ang pagtaas ng lahat balahibo ko sa katawan.

Damn!

Pahmumura ko sa loob-loob ko. Lalo ko pang naramdaman ang pagtaas ng buhok ko sa may batok ng magsimulang gumalaw ang labi niya sa labi ko.

Nanlaki ang mga mata ko habang ang mga mata niya ay nakapikit na. Kinakareer ang paghalik sa akin.

Sa paglunok ko ay tuluyang nakapasok ang dila niya sa loob ng bibig ko at nagsimulanh maglumikot.

Akin na lang ang pagtanggi pero di ko magawa ng maayos dahil tuluyan ng tinalo ng kakaibang pakiramdam ang paghalik niya sa akin.

“Hindi bat mas masarap lasapin ang halik kong pareho nating nagustuhan.” Doon na ako napakurap. Tinapos na pala niya ang paghalik sa akin ng hindi ko namamalayan dahil nilukuban ako ng kakaibang sensasyon dala ng halik niyang iyon.

Para akong nawala sa mundong ginagalawan ko dahil doon na hindi ko man lang natanggihan. Hinayaang halikan niya ako kahit wala naman siyang karapatan.

“My Xaviel, hayaan mo akong iparamdam sayo kong paano ako magmahal.” Isa na namang masuyong haplos sa pisngi ko. Dinaanan pa ng daliri ang labing kanina lang na hinaikan niya. “Hindi mo kailangan ipagkait sa sarili mo ang kaligayahang kaya kong ibigay.”

Muli akong napalunok. Nasaan ang isang Xaviel na napakataas ng expectation ko sa sarili. Na sa isang masuyong halik. Isang magagaang salita ng mga pangako ay nawala na iyon. Para akong nakaramdam ng kahinaan sa sarili na hindi ko kailanman naramdaman.

Napakurap na naman ako ng makita ko kung paano nagsusumamo ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Ang mga ngiting nakikiusap na bigyan ko ng daan ang kanyang pagpapahiwatig.

Isang matalim lang na tingin ang alam kong maisasagot ko sa kanya. Hindi naman uubra ang mga salitang pangtaboy sa kanya kaya para saan pa ang nais kong pabalang na pagsagot sa kanya.

“Hmmm, so cute.” At isang mahinang pinong kurot sa pisngi ko ang iniwan niya bago niya muling hinarap ang kanyang pagmamaneho. “Bukas na lang kita dadalhin sa lugar kung saan sana tayo magmemeryenda. Mamalengke na lang tayo para sa lulutuin para sa dinner mamaya.” Kuway sabi niya habang nagmamaneho na ulit siya.

“Hindi pa ako pumapayag.”

“Papayag ka din naman diba. Hehe.” Na may kasamang mahinang pagtawa.

Parang gusto ko na lang talaga siyang batukan ng magising siya ng tuluyan pero tanging pag-iling na lang ang nagawa ko.

Hindi ko na siya sinagot. Basta hinayaan ko na lang siya. At hindi lang siya susobra sa mga ginagawa. Huwag lalampas sa mga limitasyon ko.

Pag iisipan ang bagay na hinihingi niya. Total sabi niya na wala sa bukabularyo niya ang salitang tumigil sa ginagawang pagsuyo sa akin.

Tignan kung hanggang saan siya magtitiyaga. Kung hanggang saan aabot ang paghihintay niya.

¤¤¤

Kahit na alam ko kung gaano kalawak ang isang unit sa gusaling pinapaupahan ko ay hindi ko akalain na may igaganda pala ang loob nito ngayong nandito ako mismo sa unit na inuupahan niya.

Maayos ang pagkakaayos ng mga gamit na makikita pa lang sa mga design ay galing iyon sa ibang bansa.

Kunot ang nuo kong nasaisip kung saan siya kumuha ng halagang pinangbili sa mga gamit niya gayong wala nga siyang trabaho at sa isang maliit na restaurant lang lamang kumikita ang kanyang ina.

“Pasensya ka na hindi kagandahan ang mga gamit na inilipat ko dito.” Kuway sabi niya na nakapagpalingon sa kanya. “Maupo ka. Aayusin ko lang ang mga pinamili natin kanina.”

Hindi ko na pinansin ang sinabi niyang hindi kagandahan ang mga gamit niya dahil wala iyong katutuhanan. Mas maganda pa nga ang mga iyon kaysa sa mga gamit ko sa sarili kong unit.

“I can help.” Saad ko na nauna na akong tinungo ang kusina niya. Marunong din akong magluto dahil nasanay naman talaga akong magluto para sa sarili ko kaysa ang kumain sa labas. Kahit na late na akong umuwi ay nagagawa ko paring magluto.

“Pero bisita kita dito.”

“So?” Patanong na tinapunan ko siya ng tingin matapos ilapag ang mga hawak sa ibabaw ng mesa.

“Uhm, okay. Tulungan na lang tayo.” Kuway pagpayag niya.

Hindi na naman ako umimik. Inayos ko na lang ang iba sa mga binili namin at inilagay sa ref niya na mas malaki pa sa double door na ref ko sa unit ko.

“Madalas ba ang mama mo dito?” Hindi ko mapigilang magtanong dahil punong puno ang laman ng ref niya. Hindi ko ipagkakaila na halos ang laman ay ang mga paborito ko. The chocolate, the fruits, kahit na ang softdrinks ay ang madalas kong iniinum.

“Why?”

“Wala lang. Ang dami mo kasing stock ng mga pagkain dito sa fridge mo.”

“Ahh.. hindi naman pumupunta dito si mama.” Sagot niya. “And about that, para sayo ang mga iyan. Diba, mga paborito mo ang lahat ng mga iyan?”

Muli akong napatitig sa kanya. Kunot na naman ang nuo pero nabahiran ng pagkamangha dahil sa sinabi niya. At kailan pa niya pinaghandaan ang mga ito at kasiguradong makakapunta ako dito sa bahay niya.

“Naglalagay lang ako ng mga iyan incase na maisasama kita dito sa bahay. Sa bawat pagsunod ko sayo ay nakikita ko ang mga bagay na gusto. Lalo na sa mga pagkain. Kaya bumibili ako.” Dinagdagan pa niya ng kaunting paliwanag.

Nailing na naman ako na muling ipinagpatuloy ang pagsasaayos ng mga pinamili namin. Hindi na din naman niya sinundan ng anong salita ang naging usapan namin at ipinagpatuloy din ang naudlot na ginagawa.

Hindi naman nakakailang o naninibago ako sa kilos ko sa loob ng bahay niya bagkus naging magaan ang kilos ko habang tumutulong sa paghahanda ng mga lulutuin para sa dinner.

Nagkukwento siya habang abala kami pareho. Hindi naman nakakaboring ang mga sinasabi niya kaya hinayaan at nakinig na lang din ako.

At sa kaunting usapan sa pagitan namin ay natapos niya ang pagluluto ng hindi namin namamalayan.

¤¤¤

Nanlaki ang mga mata ko sa mga nakita. Nagpaalam kasi siya para magshower matapos kaming kumain dahil pinagpawisan daw siya sa pagluluto kanina at baka hindi ko daw magustuhan ang amoy niya.

Gusto ko sanang sabihin kanina na wala akong pakialam kung ano man ang amoy niya kapagpinagpapawisan pero pinigil ko lang ang sarili ko. Saka kahit naman pagpapawisan siya ay hindi naman ako didikit sa kanya so what for diba.

But then.. hinayaan ko na lang siya kaya heto ako ngayon.. sinabi naman niya na pwede kong ikutin ang bawat sulok ng bahay niya. Dahil na rin nagustuhan ko ang mga display niya at mga furniture niya ay nawili akong pagmasdan ang mga iyon.

Pero.. ang hindi ko inaasahan ay ang magawi ako sa mismo sa silid niya at hindi ako makapaniwala sa mga nakita.

Mga larawan ko ang nagkalat sa bawat sulok ng silid. Masasabi ko na bang nakakatakot na ang ginagawa niya? Hindi lang pala ang pagsunod niya sa akin ang hilig niya kundi ang pagkuha niya ng larawan ko at ngayon ay siyang nakikita ng mga mata ko.

“Xaviel.” Hindi ko naman nahimigan sa boses niya ang pagkagulat kaya nilingon ko siya na agad ko ding binawi ang paningin ko sa kanya.

Nakatapis lang ito ng isang maliit na tuwalya na halos hindi naman natakpan ang dapat takpan sa katawan niya. Pero hindi nakaligtas sa paningin ko kung paano kaganda ang build ng katawan niya.

Agh! Damn! Mayroon din akong abs pero bakit iba ang naging dating nun sa akin.

Ahh! Nevermind.

“Hindi ko sinadya ang pagpasok ng silid mo.” Saad ko bago ako nagmamadaling lumabas ng silid niya.

Nakalimutan ko na tuloy ang mga larawang nakita ko sa silid niya dahil mas nanaig sa isip ko ang pagkakita ng magandang build ng katawan niya.

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga ng tuluyan akong nakalabas at nag stay sa sala habang hinihintay na ang paglabas niya.

Ilang minuto din bago siya lumabas ng silid niya. Nakabihis pangbahay na lang siya. Walking short at sandong puti ang suot na bumakat na naman sa katawan ang damit.

“Pasensya ka na sa nakita mo.” Narinig kong sabi niya bago umupo sa kabilang bahagi ng sofa kung san ako nakaupo.

“Kailan mo pa ito ginagawa?” Pilit akong nagfucos sa bagay na iyon kahit na nadidistract ako sa kanya dahil sa katawang nakita ko kanina.

Nakakainis mang aminin pero aaminin kong naapektuhan ako dahil doon na hindi naman nangyayari sa akin kahit na kabilaan pa ang mga nakapaligid sa akin na naglalakihan muscle sa katawan kapag nasa gym ako. Pero sa kanya…

Naipilig ko ang ulo ko dahil doon na naman natungo ang usip ko.

“Simula noong araw na nagkita tayo sa bar.”

“Bar? At kailan naman ako pumasok sa bar?” Balik tanong ko na tanong ko na din sa sarili ko. Hindi ko matandaan na nagkasalubong ang landas namin sa bar.

“Lasing ka. Inihatid pa nga kita hanggang sa kotse mo. At hinintay hanggang sa may sumundo sayo. Kambal mo at kaibigan ba niya ang isang iyon.”

Napatitig ako sa kanya at inaarok kung gaano katotoo ang mga sinasabi. Inaalala na din ang araw na sinasabi niya. Ilang sigundo o umabot ba ng ilang minuto.

“That night.. yeah! Naalala ko.” Kuway saad ko ng sumagi na sa utak ko ang gabing iyon. Mga panahong palagi kong pinuproblema ang kalagayan ko.

But wait.. ngayon ko lang ulit sumagi sa utak ko ang bagay na iyon. Simula kasi ng palagi niya akong sinusundan na halos mag aapat na buwan na simula noon ay hindi na kailanman sumagi sa isipan ko ang palaging bumabagabag sa akin.

Pinakiramdaman ko ang sarili ko. Hindi ko na din naramdaman ang bigat sa puso ko ang bagay na iyon.

“Talaga?”

Tumango ako. “Yeah! A little.” Totoong sagot ko dahil hindi naman masyadong malinawa sa alaala ko.

“Good. Atleast naalala mo ang pangalawa nating pagkikita.”

“Pangalawa?”

“Yes. Dahil kahit bata ako noon.. malinaw sa alaala ko ang unang beses kitang makilala.” Nakangiti niyang sagot sa akin na nakikinita ko pa sa kinang ng kanyang mga mata ang pagkakaalala ng kabataan niya.

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga. Hindi ko na talaga yata mababago ang isip niya na itigil na ang ginagawa.

Napakislot pa ako ng bigla siyang kumilos at lumapit sa pagkakaupo sa tabi ko.

Nakasanayan ko na din ba ang paghaplos niya sa pisngi ko dahil hindi na ako umiwas. Hindi din ako nakaramdam ng pagkailang ngayon. Ramdam ko ang init ng palad niya na may masuyong haplos.

“Hindi naman masama kung susubukan mo akong papasukin sa buhay mo. Hindi ako nangangako sa mga bagay bagay tulad ng iba pero sinabi ko sayo.. wala sa bokabularyo ko ang tumigil.. lalo na ang saktan ka.” Isang masuyong mga salita na sa bawat tao ay gustong marinig.

Hindi man deretsang pangako iyon pero masasabi na ding ganun iyon. Pangako ng isang taong nanliligaw sa taong nagugustuhan para lang sagutin siya.

Mag aapat na buwan na simula ng sumusunod siya sa akin at sa apat na buwan na iyon ay dalawang buwan naman doon ang simula ng tuluyan niyang pagpapahiwatig sa nararamdaman. Ipinaalala ang panahon ng kabataan namin. Sa isang pangako na walang kasiguraduhan na kanyang pinanghawakan.

“Xaviel.” Ang lambing ng boses niya dahilan para hindi ko mapigilang mapapikit at namnamin pa ang init ng kanyang palad na nakakapagparamdam sa akin ng kakaibang kaginhawaan.

“Hmmm.”

“Allow me to be part of your life. To love you. I love you, my Xaviel.” At sa pagmulat ng mata ko ay huli na ng mapagtanto kong wala ng isang pulgada ang layo ng mukha niya sa akin hanggang sa tuluyan niyang binigyan ng katuparan ang paglalapat ng labi namin.

Muli akong napapikit. Kusang kumilos ang labi ko para tuguin ang halik niya.

Hindi ako nakaramdam ng pagilag habang hinahalikan niya ako bagkus nakaramdam ako ng kakaiba. Iyong tipong nawawala ang bigat ng mga problema.

“Uhm.. I love you.. I really love you.” Bulong niya matapos ang isang mainit na halikang pinagsaluhan namin.

Kulong na ng dalawang palad niya ang magkabilang pisngi ko. Pinagdikit ang mga nuo namin.

“I can’t answer that now.” Mahinang sagot ko na sinamahan ng pagpiksi para makawala sa pagkakahawak niya.

“Yes.” Nabigla pa ako ng bigla siyang napasigaw.

Kunot ang nuo ko na napatitig sa kanya. At para saan ang yes niyang iyon?

“What?”

“Sa sinabi mo ay nangangahulugan na may mahihintay ako.” Sagot niya na hindi na wala sa mga labi ang ngiti niya. Isa pang mabilis na damping halik sa labi ko ang iginawad niya. “I love you.” At isa na namang damping halik.

“Hey! Wala pa akong sagot na pumapayag ako o sinasagot ko na ang panliligaw mo.” Pagkontra ko sa kanya. Sa reaksyon at kilos niya ay para namang sinagot ko na siya.

“Ganun na din iyon. Hinahayaan mo na akong halikan ka. Hmmm.” And he slightly pinch my cheeks and kiss me again.

Nailing na lang ako at bahagya siyang itinulak na sinabayan ng pagtayo.

“Whatever. Uuwi na ako.” Pang iiba ko ng usapan. Baka kung saan pa humantong abg usapan namin at tuluyan na akong makapagbitaw ng salitang inaasahan niya.

But to think of that matter.. hindi na ako nakaramdam ng pangingilag.. oo, tama naman siya.. bakit hindi ko subukang bigyan siya ng puwang sa buhay ko. Total, wala namang mawawala at saka hindi ko malalaman ang kalalabasan kung hindi ko suaubukan.

“You’re smiling.”

“Huh.”

Ngumingiti ba talaga ako?

“Nag iimahinasyon ka lang. Ano? Ihahatid mo ba ako o uuwi na lang akong mag isa.” Muli kong inilihis ang usapan.

“Uhmm, I will send you home.” Nakangiti niyang sagot.

Napatingin pa ako sa kamay ko ng pinagugpong niya ang mga palad namin.

“From now on. Susunduin at ihahatid na kita sa bahay mo. Pagpunta at pagkagaling sa trabaho.” Sabi pa niya ng igiya na niya akong palabas ng bahay niya. “Hmmm, how about… magtrabaho na lang ako sayo para double time. Ako na lang ang magiging personal driver mo. Personal assistant.. don’t worry about the wage. Makasama ka lang sapat ng kabayaran iyon.” Mahaba niyang sabi.

“Nonsense.” Hindi ko iyon pinansin nagpatuloy lang kami sa paglalakad habang magkahawak kamay. Pero parang gusto ko namang subukan.

Ahh! Nevermind.. saka ko na lang iyan iisipin.

“Uhmm.. papasok na ako bukas bilang driver mo. PA. Okay.” Muli niyang saad ng makarating na kami ng parking area.

“Do what you want to do.” Tanging sagot ko na lang.

Ngumiti siya. Isa na namang mabilis na damping halik ang iginawad niya. Akin na lang ang pag iling. Mukhang tutuhanan na ang mangyayari sa pagitan namin dahil hindi ko na siya sinisita sa malayang paghalik sa akin.

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #7:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

XAVIEL POV:

¤¤¤

“S igurado ka bang hindi mo ito pineke?” Kunot ang nuong tanong ko sa kanya ng hiningan ko siya ng impormasyon about his educational backround.

Graduated siya ng Summa Cum Laude at isa na siyang Licenced Engr. Kaya ba hindi na siya nagtratrabaho dahil may maibubuga naman pala siya?

Malamang. Dahil ang pagkakaalam ko sa isang engr. ay hundred of thousand na ang kikitain sa isang sketch lang nila.

“No! Totoo lahat iyan. Kahit tawagan mo ba ang Licensor na nakalagda dyan.” Nakangiti niyang sagot sa akin na hindi naman sa papel na bigay niya siya nakatingin kundi sa akin.

“Okay! But I told you, you don’t need to do this. Mayroon na akong personal assistant.” Inilapag ang mga papel na hawak ko at itiniklop ang envelope.

“But I insist.” Balewalang sagot niya. “By the way.”

“What?”

“Here.” At sa isang kurap ko lang ay may isang tangkay ng rosas na siyang hawak.

“What are you? A magician? And Where did you get that?” Magkakasunod na tanong ko dahil hindi ko naman inaasahan iyon.

“Haha! So cute.” Bago pa man ako makahuma ay pinisil na niya ang pisngi ko. Niyuko at ginawaran ng halik sa labi.

“Hey! What are you doing?” Pasitang tanong ko sa kanya. Nakagiliwan na yata niyang halikan ako.

“Uhmmm! Just giving you a good morning kiss.” Nakangiti niyang sagot at hindi pinansin ang pagsita ko. “At ayaw mo bang kunin to?” Sabay abot ng bulaklak sa akin.

Tinanggap ko na lang iyon mula sa kanya. “Basta huwag mo akong halikan na lang.” Saad ko sa pananitang tuno.

“Hmmm, how about in the cheeks?”

“No!.”

“Forehead?”

“Still no! Pinapasok kita dito sa opisina ko at hinayaang makalapit sa akin kaya huwag mong abusuhin ang pagbibigay ko sayo ng pagkakataon.”

“Uhm.” Tanging narinig ko mula sa kanya na tila nalungkot sa sinabi ko.

At bakit kailangan niyang malungkot gayong tama naman lahat ng sinabi ko. Hindi kami magkasintahan kaya wala siyang karapatang halikan ako ng wala akong pahintulot.

“I will hire you if that what you like pero tulad ng sabi ko. Don’t just kiss me if you like.”

Ngumiti siya na sinabayan ng pagtango.

“Atleast makikita kita minu-minuto.” Nasinabayan din ng pagkindat at flying kiss.

Nailing na lang ako.

“So…” napasandal ako sa upuan ko at pinagalaw habang nakatingin sa kanya.

“I will wait there.” Itinuro sa sofa sa gilid.

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga.

“Whatever.” Ikinumpas ang kamay ko na manatili na nga lang siya sa gilid dahil sa totoo ay marami pa nga akong tatapusin sa mga trabaho ko. Lihim na lang akong napangiti ng hindi na siya nagreklamo at sumunod na lang na parang bata.

Hindi naman ako nanibago sa presensya niya habang nakaupo lang siya sa sofa at patingin-tingin sa akin kapag nagsawa sa mga magazine na binabasa.

Matuling lumipas ang mga oras ng mapansin kung tumayo na siya at lumapit sa akin.

“Time is up.” Narinig kong saad niya na nakapagpaangat sa mukha ko mula sa binabasa.

“What? I told you to stay at huwag mo akong istorbohin.“sita ko sa kanya pero hindi niya iyon pinansin bagkus kinuha mula sa akin ang mga binabasa ko at maayos iyong itiniklop. “Hey.”

“Mag aalauna na. Kailan mo balak kumain ng tanghalian. That won’t work on me. You need to eat on time.” Sabi niya sa tunong kailangan ko siyang sundin.

Kunot ang nuo kong mas napatitig sa kanya. Nakipagsukatan ng tingin kung gaano katatag ang kanyang paninindigang manduhan ako sa kung anong oras ko gustong kumain.

“Sanay akong late kumain. Kaya wala ng bago doon. Kung gutom ka na. Go and eat.”

“No! You hired me, kaya kailangan kong i check ang mga bagay na makakabuti sayo at hindi makakabuti. At isa na iyang late mong pagkain sa tanghalian. Now, stand up and lets go grab some food.” Mahaba niyang saad. Lumapit pa sa mismong kinauupuan ko at bago pa man ako makasagot ay nahawakan na niya ang isang kamay ko at hinilang palayo. “Huwag kang magreklamo, this is for your own good.” Dagdag pa niya hanggang sa tuluyan na akong makalayo sa kinauupuan ko.

Gusto ko siyang sitahin na naman pero tanging nagawa ko ay ang mapailing na may kasamang buntong hininga.

Hired ko nga siya at ako ang boss niya pero mas nasusunod naman siya kaysa sa akin.

“Okay! Just let my hand go.” Hinila ko ang kamay ko mula sa kanya. “Go! Mauna ka at susunod ako.” Utos ko sabay turo ng pintuan.

“No! You go first. I will follow you.” Sagot naman niya at ginaya ang pagturo ko sa pinto.

“Who are you? Are you my boss?” Kunot ang nuo kong hindi ko na napigil na tanong sa kanya.

“No! Pinangungunahan lang kita baka kapag nauna akong lumabas ay pagsarhan mo ako ng pinto. Kaya mauna ka.” Kampanteng sagot niya at binaewala lang ang pang uutos ko.

“Ugh! Okay.” Tanging sagot ko at naunan na nga akong naglakad palabas maayos kung ayusin ang bahagyang nagusot na damit ko. Akin na lang ang pagpapakawala ng magkakasunog na buntong hininga.

Hindi ko na siya kinailangang lingunin dahil nakasunod lang siya sa akin hanggang sa tuluyang umagapay sa akin sa paglalakad.

“Ano pala ang gusto mong kainin? Malayo naman kasi dito ang karinderya ni mama. Doon sana tayo kakain ng masigurado kong healthy ang kakainin mo.” Sabi niya habang naglalakad.

“Healthy naman ang pagkain sa baba ah.” Sagot ko na tila ba ini-small lang ang mga chief cook ng restaurant.

“Hindi naman sa ganun. Natikman ko na din ang mga recipes nila at talaga naman masarap. Pero iba din iyong lutong pinoy talaga.” Pagdadahilan niya na halatang ayaw magpatalo. “Never mind. Simula ngayon magluluto na lang ako. Total nasa taas lang ang condo unit ko. We can eat at my unit.”

“Hindi mo kailangang gawin iyan.”

“I insist. No more buts. Okay.” At talagang nakimagmatigasan pa.

“Whatever.” Tanging sagot ko na lang at nagpatangay na lang sa kanya hanggang sa marating namin ang restaurant sa baba.

¤¤¤

“Did I miss something?” Tanong na nakapagpalingon sa akin. Na kahit hindi ko sana lingunin ay alam ko kung kaninong boses iyon.

“Papa.” Agad akong tumayo and give him a quick hug.

Sa pagtawag ko ng papa ay mabilis naman na tumayo si Mandy at agad na lumapit sa amin.

“Magandang tanghali po.” Pagbati dito sabay lahad ng kamay. “I’m Mandy Selvester, Xaviel sui-..”

“A friend of mine papa.” Putol ko sa gusto sana niyang sabihin pero alam kong natunugan na iyon ng papa.

“I’m Xaviel’s father. Just call me Tito Kanye total KAibigan ka naman ng anak ko.” Sagot naman ni papa na tumingin sa akin ng makahulugan ng maipagdiinan ang katagang KAibigan na sinabi matapos makipagkamayan sa kanya. “And I’m pleasure to meet you dahil ngayon lang may ipinakilala ang anak kong ito sa akin.”

“Me too tito Kanye. Mailap at mahirap kaibiganin si Xaviel kaya maswerte ako dahil binigyan niya ako ng oras na makilala pa siya.” Agad naman niyang sagot na hindi ko man lang nakitaan ng pangingilag habang ako ay umiiwas ang mga ganitong tagpo.

“By the way papa… why are you here?” Pagpapagitna ko sa kanila ng hindi na lumalim ang usapan nila at baka kung saan pa sila dalhin.

“Napadaan lang ako hijo. Inihatid ko kasi ang daddy niyo sa bahay ng isa sa kaibigan niya kaya naman nag stop by na ako.” Nakangiting sagot ng papa pero hindi maitatago doon ang isang katanungan. “Pero tingin ko hindi na ako magtatagal.”

“Well, wanna join us papa.” Pagbabalewala ko na lang sa tingin ng papa sa akin.

“Uhm.. No need hijo. Just enjoy your lunch.” Pagtanggi nito. “And you young man.. pay us a visit when you have free time. Our home is open for a new member.” Binalingan si Mandy na nakangiti ding tumugon.

“I will tito. Sasabay na lang ako kay Xav kung kailan siya uuwi sa inyo.” magalang niyang sagot na makahulugan ding tumingin sa akin. Na sa tingin pa lang niya ay sinasabi na niyang magkakasundo sila ng papa.

Nailing ako. Muling pumagitna.

“Then, drive safely papa.”

“Okay then hijo, and you.. we are looking forward for your visit.”

“Thank you, tito. Drive safe.”

Isang pagtango na lang ang isinagot ni papa bago ito tuluyang umalis.

Isang tagumpay naman na ngiti ang nakapaskil sa mga labi ni Mandy. Also his eyes. Hindi maitatago na masayang nakilala ang papa ng wala sa oras.

“What is thay smile for?” Hindi ko parin mapigilang tanungin kahit na alam ko na kung para saan iyon. I just want to know his own answer.

“I think your family will like me.” Sagot niya. “Hmmm.” At muli na naman niyang pinisil ang pisngi ko na palagi niyang ginagawa. Nagmumukha tuloy na mataba ang pisngi ko dahil doon.

“Stop doing that.” Walang lakas na paninita ko sa kanya.

Aware naman ako na kanina pa nakatingin ang mga mata ng mga tao na nasa paligid namin o halos lahat na ng taong mapapatingin sa aming dalawa. Samahan pa ng palagi niyang panakaw na hawak sa akin.

Hindi ko na sana iyon iintindi dahil sanay na ako na nakasunod lahat sa akin ang tingin nila pero iba ngayon dahil kay Mandy.

Hindi maiiwasan talaga na isipin ng iba na may something na sa aming dalawa. Hindi naman kasi ako dati nagsasama ng kasamang kumain maliban sa PA ko na ngayon ay naetsapwera dahil nga sa kanya na kasama ko.

Nagpakawala na naman ako ng isang malalim na paghinga.

“C’mon. Lets go back to eat.” Aya na niya sa akin. Isa pa ay pinaghila na naman niya ako ng upuan. Ginagawa niya akong babae sa ikinikilos niya. “Set down.” Nakangiti pa niyang utos sa akin. Hindi na ako nagreklamo at umupo na lang para matapos na ang tanghalian namin na parang hindi nga umiikot ang oras.

“Mayroon akong business meeting mamaya sa labas.”

“I’m your driver now.” Sagot naman niya na balewala lang ang trabaho niyang iyon gayong ang taas naman ng pinag-aralan niya.

“Yeah. So hurry up.” Saad ko sabay tingin sa kinakain namin. Ngumiti siya na may bahagyang tango.

“Okay. Then eat.” Sabay lagay naman ng ulam sa pinggan ko na gusto ko na namang sitahin pero hinayaan ko na lang. Wala din naman saysay iyon at baka mas matatagalan pa kaming kumain kung lagi ko siyang sisitahin.

¤¤¤

“I can give you a hand if you like.” Napalingon ako kay Mandy na nakalapit na pala matapos umalis ang kameeting ko. “You look tired. This, drink some water.”

“Thank you.” Kinuha ko mula sa kanya ang bottle ng tubig at deretsong itinungga. “Lets go.” Ibinalik ko sa kanya ang bottled water bago tumayo. “Marami pa akong gagawin sa opisina.”

“Okay.” Mabilis naman niyang kinuha at binitbit ang mga gamit ko na parang siya na mismo ang PA ko. Hindi man siya nagsasalita kaninang nag uusap kami ng kleyente ay kapansin pansin ang masusing pakikinig niya na tila inaaral ang bawat paksang napag-usapan.

“What can you say about his proposal?” Kuway tanong ko ng nakasakay na kami ng kotse.

“For real? Hmmm, I don’t like it.”

“Huh! Why?”

“Bawat negosyante ay may kanya kanyang istratihiya para makahikayat ng mga pupundo sa kanila. At ang isang iyon.. magaling siyang magbitaw ng salita pero kapansin-pansin na plantado iyon. Hindi mapagkakatiwalaan. Maybe his offer was big enough to courage the other party to accept his proposal pero alam ko naman na napansin mo ang ibig kong sabihin.” Mahaba niyang paliwanag.

Nagkibit balikat ako. Hindi ko akalaing napansin din niya iyon na parang ang tagal na niya sa mga iba’t ibang klaseng negosyo.

“Am I wrong?” Kuway tanong niya ng hindi agad ako nakasagot sa kanya.

“No! You are right.”

“Kaya mo siya binigyan pa ng ilang araw para mapagisipan mo. Hmmm, bakit hindi mo agad tinanggihan para hindi ka na magsasayang ng oras at panahon.”

“How about you? Tatanggapin mo ba kapag sinabi kong tinatanggihan ko na ang proposal mo?” balik tanong ko na ikinatigil niya sa pagmamaneho.

“No! Dahil determinado ako.”

“So! What can you say about that guy?”

“Hindi siya determinado. Dahil mabilis niyang sinangayunan ang pagbibigay mo sa kanya ng second chance.”

“You say so?”

“Yes, iyon na lang ang tangi niyang paraan para mapapayag ka niya.”

“Okay.” Tanging tugon ko. Inerelax ang likod sa pagsandal ko ng upuan at kampanteng pumikit na hindi ko naman dating gawain. Kahit nga lasing ako at susunduin ako ni Frances ay hindi ko magawang matulog. But now… I feel safe..

¤¤¤

MANDY POV:

¤¤¤

P inagmasdan ko siya habang mahimbing sa pagkakatulog. Hindi ko siya magawang isturbuhin para gisingin dahil napakapayapa niyang tignan.

“I will make you mine, my Xaviel.” Bulong ko at maingat na dinampian ng halik sa mga labi.

Gumalaw siya pero hindi nagising bagkus sa paggalaw niya ay umayos siya ng higa paharap sa akin.

“Ganito ka ba ka-vulnerable sa tuwing natutulog ka? Kahit gaano mo man itago sa kaseryusuhan mo sa tuwing na gising ka ang kahinaan mo. Hindi mo maitatago iyon kapag ganitong tulog ka.” Pabulong kong muli na may ngiti sa aking mga labi. “But don’t worry, I will protect you.. no matter what.” Masuyong humaplos ang palad ko sa pisngi niya. Doon na siya nagmulat ng mga mata.

“What are you doing?” And as usual. Iyon ang lagi niyang tanong sa akin pero nabawasan na ang pagkamailap niya.

“I was trying to wake you up. And I did.” Nakangiti kong sagot.

“Kanina pa ba tayo nakarating?”

“30 minutes ago.” Sagot ko.

“What? Bakit di mo ako agad ginising?” Mabilis ang pagkilos niya. Inalis ang seatbelt pero agad ko siyang pinigilan.

“Hapon na. You need to rest. Makakapaghintay naman siguro ang iba mong trabaho bukas.”

“I need to finish…..”

“That can wait.”

“Hindi ikaw ang magdidisesyon sa kung paano ko gustong magtrabaho.” Pagalit na sagot niya sa akin at iwinaksi ang kamay niyang hawak ko.

Hindi ko naman siya pinansin at hindi nagpatinag. Noon pa siya galit sa mga bagay na pinakikialaman ko pero para sa kanya din ang ginagawa ko. Kaya hindi niya ako madadaan sa galit niya.

“Yeah! But this is for your own good. So.. no more works today.” Sagot ko. Ako na ang bumitaw sa kanya at mabilis akong kumilos pababa ng kotse. Inikot kung saan siya naroon at pinagbuksan ko siya ng pinto.

Hindi na nga sa building ng kompanya niya ko itinigil ang kotse bagkus sa building kung saan siya nakatira.

“Lets go.”

Kunot ang nuo niya. Pinid ang labi na nanggigil dahil hindi ko pagpansin ng galit niya.

“C’mon. Hindi ko naman ginagawa ito para pigilan ka sa mga gusto mong gawin. Para manduhan ka. Gusto ko lang na pagpahingain mo naman ang sarili mo. Hindi iyong sinasagad mo talaga.” Mahaba kong paliwanag. Nilahadan ng kamay para umalalay sa kanya sa pagbaba niya.

Hindi niya pinansin ko ang pag alok ko ng kamay. Basta na lang siyang bumaba at walang imik na nauna ng naglakad.

Naiiling na lang na isinarado ang kotse niya at sumunod sa kanya. Hindi naman niya ako sinita sa pagsunod ko hanggang sa marating namin ang palapag ng unit niya.

“Just take a rest. Hindi naman maapektuhan ang kita ng negosyo mo sa maikling oras lang ng pagpapahinga mo. Sige na.” Saad ko ng tumigil siya mismo sa pintuan ng unit niya. “Uuwi na din ako. I will order you dinner later okay.” Mahinang tinapik ang pisngi niya. Humaplos at isang mabilisang damping halik sa nuo niya.

This is what I really like. To take care of him.

“Order? Hmmm, how about cook something for dinner. My fridge has a lot of food to cook.” Mahina man pero malinaw pa iyon sa pandinig ko. Hindi lamang iyon kundi he is allowing me to enter his house.

Isa na namang matagumpay na ngiti ang hindi ko mapigilang sumilay sa mga labi ko.

“Of course. So..” sabay tingin ng pinto na agad naman niyang binuksan gamit ang card niya.

Magaan ang mga paa kong sumunod na lang sa kanya. Napakasaya ko sa mga sandaling ito.

Even he got so angry a while ago. Hindi na.maipagkakailang.. pinapayagan na niya akong pumasok sa buhay niya. At iyon ang hindi ko sasayangin na pagkakataon. Habang may oras ako na mas mapalapit sa kanya ay gagawin ko. Hanggang sa tuluyan na niyang hahanap-hanapin ang presensya ko.

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #8:

Typos and grammatical error ahead!!

MATURED CONTENT!!

R-🔞

¤¤ ¤

XAVIEL POV:

¤¤¤

Habang nakatingin ako sa monitor ng cctv na siyang nasa labas ng opisina ko ay kitang kita ko siya kung paano dumugin ng mga dalagang employee’s ko.

Hindi naman nakapagtataka. Nasa katangian ni Mandy ang pagkakaguluhan ng mga kababihan. Pero nakapagtataka na sa katangiang taglay niya ay sa akin pa talaga niya itinuon.

Ang tindig at porma? Talagang napakalakas ng dating tulad na lang ngayon. He smile while he is talking to them.

“Huh! Such an Angel in disguise.” Mahinang saad ko habang patuloy parin ako sa pagmamasid sa kanya.

Nandito naman siya kanina sa loob pero nagpaalam siya para bumili daw ng meryenda namin.

Sinabi ko naman na hindi niya iyon kailangang gawin at hindi ko naman ugaling magmeryenda pero nagpumilit parin siya at tulad ng dati hindi ko na naman siya nasuway.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ko nag out sa pagnunuod. Hihintayin ko na lang ang pagpasok niya kung kailan siya makakawala sa mga atensyon ng mga employee ko.

Pinagtuunan ko ulit ng pansin ang trabaho ko habang hinihintay ang pagpasok niya muli sa loob ng opisina ko dala ang pinamiling meryenda.

○○○

“Pasensya ka na, medyo natagalan ako.” napaangat ang tingin ko mula sa binabasa ko ng magsalita siya. Narinig ko naman ang pagpasok niya pero hindi ko na inabala ang sarili kong tignan siya kanina.

“Sinabi ko naman na hindi mo kailangang abalahin ang sarili mo.”

“But I insist. Saka masaya akong pagsilbihan ka.” may ngiti parin sa mga labing saad niya. Nilinisan ang lamisita bago maayos na inilagay doon ang mga pagkaing binili niya.

Hindi ko na naituloy pa ang ginagawa ko dahil natuon na ang paningin ko sa kanya. Sa bawat galaw ng katawan niya ay nahihipnutismo akong pagmasdan siya.

“Halika na.” Napakurap pa ako ng humarap at magsalita siya.

Sa salitang iyon ay awtomatikong kumilos ang katawan ko para tumayo sa kinauupuan ko. May kung anong isip ang mga paa ko na humakbang palapit sa kanya at tumigil mismo sa harap niya.

Nasa mga labi niya ang mga ngiti na laging nakapaskil doon sa tuwing tinititigan niya ako. Kusang umangat ang isang kamay ko at humaplos iyon sa pisngi niya. Hindi ko alam kung bakit hindi ko mapigilan ang sarili ko na gawin iyon. Gusto ko mang suwayin ang naging kilos ko ay huli na dahil masuying humahaplos na ang palad ko sa pisngi niya.

“Hmmm, what is that for?” para akong napaso at agad kong binawi ang kamay ko pero mabilis niya iyong napigilan at muling ibinalik iyon sa kung saan ko siya hinaplos. “May problema ka ba?” tanong niya na iyon parin ang tinig na laging nanunuyo.

Napakurap ako. Binabawi sa kanya ang kamay ko pero ayaw niyang bitawan bagkus dinala niya iyon sa tapat ng labi niya at hinalikan ang likod ng palad ko.

“I wish every single day to be with you like this.” siya naman ngayon ang humaplos sa pisngi ko.

Sa haplos niyang iyon ay parang bumigat ang talukap ng mga mata ko kaya ako napapikit. Ramdam ang init na nagmumula sa palad niya na siyang nakapagparamdam sa akin ng kaginhawaan, kapayapaan at radam ang kaligtasan sa tabi niya.

Napalunok ako kasabay ng paglunok niya. Kitang kita ko kung paano magtaas baba ang kanyang adam’s apple. Malikot man ang kanyang mga mata ay alam ko kung saan iyon napapatingin. Sa mga mata ko at sa mhga labi ko.

Napapikit na naman ako ng damahin ng hinlalaki niya at masuyo iyong gumagalaw sa ibabaw ng labi ko.

“But don’t give me that look, my Xaviel. Alam mo kung paano ako pinapahina ng mga tingin mong iyan.” paos ang boses na saad niya. “At kung paano ako nagtitimpi na huwag kang halikan.”

Napalunok na naman ako. Ang paos at nanginginig niyang tinig ay may kung anong damdaming nabuhay sa akin. Ang lalalim ng paghinga niya.

“What are you?”

“You’re driving me crazy me crazy,” hinihingal niyang saad na para naman siyang tumakbo ng milya milyang layo. Idinikit ang nuo sa nuo ko. Ang ilong sa ilong ko. “Huwag mo akong pahirapan ng ganito.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kanya. Wala naman akong alam na ginawa para magkaganito siya. Para siyang aatakihin sa puso sa paraan ng paghinga niya.

“My Xaviel.” bulong niya sa pangalan ko. Tanging naging sagot ko ay ang pagtango ko na siyang naging daan para tawirin ang kakaunting pagitan ng mga labi namin.

Mas bumigat ang mga talukap ng mga mata ko daan para mapapikit na naman ako at damahin ang naging paghalik niya.

Magaan, nanantiya ba kung tututol ako sa naging kilos niya. Pero.. hindi ko mapaglinlangan ang sarili ko dahil nagustuhan ko ang kagaanan ng bawat paggalaw ng labi niya sa labi ko. Ang halikan ako ng ganito ay nagparamdam sa akin ang pagiingat. Na pakiramdam ko sa sarili ko na para akong babasaging baso na ayaw niyang mabasag.

“Uhmm.” sa paghalik niya sa akin ay mas bumugat ang paghinga niya. Mas hiningal siya habang patuloy sa pagdampi ng labi niya sa akin. “Push me while I can still control myself.”

Pero wala akong naging hakbang para itulak siya bagkos kusang kumilos ang mga kamay ko at humawak sa batok niya. “Why should I?” sagot ko na naging daan para muli niya akong halikan. Halik na agad kung tinugon ng walang pag aalinlangan.

Bakit nga ba hindi ko subukan kung nakikita ko naman na sinsero siya sa pagpapakita ng motibo sa akin.

Kahit na sa kaunting panahon lang na nakilala ko siya ay hindi ko siya nakitaan ng pagpapanggap kaya para saan pa para hindi siya bigyan ng pagkakataon. Hindi ko malalaman kung magki-click ba kung hindi ko susubukan.

“My Xaviel.” muli niyang daing sa pangalan ko ng maghiwalay ang mga labi namin. Ikinulong ang pisngi ko sa mga palad niya’t dinampian ng halik ang tungki ng ilong ko ng paulit ulit.

Sa ginagawa niyang iyon ay napapapikit na lang ako. May kung anong kiliti ang kumalat sa bawat himaymay ng ugat ko.

“Hmmm.” di ko mapigilang daing lalo nat nagsitayuan ang mga balahibo ko sa buong katawan. Kiliti na ngayon ko lang naramdaman.

Ang isang kamay na nakahaplos sa pisngi ko ay kumilos at lumipat iyon sa paghapit sa baywang ko dahilan para tuluyang magkadikit ang katwan namin Na kahit hangin ay hindi makakadaan sa pagkakadikit.

Isa na namang malalim na paghinga ang pinakawalan niya. Halatang pinipigilan niya ang paghinga na nagpapahirap sa kanya.

Napangiti ako, his not that young to feel like he is kissing his first love. Pang gusto ko tuloy isipin na papailalim siya sa akin pero alam kong hindi mangyayari iyon. Oo nga at siya ang mas bata sa aming dalawa pero sa tindig at porma nagpapakita lang na siya ang nakakataas sa amin sa ganung bagay.

Kung sa ibang tao siguro ay masasabi kong ako ang magle-lead ng isang realsyon pero sa aming dalawa, Oo, tanggap ko na dahil na din sa kalagayan ko.

Napakurap at napapikit akong muli ng dampian ng halik ang labi ko. Sucking my lower lips like he is not going to let it go.

“Push me now, Hindi ko na kaya pang pigilan ang sarili ko.“Muli niyang saad sa salitang parang nahihirapan na.

“Silly.“mahinang sagot ko. “Just continue what you started.”

ºººº

“Uhmmm.” daing ko matapos niya akong pakawalan sa halik niya ng humantong kami ng unit niya.

Parang isang mahika na sa isang iglap lang ay narating namin ang unit niya.

“W-wanna take shower first?” Tanong ko ng napatitig siya sa akin. Nasa paghinga parin ang tila nahihirapan.

Umiling siya bilang sagot pero hinila ko parin siya sa banyo. Hindi ko kasi alam kung ano ba dapat ang gagawin ngayon na para bang ito ang unang beses sa ganitong bagay.

“My Xaviel,” paos na boses na sambit niya ng simulan na niyang buksan ang botones ng polo ko gamit lang ng isang kamay niya ng nasa loob na kami ng banyo.

“Hmmmm.” napasinghap ako ng maramdaman ko ang init ng paghinga niya sa leeg lalo na ng dinadampian ako doon ng mumunting halik. Kinilabutan sa kiliting muling kumalat sa katawan ko na nakapagpabuhay ng dugo ko.

Kusang kumilos ang kamay ko para humawak sa batok niya na doon ko gustong kumapit para hindi ako tuluyang matumba. Para kasing nanghina na lang basta ang tuhod ko na kung hindi ako hahawak ay baka tuluyan akong mawalan ng balanse.

Hanggang sa namalayan ko na lang na tuluyan ng naalis ang polo ko.

“Hmmm, such a beautiful body, my Xaviel.” bulong niya ng bahagya siyang lumayo at pagmasdan ang katawan ko. Ang kamay niya ay nagsimulang humaplos sa may baywang ko pataas sa may kilikili hanggang sa humantong iyon sa dibdib ko.

“uhmmm.” daing ko kasabay ng pagpikit ko ng pisilin ang nipple ko na mas nadagdagan ng magkakasunod na mahinang daing ng sakupin ng labi niya ang isa ko pang dibdib.

Sa ilalim at lagaslas ng tubig kasabay ng mga daing naming dalawa ang namayani sa loob ng banyo. Mga kamay naming tanging ginagawa ay ang damahin ang katawan ng bawat isa. Ang mga labi at dilang nauuhaw sa mapangahas na halikan na isa man sa amin ay walang gustong tigilan.

“My Xaviel, I can’t take it anymore.” Bulong niya habang sakop ng mga palad ang magkabilang pisngi ko.

Tumango ako. Ako man ay hindi ko na kayang pigilan.

Magkaugpong ang mgalabing tinalunton ang pinto palabas ng banyo at deretso sa kanyang higaan.

Itinulak niya ako sa may paanan dahilan para tuluyan akong mapahiga.

Napatitig ako sa kanya habang titig na titig siya sa akin. Kapwa wala ng kahit na anong saplot ang bumabalot sa aming katawan. Malayang pinagmasdan ako at ako man ay ganun din.

He has a perfect body at hindi ako nagkamali sa unang beses ko siyang makitang walang pang itaas na damit dito lang din sa silid niya. At ngayon, buong katawan na ang nakatambad sa aking harapan.

Napalunok ako. Hindi na ako makakaiwas pa sa apoy na sabay naming sinindihan na ngayon ay nagliliyab na at hindi na kaya pang tupukin.

Sabay kaming kumilos pasampa ng kama pagitna. Nakapwesto siya sa pagitan ng aking mga hita.

Walang ibang salita ang namutawi sa mga labi niya kundi tanging kilos na lang ang kanyang ginawa.

Hinalikan ako na agad kong tinugon. Mga kamay namin na ulit dumadama sa bawat sulok ng aming mga katawan. Mga mabibining ungol na tanging naririnig na sa loob ng silid.

Ang galing niyang humalik, nakakadala na hindi ko kayang tanggihan.

“M-mandy.” Bahagya akong napapiksi ng bigla niyang itaas ang aking mga balakang. Napalunok na naman ako. Saglit lang ang tingin na ipinukol sa akin bago ibinaling ang tingin sa akin doon.

“You can’t stop me now, my Xaviel. Sorry.” Saad niya at huli na ng makahuma ako.

Napatingin ako sa hawak niya. Kailan pa niya hawak ang lube na iyon sa mga kamay niya na ngayon ay ibinubuhos na niya sa buong laki niya at pinahiran din ako doon.

“M-mandy.” Muli kong daing sa kanyang pangalan.

“Yes, my Xaviel.” Sagot niya pero ganun na lang ang panlalaki ng mga mata ko ng maramdaman ko ang bagay na iyon sa akin.

“Ugh! Fuck.” Hindi ko mapigilan ang takasan ng malakas na pagdaing na may kasamang pagmumura.

Umiling ako sabay tulak sa kanya.

Umiling din siya bago niya ako niyuko. Dinampian ng halik sa labi.

“Shhh. It’s okay. Magiging okay din ang lahat.” Pabulong na saad niya habang patuloy ang pagdampi ng halik sa aking buong mukha.

“Ugh. Fuck. Damn it.” Napamura na naman ako ng maramdaman ko ang muli niyang pagkilos papasok sa akin.

“Sorry. “ at bago ko pa man mahulan ang gagawin niya ay tuluyan na niyang ibinaon ang buong laki sa akin.

Bumaon pa ang mga kuko ko sa likod niya kung saan ako nakahawak.

“Ahhhh. Ugh.” Napasinghap ako sa pagkaramdam ko ng bahagyang kirot sa bahaging iyon ng katawan ko pero hindi maipagkakailang may kasama iyong kakaibang kiliti.

Kunot ang nuo habang agat ang ibabang labi ko na napatitig sa kanya.

“Ugh….mmmm.” muli na naman akong nagpakawala ng isang malalim na paghinga ng maramdaman ko ang paggalaw niya.

“Uhmm.” Daing din na galing sa kanya. Ang mga masuyong tingin na nakatitig sa akin ang siyang nakapagpagaan ng kirot na nararamdaman ko doon.

“Ugh.. g-go on.” Mga katagang lumabas sa bibig ko.

“Thank you my Xaviel.” Ginawaran na naman niya ako ng halik bago niya inayos ang pwesto sa pagitan ng mga hita ko.

Isinabit ang mga paa ko sa braso niya at itinuloy ang paggalaw niya.

“Ahhhh.. uhmmm.” Napapaliyad na lang ako. Kirot na may kasamang kiliti. Kakaibang sarap ang naramdaman ko habang patuloy ang paggalaw niya.

Mabagal, mabilis, magaan, at mabigat ang mga galaw niya.

“My Xaviel, ugh.. so tight.” Paos na boses na daing niya.

May ilalambot pala ang mga buto ko. Dahil ngayon ay nakabaluktot na ako dahil sa pagkakataas ng balakang ko.

“Ugh…. hmmmm.” Mga ungol na patuloy na kumakawala sa akin.

Nagpatuloy ang pagangkin niya sa akin. Ang bawat labas masok niya sa akin ay nakapagparamdam sa akin ng sarap.

“Uhmmmmm… m-mandy.. ugh.. fuck..”

“Yes. Yes, my Xaviel, you are so sweet.” Niyuko ako. Muling sakop ng labi ang mga labi ko.

Ang mga kamay ko na kaninang nakahawak lang sa kubre kama ay kumilos para sa batok na niya ako hahawak.

Hindi na pinakawalan at ako na ang kusang humalik sa kanya habang patuloy ang paggalaw niya.

Sabay na napapasinghap, sabay na napapaungol, dumadaing sa sarap.

“Ahhhhh.” Napaliyad na naman ako lalo dahil sa pagbaon pa ng buong laki niya. Ramdam ang bawat paglabas masok niya.

“Ugh.. my Xaviel.”

“Uhmmm… M-mandy.. I’m gonna cum.” Daing ko din.

“Yes..” at ang galaw kanina na paisa isa lang ay nadoble na. Bumilis ang paggalaw niya sa akin na siyang mas nakapagpakawala ng malalakas na ungol sa bibig ko.

“Uhmmm.. ahhhhhh.” Bumabaon sa kaibuturan ng katawan ko. Mas nakakakilit na siyang nakapagpataas ng pagkasabik ko.

“Uhmmm…”

Hinila ko na naman ang batok niya. Hinalikan siya. Kasabay ng hindi ko pagkapigil na marating ang kaluwalhatian nakagat ko pa ang labi niya.

“Ugh… uhmmm.”

“My Xaviel.. ahhhhh.” At sa huling baon niya ay tuluyan akong naglabas kasabay ng paglabas niya.

Ang init ng likidong kumulat sa loob ko. Ramdam ko ang dami ng ibilabas niya.

“Uhmmm.. my Xaviel.” And he kiss me again habang patuloy ang pagsusumiksik ng lako niya sa loob ko. Ang bawat pagpintig ng laki niya doon.

“Uhmmm.” Napapikit ako. Dinadama ang sarap na naidulot nun sa akin.

Wala na akong ibang maramdaman kundi ang kiliting iyon na patuloy parin sa pagkalat sa aking katawan.

“Hmmmm.”

“Xaviel.” Mga katagang huli kong narinig. Ayaw ko man sanang takasan ng ulirat pero may kung anong humila sa akin sa kadiliman.

○○○

MANDY POV:

○○○

Mga ngiting hindi ko mapigilan ang tanging nakapaskil sa aking mga labi habang maingat kong pinupunasan ang mga pawis sa kanyang buong katawan.

Ang pagmasdan siya na payapang natutulog ngayon ay parang isa lamang panaginip na akala ko ay hindi ko kailanman mararanasan.

Ang kakaibang sarap na aking naramdaman habang inaangkin ko siya ay isang pangarap na ang akala ko ay hindi ko kailanman makakamtan.

Pero ngayon.. ang mga panaginip at pangarap kong iyon ay tuluyang nagkaroon ng katuparan.

“My Xaviel.” Bulong ko sa pangalan niya. Masuyong hinaplos ang pisngi niya. Niyuko at ginawaran ng halik ang labi niya. “Pinasaya mo ako. I love you, my Xaviel. You are mime. Always mine.”

“Hmmm.” Napangiti na naman ako ng gumalaw siya. Patuloy parin ako sa paghaplos ng pisngi niya at hinintay kung magigising ba siya pero bumaling lang siya ng higa sa gawi ko at ang himbing parin ng tulog niya.

Oo nga, ang dating niya at ang katawan niya ay masasabi kong walang ipinagkaiba sa akin pero hindi ko lubos maisip na ganito siya ngayon. Para siyang isang babasaging base na kailangang ingatan para hindi masira at mabasag.

“Sleep tight, my Xaviel.” Ginawaran ng halik sa nuo niya ng matapos ko na siyang punasan.

Maingat akong umalis sa pagkakasampa ko ng kama para hindi siya magising.

Magaan ang naging kilos ko. Magluluto ako ng makakain namin tamang tama mamayang magigising siya.

Handa akong pagsilbihan siya. Handa akong gawin ang lahat para maalagaan siya. Ganun ko siya kamahal. At patuloy ko siyang iingatan at mamahalin hanggang sa akoy humihinga.

○○○

“Gising ka na pala.” Katatapos ko lang magluto at ngayon ay inihahanda ko na ang lamesang kakainan namin.

Na sa paglingon ko ay nakatayo na siya sa may pinto ng hapagkainan.

“Yeah!” Maikling sagot niya.

Pinagmasdan ko siya. Tanging ang trunks lang na naipasuot ko ang suot niya ngayon kaya hindi ko mapigilan ang mapalunok. Agad na nagkaroon ng reaksyo ang katawan ko dahil doon.

Naipilig ko ang ulo ko at pilit na kinakalma ang sarili ko. Hindi dapat ako mawalan ng control sa harapan niya kung hindi niya ako bibigyan ng motibo.

Humakbang siya palapit kaya naman agad kung hinila ang upuan at doon siya mismo umupo.

“Aayusin ko na lang ito ng makakain na tayo.”

“Bakit hindi mo ako ginising?” Nasa tuno na naman niya ang kaseryusuhan. Pero isa iyon sa mga nagustuhan ko sa kanya. Ang kalamigan sa karamihan.

“Paano naman kita gigisingin kung ang himbing ng tulog mo. Pero mamaya na nating iyan pag usapan. Kumain na muna tayo.”

Hindi na nga siya sumagot pero ang mga tingin niya ay nakasunod sa akin.

“Kain na. Gumawa ako ng pork soup.”

Hindi naman siya tumanggi ng magsalin ako ng sabaw sa mangkok niya. Kahit na ang kanin at ulam ay hindi na din niya tinanggihan ng ako n mismo ang maglagay sa pinggan niya.

Lihim akong napangiti dahil hindi na siya nagreklamo pa sa pagaasikaso ko sa kanya. Para lang siyang isang masunuring bata ngayon na tinatanggap at kinakain ang lahat ng ihain sa kanya.

“Late na, dito ka na magpalipas ng gabi.” Nasa sala na kami at halos katatapos lang namin kumain at ngayon ay nanunuod ng TV habang nagpapababa ng kinain.

Hindi nakaligtas sa paninghin ko ang pagpapakawala niya malalim na paghinga ng tapunan niya ako ng tingin. Hindi siya sumagot pero napangiti parin ako dahil umayos siya ng upo na nagpapahiwatig na mananatili at dito na siya sa akin magpapalipas ng gabi.

“Sa susunod, kapag nakatulog ako gisingin mo ako ontime.” mababang boses nasaad niya sabay tingin sa akin. “What is that smile for?” kunot ang nuong tanong niya.

Sinong hindi mapapangiti kung sa salita niya ay nagsasabing hindi ito ang una at huli naming gagawin iyon. Dahil may next time pa.

“Nothing, I’m just happy to be with you like this.” totoong sagot ko. Kumilos ako pahiga at umunan sa hita niya.

“Hey! What are you doing?’ halatrang nagulat siya sa naging hakbang ko para mapalapit ako sa kanya pero hindi naman niya ako itinulak. Nakatingin lang siya sa akin na may pagkakakunot ng nuo niya.

“Just let me.” sagot ko at hindi na pinansin pa ang pagkaasiwa niya. Pasasaan ba at masasanay din siya sa ganitong bagay at hindi ako titigil hanggang sa tuluyan niyang ibaba ang harang sa pagkatao niya.

Ngayon pa ba ako susuko kung kailan binigyan na niya ako ng pagkakataon pumasok sa buhay niya.

No! saka wala iyon sa bukabularyo ko. Ang salitang pagsuko ay matagal ko ng inalis iyon sa diksyonaryo ng buhay ko.

OWNED BY HIM : XAVIEL ANDERSON #9:

typos and grammatical error ahead!!

ººº

XAVIEL POV:

ººº

Nakatingin sa kawalan at walang ibang nasa isip kundi ang nangyari sa amin ni Mandy!!

Anong nasa isip ko ng mga oras na iyon at ganun na lang kadali ang pagpayag ko.

“Ugh! Fuck.” mahina kong pagmumura mismo sa sarili ko.

Hindi ko lubos maisip na isinailalim niya ako at ako naman ay nagpadala sa bawat haplos, halik at mga yakap niya. At ang isa pa sa ikinaiinis ko mismo sa sarili ko ay hinayaan kong angkinin ako na hindi man lang gumagamit ng proteksyon.

Ang isipin ang kalagayan ng katawan ko ay posebleng….

“Ugh!!!” natampal ko pa ang nuo ko sa posibilidad na magkatotoo ang nasa isip ko ngayon.

Hindi ko mapigilang magpakawala ng buntong hininga.

Ngayon lang hindi gumana ng maayos ang isip ko. Lahat ng pagkilos at pananalita ko ay nakaayon lahat sa mga plano ko sa buhay. Pero sa isang iglap lang ay nawala lahat ng mga iyon dahil sa iisang tao lang na kailan lang dumating at nagparamdam.

“Are you okay?” tanong na nakapagpalingon sa akin.

Walang babalang lumapit at naupo mismo sa tabi ko. Nasa biranda kami ngayon ng condo unit niya. Hindi pa kasi ako dalawin ng antok dahil ang haba na ng tulog ko kanina.

“I’m not.” sagot ko dahil iyon naman ang totoo. “Are you free tomorrow?”

Napatitig siya sa akin sa naging tanong ko. na tila hindi inaasahan iyon mula sa akin.

“Don’t look at me like that.” paninita ko dahil hindi na niya nasagot ang tanong ko at nakatitig na lang sa akin ng ilang mga sigundo.

“I’m always free for you.” may ngiti sa mga labi niyang naging sagot. naging mabilis din ang naging kilos niya para maging huli na para iwasan ang paghalik niya sa labi ko. “Why?”

“Let see a doctor tomorrow.”

Natigilan naman siya ngayon sa sinabi ko. Na tila hindi naging maganda para sa kanya iyon. nakitaan ko ng lungkot ang mga mata niyang nakatitig sa akin. ilang sigundo din ang lumipas bago siya nagsalita.

“Are you scared because I didn’t use protection? That you might get sick from me?” May lungkot na naging tanong niya sa akin.

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga bago sumagot.

“Sort of like…”

“Don’t worry.” bitin niya sa sinasabi ko. “I haven’t touch anyone but you.”

Ako naman ngayon ang napatitig sa kanya. Hindi makapaniwala sa sinabi niya. Hindi din kasi kapanipaniwala na sa edad niya ngayon ay hindi pa siya nakikipagtalik.

Hindi ko naman ipagkakaila na sa edad ko ngayon ay marami ng babae ang nakatalik ko. Hindi ko din ipagkakaila na sinubukan ko ding gumalaw ng lalaki but I’m always the top and using protection just para masiguradong wala akong makukuhang sakit mula sa kanila.

Pero… siya.. nagsasabi ba siya ng totoo na wala pa siyang nagagalaw kahit na sino?

“You don’t believe, right?” napakurap pa ako ng muli siyang magsalita. “I don’t need anyone to make me satisfied. “Just thinking of you when we are young, the proposal I promised. Thinking if how you doing all this time. That make me satisfied. That’s all I’m satisfied with…” may gahiblang ngiti ang napaskil sa mga labi niya pero hindi maitatago sa mga mata niya ang pagkadismaya.

Why?

Bakit siya nadidismaya. Dahil ba sa hindi ako naniniwala sa kanya? Dahil ba sa wala akong tiwala sa kanya? Sino ba kasi ang maniniwala na wala pa nga siyang ginagalaw sa edad niya ngayon.

Dinig ko ang pagpapakawala niya ng buntong hininga. “Okay! magpapatingin tayo sa doctor bukas kung iyon lang ang paraan para mawala ang pagaalala mo.” kahit na may ngiti sa mga labi niya habang sinasabi iyon ay hindi maitatago doon ang lungkot.

“Hindi lang naman para sa akin iyon. Para din sa kalusugan mo.” pagbibigay ko ng magandang dahilan para mawala ang lungkot sa mga mata niya.

“I know. And I like you being honest.”

Nakatingin ako sa kanya sabay ng pagtango ko.

Ang kamay na nakaakbay sa akin ay humawak sa kabilang bahagi ng ulo ko at iginiyang pasandal sa balikat niya.

Gusto ko man sanang sitahin ito ay hindi ko na lang ginawa. Total wala namang tao ang makakakita sa amin dahil nasa labing siyam na palapag kami.

“Just don’t overdue it. Huwag mong sanayin ang sarili sa mga bagay na ganito. I hate clingy person.” pagpapaalala ko sa kanya dahil iyon naman ang totoo.

“Yeah! alam ko din iyan pero sanayin mo na ang sarili mo dahil I love being with you like this.”

“That will never happen.”

“That will happen.” Sa salita niyang iyon ay parang sigura do siyang mangyayaring makasanayan ko ang mga iyon.

Ang paghawak? Ang pagyakap? ang paghalik? Hindi nga ba mangyayari iyon gayong hindi maipagkakailang nagsisimula na nga siyang pumasok sa sistema ko. Hindi ko na nga mapagsisinungalingan ang bagay na iyon.

Isa na namang mabilisang halik ang iginawad niya sa akin bago tumayo sa pagkakaupo sa tabi ko. “Kung gusto mo mapagisa, iiwan muna kita dito. Nasa sala lang ako.” Kuway saad niya bago tumalikod. Hindi na ako sumagot kaya naman nagtuloy tuloy lang siya sa pagpasok sa loob.

Hindi man miya sabihin ay naramdaman ko na may kalungkutan ang tinig niya kahit na pilit niya itong ipagkaila.

Naipilig ko ang ulo ko na binawi ang tingin ko sa pintuang pinasukan niya at muli kong ibinaling ang tingin sa madilim na kalangitan na tanging ang mga bituin ang nagsisilbing liwanag doon.

Muli na naman akong nagpakawala ng isang malalim na paghinga na muling tinangay sa kawalan ang isip ko.

“Nevermind.” Nagpalipas lang ako ng halos isang oras bago nagpasyang pumasok sa loob. Wala pa siya sa silid niya kaya naman lumabas ako at tinungo ang sala kung saan niya sinabing maglagi.

Natahimik at naging maingat ako sa paglakad ng mapansin ko na nakatulog na siya sa may sofa. Nabaling pa ang tingin ko sa ibabaw ng maliit na lamesa. Nangalahati ang wine na iniinum niya.

“Mandy.” mahinang usal ko sa pangalan niya na tiyak naman na hindi iyon makakapagpagising sa kanya. Maingat na naupo ako sa gilid ng sofa kung saan siya nakatulog. Bahagya siyang gumalaw pero di naman nagmulat ng mata na tila ba naramdaman ako sa tabi niya at binigyan niya ako ng puwang para makaupo ng maayos sa tabi niya. “tulog ka ba o nagtutulogtulugan lang?” hindi ko tuloy napigilang tanungin iyon sa kanya pero wala akong nakuhang tugon mula sa kanya kaya hinayaan ko na lang siyang matulog.

Nanatili na lang ako sa pagkakaupo ko sa tabi niya. Ipinagpatuloy ko ang naiwan niyang paginum ng alak. Doon ko na ibinuhos ang oras ko hanggang sa maubos ang alak na itinira niya.

⁂⁂⁂

“Don’t look at me like that papa.” gusto kong langkapan sana iyon ng galit pero hindi ko naman magawa dahil ama ko ang doctor na pinagpakitaan namin ni Mandy.

Walang ibang doctor ang tumitingin sa amin maliban kay papa kaya naman heto ako ngayon, nilalabanan ang isang pilyong tingin ng papa sa akin para hindi ako mainis dito.

“What kind of look, hijo?” at tinanong pa talaga na kahit itago ang isang ngiti sa mga labi nito ay hindi iyon naitatago sa kislap ng mga mata. “Never mind, by the way. He is clean enough to be our son-in-law, hijo.”

“Papa.” Tigagal na tawag ko na tinawanan lang nito.

“Huwag kang mag alala hijo. Nasa likod mo lamang kami ng daddy mo.”

“Masyadong malawak ang imahinasyon mo papa. Hindi kami nandito para sa bagay na nasa isip mo. Naging pabaya lang ako kaya naniniguro akong hindi ako makakakuha ng sakit dahil doon.”

“Like what I’ve told you, hijo. Wala kang dapat ipagaalala sa kanya.”

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga bago ko sinulyapan ang hawak kong papel. Nakalista doon ang resulta ng test naming dalawa at tulad ng sinabi ni papa ay wala akong dapat ipagaalala dahil negative sa anumang sakit ang lumabas na resulta.

“Think about it hijo. Nakikita ko naman sa isa siyang mabuting tao. At hindi iyon mag aaksayang sumama sayo ngayon dito kung hindi siya seryuso sayo.”

“Sinabi ko din sayo papa na huwag masyadong maging malawak ang isip mo.” sabi ko na sinabayan ng tayo. “Hindi na ako magtatagal papa. Salamat dito.” sabay taas ng papel na hawak ko.

“Nasa bahay ngayon ang kambal mo at ng pamangkin mo. Baka gusto mong dumalaw din ng magkakasalo naman tayo ng dinner mamaya.”

“Next time papa. Baka magkamali pa ako at masabi ko kay Frances na anak niya ang pamangkin ko.” pagtanggi ko ng maayos kay papa na ipinagpatuloy ang pagtalikod ko. “Bye papa.” hindi ko na hinintay na makasagot ang papa. Tuluyan na akong nakalabas ng opisina nito.

Hindi ko maintindihan kung saan ba nilagay ni Frances ang utak dahil ayon kay papa ay hindi parin nito nakukuha ang lahat ng pagpapahiwatig nito tungkol sa sa anak nito kay Lance. Kaya naman ayaw ko munang makipagkita ngayon kay Frances dahil ayaw kong masira ang kung ano naman ang plano ni Lance kung paano sasabihin dito ang namagitan sa kanila na hindi nito maalala.

“Is everything okay?” Napalingon ako kay Mandy na siyang nagsalita na tamang tumayo sa bench at lumapit sa akin.

“Yeah! Lets go.” matipid na sagot na sinundan na ng pagyaya sa kanya.

“Hindi ba galit ang papa mo dahil sa pagpapacheck up natin? Hindi ba niya ako isinumpa dahil doon?” may halong pag aalala na tanong niya sa akin habang magkaagapay naming binabagtas ang pasilyo palabas ng hospital.

Tinapunan ko ito ng isang makabuluhang tingin na kahit hindi ako magsalita ay alam kong maiintindihan nito.

“Hindi mo naman maiiaalis sa akin ang mag isip ng ganun. He is your father and…”

“Stop thinking to much, will you.” putol ko sa sinasabi niya. “siya man ang ama ko ay hindi niya pinapakialaman ang mga desisyon ko sa buhay at kung ano ang gusto kong gawin basta hindi iyon nakakasira sa akin. Maliban na lang kung nakakuha ako ng sakit dahil sa nangyari kagabi at siguradong ipapakatay ka niya.”

Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagngiwi niya sa huli kong sinabi na may kasamang tabinging ngiti sabay kamot ng ulo.

“I’m relieved because I told you last night, wala pa akong ginagalaw maliban sayo. Kaya taas nuo akong sasabihing malinis ako.”

“Yeah!.” binawi ko ang tingin ko sa kanya at ipinagpatuloy ang paglalakad.

“Then‚ papayag ka na bang lumabas kasama ako.”

Natigil na naman ako sa paglalakad pero di ko na siya nilingon. “We don’t need that kind of stuff. Saka lagi naman tayong magkasama. You are my driver‚ remember?” Sabi ko na muli na namang ipinagpatuloy ang paglalakad.

Hindi ko siya naringgang ng sagot sa sinabi ko hanggang sa tuluyan kaming makalabas ng hospital.

Nabalot na kami tuloy ng katahimikan habang bagtas ang daan papunta ng kompanya. Hindi ko tuloy mahulaan ang nasa isip niya kung bakit bigla siyang natahimik. Hindi na niya ako inimik hanggang sa tuluyan kaming makarating ng kompanya.

“What are you…” hindi ko na mapigilang tanungin sa kanya ng pagbuksan pa ako ng pinto pero nanatili siyang walang imik. “Hey!”

“Lets go‚ may meeting ka pa after 20 minutes. Kailangan mo pang maghanda.” bagkus iyon ang sabi niya kaysa pagusapan ang problema niya.

Iniisip ba niya ang hindi ko pagbayag lumabas kasama siya. Ikinasama ba iyon ng loob niya? Saka tama naman ako sa sinabi ko kanina. Hindi na namin iyon kailangan dahil magkasama naman kami palagi. Hindi pa ba kabilang iyon sa paglabas na sinasabi niya?

Marahas ang pinakawalan kong paghinga dahil sa mga naisip kong dahilan kaya siya biglang nagbago ng mood. Moody din naman pala siya. Whatever. Hindi ko na lang siya papansinin sa bagay na iyon.

“Maghihintay na lang ako dito sa labas total driver mo lang naman ako.” sabi pa niya bago tumalikod na agad sumakay ng kotse.

“Abat..”

“Let’s go sir.”

Naipilig ang ulo ko kasabay na naman ng isang buntong hininga bago ko binalingan ang secretary ko na sumalubong sa amin.

“Heto po ang list ng agenda para sa meeting mamaya. At ito po ang list ng schedule niyo ngayon.” Magkakasunod na nitong saad at ibinigay sa akin ang mga dokumentong hawak.

Tinapunan ko pa ng tingin si Mandy na hindi man lang ako tinapunan ng tingin. Kunot ang nuo kong binawi din agad ang tinging ko sa kanya.

“Let’s go.” Hindi ko siya pag aaksayahan ng oras. Hindi porket may nangyari sa amin ay magpapasakop na ako sa gusto niya. Hindi niya ako makukuha sa pagiging moody niya.

ººº

“Where are you?” Tanong ko kay Mandy ng sagutin ang tawag ko. Tapos na ang lahat ng appointment ko ngayong araw pero hindi ko siya nadatnan sa kotse kung saan niya sinabing maghihintay lang.

Alam ko naman na imposebleng manatili lang siya sa iisang lugar sa haba ng oras na mawawala ako.

“Pasensya ka na hindi ako nakapagpaalam sayo.” nasa tuno parin ang ayaw akong makausap. “Tumawag ang isa sa mga client ko kaya nakipagkita ako ngayon sa kanya.”

“Makakaabot ka ba? Pauwi na ako.”

“Sorry to say that I can’t. Babawi na lang ako bukas. I will pick you up tomorrow morning. Is that okay to you?”

“Yeah. Bye.” agad kung pinutol ang linya. Kahit hindi niya sabihin ay alam kung dahilan na lang niya ang pagtawag ng client na sinasabi niya. And I don’t care about it. If he want to avoid me‚ mas makakabuti iyon para sa akin ng hindi siya mangulit ng mangulit.

Balak ko pa namang dumaan ngayon ng supermarket to buy some of stuff in my house para sa aming dalawa pero wala naman siya para samahan ako. Wala na akong choice kundi ang mag isang mamalengke.

Hindi ko din alam kung bakit ko naisip ang pagbibigay oras sa mga bagay na ganito pero parang may nag uutos sa akin na gawin na lang na alam kong mapapalugudan si Mandy.

“Uhmmm.” mariing kong ipinikit ang mga mata ko habang naghihintay na umagos ang trapiko. Sa paglingon ko sa kaliwang bahagi ng kalsada ay doon ko nakita si Mandy na ngayon ay may kausap. At hindi ako pwedeng magkamali na kahit nakatalikod ang kausap niya ay sigurado akong ang kambal ko ang kausap niya at ang isa ay si Kenneth.

Kailan pa sila magkakakilala? At bakit kailangang si Frances at si Kenneth pa talaga ang client na sinasabi niya.

“Ugh! Fuck.”

Yeah! I know the reason now. isang engr. si Mandy at sa pagkakaalam ko ay nagpapagawa ngayon ng bahay si Frances para sa kanila ni Lance at ng pamangkin ko. Ibabahay ni Frances ang magina niya kahit wala pa siyang kaalam alam na sariling anak niya ang inaalagaan.

Napakurap ako at nabaling sa rear mirror ang tingin ko ng makarinig ako ng busina.

“Nevermind. He has a work to do. It’s not just a reason to avoid me.” mahinang saad ko bago ipinagpatuloy ang pagmamaneho ko. Nawala na ang mga bigat ng dibdib ko sa pagaakalang iniiwasan niya ako.

Huh! No. I’m just kidding right? Hindi ako nagaalala na iniiwasan ako right?

Ugh!

Fuck.

Para ko na ring inaamin na iba na talaga ang nararamdaman ko.

Hindi ito maari. Hindi dapat mahulog ang loob ko sa kanya ng ganito kaaga.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #10:

Typos and grammatical error ahead!!!

ºººXAVIEL POV:ººº

“I told you na huwag mong sanayin ang sarili mo na yakapin ako o halikan ako ng wala akong pahintulot.” hindi naman ako galit kundi nagulat lamang ako dahil bigla na lang siyang sumulpot sa likuran ko, niyakap ako at hinalikan sa batok.

Dahil sa gulat ko at naitulak ko siya ng malakas na ikinabigla din niya sa naging reaksyon ko.

Hindi agad siya nakaimik at talagang tumitig pa sa akin na tila nagtatanong ang mga mata pero napalitan din iyon ng mga ngiti pagkalipas lamang ng ilang sigundo.

“I just miss you a lot. Naging busy ako nitong nakaraang araw. Hindi ko tuloy nagagawa ng maayos ang trabaho ko sayo.”

“Hindi mo naman kailangang magtrabaho sa akin. Sinabi ko na sayo yan sa simula pa lang kaya hindi mo kailangang magtrabaho sa akin dahil hindi ko naman tinanggap ang pagaaply mo. Ikaw lang itong mapilit.”

“Pero gusto ko.”

“Hindi ka na bata tulad noon na laging nakasunod sa akin kaya pwede bang umakto ka sa naayon sa edad mo.” parang batang pinagsasabuhan ko siya na tila kinagiliwan naman dahil naaliw na nakatingin sa akin at nakikinig lang sa panenermon ko sa kanya.

“Pero gusto ko paring laging nakasunod sayo. Hmmm.” at kumilos siya at muli akong niyakap mula sa likuran. Sisitahin ko din sana siya agap ay hindi ko na nagawa dahil nakabaon na ang mukha sa mga balikat ko na may kasamang malalim na paghinga. “Let me stay by your side, Xaviel.” mahinang sabi niya.

Hindi ko na itinuloy ang gusto ko sanang pagkawala sa mga yakap niya. Dahil ng hawakan ko ang kamay niyang nakayapos sa may baywang ko ay naramdaman ko ang panginginig niya na tila ayaw talaga akong bitawan. Napatingin pa ako mismo sa repleka namin sa salaminng bintana kung saan doon ko nakita ang malungkot na kislap ng kanyang mga mata.

Bakit pakiramdam ko ay natatakot siyang pakawalan ako? Ano ang nangyayari sa kanya?

“Are you okay!” hindi ko mapigilang tanong sa kanya dahil kakaiba talaga ang nababasa ko sa kislap ng mga mata niya na pilit na itinatago sa tuno ng boses at kilos niya.

“Yeah! Okay lang ako basta nasa tabi kita.” agad niyang sagot na mas humigpit pa ang pagkakayapos sa baywang ko. Napakislot naman ako ng maramdam ko ang labi niya sa batok ko at madama ang hangin na lumalabas sa ilong niya na siyang dumadampi balat ko.

Kinilabutan ako na dahilan upang magsitayuan ang mga balahibo ko sa katawan.

“Whatever. Bitawan mo na ako dahil marami pa akong ginagawa.” Pilit kong kinakalas ang kamay niyang nakayapos sa baywang ko. “Mandy, will you.” humigpit ang pagkakahawak ko sa pulsuhan niya ng ayaw niya akong pakawalan.

Hindi nakaligtas sa akin ang pagpapakawala niya ng marahas na paghinga kaya napalingon ako dito ng wala sa oras ng bitawan ako.

Kunot ang nuo ko at nais siyang tanungin kung ano ang problema niya dahil kahit hindi niya sabihin ngayon ay hindi iyon maitatago sa mga mata niya na hindi ngayon makatingin sa akin ng deretso.

“Wanna drink later?” kuway tanong ko kaysa tanungin siya. “Tatapusin ko lang ang ilan sa mga trabaho ko saka tayo lalabas para uminom.”

“Sa bahay na lang. May mga alak ako doon.”

“Uhm. Okay. Ikaw ang bahala.”

Tumango siya. Ako naman ay ipinagpatuloy ang naudlot na ginagawa ko kanina. Katahimikan na ang namayani sa amin sa loob ng opisina ko. Pero hindi naman naiwasan ang hindi ko siya sulyapan. Naninibago ako sa ikinikilos niya na tila balisa kaya hindi din ako mapakali hanggat hindi ko nalalaman kung ano ang bagay na nakakapagpabalisa sa kanya.

Nabasag ang katahimikan sa loob ng silid ng tumunod ang cellphone niya. Hindi ko ipinahalatang natawag duon ang pansin ko at ipinagpatuloy lamang ang ginagawa ko sa harapan ng computer ko.

Hindi na nga siya nagsalita pa o gustong abalahin ako. Sapat na ang pagtingin niya sa akin na tila gustong magpaalam na sasagutin lang ang tawag niya bago siya lumabas. Tanging tingin na lang ang sumunod sa palabas niyang imahe hanggang sa tuluyan na siyang hindi matanaw ng mga mata ko.

Naipilig ko ang ulo ko at bahagyang minasahe ang leeg para makapagrelax ng kaunti saka ko itinigil ang ginagawa ko.

Nagpasya na lang akong sumunod sa kanya para yayaing kumain sa labas at ng mapag usapan na din kung ano ang bumabagabag sa kanya.

Hindi ko na din kinailangang magtanong kung may nakakita sa kanya dahil hindi na pala siya lumayo pa. Tamang palapit na ako ng ibaba niya ang cellphone at tamang paglingon ay nagtama ang paningin namin.

Hindi nakaligtas sa akin ang pag iwas niya ng tingin pero panandalian lamang iyon at agad na lumapit sa akin na may ngiti na sa labi.

“Tapos mo na ba ang ginagawa mo?” nasa tinig ang lambing na tanong niya sa akin.

“Yeah! nagutom ako kaya lumabas na ako. Lets go. Kumain na muna tayo.” pag aaya ko agad sa kanya na agad sumunod sa akin. Hindi lang basta pagsunod kundi hinawakan niya mismo ang palad ko. “Mandy.”

“Just let me hold your hand, my Xaviel.” mahinang tugon niya na hindi binitawan ang kamay ko na pilit binabawi sa kanya.

Tutop ng isang kamay ko ang nuo ko dahil tapunan na kami ng tingin sa ginawa niya na balewala lamang iyon sa kanya. Nawala na din ang kaninang kakaibang ikinikilos niya dahil bumalik na naman siya sa kakulitan niya.

“Just let them know, how much I like you, My Xaviel.” bulong pa niya sa may tainga ko ng ilapit niya ang mukha sa akin.

Marahas ang ginawa kong paglayo sa kanya ng magsitayuan ang balahibo ko sa batok. “Behave,  Mandy.” may pagbabanta sa tinig na bigkas ko sa pangalan niya pero tila balewala lang iyon sa kanya dahil ngiti lang ang itinugon niya sa mapagbantang tingin na ipinukol ko sa kanya.

“I always be my beloved Xaviel. C’mon. Need to keep going bago pa magbago ang isip ko at baka kung saan pa kita mahila at ikaw ang kainin ko.” pilyong saad niya at hinila na nga ako pasakay ng elevator bago pa man ako makakontra sa sinabi niya.

But then…

Ng nasa elevator na kami ay huli na para mapagsabihan ko siya dahil mabilis ang naging galaw niya at siniil ng halik sa mga labi. Hindi agad ako nakagalaw dahil hindi ko iyon inaasahan. Napakurap pa ako ng  maramdaman ko ang paggalaw ng labi niya at pilit na nagsusumiksik papasok ng dila niya sa loob ng bibig ko.

“Uhm.” ungol na tumakas sa bibig ko dahilan para tuluyang mabigyan daan ang dila niya na naglumikot sa loob ng bibig.

Ang kaninang nais siyang sitahin at pagsabihan pa ay tuluyan ng naglaho dahil natangay na ako ng paghalik niya sa akin. Hindi ko tuloy alam kong tama ba ang itinatakbo ng isip ko dahil hindi ko na siya masuway pa dahil kusa na akong tumugon sa kung paanong paraang ang galaw ng labi sa labi ko. Tinutugon kung gaano iyon kapusok, kung gaano iyon kapangahas.

Kusang kumilos ang kamay ko para kumapt sa leeg niya habang ang isang kamay niya ay umalalay na sa likod ko. Walang nagtangkang putulin ang naging halikan namin kaya naman ang sana na pagpunta namin sa kung saang restaurant para kumain ay nauwi mismo kami sa unit niya.

“My Xaviel.” bulong niya ng maghiwalay ang labi namin para buksan ang unit niya. “My beloved Xaviel.” muli niya akong hinalikan. Pasandal sa pasarang pinto ng makapasok kami. Ang kaninang kamay na nakaalalay lang sa likod ko ay nagsimula ng maglumikot.

Hinila ang laylayan ng polo ko at pumasok doon ang kamay niya. Dumadam, humahaplos hanggang sa matagpuan ng kamay niya ang isa sa dibdib ko at nilaro ng mga daliri niya iyon.

“Uhm.” Muli akong napaungol dahil sa kiliting dot ng paglalaro niya doon. Iniwan din ang labi ko at naglakbay iyon sa may tainga ko hanggang sa leeg at doon ako pinanggigilang halikan.

Napapakapit na lang ako sa leeg niya dahil sa kakaibang sensasyong dala ng mga halik at haplos niya na siyang nanghihila ng lakas ko para makaramdam ng panghihina.

Hindi naman panghihina dahil na rin sa pagod kundi panghihina ng lakas para sana pigilan siya.

“My beloved Xaviel, so sweet.” Narinig ko mahinang usal niya habang patuloy sa paghalik sa leeg ko. “I love you, my Beloved. I love you so much.” Saka niya ako muling hinalikan.

Halik na agad kong tinugon na hindi na inisip ang kahihinatnan ng muli kong pag papaubaya.

ººº

Tutop na naman ang nuo ko at naihilamos ang mukha ang mga palad ko ng magising ako. Hindi ko din alam kung ilang oras akong nakatulo matapos kong magpaubaya na naman kay Mandy. Pangalawang beses na akong naba-blanko at nadadala sa kakaibang sensasyong dulot ng mga halik at haplos niya sa akin.

“Fuck.” hindi ko mapigilan ang mapamura ng tangkain kong kumilos ay may kung anong likidong dumaloy sa likuran ko. “Ugh! Damn it.” Nakalimutan ko na namang sinabing gumamit siya ng proteksyon hindi dahil sa makukuhang sakit kundi sa bagay na iyon. Mahirap na ang masalisihan at lumubo pa ang tiyan ko ng wala sa oras. Okay sana kung hindi ako mabubuntis pero nadala ko naman ang kakaibang kalagayan ni daddy at iyon ang iniiwasan ko ngayong mangyari.

Pero paano ko ba sasabihin iyon kay Mandy baka kasi pag sinabi ko pa ay mas lalong itanim ang punla sa akin ng hindi na ako makawala sa kanya na iyon naman ang nais sa simula pa lang ng pang i-stalk sa akin.

Hindi ko na din naman balak umiwas pa sa kanya dahil wala na din namang patutunguhan. Nandito na, nagpaubaya na ako sa kanya. Makakaatras pa naman ako pero bakit ko pa gagawin iyon. Bakit hindi ko na lang hayaan ang sarili ko na lumigaya sa piling niya.

“Ugh! Better not to do this again, Mandy.” pero nanduon parin ang inis ko dahil patuloy na may likidong lumalabas sa likod ko. Bakit ang dami naman yata nun. “Fuck.” muli kong pagmumura na ng makabangon ako at ibinalabal mismo ang kumot sa ibabang bahagi ng katawan ko para pumasok sa banyo.

“Balak ko pa naman na gisingin ka na para makakain pero di na pala kailangan.” nasa tinig ang kasiglaan habang nagsasalita. Hindi lamang iyon kundi pati mga mata ay nagniningning na nakatingin sa akin mula ulo hanggang sa bahaging iyon ng katawan ko na nababalot ng puting kumot.

“Stop starring at me like that, will you.” paninita ko pero nginitian lamang niya ako habang humahakbang ng palapit a akin. 

“I can’t help, my beloved. How about I’ll help you clean down there?” nagsitaasan na naman ang mga balahibo ko ng bulungan niya ako.

“Fuck off.” Ayaw ko namang maging marahas sa kanya pero ayaw ko paring ibaba ang sarili ko ng ganun kadali kahit na talo na ako sa simula pa lang dahil nasa sistema ko na siya. Ang lakas na ng dating nang mga ginagawa niyang paglalambing sa akin.

“Hmmm.” pero hindi din naman pinansin ang pagtataboy ko sa kanya palayo sa akin. Bagkus mas ipagpipilitan pa ang nais gawin kaysa sundin ang pagtataboy ko sa kanya.

He wrap his hands around my waist at isinampay ang baba sa balikat ko. “I will help you if you like.”

Itinulak ko ang nuo niya para sana malayo ang mukha sa mukha ko pero tinawanan lang ako na pilit iniiwas ang mukha ng hindi ko siya maitulak.

“Hmmm. Sige na na. Hindi na kita pipilitin. Pero bilisan mo lang my beloved, dahil kung magtatagal ka sa loob ng banyo asahan mong susunod ako.” may kung ano pang pagbabanta na sabi niya. Pero hindi na doon napako ang pansin ko kundi sa kamay niyang nakahawak na mismo sa dalawang umbok sa likod ko at pinisil iyon. Dahilan din para muli kong maramdaman ang likidong dumaloy palabas sa pagitan nun.

“Ugh! Fuck off.” nanggigil na naman na pagtataboy ko sa kanya na muli niyang tinawanan pero mabilis din naman akong binitawan.

Isang ngisi ang nakapaskil sa labi niya at isang mabilis na halik pa sa labi ang iginawad sa akin bago tuluyang lumabas ng silid na hindi na nag iwan ng salita.

Marahas ang pinakawalan kong paghinga na nakasunod sa paglabas niya. Ng hindi na siya matanaw ng mga mata ko ay saka ako nagpasyang magtuloy na sa banyo at gawin ang paglilinis ng katawan ko lalo na sa bahaging iyon ng katawan ko.

Nanlalagkit ako pero di naman ako nandidiri. Hindi ako nakaramdam ng pandidiri kahit na lumalabas na mismo ang katas na pinakawalan niya sa loob ko. Bagkus nagkakaroon pa ako ng kakaibang reaksyon kapag naiisip kung paano niya isinagad iyon sa loob ko at doon mismo nilabas ang katas niya.

“Fuck. Behave, Xaviel. What are you? A pervert?” naiinis napaninita ko sa sarili ko dahil sa kalaswaang tumatakbo sa isipan ko. Para ngang hindi na ako mismo ito sa itinatakbo ng isip ko.

“Xav..” mga katok sa labas ng banyo at tawag sa akin ni Mandy.

Nagtagal ako sa loob ng banyo dahil narin sa nais kong malinisan ng maayos ang likod ko.

“Hindi ka pa ba tapos? You spend 30 minutes inside. You need help?”

Hindi na ako sumagot. Tinapos ko na lang ang pagligo ko at tanging boxer na lang ang isinuot ko bago ako lumabas.

“Are you okay?” may pag aalala na sa tanong niya.

“Yeah.” maikling sagot ko.

“Okay, lets go. Mabilis na lang ihanda ang mga pagkain.”  aya na niya sabay hawak ng palad at ipnagdaop sa palad niya.

Napatitig ako mismo sa kamay naming pagkaugpong.

“You don’t need to hold me like this.” Sabi ko pero hindi naman ako gumawa ng kilos para tanggalin ang pagkakahawak sa akin.

“But I like it. Lets go.” sagot niya na nakangiti sabay hila na sa akin sa palabas.

Hindi na lang din ako umimik basta na lang nagpahila sa kanya hanggang sa kusina niya.

“Dinner time na. May tatlong oras kang nakatulog kanina.” saad niya habang naghahanda ng pagkain sa lamesa.

“Bakit hindi mo ako ginising. Alam mo na marami pa akong trabahong naghihintay sa opisina ko.”

“Tinawagan ko ang sekretarya mo kanina at sinabing ayusin ang dapat ayusin para sayo at iwan ang mga importeng bagay sayo. Kaya wala kang dapat ikabahala.”

“Pero ginising mo parin sana ako.”

“Yeah! Yeah! Huwag na muna iyan ang ating pag usapan. Kumain na lang muna tayo habang mainit a ang mga pagkain.” pang iiba niya ng usapan kaya hindi na din ako nagsalita patungkol duon. “Here.” nilagyan niya ang pinggan ko ng kanin at ulam. “Kumain ka ng marami para makabawi ng lakas.”

“Huh! You must..”

“Yeah! Kakain din ako para hindi maubusan ng lakas.” pilyong tugon niya dahilan para irapan ko siya. “Hahaha! You are cute my beloved.” pinisil pa ang pisngi ko ng sinabi iyon.

“Pwede bang kumain ka na lang.”

“uhm. I will my beloved. Kaya kain ka na din.” sabi niya na nilagyan pa ng ulam ang pinggan ko.

Hindi ko na siya sinita. Tahimik na kinain na ang ang mga pagkaing siya mismo ang naglalagay. Sabay na maganang pinagsaluhan ang mga pagkaing nakahanda sa mga lamesa.

ººº

Dahil na rin sa pakiusa niya na dito na ako sa bahay niya matutulog ay magkatabi kami ngayong nakaupo at nakasandal sa headboard ng kama. Nagbabasa ako habang siya ay tahimik lang na nakikibasa sa lebrong binabasa ko.

“I can read and analize that for you.”

“Hindi na kailangan. Kailangan ko namang pag aralan ang mga ito.”

“Pero gabi na. Huwag mong abusuhin ang sarili mo sa trabaho, may bukas pa namang naghihintay para sa mga iyan.”

“Hindi din naman ako makatulog kaya magpapalipas lamang ako ng oras sa mga ito.”

“Uhm,, we can do other stuff maliban sa isang iyan.”

Pinanlakihan ko siya ng mga mata dahil sa sinabi niya. Hindi naman sana ako mag rereact pero may halong haplos ng kamay niya sa tuhod ko. “Behave, Mandy.”

“Uhm, Nagbebehave naman ako my beloved. I just want you to stop working at this hour so you can relax. Please,” hindi pa man ako nakakasagot ay kinuha niya sa akin ang librong binabasa at maayos iyong itiniklop. Itinabi sa gilid ng kama sa ibabaw ng bedside table bago siya muling humarap sa akin.

Nagkatitigan pa kami.

“I love you.” Magaang sambit niya sabay haplos ng pisngi ko. Napakurap pa ako ng maramdaman ang gaan ng palad na humahaplos ngayon sa pisngi ko. “I love you so much, my beloved.” Ang kaninang nakamulat lang na mata ko ay kusang pumikit ng makitang palapit ang mukha niya sa akin. Hinintay sa paglapat ng labi niya sa akin pero hindi sa labi niya ako hinalikan kundi sa nuo ko kaya muli akong nagmulat ng mata.

May ngiti sa labi niya. Nagsusumamo ang kislap ng mga mata.

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga bago ako nagsalita. “Okay. Matulog na tayo.” sagot ko at nauna na akong nahiga.

Hindi naman siya agad kumilos para mahiga. Ilang sigundo pa siguro ang lumipas bago siya nahiga sa tabi ko. Hindi lamang basta nahiga kundi siya ang umunan sa braso ko saka yumakap sa akin.

“I like to sleep in your arms, my beloved.” narinig kong saad niya.

“Yeah!” mahina ding tugon ko saka naman ako yumakap sa kanya. Ikinulong ko siya sa mga bisig ko ayon na rin sa gusto niya.

Hindi naman masama kung pagbibigyan ko siya. Magaan din sa pakiramdam ko na ako mismo ang nakayakap sa kanya. Hindi iyong ako lagi ang ikinukulong niya sa kanyang mga bisig.

“Acting like a child.”“ sa loob loob ko but he is actually younger than me.

Isang ngiti na ang gumuhit sa labi ko. And can’t stop myself not to kiss him in his head.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON: #11

Typos and grammatical errors ahead!

Warning:

Hot scene ahead.

Read at your own risk!!

○○○XAVIEL POV○○○

Ang himbing ng tulog mo kaya hindi na kita ginising, my Xaviel.

Itinabi ko ang sulat niya saka tinignan ang maliit na orasan sa maliit na lamesa sa gilid.

5:30 pa lang ng umaga. Ang aga yata niya bumanhon ngayon na lagi naman akong nauunang magising.

Nagpasya na akong bumangon sa kama at makapaglinis na ng katawan para sa pagpasok sa kompanya.

Marami akong trabahong naiwan kahapon dahil sa kapabayaan ko at hinayaan kong magpatangay sa kanya. Nadadalas na ang pag papaubaya ko at nawiwili na siya sa pag angkin sa akin.

“Damn you, Xaviel. Nasaan ang tibay mo sa mga ganyang bagay kung sa kanya ay kauntin haplos at halik niya ay nagpapatangay ka?” Kastigo ko sa aking sarili habang nasa loob na ako ng banyo at niligo.

Nililinisan ang ibabang bahagi ng katawan ko lalo na sa bandang likuran dahil may mga likidong patuloy parin sa pag agos palabas. Kailangan kong sabihan siya na gumamit ng proteksyon.

“Ugh.” Natigilan ako. Bakit ko pa kailangang sabihin iyon sa kanya kung mas maiging sabihin na hindi na ulit ako magpapaangkin sa kanya para hindi na kailangang gumamit siya ng proteksyon.

Napailing ako na ipinagpatuloy ang paglilinis ko ng katawan na inabot ng kalahating oras ng makasiguro akong wala ng lalabas na likido sa likuran ko.

Hindi na din naman ako nagtagal na agad din akong lumabas para pumasok sa opisina ko na nasa baba lang ng penthouse ni Mandy.

Kailangan kong ipagpatuloy ang paghahanda ko dahil may mahalaga akong panauhin ngayon na galing sa Brunei.

Hindi man kalakihan ang bansang iyon ay ang magiging bisita ko ang siyang pinakamayaman sa bansang iyon at ito ang Sultan na siyang namumuno sa nasabing bansa.

Kaya hindi dapat ako magpakampante para hindi mabigo ang pakikipag ugnayan ko sa mga negosyo ko sa sultan ng lumawak pa ang aking mga negosyo.

Maayos na napaghandaan ko ang pagdating ng sultan ng Brunei at hindi naman naging hadlang ang magkaibang lengguwahe. Kahit papano ay napag aralan ko naman ng kaunti ang salita nila para lamang sa pakikipag usap sa sultan.

Ang ibang hindi namin pagjakaintindihan ay naisasalin naman ng kasama ng Sultan ang mga sinasabi ko na hindi nito maintindihan.

“Saya akan memperkenalkan anak saya.” Sabi ng Sultan.

“The Sultan said, He will intruduce his son.” Sabi ng tagasalin ng salita ng Sultan

“My pleasure, Sultan Malik.” Sagot ko naman dito na isinalin din.

Sinabi pa ng Sultan na may pinuntahan lang daw saglit ang anak nito kaya hindi sila magkasabay na dumating. Ilang minuto din ang hinintay namin ng dumating na nga ang anak nitong Prinsipe.

Pero sa pagpasok pa lang ng anak nito ay natigilan ako at napatitig dito. Ilang beses ko pang naikurap ang mga mata ko para makasigurong namamalikmata lamang ako pero ang anak ng Sultan ay walang iba kundi si Mandy

Pero teka.. sandali.. bakit ng magtama ang tingin namin ay hindi ko nakita na nakikilala niya ako? Si Mandy nga ba talaga ang dumating o kahawig lamang niya?

Sabay kaming napatayo ng Sultan ng makalapit na sa amin ang anak nito. Hindi ko mabawi ang tingin dito dahil gusto kong makita kung nagpapanggap lamang ba ito na hindi ako kilala o talagang hindi siya si Mandy.

“He is my son.” Ang Sultan sa salitang Malay. “Meet my son, Prince Manjar.” Pakilala pa nito. “He is my crown Prince.”

Seryusong tumingin siya sa akin. Hindi ko makita ang paraan ng pagtitig niya sa akin na puno ng pagsusumamo. Tanging nakita ko doon ay para lamang akong estranghero.

“I’m Prince Manjar, son of Sultan Malik. Nice to meet you.” Pagbati niya na hindi man lang kumurap saka ako nilahadan ng kamay

Napatitig ako sa kamay niyang inilahad nito. Ilang sigundo ko din iyong tinitigan bago ako nagpasyang tanggapin ang pakikipagkamay nito.

“My pleasure, Prince Manjar. Xaviel Anderson.” Pagpapakilala ko na din dito kahit na nagtatalo ang magkabilang panig ng pagkatao ko dahil may nagsasabing si Mandy ang kaharap ko habang ang kabila ay hindi siya ang nasa harap ko dahil isa lamang ako sa paningin nito.

Hindi ko mapigilan ang sarili kong palihim na pag aralan ang ayos at porma nito. Kung sa tindig ay pareho lamang sila ni Mandy pero sa ayos at porma ay magkaibang magkaiba.

Magkahawid sa alin mang anggulo maliban na lang sa hikaw nito sa ilong na na may maliit na chain na nakakabit sa isang hikaw sa gitnang bahagi ng labi nito. May hikaw din ito sa kilay.

Oo, hindi si Mandy ang kaharap ko dahil walang butas ng hikawan sa ilong at labi si Mandy at kahit sa kilay nito.

Pero paanong sa bawat aspeto ng mukha nito ay parehong pareho?

Nagpakawala ako ng marahas na paghinga dahil sa pagkalito ko.

“You okay, Mr. Anderson?” Si Sultan Malik na pilipit ang english na halos hindi magkakasunod. Kung hindi lang siguro malawak ang pang unawa ko na intindihin ang sinasabi nito ay baka nalito ako sa usapan namin. “No like you my proposal?” Tanong pa nito na tinatanong kung hindi ko ba nagustuhan ang proposal nito sa negosyong pinag uusapan namin.

“Ofcourse, I do, Sultan Malik. Sorry for mt rudeness.” Paghingi ko ng tawad dahil sa pagbuntong hininga ko ay binigyan nito iyon ng ibang kahulugan.

“You talk my son. My son, you business.” Sabi nito. Na sinasabing ang anak niya ang makakabusiness partner ko sa nasabing proposal nito.

“I will, Sultan Malik. We will talk about our business.” Sabi ko na lang dito.

Matapos naming pinag usapan ng maayos ang mga dapat pang gawin at mga susunod na hakbang para sa pagsasanib ng aming negosyo ay hindi na din sila nagtagal.

Nag stay naman sila sa isang penthouse sa taas ng gusali ko para doon na muna mamalagi habang nandito sila sa Pilipinas hanggang sa matapos ang pirmahan ng kontrata para sa aming dalawa. Pero gaya nga ng sabi nito ay ang anak nito na kamukha ni Mandy ang makakausap ko na sa bawat may mahalaga silang pag uusapan tungkol sa negosyo hanggang sa mapagkasunduan na namin ang lahat.

Naisandal ko ang likod sa upuan ng makabalik ako ng opisina ko. Hindi ko talaga malimutan ang anak ng sultan na kamukha ni Mandy.

Pero teka nga.. matawagan nga si Mandy at alamim kung nasaan siya.

Kinuha ko ang cellphone ko sa drawer para tawagan siya pero tumigil din ako sa pag dial ng numero niya ng maisip ko kung ano ang sasabihin ko kung sakaling tanungin niya kung bakit ako napatawag. At kapag tinawagan ko siya ay baka iba ang isipin at sabihin nitong mahal ko na din siya

No! Hindi ko dapat siya bigyan ng motibo para hindi siya umasa. Hindi ko siya tatawagan at hihintayin ko na lang kung kailan na naman siya susulpot sa opisina ko.

Nagpakawala na naman ako ng malalim na paghinga ng bitawan ko ang cellphone ko at tama nga ako ng ginawa na huwag na siyang tawagan.

“Speaking of the devil.” Naibulong ko ng bumukas ang pintuan ng opisina ko at nakangiti siyang pumasok.

Hindi na ako nagulat ng lapitan niya ako matapos maisaea ang pinto. Niyuko, ikinulong ang pisngi ko ng mga palad niya at walang babalang siniil ako ng halik sa mga labi

“Sinabi ko sayo na huwag mong sanaying…. uhmmmp.” Natigil ang pagsita ko sa kanya ng muli niya akong siilin ng halik. “Hey! P-pwede ba. N-nagsasalita ako.” Pag iwas ko sa halik niya pero hindi niya ako tinigilan. “Damn.” Napamura na lang ako at walang nagawa kundi ang tugunin ang halik niya.

Nakasanayan ko na din naman ang halik niya. Hindi iyon nakakdiri lalo na kapag pumapasok ang dila niya sa loob ng bibig ko bagkos nagbibigay init pa iyon sa katawan ko.

“Uhm.” Sabay kaming napasinghap ng tumigil siya sa paghalik sa akin.

Nailing akong napatitig sa kanya ng pasadahan pa ng sariling dila ang labi nitong nabasa nga ng magkahalong laway namin. Saka niya pinahiran ang labi ko ng daliri niya.

“So sweet. Ugh, gusto na naman kitang angkinin.” Sabi pa nito at diniinian ang labi ko ng daliri niya.

“Umayos ka, Mandy. Namimihasa kana.”

“Sinasabi ko lang ang nararamdaman ko, my beloved. Hmmm.”

“I said stop.” Panunuway ko dito pero hindi naman iyon sigaw.

Nakangisi lang na itinigil nito ang pagpahid at paglalaro ng labi ko pero hindi lumayo. Naupo lang siya sa gilid ng office table ko at pinagmasdan ako.

Nagpakawala na naman ako ng malalim na paghinga saka ko din siya pinagmasdan dahil naalala ko ang anak ng sultan na kamukha niya.

Magkamukhang magkamukha nga sila pero gaya nga ng nasabi ko ay wala siyang hikawan sa ilong, sa labi at sa kilay kaya imposebleng siya at ang anak ng sultan ay iisa.

“Naiinlove ka na ba sa akin kaya ka napapatitig sa akin ng madalas?” Tanong pa niya na nakapagpakurap sa akin.

Naikunot ko tuloy ang nuo ko.

“Nonsense.” Sagot ko. “Umalis ka na diyan at marami pa akong gagawin.” Pagtataboy ko sa kanya pero hindi niya ako pinakinggan. Nakita ko pa kung paano dumantay ang isang kamay sa gitnang bahagi ng katawan niya at bahagya iyong minsahe.

Napalunok ako dahil kitang kita ko kung paano iyon bumukol sa suot na pantalong kupas.

Nabawi ko ang tingin ko doon at napatingala sa kanya. Kitang kita ko kung paano niya kinagat ang ibabang labi na tila nang aakit pa.

“Tigilan mo ako, Mandy. Ilugar mo ang init ng katawan mo.” Gigil na hinampas ko pa ito sa hita para tumigil sa paghimas ng kaselanan niya.

“Hahaha. But I always feel hot when I see you, my Xaviel.” Sabi nito na muli akong niyuko at muling siniil ng halik sa labi.

“Fuck.” Naibulalas ko dahil mas naging agrisibo siya sa paghalik sa akin. Agad na nakapasok sa loob ng bibig ko ang dila niya. He catched my tounge and sucked it. “Uhm.” Padaing na ungol ang kumuwala sa bibig ko.

Nais ko siyang itulak pero ang katawan ko.

Damn it. Ayaw kumilos ng mga kamay ko to push him away bagkus umangat pa iton at kumapit nga sa leeg niya.

Tinugon ang halik niya. Kung gaano iyon kapangahas, kung gaano iyon kainit.

“My Xaviel, I want you. Right now, right here.” Bulong nito ng pakawalan ang labi ko.

Pinatayo niya ako sa swivel Chair ko at basta na lang niya ako pinatalikod mismo doon at pinatuwad.

“Ugh! Damn you, Mandy.” Pagmumura ko pero hindi naman ako gumawa ng hakbang para pigilan siya.

Namalayan ko na lang na naibaba niya ang black pants ko na hindi ko alam kung paano niya agad natanggal ang sinturon, nabuksan ang botones at ibaba ang zipper.

“My beloved.” Bulong pa niya sa may tainga ko ng payakap niya akong niyuko sa pagkakatuwad ko. Kinagat pa ang tainga ko kasunod ng pagkaramdam ko ang pagbaon ng pagkakalalaki nito sa lagusan ko.

“Ahhh.. fuck.” Nakagat ko ang ibabang labi na napahawak sa magkabilang arm chair habang nakasubsob mismo ang mukha ko sa sandalan ng upuan ko.

“Uhmmm. Stil tight kahit na paulit ulit ko itong inaangkin kagabi.” Sabi pa niya ng simulang gumalaw at maglabas masok sa lagusan ko. “Ahhhh, my Xaviel. You are so fucking tight.” Paulit ulit na sabi nito habang patuloy lamang sa paggalaw ng balakang para maglabas masok sa akin.

Habang ako naman ay hindi ko na halos alam kung saan ibabaling ang tingin ko ng iangat ang mukha ko sa sandalan ng upuan dahil malaking bintana ang tumambad sa paningin ko. Kitang kita ko ang mga maliliit na gusali sa labas ng opisina ko.

“Ahh. Fuck.. s-slow down.. will you. Ahhhh.” Ungol ko na nahigpitan ko ang hawak sa armchair. “Ahhhhhh.” Patuloy lamang ako sa pag ungol. Hindi ko naman inaalala na maririnig kami sa labas dahil sound proof ang opisina ko. “Ahhhh. Damn… M-mandy.. fuck.. slow down.” Muli ay sita ko pero pinang iinitan naman ako ng katawan lalo na at may kung anong kiliti sa lagusan ko habang mabilis ang paggalaw niya’t naglabas masok sa lagusan ko.

“Yeah! Ah. Uhmmm. I love you, my Xaviel. Oh.. yeah.” Ramdam ko pa ang paghigpit ng hawak niya sa balakang ko na mas ginanahan pa sa paggalaw. Mas bumilis pa iyon. “Ahhhh. So fucking hot.” Usal nito ng paulit ulit.

“Ahhhh.” Ang isang kamay kong nakahawak sa armchair ay kumilos na din para hawakan ang katigasan ko na sumasabay sa indayog ng galaw niya. “Ahhh.. fuck..” patuloy lamang ako sa pagmumura hindi dahil sa hindi ko nagugustuhan kundi napapamura ako dahil nasasarapan ako sa pawat pag ulos ng katigasan niya sa lagusan ko.

“Uhg. Your sucking me in, my Xaviel. Oh yeah. Take me, my Beloved. Ahhh.”

“Ahhhh. Ahhhh. Yes.. ugh. Fuck. Yeah.” Sinasabayan ko ang mga ungol niya. Sinasabaya ng kamay ko ang pagtaas baba sa kahabaan ko sa paglabas masok niya sa loob ko. “Ahhhh.. fuck.. yeah..yeah..”

“Uhmm. Yes, my Xaviel.. suck me in. Take me in.. ahhhh. I’m cumming. I’m cumming. Ahhh.”

“Yeah.. me too. Ugh.. fuck.. I’m cumming.” Na sabay nga kaming nilabasan. Sa bawat pagbulwak ng katas ko na kumalat na sa swivel chair ko ay ramdam ko ang pagbulwak din ng katas niya ng maraming beses sa loob ko. “Fuck. Ugh.” Nanginig pa kaming pareho na inuubos ang katas namin palabas sa katawan.

Ang init ng katas niya ay ramdam ko ang pagkalat nun sa loob ng katawan ko. Napakarami na tila hindi nauubusan.

“Ugh. I love you, my Xaviel.” Bulong nito ng yukuin ulit ako. Iniyakap ang kamay sa dibdib ko at pinatayo. Pinalingon saka ako muling siniil ng halik habang nakabaon parin ang kahabaan sa loob ko.

“Uhmm. Fuck you.” Mura ko ng pakawalan ang labi ko. “Ugh. Pull it out now. Fuck.” Bulalas ko na tila balak pa niyang umulit.

“Hmmm.” Hinihingal na naisuklay ang kamay niya sa buhok na nakatingin sa kahabaang inunti unting binunot na nakabaon sa lagusan ko. “So fucking hot.” Bulalas pa niya na mas tinitigasan pa habang binubunot iyon.

“Ugh.” Nakagat ko din ang labi ko na pilit siyang nililingon. At ng tuluyan na niya iyong nabunot ay tayong tayo parin ang kahabaan niya na nais pang manalakay. “Damn you.”

“Whoa. Amazing.” Sabi pa niya. Ibang iba ang nakikita kong pagnanasa sa kislap ng mga mata niya.

“Damn.” Muli pa akong napamura dahil ng tumuwid ako ng tayo at humarap sa kanya ay ramdam ko ang malapot na likidong lumabas sa lagusan ko.

“My bad, My beloved. I will clean it for you.” Sabi pa nito na kinuha ang tissue sa gilid ng lamesa ko.

“No. Don’t you dare, Mandy.” Pigil ko sa kanya. Dahil kapag hinayaan ko siya ay baka may gawin pang iba maliban sa linisan at punasan ang likidong lumalabas sa lagusan ko. “Just fucking hide that thing.” Gigil na utos ko na nakatinging sa kahabaan niyang matigas parin. Hindi nabuksan ang botones ng pantalon niya dahil tanging ang zipper na lang ang binuksan na basta na lang inilabas ang pagkalalaki niya doon.

Nailing ako dahil sa mga nangyayari lalo na at hindi ako makatanggi sa kanya. Agad na nadadarang ang katawan ko sa tuwing hahalikan niya ako at mararamdaman ang init ng mga palad na humahaplos sa katawan ko.

And he fucking cum inside me again at ni ayaw gumamit ng proteksyon.

Marahas na muli na naman akong nagpakawala ng buntong hininga. Kinukwesyon ang sarili ko bakit ba ibang iba ang epekto niya sa katawan ko.

“Okay!” Sabi naman nito na binuksan ang botones ng pantalon at utinago na muli doon ang kaselanan. Pero dahil sa nanatiling matigas iyon ay kahit na palihis niya iyong inaayos ay dumungaw parin ang dulo ng kahabaan nito.

Damn that monster dick. Sa loob loob ko dahil talagang mahaba siya. Masasabi kong mahaba na ang pagkalalaki ko pero kung ikukumpara ko sa kanya.

Ugh! Damn it. It’s really huge.

“Hindi mo ba talaga kailangang tulungan kitang linisin?” Sabi pa niya ng maiayos ang sarili.

“Fucking hell no.” Sagot ko na bahagyang tumaas ang boses ko. “Just stay away. I will clean it myself.” Turan ko na kinuha ang tissue at pinahiran ang ilang lumabas sa likod ko bago ko tinungo ang banyo ng opisina ko at doon na nilinis ng tuluyan ang sarili ko.

Hindi ko akalaing papayag akong mag paangkin. Dito pa talaga sa opisina ko.

Ugh. Damn.

Hindi ko na matapos tapos ang pagmumura hanggang sa hindi nauubos ang katas na pinakawalan niya sa loob ko.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #12

Typos and grammatical errors ahead!!

○○○

XAVIEL POV

○○○

“Didn’t anyone ever tell you that staring at someone is a bad habit?”

Napakurap ako ng marinig ko ang sinabing iyon ni Prince Manjar. Hindi ko napansin na ang pagsulyap ko sa kanya ay naging pagtitig dahil nga sa kamukha talaga ito ni Mandy kahit na saang anggulo ko tignan at ka-boses niya din ito. Kung makikita ko siguro ang tinging laging ipinupukol sa akin ni Mandy sa mga mata nito ay baka iisipin ko talagang iisang tao lamang sila.

“Sorry for that, Prince Manjar. You just look like one of my acquaintance.” Totoong sagot ko naman dito dahil iyon naman ang totoo. “And come again?”

“Like what I told you, I like this area.” Sabi naman nito na itinuro ang maluwang area sa mapa na tinitignan namin. “This is where I want to build a building for our antique figurine.” Dagdag pa nito.

“I’m glad to hear that, Prince Manjar and if you decide you like that area, we can discuss the next detail.”

“Yeah. The earlier, the better.” Sagot naman nito kaya muli naming pinag usapan ang iba pa naming mga plano.

“I have a friend, if you don’t mind, I want to hire him as an engineer for the building to be built.”

“If you know he’s good, it’s up for you to decide.” Pagtugon naman nito kaya napangiti ako.

“I will bring him to our next meeting, prince Majar.” Sabi ko dito na sinaraduhan na ang aming usapan. Nagpaalam na ito sa akin na mauuna na daw silang umalis.

Napangiti ako. Hindi ako nabigo dahil tuloy tuloy na ang pag uusap namin sa plano ng nasabing proyekto. Kailangan ko na lang sabihan si Mandy na siya ang kukunin kong engineer sa aming proyekto.

Nais ko sana siyang tawagan para sabihin iyon sa kanya. Pero hindi na din kailangan dahil ng bigla na lang siyang sumulpot sa harapan ko.

“We need to talk.” Kuway sabi niya sa seryusong tinig.

Napatitig ako sa kanya dahil ngayon ko lang siya nakitang ganito kaseryuso. “I’m about to call you but..”

“I know. Pero saka na natin iyan pag uusapan.”

“Okay! Pwede kang maupo muna bago tayo mag usap.”

Napansin ko ang paglunok nito. Hinila nito ang isang upuan at pumwesto sa tabi ko. Mahigpit na hinawakan pa ang kamay ko ng makaupo ito na seryuso parin ang tingin niya sa akin.

Kunot na ang nuo ko dahil kakaiba siya ngayon. Tila balisa.

“Now tell me, anong pag uusapan natin.”

“Marry me Xaviel.” Sabi niya na ikinabigla ko at nanlaki pa ang mga mata ko.

“Are you kidding? Hindi nakakatuwa, Mandy. At iyan ba ang seryusong pag uusapan natin?” May inis na sabi ko sa kanya.

Akala ko pa naman kung ano ang sasabihin niya. Isang walang kwentang bagay. At bakit naman niya naisipang alukin ako bigla ng kasal? Alam ba niya ang salitang kasal na inaalok niya sa akin.

Nagpakawala siya ng buntong hininga na may lungkot na sa mga matang nakatingin sa akin. Natigilan tuloy ako dahil naisip ko na dahil ba iyon sa naging sagot ko sa alok niya.

“Look, Mandy. Kasal ang inaalok mo kaya…”

“I’m getting married.” Putol niya sa sinasabi ko na muli na namang nakapagpatigil sa akin at napatitig sa kanya. Mas nangunot ang nuo ko at nagkasalubong na yata ang mga kilay ko dahil doon.

“What are you saying?”

“I’m getting married, Xaviel.” Pang uulit nito sa sinabi niya.

“To whom? Then, why are you asking me to marry you if you are getting married?” Dagdag tanong ko pa sa kanya.

Pero sa kaseryusuhan ng mga mata niyang nakatingin sa akin ay alam kong hindi siya nag bibiro.

“I’m the real Prince Manjar.”

“What?” Mas nagulat na naman ako sa rebelasyong sinabi niya.

“Ang kausap mo kanina ay isa lamang sa inutusan ko para magpanggap. He wore a mask to copy my face. And he also used a voice changer to imitate my voice.” Paliwanag pa niya.

Pero gaano katotoo ang mga sinasabi niya ngayon sa akin?

“Ayaw kong magsinungaling patungkol dito. Nais kong umiwas sa katotohanang isa akong anak ng sultan kaya ako kumuha ng magpapanggap bilang ako. Pero nalaman ko mismo sa inutusan ko ang plano ng aking ama na balak akong ipakasal sa isang anak din ng maharlika.”

Napalunok ako. Tumikhim na tila may bumara sa lalamunan ko. Wala akong alam na isasagot sa mga sinabi niya sa akin dahil hindi talaga ako makapaniwala.

“Pero bakit mo ako niyayayang magpakasal kung ikakasal ka na.”

“Because I love you, Xaviel.” Sagot niya sa akin na nasa mga mata na ang pagsusumamo. “At ikaw lang ang nais kong pakasalan. Kaya kita inaalok na pakasalan ako para hindi na ako ipakasal ng aking ama sa iba.”

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga saka ako tumitig sa kanya.

“Labas na ako sa problema mo, Mandy dahil hindi ako magpapakasal sayo.” Sabi ko. “And about our business. I take it back dahil hindi na iyon matutuloy pa.” Sabi ko sa kanya na sinundan ko na ng pagtayo. “Don’t call and don’t show up in front of me anymore.” Seryusong sabi ko sa kanya bago ko siya tinalikuran.

Hahakban na akong palayo sa kanya ng pigilan niya ako sa kamay.

“Sinabi ko na sayo. Labas na ako sa problema ng pamilya niyo. At kung ayaw mong ipakasal ka ng ama mo sa iba ay kausapin mo ng maayos ang iyong ama.” Sabi ko bago ko binawi ang kamay ko sa kanya.

Walang lingong likod akong iniwan siya at umalis sa lugar na iyon. Hindi ako papasok sa gulo ng kanyang buhay. At kung talagang ayaw niyang magpakasal ay walang magagawa ang kanyang ama.

Naimasahe ko ang kamay sa aking leeg habang nakaupo sa swivel chair at nakatanaw sa malaking bintana ng aking opisina.

Hindi ako makapagtrabaho ng maayos dahil hindi ako tinantanan sa kakaisip sa naging usapan namin ni Mandy na basta ko na lamang siyang iniwan sa restaurant.

“Fuck.” Mura ko na lumipat sa aking sintido ang kamay ko. Mariin kong naipikt ang aking mga mata. Hindi ako mapakali.

Masyado bang naging matigas ang puso ko para kay Mandy at hindi ko man lang siya binigyang ng pagkakataon. Pero kasal ang inaalok niya at hindi ako handa pagdating sa bagay na iyon.

Pero may bahagi ng pagkatao ko ang umaasa  na sana huwag isapuso ni Mandy ang mga sinabi ko kanina.

Palagi ko naman siyang sinasabihan na tigilan ako pero patuloy lamang siya sa pangungulit sa akin.

Sana nga. Para akong nagsisisi sa ipinakita ko sa kanya kanina. Gusto ko itong tawagan pero ano ang sasabihin ko? Paano kung alukin na naman niya ako ng kasal at makapagbitaw na naman ako  ng hindi magandang salita.

Tatlong katok ang nakapagpapukaw ng lalim ng iniisip ko. Ipinaikot ang kinauupuan ko at humarap sa pintuan.

Bumukas iyon at iniluwa doon ang sekretarya ko.

“Sir, Prince Manjar want to see you.” Sabi nito na ikinalubag ng loob ko dahil hindi ako nagkamali.

Pupuntahan at pupuntahan parin niya ako.

“Let him in.”

“Yes, sir.” Lumabas ulit ito. Wala pang isang minuto ay muling kumatok ito. Pumasok at kasama na nga nito si Mandy.

Pero.. hindi si Mandy ang kaharap niya kundi ang kamukha nitong nagpapanggap na siya.

But wait. Paano ako nasabing hindi ito si Mandy?

“Good day, Prince Manjar.” Tumayo ako at sinalubong ito. “Have a sit.”

“Prince Manjar told me everything, sir. You don’t need to acknowlegde me as prince Manjar.”

“Okay. So, what do you want?” Sumeryuso akong tumingin dito.

“Prince Manjar is getting married two months from now on. Babalik sa susunod na linggo ang Prinsipe sa Brunie para ayusin ang nalalapit nitong kasal.”

Natahimik ako. Kunot ang nuong napatitig lang dito. Ano pa ang silbi kung sasabihin iyon sa akin. May magagawa pa ba siya kung buo na ang pasya nilang maikasal?

“Then why are you telling me this kung tuloy na ang plano nila.”

“Prince Manjar, is waiting for you to stop him. He said that you know where to find him if you want him to stay.” Sagot nito na muling tumayo na sa pagkakaupo. “Hindi na ako magtatagal. Good day, Mr. Anderson.” Paalam nito sa akin. Tumango na lang ako bago ito tuluyang umalis.

Naiwan na naman akong nalilito dahil sa sinabi ng inutusan niya.

“Then, kung gusto pala niyang manatili dito bakit hindi siya manatili? Kailangan ko pa ba siyang pigilan?” Naikuyom ko ang kamao ko dahil idinadamay pa niya ako sa problema ng pamilya nila.

“Damn it. Bahala ka sa buhay mo. Hindi ako gagawa ng hakbang para pigilan ka at makialam sa problema niyo.” Gigil na turan ko na muling naupo sa swivel chair ko at ipinaikot iyon paharap muli sa malaking bintana. Tumingin sa labas sa kung saan aabot ang paningin ko.

Hindi ko hahayaang maapektuhan ako sa kanya. Kung siya ang may kailangan at kung talagang ayaw niyang umalis ay mananatili siya kahit na hindi ko siya pigilan.

Hindi ako mapakali sa kinahihigaan ko at hindi dalawin ng antok kinagabihan. Palagi naman akong ganito matulog noon pero nag iba lang nitong mga nakaraang araw habang nasa paligid ko lamang si Mandy o katabing matulog.

Hindi ko mapigilan ang muling mapamura dahil kahit na anong gawin ko ay hindi siya maalis sa isipan ko.

Nakikita ko ang imahe niyang nakatitig sa akin na nagsusumamo ang mga mata.

Marahas na napabangon ako sa aking kama. Umalis sa pagkakasampa saka ako lumabas ng silid at nagtungo mini bar ko sa sala.

Tama! Dati naman akong ganito kaya masasanay ulit akong mapuyat. Masasanay ulit akong matulog mag isa. Masasanay ulit akong uminom ng alak bago makatulog. At masasanay akong muling magising ng maaga kahit na hindi sapat ang naging tulog ko sa gabi.

Wala namang talagang mananatili sa tabi ko. Dahil hindi nila alam ang pinagdadaanan ko. Walang nakakaalam kung ano ang kalagayan ko maliban sa mga magulang at kambal ko.

Walang ibang may alam na may mabigat akong sekretong itinatago sa katawan ko. At walang gugustuhin akong makasama dahil hindi ko kayang suklian kung ano man ang nararamdaman nila sa akin.

Like Mandy. Hindi ko alam kung gaano kalalim ang pagmamahal na nararamdaman niya sa akin. Hindi ko din alam kung gaano iyon katotoo. Dahil kung talagang mahal niya ako tulad ng sinasabi niya ay hindi siya magpapakasal kung talagang ayaw niya at ipaglalaban ang nararamdaman sa akin.

“Damn. Why do I need to think about it?” Gigil na puna ko sa sarili kong iniisip. Mahigpit na nahawakan ko ang baso ng alak na kung manipis lamang iyon ay baka nadurog na sa mga kamay ko.

Minsanan ko iyong itinungga at muling nagsalin ng alak sa baso. Nakatatlong baso ako ng alak bago ako nagpasyang bumalik sa aking silid.

Nahiga. Ipinikit ang mga mata kahit na hindi pa ako inaantok. Hinayaan kong marelax ang isip ko hanggang sa kung anong oras ako dadalawin ng antok.

Isang oras? Dalawa? Hindi ko na nabilang hanggang sa maaga parin akong nagising kinaumahan.

Bumangon ako. Ipinaikot ang ulo ko at minasahe ang leeg ko. Ang bigat ng pakiramdam mo na tila ayaw ko pang bumangon pero hindi nadin naman ako makakatulog ulit kahit na muli akong mahiga.

Napatingin ako sa gilid ng kama kung saan nandoon ang maliit nalamesa na kinatutung-tungan ng alarm clock. Pasado alas cinco na umaga.

Umalis ako sa pagkakasampa sa kama at tulad ng araw araw kong routine sa umaga ay deretso ako ng banyo. At lumabas doon na nakaligo na’t malinis na ang katawan ko.

Kumuha ng damit pang opisina saka ko iyon dinala sa sala. Iniwan doon saka ako nagtungo sa kusina.

Nagtimpla ng kape. Doon na ako nagpalipas ng oras. Hanggang sa oras na para sa pagpasok ng opisina.

Sa isang gusali naman ako nakatira kaya nagmaneho pa ako ng ilang minuto at lumipat sa gusali kung saan nandoon ang kompanya ko. Na sa gusali ding iyon kung saan nandoon ang nerentahang penthouse ni Mandy. Sa ikalabing siyam na palabag ng gusali.

Sa ikalabing isa, dalawa, tatlo at apat naman na palapag ang kompanya ko. Sa apat na palapag na iyon ay sakop ng kompanya ko. At ilan sa palapag ay ang mga pinarerentahan kong mga unit.

Dahil sa maaga pa naman para sa oras ng pasukan ay restaurant muna ako sa unang palapag nagtungo para doon na mag agahan.

Hindi ko naman ugaling mag agahan pero nasanay na ako dahil kay Mandy.

Natigilan ako ng muli na namang sumagi si Mandy sa isip ko. May mga bagay na nagagawa ko na may kinalaman kay Mandy.

Hindi ba siya mawawala sa isip ko?“ Tanong ko pa sa aking sarili. Kaya ang pagpasok ko sana sa restaurant ay hindi ko na itinuloy. Dumeretso na lamang ako sa aking opisina sa ikalabing apat na palapag. Pero hindi ko napansin na ang napindot ko ay sa ikalabing siyam na palapag. Saka ko na lang iyon napagtanto ng amaglakad ako at tumapat ako mismo sa number 106. Sa mismong penthouse ni Mandy.

“Damn.” Naisuklay ko ng wala sa oras ang kamay sa sarili kong buhok. Naisandal ang isa sa saradong pintuan ng unit nito.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ako nagpasyang magdoorbell sakaling nasa loob lamang siya.

Hindi naman masama ang mangumusta. O kaya ay yayain ito na kumain ng agahan sa baba.

Pero nakatatlong doorbell na ako ay wala paring nagbukas ng pintuan para sa akin kaya naman napilitan akong gamitin ang password niya para mabuksan iyon.

Bumukas iyon. Malaya akong nakapasok sa loob. Naisip ko na baka natutulog pa siya kaya naman agad kong tinungo ang silid nito. Pero hindi ko siya doon nakita at walang palatandaan na nagamit ang kama niya sa pagtulog.

Hinanap ko siya sa buo nitong penthouse pero wala siya. Nangunot ang nuo kong nagpakawala na naman ng buntong hininga bago ako nagpasyang lumabas na ng penthouse niya.

Kung ganun ay hindi sa penthouse ko siya hahanapin kung sakaling gusto ko siya pigilan.

Huh! At bakit ko naman siya pipigilan. Sa anong dahilan?

Nailing na nagpatuloy ako sa paglabas. Sakay ng elevator at tumigil sa palapag ng aking opisina.

At habang naghihintay sa datingan ng mga empleyado ko ay sinimulan ko ng abalahin ang sarili ko sa mga naiwan kong trabaho kahapon para mawala siya sa isipan ko.

○○○

MANDY POV:

○○○

Nakatingin ako sa kawalan. Pangalawang araw na simula ng huli naming pag uusap ni Xaviel.

Gusto ko siyang puntahan dahil talagang namimiss ko na siya. Pero masakit sa damdamin ang mga binitawan niyang salita.

Lagi naman niya akong itinutulak palayo pero ng araw na iyon ay doon ko naramdaman na wala akong puwang sa puso niya.

Siguro nga. Dala lamang sa init ng katawan kaya niya ako pinakikisamahan. Pero ang isipin wala akong halaga para sa kanya ay parang nagkapira-piraso ang puso ko.

“Anak.” Napalingon ako kay mama ng marinig ko ang pagtawag niya?

“Okay ka lang ba?” Tanong nito sa akin na nasa tinig ang pag aalala.

Alam ko na kahit hindi ko iyon sagutin ay alam ng mama kung ano ang nararamdaman ko. Wala akong itinago dito. Alam ng mama kung gaano ko pinapahalagaan si Xaviel. Kung ano siya sa buhay ko.

“Kung talagang mahal mo siya ay bakit hindi mo ipaglaban?”

“Mama. Paano? Ipaglalaban mo parin ba ang taong mahal mo kung siya na mismo ang nagtutulak sayo palayo?” Tanong ko kay mama.

Napatitig ito sa akin.

“Naisip ko na din iyan mama. Pero tama siya. Hindi ko siya dapat idamay sa problema ng ating pamilya dahil ayaw ko din naman siyang mahirapan sakaling pag initan siya ang aking ama sakaling malaman kung ano ang relasyon ko sa kanya.” Sabi ko pa kay mama.

Ang mama naman ngayon ang nagpakawala ng buntong hininga. Mas lumapit ito sa akin saka ako niyakap.

“Patawarin mo ako anak. Wala akong magawa sa desisyon ng iyong ama dahil hindi legal ang aming pagsasama.”

“Wala kayong kasalanan mama. Sadya lamang na napabilang tayo sa pamilya ng aking ama.”

May apat na asawa ang aking ama. Panglima na ang aking mama na hindi naman pwedeng maikasal sa aking ama dahil hindi ito residente sa naturang bansa. Kailangan munang maging residente ang mama bago sila maikasal pero bago pa man siya noon maging residente at nalaman na ng ama ng aking ama ang relasyon nila kaya tumakas ang aking mama sa bansa.

Nagtago dahil ipinagbabawal ang anak sa labas ng nasabing bansa. Pero ng namatay ang lolo ay tuluyan ng nabago iyon ng aking ama kaya niya ako ngayon kinukuha. Dahil ako lamang anh nag iisang lalaki sa mga naging anak nito sa lahat ng naging asawa. At lalaki lamang ang dapat pumalit sa kanya kaya ako ang naturang crown prince ng bansa.

Pero wala akong pakialam doon. Hindi ko ipinagmamalaking anak ako ng isang sultan. Mas gugustuhin ko pang mamuhay ng simple kaysa ang buhay na ipinagpipilitan ng aking ama. At ngayon.. ipinagkasundo pa ako sa anak ng kaibigang maharlika din.

Nais kong marebelde. Ipaglaban ang pag ibig ko kay Xaviel. Pero alam kong hindi magiging madali dahil siguradong gagawa ng paraan ang aking ama na pabagsakin si Xaviel at iyon ang ayaw kong mangyari.

At kung ang pag iwas sa kanya para hindi siya madamay ay pipilitin ko kahit na nasasaktan na ako sa katotohanang wala akong halaga sa kanya.

“Susundin ko na lang ang gusto ng aking ama, mama.” Sabi ko na kumuwala sa yakap nito.

“Pero labag iyon sa kagustuhan mo, anak.”

“Okay lang mama. Kung iyon lang ang paraan para hindi madamay ang taong mahal ko.” Sagot ko kay mama pero ang totoo sa puso ay ang bigat ng pakiramdam kong malayo sa kanya at maikasal sa ibang tao.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #13

Typos and grammatical errors ahead!

“Thank you, Sultan Malik.” Tipid kong pasasalamat ka ama ni Mandy matapos akong makipag usap dito.

Hindi ko naman talaga itinigil ang pakikipag ugnayan tungkol sa aming negosyo pero hindi na si Mandy o ang nagpapanggap na Mandy ang aking kaharap kundi ang sultan na mismo.

Limang araw na din simula nung huli kaming magkita at magkausap ni Mandy. At ang limang araw na iyon ay pinakamahaba ng araw na hindi siya nagpakita sa akin.

Tuluyan na ba talaga siyang magpapakasal?

“Fuck, bakit ko ba iniisip iyon?” Sa loob loob ko dahil na rin sa hindi parin ako mapakali.

Inaamin ko na ang laki ng ibinago ng buhay ko simula ng dumating siya sa buhay ko at nangulit pero ngayon.. parang kulang na ang mga araw na wala siyang nangungit sa akin.

Pero paano at ano ang dapat kong gawin?

“My son, married soon.” Ang sultan na pinipilit paring mag english.

“Greetings for him, Sultan Malik.” Mahina kong sagot na halos walang boses na lumabas sa bibig ko. Sinundan ko pa ng pagtikhim dahil tila may kung anong bumara sa lalamunan ko.

Kung hindi ko siguro alam na si Mandy ang anak nito ay baka mas may buhay ang pagbati ko dito pero may kung anong pumiga sa puso ko dahil doon.

Nagsalita pa ang Sultan. Habang nagsasalita ito ay isinasalin naman ng taga translate nito ang sinasabi. Sinabi nitong gusto akong anyayahan sa kahal ng nag iisang anak na lalaki.

“Ofcourse, sultan Malik.” Kuway pagtanggap ko ng inbitasyon nito pero hindi naman ako sigurado at wala akong balak dumalo sa kasal ng lalaking nagparamdam na espesyal ako sa kanya.

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga matapos ang aming pag uusap. Nagpaalam na ang mga ito at magkikita na lang ulit sa susunod na meeting namin para sa iba pang mga detale bago masimulan ang pagsasagawa ng naturang gusali.

Nakasunod na lang ang tingin ko sa sultan kasama ang mga guard nito at taga salin ng salita.

Bakit ba kailangang naging komplekado pa ang lahat. Bakit kailangang isa pa siyang anak ng sultan kung maayos na din naman ang kanilang pamumuhay.

“I hate this feeling.” Naikuyom ko ang kamao ko dahil hindi ako makapag isip ng maayos dahil sa kakaisip kay Mandy dahil sa nalalapit niyang kasal?

Ano ang gagawin ko?

“No! Kailangan kong makausap si Mandy. Kailangang magkaliwanagan kami. Kailangan kong muling marinig ang side niya.” Turan ko habang inaayos ko na ang mga gamit ko.

Habang palabas ng aking opisina at hawak ang cellphone at tinawagan ko na si Mandy para sabihin magkita kami pero hindi niya sinasagot ang mga tawag ko.

“Damn! Answer the phone, Mandy.” Gigil na paulit ulit lamang ang ginawa kong pagtawag sa kanya pero wala paring sumasagot sa kabilang linya.

Nagtungo ako sa taas ng building kung saan ang penthouse niya pero wala parin siya doon at halatang hindi pa siya umuuwi. Kaya ang naisip kong puntahan ay ang maliit na kainang  pinuntahan namin noon.

It took me twenty minute bago ako marating ang naturang kainan nila.

“Good afternoon, Ms. Selvester.” Pagbati ko sa kanyang ina na sumalubong agad sa akin ng makita ako.

“Magandang tanghali din, hijo. Kakain ka ba?”

“Hindi po, gusto ko lang sana makausap si Mandy.” Magalang at seryuso kong sagot dito.

“Naku, halos kakaalis lamang ng anak ko, hijo.”

“Ho! Saan po nagpunta?”

“Paalis siya ngayon papunta ng Brunie, hijo. Sabi niya na aagahan na lang daw niya ang pag uwi doon para maaha niyang matapos ang paghahanda para sa kasal niya.”

“What? Saan pong terminal? Anong oras  siya aalis?”

“Termninal 3, hijo. Mamaya pang alas tres ang lipad niya.”

“Maraming salamat po. Hindi na po ako magtatagal kung ganun. Aalis na po ako.” Paalam ko na agad sa dito.

Nagmamadali ang bawat hakbang ko na tinungo kung saan nakaparada ang sasakyan ko. Hindi na ako nagdalawang isip na habuli ito sa kung saan mang terminal siya nandoon.

Gusto niya itong makausap at gusto niyang pigilan ito sa nalalapit na kasal.

Hindi ko alam ang dahilan ko o rason kung bakit ako nagpapasyang pigilan siya. Basta nangingibabaw sa pagkatao ko na hindi dapat siya magpakasal sa iba.

Mabilis ang ginawa kong pagmamaneho. Hindi alintana ang gitgitan ng trapiko basta marating ko lamang ang terminal na kinaroroonan niya. Saka na ako mag iisip kung ano ang idadahilan ko kung bakit ko siya pipigilan.

Halos inabot ako ng isang oras sa kalsada dahil sa trapiko bago ako tuluyang nakarating.

Dahil kilala ang ang apelyedo kong Anderson na isa sa founder ng Terminal ay wala ng humarang sa akin dahil sa ipinakita kong ID.

Hinanap ko si Mandy sa siksikan ng mga tao sa waitin0 area o sa kahit saang sulok ng airport. Hindi ako tumigil.

“Damn it. Where are you, Mandy.” Naiinis na akong patuloy lamang sa paghahanap habang patuloy ko parin siyang tinatawagan.

“The number you have dialed is out of….” hindi ko na natapos na pinakinggan iyon at natigil ako sa kalahitnaan ng maraming tao habang nakatingin ako sa harapan ko.

Kusang bumaba ang kamay kong may hawak ng cellphone at naisilid iyon sa bulsa ng pants ko.

Nagtama ang mga mata namin. Hindi maitatago sa mukha niya ang pagkagulat ng makita ako.

Inaasahan na ba talaga niyang hindi ako magpapakita sa kanya? Pero nandito na ako ngayon, nakatayo sa harapan niya para pigilan sa pag alis niya.

Kusang humakbang ang mga paa ko. Parang naging slow motion pa ang bawat hakbang kong palapit sa kanya. While he is still standing na hinihintay akong tuluyang makalapit sa kanya.

“Where is your damn phone?” Iyang ang unang salitang lumabas sa bibig ko ng makalapit ako sa kanya. “Kanina pa kita tinatawagan pero….”

“Why are you here?” Tanong niya na nakapagpatigil sa mga sinasabi ko. Seryuso na walang kangitngiti na hindi tulad sa tuwing lagi siyang nakikipag usap sa akin na laging naaliw.

“We need to talk.”

“Talk?” Pang uulit niya sa sinabi ko. “Sa tingin ko ay wala na tayong pag uusapan, Xaviel dahil tama ka, hindi na dapat kita idamay pa sa problema ng aming pamilya.” Sabi nito na iniwas ang tingin sa akin. “At kung tungkol sa negosyo iyan, hindi naman aatras ang aking ama doon.”

“No! Let’s talk. We need to talk.” Saka konsiya hinawakan at pinigil ang tangka nitong pagtalikod sa akin.

Napatingin siya sa kamay kong humawak sa kanya.

“Don’t go. I’m here to stop you to get married.” Sa wakas ay nasabi ko na din ang pakay ko.

“Xaviel.” Nagulat ito sa sinabi ko. Muli siyang napatitig sa akin.

“You heard me right, Mandy. Kaya ako nandito ay para pigilan ka sa pag alis. Para pigilan ka sa pagpapakasal mo.” Muli ay sabi ko sa kanyan na halatang hindi talaga makapaniwala.

Pero nangunot lang ang nuo ng umiling siya.

“Sorry.” Kuway sabi niya na inalis ang kamay kong nakahawak sa kanya. “Pero buo na ang pasya ko. Ayaw kong madamay ka pa sa problema ko.” Saka niya ako tinalikuran.

“Damn, I didn’t come here for nothing, Mandy. I’m not going to waste time just for you to say no.” Napalakas ang boses na sabi ko sa kanya saka ko siya muling pinigilan sa kamay.

Nagkatinginan na din sa amin ang ibang mga tao sa loob ng airport pero wala na akong pakialam sa iba dahil buo ang pasya kong pigilan siya.

Nakipagsukatan na naman siya ng tingin sa akin.

“Let’s go. Huwag dito tayo mag usap.” Sabi ko pa na hinila na siya sa hindi mataong lugar. Kahit na ayaw man siguro niyang sumama sa akin ay nagpahila na din naman siya.

“I told you, I’m here to stop you from leaving.”

“Xaviel, this is not…”

“I-m not joking kung iyan ang gusto mong sabihin.” Putol ko sa sinasabi niya. “Sinabi mo na kung gusto kitang pigilan ay hanapin kita. Pero limang araw pa lang ang lumilipas ay bakit aalis ka na? Why?”

“Ako yata ang dapat magtanong niyan sayo, Xaviel. Why? Why are you doing this?” Balik tanong niya sa akin.

Natigilan naman ako. Bakit nga ba?

“Because you love me.”

“Hah.” Naisuklay niya ang mga daliri sa kanyang mga buhok. “Yes, I love you, Xaviel. Kaya ako nakapagpasya na umalis para hindi ka madamay sa problema ko. I love you, Xaviel at handa akong lumayo para hindi ka madamay sa problema ng pamilya ko. Pero.. hindi iyan ang gusto kong marinig sayo? Bakit mo ako pipigilan? Do you love me too?”

“Huh.” Ako naman ang natigilan. Hindi ko alam ang sagot sa tanong niyang iyon. Hindi ko alam kung pagmamahal ba ang dahilan kaya ako nandito para pigilan siya.

“Yeah! You don’t love me like how I love you. Pero okay lang. Masaya akong nandito ka para pigilan ako pero hindi mo na mababago ang pasya ko. Babalik ako ng Brunie para tuparin ang gusto ng aking ama.” Seryuso na sabi niya sa akin. Ramdam ko na buo na ang pasya niya sa bagay na iyon.

Napalunok ako. Hindi pa din ako nakapagsalita. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat o tamang gawin para pigilan siya.

Masuyong humaplos ang mga palad niya sa pisngi ko. “I love you, no matter what? Kaya ako aalis para…”

Hindi na ako nakapag isip pa. Sa paghaplos niya sa pisnhi ko ay tinawid ko ang pagitan ng mga labi namin at hinalikan ko siya.

Nanlaki ang mga mata niyang nakatingin sa akin habang magkadikit parin ang labi namin. Kumilos ang kamay ko para ihawak iyon sa batok niya at ang isa ay sa braso niya.

Naipikit ko na ang aking mga mata para palalimin ang paghalik ko sa kanya. Wala na akong pakialam kung mayroon mang ibang tao na napapadaan dahil kung ang paghalik ko lamang na iyon sa kanya ay magbago ang isip niya.

“Uhm.” Bahagya akong napasinghap ng maramdaman ko ang pagtugon niya. Napangiti na ako sa ilalim ng paghalik ko sa kanya dahil hindi ako nabigo.

Ang kamay niya na nasa pisngi ko ay humawak na din sa batok ko. Habang ang isa ay umalalay sa likod ko.

Pareho na naming pinagsaluhan ang init ng paghalik ko sa kanya.

“X-xaviel.” Bulong niya sa pangalan ko ng maghiwalay ang mga labi namin. Magkadikit ang nuo namin at nagkasalubong ang mga mata.

Marahas ang pinakawalan nitong paghinga.

“I love you.” Bulong pa nito.

“I still can’t answer that, Mandy. But if you want to hear me to answer that, you must stay and make me fall for you.”

“But I can’t stay.” Sabi niya na unti unting lumayo sa akin. “Hindi ko hahayaang madamay ka sa galit ng aking ama sakaling malaman niya na ikaw ang dahilan kaya hindi ako sumunod sa gusto niya.” Sabi niya kaya naliwanagan na ang isip kokung bakit gusto niya paring umalis. “Ayaw kong idamay ka. Lalo na baka idamay ang mga negosyo mo. Ang pamilya mo.”

Nailing ako na seryusong napatitig sa kanya.

“Sino ako, Mandy?”

“Huh.”

“Answer me. Who am I?”

“Xaviel?”

“What is my last name?”

“Anderson?”

“Now, What and who is Anderson in this country?”

Natigilan siya. Hindi siya agad nakasagot na tila kinukuha ang nais kong ipahiwatig.

“Isa akong Anderson, Mandy. At sabihin mang galing ka sa maharlikang pamilya ay wala akong pakialam. Your father cannot underestimate an Anderson.” Sabi ko sa kanya para palubagin ang isip niya.

“Xaviel.”

“You crossed the line that I set for myself, So there’s no turning back once you cross that line and I’ve decided to cut that line for you.” Sabi ko sa kanya. “Now, tell me. Do you still want to go? Or stay, at sabay nating harapin ang ama mo.”

Nakita ko ang paglunok niya. Kumikinang na ang mga mata niya dahil sa namumuong luha.

“Xaviel.” Tanging pangalan ko ang lumabas sa kanyang bibig saka niya ako niyakap ng mahihpit. “I love you, and I want stay.” Sabi niya habang nakayakap siya.

Yumakap na din ako sa kanya. Hindi ko man masabi na mahal ko siya ay para ko na rin iyong binigyan ng pahiwatid sa pagpigil ko sa kanya.

“Let’s get out here.” Aya ko na sa kanya at magkahawak kamay kaming nilisan ang airport at bumalik lugar kung saan nandoon ang kainan ng kanyang ina.

Nabawi ko ang kamay ko mula sa pagkakadaop ng aming mga palad. Nakatingin kasi doon ang kanyang ina ng bumaba kami ng sasakyan.

“Kumusta po ulit.” Pagbati ko sa kanyang ina na palipat lipat pa ang tingin sa maing dalawa.

“Hindi ka na ba pupunta doon, anak?” Tanong nito sa kanya na may pag aalala sa mga tingin nito.

“Hindi na, mama. Nandito pa din naman ang aking ama, kaya pag iisipan ko ang sasabihin ko para tanggihan ang gusto niya.”

“Ikaw ang bahala, anak. How about you, hijo. Hindi ka ba nababahala na….”

“Hindi po.” Putol ko sa sinasabi nito. Hindi ako pwedeng mabahala dahil tulad ng sinabi ko kay Mandy na hindi naman basta basta ang pamilyang kinabibilangan ko. Kaya hindi ako matatakot kung ano man ang posebleng magawa ng kanyang ama.

“Sige, nandito lamang ako para suportahan kayo.”

“Salamat mama.”

“Salamat po.” Halos sabay naming saad ni Mandy. Nguiti naman ito bilag pagtugon.

“Sige, pasado alas dose na din. Alam kong hindi pa kayo kumain kaya ipaghahada ko na muna kayo ng makakain.”

“Salamat ulit mama.” Nakagiting sagot niya dito. Hinawakan niya ulit ako sa kamay saka niya ako hinila sa bakateng upuan. At doon na hinintay ang pagkaing iihahanda ng kanyang ina.

Awtomatikong sumara ang pintuan ng penthouse niya ng makapasok kami.

“Ugh.” Daing ko na may kasamang pagsinghap ng malakas na tumama ang likod ko sa pader sa tabi ng pinto.

Ahad niya akong hinalikan pagkapasok pa lang namin.

“M-mandy, sandali lang.” Pagpigil ko sa kanya ng pakawalan ang labi ko pero hindi siya nakinig. Muli niya akong siniil ng halik. Mas mapusok, mas naging agrisibo.

“Uhmp.” Napasinghap na naman ako pero tuluyan na din naman akong bumigay. Tinugon ko ang halik niya kaya mas lalong lumalim ang halikan namin. At habang magkaugpong parin ang mga labi namin ay tinungo namin ang sala niya.

Doon pareho kaming natumba sa mahabang sofa.

“I miss you.” Saad niya na muli niya akong hinalikan na agad kong tinugon.

Hindi ko na din naman maitatangging sa nakaraang limang araw ay hinahanap ko din ang mga haplos at halik niya.

Kaya para saan pa para pigilan siya kung pinangulilaan ko din naman siya.

Sabay naming pinagsaluhan ng naging halikan namin. Habang magkaugpong parin ang mga labi namin ay malayang kumilos ang mga kamay naming pareho para alisin ang sahabal ng aming katawan na basta na lang inihahagis sa kung saan.

“Uhmm.” Nakasunod ang paningin ko sa kanya ng iwan ang mga labi ko. Nakahawak na ang mga kamay ko sa balikat niya.

Bumaba ang mga labi niya sa leeg ko, sa balikat hanggang sa mapagtuunan ng pansin ang dibdib ko.

Isinubo niya ang isang utong ng dibdib ko at mahusay na sumisipsip ang labi niya doon.

“Ahhh.” Hindi ko mapigilang mapaungol dahil sa kiliting dulot ng pagsipsip niya sa dibdib ko samahan pa ng paglalaro ng isa niyang kamay sa kabila.

“My Xaviel, I really miss you.”

“Yeah! Me too.” Sagot ko kaya naging mas agrisibo siya.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON: #14

Typos and grammatical errors ahead!

Tahimik akong nakamasid sa kanya habang abala sa pagluluto ng agahan. Hindi ko mapigilan ang mapangiti dahil sa ekspertong galaw niya sa pagluluto.

“Gutom ka na ba? Sandali na lamang ’to.” Nakangiting bumaling pa siya sa akin sabay taas ng bahagya ang palayok na hawak at sandok.

“Yeah!” Tipud kong sagot saka ako tumayo sa pagkakaupo ko. Naisipan ko na ding maglabas ng pinggang kakainan namin para makatulong sa kanya.

Nasa mga labi niya ng muli akong sulyapan. “Umupo ka na lang, ako na ang bahala dyan.”

“I insist.” Saka ko ipinagpatuloy ang pag aayos ng pinggan at mga kubyertos sa lamesa.

Hindi naman din nagtagal ay tapos na siyang nagluto.

“Here we go. Tsaran.” Sabay lapag ng mga nilutong agahan. “Let’s eat.” Saka ito umupo sa tabi ko.

“Ako na.” Pagpigil ko ng lagyan niya ng kanin ang pinggan ko saka kinuha sa kanya ang sandok.

“Gusto lang maman kaita pagsilbihan.”

“Hindi na ako bata, Mandy. Saka ikaw na ang nagluto, kaya hindi mo na kailangang pati paglalagay ng pagkain sa pinggan ko ay ikaw pa ang gagawa.” Pagsagot ko sa kanya. At para matigil na siya ay siya na lang itong ipinagsandok ko ng pagkain at inilagay iyon sa pinggan niya. “Here.” Sabi ko na napatingin pa ako sa kanya dahil napatitig siya sa akin. “What?” Kunot ang nuong tanong ko na muling naglagay ng ulam sa pinggan niya.

“I really love you.” Pagsagot niya na sinabayan pa ng paghalik niya sa pisngi ko.

Napailing ako pero napangiti din dahil sa kaunting bagay lang na ginawa ko ay malaking bagay na iyon sa kanya.

“Tigilan mo na iyan. Kumain tayo.”

Magana na nga naming pinagsaluhan ang pagkaing niluto niya. Magaan din naman pala sa pakiramdam na hindi siya sinusuway sa kakulitan niya basta huwag lang talaga niyang susobraham dahil masisita ko na naman siya.

Matapos nga kaming kumain ay sabay kaming bumaba ng palapag hanggang sa palapag ng opisina ko.

At tulad ng dati, tawag attraksyon talaga ang dating niya sa iba dahil nangingibabaw ang kagwapuhan niya.

“Paano mo sasabihin sa iyong ama ang pag ayaw mo sa kasal?” Seryusong tanong ko sa kanya ng mapag usapan namin ang kasal niya sa babaeng anak ng kaibigang maharlika ng kanyang ama.

“Nag iisip pa ako. Siguradong magwawala ang aking ama kapag sinabi ko na hindi na ako magpapakasal sa anak ng kayang kaibigan.”

“Gusto mo bang samahan kita? I can help you with…”

“No.” Mabilis na pagtanggi niya sa inaalok kong tulong na kausapin ang kanyang ama. “Sinabi ko sayo na ayaw kong madamay ka sa galit ng aking ama.”

“At sinabi ko din sayo na hindi basta basta ang Anderson, kaya wala kang dapat ipag alala.”

“Alam ko iyon pero hindi ko kayang isakripisyo ang katahimikan ng buhay mo sakaling madamay ka sa galit ng aking ama sa akin. Mag iisip pa ako ng paraan.”

Napatitig ako sa kanya. Puno ng determinasyon ang mga matang nakatingin sa akin na ayaw talaga niya akong madamay sa problema niya.

Pero naisip ko na iyon nung una pa lang bago ko siya pinigilan sa pag alis. Pero hindi ko akalain na ganito siya katigas na huwag akong makialam sa problema niya.

“Look…”

“Still no, Xaviel.” Pigil niya sa muli kong sasabihin. “Gagawa ako ng ibang paraan huwag ka lang madamay.”

“Okay! But tell me, ano ba ang rason ng iyong ama kaya ka niya ipapakasal?” Kuway tanong ko para makapag isip din ako ng paraan kung sakaling malaman ko ang dahilan.

“Alam mong siya ang sultan sa bansa ng Brunei.”

“Yeah.”

“And he has so many wife.”

“Okay. I got it.”

“Lahat ng asawa niya ay walang anak na lalaki. Maliban sa akin na anak niya sa labas kay mama.”

Napatango ako. Hindi na ako umimik at nakinig na lamang sa kanya.

“Dahil wala siyang talagapag mana sa mga anak niya sa mga asawa ay ako lang ang nakikita niyang pwedeng magbigay sa kanya ng apo na pwedeng magmamana ng kanyang trono. Kaya ipapakasal niya ako sa anak ng isa niyang kaibigan para mabigyan siya ng apo. Para may maging legal na apo siya na magdadala ng kanyag apelyedo.” Mahaba nitong kwento.

“Kung ganun apo lamang ang kailangan niya sayo kaya ka niya ipapakasal? Para may uupong bagong Sultan sa bansa, ganun ba?”

“Oo, dahil nilinaw ko sa aking ama na hindi ako uupo sa trono niya? Hindi ko hinangad ang buhay ng maharlika? Ayaw ko, lalo na kung malalayo ako sayo.”

“Pfft.” Napangiti ako na pinigilan kong matawa. “Kasemple naman ng rason mo? Mas pipiliin mo ang makasama ako kaysa ang karangyaang tatamasain mo kapag ikaw ang naupo sa trono?”

“Oo. Ganun lamang kasemple ang gusto ko. Ang makasama ka. Saka, aanhin ko ang trono bilang sultan kung kapalit naman ang kaligayahan ko.”

“Pero kung hindi kita nakombinsi ay magpapakasal ka din naman?”

“Dahil ayaw ko din na madamay ka? Susunod na lang ako sa kagustuhan ng aking ama huwag ka lamang madamay sa gulo ng aking pamilya.”

“Okay. In that case, let’s talk to your father and tell him that…”

“I said no.”

“But I insist. Sisiguraduhin kong hindi makakatanggi ang iyong ama sa magiging alok ko.” Sabi ko sa kanya.

“Xaviel..” tila naguguluhan dahil tangging pangalan ko na lang ang nabanggit niyang napatitig sa akin.

“Pero bago iyan, let’s go to hospital again. It’s been a while simula noong huli tayong nagpacheck up.”

“Huh. But I’m clean.” Sabi naman niya na mas nangunot pa ang nuo.

“I know. And if your not, hindi ako papayag na pagalaw sayo. Let’s go.” Tumayo ako saka ko siya nilapitan.

Hinawakan siya sa pulsuhan at hinila na palabas ng opisina ko. Halatang naguguluhan parin siya sa ikinikilos ko ay hindi naman siya nagreklamo sa paghila ko sa kanya.

“Cancel all my appointment this afternoon.” Bilin ko sa sekretarya ko ng matapat kami sa lamesa nito.

“Yes, sir.” Agad na sagot nito na hindi na nagtanong kung bakit.

Nilisan nga namin ang kompanya ko at tinungo ang hospital para alamin ang kalagayan ko. Nakapagpasya na din ako na sabihin sa kanya ang kakaibang kalagayan ko. Para hindi na maguluhan at pwedeng idahilan iyon para hindi na siya pilitin ng kanyang ama na ipakasal sa iba dahil hindi ko hahayaang may ibang mag may ari maliban sa akin na simula pa lang ay ako na ang unang may hawak ng puso nito.

“Bumisita ka yata ulit ngayon, hijo.” Ang papa na pumasok sa opisina nito. Kagagaling lamang nito sa isang operasyon. Pero sa tanong nito ay hindi maipagkakailang inaasahan na nito ang muli kong pagbisita.

“Yeah, papa. Gusto ko din kasing malaman kung kumusta ang kalagayan ko.” Pagsagot ko kay papa.

“Kalagayan? Bakit? May sakit ka ba?” Si Mandy na sa wakas ay nagsalita na din. Simula kasi ng dumating kami sa hospital ay hindi na ito nagsalita o nagtanong man lang kung ano ba talaga ang gagawin namin dito sa hospital.

“Naku! Hindi mo pa ba nasabi sa kanya ang kalagayan mo, hijo?”

Umiling ako. “Kaya kami nandito, papa. Para sabihin sa kanya ang totoong kalagayan ko. Baka hindi siya maniwala kung sasabihin ko lang at walang patunay?”

“Sandali. Ano bang pinag uusapan niyo. Xaviel? Are you sick? Is it curable?”

“No. Walang gamot sa kalagayan ko, Mandy.” Sagot ko sa kanya. May lungkot at pag aalala sa mukha nitong nakatitig sa akin. Hinawakan pa niya ang mga kamay ko at dinala iyon sa tapat ng kanyang mga labi.

“Enough, Xaviel. Pinag aalala mo lang ang bata.” Ang papa na nakatingin sa amin.

“I’m not child.”

“Yeah, kiddo. Pero mas matanda parin sayo ang anak ko. Kaya bata ka parin sa kanya. Saka, huwag kayo dito maglambingan sa opisina ko.”

“Para ka namang hindi dumaan sa edad namin papa. Saka hanggang ngayon naman ay hindi mo din inilulugay ang paglalambing mo kay daddy.”

“Whatever.”

“Tara.” Muli ko siyang hinawakan ang kamay nito na nasa mukha parin ang pag aalala. Na alam niyang mapapalitan iyon ng pagkagulat kapag nalaman na niya ang totoong pakay namin dito sa hospital.

Tahimik lamang na nagpahila siya sa akin ng pasukin namin ang isa pang silid sa opisina ng papa.

“Ultrasound?” Mahinang saad niya.

“Yeah.”

“No. Ayaw kong malaman kong ano ang sakit mo. Please, Xaviel. Let’s go home.” Pahila pang sabi niya sa akin na siya naman ngayon ang nakahawak sa kamay ko. “I can’t lose you.”

“Bata ka, oo. Huwag kang mag alala. Walang sakit ang anak ko kaya huminahon ka.” Ang papa na tinapik pa siya nito sa balikat.

Hindi parin niya ako binitawan.

“C’mon. I just want to show you something.” Sabi ko sa kanya na pilit binawi ang kamay ko. Malakas ang pagkakahawak niya sa akin pero naalis ko din naman ang kamay niya. Nahiga na ako sa examination table.

Muli niyangnikinulong sa mga kamay ang palad ko.

“Relax, hijo.” Ang papa na pinapakalma siya dahil kahit hindi na ito magsalita ay ramdam ko ang panginginig niya dahil sa pagkakahawak niya sa akin.

Hindi ko tuloy mapigilan ang mapangiti

Nakatingin na kaming lahat sa monitor screen ng simulan na ng papa na ihagod ang transducer sa tiyan ko. Marahang niya iyong iginagalaw para maayos na maipakita ang bagay na noon pa man ay ayaw kong ulit makita dahil hindi ko hinangad noon ang ganitong kalagayan ko.

Pero ngayon ay may nagtulak talaga sa akin na bakit ko ba iyon ikakahiya kung magiging daan pa para hindi mapunta sa iba ang taong nagparamdam sa akin na espesyal ako.

“There you go.” Ang papa ng makahanap ng magandang anggulo. “And holy crap.”

“What?” Nawala ang ngiti ko sa nakitang kabiglaan ng papa na nakatingin sa monitor.

“I told you, let’s go home. I’m done with this.” Si Mandy na kinabahan na naman sa naging reaksyon ng papa. Hinila niya ako paalis sa table.

“Hey, young man. Hindi pa ako tapos.” Pagsita naman ni papa na muli niya akong pinahiga.

“No!” Matigas na sagot na nakipagsukatan pa siya ng tingin kay papa.

“Tsk. Yeah! Yeah! I told you, my son is healthy.”

“Then why did you…”

“You’re pregnant.” Sagot ng papa na hindi na pinatapos ang tanong ko.

Natigilan ako sa sinabi ng papa na napatingin pa kay Mandy na napanganga pa sa sinabi nito.

Kahit sino ay mabibigla sa sinabi ng papa. Ako man ay talagang nagulat din dahil wala naman akong balak malaman na buntis ako dahil gusto ko lang naman ipaliwang dito na pwede ko siyang mabigyan ng anak na hahangadin ng kanyang ama. Pero ang nalaman na nasa sinapupunan ko na nga ang magiging anak namin ay nakakabiglang balita.

“Come again?” Si Mandy na nakahuma na sa kabiglaan dahil sa narinig. Sabay din kaming napatingin kay papa.

“Lie down.” Utos nito kaya muli akong nahiga. Muling inihagod ng papa ang transducer sa tiyan ko and when he saw the area where my womb was he stopped there and showed us what was on the monitor.

“Where?” Tanong ko kay papa dahil wala naman akong makita.

“Here and here.” Sagot ng papa sabay turo sa dalawang tila bilog sa monitor. “And you are 5 weeks pregnant.” Dagdag pa ng papa.

“What? Wait. What are you talking about?” Si Mandy na sumingit sa usapan namin ng papa tungkol sa ipinapakitang resulta ng ultrasound ko.

Matapos kuhanan ng copy ay saka humarap sa amin si papa at ibinigay ang kopya ng naging ultrasound sa kanya.

“Wala na akong masabi.” Si papa na nailing pa na nakatingin kay Mandy. “You young man, marry my son bago pa lumuno ang tiyan niya.”

“Huh.”

“Papa.”

“Ano? Hindi kayo magpapakasal? Alam mong kakaiba ang kalagayan mo pero nagpagamit ka sa batang ito tapos ngayong buntis ka aangal ka? Huwag ako ang pakitaan mo ng katigasan ng ulo mo, Kaellan Xaviel Anderson.” Sumbat ng papa na talagang binanggit pa ang buo kong pangalan. “You are carrying twins.”

“Pregnant, twins? Si Xaviel?” Si Mandy na hindi parin makapaniwala.

“Look, you..”

“Ako na ang magpapaliwanag sa kanya papa. Pwede iwan niyo na muna kami dito? Kakausapin ko lang siya.” Kuway pagpapaalis ko kay papa na hindi naman tumanggi. Lumabas ito at naiwan nga kaming dalawa ni Mandy sa loob ng ultrasound room ni papa.

“Xaviel? Am I dreaming?” Tanong pa nito na hawak parin ang ultrasound copy na bigay ng papa sa kanya at nakatingin doon.

“No. Totoo lahat iyan. At iyan ang nais kong sabihin sayo na pwede akong magdala ng bata sa katawan ko. Pero nagulat din ako dahil hindi ko akaling may nabubuo na pala sa loob ng katawan ko.”

“H-how?” Naguguluhang napatitig ito sa akin. Hindi ko na tuloy makita dito ang isang makulit na Mandy na una kong nakilala. Seryusong seryuso itong nakatitig sa akin. Tila nagmatured pa itong tignan ngayong naguguluhan siya.

“Hindi ko pa pala nakwento sayo. Namana ko ang kalagayan ng nagdala sa amin. My dad, or maybe we can call him mom because he is the one who gave birth to me with my twin, Frances. At sa dalawa pa naming kapatid na kambal.” Panimula ko sa pagpapaliwanag sa kanya.

“Paanong nangyari?”

“Hindi ko din alam. Pero maswerte parin kami kahit na ang nagdala sa amin ay isa ding lalaki. At siya ay ang daddy namin. At ako ang nakamana sa kanyang kakaibang kalagayan. Pwede din akong magbuntis.”

“X-xaviel, t-this is..”

“Yeah! Hindi kapani-paniwala pero iyan ang katotohanan. I told you to use proteksyon hindi sa pwede tayong makakuha ng sakit kundi dahil dito. Pero matigas ang ulo mo.”

“But it’s better without protection, it feels amazing.” Sagot naman niya.

“Yeah! Sinabi ko nga pero dahil doon ay nabuo sila. You heard what papa said. We are having twins.”

“I still can’t believe it. I feel like I’m dreaming.” Sabi pa niya na muling tinignan ang larawan. “Totoo ba talaga ito?”

“Silly. Iyan na ang katibayan. Pwede mong gawin iyang rason sa Sultan para hindi ka na magpakasal sa iba.” Sabi ko sa kanya.

“Xaviel, oh my… I love you even more.” Sabi niya na binitawan ang larawan. Ikinulong sa mga palad niya ang mukha ko saka niya ako siniil ng halik sa mga labi na agad ko namang tinugon.

“Ehem.”

Sabay kaming natigilan ng marinig namin ang pagtikhim ng papa na hindi ko namalayan na bumalik pala siya sa loob dahil sa pagkatangay ko sa naging halikan namin ni Mandy.

“Your dad want to see you right now. “ ang papa na may ngisi sa mga labi. “With that little brat.” Sabay tingin kay Mandy.

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga na namangha parin dahil hindi ko nakitaan ng pag uwas si Mandy kay papa. Hindi tulad ng iba na kung makikipagkita sa mga magulang ang magkasintahan ay mahihiya o maiiliang pero hindi niya nakita iyon kay Mandy. He is matured enough for that by the way.

“Yeah! We will papa.” Pagsagot ko na bumaba na ako sa pagkakaupo sa bed table.

“Malinaw na ba ang lahat sa kanya? Hindi ka na ba nagulat, hijo?” Kuway naging seryuso naman ang papa ng tanungin siya.

“A little bit, sir.”

“Yeah! Kahit sino naman siguro na hindi alam ang side ng pamilya namin. By the way, congrats, kiddo. Pag uusapan na lang natin ang kasal niyong dalawa.”

“Papa.” Pinanlakihan ko ng mga mata ang papa .

“No more buts, Xaviel. Ikaw ang pinakamatino sa inyong mgakakapatid kaya alam mo ang tamang gawin sa hindi dapat.” Sagot ng papa. Tinapik pa niya ako sa balikat. “Lumabas na kayo diyan, sabay sabay na tayong umuwi ng A. Place.” Dagdag pa ng papa bago naunang lumabas.

Nagkatinginan pa kami ni Mandy, sabay na napangiti bago sumunod kay papa palabas para umuwi ng A. Place.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #15

Typos and grammatical errors ahead!

“Hijo.” Yumakap pasalubong sa akin si daddy. “I miss you.”

“I miss you too, dad.” Pagtugon ko dito na tumugon ng yakap nito. Matagal na din kasi simula ng umuwi ako ng A. Place at bihira ko na talaga sila makita. Kaya hindi ko masisisi na ganito ang maging salubong sa akin ni daddy.

“Kung hindi pa itinawag sa akin ng papa mo ay wala pa akong kaalam alam. Huhuhu. Hindi na talaga bata ang mga panganay ko.”

“Dad.” Nahawakan ko ito sa braso at bahagyang inilayo sa akin. “Can you stop acting like that.”

“Hmmm.” Pero hindi naman nito iyon pinansin. “And you.” Bumaling ang daddy kay Mandy na tahimik lamang na nakamasid sa amin pero hindi ko naman nakitaan ng pagkailang ngayong kaharap ang daddy.

“I will marry him, I promise.” Pagsagot nito dahilan para matigilan kami ni daddy. Kahit ang papa na paakyat na sana sa taas ay tumigil at napatingin sa amin.

Siniko ko siya. Ibang iba ang ipinakita nito kay papa ngayong kaharap si daddy.

“Are you nervous?” Tanong pa ng daddy sa kanya.

“Hindi po. Gusto ko lang pong sabihin na pananagutan ko si Xaviel.” Taas nuong sagot nito.

“Haha. I know that. Hindi ka naman sasama sa anak ko kung hindi ka seryuso sa kanya. So relax, hijo. And welcome to our family.” Nakangiting sabi naman ng papa.

Natampal ko parin ang nuo ko kasabay ng pag iling na may kasamang malalim na paghinga. Hindi naman nakaligtas sa akin ang pagngisi ng daddy sabay lingon kay papa na nakangiti din.

Muli ko siyang siniko pero hindi naman niya iyon pinansin. Nakipagsukatan pa ng tingin kay daddy.

“Thank you po, tito.”

“Are we la…” napatingin sa akin si Frances na kadarating lang kasama ang mag ama niya na hindi na naituloy ang pabungad na sasabihin sana. Ilang araw pa lang nung lumipat sila sa bago nilang tahanan kahit na hindi pa nila naayos ang kung anong gusot nilang magkaibigan. “Xaviel. How are you bro.” Humakbang na itong palapit sa akin.

Pareho kaming nagtapikan ng balikat bilang pagbati.

“And, Engr. Mandy Selvester. You are here too, how are you? May okasyon ba?”

“Fine, mr. Frances Anderson.” Pormal na nagkamayan sila ng kambal ko bago binalingan naman si daddy na sinalubong agad ang apo nila.

“Nasaan ang dalawang Quinn, dad? Darating din ba sila?” Tanong pa ni Frances kay daddy.

“Hindi siguro, hijo. Alam mo naman ang mga iyon, may kanya-kanya na ding pinagkakaabalahan.” Karga na ni daddy ang anak nila. “Maupo muna kayo. And also you hijo.” Pagbaling nito kay Mandy na agad namang tumalima.

Hawak ang kamay ko at hinila paupo sa sofa.

Muli akong nailing. Dahil sa masunuring pagkilos niya sa harapan nina daddy na kapag ako ang nagsasabing tigilan ako at maupo lang sa tabi ay mas lalo siyang mangungulit sa akin.

“Kung naiilang ka ay pwede tayong umakyat muna sa silid ko.” Kuway sabi ko sa kanya na tuwid na tuwid ang pag upo.

“I’m okay.” Sagot niya na nakatingin sa anak ng kambal ko na kalong na ng daddy. “I never thought we’d have babies and you’re carrying them now. I can’t wait to see them.”

“Yeah!” Tipid kong sagot na nagpasyang tumayo sa pagkakaupo ko sa tabi niya. “We can’t just stay here. Hindi ka na mahaharap pa ng daddy ngayon.”

“Where are we going?”

“In my room. I just want to lie fown first bago mananghalian. Let’s go.” Aya ko sa kanya. “Dad, akyat lamang kami.” Kuway baling ko kay daddy na abala na nga sa pagkarga sa anak nila Frances.

“Go on, hijo. Tatawagan ko na lamang kayo kapag kainan na.” Sagot ng daddy na hindi na din lumingon pa.

“Okay lang ba na iwan natin sila dito?” Tanong pa niya ng hilain ko siya patayo.

“Why not? They are busy with the baby. And daddy already welcome you, anyway.”

Binitawan ko na siya. Hindi ko siya pipiliting sumama sa akin paakyat kung ayaw niya.

Sa gilid ng mata ko ay nakita kong tumayo na din siya ng nasa hagdanan na ako. Hindi ko na siya inimik at hinayaan ko ngang sumunod sa akin sa pag akyat.

“Hey.”

Nagulat pa ako ng bigla niya akong yakapin mula sa likod ng nasa loob na kami ng akimg silid.

Ibinaon ang mukha sa kaliwang balikat ko at ang kanyang mga palaf ay dumada sa nipis kong tiyan.

“Are we really having babies.” Mahinang tanong nito na patuloy sa marahang paghugod sa tiyan ko.

“Uhm.” Tipid kong sagot. Halos isang minuto ko din siyang hinayaan sa pagyakap niya at pagdama bago ko kumalas sa kanya.

“Hanggang ngayon ay hindi parin ako makapaniwala.

“Yeah! Kahit sino naman. Kakaiba man ang kalagayan ko ay iyon ang katotohanan. Hindi na iyon mababago.” Nagtama pa ang mga mata namin ng lingunin ko siya.

“Sit down.” Alok ko sa sabay turo sa kanya ng sofa sa gitna ng silid ko malapit sa paanan ng kama.

Masunurin naman siyang sumunod at naupo pero ang tingin niya ay nakasunod sa akin. Nakasunod sa bawat galaw ko na nababakas sa kanyang mukha ang hindi parin makapaniwala.

“Are you done staring?” Tanong ko ng maupo ako sa sofa sa harapan niya.

Napansin ko ang kanyang paglunok. Kumurap pa sabay tayo na lumipat ng upo sa tabi ko.

“I love you. I really do. And I love you more now than before.”

“I know.”

Napailing na naman ako ng yumakap na naman siya sa akin.

“Marry me, Xaviel. Please.” Kuway pag aalok na naman nito.

“Sinabi ko sayo na hindi basta basta ang kasal, Mandy. Oo nga at pinigilan kita sa pag uwi mo ng Brunei para hindi mo ituloy ang pagpapakasal mo sa taong hindi mo naman mahal. Sinabi ko din sayo na hindi ko pa masasagot iyan ngayon.”

Nagpakawala siya ng malalim na paghinga na kinalas ang pagkakayakap sa akin. May ngiti parin sa kanyang mga labi pero hindi iyon abot sa kislap ng kanyang mata.

“Nilinaw ko sayo ang bagay na iyon, Mandy.”

“Alam ko. At maghihintay ako hanggang sa handa mo ng sagutin at tugunan ang pagmamahal ko sayo. At hindi ako susuko. Lalo na ngayon, magkakababy na nga tayo.”

“Good.” Itinaas ko ang kamay ko to pat and stroke his hair like a kid. “Be good, always. Saka na natin iyan pag usapan matapos nating kausapin ang ama mo na ayaw mong magpakasal.”

“Okay.” Tipid niyang sagot na sinundan ng damping halik sa labi ko sabay ng paghilig ng ulo sa balikat ko na muling dumama ang palad sa tiyan ko.

Wala na kaming naging usapan pa. Nanatili kami sa ganung ayos ng ilang minuto bago siya muling humarap sa akin.

Masuyong humaplos ang palad niya sa pisngi ko hanggang sa tawirin niya ang pagitan ng mga labi namin at hinalikan ako.

Agad ko iyong tinugon. Siguro nga ay hindi ko matatanggihan ang mga halik niya dahil nasa sistema ko na sila. At kung ang ibig sabihin nun ay tuluyan na ngang nabibihag ang puso ko sa kanya ay handa ko iyong sabihin kung kailang kaya ko na ngang bigkasin iyon para sa kanya.

Ang halik na aming pinagsaluhan ay nauwi muli sa isang mainit na pagiisa ng katawan namin.

“Do you need help?” Ang papa matapos nilang marinig ang aming naikwento tungkol kinakaharap niya ngayon sa pamilya.

“Hindi na kailangan papa. Kaya na naming harapin iyon ng magkasama.”

“Okay then, hijo. But if you need help. Nandito lamang kami ng daddy mo. And you, be a man.” Baling ng papa kay Mandy na matamang nakikinig. “Don’t let your father manipulate you.”

“I will po, tito. Ipaglalaban ko po si Xaviel.”

Nasa mga labi na naman nina daddy at papa ang ngisi dahil sa sinabi nito. Kahit na hindi man sa labi tignan ay nasa kislap parin ng mga mata ang panunukso.

Tulad na lang kaninang bumaba kami ng tawagin na kami para mananghalian. Hindi nila itinago na alam nila kung ano ang naganap sa loob ng silid ko sa loob ng mahabang oras.

“Umaasa kami sayo, hijo. Basta habaan mo na lang ang pasensya para sa anak namin dahil mas maraming nagsasabi na mas matigas pa sa bato ang puso niya dahil walang nakakapukaw ng interest niya.”

“Papa, enough.” Pumagitna ako dahil sa mga nasasabi na ni papa.

“Totoo naman.” Sigunda naman ng daddy.

“Alam ko po, tito. At iyon na ang ginagawa ko.” Sagot naman niya na hindi pinansin ang pagpapagitna ko sa usapan nila.

“Hindi na kami magtatagal, dad. Pa.” Iyon na lang ang naisip kong paraan para maputol na ang usapan nila. Ayaw ko kasi ng ako ang nagiging sentro ng usapan kaya mas mabuting magpaalam na sa mga ito.

“Hindi pa nga tayo nakakapag usap ng matagal, magyayaya ka ng umuwi.” Si daddy. “Bihira ka na nga naming makasama tapos magmamadali ka pa. Lalo na ngayon sa kalagayan mo…”

“I said enough, dad. At saka itigil niyo na iyan dahil hindi na bago ang pagdradrama niyo.” Sabi ko kay daddy dahil iyon lagi ang ang ginagawa nito. Dradramahan kami para lamang umuwi ng bahay sa A. Place at madadala naman kami kaya kami mapapadalaw sa kanila.

“Halata na ba, love?” kuway tanong naman nito kay papa.

“Oo, love. Hindi na kasi bata ang mga anak natin.” Sagot naman ni papa na umakbay

Nailing na lang ako pero magaan sa pakiramdam ko nasuportado ang mga magulang ko sa kahit na anong disesyon namin sa buhay.

Walang nagmamanipula sa bawat kilos namin o sa sino dapat ang gusto nilang makapareha namin. Wala silang pakialam sa kung sino ang pipiliin namin basta kayang panindigan iyon.

“Dad, we are old enough for that.”

“Kaya nga, hijo..hala sige. Hindi na nga kami mangingialam sa inyo. Basta ang bilin namin. If you need anything, nandito lamang kami ng papa mo.”

’Thank you dad.“

“Nakapag paalam ka na ba sa kambal mo?”

“Tapos na dad. Sige, at mauuna na kami. Ingat kayo lagi ni papa.”

Maayos na kaming nakapagpaalam kina papa at daddy at nauna na nga kaming umalis.

Siya na ang nagmaneho. Hindi na niya ako hinayaang magmaneho na dapag magrelax na lang daw ako para hindi ako mapagod.

“Are you treating me like a kid?”

“No. I just want to serve you like a king.” Nakangiti nitong sagot. Mabilis na dinampian pa ako ng halik sa labi bago ipinagpatuloy ang pagmamaneho.

“Whatever.” Naiiling na naging tugon ko sa sinabi niya. Hinayaan ko na lang siya sa gusto niya. Papasaan ba ay masasanay ako sa mas domobleng atensyon na ibinibigay niya sa akin. Lalo na ngayon na may ibang pulso ng pumipitik sa loob ng katawan ko na nag uugnay sa aming dalawa.

“Para saan ang mga iyan?” Tinaasan ko siya ng kilay isang umaga ng pumasok siya sa opisina ko na may maraming paper bag na hawak sa magkabilang kamay na halos hindi na siya magkasya sa pinto.

Ngumiti siya at maingat na inilapag ang mga iyon sa gilid sa may sofa.

Lumapit siya sa akin na siniil na naman ng halik sa labi ng ilang sigundo bago tumigil. Hinawakan ako sa kamay at hinila patayo sa pagkakaupo ko sa swivel chair ko.

“Hey!”

“C’mon, my Xaviel. Look what I bought.” Sabi nito na masayang masaya ang tinig na hindi itinigil ang paghila sa akin hanggang sa malapitan namin ang pinamili niya.

Pinaupo niya ako sa sofa bago isa isang inilapit ang mga paper bag na dala niya kanina. Kinuha ko ang isa s mga iyon at tignan ang kung ano ang mga laman nun pero ganun na lang ang panlalaki ko ng mga matang napatingin sa kanya ng makita kung ano nga ang mga pinamili niya.

“Are you serious? Ang aga pa para sa mga ito.”

Nakangiti parin siya at hindi pinansin ang naging reaksyon ko.

“I’m so excited, my Xaviel. I want to buy more pero ayaw kong ako lang ang mamili kaya ito na lang muna ang pinamili ko. What do you think? Bumili din ako para sayo. Di mo naman sinasabi kung ano saan ka nagcraving sa mga pagkain. Nabasa ko sa internet na ang mga buntis ay madalas na may pinaglilihian sila. Here.” Mahaba nitong lintaya sabay labas sa paper bag ang iba’t iba ding prutas. May mga sweet, like slice of cake at marami pang iba na pwedeng kainin.

Natampal ko ang nuo dahil hindi makapaniwala sa mgg binila niya pero hindi ko maitago ang ngiti ko dahil din doon.

“Ugh! Whatever.”

“Anong gusto mo sa mga ito?” Tanong niya na i isa isang nilapag ang mga pagkain, at prutas sa harapan ko.

“Prutas na lang.” Sagot ko dahil wala naman akong hilig sa mga sweet. At hindi naman ako nakakaramdam ng paglilihi. Normal parin ang pakiramdam ko.

“Okay. Sandali lang, huhugasan ko lang ang mga ito para ipagbalat kita. Tapos saka natin titignan ang iba ko pang pinamili.” Mabilis niyang kinuha ang mga prutas na binili. Dinala sa mini kitchen ko sa opisina.

Ilang minuto lang ay muli siyang bumalik. Nakalagay na sa tray ang mga iyon.

“Sabihan mo lang ako kapag may gusto ka pang kainin para mabili ko. Sabi kasi ni mama na kung ang buntis daw ay hindi napagbigyan sa kung anong pinaglilihi ay posebleng makasama sa dinadala kaya ayaw ko iyong mangyari. I wany you and our babies safe, my Xaviel.” Masigla nitong saad.

Hindi maitago ang kasiyahan sa mukha nito habang binabalatan na ang prutas na hawak.

“Oo, ganyan din ang daddy namin noon nung pinaglilihi ang mga bunsong kambal na kapatid namin. Pero maaga pa para sa akin ang bagay na iyan. Hindi pa nagbabago ang appitite ko o may mga gusto ba akong kainin.” Totoong sagot ko dito. Kung magcraving man siguro ako sa isang bagay ay hindi ko naman iyon itatago sa kanya.

“Okay. Basta sabihan mo ako kapag may mga gusto ka. Here. Eat this.” Inilagay niya sa isang maliit na pinggang ang mga binabalatan. Ipinagpatuloy lamang niya iyon na nakikisabay na din naman sa pagkain sa mga prutas dahil hindi ko naman iyon mauubos ng mag isa.

Matapos naming kinain ang mga prutas na binalatan niya ay muli naming hinarap ang  ibang mga pinamili niya.

Napapangiti na lang ako na may kasamang pag iling dahil sa mga iyon. Bumili na siya ng mga damit ng mga babies namin na kahit siguro naipanganak ko na sila ay hindi pa nila maisusuot ang mga binili niya dahil malalaki ang mga iyon.

“What are you laughing at?” Tanong niya na ng hindi ko mapigilan ang matawa dahil doon.

“Nothing, nothing. Natuwa lang ako dahil sa dami ng binili mo ay talagang hindi pa nila maisusuot ang mga iyan kapag naisilang na sila.”

“Huh. Pero sabi ng pinagbilihan ko sa isang shop sa mall ay pwede na ang mga ito. Kaya binili ko na halos lahat ang paninda nila.”

“Hahaha. At naniwala ka naman. Saang mall ka ba bumili?”

“Sa AA Mall Palace.”

“Huh. Sa mall pa talaga na pagmamay ari nina tito Vienn. Ah. Never mind. Gusto mo bang ipamigay iyan sa ibang bata?”

“But this is for…”

“Isa o dalawang taon pa nila maisusuot ang mga iyan.”

Napatingin siya sa mga pinamili niya. Napasimangot na tila ayaw ipamigay ang mga iyon.

“Sa susunod huwag kang bibili agad kung hindi mo sigurado.”

“But…”

“I know. Sino ba ang hindi magiging excited. Kahit ako ay gusto ko ding bumili na ngayon pero maaga pa para sa mga iyan. Magdadalawang buwan pa lang sila.”

“My Xaviel…”

“Silly.” I patted his head and stroked his hair. “Ayaw mo bang sabay nating bibilhan ang mga babies natin? Ayaw mo ba akong kasamang bumili para sa kanila?”

“Gusto ko.” Mabilis niyang sagot.

“Then, maghintay tayo na hanggang apat na buwan pataas bago natin sila bibilhan ng mga damit. Sabay tayong mamimili sa kung anong maganda para sa kanila.”

Tumango siya sabay hawak pa ng kamay kong nanatiling himuhugod ang buhok niya. He is like a puppy. A big big puppy.

“Kanino natin ipapamigay ang mga ito?” Sabay baling na sa mga damit pangbatang binili niya.

“May mga charity home akong sinusuportahan. Baka doon na lang natin iyan ibibigay dahil maraming mga sanggol din doon ang iniiwan ng mga magulang na hindi kayang buhayin ang mga anak nila.”

Tumango-tango pa siya.

“Don’t be sad. Hindi man maisusuot ng magiging anak natin ang mga iyan ay malaking tulong iyan para sa ibang bata.”

“I love you.”

“Huh.”

“You are so kind hearted. And I love you even more.”

Ngumiti ako. Dinala niya ang hawak niyang kamay ko sa tapat ng kanyang labi at dinampian ng halik ang likod ng palad ko habang magkaugpong parin ang mga mata naming nakatitig sa isa’t isa.

Malalim na paghinga ang pinakawalan ko habang pinagmamasdan siyang na nakatitig sa akin.

He is perfect to be a partner. And it’s not bad that he will be my partner in life. At wala ng magiging problema sa pagitan namin kung magkakasundo kami sa lahat ng bagay. Ang problema na lamang ay kung paano namin haharapin ang ama niya na hanggang ngayon ay nagiisip pa kami kung paano ito kakausapin ng maayos.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #16

Typos and grammatical errors ahead!

○○○XAVIEL POV○○○

“Good afternoon, Sultan Malik.” Pagbati ko sa kanyang ama. “Good afternoon, Prince Manjar.” Baling ko naman sa kanya.

Siya na ngayon ang kaharap ko at hindi na ang inutusang magpanggap bilang siya.

Pormal ang suot niya ngayon hindi na may suot din siyang mga hikaw. Hikaw na pwedeng isuot kahit na walang butas sa ilong niya.

Nakasanayan na daw iyon sa kanilang lahi na nagpapahiwatig ng isa siyang maharlika at siya ang magmamana ng trono ng amang sultan.

Pero dahil nga sa hindi legal na asawa ng ama niyang sultan ang kanyang ina ay hindi sa unang magiging anak niyang lalaki maipapasa ang trono na dapat ay sa kanya. At kung sakali man na pwedeng maisalin iyon sa kanya ay nilinaw niyang ayaw niyang maging sunod na sultan.

“Good morning too, Mr. Anderson.” Pormal na sagot ng Sultan sa akin.

“Good Morning.” Tipid at pormal din na sagot niya. Pero hindi ko maitatagong nagustuhan ko ang ayos niya ngayon.

Ngayon ko napagtanto kaya ako napaptitig sa dating nagpapanggap na siya dahil sa gusto ko ang ayos niya. Bagay na bagay iyon sa kanya at mas natawag ang pansin ko ngayon dahil nandoon na ang kislap ng kanyang mga mata na hindi ko makita noon sa taong inutusan niyang magpanggap. Kay ganda niyang pagmasdan at hindi nakakasawa iyon sa paningin ko.

“Are you with us, Mr. Anderson?” Napakurap ako ng marinig ko ang boses ni Sultan Malik at napatingin ako dito. Naipilig ko ang ulo ko dahil wala akong narinig sa kung ano ang mga sinabi nito dahil natuon ang pansin ko kay Mandy.

“Sorry for that, Sultan Malik. I was just fascinated by Prince Manjar.” Totoong saad ko dahilan para mapatitig naman siya sa akin na tila nagustuhan ang sinabi ko sa kanyang ama.

Saka bakit ko iyon itatago kung totoo namang nabighani ako ngayon sa porma niya.

“I can’t blame you for that because many people are fascinated by my son, Mr. Anderson.” Sagot naman ng sultan na hindi naisip na haluan ang ibang paghanga ko sa anak nito.

“Indeed, Sultan Malik. I feel like trying to court your son to win his heart.” Seryusong saad ko panimula sa plano ko.

Gusto kong tignan ang reaksyon nito kung mamasamahin ba nito ang sinabi ko.

Hindi na nga nakakagulat. Nanlaki ang mga mata nito na hindi maitago ang pagkakakunot ng nuo pagkatapos. Kuway may sinabi sa translator nito na nasa likuran lamang nito.

“Ang sabi ng sultan ay hindi magandang biro ang sinabi mo, mr. Andreson.”

Seryuso akong muling tumingin sa Sultan.

“Mr. Anderson.” Si Mandy na tila gusto akong pigilan sa nais kong sabihin. “Pwede na ba nating ipagpatuloy ang ating usapan tungkol sa negosyo?” Panglilihis nito sa naumpisan naming usapan ng ama niya.

Ngumiti ako sa kanya. “I’m not joking, Prince Manjar. Totoo ang sinabi ko sa iyong ama.” Pormal man ang naging salita ko ay may ngiti ako sa labing nakatingin sa kanya na hindi ko mapigilang maaliw ngayon sa pagkalito niya.

Habang isinasalin naman ng translator sa Sultan ang mga sinabi ko kaya mas lalong lumalim ang pagkakagitla ng nuo nito.

Hindi magandang senyales dahil nakikita ko na hindi siya pabor sa mga sinabi ko.

“Hindi ito ang oras ng pagbibiro, Mr. Anderson.” Ang translator habang nagsasalita ang sultan sa seryusong tinig at tingin sa akin. “Ipagpatuloy ang pag uusap sa negosyo.” Sabi pa nito.

Nailing ako. Nawala ang palakaibigan nito. Naging seryuso at talagang ipinakita sa akin ang pagkadisgusto.

Habang si Mandy ay tahimik lamang pero nasa mga kislap ng mga mata ang pagkamangha. Ewan ko na lang kung saan siya namamangha ngayon gayong masama na ang tinging ng kanyang ama sa akin.

“Wala akong balak magbiro, Sultan Malik.” Pinatatag ko.ang boses ko at nakipagsukatan ng tingin dito.

“Xaviel.” Si Mandy na nawala na ang kapormalan sa pagtawag sa pangalan ko na bigla niyang hinawakan ang isang kamay ko.

“Manjar.” Ang sultan na mas nagulat pa kaysa sa akin dahil sa paghawak niya sa kamay ko.

“Mapag uusapan natin ito mamaya, ama. Pero sa ngayon, kailangan ko siyang makausap.” Sabi nito sa kanyang ama na walang babalang hinila ako. “Let’s go.” At walang maayos na naging paalam sa kanyang ama.

“Manjar. Come back here. You bastard.” Pasigaw pa na tawag ng sultan sa kanya pero hindi na niya iyon pinakinggan at patuloy lamang sa paghila sa akin palabas ng restaurant at tuluyang iniwan ang kanyang ama.

Humantong kami sa parking area. Pinagbuksan ako ng pinto kaya naman sumakay na ako. Napansin ko pa na iniharang niya ang palad sa taas ng ulo ko.

Lihim akong napangiti sa ginawa niya. Kahit na malayo namang mangyaring mauntog ako ay nakakalugod iyon sa pakiramdam.

Mabilis siyang umikot para sumakay.

“Hindi mo sinabi sa akin na gagawin mo iyon.” Paninita niya sa akin pero hindi naman galit ang tuno ng boses niya. Mas nakikita pa sa mukha niya ang pagkalito na hindi alam ang susunod na gagawin.

“Gusto ko lang makita ang reaksyon ng iyong ama. At mas napasama pa ang tingin niya dahil sa paghila mo sa akin.” Sagot ko naman sa kanya pero balewala naman sa akin ang naging reaksyon ng kanyang ama.

Mas nakakatawag sa pansin ko ang pagmasdan siya dahil bagay na bagay talaga sa kanya ang ayos niya ngayon.

“Kakausapin ko siya mamaya at lilinawin ang lahat tungkol sa atin.” Aniya na nakatingin sa akin. “What? Bakit ka ganyan makatingin?” Tanong pa niya dahil hindi ko talaga maalis ang tingin ko sa kanya na puno ng paghanga.

“I just like the way you look now.” Totoong sagot ko.

“Xaviel.” Mas napatitig siya sa akin.

Ngumiti ako at dahil sa hindi ko mapigilan ang paghanga ko dahil sa ayos niya ay umangat ang kamay ko at humawak sa batok niya pahila saka ko siya hinalikan.

Nanlaki pa ang mga mata niya dahil sa ginawa ko pero panandalian lamang iyon at tumugon agad sa paghalik ko sa kanya.

Naipikit ko ang aking mga mata ng palalimin niya ang naging paghalik ko sa kanya. Humawak na din ang isang kamay niya sa batok ko at wala ng balak itigil ang halikan namin.

“Uhmmm, my Xaviel.” Bulong niya sa pagitan ng halikan namin. Malayang ginalugad ng dila niya ang loob ng bibig ko na sinasabayan ko naman.

Na ang halikan ay nauwi sa pag angkin niya sa akin.

○○○

MANDY POV:

○○○

Nakangiti akong napasandal sa upuan ng makasakay ako. Nakatingin sa kisame ng sasakyan ko habang nakaunan sa mga kamay ko.

Inihatid ko siya sa penthouse ko para makapahpahinga siya matapos ko siyang angkinin mismo dito sa sasakyan ko.

“My Xaviel.” Mahinang usal ko sa pangalan niya habang nakikita ko siya sa imahinasyon ko. “I really love you, my Xaviel.”

Ayaw ko ng ayos ko ngayon dahil hindi maitatago nun ang katotohanang isa akong anak ng maharlika pero sabi niya na nagustuhan niya iyon.

Alam ko naman na hindi siya nagpapasakalye sa bawat bagay na kung ano ang nasa isip ay nasasabi niya pero hindi ko naisip na gagawin niya at sasabihin niya iyon sa harap ng aking ama.

Kaya ngayon ay kailangan kong makausap na ang aking ama para linawin ang sitwastong kinakaharap ko para sa pamilya. Na kung maaari ay ayaw ko na nga siyang idamay at nais kong ayusin lang ito ng mag isa.

Hindi ko gugustuhing makarinig siya ng masasamang salita mula sa aking ama kung sakali mang hindi maganda ang kalabasan ng lahat.

“I will fix it.” Sa loob loob ko na nagpasya na akong puntahan ang aking ama na kanina pa tumatawag sa akin dahil sa pag iwan namin sa kanya sa loob ng restaurant.

Hindi naman kalayuan ang tinutuluyan nito dahil isa din sa mga gusaling pagmamay ari niya ito tumutuloy.

Ilang minuto lamang ang ginugol ko bago ko tuluyang narating ang tinutuluyan ng akin ama.

“Salamat.” Pasasalamat ko sa taga alaga ng aking ama at taga salin na din ng salita nito na siyang nagbukas ng pinto para sa akin.

Agad kong tinungo kung nasaan ang aking ama na sa pag apak ko pa lang sa silid kung nasaan ito ay masama na ang naging tingin ng makita ako.

“Anong kagaguhan ang ginagawa mo?” Tanong ng aking ama sa salitang Malay.

“Walang kagaguhan sa ginawa ko, ama.” Pagsagot ko sa salitang Malay din. “At nandito ako para linawin ang lahat sa inyo. Sabihing hindi ako magpapakasal sa anak ng kaibigan niyo.”

“Ano? Hindi ako makakapayag. Hindi ka pwedeng umatras sa napagkasunduan na.” Galit na galit na turan nito pero hindi iyon magiging dahilan para sumunod ako sa gusto nito.

“Sinabi ko sayo noong una pa lang na hindi ko gusto ang magpakasal dahil sa kasunduan niyo ng kaibigan mo, ama. At hindi kayo ang magdidisesyon sa kung sino ang gusto kong makasama habang buhay.” Matatag na sagot ko sa aking ama na mas lalong umusok pa ang ilong sa galit.

“At gusto mo sa lalaking iyon? Anong kalapastanganan ang nais mong mangyari sa buhay mo na makikisama sa tulad mong lalaki.”

“Kalapastanganan? Ama, hindi kalapastanganan ang magmahal ng tulad kong lalaki ama. Mahal ko siya at walang kahit na anong bagay ang makakapagpabago nun.”

“Walang kwenta. Hindi mo ba iniisip ang sasabihin ng ibang tao? Hindi ka ba kinikilabutan sa sinasabi mo? Marami dyang babae at kahit ilan pa ang gusto mong maging asawa. Hindi iyong magpapakatanga ka sa pareho mong lalaki.”

“Hindi ko kailangan ng maraming asawa, ama. Sapat na sa akin ang isa na mamahalin ko habang buhay. Saka wala akong pakialam sa sasabihin ng ibang tao. Hanggang wala akong inaagrabyado o inaapakang tao ay hindi ako titigil sa pagmamahal sa kanya.” Sagot ko sa aking ama na umaapoy na mga mata sa galit sa pagsagot ko sa kanya.

“Hindi ako makakapayag, nag iisa lang kitang anak na lalaki kaya sa ayaw at sa gusto mo ay susundin mo ang gusto ko. Huwag mong hintayin na madamay ang lalaking iyon sa kahangalan mong iyan.”

Umiling ako. Hindi nagpatinag sa galit na tingin ng ama sa akin.

“Huwag na huwag niyo siyang idadamay, ama. Dahil sa oras na kinanti niyo siya o gawan ng masama, umpisahan niyo ng kalimutang may anak kayong lalaki.” Naikuyom ko pa ang kamao ko sa pinipigilan ko ding galit sa pagbabanta nito.

“At walang makakapagpabago ng pasya ko, ama. Nakikipag usap ako sa inyo ng maayos ngayon at wala akong balak na makipagtalo sa inyo kahit ito na ang inaasahan ko. Pero ayaw kong maglihim sa inyo kaya ako humarap sa inyo at huwag ng patagalin ang lahat na habang maaga pa ay masaipakansela na ang naitakdang kasal dahil hindi ako magpapakasal sa kahit na sino maliban sa taong mahal ko. Hindi ko susundin ang…”

“Bastardo.” Tigagal na napahawak ako sa pisngi ko ng malakas na dumapo ang palad nito sa akin. “Hindi kita pinalaki at pinag aral para lamang makisama sa isang lalaki.”

“Haha.” Pagak kong tawa na kuyom na naman ang kamao ko. “Alam ko, ama. Isa lamang akong bastardo niyo pero ang bastardong tinatawag niyo ngayon ay ang tanging nagdadala ng apelyedo niyo.” Sumbat ko dito. “Na ako lamang ang makakapagbigay ng apo na magdadala din ng apelyedong iniingatan niyo. Kaya huwag na huwag niyong gagalawin o pagtatangkaan ng masama ang taong mahal ko kung gusto niyo ng apong magdadala ng apelyedo niyo.”

“Huh! Kabobohanan ang mga sinasabi mo. At paano mo ako mabibigyan ng apo kung sa lalaki ka makikisama? Kaya umayos ka, Manjar. Huwag mong ipagpilitan ang gusto mo kung ayaw mong madamay ang lalaking iyon.” Galit na sagot din ng ama sa akin saka ako tinalikuran. “Layuan mo ang lalaking iyon kung ayaw mong magulo ang buhay niya. Dahil kung ipagpipilitan mo ang gusto mo, ngayon din mismo ay pagpapakilos ako ng mga tao ko para simulang guluhin ang buhay niya.” Pagbabanta nito.

“Hindi mo magagawa iyan ama kung sasabihin kong dinadala na ng binagbabantaan nito ang mga apo niyo.” Turan ko na nakapagpatigil dito at muling lumingon sa akin.

Ayaw ko pa sana iyong buksan pero iyon na lang ang tanging paraan para makausap pa ito at ipaliwanag ang lahat dito.

“Kakaiba ang sitwasyon niya ama at dala dala na niya ngayon ang magiging anak namin na magiging apo niyo.”

“Kalokohan.” Sigaw na naman nito. “Huwag mo akong pinagluluko, Manjar. At paanong…”

Hindi ko na pinatapos ang sinasabi ng aking ama dahil inilabas ko ang ultrasound copy at ipinahawak iyon dito.

“Iyan ang katibayan na hindi lamang ako nagbibiro ama kaya makinig kayo sa akin.” Turan ko matapos ko iyong ibigay. “Tignan niyo at kayo na mismo ang humusga.”

Hindi naman ako nabigo. Tinignan nga iyon ng aking ama. Nasa mukha ang hindi makapaniwala at malalalim ang gitlang naguhit sa nuo nito.

“Tulad ng sinabi ko, ama. Kakaiba ang kundisyon niya. Ako man ay hindi din makapaniwala noong una kong malaman ang kalagayan niya pero isa iyan sa nakapagpatibay ng pagmamahal ko sa kanya at handa akong ipaglaban siya sa inyo. Dinadala niya ngayon ang magiging mga anak namin. At magiging apo nga ninyo. Kaya ama, nakikipag usap ako ngayon sa inyo ng maayos. Hindi ko kailangan magpakasal sa kahit na sinong babae para lamang mabigyan ko kayo ng apo. Dahil kaya ko kayong bigyan ng kahit na ilan ang gusto niyo na magdadala ng apelyedo niyo.” Mahaba-haba kong sabi na hindi na hinayaang makasingit pa ito kung may gusto pa mang sabihin o pangontra sa mga sinabi ko.

Nagpakawala pa ako ng malalim na paghinga bago ko ipinagpatuloy ang mga sinasabi ko.

“Siguro nga ay hindi nasasaad sa banal na kasalutan ang magmahal ng kauri ko, ama pero tao lamang ako na may puso. Kasalanan man siguro iyon sa mata ng iba at husgahan na nila ako lahat-lahat ay hindi ko ikakahiya na nagmahal ako. Na isa ding lalaki ang pinili kong mahalin.”

“Handa kong tanggapin ang galit niyo, ang mga masasakit niyong salita. Saktan niyo ako kung gusto niyo pero huwag lamang niyong idadamay ang taong mahal ko, ama. Dahil kahit na kayo ang aking ama, hindi ako mangingiming labanan kayo kapag dinamay at sinaktan niyo siya.”

“Umalis ka na.” Mariing pagtataboy nito sa akin na nilakumos pa ang kopya ng ultrasound na bigay ko saka iyon ibinato sa akin. “Kahit na anong gawin mo ay hindi ko matatanggap ang lalaking iyon.”

“Ama..”

“Huwag mong ipilit ang gusto mo, Manjar. Dahil hinding hindi magbabago ang pagpapakasal mo at kung ayaw ko talaga siyang madamay, kalimutan mo ang walang kwentang pagmamahal mo sa lalaking iyon at sundin mo ang gusto ko.”

“Pero ama, makinig ka….”

“Tumahimik ka. Tapos na tayong mag usap. Maghanda ka dahil uuwi ka ng Brunie sa ayaw at sa gusto mo.” Matigas na saad nito saka ako tinalikuran.

Nagngalit ang aking mga ngipin na napasunod ang tingin ko sa aking ama hanggang sa mawala na ito sa paningin ko.

Marahas na nagpakawala ako ng malalin na paghinga saka ko pinulot ang ibinato nito sa akin. Kuyom ang kamao na tumalikod at mabibigat ang mga hakbang umalis ng tinutuluyan nito.

Nag aalala parin ako ngayon kahit na sinabi niya sa akin na huwag kong isipin ang posebleng mangyari na inaasahan na nga namin na ganito ang pagtanggap ng aking ama sa sitwasyon at ayaw kong madamay nga siya sa posebleng gawin ng aking ama.

Pero hindi ko hahayaang gawan nga siya nito ng masama. Kung kailangang bantayan ko siyan ng bente kwatro oras sa isang araw ay gagawin ko huwag lamang siyang mapahamak. At huwag lang talaga gagawa ang aking ama na pwede niyang ikapahamak niya at ng magiging anak namin dahil wala akong sasantuhin kahit na sarili ko pa siyang ama. Proprotektahan ko siya sa mga taong nais na gawan siya ng masama. At ipaglalaban ko sa kahit na kanino ang pagmamahal ko sa kanya.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #17

Typos and grammatical errors ahead

KANYE Pov:

Kunot ang nuo ng Sultang kinatagpo ko ngayon dahil nag abala talaga akong makuha ang oras nito para lamang harapin ako.

Hindi ko naman nais makialam pero kahit man lang isang beses ay mabigyan ko ng tulong ang anak ko na minsan ay hindi pa humingi ng tulong sa akin.

Alam ko naman na kaya niyang hawakan ang sitwasyon at hindi nga kailangan ang tulong ko pero nag abala parin akong kumilos para nga kausapin ang ama ng lalaking nakakuha ng interest niya.

“What do you want, Dr. Anderson?” Seryusong tanong nito sa akin matapos makipagsukatan ng tingin sa akin sa salitang Malay.

Naupo na ako sa tapat nito sa kabilang panig ng lamesa na hindi ko na nagawang bumati dito dahil sa naging tingin nito na hindi nagustuhan ang pakikipagkita sa akin. Siguradong alam na nito ang pakay ko sa pakikipagkita dito.

Naiintindihan ko ito dahil marunong akong magsalita ng salita nila kaya hindi ako mahihirapang makipag usap dito.

“Good day, Sultan Malik.” Pagbati ko parin kahit huli na para doon. “Alam mo na siguro ang pakay ko kaya ako nakipagkita sayo.” Panimula ko sa salitang Malay para hindi na kailangang sumingit ang translator nito. “Nandito nga ako para sa mga anak natin. Naikwento nila ang tungkol sa nakatakdang kasal ng anak mo at gusto ko iyong pigilan dahil sa kalagayan ng anak ko.”

Mas nangunot ang nuo nito.

“Kung iyan lang ang pakay mo, wala na tayong pag uusapan, Dr. Anderson.” Matigas ang tunong sabi nito na halata ang galit. Mukhang may nasabi na nga ang dalawa dito kaya ganito na lang ang reaksyon nito.

“Nakikita ko na hindi ka pabor sa relasyon ng dalawa, sultan Malik. Pero hindi ako naman ako makakapayag na masayang lang ang oras ko ng hindi ko nasasabi ang gusto ko.”

“Ayaw kong maging bastos sa harapan mo, Dr. Anderson pero para sa akin ay walang kwenta ang pag uusap nating ito. Kung ikaw na ama ng lalaking kinalulukuhan ng anak ko ay tanggap mo sila para sa akin ay isa iyong kababuyan.” Sabi nito na sinabayan ng pagtayo.

Pero dahil sa hindi ko nagustuhan ang huling katagang binitayan nito ay padabog na naisandal ko ang mga kamay ko sa ibabaw ng lamesa na sinabayan din ng pagtayo.

Natigilan at nagulat ito sa ginawa ko at napalingon sa akin.

“Hindi din ako bastos na tao, Sultan Malik pero ayaw kong nababastos at basta na lang tatalikuran ng hindi pinapatapos at hindi pinapakinggan ang punto ko.” May tigas sa bawat katagang binitawan ko. “Maupo ka, Sultan Malik at pag usapan natin ng maayos ang pakay ko.” Pautos pa na sabi ko.

Nakipagsukatan ulit iyo ng tingin sa akin. Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagkuyom ng kamao nito. Umabot pa ng halos isang minuto na pareho kaming nakatayo bago ito kumilos para maupo ulit.

“Hindi lang ako nagsasayang ng oras, sultan Malik at wala akong balak sayangin ang oras mo. Gaya ng sabi ko, nandito ako para ayusin ang bagay tungkol sa mga anak natin at nakikita ko nga na hindi ka pabor sa relasyon ng dalawa.”

Hindi ito nagsalita. Nakatingin parin ito sa akin at nagkikinig na lang din kaya hindi na ako nagpaliguy-ligoy pa.

“Isa akong doctor, sultan Malik at alam ko ang kalagayan ng anak ko. Siguro ay nasabi na nila sa iyo ang bagay na iyon at hindi ka naniniwala.”

“You…”

“Mapapatunayan ko na hindi lamang iyon gawa gawa ng mga bata, sultan Malik.” Dagdag ko at hindi na ito hinayaang makapagsalita. Hindi na hanggang sa matapos kong sabihin ang mga gusto kong marinig nito. “I also married a man. At hindi ko iyon ikinakahiya. At kakaiba ang kundisyon niya dahil siya mismo ang nagdala at nagbigay buhay sa anak ko na kinababaliwan ngayon ng anak mo. Na ang siya mismong nagmana sa kundisyon ng asawa ko.” Mahaba kong paliwanag.

“At dinadala na nga ng anak ko ang kambal nilang dalawa. So, bakit hindi mo subukang tanggapin ang katutuhanan na hindi kailangang babae ang pakasalan ng anak mo kung apo lamang ang gusto ko. Maibibigay iyan ng anak ko dahil kaya niyang bigyan ng anak ang anak mo.”

“Kalukuhan iyan. Paano..”

“Hindi ka yata nakikinig, Sultan Malik. Kakaiba. Kakaiba ang kundisyon ng anak ko na namana sa aking asawa. Wala naman akong balak ikalat ang kakaibang kundisyon ng pamilya ko pero wala na din namang ibang paraan para makumbinsi kita para tanggapin ang relasyon ng dalawa. Kung maliliwanagan naman ang isip mo ay magiging bahagi ka na din naman ng pamilya ng anak ko kaya hindi na kailangang itago ang kundisyon niya.”

“At kung hindi mo parin naman matatanggap ang dalawa ay wala ka na din naman magagawa dahil nakikita ko naman na kayang ipaglaban ng anak mo ang pagmamahal niya sa anak ko. Huwag mo ng pahirapan ang sarili mo at ipagpilitan ang gusto mong kumontra sa relasyon nila. Kung magiging malawak lamang ang pang unawa mo ay makakabuti iyon sa dalawa. At sa atin na din bilang mga magulang nila.”

“Siguro nga ay hindi maganda iyon sa paningin ng iba. Pero walang pinipili ang pag ibig, sultan Malik. Mapababae man iyan o lalaki. Pareho man na babae o parehong lalaki. Hanggat kaya nilang panindigan ang mga iyon ay walang masama. At kaya nilang patunayan na hindi basehan ang kasarian sa tunay na pagmamahal. Hindi natin masasabi na babae at lalaki ang may karapatang magsama at bumuo ng pamilya. Na ang maganda ay para lamang sa maganda. At ang mayaman ay para lamang sa mayaman. Dahil karapatan ng bawat tao ang magmahal sa kahit na sino. Now, think about it, sultan Malik. Hanggat hindi sila nakakapanakit o nanghahamak ng ibang tao sa pagmamahalan nila ay hayaan mong ipagpatuloy nila ang nasimulang pag iibigan nila.”

Hindi agad ito nakatugon sa mahaba kong sinabi. Sapat na ang mga iyon para kahit papaano ay maliwanagan ang isip nito at lumawak nga ang pang unawa.

At kung patuloy lamang ito sa pagsalungat ng relasyon ng dalawa ay handa akong muling harapin ito. At pagbantaan kung iyon ang kinakailangan.

“Well.” Pinagdaop pa ang palad kong nakapatong sa ibabaw ng lamesa na nakatingin dito. “Iyan lamang, Sultan Malik. Salamat sa pagbibigay sa akin ng oras at sana sa mga sinabi ko ay magbago ang pananaw mo sa buhay at bigyan ng pagkakataon ang dalawang bata na pumili ng mga bagay na makakapagpaligaya sa kanila.” Habang sinasabi iyon ay sinabayan ko na ng pagtayo. May inilabas sa dala kong maliit na bag at ibinigay iyon dito. “Kopya iyan ng ultrasound bg anak ko nung nakaraang araw lamang. Magdadalawang buwan na ang dinadala niya sa ngayon. At sana isa iyan sa maging dahilan para maging maluwang ka sa kanila at makapag isip na sila na lang ang ipakasal kaysa sa babaeng nais mong makasama ng anak mo na hindi naman niya mahal.”

Hindi nito iyon tinanggap kaya inilapag ko na lang iyon sa harapan nito.

“This is my contact number sa oras na magbago ang isip mo. Bye, Sultan Malik. See you, again.” At bago pa ito makasagot ay tinalikuran ko na nga ito.

Siguro naman sa mga iniwan kong salita kahit hindi naman masyadong kalaliman ay umaasa ako na nag iwan iyon ng maganda para sa dalawang bata.

XAVIEL Pov:

Kapansin pansin na may mabigat siyang dinadamdam. Pagkakita pa lang niya sa akin ay agad niya akong niyakap.

Yakap na nagpaparamdam na ayaw niyang mawala ako sa kanya.

“May problema ka?” Tanong ko sa kanya ng itinulak ko siya palayo para makawala sa pagyakap niya.

Tumango siya kasabay ng pagpapakawala nito ng mabigat at malalim na paghinga.

Kunot ang nuo ko kong napatitig sa kanya.

“Nakausap ko ang aking ama.” Mahina pero may kabigatan ang tuno ng bosea. Na kahit hindi niya sabihin ay napapansin iyon ngayon sa ayos niya na hindi maganda ang naging pag usap nila.

“That’s okay. Hindi naman kailangang madaliin ang lahat.” Sagot ko sa kanya na masuyong tumapik ang kamay ko sa balikat niya. “Hayaan mo muna ang ama mo. Wala naman siyang magagawa kung talagang ayaw mo.”

“Pero nagbanta siya na…”

“Hindi ako natatakot sa pagbabanta ng kahit na sino. Itigil man ang negosyong nasimulan namin? Pabagsakin ang negosyo ko? Wala akong pakialam dahil may buo ang tiwala ko na walang makakapagpabagsak sa mga iyon. Huwag lang niya idadamay ang magiging anak natin dahil hindi ko siya sasantuhin kahit na siya pa ang ama mo.”

Napatitig naman siya sa akin dahil sa mga nasabi ko.

“Why?”

“Hindi din ako papayag na saktan ka niya at idamay ang mga dinadala mo.”

“Good. Kaya huwag mong masyadong pagkaisipin ang ama mo. Pasasaan ba’t darating ang araw na magbago ang isip niya at matanggap niya ang pasya mo.”

“My Xaviel.” Ikinulong niya ang pisngi ko sa mga palad niya at pinagdikit ang mga nuo namin. “I will protect you.”

“Hmm.” Tumango ako. Kahit na hindi ko naman kailangan ng proteksyon ay maganda parin sa pandinig na may magsasabing proprotektahan ka.

“I love you.” Bulong niya na may kasamang damping halik sa ilong ko bago ako muling niyakap. Malalim din ang paghingang pinakawalan niya na ibinaon ang mukha sa balikat ko.

Nagpakawala na din ako ng malalim na paghinga na may kasamang pag iling pero may ngiti sa mga labi ko. Iniyakap ko na din ang mga kamay ko sa kanya.

Para siyang bata na may mabigat na problema at hindi alam susulosyunan. Kahit na tatlong taon lamang ang tanda ko sa kanya ay para parin siyang teenager na kailangan parin ng patnubay ng magulang.

Just like now. Ramdam ko na pumayapa ang paghinga niya habang nasa bisig ko siya. Tatlong taon parin naman ang agwat namin kaya mas bata siya sa akin. Kaya okay lang na sumandal siya sa akin kung ganitong pakiramdam niya ay down na down siya.

“Huwag mo ng pagkaisipin muna ang mga iyon. Sa susunud, sabay natin kausapin ang ama mo para ipaliwanag ang lahat sa kanya. At kung paulit ulit man na tumanggi siya at tumutol ay hindi tayo titigil sa pangungumbinsi sa kanya hanggang sa ito na din ang sumuko at tanggapin na lang ang gusto mo.” Patuloy parin sa pagpapalubag ko ng loob niya.

“Uhmm.” Tumango siya na nasa balikat ko parib ang mukha niya.

“Good.” Marahang humugod ang mga daliri ko sa buhok niya at nanatili kami sa ganung ayos ng ilan pang mga minuto.

Kumalam ang sikmura ko kaya nagising ako.

“Ugh! What time is it?” Tanong ko pa na pilit inaninag ang orasan sa gilid ng kama. Pasado alauna na ng madaling araw. “Huh! Why now?” Ayaw ko man sanang bumangon ay napilitan ako dahil parang may nanghihila sa akin na lumabas at tunguhin ang kusina.

Doon ko naalala na katabi ko palang natulog si Mandy ng maramdaman ko ang isa niyang hita na nakatagan sa mga hita ko. Nakayapos din ang isang kamay sa baywang ko na siyang nakauman sa mga braso ko.

Marahan akong kumilos para alisin ang pagkakayakap niya sa baywang ko at hita na nakadagan sa mga hita ko para hindi siya magising. Ayaw ko namang istorbuhin ang tulog niya dahil madaling araw pa lang.

Matapos kong mapagtagumpayang alisin ang pagkakayakap niya sa akin at pagkakaunan sa braso ko ay maingat din akong bumaba ng kama at lumabas ng silid at tumuloy nga sa kusina.

Hindi ko alam kung ano ang mayroon at pwedeng makain. At hindi ko din alam kung ano ba ang gusto kong kainin. Basta kumakalam lamang ang sikmura ko at nais magkalaman.

“Ramen?” Unang napagtuunan ko ng pansin ang cup noodles. Kaya ang ginawa ko ay nagpainit na lang tubig para iyon na lang kainin ko.

“What are you doing?”

Napalingon ako ng marinig ko ang boses ni Mandy. Naghihikab at kinakamot ang mga mata na halatang agad akong hinanap ng maramdaman akong wala sa tabi niya.

“Nagising ba kita?” Tanong ko kaysa sagutin ang tanong niya na palapit na ngayon sa akin. Yumakap siya mula sa likiran ko at ipinatong ang baba sa balikat ko.

“Uhm. Wala ka sa tabi ko kaya nagising ako.”

“Hindi ka na ba makatulog na wala ako sa tabi mo?” Tanong ko na nilagyan na ng mainit na tubig ang cup noodles na binuksan ko.

“Hmmm. Yes. You smell good.” Na sinamahan ng pagsinghot sa leeg ko.

“Baka ang noodles ang naamoy mo. C’mon. Pagsaluhan natin ito.” Sabi ko na naglakad na sa may lamesa dala ang cup noodles. Sumunod naman siya sa akin. Nanghila siya ng upuan na doon ako mismo naupo. Humila na din siya ng mauupuan na itinabi iyon sa kinauupuan ko.

Hinintay na maluto ang noodles ng tatlong minuto.

“Open your mouth.” Ani ko sa kanya ng itapat sa kanya ang tinidor na may nakapaikot ng noodles doon mtapos kong maihipan.

“Uhm.”

Malaki iyon at marami ang laman kaya sapat na para pagsaluhan at magkalaman ang sikmura naming pareho.

Pero ngayon ko lang napagtanto na masarap pala talaga ang cup noodles kapag ganitong oras kainin na isama pa na kasabay ko siyang nilalantakan iyon.

“Bakit ka pala nagising? Dahil ba sa gutom ka?” Kuway tanong nito ng paubos na ang kinakain namin.

Tumango ako. “Kumalam bigla ang sikmura ko.”

“Senyales na ba iyan ng paglilihi mo? May gusto ka pa bang kainin? Pwede kitang ipagluto.”

“No. Sapat na ito. Nilamanan ko lang sikmura ko. At hindi na siya kumakalam ngayon.” Pagtangging sagot ko. Ayaw ko siyang maabala at saka sapat na din ang kinain namin. Tumigil na din talaga ang pagkalam ng sikmura ko.

Tumango naman siya. Matapos namin maubos iyon ay siya na ang nagligpit ng pinagkainan namin.

Sabay na pumasok ng banyo at nagsipilyo. Nagpababa ng kinain ng kalahating oras bago muling nahiga.

“Pwede bang alisin mo na ang mga iyan.” Kuway sabi ko ng makita na naman ang mga nakasabit kong larawan sa iba’t ibang panig ng pader sa loob nga ng silid niya

“No.” Pagtanggi niya. “I want to see you everywhere.” Saka siya umunan sa braso ko na pumaibabaw ang palad sa tiyan ko.

“Hindi pa ba sapat na nandito ako sa tabi mo ngayon? Hindi mo na kailangan ang mga larawang iyan.”

“But..”

“Kinikilabutan ako kapag naikita ko ang sarili ko sa bawat sulok ng silid mo. If you want me to stay here, alisin mo na ang mga iyan.”

“Xaviel.”

“Mamili ka? Mga larawan ko o ako mismo?” Kuway tanong ko pa sa kanya. Sabay taas ng kilay ng tumingala siya mula sa pagkakadikit ng mukha sa dibdib ko.

“Same.” Walang pag alinlangang sagot niya. “Ikaw din naman anh nasa larawan. Saka kulang pa iyan. Gusto ko ding maglagay sa loob ng banyo pero baka masira lang dahil sa init sa loob kapag gumagamit ng heater at mag moist.”

“What?”

“That’s true. I like to see you everywhere, my beloved. Gusto ko na sa bawat paglingon ko ay ikaw ang nakikita ko. Gusto ko na sa bawat pagkurap ko ay ikaw parin ang nasisilayan ko.”

“Creepy.”

“Ganyan ako kabaliw na nagmamahal sayo, my Xaviel.” Kumilos pa ito para tawirin ang pagitan ng labi namin at hinalikan ako.

Napalunok ako bago tumugon sa halik niya

Mariing dumampi ang isa kong kamay sa pisngi niya para hindi siya makaiwas kung balak man niyang tumigil.

Naging mapangahas at mapusok ang halikan namin. Mga dila naming parihong ayaw magpatalo at patuloy sa pagkimpian.

“Uhm.”

“My belobed Xaviel, I love you.” Bulong niya na kumilos para pumaibabaw sa akin. Hindi na ako tumanggi bagkus umayos pa ako ng higa para maayos na ang pagkakapwesto niya sa ibabaw ko sa pagitan ng mga hita ko.

“Kiss me.” Bulong ko sa kanya ng maiyapos ko ang mga braso ko sa leeg niya at ilapit ang labi ko sa tainga niya.

“I want too. Uhm.” At sakop na naman ng labi niya ang labi ko.

Pinagsaluhan namin ang mahabang lahikan na sinasabayan ng marahang paghaplos sa bawat parte ng aming katawan.

Muling napuno ng ungol naming pareho ang buong silid niya sa muling pag iisa ng aming katawan.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #18

Typos and grammatical error ahead!

XAVIEL Pov:

“Xaviel, hey buddy.” Nakangiting sumalubong sa akin ang head ng gym kung saan ako laging nag gi-gym.

Pagbati na hawak kamay, hila. Yakap na may kasamang pagtapik sa balikat.

“Isang buwan ka na ding hindi napaparito. Akala ko nag iba ka na gym na pinupuntahan.” Sabi pa nito na umagapay na sa akin sa paglalakad patungo sa locker ko.

Hindi naman ako pumunta dito sa gym para mag-exercise kundi para kunin ang mga gamit ko dahil titigil ako ng ilan pang mga buwan dahil sa kalagayan ko.

“Naging abala lang ako sa trabaho, Tristan. Saka hindi ako narito para mag ihersisyo. Gusto ko lang kunin muna ang mga gamit ko.”

“Huh. Bakit?”

“Titigil na muna ako ng ilang buwan.” Tanging sagot ko dahil hindi ko naman masabi dito ang totoong dahilan.

Gusto ko pang mag ihersisyo pero hindi na dito dahil ayaw kong makita nila na lumalaki ang tiyan ko sa mga araw pang dadaan.

“Nakakalungkot naman. Pero hindi mo naman kailangang kunin ang mga gamit mo.”

“Yeah! But I insist. Hindi ko na din naman magagamit muna ang mga ito kaya kukunin ko muna para maayos na maitago.”

“Uhm.. and..” natigil ito sa pagsasalita ng madako ang tingin niya sa pinto. “Holy shit. Take your time, buddy. Sasalubungin ko lamang ang bagong dating.” Sabi nito.

Napailing ako na may kasamang pagngiti ng magtama ang mga mata namin ng sinasabi nitong bagong dating. Si Mandy iyon na ang akala ko ay maghihintay na lang sa labas ay sumunod din naman pala siya sa akin.

Ipinagpatuloy ko ang pag aayos ng mga gamit ko at isinilid iyon sa dala kong bag.

“Are you done?” Tanong niya ng makalapit sa akin na hindi pinansin ang pagsalubong sa kanya ni Tristan.

“Yeah.”

“Do you know each other?” Tanong pa talaga nito na kahit hindi naman sagutin ay nakikita naman ng kunin niya sa akin ang bag na hawak ko.

“I’m his partner.” Si Mandy na seryusong sumagot kay Tristan.

“What? Seriously?” Hindi makaaniwalang tumingin ito sa akin na may kasamang paghawak pa sa braso ko pero mabilis na tinapik niya iyon.

“Let’s go, my Xaviel.” Saka niya ako hinawakan sa kamay. Pinagdaop ang mga palad namin.

“Mauna na kami, Tristan.” Tanging nasabi ko na lamang na hindi naman kinontra ang paghawak sa akin ni Mandy at magkahawak kamay na lumabas ng gym.

Hindi maalis ang pagkagulat ng mga palagi kong kasabayan sa pag ihersisyo na nakasunod sa amin ang tingin pero hindi ko na iyon pinansin.

“What?” Tanong ko ng bigla siyang tumugil at hinarap ako ng marating namin kung saan niya ipinarada ang sinakyan namin.

“Ganun ka ba ka close sa owner ng gym na yon?” Kuway tanong niya na tila hindi nagustuhan ang bagay na iyon.

“No.” Sagot ko dahil hindi naman ako mahilig makisalamuha sa iba o maging close sa.kahit na sino.

“Then why he hold you…”

“Nah! Para saan naman ang…” kunot ang nuo kong hindi itinuloy ang nais kong sabihin ng mapagtanto ko kung bakit ganun ang inasal niya sa harapan ni Tristan. “Are you…”

“I want to be the only one holding you.” Sagot nito na hindi pa pinatapos ang tanong ko sa kanya. Taas ang isa kong kilay na naaliw ako bigla na pagmasdan siya.

Ito ba iyong pakiramdam na may taong nagiging possessive over me? Iyong mag seselos sa kaunting bagay na wala naman dapat ikaselos tulad ng paghawak ni Tristan sa akin. At para nga akong kikiligin kung hindi ko lamang napigil ang sarili ko.

“Hindi naman hawak iyon na..”

“I don’t care.” Putol niya sa sasabihin ko sanang hindi naman iyon hawak tulad ng pagkakahawak niya sa akin. “Gusto kong ako lang. Walang ibang hahawak sayo. Ako lamang.” Saka niya inikulong ang pisngi ko sa mga palad niya at mariing hinalikan.

Nanlaki ang mga mata ko hindi sa hindi ko nagustuhan kundi nagulat ako lalo na at nasa labas kami.

Oo nga at hinalikan ko siya sa airport noon. And I don’t care about others pero ganito pala ang pakiramdam na hindi mapapaghandaan ang halikan niya ako sa pampublikong lugar.

“I love you. So please, stay away from others.” Sabi pa niya matapos akong halikan na sinundan ng pagyakap sa akin na para ngang ayaw akong mawala sa kanya.

“Okay, okay. Pero pwede ba. Umalis na muna tayo dito.” Kuway pagtugon ko na may kasamang pagtulak sa kanya.

“Okay.” Sagot naman niya na binalingan ang sasakyan. Pinagbuksan ako ng pinto at tulad ng dati umalalay na naman siya sa akin at hinarangan ang ulo ko para di mauntog bago mabilis na umikot sa kabila at sumakay.

Pahila ko na ang seatbelt ng bigla niya iyong kinuha sa akin at siya na mismo ang nagkabit.

“Let’s go. Sa susunod, bibili na ako ng pwede mong gamitin sa pag iihersisyo para di ka na pumunta ng gym. Saka hindi mo na kailangan ang mabibigat na equipment na magagamit sa gym. Simlpeng lakad lang sa treadmill ay pagpapawisan ka na.”

“Kaya nga kinuha ko na mga gamit ko, diba?”

“Yeah, at magandang desisyon iyon.” Sabi pa nito bago umarangkada paalis ang sinakyan namin.

Habang nagmamaneho siya ay hindi maiwasan ang pagsulyap niya sa akin. Tila may gusto pang sabihin pero hindi naman siya nagsalita pa kaya hindi ko na din siya inimik pa hanggang sa makauwi kami.

Tahimik ko siyang pinagmasdan habang may kinakausap sa laptop niya. Naririnig ko ang usapan nila dahil hindi naman siya gumamit ng headphone, earphone o earpeace na siya lamang ang nakakarinig.

Kausap niya ang sikat na babaeng model na nais magpatayo ng bahay at siya ang napili nitong hahawak ng naturang pagpapagawa ng bahay nito.

Sa dami ng engineers o di kaya naman architect na pwede nitong i hire ay siya pa talaga ang napili.

Alam ko naman na sa kagaya niyang isang lisensyadong engineer ay maraming nakakakilala lalo na nga sa paggawa ng mga plano.

Maayos naman ang pakikipag usap niya dito. Hindi ko siya inabala sa kung ano ang trabaho niya pero naringgan ko mula sa babae ang tila kakaiba ang tuno ng boses nito na halatang pinapababa ang boses. Ibig sabihin lumalandi ang babae habang nakikipagdeal siya dito.

“Nagpasa ako sa email mo Ms. Rustico. Pakitingnan na lang kung may nagustuhan ka. Limang kopya iyan ng iba’t ibang plano na naayon sa gusto mo.” Pormal na pakikipag usap niya dito.

“Titignan ko na din ngayon para masabi ko ang gusto ko, Mr. Selvester.” Sagot naman ng kausap niya. “Uhm. I can’t see much dahil masyado siyang maliit. Ano kaya kung magkita na lang tayo. Maglalaan ako ng oras para makipagkita sayo para mapag usapan na din natin ng maayos ang mga plano at iba pang bagay na nag uugnay sa ipapagawa ko.” Mahabang saad ng babaeng kausap na kahit hindi ko nakikita ito ay halatang nagpapacute sa harapan ng camera habang nakikipag usap sa kanya.

“Sure, Ms. Rustico. Sabihin mo lang kong kailan para maayos ko din ang schedule ko.”

“Yeah! Free ako sa susunod na araw. How about that?”

“Okay then.” Pagpayag naman niya. Nag set ng oras at kung saan sila magkikita.

“Want to come with me?” Tanong niya matapos makipag usap. “Pagkatapos kong makipag usap kay Ms. Rustico, mamasyal tayo. How about that?” Lumapit siya sa akin at umupo sa tabi ko.

“You sure? Hindi mo ba napansin na nilalandi ka ng client mo?” Taas ang isang kilay kong sabi sa kanya na hindi ko inasahang lalabas mismo iyon sa bibig ko.

Oo, napapansin ko iyon habang nakikinig sa kung paano makipag usap ang Kliyente niya at hindi talaga maipagkakaila ang napansin ko.

“Huh! Pero wala naman ako napansin.”

“Yeah! Hindi mo man napansin pero iyon ang napansin ko.”

“Hmmm.” Hindi na niya iyon sinagot na tila wala namang pakialam sa bagay na iyon.

Napansin ko din na hindi niya iyon binigyang pansin kanina dahil nakatuon ang pansin niya sa usapan nila sa pakikipagdeal dito. Kaya hindi ko na lang din inulit na usisain iyon sa kanya.

Umayos siya ng upo palayo kaunti sa akin saka siya nahiga at umunan sa mga hita ko. Humarap sa may tiyan ko saka niya iniyakap ang mga braso sa baywang ko.

Nailing ako na napangiti na lang sa ginawa niya. Umangat naman ang kamay ko para isuklay ang mga daliri ko sa buhok niya habang nakabaon na ang mukha sa tiyan ko.

“Noon.” Ani ko na nais magsimula ng usapan.

“Hmmm?”

“Noong bata pa lang tayo ng una mo akong nakita? Anong nasa isip mo noon bakit mo ako inalok ng kasal?”

“Uhm..” umayos siya ng pagkakahiga saka tumingin sa akin. Patuloy lang naman ang pagsusuklay ko ng buhok niya gamit ang daliri ko habang nilaro ang ilan sa mga hibla ng buhok niya. “I just really like you back then.” Sagot niya. “Hindi ko masyadong maalala ang damdaming iyon pero hindi ka nawala sa isip ko simula noon. Bata pa man ako noon ay alam kong gusto kita. Hinahangaan kita sa paraan ng pakikipag usap mo. Kahit na hindi ka madalas ngumiti or talagang hindi nangingiti ay humanga ako dahil sa maseryusuhan mo. And I promise to myself that I want to be the one to make you smile.” Mahaba niyang sagot na hinawakan ang kamay kong patuloy sa paglalaro ng hibla ng buhok niya. Dinala iyon sa tapat ng labi at mariing dinampian ng halik sa palad ko.

Ngumiti ako habang pinagmamasdan ko siyang nakatitig lamang sa akin.

“That one.” Saka umangat pa ang isang kamay na humaplos sa pisngi ko. “That smile. I want to see you smile because of me. And I always want to see you smile. To make you happy.”

“Masasabi mo bang masaya ako ngayon? Sa simpleng pag ngiti lang? Hindi mo ba naiisip na ang ngiti minsan ay madalas gamitin para itago ang nararamdaman.”

“Yeah! Pero nakikita kong napapasaya kita dahil hindi lang naman sa ngiti mo sa mga labi ang tinutukoy ko. Dahil nakikita ko ang ngiti na umaabot sa iyong mga mata.”

“Really?”

“Uuhm.” Dumadama ang hinlalaki niya sa labi ko kaya ko bahagyang ibinuka.

Napapikit ako ng maramdaman ko na may tila bultahing kuryente ang dumaloy sa mga ugat ko lalo na ng ipasok niya ang daliri sa loob ng bibig ko.

“My Xaviel.” Paos na boses na tawag niya sa akin na muling humarap paharap sa tiyan ko. Ang isang kamay ay humawak sa laylayan ng damit ko at itinaas iyon.

Dinampian ng labi niya pusod ko.

“Uhm.” Napadaing pa ako ng dilaan niya ang pusod ko na mas nakapagparamdam ng kakaibang kilabot sa katawan ko.

Ang magaang usapang binuksan kong paksa kanina ay nabalutan ng kakaiba dahil sa mga haplos niya. Sa halik niya.

“Ahhhh.” Napasinghap pa ako dahil sa pinipigilan kong huwag sanang matangay pero nagupo ang pagpipigil ko at hinayaang lasapin ang sarap na pinaadama niya. “Fuck.”

Hindi ko mapigilang mapamura ng maramdaman kong hawak na niya ang pagkalalaki ko na hindi ko man lang namalayan kung kailan niya naibaba ang suot kong short.

“Ugh.” Kagat ang labi ko ng habang nakamasid sa kanya kung paano siya kumilos para dumapa at pagtuunan ng pansin ang kahabaan ko na kanina pa nagkaroon ng reaksyon sa simpleng pag haplos niya. “Uhm.” Napaliyad ako.

Nilalaro ng dila niya ang dulo ng katigasan ko habang marahang hinuhugod ng kamay niya ang kahabaan ko.

Doon na muling binalot ng init ang katawan ko. Nagpaubaya ako sa kung anong gusto niyang gawin. Hindi ko siya pinigilan dahil hindi ko maipagkakailang ang sarap sa pakiramdam ang mga ginagawa niya.

Sa paglalaro sa pagkalalaki ko. Sa pag dila, sa pagsubo. Gamit ang bunganga niya ay narating ko ang sarap ng kaluwalhatian na nauwi sa mainit na muling nagpaangkin sa kanya. Pinuno ng katas ang loob ng katawan ko. Paulit ulit niyang ipinasok ang kahabaan hanggang sa pareho kaming tumigil dahil na rin pagod.

Sumama nga ako sa kanya sa pakikipagkita sa kanyang kliyente sa araw na napag usapan nila.

Nasa kabilang lamesa lamang ako kung saan siya naghihintay. Ngumiti pa siya sa akin ng magtama ang mga mata namin na tinugunan ko ng pagtango at isa ding ngiti.

Napag usapan kasi namin na kapag matapos ang pag uusap nila ng katagpo ay mamasyal kami. Ewan ko na lang kung anong klaseng pamamasyal at kung saan. Gusto daw niya akong i-date tulad ng ibang ginagawa ng magkasintahan.

Kakain sa labas, magshoshoping, manunuod ng sine. Maglalaro ng sa arcade game at iba pang pwede at madalas gawin ng iba.

I never dated anyone before. Kung may nakakafling man ako noon ay hindi ko naman iyon inilalabas para i-date. Saka simula noong nalaman ko ang kalagayan ko ay talagang umiwas na ako sa mga ganung bagay dahil pakiramdam mo ay hindi na iyon bagay para sa akin. Kaya wala din naman akong ediya kung anong pakiramdam ng makipagdate tulad ng ginagawa ng ibang magkasintahan.

Siguro nga natural na lang iyon sa iba pero sa amin? Hindi kaya nakakatawag pansin lalo na kung walang nakakaalam sa kalagayan ko ay pareho naman kaming nakakatawag pansin.

“She’s here.” Saad ko na halos sabay kaming napatingin sa pintuan ng restaurant kung saan sila magtatagpo para sa mga importanteng bagay para sa ipapagawa nitong bahay.

Hindi pa man nakakalapit ito ng tuluyan ay hindi na maitatago ang kakaibang kislap ng mata nito na tila mas nahumaling sa kanya sa personal.

Well, hindi na iyon bago talaga dahil nga sa tuwing pumupunta siya sa opisina ko ay halos napapasunod lahat ng tingin ng kababaehang empleyado ko sa kanya.

“Good morning, Mr. Selvester.” Pagbati ng babae na may paglandi sa tuno ng boses nito.

Hindi ko mapigilang tumaas ang isa kong kilay na napapasulyap na ngayon sa kanila. Nakipagkamay siya dito na ikinakunot pa ng nuo ko ng mapansing hindi agad bumitaw ang babae sa pakikipagkamay sa kanya.

“Take a seat, Ms. Rustiko.” Pag aalok nito na itinuro ang kabilang upuan. Dala niya ang naiguhit na plano na agad sinimulan ang pakikipag usap dito.

“I’m not in rush, Mr. Selvester. How about a cup of tea, coffee.” Kuway pag alok pa ng kausap niya na hindi naman nakikinig sa mga sinasabi niya kundi pinagmamasdan lamang siya.

“Sorry for that, Ms. Rustico. What do you want?”

“Oh, it’s okay. Masyado kang nakafocus diyan, eh hindi naman ako nagmamadali. Saka hindi naman ako mapili. Naiisip ko nga na kung ano ang maganda para sayo ay iyon na din ang pipiliin ko.” Sabi pa nito na hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagdantay ng kamay nito sa kamay niya na sinundan ng paghaplos doon. Itinipa pa nito ang hintuturo sa likod ng palad niya.

“Ehem.” Tumikhim ako na narinig nilang dalawa na sabay napatingin sa akin na nasa kabilang mesa lamang.

Wala naman akong balak magpapansin pero hindi ko nagustuhan ang gesture na ipinapakita ng babae sa kanya. Lumang galawan ng mga babaeng gustong makipaghook sa gwapong engineer. Kung hindi naman siguro siya gwapo at walang dating ay hindi ito makikipagkita sa kanya ng ganito at magbibigay ng motibo.

“Are you okay?” Kuway tumayo namab ito saka lumapit sa akin na naiwan ang babae sa lamesa nila na tila nagulat dahil sa pagtayo’t paglapit sa akin. “Drink this.” Sabay abot sa akin ng tubig. Kumuha ng tissue at pinunasan pa ang labi ko matapos akong uminom.

“You don’t need to do that.” Sabi ko na sa kausap niya ako nakatingin na may lihim na ngisi sa mga labi. “Nasamid lamang ako. Go back to your client. Baka mainip siya at magbago pa ang isip niya.”

“You sure?” Tila nagdadalawang isip pa siyang ayaw akong iwan kaya mas ikinatuwa kong makitang mas mahalaga ako sa kanya kaysa sa trabaho niya.

“Yeah! Go on.” Pagtataboy ko sa kanya na muling tinapunan ng tingin ang babae na ngayon ay kunot na ang nuo. “Just give me a quick kiss.” Kuway hirit ko pa na agad niyang sinunod. Niyuko ako at hinalikan sa mga labi. “Just tell me if you need anything.” Kuway sabi pa nito bago siya tumalikod at bumalik sa kinauupuan.

“W-who is he?” Halatang hindi makapaniwalang tanong pa nito sa kanya.

“Oh! He is my boyfriend. Partner. Soon to be my husbnd.” Sagot niya ng walang pag aalinlangan na ikinanganga pa ng babae dahil sa gulat.

“Y-you a-are gay?” Hindi makapaniwalang bulalas pa nito.

“May problema ba doon, Ms. Rustico? Hindi man halata sa porma ko ay hindi ko ipagkakaila iyon. At proud ako kung sino at kung ano ako.”

“N-no. Nothing, Mr. Selvester. W-well, shall we continue.” Nawala na ang palanding boses nito kanina na napalitan ng tila bigo sa nais sanang pang aakit dito.

“Sure.” Tipid niyang tugon.

Tahimik na akong nakikinig sa usapan nila kahit na halata ang pagsulyap-sulyap sa akin ng kanyang kausap.

Natuwa na lang ako sa loob-loob ko dahil wala siyang pag asang maakit ang isang tulad ni Mandy na proud kung sino siya at hindi ikinakahiya na sabihin sa ibang ako ang mahal niya.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #19

Typos and grammatical errors ahead!

XAVIEL Pov:

“What?” Seryusong nakatingin sa amin ang ama niya tatlong linggo na din mula nung huling pag uusap namin.

Nagpasya kasi kaming dalawa na palamigin na muna ang sitwasyon ng ilang mga araw bago ito muling kauspin.

Wala naman kaming balak patagalin kundi naghintay lamang kami na tamang oras at araw.

Bago kami nakipagkita dito ay nagtungo ulit kami ng hospital para sa paunang check-up matapos ang huli naming pakikipag kita kay papa.

Makikita na din ng maayos sa ultrasound ang kambal na dinadala ko hindi tulad noong una na maliit lamang na bilog ang nakikita.

Hindi agad nagsalita si Mandy bagkus inilapag niya doon ang larawan ng ultrasound ko para ipakita dito na hindi lamang kasinungalingan at gawa-gawa lamang niya.

Napatingin doon ang kanyang ama. Tumitig lamang ito doon na wala namang sinabi.

“Nasa sampung linggo na sila ngayon, ama.” Sabi niya sa salita nila ng hindi pa ito nagsasalita. “Makikita niyo diyan na hindi ako nagsisinungaling na mabibigyan ko kayo ng apo na pinapangarap niyo. And ang taong pinili kong mahalin ang siyang nagdadala sa kanila ngayon.” Panimula nito. “Ama, nakikipag usap ako, kami ngayon sayo ng maayos para ayusin ang mga bagay na hindi natin pinagkakaunawaan. Kaya sana, maging malawak ang iyong pang unawa at tanggapin ang mga disesyon ko.”

Kunot ang nuo ng kanyang ama na tumingin sa kanya. Bumaling din ito sa akin na nakipagsukatan ng tingin sa akin.

“I knew your son before we talked about business, Sultan Malik. But I had no idea that he was your son, so I was also surprised when you introduced him to me.” Panimula ko din sa salita nila para masabing sa simula ay wala akong balak na makialam sa pampamilya nilang problema.

At kung hindi naman nito anak si Mandy ay wala naman akong pakialam kung ipapakasal man ito sa taong hindi nito mahal. Pero sadyang maliit talaga ang mundo dahil ang mahal ng anak nito ay ako na handa ngang ipaglaban dito.

“At first I didn’t care if he married someone else and I didn’t want to interfere, but now it’s different because of my situation. And you see what I mean, Sultan Malik. I am carrying the twins whose father is your son.”

“This is absurd.” Turan nito na naikuyom pa ang kamao na nasa ibabaw ng lamesa.

“Hindi, sultan Malik. Totoo ito at walang kasinungalingan. Pero kung gusto niyo namang maghintay na maisilang ko ang dinadala ko para mapatunayan na hindi nagsisinungaling ang ultrasound na iyan. Pero once na maisilang ko ang kambal na dinadala ko ay ang apelyedo ko ang dadalhin nila at walang magdadala ng apelyedo niyo.” Seryuso saad ko na hindi nagpatalo sa seryusong tingin nito.

“Nakagawian ng pamilya namin na kahit na anong mangyari ay apelyedong Anderson ang dadalhin ng magiging anak namin at hindi ito pwedeng mawala. Pero dahil nais kong paluguran ang anak niyo para sa inyo ay handa akong ipagkaloob sa isisilang ko ang apelyedong iniingatan niyo na huwag mawala.  Pero kung buo na ang disesyon niyo na huwag tanggapin ang gusto ng anak niyo at magmamatigas ay hindi ko ipagpipilitan ang sarili kong tanggapin niyo, sultan Malik. Pero hindi mababago ng pagmamatigas nito ang katotohanang ako parin ang pipiliin ng anak niyo kaysa ang sumunod sa gusto niyo.”

Kung kabastusan na ang paraan ng pakikipag usap ko ngayon dito ay hindi ko naman hangad na maging bastos sa harapan nito pero naging totoo lamang ako sa sarili ko at sasabihin ko kung ano ang totoo at sa mga posebleng mangyari pa.

“Think about it, Sultan Malik. Saka, nakakasiguro ka ba na gagalawin ng anak mo ang babaeng napili mong ipakasal sa kanya at magkakaroon sila ng anak? I don’t think so.” Sabi ko pa na tanong at ako din naman ang sumagot.

“Tama ang lahat ng sinabi ni Xaviel, ama.” Pasigunda niya na nakinig pa muna sa mga nasabi ko. “Hindi niyo mababago ang pasya ko. Hindi niyo ako mapipilit na ipakasal sa babaeng napili niyo dahil iisa lamang ang gusto kong makasama at siya iyon ama.” Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko na napatingin pa sa akin.

Ngumiti ako ng balingan siya na sumeryuso din ng humarap akong muli sa kanyang ama.

“Tulad ng sinabi ko, Sultan Malik. Hindi ko ipagpipilitan ang sarili ko na magustuhan niyo at matanggap para sa anak niyo pero hindi mababago nun ng katotohanang wala ding magagawa ang pagmamatigas niyo. Maybe I’m just talking like we have a business transaction but this is who I really am. What you first thought of me when we first met is still the same now that I’m talking to you, Sultan Malik.”

“Hah.” Tumaas ang sulok ng labi nito na seryuso paring nakatingin sa akin. “You are just the same.” Sabi nito na hindi ko nakuha agad ang ibig sabihin kaya ako napatingin kay Mandy na napatingin din sa akin.

“What do you mean, Sultan Malik?”

“Kinausap ako ng ama mo, three weeks ago. At ganyan na ganyan din siya makipag usap sa akin.”

“What? Papa did that?” Bulalas ko na hindi makapaniwala. Bakit sumali si papa sa problema ko gayong sinabi ko naman na kaya kong makipagharap dito ng wala ang tulong niya? Masyado bang naging excited si papa na ipakasal ako kay Mandy kaya gumawa ito ng paraan para makausap ito ng wala akong kaalam alam?

“Yes, he did. At tulad mo, ay ganyan din siya makipag usap sa akin. Walang posi-posisyon kahit na sabihin pang ako ang sultan ng isang bansa. Ayaw ko man aminin ay matatag ang mga paninindigan niyong mga Anderson.

“You say so, Sultan Malik?” Kunot ang nuo akong patuloy sa pakikipagsukatan ng tingin dito.

“Maybe you are right, Mr. Anderson. Gusto ko pang magmatigas at ipilit ang gusto ko dahil hindi ko ikakailang ayaw ko ng relasyon ninyo dahil pareho kayong lalaki. At hindi ko itatangging hindi ako aprobado sa bagay na iyon. Pero inaamin ko na nakuha ako ng mga sinabi mo.”

“Ama.” Si Mandy na lumiwanag ang mukha matapos marinig iyon sa kanyang ama.

Oo nga at totoo ang ipinapakita nitong ayaw ng relasyon namin at hindi itinagong pagkadisgusto pero sa salitang binitawan nito ay magandang senyales na iyon. Hindi man siguro bukas o sa susunod na araw ay darating din ang tamang panahon para tuluyan nitong matanggap ang gusto ng kanyang anak.

Hindi naman talaga minamadali ang lahat dahil kung talagang gusto naming makuha ang  simpatya nito at matanggap ang relasyon namin ng anak nito ay kailangang maipakita dito na buo ang loob at hindi magpapatinag sa kahit na ilang beses na pagtanggi at pagtutol.

“Hindi ko na pipilitin ang anak ko na magpakasal sa iba pero hindi ibig sabihin nun ay tanggap ko na ang relasyon ninyo.”

“Maraming salamat, ama.” Si Mandy na hindi na maitago ang kasiyahan sa mukha na mas humigpit pa ang hawak sa kamay ko. Nasa mga labi ang ngiti na sa wakas ay natapos na ang usapin sa pagpapakasal sana sa babaeng napili ng kanyang ama.

“Huwag kang magpasalamat dahil hindi ko parin tanggap ang disesyon mo.”

“Walang kaso iyon, Sultan Malik.” Ako ang sumagot sa sinabi nito sa kanya.

“Pero gusto kong makasiguro na maisusunod sa apelyedo namin ang isisilang mo.”

Doon naman ako natigilan. Oo nga at sinabi ko buo ang kompyansa ko sa sariling sinabi iyon sa kanya pero kaya ko ba talagang mawala sa akin ang apelyedo ko? Tulad ng nakagawian at gusto ng lolo ay dapat dadalhin parin naming ang apelyedong Anderson na patuloy lang sa pag ikot ng henerasyon.

Siguro nga ay pwede naming paghatian ni Mandy ang karapatan. At iyon pa ang dapat naming pag usapan sa susunod. Sa ngayon ay aayon na muna ako sa ama niya para hindi na maging mahirap para sa amin ang kunin ang loob nito ng buong buo.

“Sure enough, Sultan Malik.” Pagtugon ko na naging magaan kahit paano ang aming usapan.

Hindi na din naman ito nagtagal pero maganda ang naging pag iwan nito dahil wala na bigat sa tuno ng boses nito.

Nagkatinginan kami ni Mandy ng makaalis na ang kanyang ama. Halos umabot yata ng isang minuto na nagpakiramdaman lang sa isa’t isa.

“Hindi ko alam.” Unang katagang lumabas sa bibig niya na kinuha pa ang mga kamay ko at ikinulong iyon sa mga palad niya.

“About what?” Tanong ko na kahit may ediya na ako kung ano ang tinutukoy niya. Tungkol iyon sa last name na dadalhin ng dinadala ko.

“About the last name.”

“Oh yeah! Pwede naman nating paghatian ang karapatan sa pagbibigay apelyedo ng magiging anak natin.”

“Pero.. handa akong..”

“You don’t need too, Mandy. Kung kinakailangan na magdala ang unang anak nating lalaki ng apelyedo mo ay ibibigay ko sayo ang karapatan.”

“Pero papayag ka bang mag kaiba ang apelyedo ng kambal kapag naisilang na sila? Magiging malaking palaisipan iyan sa kanila kapag nagkaisip na sila.”

“Madadaan iyan sa mabuting paliwanagan, Mandy. Ipapamulat natin sa kanila kung ano ang sitwasyon at kung bakit magkaiba ang mga apelyedo nila sakaling dumating ang araw na iyon. At walang hindi nadadaan sa mabuting pagpapalaki sa kanila at pangaral na  kahit magkaiba ang apelyedo nila ay pareho naman sila ng mga ama.”

“Sigurado ka?”

“Sandoval ang dapat last name ng papa dahil Sandoval ang apelyedo ng napangasawa ng aming lola. Pero dahil sa gusto ng lolo Alejandro na hindi mawala sa side namin ang apelyedong Anderson ay dinala ng papa iyon dahil siya ang panganay na anak ng mama na siyang Anderson. At mabuti naman ang kinalabasan dahil hindi naman issue sa kanila na magkaiba ang apelyedo dahil sa dugo ay magkakapatid sila at naipaliwanag ng maayos ng lolp iyon sa kanila.” Pagkukwento ko sa kanya na binawi ang kamay ko mula sa pagkakadaop ng palad namin na. Umagat at humapos ang palad ko sa pisngi niya. “At magagawa din natin iyang ipaliwanag sa kanila kapag dumating ang tamang panahon. Sa ngayon, huwag na muna natin iyang pag usapan. Ang mahalaga ay kaunting pagpapaliwanag sa iyong ama ay matatanggap na niya ng tuluyan ang sitwasyon natin.”

Tumango siya. Dinama ang palad kong nasa kaliwang pisngi niya na naipikit pa ang kanyang mga mata.

“Handa akong magpasakop sayo, my Xaviel. Handa kong tabunan ang apelyedo ko ng apelyedo mo para maipakita kong lagi lamang akong susunod sayo. Ano man ang mangyari? Iyong iyo ako.”

Gumuhit ng ngiti sa mga labi ng marinig iyon sa kanya. Hindi ko maitatagong tuluyan na akong nahuhulog hindi lamang sa matatamis niyang mga salita kundi sa kanya mismo na handang gawin ang lahat para ipakitang mahal ako.

“Sandali.” Malakas kong turan ng magising ako sa pagkakaidlip ko sa sofa sa sala.

Wala naman akong inaasahang bisita. At kung si Mandy man iyon ay hindi naman niya kailangang magdoorbell dahil may susi naman siya ng penthouse ko kaya wala akong ediya kung sino ang nasa labas.

Hindi ako pumasok ng opisina dahil ang bigat na ng pakiramdam ko kahit na hindi pa man malaki ang tiyan ko.

Magtatatlong buwan na sa susunod na linggo ang dinadala ko at ngayon ay ito na ang sinasabi ng daddy na paglilihi.

Minsan daw ay tatamarin kang kumilos tulad ngayon. Palaging inaantok kaya nakatulog ako sa sofa habang nanunuod kanina. At kung wala pang nahdoorbell ay siguro hanggang ngayon ay tulog parin ako.

Inayos ko ang sarili ko bago ko tinungo ang pinto. Hindi ko na inabalang tumingin sa monitor na nasa tabi lang ng pinto para alamin kung sino ang nasa labas. Basta ko na lamang binuksan iyon.

“S-sultan Malik.” Nagulat talaga ako ng makitang ang sultan ang dumating na hindi ko talaga inaasan ang pagbisita.

Isang linggo na din mula ng huli namin itong makausap ni Mandy. Nagbabalak naman kaming bumisita dito ulit at makausap pero pagkatapos na ng susunod kong check up para maipakita na naman dito ang paglaki ng dinadala kong apo nito sa loob ng katawan ko.

“Mr. Anderson.”

“Come in, Sultan Malik.” Aniko sa salitang Malay. Hindi na ako nagtanong kung bakit ito narito at bumisita sa akin at basta ko na lang niluwangan ang pinto para makapasok ito.

Kasama din nito ang nga guard na may dalang mga paper bag sa magkabilang kamay na halos hindi na yata mabuhay sa dami ng mga hawak.

’Sit down, Sultan Malik.“ Pag aalok ko ng humantong kami ng sala.

“Thank you, Mr. Anderson. And this is for you.” Sabay turo sa mga dalang bag na hawak ng mga kasama niya.

“Huh.” Hindi ko alam kung ano ang dapat kong itugon. Dahil nakakabigla naman talaga ang pagbisita nito lalo na at may mga dala pang mga regalo bang matatawag iyon. “For what, Sultan Malik?” Tanong ko pa habang ibinababa ng mga ito ang mga dala-dala. “Alam ba ng anak niyo na pumarito kayo?” Tanong ko din dahil hindi talaga ako nasabihan na dadalaw ito.

“No. Hindi ako nagpasabi. Wala din naman  balak magtagal. Nais ko lang ibigay ang mga iyan para sayo at sa dinadala mong mga apo ko.”

Doon ko na napagtanto kung ano ang mga iyon. Malamang ay tulad din ng binilin noong una ni Mandy na damit ng baby ang mga dala nito. May similarity din pala ang mag ama dahil hindi na naisip na masyado pang maaga para sa mga iyon pero hindi ko naman ito ngayon matatanggihan dahil ginagawa nito iyon para sa mga apo nitong dinadala ko.

“Hindi ka na sana nag abala pa, sultan Malik pero salamat parin sa mga iyan.” Pagtanggap ko na lamang para wala itong masabi.

Naisip ko tuloy na hindi na yata namin kailangan ni Mandy na kumbinsihin pa ito dahil ito na ang gumagawa ng paraan para kumbinsihin ang sariling tanggapin ang relasyon ko sa anak nito.

“Hindi mo ba kasama dito ang anak ko?” Kuway tanong pa nito na iginala ang paningin.

“Abala siya sa bago niyang hawak na proyekto, sultan Malik kaya wala siya ngayon dito.”

“Kung ganun hinahayaan ka niyang mag isa sa kalagayan mo?”

“Hindi naman maselan ang kalagayan ko, sultan Malik. At salamat sa nakikita kong pag aalala niyo para sa akin at sa apo niyo. Pero iba ako sa ordinaryong babae na nagbubuntis kaya kaya kong alagaan ang sarili ko kaya hindi niyo kailangang mag alala.”

Hindi nakaligtas sa akin ang pagpapakawala nito ng malalim na paghinga.

“Hindi ko lubos maisip na mayroon pala talagang katulad mo. Totoong hindi ako pabor sa relasyon niyo pero para sa magiging apo ko ay pipilitin kong tanggapin ang gusto ng anak ko at tanggapin kayong pareho.”

Hindi ko na napigilan ang bahagyang mangiti dahil sa sinabi nito.

“Sinabi ko sa inyo, Sultan Malik. Huwag niyang biglain ang sarili niyo sa pagtanggap sa amin. Hayaan niyo ang panahon kung kailan niyo kayang matanggap ang tulad namin. Oo nga at marami ang nagmamaliit sa kung anong relasyong mayroon kami ng anak niyo pero hindi namin iyon iniisip. Ang mahalaga ay ang  kaya naming panindigan iyon.”

“Sabi mo nga, Mr. Anderson.”

“Salamat, Sultan Malik sa pagbibigay ng pagkakataon. Hindi ako mahilig mangako pero ipapangako ko na magiging masaya ang anak niyo sa napili niyang tahakin na buhay kasama ako. At kasama ang magiging mga anak namin.” Sabi ko dito na para ko na ring hiningi ang kamay ni Mandy sa kanyang ama.

Well, doon na din naman ang tuloy ng lahat sakaling bukal na ang loob na tanggapin kami ng ama nito. Saka inamin ko na din sa sarili ko, na ang ama ng kambal na dinadala ko ay siya ng itinitibok ng puso ko.

Hindi ko pa nga lang nasasabi pero nag iisip na ako kung paano iyon aamin sa kanya.

“Kung ganun ay hindi na ako magtatagal, Mr. Anderson. Para hindi na ako makaabala sayo at makapagpahinga ka ng maayos.”

“Okay then, Sultan Malik. Salamat ulit sa mga ito.” Maayos ang naging pagpapaalam na nito.

Nakangiti akong naisara ang pinto at magaan ang pakiramdam kong nagiging maayos na ang lahat para sa amin.

At may magandang ibabalita ako sa kanya na alam kong makakapagpangiti din sa kanya pag uwi niya.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #20

Typos and grammatical errors ahead!

“Really?” Hindi din makapaniwala si Mandy sa naikwento ko sa kanya na dumalaw ang kanyang ama kanina.

“Yeah! At binili niya lahat ng mga iyan para sa baby natin. Haha, like father like son, huh.” Natataw talaga akong halos pareho lang ang ginawa nila.

Bumili nga ng maraming kagamitan ng baby ang ama niya pero tulad ng mga nabili niya ay ganun din ang nabili nito na hindi naman agad magagamit ng baby kahit naisilang na ang mga ito.

“Of course not.” Pagtanggi niya na ayaw aminin  na may similarities sila ng kanyang ama. Pero sa pagtanggi niyang iyon ay nakitaan ko nga siya ng katuwaang malaman ang magandang balita na sa pagbisita ng kanyang ama at nagpapahiwatig na kaunti na lang ay tuluyan na itong matatanggap ang mga desisyon niya.

Kagagaling lang nito sa site kung saan ipapatayo ang bahay ng kanyang kleyente. Ang babaeng Model na kausap niya noong huling buwan lamang.

Ewan ko na lang kung patuloy parin ito sa pang aakit sa kanya kahit na alam na nito kung ano siya at may karelasyon na.

Well, may tiwala naman ako sa kanya na hindi magagawang tumingin sa iba pero sa mga taong nakapaligid sa kanya na nagpapakita ng motibo ay doon wala akong tiwala.

Sabi nga sa kasabihan na kung may gusto, may paraan kaya kahit na alam kong matino siya pagdating sa relasyong mayroon kami ay hindi ko pagkakatiwalaan ang mga taong may gusto sa kanya na gagawa ng paraan para lamang siya masalisihan.

“Isa ito sa mga balitang narinig ko ngayong araw na ito. At masaya ako dahil hindi na tayo mahihirapang kumbinsihin si papa.”

“Oo.” Tipid kong sagot habang namasid sa kanya na inuusisa na nga ang mga laman ng paper bag na hindi ko pa halos natignan lahat dahil balak ko talagang sabay namin iyong titignan.

Nailing siya na may ngiti naman sa labi ng mailabas ang isang pares ng sapatos na kasya pa sa dalawang taong gulang.

“Seriously?” Hindi siya makapaniwala sa mga binili ng kanyang ama. “Parang hindi nagkaroon ng anak ang ama ko. Hindi ba niya alam ang tamang sukat para sa bagong panganak?” Tanong pa niya na akala mo naman ay tama din ang nabili niya noong una.

“Malamang hindi niya napagtuunan noon ang pag aalaga sa mga anak niya noon ng baby pa lang.”

“Yeah! Maybe. Saka hindi ko siya namulatan noong bata ako. Saka ko na lang siya nakilala noong mga panahong kakikilala pa lang kita.”

“Naalala mo pa talaga iyon?”

“Oo naman. Lagi nga ako noong nag aabang sa kanto kung saan kayo noon nakatira. At lagi akong naghihintay sa harapan ng school niyo kahit na lagi akong sinisita ng guard dahil kabata-bata ko pa lang noon ay kung ano na daw ang nasa isip ko.”

“Huh.”

“Yeah! Kung hindi ako nagkakamali ay lagi akong itinataboy noon ng guard sa school niyo. Pero ipinagpipilitan ko paring maghintay. Sabi ko sa guard. Hinihintay kita dahil magpapakasal pa tayo.” Naaliw ako sa pagkukwento niya kaya tahimik lang akong nakinig sa kanya.

Ngayon ko lang nalaman ang bagay na iyon. Naalala ko din minsan na sinabi sa akin ng guard na laging may batang lalaking naghihintay sa akin pero sa tuwing labasan na ay hindi naman kami nagkakatagpo dahil hatid sundo naman kami ng school bus o di kaya naman ay ipapasundo kami ng lolo noon.

Sa kalye ko nga lang ito nakikita sa kanto ng bahay na laging nakabuntot na sa akin sa tuwing lalabas ako na kasama si Frances.

Ipinagtataka ko nga noon kung paano niya kami naipaghahalintulad ni Frances gayong maraming nagkakamali kung sino ako o sino si Frances sa aming dalawa. Hindi ko matandaan na nagkamali ito sa pagkakakilala sa akin kahit na pareho halos kami ng suot, ayos o kahit na anong pagkakatulad.

“Pero dumating ang ama noon at kinuha ako kay mama. Ayaw ko man sumama noon sa kanya ay wala akong magagawa dahil maliit pa lang ako. Pero nung magkaroon na ako ng sapat na lakas at kaya ko ng tumayo sa sarili kong mga paa ay tumakas ako at bumalik dito.”

“Dito ko na ipinagpatuloy ang huling taon ko sa college kasama ang mama. Sa paglipas ng mga taong iyon ay palagi kitang naalala pero hindi ko na alam kung saan ka hahanapin dahil noong bumalik ako sa dati niyong tirahan ay matagal na din daw kayong lumipat.”

“Pero paano mo ako nakilala ng muli mo akong makita?”

Itinigil niya ang pagkalikot sa mga binili ng kanyang ama at naupo na sa tabi ko.

“Sa bar. Well, hindi ko mapangalanan ang naramdaman ko noon kaya nakasunod na lang ang tingin ko sayo. Iyong pakiramdam na tila bumalik ako nung maliit pa lang ako dahil parehong pareho ang naramdaman ko noon sa naramdaman ko nang muli kitang makita. Sabi ko sa sarili ko. Ito na ba ang panahon para ibaling ko sa iba ang nararamdaman ko sa batang matagal na nanahan sa puso ko? Pero nasagot din agad ang katanungan ko.”

“Anong sagot?”

“Ng samahan kita palabas ng bar na iyon at naghintay sa kapatid mo, doon ko napagtanto na ang nakita ko sa bar at ang batang lalaking inalok ko ng kasal noong bata ako ay iisa. Kaya nasabi ko na hindi pala talaga biro ang naramdaman ko sayo noon dahil nga pareho ang paghanga ko noong bata ako at sa paghanga ko ngayon sayo.”

Taas ang isa kong kilay pero hindi naman ako nagsalita. Kay sarap lang ba sa pakiramdam na marinig ang kwentong pag ibig niya na hindi nagbago sa haba ng taong lumipas na hindi ako nakita.

“Kaya nangako ako sa sarili ko na kahit na anong mangyari, hindi man ako ang nakatadhana sayo ay gagawa ako ng paraan para sa akin ka maitadhana at walang makakapigil sa akin hanggang sa maging akin ka.” Hinawakan niya ang isa kong kamay at dinala iyon sa tapat ng labi niya’t dinampian ng halik. “At ngayon, nagtatagumpay na ako at handa akong maghintay hanggang sa tuluyan mong tugunan ang nararamdaman ko.”

“Well.” Tumikhim ako.

Gusto ko sanang maging espesyal ang pagsasabi ko sa kanya na mahal ko na din siya ay hindi na siguro iyon kailangan. Gusto ko na ding sabihin sa kanya na tuluyan na siyang nakapasok sa puso ko at siya na ang itinitibok nito.

“Mandy.” Lumipat ang palad ko sa pisngi niya. Masuyong humaplos doon.

“Hmmm.” Ipinikit pa nito ang na inihilig ang mukha sa palad.

Ngumiti ako. “I..”

Kring…Kring….

Hindi ko naituloy ang pagtatapat ko dito ng tumunog ang red line kaya nawala ng tuluyan ang pagnanais kong sabihin iyon sa kanya dahil linya iyon kung saan ang lolo lamang ang tumatawag.

“Wait a minute.” Ani ko na binawi ang kamay ko sa kanya.

“Go on.” Sabay tango na may ngiti parin sa labi.

Agad kong tinungo kung saan ang red line na hindi tumigil sa pagtunog.

“Yes, lolo? Napatawag kayo?” Tanong ko agad ng maiangat ko ang linya.

“Acer is safe now.” Sagot ng lolo sa kabilang linya.

Doon ko naalala na nakikipaglaban pala sa sakit ngayon ang pinsan naming si Acer. Ang nag iisang anak ni tito Ace at Tito Elijah.

“Good to hear that, lolo.” Totoong sagot ko dahil masyado ng maraming pinag aalala ang pinsan kong iyon. Pero  maraming humahanga sa tapang nitong makipaglaban sa sakit sa pangalawang pagkakataon.

Alam namin ang kwento nito simula bata kaya kahit na sumusobra na ito minsan sa pagka-brat at inaaway lahat kaming pinsan niya ay hindi namin siya pinapatulan dahil nga sa hirap sa sakit na pinagdaanan nito.

At nitong nakaraang buwan nga lang ay nabalitaan namin ang kalagayan niya na tila sumusuko na nga ang katawan nito pero magandang balita ang itinawag ng lolo.

Alam ko na sa pagtawag ng lolo sa akin at ipaalam ang kalagayan ni Acer ay masayang masaya ito. Dahil kahit na kami ang naunang apo ng lolo ay hindi maipagkakailang si Acer ang pinakapaborito niya sa aming magpipinsan.

Pero hindi naman namin iyon ikinakasama ng loob. Dahil sapat naman ang atensyon na ibinibigay niya sa amin kahit na hindi tulad ng  atensyon na ibibigay niya kay Acer.

“Makakadalaw ka ba?”

“Sure, lolo. Maglalaan ako ng oras para makadalaw.” Sabi ko matapos nitong maikwento ang buong nangyari.

Paglalamayan daw ang donor sa puso ni Acer na ang lolo na mismo ang umako sa lahat lahat para maipakita ang pasasalamat sa pagbibigay ng pag asa pang mabuhay ang pinsan namin.

“Sige, apo. Saka gusto ko ding makita ka. Isama mo na din ang ama ng ipinagbubuntis mo.” Ani pa nito sa kabilang linya na nakapagpatigil sa akin sabay tingin sa kanya.

Nagtama ang mga mata namin. Sabay ngumiti. “Sure enough, lolo. Ipapakilala ko siya sa inyo.” Mahinang sagot ko bago tuluyang nagpaalam dito.

“Si lolo.” Pagbibigay alam ko ng makalapit ako sa kanya kahit alam ko naman na narinig niya kung sino ang tumawag.

“Anong sabi?”

“Remember Kenneth?” Hindi kasi nito kilala si Acer kaya mas magandang banggitin ang taong kilala niya na nauugnay sa pinsan ko.

“Kenneth Hidalgo?”

“Oo, kapatid ng pinsan naming si Acer.”

“Then? So pinsan niyo din..”

“No.”

“How?”

“Lumaki lang siya sa pamilya ng isa sa tito namin. Parang inampon pero hindi pinalitan ang apelyedo. So, hindi parin namin siya pinsan pero soon to be our cousin-in-law.”

“So..”

Ikinuwento ko sa kanya ang tungkol kay Acer at sa sakit nito. Tahimik na nakinig lamang siya sa akin.

“Kaya nais ng lolo na makadalaw man lang kahit minsan sa pakikilamay sa nagbigay puso sa pinsan ko. At mairating ang pasasalamat dito.”

“Kailan? Sasama na din ako.”

“Sige. Pero sa huling araw na lamang siguro. Saka marami kang ginagawa sa ngayon kaya pagtuunan mo muna ng pansin iyan.”

Tumango siya bago kumilos pahiga at umunan sa hita ko.

Nasundan pa ang palitan namin ng kwento sa paglipas ng mga oras. Ngayon ko lang napagtanto na hindi pala boring ang makipag usap sa iisang tao lang ng buong araw kung ang kausap mismo ay ang taong mahal ko.

Hindi ko na din nasabi sa kanya ang pagtugon ko sa pagtangi niya. Saka na lang dahil itutuloy ko ang gusto kong magtapat dito sa mas romantikong paraan.

Mabilis naman na natapos ang libing. Nakapagpaalam na din ang lahat sa pamilya ng donor ni Acer.

Ang iba ay nagsiuwi na habang kami ay sumunod kay lolo na tumuloy ng hospital para sulyapan muna daw si Acer na hanggang ngayon ay coma parin ito.

“Kumusta si Acer, tito?” Tanong ko kay tito Elijah ng makalapit ako dito na nakaupo sa gilid ng kama ni Acer.

“Sabi ng doctor ay maayos na tinatanggap ng katawan niya ang kanyang bagong puso. Pero hindi parin namin alam kung kailan siya magigising dahil sa pagkawala niya ng ilang minuto bago siya maoperahan.”

“Huwag na kayong mag alala ng sobra, tito. Gigising din siya.”

“Nabawasan na ang pag aalala ko, hijo. At salamat sa pagbisita.”

“Wala iyon, tito. Sino sino pa ba ang magdadamayan kung hindi tayo din.”

Ngumiti ito. Hinawakan anh kamay ko.

“Nabalitaan ko sa daddy mo ang kalagayan mo.” Pagbubukas nito ng ibang usapan pero di ko naman akalain na kumalat na pala ang kalagayan ko. “And congrats hijo.”

“Salamat din tito.”

“Kailan ang kasal niyo?”

“Wala pang plano, tito. Saka mauuna pa si Frances bago ako.”

“Ganun ba. Well, halata naman na hindi ka iiwan ng ama ng dinadala mo. The way he look at you. Parang ayaw niyang kumurap huwag ka lamang mawala sa paningin niya.”

“You say so, tito. Well, ramdam ko din iyan.” Pareho kaming nakangiti ng lumingon pa kay Mandy na tahimik lamang na nakaupo sa katabi na kausap si Kenneth at nagkukumustahan.

Nakipagkwentuhan muna ako kay Tito Elijah. At hinayaang makipag usap naman si Mandy kay Kenneth na halatang ang pinag uusapan ay tungkol sa trabaho na iyon ngayong pinagkakaabalan niya dahil kay Kenneth kumukuha ng supply sa mga gamit na kailangan sa ipinapatayong bahay ng kanyang kliyente.

Ilang oras din kaming nanatili sa hospital bago nagpaalam. Sumabay na din kasi kami kay Lolo pauwi ng A. Place dahil gusto nga daw niya makilala si Mandy na hindi ko naman mahindihan at wala na din namang akong balak itago pa.

“Kumusta ang pagbubuntis mo?” Tanong ng lolo sa akin ng nasa sala na kami at halos kadarating lang namin ay iyon na agad ang tinanong nito.

“Maayos lamang, lolo. Saka wala pa namang pagbabago sa katawan ko.”

“Ganun ba? Hindi na ba mabigat para sayo ang kalagayan mo?”

Sumeryuso ako ng magtama ang mga mata namin ng lolo. Tahimik lang si Mandy sa tabi ko na hindi pa binigyang pansin ng lolo.

Hindi ko kasi itinago kay lolo na hindi ko talaga ginusto ang kalagayan ko pero ito mismo ang halos araw araw na nagbigay sa akin ng pangaral na tanggapin ang kakaiba kong kalagayan dahil isa itong biyaya. At ngayon, tanggap ko na dahil may isang taong tinanggap ako sa kung anong kakaibang kalagayan ko.

“Not anymore, lolo.” Totoo sa loob kong sagot. “And by the way, he is Mandy.” Pagpapakilala ko na sa kanya kay Lolo.

Tumayo siya saka sinabayan ng pagyuko. Inabot ang kamay ng lolo sakansiya nagmano dito.

“Kinagagalak ko po kayong makilala. Pakakasalan ko po ang apo niyo kaya sana po ibigay niyo sa akin ang inyong basbas.”

Tutop ang nuo kong napayuko pero hindi ko mapigilan ang mapangiti. Parang naulit lang ng magpakilala siya kay daddy.

“Hahaha. I like you, young man.” Tumawa ang lolo dahilan para mapatingin siya sa akin.

Nginitian ko siya na sinabayan ng pagtango para ipahiwatig sa kanyang wala siyang magiging problema kay lolo dahil kung gaano siya ka welcome kina daddy ay mas welcome siya kay lolo dahil wala naman itong balak na tumutol sa kung ano ang gusto ko o kahit na sino sa aming apo niya.

“Ibibigay ko sa inyo ang basbas pero hindi pa kayo pwedeng magpakasal sa ngayon dahil naunang nagplano ang kambal mo.” Kuway sabi naman ng lolo na sa akin nakatingin.

“Alam ko, lolo. At wala akong balak sumukob sa taon ng kasal ni Frances.”

“Good. Mabuti na iyong magkalinawan. Kaya ikaw, hijo.” Baling ng lolo kay Mandy. “Huwag na huwag mong sasaktan ang apo ko.”

“Wala po akong balak saktan siya at wala sa isip ko ang saktan siya.”

Nailing ako na napangiti na naman. Na sa gilid ng mata ng lolo ay nakita ko ang pasulyap na pagtingin niya sa akin.

Hindi man sabihin ng lolo ay gusto niya si Mandy para sa akin.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #21:

Typos and grammatical errors ahead!

XAVIEL Pov:

“And I pronounce you Mr.’s Anderson. We can seal this with a kiss. You may kiss each other now.”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa kamay ko kaya ko naibaling ko ang tingin ko sa kanya mula sa kambal ko na patapos na ang kasal.

Hindi man siya deretsang tumingin sa akin ay nakita ko ang pasulyap sa gilid ng kanyang mata na may ngiti siya sa labi na nakatingin parin sa ikinakasal.

Muli kong ibinalik ang paningin ko sa harap ng altar na ngayon ay nasaksihan ng lahat kung paano halikan ni Frances ang asawa.

Masaya ako para sa kanila na tuluyang naselyuhan ng kasal ang pag iibigan nila.

“Gusto na kitang pakasalan.” Saad niya ng balingan ako na mabilis pang dinampian ako ng halik sa labi.

“Mandy.” Alam ko naman na lagi niya akong hinahalikan sa publikong lugar kung may pagkakataon siya pero kamag anakan ko lahat ng nasa paligid kaya bahagya akong nailang. Hindi dahil sa hindi ko gusto kundi dahil sa alam kong may ilang mga matang nakakita ng ginawa niya at tutuksuhin na ako pagkatapos.

“Why? You don’t like me kiss you now?” Tanong pa niya na may lungkot sa tinig at tingin niya sa akin.

“Oh come on, Mandy. I just….” hindi ko na naituloy ang pagsagot ko sa tanong niya ng hilain kaming dalawa ng mga pinsan ko dahil gusto nilang sumali kaming dalawa sa pagsalo ng bulaklak na ihahagis ni Lance.

“Wag ka ng KJ kuya Xav. Diba gusto mo ding masalo, Kuya Mandy?” Tanong pa ni Erin kay Mandy na isa sa triplets nina Tito Vienn.

“Yeah ofcourse.” Nakangiti namang pagtugon niya na tila nakalimutan na ang tanong niya sa akin kanina.

Siya na din ang nanghila sa akin para makisali sa siksikan ng mga pinsan namin. Kahit na sin Danilo at Daniel na triplets ni Erin ay hindi din nakaligtas dahil isinali din sila ng mga ito. Even Dwyne na kambal ni Kate na hindi na maipinta ang mukha dahil sa hindi siya pinakawalan ng mga ito at hindi hinayaang umalis.

Nailing na lamang ako. Hindi na ako tumutol pa o nagtangkang umalis. Hinayaan ko na lamang at nakisali sa kakulitan ng mga nakakabata kong mga pinsan.

Ilang sandali pa ay pumuwesto na si Lance patalikod sa amin at inihagis na nga iyon.

Wala naman akong balak saluhin iyon kaya hindi ako nakigulo sa iba na naghahanda ng saluhin iyon pero ang hindi ko inaasahan ay sa akin mismo iyon tumapat. Sa kabiglaan ko ay napatingin na lang ako sa bulaklak na babagsak sa mukha ko.

“Gotcha.” Nasalo niya iyon mismo na halos wala ng isang dangkal ang layo sa mukha ko. Napaalalay pa ang isa niyang kamay sa likod ko ng bahagya akong napaliyad kanina na ang akala ko ay tatama talaga iyon sa akin.

Nakangiti siyang nakatitig sa akin na masayang masaya na siya ang nakasalo sa bulaklak.

Hiyawan ng mga pinsan namin ang namayani. Palakpakan naman ang iba dahil sa kagalakan niya ay nahalikan na naman niya ako sa labi na ginawang pangharang sa kabilang panig ang bulaklak.

“I love you, my beloved.” Bulong pa niya ng pakawalan ang labi ko.

Mas umugong ang hiyawan. Sa di kalayuan ay pagtango ang itinugon ni Frances ng magtama ang mga mata namin. Tumango na lang din ako na kahit hindi kami mag usap ay alam kong nagkakaintindihan kami sa kung ano ang gusto naming ipahiwatig sa isa’t isa.

Kausap na niya ngayon si Tito Elijah. Habang kami ay abala na sa pagsalag ng kulitan ng iba kong mga pinsan. Na nauwi sa masayang kwentuhan at tawanan na halos minsan lang mangyari ang ganitong tagpo sa pagitan namin dahil sa may sarili na kaming pinag kakaabalahan sa buhay-buhay.

“What are you doing?” Tanong ko sa kanya ng makabalik kami ng penthouse ko dahil kanina pa niya hawak ang bulaklak na nasalo at inuwi pa talaga at hindi nagsasawang amuyin iyon.

“I want to marry you now.” Sagot niya na itinabi ang bulaklak saka niya ako hinarap ng maupo ako sa tabi niya. Mabilis niya akong dinampian ng halik sa labi bago siya humilig sa balikat ko. Hawak ang braso ko na may kasamang pagmasahe doon.

“Not now.” Sagot ko dahil ayaw ko nga namang sakluban ng taon ang kasal ng kambal ko.

Hindi man ako naniniwala sa pamahiing iyon ay hindi naman masama kung maghintay pa ng ilang buwan bago namin pag usapan ang kasal. Saka malaki na din ang tiyan ko dahil limang buwan na sila. At gusto ko na ipanganak muna sila bago namin harapin ang kasal na ninanais niya.

Saka nakaplano na din naman ako. Isa akong Anderson at nais kong ako mismo ang magpropose sa kanya.

Marahan kong ginulo ang buhok niya habang nakasandal parin siya sa balikat ko. Para siyang bata kapag ganitong naglalambing siya. At kahit na ako ang nagdadala ng magiging anak namin ay gusto kong ako parin ang maging sandalan niya.

“My Xaviel.” Dumampi ang labi niya sa balikat ko. Hinalikan. Dinilian.

“Hmmmm.” Mabilis na kumalat sa katawan ko ang kiliti ng ginawa niya. Sa pagbubuntis ko ay hindi naging hadlang na angkinin niya ako bagkus naging mapagbigay pa ako dahil mas lumakas ang libido ko sa katawan.

Hinayaan ko siya sa paghalik sa balikat ko hanggang sa maihiga niya ako sa sofa.

Itinaas ang puting t-shirt na suot ko na agad pinagtuunan ng pansin ang dibdib ko.

“Uhm..” kay init ng loob ng bibig niya na bumalot sa isang utong ko na sinuso iyon habang ang isa niyang kamay ay malayang nilalaro ang isa na pinisil-pisil pa.

Para siyang uhaw na uhaw sa paraan ng pagsipsip niya sa utong ko. Hindi niya iyon tinigilan. Papaikutin ang dila, sisipsipin na bahagyang kagat-kagatin.

Napapaliyad na lang ako sa sensasyong dulot ng ginagawa niya. Ang kiliti na may kasamang sarap.

“My Xaviel, my beloved.” Daing niya ng umangat siya saka niya ako siniil ng halik.

Agad ko iyong tinugon ng walang pagdadalawang isip. Sabay naming pinagsaluhan ang mainit na halikan. Kapwa namin nilalalasahan ang bawat isa. Wala siyang balak tumigil at ganun din naman ako.

Sa pagitan ng halikan namin ay may kanya kanyang isip ang mga kamay namin. Habang magkaugpong parin ang mga labi namin ay bihasang tinatanggal damit na sagabal lang sa nais naming gawin.

Maingat, marahan ang bawat haplos niya. Damang dama ko ang magaan niyang haplos ng dumako iyon sa umbok ng tiyan ko.

“Uhmmm.” Hanggang sa matagpuan ng palad niya ang pagkalalaki ko at tuluyang ikinulong iyon sa kanyang palad. Sinimulang hagurin ang katigasan ko kaya napapasunod na lang ang balakang ko. “Ahhhhh. M-more.. uhm.”

Napaliyad ako sa sarap lalo na ng bumaba na ang labi niya padaosdos hanggang sa matapat sa pagkalalaki ko.

Dinampian ng labi, dinilaan bago niya iyon isinubo.

Napasinghap ako sa init na bumalot sa pagkalalaki ko. Ang madulas sa loob ng bibig niya kaya hindi ko mapigilan na salubungin ang mukha niya sa bawat pagtaas baba niya sa akin.

“Ahhhhh. Fuck.. ugh…” sa sarap ng pagsubo niya ay agad na naipon at nilabasan ako mismo sa loob ng bunganga niya. “Ahhh.” Hinihingal akong napatingin sa kanya na hindi iniluwa ang katas ko bagkus ninunok niya iyon lahat.

“So sweet.” Saad niya na pinasadahan pa ng dila ang bibig niya tila takam na takam sa nainum niya.

Nais kong mailang pero napakasexy niya sa paningin ko habang gumagalaw ang adam’s apple niya sa paglunok.

“Fuck. Kiss me more.” Sabi ko na bago pa siya makasagot at makakilos ay hinila ko na siya at sinalubong siya ng halik.

“Uhm.” Muli naming pinagsaluhan ang mainit na halik habang kumikilos ang isa niyang kamay para paluwangin ang lagusan ko.

“Ahhhh.” Hanggang sa maramdaman ko na lang na naibaon na niya ng tuluyan ang matigas at malaki niyang pagkalalaki sa loob ko. Muli na naman akong napaliyad.

“Uhm.. my Xaviel. My beloved.” Umayos siya ng pagkakaluhod sa sofa na sinimulang gumalaw. Labas masok na siya sa lagusan ko na sinabayan mo na din ng paggalaw ng balakang ko.

Nabalot na naman ng kakaibang kiliti ang bawat himaymay ng katawan ko. Ramdam na ramdam ko ang bawat pag ulos niya palabas at ang pagulos niya pabaon.

“Ahhhh.”

Napuno na ng daing at ungol namin ang loob ng penthouse ko dahil sa pinagsasaluhan naming init at sarap ng pag iisa ng aming katawan.

“Fuck.” Napamura ako isang araw dahil hindi ako makagalaw pagkagising ko sa umaga. Laging ganito ang pakiramdam ko kapag nagigising ako at hirap na hirap na din akong bumangon mag isa kung hindi niya ako tutulungan.

Hindi naman ko masyadong naramdaman ang paglilihi ko maliban na lang sa mabigat lagi ang katawan ko na halos ayaw kong gumalaw noon o bumangon sa pagkakahiga. At isa ito ngayon sa nagpapahirap sa akin. Ang bigat ng pakiramdam ko sa tuwing magigising sa umaga.

Hindi din ako masilan sa pagkain hindi tulad ng naikwento noon ng daddy na mahilig siya sa maasim. Pero ako??? Walang pinagbago dahil kung ano ang kinakain ko noong hindi pa ako buntis ay iyon parin naman ang kinakain ko hanggang ngayon at wala talagang nagbago.

“Are you okay?” Nag aalalang tanong niya na umalalay nga sa akin sa pagbangon. Nakabihis na siya para siya na mismo ang pumasok sa kompanya ko. Sa kanya ko na muna ipinagkatiwala ang lahat na alam ko naman na kaya niyang hawakan at patakbuhin ang kompanya ng wala ako.

Hindi na kasi ako pumasok pa simula ng mag anim na buwan na ang tiyan ko dahil masyado ng halata at hindi na kayang itago ng maluwang na damit kaya nakisuyo ako sa kanya na agad naman niyang sinang ayunan.

“Dadalhin na kita sa hospital. Lagi na lang ganyan ang pakiramdam mo?” Sunod sunod na naman na sabi niya na nagsisimula na namang maghistirikal sa pag aalala sa akin.

Kahit na masakit ang balakang ko ay napahalakhak na naman ako.

“Pwede ba, huminahon ka.” Natatawa talagang pinapakalma siya. Hindi pa ako manganganak sa lagay ko ngayon pero masyado na siyang nag aalala ano na lang kaya kung manganganak na ako baka mas lalong matataranta siya.

“Xaviel.” Tawag niya sa pangalan ko na natigilan at napatitig sa akin. “Hindi ako nagbibiro. Kung pwede lang maisalin ang sakit na nararamdaman mo ngayon ay kukunin ko lahat huwag lang kitang makitang nahihirapan.”

“Yeah! I know.” Ani ko na ginulo pa ang buhok niya na parang bata. “Kaya ko na. Salamat sa pag aalala.”

Napalabi siya. Yumakap pa siya sa akin.

“Malulukot ang damit mo.”

“I don’t care. Kung wala sanang meeting sa kompanya mo ngayon ay hindi kita iiwan dito.”

“Nah! Go. Para maaga matapos ng meeting at makauwi ka kaagad.” Maayos na pagtataboy ko sa kanya dahil kung hinayaan ko siya sa gusto sa paglalambing sa akin ay baka hindi pa siya makadalo sa meeting niya.

Hinalikan niya ako sa labi. Umalalay siya sa akin sa pagtayo kaya sabay na kaming lumabas ng silid.

“Nakapaghanda na ako ng pagkain mo. Inihanda ko na din ang mga-.”

“Oo na.” Putol ko sa mga sinasabi at bilin niya sa akin. “Alam kong naihanda mo na lahat ng kailangan ko.” Inihatid ko siya sa pinto at bago tuluyang umalis ay muli njya akong dinampian ng halik sa labi.

Malalim na paghinga ang pinakawalan ko ng maisara ko ang pinto ng makaalis na siya.

Kahit na mabigat na ang katawan ko ay magaan parin sa pakiramdam na maalaga ang partner ko sa lahat ng bagay.

At gaya nga ng sinasabi niya kanina na naihanda na niya lahat ng kailangan ko.

Sa banyo na naayos na lahat ng gagamitin ko doon. Na may inilapag na carpet doon para hindi daw ako madulas. Ang pagkain sa kusina na maayos na nakahanda sa hapag kainan.

At sa tuwing tanghalian ay hindi ko na din kailangang mag order dahil babalakin ko pa lang ay may dadating ng pagkain dahil tapos na siyang nakaorder para sa akin. Kaya napapadali lahat ng mga gagawin ko at hindi na ako mahihirapan dahil maayos na napagsunod sunod niya ang mga dapat sana na gagawin ko pa lamang.

At masaya ako na sa paglipas ng mga buwan na pagsasama namin sa iisang bubong ay hindi ko maipagkakailang mas naging mas maalaga siya.

“Yeah! At iyan ang dahilan kaya tuluyan akong nahulog sayo.” Mahinang saad ko na may ngiti sa mga labi na nakapatong pa ang isa kong kamay sa umbok ng tiyan ko. “He is such a treasure, babies.” Kausap ko sa kanila na tila narinig ang sinabi ko dahil sumipa sila. “Soon, lalabas na din kayo. Kaunting tiis na lang. At paglabas niyo. Aalukin ko na ng kasal ang daddy niyo para tuluyan na tayong maging iisang pamilya.” Patuloy sa pagkausap ko sa kanila na nakikiayon sa mga sinasabi ko dahil hindi na sila mapakali sa loob ng tiyan ko.

“Tired?” Tanong ko sa kanya ng dumating siya kinahapunan.

“Uhm.” Tumango siya matapos niya akong pasalubungan ng halik sa labi. Ako na ang kumalas ng necktie niya saka tinanggal ang suit niya. “Kumusta ang pakiramdam mo? Hindi ka ba pinahirapan ng kambal natin?” Kuway tanong niya na mas inaalala pa akong walang ginawa maghapon kundi humilata habang siya ay maghapon sa trabaho.

Matapos ang meeting niya sa umaga ay saka naman siya nagtuloy sa iba niyang trabaho bilang isang engineer. Kabilaan ang trabaho niya na kahit inaawat ko siyang magpahinga ay ayaw niya naman tumigil dahil para daq sa future namin ang pagsisipag niya.

Hindi naman niya kailangan pagurin ng masyado ang sarili niya sa trabaho pero ayaw niyang magpaawat.

Pangalawang proyekto na niya ang hawak ngayon matapos ang bahay na ipinagawa ng babaeng model.

Di ko lang alam kung sino ngayon at kaninong bahay naman ang ginagawa nila. Hindi ko kasi siya nakitang nakipag usap sa kliyente niya kaya wala akong ideya.

“Kumain ka ba sa tamang oras?”

“Yeah! Sakto lang.” Sagot ko na magkaagapay na tinungo ang sala at naupo muna doon para makapagpahinga siya kahit papano bago maligo at magbihis. “Nagdala pala ang daddy ng pagkain, ipapainit na lang natin kapag kakain na tayo.”

“Uhm.” Tumango siya. Naihilig na naman niya ang ulo sa balikat ko at naipatong ang kamay sa malaking umbok ng tiyan ko. “Wow.” Napahanga pa siya na napatingin sa hinawakan ng maramdaman ang pagsipa ng dinadala ko. “Ganito na ba sila kalakas sumipa? Hindi ba masakit? Para na silang nag aaway sa loob ng tiyan mo?” May pag aalala pang tanong niya pero nasa mukha ang saya na maramdamang masigla ang mga babies namin.

“Sometimes. Pero hindi naman masakit.” Sagot ko na dinampian siya ng halik sa ulo bago yumuko siya at itinapat ang tainga sa tiyan ko.

“Ang lalakas nila. Hindi na ako makapaghintay na makita sila. Mahawakan. Makarga.”

“Me too.”

Marahang sinabayan ng paghaplos sa tiyan ko habang sinasabi iyon.

“I love you.” Ani niya na dinampian ako ng halik sa labi. “Tanong niya.” Tanong niya pagkatapos. “Maglilinis lang ako ng katawan bago tayo kumain. Hindi ka pwedeng magutom para hindi ka manghina sa pagdadala sa kanila.” Na sinabayan niya ng pagtayo matapos niya ako muling dampian ng halik.

Hindi pa man ako nakakasagot ay nakatalikod na siya at inakyat ang ikalawang palapag.

Napasunod na lang ang tingin ko sa kanya. Napapansin ko na sa tuwing sinasabi niyang mahala niya ako ay sinusundan niya agad iyon ng ibang paksa.

Hindi ko siya masisisi dahil hindi ko pa nga nasasagot iyon hanggang ngayon pero makakapagtiis pa ako hanggang sa makapanganak ako at ng maisagawa ko ang mga plano kong pagpropropose sa kanya.

“I love you too. Pero gusto kong masurpresa ka kapag nagtapat na ako sayo.” Bulong ko na may ngiti sa labing nakatingin parin sa kanya paakyat hanggang sa hindi na siya matanaw ng mga mata ko.

At habang naghihintay sa kanya ay ipinainit ko na din ang mga kakainin namin para dudulog na lang at agad na makakain.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #22

Typos and grammatical error ahead!

XAVIEL Pov:

“Hey.”

Nakita ko ang paglunok niya ng tawagin ko ang pansin niya.

Hindi maitatanggi na kinakabahan siya dahil kita pa lang sa kamay niyang nanginginig habang hawak niya ang isa kong kamay na paulit ulit niyang dinadampian ng halik.

“Hindi ba masakit? Hindi ka ba masasaktan? Wala na bang ibang paraan para mailabas sila at hindi hihiwain ang tiyan mo?” Magkakasunod na tanong niya na talagang nanginginig siya. Mas kinakabahan pa siya kaysa sa akin.

“Iyon lang ang tanging paraan hijo.” Si daddy ang sumagot na kakapasok lang at narinig ang mga tanong niya. “Hindi naman niya mararamdaman ang sakit habang inooperahan siya. Kaya huwag kang masyadong mag alala.” Paliwanag pa ng daddy. “So relax.” Tinapik pa siya ni daddy sa balikat ng tuluyang makalapit sa amin.

“Pwede ba akong sumama sa kanya sa loob, tito?”

“Mandy.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata dahil sa sinabi niya. “No. Hindi ka pwedeng sumama.”

“Pero….”

“Huwag mo ng ipilit hijo. Mabilis lang naman ang operasyon. Wala pang isang oras ay matatapos na at makikita na nating lahat ang mga baby niyo.”

Muli siyang napalunok. Mariing lumapat ang labi niya sa likod ng palad ko na may pagpisil habang hawak niya.

Ilang sandali pa ay dumating na si Papa at sinabing oras na ng operasyon ko para tuluyan ko ng maipanganak ang kambal.

“I love you.” Bulong pa niya na mariing hinalikan ako sa labi bago ako pinakawalan at hinayaang dalhin na sa Operating room.

Kinakabahan din naman ako pero mas kailangan kong magpakatatag. Hindi naman ako papabayaan ni papa dahil siya mismo ang magsasagawa ng operasyon.

“Relax, hijo.”

“Yes, papa.” Pagtugon ko bago ko tuluyang maramdaman ang pamamanhid ng katawan ko dahil sa itinurok nitong anistisya.

Gising na gising man ako habang isinasagawa ang paghiwa ng tiyan ko ay wala akong ibang maramdaman. Nakikinig na lang ako sa bawat sabihin ng papa sa mga kasama niya.

Hindi ko alam kung ilan ng minuto ang lumipas ng tuluyan kong marinig ang unang iyak ng baby ko. Doon nalaglag ang aking luha dahil sa kagalakan. Hindi ko pinagsisisihan ang pagdadala ko sa kanila kahit na minsan kong isinumpa ang kalagayan kong pwede akong magbuntis.

Pero ngayon.. tuluyan ng naglaho iyon dahil kakaibang galak ang naramdaman ko sa puso ko.

“My baby.” Bulong ko na halos hindi ko maibuka ang bibig ko dahil sa pamamanhid. Ilang minuto pa ulit ang lumipas ay muli kong narinig ang iyak ng pangalawang baby ko.

“Ang lulusog nila.” Ang papa ng dumungaw sa akin. “You can sleep now, hijo. Para paggising mo mamaya ay masisilayan mo na sila.” Ani ng papa na kahit hindi na niya sabihin ay hinihila na nga antok ang kamalayan ko. Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari dahil tuluyan na nga akong nakatulog.

MANDY Pov:

Lakad dito. Lakad doon. Hindi ako mapakali dahil talagang binalot ako ng kaba habang naghihintay sa paglabas nila sa operating room.

Pinaghandaan ko na ang araw na ito pero iba din pala talaga ang kaba ko ngayon dumating ang araw na panganganak niya.

Nanginginig ang buong katawan ko sa pag aalala ko sa kanya. Sa kanila ng kambal. Para na rin akong masusuka.

“Relax hijo.” Ang daddy niya na kampanteng nakaupo lamang. Pero kahit na anong pagpapakalma nito sa akin at hindi ko talaga kayang pigilan.

“I want too, tito. Pero mas kinakabahan ako kapag nakaupo lamang ako.” Halos pumiyok pa ang boses ko sa pagsagot ko sa daddy niya.

Kanina ngang nakaupo ako ay nangangatog ang tuhod ko kaya mas minabuti kong tumayo. At ngayon, hindi ko na mabilang kung ilang beses na akomv nagpapabalik-balik ng lakad sa harapan ng OR.

“Bakit ang tagal naman yata ng operasyon.” Hindi ko mapigilang tanong sa daddy niya. Paulit ulit din akong nakatingin sa malaking orasan sa taas ng pinto ng OR.

Labing limang minuto na lang at mag iisang oras na sila sa loob at wala paring lumalabas simula kaninang pumasok sila doon.

“Patapos na din iyon, hijo. Kaya huminahon ka lang. Walang masamang mangyayari sa mag aama mo.”

“Pero…” hindi ko na naituloy ang gusto ko pang sabihin ng marinig ko ang pagbukas ng pintuan ng OR. Lumabas doon si Dr. Anderson. Ang papa niya na nakangiting lumabas. “Kumusta si Xaviel, tito. Nasaan siya? Ang mga baby namin?” Magkakasunod na tanong ko na halos hindi pa tuluyan itong nakakalabas.

“Relax, young man. Maayos ang kalagayan nila. Inilipat na ang kambal sa nursery para mapainitan ng kaunti. Tama paggising ni Xav ay maari na niyong mahawakan ang baby niyo.” Sagot nito. Nakalapit na din si Tito Reallan sa asawa. “Ililipat na din siya sa kanyang silid.

“Pwede na ko na po ba siyang makita?”

“Yeah! Pero di mo na kailangang pumasok. Ilalabas na din siya dyan. See.”

Agad akong lumapit sa trolley kung saan siya nakahiga.

“Bakit wala siyang malay? Natutulog lang ba siya? Sigurado ba kayong hindi siya…”

“Hey!” Putol nito sa mga tanong ko.

“Pasensya na po, tito. Nag aalala lang talaga ako sa kanya.” Ani ko saka hinayaan na muling itulak ang kanyang hinihigaan. Hindi naman ako lumayo. Umagapay pa ako hanggang sa marating namin ang private room na naipahanda na ni tito Reallan.

Hindi ko na siya iniwan pa. Ilang oras din an g lumipas ng tuluyang magising siya.

“My Xaviel. Are you okay? May masakit ba sayo? Gusto mo bang kumain? Anong gusto mo?” Magkakasunod na naman na tanong ko pero kahit papaano ay nabawasan na ang pag aalala ko dahil gising na siya.

“H-hindi ako makagalaw.” Mahinang sagot niya.

“Huh. Bakit? S-sandali, tatawagin ko lang ang papa mo.” Mabilis akong tumayo pero pinigilan lamang niya ako. “Why?”

“Okay lang ako. Mabigat lang ang katawan ko dahil sa may bisa parin ang anistisyang itinurok sa akin.” Sabi niya.

“Sigurado ka?”

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga ng makita ko ang bahagya niyang pagtango kahit na nahihirapan ngang gumalaw.

“Gising ka na pala hijo.” Napalingon ako sa papa niya na kapapasok lamang. “Kumusta ang pakiramdam mo?”

“Hindi daw siya makagalaw, tito? Natural lang ba iyon? Hindi ba….”

“Hey, young man. Pwede ba, magrelax ka nga. Kanina ka pa nag aalala sa kanya.”

Napayuko ako dahil sa muling pagsita nito sa akin. Kasalanan ba ang mag alala ako sa taong mahal ko? Hindi naman diba?

“Okay lang ako, Mandy.” Aniya na pumisil pa siya sa kamay kong hinawakan niya.

“Natural lamang na namamanhid pa siya sa ngayon dahil sa anistisyang naiturok sa kanya. Kaya alisin mo na ang iyong pag aalala.”

“Naku..” napalingon naman kami ng marinig namin ang daddy niya na kapapasok lang na may dalang pagkain. “Kala mo naman hindi ka naging overacting nung ako ang nanganak.”

“My Love.”

“Haha.” Mahinang tawa niya kaya napatingin ako ulit sa kanya. Sa pagkarinig ko ng tawa niyang iyon ay tuluyan ng nawala ang sobrang pag aalala ko sa kanya. Ngumiti ako. Muling naupo sa gilid ng kama niya habang mahigpit na hawak ang isang kamay niya at paulit ulit iyon na dinampian ng halik. “Ang kambal?” Kuway tanong niya na napatingin sa kanyang papa.

“Nasa Nursery palang sila, hijo. Maya maya lang ay ipapalipat ko na sila dito.”

“Salamat papa.”

Pagtango ang itinugon ng papa niya.

“Pwede na ba siyang kumain, tito?” Kuway tanong ko pa ng maayos ng daddy niya ang mga pagkaing dala sa pabilog na lamesa.

“Sa ngayon ay hindi na muna siya pwedeng kumain hijo. Pero pwede siyang uminom paunti-unti kung nauuhaw siya.”

“You okay with that?”

“Yeah.” Maikli niyang tugon. Kahit na ayaw ko sanang kumain at sasabay na lang ako sa kanya hanggang sa pwede na siyang kumain ay pinilit ako ng mga magulang niya.

Wala na akong nagawa kundi ang tanggapin ang alok nila at pinagsaluhan ang pagkaing naihanda.

Nanginginig na naman ang kamay ko na humawak sa kambal. Hindi ko sila pinuntahan sa nursery kanina kahit na gustong gusto ko na silang makita pero mas gusto kong sabay namin silang masisilayan. At ngayon, inilipat na nga nila ang kambal sa silid niya.

“I want to carry them.” Sabi niya.

Tinulungan ko siyang maupo kanina para hindi siya mapwersa sa paggalaw. Maayos na nilagyan ng unan ang likod niya para komportable siya.

“H-how?” Pumiyok pa ako. Nanginginig talaga ang kamay ko ng sumbukan kong buhatin ang isa pero hindi ko itinuloy dahil nag aalala ako na masaktan sila.

“Ganito ang tamang pagkarga.” Ang daddy niya na lumapit na sa amin na nakamasid lang.

Hinawakan niya ang isang kamay ng kambal saka nito bahagya pinatagilid. Ipinailalim ang isang kamay sa may batok saka at ang isa naman ay sa may pwetan.

“See. Madali lang diba.” Nakangiti nitong turan na ito na mismo ang nagbigay sa kanya ng isa sa kambal at kinarga.

Inulit ng daddy niya ang ginawa at kinarga pa ang isa saka nito maayos na ipinakarga sa akin.

Napalunok ako. Nanginginig man ang mga kamay ko. Hindi lang kamay kundi mas tamang sabihin na buong katawan ko pero pinatatag ko ang sarili ko at pilit na inalis ang pangingingig ko. Baka kung hindi ko kalmahin ang sarili ko ay mabitawan ko pa ang baby namin.

“So tiny.” Mahinang usal ko na nakatitig na ako dito. Ang liit liit niya. Para ngang kaya ko itong itago lang sa mga palad ko.

“They are so cute.” Si Xaviel kaya nalipat ang tingin ko sa kanya. Lumapit na ako sa kanila. Naupo kami sa tabi niya.

Walang pagsidlan ang kagalakan ko dahil sa ayos namin ay masasabi ko ng isa na kaming buong pamilya.

“Maiwan ko na muna kayo para sabihan si Ate Arlyn na magluto ng pwede mong kainin.” Ang daddy niya bago lumabas ng silid.

Naiwan nga kaming dalawa kasama ang bagong silang na kambal namin.

“I love you so much, my beloved.” Aniko na sinundan ng damping halik sa nuo.

Isa na lang ang kulang. Kasal. Ngayong nakapanganak na siya ay pwede ko ng ituloy ang balak kong pagpropropose sa kanya.

Tatlong araw lang ang itingal namin sa hospital bago kami umuwi sa penthouse ko sa kung saan na naghihintay ang mama na siyang makakasama namin habang nagpapalakas siya.

“Oh my.. hindi parin ako makapaniwala.” Si Mama na sumalubong sa amin ng makita na karga niya ang isang kambal habang inaalalayan ko siya at karga naman ng daddy niya ang isa na siyang sumama sa amin pauwi.

“Tuloy. Tuloy kayo. Bilisan mo, hijo para makaupo na siya at baka mabinat.” Niluwangan ng mama ang pinto at pumagilid.

“Magandang umaga, balae.” Pagbati naman ng daddy niya na ikinangiti ko dahil sa itinawag nito kay mama.

Oo nga naman, kasal na lang talaga ang kulang sa amin.

“Magandang umaga din. Nakakahiya naman, hindi pa naikakasal ang mga anak natin.”

“Doon din naman ang bagsak nilang dalawa. Heto, gusto mo bang kargahin ang apo natin?”

“Aba’y oo naman balae.”

Naging maganda ang palitan nila ng salita. Nasa kasarapan kami ng kwemtuhan ng dumating naman ang aking ama para bisitahin na nga ang mga apo niya.

“Good morning, sultan Malik.” Paggalang na pagbati ng daddy niya.

“Good Morning Mr. Anderson. Are they mg Hrandchildren?” Ang ama na agad lumapit kay mama. “They are so beautiful. Oh my.” Hindi maitago ang kagalakan sa mukha ng ama na makita ang mga apo niya.

Nagkatinginan kaming dalawa. Napangiti dahil tuluyan ng nawala ang minsang pagkadisgusto sa mga naging desisyon ko at paglabag lahat ng gusto nito.

“I can’t believe it. Oh. My precious grandchildren.” Hindi magkamayaw na pagpuri ng ama sa kambal.

At habang abala na sila sa kanilang mga apo ay minabuti ko na munang dalhin siya sa silid para makapagpahinga.

“May gusto ka bang kainin? Ipaghahanda kita.”

Umiling siya. Umalalay pa ako sa kanya ng mahiga siya. Nag aalala parin ako sa kanya kaya halos ayaw ko siyang iwan. Nag aalala ako na baka kapag gumalaw siyang mag isa mabinat siya o di kaya naman ay bumuka ang sugat niya.

“Ayos lang ako. Namamanhid parin hanggang ngayon ang sugat ko kaya hindi ko ramdam ang sakit.” Sabi niya na mapansin niya ang pag aalala ko sa kanya.

Naupo ako sa gilid ng kama saka ko siya niyuko at dinampian ng halik sa nuo.

“I love you.”

Tumango siya bilang tugon sa sinabi ko. Hindi ko pinansin ang naging tugon niya. Kahit na hanggang ngayon ay hindi parin niya tinutugon ang pagtangi ko sa kanya ay hindi na iyon mahalaga sa akin. Para sa akin ay sapat ng kasama ko siya.

Saka hihintayin ko na lang na bumalik ang lakas niya. Maghilom ang sugat niya. Saka ko itutuloy ang plano ko. At kapag tinanggap niya ang alok ko ay saka ko ipapakita ang isa ko pang surpresa sa kanya.

“Si Xaviel, mama?” Tanong ko kay mama ng makauwi ako galing sa site ng bago kong project. Idinuduyan ng mama ang kuna ng kambal. “Dumating na ba siya?”

May dala na din akong mga gamit para sa kambal. Dumaan na kasi ako sa supermarket kanina para hindi na maabala ang mama na siyang laging namamalengke para sa kambal.

“Hindi pa naman, hijo.”

Ng makalapit ako ay nagmano ako. Gusto ko mang halikan sa pisngi ang kambal at agad na kargahin ay pinigilan ko lang ang sarili ko dahil ayaw kong maisalin ang mikrobyo at bakteryang dumikit sa katawan ko na galing sa labas.

Dalawang buwan na din ang matuling lumipas simula ng naipanganak sila at kanina nga lang ay pumasok na siya sa kompanya niya. Pero hindi ko namang akalain na sa unang araw niya ay mag o-overtime siya agad tulad ng ginagawa niya noon.

“Bababa lamang ako mama para sunduin siya.”

“Sige hijo. Mahimbing pa naman ang tulog ng kambal.”

“Salamat mama.”

Muli akong lumabas. Bumaba sa palapag ng opinsina niya.

Limang palapag lamang naman ang ibababa ko. Nagtaka ako ng makarating ako ng ikalabing apat na palapag ay walang bakas na may tao pa dahil may kadiliman na ang paligid. Pero nag bakasakali parin akong tunguhin ang mismong opisina niya pero ng buksan ko iyon ay wala na ding ilaw.

Dahil sa wala naman akong ideya kung nasaan siya ngayon ay minabuti kong tawagan siya. Pero ng tawagan ko ang numero niya ay narinig ko iyon mismo sa loob ng opisina niya kaya napalingon ako mismo sa kung saan nanggaling ang tunog. Doon ko nakita ang pag ilaw nun kaya ko iyon nilapitan.

Kinuha ko iyon pero mas nagtaka ako dahil bakit niya naiwan ang cellphone niya sa kanyang opisina at nasaan siya.

Ng hindi ko na talaga siya mahanap sa palapag ng opisina niya ay bumaba pa ako ng isa pang palapag pero ganun din naman dahil wala paring tao.

Sa huling palapag na pinuntahan ko ay doon ko nakita ang guard na nagpapatrol sa gabi.

“Excuse me.” Pagtawag pansin ko ng mamataan ako.

“Sir Mandy, bakit kayo nandito?”

“Hinahanap ko si Xaviel. Nakita mo ba siya?”

“Nakita ko kanina siya ikalawang palapag, sir Mandy. Hindi ko lang alam kung nandoon parin si Sir hanggang ngayon.”

“Ah, okay. Salamat. Titignan ko na lamang.”

Bumaba nga ako ng ikalawang palapag na nagbabakasakaling makita ko pa siya doon.

Pero sa pagbukas ng elevator ay ganun na lang ang gulat ko sa nakita. Halos hindi ko maihakbang ang mga paa ko dahil sa pagkabigla.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #23

Typos and grammatical errors ahead!

XAVIEL Pov:

“You sure?” Pang ilang beses na niya iyong naitanong sa akin habang sabay na kaming nagbibihis para pumasok na sa kanya kanyang trabaho.

Dalawang buwan na kasi ang matuling lumipas mula ng mailuwal ko ang kambal at sa awa ng May Likha ay maayos ang kalagayan ng mga anak namin.

At ang sugat sa operasyon ko ay tuluyan ng naghilom na halos hindi na mapansin dahil sa ointment na ipinapahid ko.

Wala namang pinagbago sa katawan ko. Hindi naman nag iwan ng taba sa tiyan ko ang pagbubuntis ko noon. At sabi ni papa na pwede na daw akong mag exercise pero huwag na lang muna iyong tipong magbubuhat ako ngabibigat. Iyong tamang papawis lamang para mapanatili na lang ang magandang katawan.

“Kaya ko pa naman pag sabayin ang kompanya mo sa trabaho ko? Hindi ba pwedeng manatili ka na muna dito?”

Napatitig ako sa kanya. Puno ng pag aalala ang mga matang nagsusumamo na huwag muna akong pumasok pero buo na ang pasya ko dahil itutuloy ko na ang balak ko na matagal ko ng pinag planuhan.

“Kaya ko, Mandy. Saka narinig mo naman ang sabi ni papa, diba?”

“Pero…” hindi maitatago ang malalim na paghingang pinakawalan niya. “Sino ang makakasama ng kambal? Baka hanapin ka nila?”

“C’mon, Mandy. Ang opisina ko ay nasa baba lamang ng penthouse mo at pwedeng silang ibaba kahit na anong oras.” Pagsagot ko. “Enough. It’s getting late.” Ani ko para putulin ang usapan namin dahil alam ko na hindi siya titigil at hindi matatapos ang usapan namin kung patuloy ako sa pagsagot sa kanya.

Hindi ko na hinintay pa na pigilan ako at mabilis na lumabas ng silid para puntahan ang kambal na ipinaalaga ko sa mama niya nung maghahanda na kami para sa pagpasok sa trabaho.

Dinampian ko sila ng mga halik sa nuo. Nais ko pa sana silang kargahin pero mahimbing na natutulog sila sa cradle swing nila na nakainstall lang sa sala. Iba lang ang tulugan nilang nakalagay mismo sa silid niya.

“Kayo na po muna ang bahala sa kanila, tita.” Maayos na pagbibilin mo sa mama niya. Saka ko na siya tatawaging mama kung tapos na ang lahat ng plano ko. Alam nito ang paghahanda ko kaya ngumiti ito sa akin.

“Huwag kang mag alala sa kambal, hijo. Ako na ang bahalang mag alaga sa mga apo ko.”

“Salamat po.”

Muli akong napatitig sa kambal. Hindi sila mahirap alagaan dahil hindi sila iyakin. Tulad namin ni Frances ay identical sila. Walang ibang paghahambingan sa kambal maliban sa maliit na balat sa may kili-kili ng bawat isa. Magkabilang kili-kili nila ang may balat. Sa kaliwa at sa kanan. Ewan na lang kung sa paglaki nila ay kumupas iyon.

Xandy and Maxiel nga pala ang pangalan nila. Hindi na ako nakialam sa pagbibigay ng pangalan sa kambal kaya hinayaan ko na siya na mismo ang magbigay.

Tungkol naman sa apelyedo nila ay apelyedo ko ang dinala nila pero dito sa pilipinas habang ang sultan ay nagfile din sa bansa nila ng birth certificate ng kambal at apelyedo nila ang nakalagay. Sabi ng sultan na pwede naman iyon kaya hindi na din ako nakialam.

Mahabang panahon pa naman bago namin maipapaliwanag sa kambal kung bakit dalawang apelyedo ang dinadala nila. Saka ko na iyon iisipin. Ang mahalaga sa ngayon ay ang kasalukuyan.

“Let’s go.” Aya ko kay Mandy ng makalapit siya.

Tumango naman siya. Binalingan ang kambal namin at ginawaran din ng halik sa mga nuo.

“Kayo na muna ang bahala sa kanila, mama.” Pang uulit pa sa nasabi ko na kanina.

“Oo, ako na ang bahala.”

Nagpaalam na kami sa mama niya at sabay na lumabas ng pemthouse.

Dahil sa ikalabing apat lang ang opisina ko ay tumigil na muna siya at inihatid pa talaga ako mismo papasok ng opisina ko.

“Okay ka na ba talaga?”

“Mandy.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata na may kasamang pagpilig ng ulo. Nabigla pa ako ng yumakap siya sa akin.

“Nag aalala lang talaga ako.”

“Yeah! I know that. Pero hindi ako mahina. Kung hindi ka lang nagpumilit noon ay baka isang buwan pa lang ang kambal ay baka bumalik na ako sa trabaho. Kaya pwede ba…. ump.” Hindi ko na naituloy ang iba ko pang sasabihin ng bigla niya akong siilin ng halik sa mga labi.

“I love you. So please, be safe.”

Tumango ako. “Go.”

Kahit na halatang ayaw niya akong iwan ay hindi naman na siya nagtagal. Paulit ulit pa siyang lumingon sa akin na halatang ayaw pang umalis.

Hindi ko na pinansin ng huli niyang pagsulyap at pagkaway para hindi mas maging mabigat ang pag alis niya. Na kung wala lang siguro siyang trabahong naghihintay ay baka hindi na nga niya ako iiwan at babantayan na lamang.

Napapailing na napangiti ako. Kung ayaw ko lang mapurnada ang mga plano ko ay kanina ko pa sinabing mahal ko siya. At nais ko ng tuluyang maging legal ang pagsasama namin. Pero ilang oras na lang naman ang hihintayin ko kaya makakapagtiis pa ako.

Nakikinita ko na kung ano ang magiging reaksyon siya. Iyong tipong magugulat siya at maluluha na lang sa kagalakan sa gagawin ko. And I can’t wait to tell that I love him.

Mabilis kong natapos ang mga bagay na dapat kong taposin sa trabaho kaya mapagtutuunan ko pa ang dapat pang ihanda para mamayang gabi.

Umakyat pa ako kanina para kumustahin ang kambal dahil nakakamiss naman talaga sila. Iba na din pala talaga kung may sariling anak na dahil parang kulang na ang araw kapag hindi ko sila nasisilayan. Sila na iyong pinaghuhugutan ko ng lakas ngayon. At si Mandy na siyang katuwang ko na sa buhay.

Matapos ko silang masilayan ng halos isang oras ay bumaba agad ako sa ikalawang palapag. Nasabihan ko na din ang mama niya na kung umuwi siya na kung sakaling hindi niya ako hanapin ay sabihin may ginagawa pa ako. At kung sakali namang puntahan niya ako sa opisina ko ay nakausap ko na din ang guard na sabihing nasa ikalawang palapag ako at may ginagawa.

Hindi na ako makapaghintay. Maaga naman ang 6:30 na uwi niya kaya alam kong nasa tamang oras lamang ang lahat at naayon na sa mga plano ko.

Mag 7 o’clock na kaya alam kong hinahanap na niya ako.

May nakahelerang mga flameless candle sa magkabilang panig ng elevator at kapag bubukas na iyon ay pipindutin ko na lang ang remote para isa isa iyong umilaw.

May hawak na din akong bungkos ng bulaklak para ibigay sa kanya at nasa bulsa ko naman ang singsing para sa pag alok ko ng kasal.

“1.. 2.. 3..” binibilang ko ang bawat sigundo hanggang sa umabot ng labing limang sigundo tamang pagtunog ng elevator at bumukas na iyon.

Nasa mga labi ko ang ngiti na nakatingin sa kanya na hindi maitago ang pagkagulat ng makita akong nakatayo sa hindi kalayuan. His reaction was priceless.

Sa paghakbang niya palabas ng elevator ay siya namang nagsindihan ang mga nakahelerang kandila.

“X-xaviel.” Tawag niya sa pangalan ko na napapalingon pa sa paligid. Na napapalibutan ng iba’t ibang kulay ng kandila. Tanging iyon ang nagsilbing ilaw sa ikalawang palapag kung nasaan kami ngayon. “W-what does this mean?” Tanong niya ng tuluyang makalapit sa akin. Tatlong hakbang na lang ang layo niya na halatang hindi alam ang susunod na gagawin.

Syempre hindi mawawala ang malamyos na musika na pumailanlan sa paligid.

“Why?” Tanong kong naaliw na pagmasdan ang nalilito niyang ekspresyon. At hindi na nga ako makapaghintay pang magtapat sa kanya at alukin na siya ng kasal.

MANDY Pov:

Nanginginig ang tuhod kong humakbang palapit sa kanya.

Pumailanlan ang musika habang isa-isang nagsindihan ang mga kandila na siyang nagsilbing ilaw sa paligid.

“X-xaviel.” Halos hindi ko iyon mabigkas ng malinaw dahil pumiyok pa ako na tila may bumara sa lalamunan ko. “What does this mean?”

Tumigil ako sa paglalakad ng tatlong hakbang na lang ang layo niya sa akin. Hindi ko alam kong ano ba ang dapat kong maging reaksyon ngayon.

Nakatitig siya sa akin. May ngiti sa kanyang mga labi.

Napalunok ako.

“Why?” Tanong pa niya na hindi mapagkakailang naaliw siya sa nakitang reaksyon ko. Ano ba ang balak niyang gawin at bakit niya ako sinurpresa ng ganito.

Siya na ang humakbang at tinawid ang pagitan namin.

“For you.” Ani niya na ibinigay sa akin ang hawak niyang bungkos ng mga bulaklak. Nanginginig parin ang mga kamay kong tinanggap iyon.

Awtomatikong inamoy ko pa ang mga bulaklak pero hindi ko inalis sa kanya ang paningin ko.

“Do you like it?” Tanong niya na hinawakan ang isa sa kamay ko. “Your hands are cold.”

Muli akong napalunok.

“T-this is… I mean.. what is this?”

Hindi niya sinagot ang tanong ko bagkus inangat ang kamay kong hinawakan niya saka dinala iyon sa tapat ng labi niya.

“Let’s go. I prepared something to drink.”  Aya niya na hinila na ako sa gitna ng napalibutan ng kandila.

Birthday ko ba ngayon? Tanong ko pa sa isip ko dahil pakiramdam ko ay kaarawan ko na nga ngayon dahil tila natupad ang isa sa kahilingan ko. Ang makasama siya sa isang romantic dinner. Iyong kaming dalawa lang.

“Take a seat.” Saka niya ako ipinanghila ng upuan na naging sunod sunuran nga sa kanya.

Inilapag ko na din sa gilid ng lamesa ang hawak kong bulaklak.

“Hindi man kasing romantiko ang mag dinner kasama ka sa isang mamahaling restaurant pero hindi na natin kailangang lumayo kung kaya ko namang paghandaan at maging romantiko ang gabing ito.” Ani niya na binuksan ang wine saka nagsalin sa baso sa harap ko. Nagsalin na din siya sa baso niya bago naupo.

“Cheers.” Sabay taas ng kopeta niya kaya naman kinuha ko na din ang akin at itinaas iyon. “Hmmm.” It’s been a while ng huli akong tumikim ng wine. It’s good, right?“

Tumango ako sabay baba ng baso matapos akong sumimsim ng kaunti.

“What are you thinking?” Tanong niya ng magtama ang mga mata namin. “Kanina ka pa nakatitig sa akin? Ganyan ka ba nasurpresa? Hmmm.” Nakangiting naipilig ang ulo na naaliw talaga siya sa pagkalito ko.

Pakiramdam ko ay dinadaya ako ng paningin ko sa nakikita kong kakaibang kislap ng mga mata niya. Iyong tipong kahit hindi niya sabihin ngayon sa akin ay nagpapahiwatig na mahal na din niya ako tulad ng pagmamahal ko sa kanya.

“Bakit?” Iyon ang unang tanong na lumabas sa bibig ko dahil naguguluhan ako sa pagsurpresa niya sa akin.

“You are so cute.” Aniya kaysa sagutin ang tanong ko. “Gusto ko pa sanang kumain tayo, i-enjoy muna ang sarili natin habang pinagsasaluhan ang wine. Pero nakikita kong naguguluhan ka na at nais mo ng paliwanag.”

“H-hindi ko lang kasi inaasahan na..”

“Na gagawin ko ito?” Bitin niya sa sasabihin ko.  Hindi niya binitawan ang kamay ko na tumayo sa pagkakaupo.

Humakbang at tumigil mismo sa tapat ko.

“Mandy.” Seryuso na ang mga mata niyang nakatitig sa akin kaya kinabahan na naman ako dahil hindi ko mahulaan ang nais niya. “Matagal na din simula ng magsama tayo na nagbigay sa akin ng pagkakataon makilala ka ng tuluyan. Para tuluyang mabigyan ng kasagutan kung ano ba ang lugar mo sa puso ko.”

“Xaviel.” Nagulat pa ako ng bigla siyang lumuhod sa harapan ko. “What are you doing?” Tarantang tanong ko dahil sa ginawa niya ay alam ko na kung ano ang ibig niyang sabihin. Pero hindi ba’t dapat ako ang luluhod sa harapan niya. Ako ang magpropropose sa kanya. At hindi niya kailangang gawin ito para sa pagtugon niya ng damdamin ko sa kanya.

Sapat na sa akin ang sabihin niyang mahal niya ako. Pero ngayon.. sobra pa sa hinahangad ko.

Pinigil niya ang kamay kong nais siyang patayuhin.

“At first, I hate being tailed by you. Pero nakasanayan ko na iyon at hindi na kumpleto ang araw ko na hindi ka makita kung saan o nasaan ako.”

“X-xaviel. T-this is..”

“Shhhh.” Pinatigil na naman niya ako sa nais kong sabihin. “Just let me say it, Mandy.” Muli niyang dinampian ng labi niya ang kamay kong hawak niya na hindi inalis ang tingin sa akin. “Mandy, Yes. I love you.” Katagang tila nakapagpabingi sa akin dahil naririnig ko mismo ang lakas ng pagtibok ng puso ko. Ang lakas ng pagtahip ng dibdib ko sa narinig ko mula sa kanya.

Hindi ko alam kong saan ko isisilid ang umaapaw na sayang naramdaman ko. Nanginig na naman ako sa hindi maipiwanag na damdaming lumukob sa akin. Gusto kong maiyak sa tuwa.

And yes, hindi ko na nga napigilan ang pagtulo ng mga luha ko dahil sa sobrang galak na mapakinggan sa kanya ang mga katagang iyon na matagal ko ng pinanabikang marinig.

“I love you, Mandy. I really do.” May kinuha siya sa bulsa ng pants niya at mas lalo akong natahimik ng makita ko kung ano iyon. “So, will you marry me?”

“Huh.” Napanganga ako. Hindi ko akalain na may kasunod pa pala ang pagsasabi niyang mahal niya ako. Hindi ako makapagsalita dahil tila nalunok ko na yata ang dila ko pero tumugon ako ng pagtango at mas masaganang luha ang nag unahang naglandas sa magkabilang pisngi ko.

Sa pagtango ko ay hinugot niya ang singsing sa maliit na kaheta at isunot na nga iyon sa akin. Dinampia ng halik ang daliri ko bago siya tumayo at yumakap sa akin.

“Oh! So cute.” Aniya niya ikulong ang magkabilang pisngi ko ng palad niya at marahang pinahid ang aking mga luha. “Inaasahan ko ng ganito ang magiging reaksyon mo but I think, I want to tease you more.” Aniya niya sabay pisil pa ng pisngi ko. Mariing dinampian ng labi niya ang mata ko. “I love you.” Pabulong na saad niya na patuloy sa pagdampi ng labi sa magkabilang mata ko.

“Hu hu hu.” Pero mas naiyak pa nga ako. Kahit na sabihin niyang para akong bata ay wala akong pakialam dahil naiiyak talaga ako sa sobrang saya ko.

Ng makabawi ako sa kabiglaan ay niyakap ko siya ng mahigpit kahit na patuloy ako sa pagluha.

“Mas mahal kita. Mahal na mahal kita.”

“Yeah, I know. Kaya nga inunahan na kita dahil alam kong gagawin mo din ito. But I’m waiting.” Aniya.

Napalabi ako na napatingin sa kanya sabay kapa ng bulsa ko dahil nandoon ang singsing na kakukuha ko lang din kanina. Bukas na din sana ako magpropropose pero inunahan niya talaga ako kaya hindi ko na kailangang ipagpabukas pa.

Total ay narito na lang din naman kami ay isasabay ko na.

“What is that?” Tanong niya na nakatingin sa kamay kong may hawak ng itim na kahetang naglalaman ng singsing na ibibigay ko sa kanya.

Muli akong napalabi ng makita ko ang pilyong ngiti sa kanyang mga labi.

Binuksan ko iyon. Walang salitang kinuha ko ang singsing kasabay ng pagkuha ko ng kaliwang kamay niya.

“I love you. And I want to marry you as soon as posible.” Sabi ko sabay suot ng singsing sa kanya.

“Thank you. And I love you too.”

Kay sarap pakinggan ng pagsagot niya ng pagmamahal ko sa kanya. Nagtama ang mga mata namin. Ilang sigundo.. hindi.. umabot ng mahigit isang minuto na walang salitang namutawi sa mga labi namin at tanging mga mata na lang namin ang nag uusap at nagkakaintindihan.

Hanggang sa kusang kumilos ang mga katawan namin at muling nagyakapan. Matapos ang mahigpit na yakapan ay pinagsaluhan namin ang isang mainit at nakakaliyong halikan.

“Uhm..” mas sumarap pa sa pakiramdam ko ngayon ang halikan siya ngayong natupad na ang gusto ko. Parang ayaw ko na siyang tigilang halikan.

“I love you, my beloved. I love you so much.”

“Uhm.. I love you too.” At hindi natapos ang gabi sa palitan lamang namin ng mga salita. Masaya kaming pinagsaluhan ang kanyang mga naipahanda.

At sa pag akyat namin sa taas doon ko nalaman na alam pala ni mama ang plano niya at masayang masaya siya ng pareho naming ipinakita ang singsing sa mga daliri namin.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #24

Typos and grammatical errors ahead!!

XAVIEL Pov :

“Kumusta na, lolo?” Nakangiti kong tanong kay Lolo ng nagpasya akong dalawin ito at para ibalita na rin dito ang nalalapit na kasal namin ni Mandy kahit naman alam kong hindi na kailangan dahil sigurado akong nasabi na nina papa ang tungkol doon.

Hindi na din kasi namin ito sinabihan noon ng mag usap ang aming mga magulang dahil ayaw na namin itong mapagod pa sa pagdalo sakaling magpumilit ito sa pagpunta.

“Ayos lamang ako, apo.”

Matapos akong nagmano dito at ginawaran ng halik sa pisngi ay ako na mismo ang nagtulak sa wheel chair nito papasok ng bahay.

“I’m getting married, lolo.” Kuway sabi ko na hindi na nagpaliguy-ligoy pa sa talagang pakay ko kaya ako napadalaw dito. Kasabay ng pagtaas ng kamay kong may suot na singsing.

“Good for you apo, pero bakit hindi mo isinama ang mga kambal ng makita ko ulit sila.”

“Saka ko na sila ulit idadalaw sa inyo lolo. Galing lamang ako sa lunch meeting ko kaya dumaan na ako para ibalita iyon sa iyo.”

“Ganun ba, apo. Masaya ako na masasaksihan ko pa ang pagpapakasal mo.”

“Yeah. At masasaksihan niyo pa ang mga iba niyong apo na ikakasal kaya manatili ingatan at alagaan niyo ang sarili niyo.” Sagot ko dahil sa sinabi nito.

Alam ko namang matanda na ang lolo pero hindi pa ako nakahanda sakaling bawiin na siya sa amin. At hindi lang naman ako ang umaasa na sana humaba pa at matagal pa namin itong makakasama.

“Oo naman apo. Gusto ko kayong makitang lahat na ikakasal pa kaya aalagaam ko ang sarili ko.” Nakangiti naman nitong tugon.

“By the way, lolo. Isa pa pala sa pakay ko ay ang sabihing papatayuan ko na ng bahay ang lupang sinasabi ko sa inyo noon.”

“Huh.”

“Remember the land…”

“Pero naibigay ko na iyon sa iba, apo.”

“What?” Hindi ko mapigilan ang magtaas ng boses sa sinabi ng lolo. “But lolo, I told you before, that land is mine. And I will take it whenever I want to settle down.”

Napakamot pa ang lolo dahil sa pagtaas ng boses ko.

Marahas ang ginawa kong paghinga. Naiiling na napatitig ako kay lolo dahil alam ko naman na kapag nasang ayunan na niya iyon na magiging akin ang lupa para sa ipapatayo kong bahay ay ibibigay niya pero ngayon.

“Never mind, lolo.” Pagbawi ko sa pagtaas ng boses ko dito. “Marami pa namang bakanteng lupa dito sa A. Place.” Hindi ko pwedeng iparamdam dito na nakaramdam ako ng ins dahil ayaw kong bumigat ang pakiramdam nito na magiging dahilan pa para manghina ito.

“Pasensya ka na, apo.”

“Yeah! No big deal, lolo. By the way, lolo.. tulad ng nakagawian, dito parin sa A. Place gaganapin ang kasal namin ni Mandy.” Pagbabalik ko ng usapan tungkol sa pagpapakasal ko.

“Oo naman apo. Hindi na ako makapaghintay na ikasal ka na din.”

“Me too, lolo. Pitong linggo mula ngayon, lolo.”

Pilit kong nilibang ito sa usapin tungkol sa nalalapit kong kasal para ilihis na nga ng tuluyan ang usapin tungkol sa lupang naibigay niya sa iba. Hindi ko na inalam kung kanino sa mga pinsan ko ibinigay iyon.

“Okay then, lolo. Hindi na ako magtatagal para makapagpahinga na kayo.” Kuway pagpapaalam ko na ng maayos dito matapos ang halos isang oras kong pananatili para makipagkwentuhan pa sa kanya.

“Sige, apo. Mag ingat ka sa pag uwi.”

“Yes, lolo.”

Habang nagmamaneho na ako palabas ng kanto ng iyon sa mansyon ng lolo ay naisip kong silipin ang lupang sinasabi ko dito. At nais ko na din na tumingin ng magandang spot para patayuhan ng bahay.

“Not bad.” Turan ko ng makita ang bahay na naipatayo na nga sa lupang gusto ko. “Beautiful.” Hindi ko mapigilang purihin ang ganda pero nasa akin parin ang pagkadismaya dahil hindi akin ang bahay na naipatayo sa lupang gusto ko.

Nakaramdam man ako ng inis ay hindi ko naman pwedeng ipakita at iparamdam kay lolo.

“Ugh!” Marahas ang paghingang pinakawalan ko. “Ipinaalala ko na lang sana noon pa kay lolo. But sad to say…” naiiling na binawi ko ang tingin sa bahay at umalis na ng A. Place

Dahil sa mabigat parin ang pakiramdan ko sa pagkadismaya ay naisip kong puntahan na lang si Mandy sa working site niya.

Aayain ko na lamang siyang kumain sa labas at sabay na uuwi mamaya. Wala na din naman akong gagawin pa dahil maaga kong tinapos ang dapat kong gawin sa kompanya dahil nais kong maagang makasama at maalagaan ang kambal.

Inabot din ako ng halos isang oras sa daan dahil sa trapiko bago ko marating ang kinaroroonan niya.

Hindi na din ako nagpasabi sa kanya o tumawag para puntahan siya. Nais ko siyang masorpresa sa pagbisita ko na alam kong kahit sa simpleng pagdalaw sa kanya ay ikakatuwa niya.

“Sir Xaviel.” Ang isa sa worker niya ng makilala ako.

Tinanguhan ko ito bilang pagtugon.

Iginala ko ang paningin ko para tignan kung nasaan siya pero hindi ko nagustuhan ang aking nakita. Taas ang isa kong kilay kasunod ng pagsasalubong ng kilay ko.

May kausap siyang babae. Seryuso man siyang nakikipag usap dito pero ang babaeng kausap niya ay halatang hindi nakikinig sa mga sinasabi niya. At may pagnanasang nakatingin lamang sa kanya habang nagsasalita.

Napailing ako na may kasamang pagkainis na ngisi na may kasamang taas ng itaas ng labi ko dahil nakaramdam ako ng gigil sa babaeng nais yatang landiin siya.

“Huh. But you don’t have a chance.” Mahinang usal ko habang papalapit na sa kanila. “Hi.”

“Xaviel.” Umaliwalas ang mukha niya ng makita ako kaya ako napangiti. “Excuse me, ms. Frego. Baling niya sa babae bago niya ako tuyang hinarap. “Why are you here?”

“I’m here to pick you up.”

“Huh! Wala ka na bang trabaho? Ah, nevermind. Coz I like it.” Ani niya na tuluyang nakalimutan ang babaeng kausap kanina lang na isa sa nagustuhan ko sa kanya ngayon dahil hindi niya itinatago ang affection sa akin sa kahit na sino.

Sa gilid ng mata ko ay kita ko kung paano ito tumingin sa amin kaya naman ko na ipakita dito kung saan ito lulugar sa tuwing hindi siya nakapaligid. Umangat ang kamay ko para haplusin ang pisngi niya saka ako mas lumapit at dinampian siya ng halik sa labi.

“Go, tapusin mo muna ang usapan niyo ng kausap mo. Maghihintay na lang ako hanggang sa matapos kayo.”

“You sure? Pwede naman naming pag usapan iyon sa susunod at pwede na akong umalis ngayon para makasama ka.”

“Nah! Maghihintay na lang ako dito. You don’t mind right?” Sabay baling sa babae na nanlalaki ang mga mata dahil sa ginawa ko. “Ms.?”

“O-ofcourse.” Nautal na sagot nito na napailing pa ng ipang beses at nagbawi na ng tingin sa akin.

Ngumiti ako. Hindi ngiting palakaibigan kundi ngiti iyon ng tagumpay na ipahiwatig dito na huwag itong lalagpas sa linyang hindi dapat nito lagpasan.

“Okay then, mabilis na lang ang pag uusapan namin.” Saad naman niya na siya naman ngayong humalik sa labi ko bago binalingan ang babaeng kausap.

Matamang pinagmasdan ko na lang sila at hindi na tulad kanina ay hindi na tumitingin ang babae sa kanya ng may pagnanasa kundi umiiwas na itong mapatingin at hindi maitatagong napapasulyap ito sa akin na may pagkaasiwa.

Wala namang kalahating oras ay tapos na silang nag usap.

“Good.” Si Mandy na maayos itiniklop ang hawak na note bago maayos na nagpaalam sa kausap.

Matapos niyang ayusin ang mga gamit ay wala na itong sinayang na oras at agad akong nilapitan.

Ngumuti ako. Masuyong humaplos pa ang palad ko sa pisngi niya na sinamahan ng bahagyang pagpisil.

“You did a great job.”

“Yeah! Always.” Nakangiti din niyang sagot na mabilis akong dinampian ng halik sa mga labi. “Magpapaalam lang ako sa mga worker ko bago tayo umalis.”

Tumango ako.

Sabay kaming tumalikod at hindi na binigyan ng huling sulyap ang babaeng kausap kanina na tigagal sa mga nasasaksihan.

Sabihin man nilang ako ang nasa ilalim sa relasyon naming dalawa ni Mandy ay hindi parin maalis kung sino ako. Isa parin akong Anderson na kung anong akin na ay akin lamang at walang  kahit na sinong makikibahagi.

“Anything wrong?” Tanong niya sa akin habang paalis na kami sa site ng trabaho niya.

“You say so?”

“Yeah! Hindi ka magagawi dito kung wala kang problema.” Sabi nito na alam na lahat ang mga bagay sa akin kahit na sa kaliit liitan mang detalye.

“Hmmm. Just a little upset.”

“Why?”

Nagpakawala ako ng buntong hininga.

“I don’t want to talk about it.” Sagot ko na ayaw pag usapan ang tungkol sa pagkadismaya ko sa pagkawala sa akin ng lupang nais kong patayuhan ng bahay namin.

“Okay. Ikaw ang bahala. So…” tuminingin pa ito sa akin ng tumigil kami sa tapat ng aming sasakyan. “I will drive. Ang kotse mo na lang ang sasakyan natin. And I want to show you something.”

“Huh. What?”

“Later.” Nakangit niyang binuksan ang pinto para sa akin. Ng makasakay na ako ay mabilis siyang umikot sa kabila hanggang sa bagtas na namin ang daan sa kung saan niya gustong pumunta.

Tatahimik na lang sana ako hanggang sa marating namin ang sinasabi niyang pupuntahan namin para sa kanyang ipapakita ng mapansin ko na ang kalsadang binabagtas namin ay ang daan pabalik ng A. Place.

MANDY Pov:

Abala ako sa pakikipag usap kay Ms. Frego ng makatanggap ako ng tawag mula sa lolo ni Xaviel.

“Excuse me, Ms. Frego.” Tumalikod ako dito bago sinagot ang tawag ni Lolo Alejandro. “Napatawag po kayo, lolo? May problema po ba?” Agad kong tanong dito.

“Pumarito ang apo ko.”

“Si Xaviel po?”

“Oo at tinatanong ang lupang matagal na nitong ipinagpaalam sa akin.”

Napangiti ako.

“And?” Nakinig lamang ako sa gusto nitong sabihin tungkol sa pagpunta ni Xaviel dito.

“And he is a little dissappointed.” Dagdag pa nito. “Hindi mo pa ba sinabi sa apo ko na ikaw ang nagpatayo sa lupang gusto niya?”

“Not yet, lolo. I want to surprise  him but I think I need to tell him now.”

“Bata ka, oo. Sabihin mo na para hindi siya magtanim ng hinanakit sa akin.”

Bahagya akong natawa dahil sa pagtaas ng tuno nito pero hindi naman galit. Napangiti na naman ako habang iniisip ko kung paano nangunot ang nuo niya ng malaman na wala na sa kanya ang lupang gusto niya.

“I will lolo. Salamat sa pagbabalita.”

“Wala iyon, apo. Hala, sige. Hindi na ako magtatagal.”

“Sige po, lolo. Mag ingat kayo at alagaan ang sarili niyo palagi.”

Maayos akong nagpaalam kay Lolo Alejandro bago ako bumalik sa pakikipag usap kay Ms. Frego. Isa itong interior designer na kinuntrata din ng kliyente kong nagpagawa ng bahay at iyon ang pinag uusapan namin ngayon.

Ipinagtuloy ang naudlot naming pag uusap.

“I think this is much better.”

“You think so, Engr. Selvester?

Lihim akong napailing dahil hindi maitago sa kanina pang pagtitig nito sa akin. Hindi ko lang binibigyan ngpansin dahil wala naman akong pakialam dito kahit na magpakita ito ng interest sa akin.

“Hi.”

Nagulat talaga ako ng marinig ko boses niya na akala ko ay nabibingi lamang ako dahil namimiss ko na naman siya.

Pero paglingon ko ay siya nga mismo iyon na nakangiting nakatingin sa akin.

“Xaviel.” Nag excuse ako sa kausap ko bago ko siya nilapitan. Gusto ko siya agad yakapin pero nagpigil lamang ako baka masita niya ako na may ibang tao sa paligid. “Why are you here?”

“I’m here to pick you up.” Sagot niya na mas nakapagpangiti sa akin. Nagulat pa ako ng haplusin niya ang pisngi at mabilis na dinampian ng halik sa labi. Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagngisi niya na tila sinadyang ipakita iyon lay Ms. Frego.

Hindi maitago ang ngiti ko dahil sa ginawa niya na parang gusto ko siyang hilain sa kung saan tahimik at siilin siya ng halik.

Ilang sandali pa ay siinabihan niya akong tapusin ko na muna ang trabaho ko at hihintayin na lamang niya akong matapos kaya naman minadali ko na ang pakikipag usap kay Ms. Frego na agad namang natapos ng halos kalahating oras.

Agad kaming umalis ng makapagpaalam ako ng maayos sa mga worker ko. Alam kong masama ang loob niya dahil nga sa lupang pinatayuhan ko ng bahay na hindi niya alam pero hindi ko naman akalain na dito siya tutuloy sa working site ko.

Kaya nakapag isip na akong hindi na patatagalin ang nais kong pagsurpresa sa kanya tungkol doon dahil ayaw kong makita itong masama ang loob.

“I will drive.” Aniko na pinagbuksan siya ng pinto. At nagmaneho bagtaas ang daan pabalik ng A. Place para ipakita sa kanya ang bahay na ipinagawa ko para sa aming dalawa kasama ang kambal namin.

“This is…”

“Our way home.” Sagot ko na napansin na nga niyang pabalik kami ng A. Place kung saan siya unang galing bago niya ako pinuntahan.

“Yeah! A. Place is my home.” Ani niya na hindi nahulaan ang ibig kong sabihin pero hindi ko na itinama iyon at sinabi kung ano ba talaga ang ipinunta namin sa A. Place.

“Lolo Alejandro called me earlier.”

“What for? Asking you about our wedding?”

“No. Sinabi niya sa akin na galing ka sa kanya at umalis na may sama ng loob sa kanya.”

Nagpakawala na naman siya ng malalim na paghinga kasunod ng pagtingin sa labas ng bintana.

Pinagtuunan ko na ang pagmamaneho ko at hindi na lang siya inimik hanggang sa marating namin ang A. Place.

Napansin ko ang pagtingin niya sa akin.

“Where to?” Kuway tanong niya ng hindi makatiis sa pananahimik niya.

Nakangiti akong napasulyap sa kanya na hindi na sinagot ang tanong niya at patuloy lang ako sa pagmamameho hanggang sa kung saan naipatayo ko ang mansyong ipinatayo ko para sa amin.

“Why here?” Tanong niya na nasa mukha na naman ang gulat ng tumigil kami sa harapan ng malaking gate. “This is..”

“Our home, My beloved.” Sagot ko bago ako bumaba ng sasakyan at mabilis na umikat para pagbuksan niya ng pinto.

Kunot man ang nuo niyang nagpalipat lipat ng tingin sa akin at sa bahay ay bumaba na din naman siya.

“What do you mean our house? Ang lupang kinatatayuhan ng bahay na iyan ay ang lupang gusto kong kunin kay lolo pero ibinigay niya sa iba.”

“Yes, at sa akin ibinigay ng lolo iyon dahil ang lupa ngang kinatitirikan ngayon ng bahay na ipinatayo ko ay ang lupang gusto mo.”

“How?” Hindi makapaniwalang tanong pa niya.

“Noong una pa lang na makilala ko ang lolo Alejandro. Diba, sinabi ko sa kanya noon na pakakasalan kita. And he asked me back then, if I want to stay here at A. Place with you. And I said yes, dahil kung nasaan ka at doon din ako. Susunod at susunod parin ako sayo kahit saan mo gustong manatili.” Mahaba kong sagot sa tanong niya.

Umangat ang isa kong kamay at humaplos iyon sa pisngi niya.

“Then, sabi ng lolo na pwede ko ng patayuhan ng bahay ang lupang ito para sa ating dalawa. I want to surprise you pero..”

“Yeah! This is a surprise.” Putol niya sa sinasabi ko na napatingin na sa akin.

“Really? Are you surprised?”

“Sinong hindi masosorpresa? Nanghihinayang ako sa lupa na hindi napa-sa’kin kaya  dinaanan ko ito kanina bago kita pinuntahan. Masama talaga ang loob ko pero ng nakita ko ang bahay na naipatayo na sa lupang ito ay naisip ko na hindi na masama dahil maganda ang bahay pero di ko inisip na ikaw ang nagpatayo.”

“I love you.”

Naipilig niya ang ulo sa palad kong nasa pisngi parin niya at naipikit ang mga mata.

“I love you even more.”

Napayakap ako sa kanya sa pagsagot niya at hindi ko mapigilang maluha sa kagalakan.

“Hey! Are you crying again?” Tanong pa niya ng bahagya niya akong itulak dahil sa pagsinghot ko.

Nakangiti siyang pinagmasdan ako na tila nawiwili siyang makita akong lumuluha. Sabihin man niya ulit na iyakin ako ay hindi ko iyon ipagkakaila dahil totoo naman mababaw lang ang luha ko lalo na kapag sobra kong saya dahil sa kanya.

“I really love you my beloved.” Saka ko siya siniil ng halik na agad naman niyang tinugon.

“So, what next? Show me around. To our new home.” Sabi niya matapos ang mainit naming halikan.

Ngumiti ako. Inilahad ko sa kanya ang kamay ko na agad niyang tinanggap. At magkahawak kamay kaming pumasok sa malaking gate at ipinakita sa kanya ang buong bahay.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #25

Typos and Grammatical errors ahead!

XAVIEL Pov:

“ What ?“ Nanlaki ang mga mata ko ng bigla niya akong itulak pahiga ng kama.

Nahalughog na namin ang buong bahay at ang huli ay ang master bedroom. At hindi ko inaasahan ang pagtulak nga niya sa akin ng matapat kami sa kama.

“Pwede nating subukan kung maganda ba ang quality ng bed na nabili ko. At pwede nating palitan kapag hindi mo nagustuhan.” Sagot niya nasa mga labi ang isang ngiti na may kapilyuhan.

“No. Hindi natin kailangan..”

“Uhm. But I insist.” Sagot niya na hindi na pinatapos ang pagpigil ko sa kanya dahil agad siyang sumampa ng kama at pumuwesto agad sa pagitan ng mga hita ko.

“Mandy.” Pinanlakihan ko ulit siya ng mga mata para mabigyan siya ng babala na hindi ako natutuwa sa nais niyang gawin pero hindi niya iyon pinansin at patuloy lamang sa paglapit.

Niyuko niya ako.

Isang dangkal na lang ang layo ng mukha niya sa mukha ko.

“I love you, my beloved.” Mahinang saad na halos wala ng pagitan ang mga mukha namin. Padamping lumapat ang labi niya sa tungki ng ilong ko kaya amoy na amoy ko ang mabango niyang hininga.

Napalunok ako at bahagyang napapikit. Itingungkod ang tuhod sa pagitan ng hita ko at bahagya iyong ikinikis.

“Fuck.”

“Hmmm. I’m not going to fuck you, my beloved. I’m going to make love with you.” Sagot niya sa pagmumura ko bago tuluyang tinawid ang gahiblang paggitan ng mukha namin.

“Uhm.”

Napasinghap ako bago pa man makapasok ang dila niya sa bibig ko at malayang ginalugad ang loob.

Sa paglunok ko ay kasabay ng pagtugon ko sa halik niya. Kung gaano iyon kapangahas.

“My beloved, I love you so much.” Bulong niya sa pagitan ng paghalik niya sa akin.

“I love you too.” Sa pagtugon ko ay mas naging maalab ang halikang pinagsaluhan namin.

Wala na sa amin ang sino mang tumigil o makakapigil na pagsaluhan ang init ng sarap sa bawat halik, sa bawat haplos at sa pag iisa ng katawan naming dalawa.

Na ang naging saksi ay ang silid na siyang magiging silid naming dalawa kapag lumipat kami.

“My Xaviel, my beloved. Ugh.” Sa bawat pagbigkas niya ng mga katagang iyon kasabay ng paghugot at pagbaon ng kahabaan niya sa akin.

“Uhmm, Mandy.. ugh.” Tanging tugon ko hng paulit ulit hanggang sa tuluyan naming marating ang rurok ng kaluwalhatian.

“ Such a sleeping beauty.“ Mahinang bulong ko habang pinagmamasdan siya na mahimbing na nakatulog.

Siya ang unang nakatulog matapos naming pagsaluhan ang ilang beses na pag iisa ng katawan namin.

Dahil sa mas marami itong ginawa sa maghapong trabaho ay mabilis itong nakatulog kaya hinayaan ko na lamang at hindi na ginising pa.

Maingat akong bumangon at bumaba sa kama. Kahit na naramdaman ko ang pagkirot ng bahaging iyon ng katawan ko ay hindi ko binigyang pansin at tumuloy ng banyo para makapaglinis ng katawan.

Matapos maglinis ng katawan ay saka ko tinawagan ang mama niya para alamin ang kalagayan ng kambal at sinabing bukas na lang kami ng maaga uuwi ni Mandy.

Isinunod ko ang pag oorder ng pagkain na pwede naming pagsaluhan. Bumaba ako sa unang palapag at nagtungo sa kusina.

Kumpleto na ang mga gamit sa bahay. Araw na lang talaga ng paglipat ang hinihintay niya. Kung hindi ko siguro naalala ang lupa at pinuntahan ang lolo kanina ay napapaisip ako kung kailan niya balak sabihin ang tungkol nga dito.

Wala na talaga akong masasabi pa maliban sa maswerte ako dahil muling nagkross ang landas namin na pinaghiwalay noong kabataan namin. At masaya ako at walang pagsisisi ngayon na nagpailalim sa kanya dahil ramdam ko kung gaano siya kaseryuso at kung gaano niya ako kamahal.

“Bakit di mo ako ginising?” Kinukusot pa ang mata nito na tila kagigising nga lang. Tanging ang itim na panloob lamang ang suot nito.

“Ang himbing ng tulog mo kaya hindi muna kita ginising. Tumawag na ako kay mama na siya na muna ang bahala sa kambal.”

“Hmmm.” Hindi nito pinansin ang sinabi ko. Yumakap siya mula sa likuran ko at ipinatong ang baba sa balikat ko.

“Nag order na din ako ng makakain. Maya-maya lang ay ihahatid na dito ng guard iyon.”

“Hmmm, pwede naman tayong magluto. Ginising mo na lang sana ako para naipagluto kita kita.”

“Hindi na kailangan. Saka gabing gabi na at kung magluluto ka pa, anong oras na tayo kakain?”

“Yeah! Pero gusto kong pagsilbihan ka. Ipagluto ka, ipaghanda.”

“Yeah! Yeah! Pero hindi lang naman to ang gabing pwede mo akong ipagluto.”

“Hmmm.” Tumango ito. “Aalagaan at pagsisilbihan kita. Ganyan kita kamahal.” Saka humigpit ang pagkakayapos ng braso niya sa akin.

Naipilig ko na lang ang ulo ko sa ulo niya. Umangat ang kamay ko at hinaplos ang pisngi niya.

Ilang minuto din kami sa ganung ayos ng tumunog na nga ang doorbell.

“Sandali lang, kukunin ko lang iyon.” Sabi niya ng pingilan ko.

“Baka nakakalimutan mong panloob lamang ang suot mo.” Saka ako tumingin sa maliit na tela na tanging bumalot sa kaselanan niya.

Napakamot siya ng ulo sabay ngiti.

“Stay here, ihanda mo na lang ang kakainan natin.” Utos ko sa kanya bago ako tumalikod palabas.

“Salamat.” Tipid kong pasasalamat sa guard na nagbabantay sa gate ng A. Place na siyang naghatid nga ng order ko.

Wala naman kasing ibang nakakapasok sa A. Place maliban sa kanila kaya hanggang gate lang ng A. Place ang mga magdi-deliver.

“Sige po, young master.” Paalam nito ng makuha ko dito ang pagkain. Agad din akong pumasok sa loob.

Nakahanda na din ang lamesang kakainan namin.

Sinalubong niya ako at kinuha mula sa akin ang paper bag ng pagkain.

“Sit down, my beloved.”

Ayaw ko pa sanang maupo pero hinila niya ang upuan saka siya humawak sa balikad ko at itinulak paupo.

Nailing na umayos na lamang ako ng upo at pinanuod ko na siya sa pag aayos ng i order kong pagkain.

Napangiti ako.

“Why?” Tanong niya ng mapatingin siya sa akin.

“Just happy for us, Mandy.”

“Uhm. Me too, my Xaviel.” Sagot niya na mabilis akong niyuko at ginawaran ng halik sa labi.

“Let’s eat.” Pagbaling ko sa pagkain dahil sa pagtitig ko sa kanya at paghalik naman niya sa akin ay parang gusto kong halikan na lanh siya at ang maalab na halik na lang ang pagsaluhan namin.

Tumango siya. Asikasong asikaso niya ako. Sa paglalagay ng ulam sa pinggan ko at panakang susubuan din ako.

Magana naming pinagsaluhan ang mga pagkain sa kailaliman ng gabi na sinamahan ng ilang kwentuhan.

“ Dumaan ang iyong ama kanina, hijo.“ Ang  mama niya na sumalubong sa amin kasama ang kambal ng makarga namin ang mga ito.

“Ano ang sabi ng ama, mama?” Tanong niya. “Hmmm, kumusta ang mga kambal namin?”

“Sinabi niya na ipapakilala niya ang kambal na siyang kanyang tagapagmana.”

“Ng ganito po kaaga, mama?” Tanong ko naman. Mag aapat na buwan palang ang kambal. “Hindi ba pwedeng, ipagpaliban muna iyon?”

“Sinabi ko na din iyan, hijo.” Sagot nito sa akin bago binalingan si Mandy. “Alam mo kung paano siya binatikos ng kaibigan niya dahil sa hindi pagkakatuloy ng kasal niyo ng anak nito. Ngayon ay nag aalsa na ang mga ito na kung hindi nito ipapakilala ang kanyang tagapagmana ay baka maalis bilang isang sultan ang iyon ama.” Mahabang paliwanag nito.

Hindi nakaligtas sa akin ang pagpapakawala niya ng malalim na paghinga na bumaling pa sa akin.

“Kailan at anong araw niya balak iyon isasapubliko, mama?”

“Sa lalong madaling panahon hijo. Nais pa sana niya kayong hintayin pero hindi siya nagtagal ng halos isang oras na kayong hinintay. Bumalik agad siya ng Brunei. Sabi niya na kailangan niyang ayusin ang lahat doon para sa siguridad ng kambal.”

“Kakausapin ko ang ama sa bagay na iyan para mapaghandaan, mama. Hindi ko isusuong ang mga anak namin sa kapahamakan lalo na at alam niyong may inggit din sa akin ang ilan sa mga kapatid ko sa ama. At baka mas lalo silang magalit kung malaman nila ang gagawin ng ama.”

“Iyon ang aayusin ng iyong ama kaya agad siyang bumalik hijo.”

“Xaviel.” Baling niya sa akin.

Tumango ako. “Nakasuporta lang ako sayo kung ano man ang desisyon mo.” Sabi ko sa kanya. Saka hindi ko din naman hahayaang mapahamak ang kambal sakali ngang may nagbabadyang panganib sa bansa ng kanyang ama. “Huwag lag masasaktan ang mga anak ko.”

“Salamat.”

Napag usapan na din naman namin ang bagay na iyon sakaling dumating nga ang araw na ito na sabihin ng kanyang ama na ipapakilala na ang kambal na tagapagmana nito. At hindi ko naman iyon ipagkakait sa mga anak ko na makilala sila bilang anak ng isang maharlika sa ibang bansa.

Umakbay siya sa akin sabay ng padamping halik sa nuo. Karga namin pareho ang kambal na ikinulong sila sa bisig naming dalawa.

“Salamat sa pasabi mama. Kami na ang kakausap kay ama pagdating sa bagay na iyon.” Kuway sabi niya ng muling balingan ang mama niya.

“Sige, hijo. Asahan niyo na nakasuporta din ako sa inyong dalawa.”

May mga ngiti kami sa labi na sabay pang tumango.

Isang buwan pa ang matuling lumipas at dumating na nga ang naitakdang araw para sa paglipad namin ng Brunei para sa isasagawang seremonya para sa pagpapakilala sa kambal bilang apo na ng sultan at uupo sa susunod na henerasyon pagdating ng tamang panahon.

Kasal na din kami ni Mandy sa papel dahil nauna na naming inasikaso ang bagay na iyon. Gaganapin na lang ang kasal sa aktwal na pamamaraan sa A. Place. Pero sabi naman ng Sultan na ama ni Mandy ay napaghandaan na din nila ang bagay na iyon. Kasabay ng pagpapakilala nito sa kambal ay isasabay na ilalathala na kasal na ang anak niyang lalaki.

“Okay lang na hindi ako sumama ag lumabas sa publiko kung inaalala niyong mas mababatikos kayo dahil lalaki ang pinakasalan ng anak niyo, Sultan Malik.” Sabi ko sa sultan sa salitang Malay.

“Wala akong pakialam sa iba. Ipapakilala ko ang kambal at proud ako na ikaw ang ginusto ng anak ko.” Seryusong sagot nito sa akin. “Pasensya na hijo. Hindi ko kasi maiwasan na maalala ang pagsalungat ko noon sa relasyon niyo noon kaya gagawin ko ito para mapatunayan na hindi ko lang ito ginagawa dahil nabigyan mo ako ng apo.”

“Sultan Malik.” Tanging ang pangalan nito ang lumabas sa bibig ko.

“Totoo lahat ng ipinapakita ko. Napatunayan ko na sadyang naging makitid lamang ang pang unawa ko noon. Kaya hayaan mo akong gawin ito, hijo.”

Napalunok ako. Maliban sa negosyong nag uugnay sa amin noon ay hindi na halos namin nabuksan ang paksang iyon kaya hindi ko na din iyon pinansin.

“Saka alam kong naiilang ka parin dahil Sultan Malik parin ang tawag mo sa akin. Bakit hindi mo ako tawaging Ama tulad ng pagtawag sa akin ng anak ko.”

Nagsukatan kami ng tingin. Umabot siguro iyon ng halos isang minuto bago ako kumurap at napatangi.

“As you please, Ama.” Pagtugon ko na lamang dito.

Nagtuloy pa ang naging palitan namin ng salita sa salitang Malay hanggang sa bumalik na si Mandy mula sa pagsusuri sa siguridad na itinalaga ng Sultan.

Nagpasama kasi ang Lolo ng ilang tauhan sa amin palipad dito sa Brunei. Tatanggi sana ako pero hindi ko naman mahindian ang lolo. Saka nag aalala din ang lolo para sa kambal. Kung sa akin lang daw ay hindi siya mag aalala dahil kaya akong ipagtanggol ang sarili ko pero ang kambal.

Bahagya siyang yumuko ng mapatingin sa kanyang ama

“Maayos na ang lahat. Nasabihan ko na din ang mga kasama natin sa mga dapat na gawin.” Umakbay pa siya sa akin ng tuluyan siyang makalapit sa akin.

Magaang pumatong naman ang kamay ko sa kamau niyang nasa balikat ko. At napangiti ang Sultan sa nakitang ayos namin.

“Ilang oras na lang din naman ang hihintayin at ipapakilala ko na ang mga apo ko sa lahat.” Sabi ng Sultan. “Maiwan ko na muna kayo. Ipapatawag ko na lang kayo mamaya.”

“Sige ama.”

“Sige po, ama.” Halos sabay naming tugon dito.

Nakasunod na lang ang tingin namin ng palabas na ito ng silid.

May ngiti kami pareho sa mga labi ng magtama ang mga mata namin na agad na sinilyuhan ng isang halik sa mga labi.

Taas ang isang kilay ko ng makita ko ang babaeng dapat sana na mapapangasawa ni Mandy.

Dumalo ito kasama ang ama nito na kaibigan ng Sultan at hindi ko nagustuhan ang pagtitig nito sa kanya.

Lalo pa ng magtama ang mga mata namin ay tila ang baba ng tingin nito sa akin. Kung hindi ko lang inaalala kung nasaan na kami ay baka may kinalagyan na ito.

Isa man silang kinikilala sa bansa nila ay hindi ko sasantuhin ang kagaya nito. Kung sa titolo bilang isang maharlika ay wala akong itutumbas dito pero hindi nito kilala kung sino ang tinatapunan nito ng mapagbabang tingin.

Baka mapabagsak ko pa ang pamilya nila ng wala sa oras kung hindi nito titigilan ang mapagmatang tinging ipinukol sa akin at ang pagnanasang tingin kay Mandy.

Bilang ganti at nais kong ipamukha sa babae ay malaya kong hinawakan ang kamay ni Mandy na nakapatong sa lamesa.

Nasa pahabang lamesa kasi kami at kaharap ang halos kaibigan ng Sultan. Isama pa ang mga asawa nito at mga anak na babae masama na din ang mga asawa ng mga ito.

“Huh.” Tila nagulat naman siya sa ginawa ko pero hindi niya naman iyon tinanggal bagkus pinagdaop pa ang palad naming pareho.

Tumaas ang sulok ng aking mga labi na muling sinulyapan ang babae at ipinagkalandakan ang pagkakahawak namin ng kamay ni Mandy.

“Paano kami nakakasigurong isa silang Ali.” Sabi ng isa sa asawa ng sultan sa salitang Malay na halatang hindi gusto ang pagbabalita ng sultan na ang kambal ang tagapagmana nito at isa sa kambal ang uupo sa trono kapag dumating ang tamang panahon.

“Ali” ang last name nila. Kahit si Mandy ay Ali din ang Last name niya kapag nandito siya sa bansa nila. “Manjar Ali” ang buo niyang pangalan pero Mandy Selvester naman ang gamit niya kapag nasa pilipinas siya.

“Sa sinabi mong iyan ay para mo na ring sinabing pinagdududahan mo ako.” Hindi man malakas pero may galit sa tuno na saad ng Sultan sa ika tatlo nitong asawa.

“Hindi naman sa…”

“Hindi ko hinihingi ang opinyon mo. Kung wala kang magandang masasabi ay manahimik ka na lamang.”

Natigilan ito at hindi na muling umimik pa dahil sa sinabi ng Sultan.

Nagpatuloy ang pagtitipon na kahit siguro lahat ng asawa ng sultan ay nasi magreklamo ay walang nagawa ang mga ito.

Natapos ang pagtitipon ng maayos at walang gulong nangyari.

Dahil sa gusto kong makita ang istraktura ng palasyo ng Sultan matapos ang pagtitipon ay nagpasya akong maglakad na muna.

Hindi ko kasama si Mandy dahil kausap ito ng kanyang ama. Hindi na ako nakinig pa sa kanila dahil alam ko naman na sasabihin din niya sa akin kung ano ang napag usapan nila ng sultan.

Sa paglalakad lakad ko ay napalayo ako mismo sa kung saan ang pinaka sentro ng palasyo.

Doon ko nakasalubong ang mga kapatid ni Mandy na tila hinihintay talaga na madaanan ko sila.

“Gold digger.” Narinig ko sabi ng isa kaya naman nangunot ang nuo ko dahil hindi ko nagustuhan anh sinabi nito.

“Gaano kalaki ang nagastos mo para magpalagay ng artipisyal na matris at nagpabuntis sa kapatid namin?” Ang isa pa na hindi itinago ang pagkadisgusto sa kanya. Kausap ako sa salita nila.

Taas nuo akong tumayo ng tuwid at hinarap sila. Sabay ng pagngisi ko pang asar sa kanila.

“Wala sana akong panahon makipag usap sa inyo. Pero sa nasabi mo ay bakit hindi mo naisip na magpaopera at magpalagay ng bubuntis sa isang babae para magkaroon ka ng sariling anak na magdadala ng apelyedo niyo.” Taas ang isa kong kilay habang sinasabi iyon.

“Aba’t.”

“Don’t you ever dare to lay your hand on me. Dahil hindi niyo ako kilala.” Pagbabanta ko sa mga ito ng tangkain akong sampalin ng isa sa kanila na mabilis kong nasalo at pinilipit pa ang kamay nito. “Kayo man ang anak ng Sultan ay kayang kaya ko kayong pabagsakin at itapon sa putikan kung gugustuhin ko.”

“Xaviel.” Halos sabay kaming napalingon ng marinig namin si Mandy na ngayon ay palapit na sa amin. “Anong nangyayari dito?” Baling niya sa mga kapatid niya. “And that..” sabay tingin sa kamay ng isa sa kapatid niya na pinilipit ko pa.

“He dare to slap me.” Totoong sagot ko na nakapagpakunot ng nuo niya na tila nagliyab pa ang mga mata sa galit ng tumingin sa mga ito.

Marahas na hinila nito ang kamay ng kapatid niyang hawak ko at siya na mismo ang pumilipit doon.

“Awww.”

“Hindi ko ba kayo sinabihan bago kami pumunta dito na ayusin niyo ang kilos niyo. Alam niyo na kaya ko kayong ipatapon sa labas ng palasyo kung gugustuhin ko.”

“How dare you, Manjar. Let me go.”

“Umalis na kayo sa harapan ko kung ayaw niyong pulutin sa putikan.” Gigil na binitawan ang kapatid niya patulak.

Ng mabitawan niya ito ay halos sabay sabay na nagsialisan ang mga ito.

“Are you okay? Hindi ka ba nila nasaktan?” Baling niya sa akin na ikinulong pa ang magkabilang pisngi ko at mausisang tinignan.

“C’mon, nakalimutan mo yata kong sino ang asawa mo?” Sabi ko dito na ikinatigil niya. Napatitig siya sa akin. “What?”

“Yeah! You are my husband.”

Ngumiti ako. Kahit nga ako ay hindi parin halos makapaniwala na kasal na kami. Hinihintay na lang namin ang araw na gaganapin mismo sa A. Place.

“Yeah! And you are my husband too.”

Mariin niya akong hinalakin sa labi kasunod ng pagyakap niya sa akin.

“I will always protect you.”

“Me too.”

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #26

Typos and grammatical errors ahead!!

○○○

Isipin po natin na salitang Malay ang usapan nila habang nasa Brunei sila. Salamat po sa nakakaintindi…

○○○

“Hi.”

Pagtango ang naging tugon ko sa pagbati sa akin ng babaeng dapat sana pakakasalan ko noon.

Lumapit ito sa akin.

Mabilis akong umiwas ng tangka ako nito akong hawakan sa kamay.

“What are you still doing here?” Seryusong tanong ko dito.

“Nais ko lang naman sana makilala ng maayos ang prinsipe.”

“Hindi mo na kailangang makilala ako, Ms. Shika. Wala ng rason para sa bagay na iyan.”

“But I insist. May oras akong kilalanin ka. Hindi ko naman sasayangin ang araw na ito lalo na at nakita na kita. Hindi kasi ako nagkaroon ng pagkakataon noon.”

Kunot ang nuo ko sa ipinakita nitong kumpyansa sa sarili na makikipag usap ako dito.

“Ayaw kong maging bastos pero wala akong panahon para makilala ka. At lalong hindi ko sasayangin ang oras ko para sayo.” Taas ang nuo na sabi ko dito sa seryuso paring tingin dito. “Dahil kung wala kang naging pagkakataon noon lalong mas wala kang aasahan ngayon.”

“Prince Manjar. Hindi mo ba man lang ako bibigyan ng kahit na kaunting oras? Baka sa kaunting oras na iyon ay magbago ang isip mong muling ituloy ang…”

Marahas ang ginawa kong pagtabig sa kamay nito ng mangahas na muli akong hawakan.

“Ms. Shika, kung gusto mong igalang ka ng iba ay dapat mong pag aralan na igalang muna ang sarili mo. Sa ginagawa mo ngayong ipagpilitan ang sarili mo sa akin ay pinapakita mo lang na napakababa ng tingin mo sa sarili mo.”

“Prince Manjar…”

“From the start… wala akong naging interest na pakasalan ka. Kaya kung wala ka ng ibang sasabihin ay pwede ka ng umalis sa dadaanan ko kung ayaw mong makaladkad palabas ng palasyo.”

“You..”

May pagbabanta na ang naging tingin ko dito kaya natigil ito sa pagsasalita. Ng hindi pa ito umalis sa harapan ko ay ako na mismo ang umiwas para lagpasan ito.

At gaya ng sabi ko kanina. Wala akong balak sayangin ang oras ko sa walang kwentang tao.

Hindi ko mapigilan ang mapangiti habang lihim na nakamasid kay Mandy na kausap ang babaeng iyon.

Gusto ko sana agad lumapit kanina pero napagpasyahan kong magtago na lang muna para makita at marinig kong ano ang gagawin at pag uusapan nila.

At hindi ako nabigo dahil sa ipinakitang walang kainti-interest si Mandy na makipag usap sa babae.

“That’s my man.” Naibulong ko ng magpasya na akong lumabas sa kinakukublian ko ng makaalis na si Mandy at naiwang tulala ang babae.

“Hey, you.”

Wala naman sana akong balak kausapin ang babae at lalagpasan lang ito pero sinita niya ako kaya ako tumigil.

Kunot ang nuo kong nilingon ito pero hindi ako nagsalita at hinintay kung ano ang sasabihin nito.

Tinignan pa ako nito mula ulo hanggang paa na ang sarap lang tusukin ang mga ito para mabulag na sa ipinakitang pagmamaliit sa akin. Isa pa naman iyon sa pinakaayaw kong ugali ng isang tao lalo na kung isa ito sa titignan ako ng ganun.

“Huh. Haha.” Mahinang pagtawa ko na pingilan ang sarili na huwag nga iyong gawin. Baka kapag hindi ako makapagpigil ay mabura ang mukha nitong hindi naman kagandahan.

“Anong gayuma ang ipinakain mo sa Prinsipe at ganun na lang ang pagtanggi niya sa akin.  You, disgusting filthy gay.”

Para akong nabingi sa narinig ko. Naipilig ko ang ulo ko kasabay ng pagkuyom ng kamao ko.

Humakbang palapit dito at walang babalang hinawakan ito ng mahigpit sa braso.

“Disgusting? Filthy?” Pang uulit ko. Naipilig ko ang aking ulo na seryusong nakatingin dito. Wala akong pakialam kung marinig ko ang gay sa salita nito pero ang dugtungan iyon ng hindi nakakaaya sa pandinig ay parang gustong mandilim ng paningin ko.

“Yeah! You are. Disgusting filthy.” Pang uulit pa nito kaya ang pagtitimpi ay tuluyan ng natipag.

Gusto kong isampan ng malakas ang likod ng palad ko sa pisngi nito ng matauhan ito at maalog ang utak nito ng magising na mas nakakasuya ang mukha nito at mas namadumi ang bunganga nito.

Pero bago ko pa man maidapo ang kamay ko dito ay may sumampal na dito ng malakas kaya ito napaigik at napaatras. Nagmula agad ang pisngi ng babae sa lakas ng pagkakasampal dito.

“Mandy.” Napatitig ako dito. Hindi ko naramdaman ang paglapit nito kaya talagang nagulat ako.

“Wala kang karapatang bastusin ang asawa ko.” Sabi niya na mahigpit pang hinawakan ito sa braso at pinilipit iyon sa higpit ng hawak nito.

“Awww. B-bitawan mo ako. N-nasasaktan ako.”

“Ito na ang huling araw na makikitang aapak dito sa palasyo. Oras na makita pa kita ay magpasensyahan tayo sisiguraduhin kong mawawala sa inyo ang karangyaang tinatamasa niyo.” Galit na may pagbabanta niyang sabi pa dito. “Itapon niyo siya sa labas ng palasyo.” Kuway utos niya sa mga kawal na nakasunod lamang sa kanya na agad tumalima

“Bitawan niyo ako.” Pasigaw na pagpupumiglas ng babae pero hindi ito binitawan ng dalawang kawal na kumaladkad dito palabas ng palasyo.

Nakasunod na lang ang tingin ko sa mga ito habang patuloy sa pagsigaw hanggang sa nawala na sila sa paningin namin.

“You okay?” Tanong niya sa akin ng balingan ako.

Napatitig ako sa kanya na puno ng pag aalala ang mga matang nakatingin din sa akin.

Ngumiti ako. Masuyong humaplos ang palad ko sa pisngi niya.

“Yeah!” Tipid kong sagot bago ko binalingan ang kamay niya. Kinuha iyon. Tinignan ang likod ng palad niya. Namula din iyon sa lakas ng pagdapo sa pisngi ng babae kanina.

“Are you hurt?” Kuway tanong ko din sako ko niyuko iyon at dinampian ng halik sa labi bago iyon inihipan. “Hinayaan mo sana ako ang gumawa nun ng may kalalagyan.”

“Hmmm, pero ayaw kong madungisan ang kamay mo.” Sagot naman niya na nakapagpangiti pa lalo sa akin saka ko naman siya niyakap. “At hindi ko papalampasin ang mga taong mangbabastos sa taong mahal ko.”

“Yeah! That’s why I love you even more.”

Kumalas siya ng yakap sa akin. Umangat ang isa niyang kamay at humawak iyon sa batok ko saka niya tinawid ang pagitan ng mukha namin at hinalikan ako.

Walang pag aalinlangang tumugon ako sa halik niya. At wala na akong pakialam kung may makakita sa amin dahil ipinagmamalaki kong siya ang kahalikan ko na mahal na mahal ko.

“Hmmm, bakit gising ka pa?” Tanong sa akin ni Mandy ng maalimpungatan siya.

Umayos siya ng pagkakaunan sa braso ko at yumakap sa akin.

“Hindi lang ako dalawin ng antok.” Sagot ko dito. Sinabayan ng pagsuklay sa buhok niya at may marahang pagtapik sa balikat niya ang isa kong kamay.

Hindi ako mapakali na parang may kung anong bumabagabag sa isip ko na hindi ko naman mapangalanan.

Pang apat na gabi na namin dito sa palasyo kaya may tatlong araw pa kaming natitira para manatili bago bumalik ng Pilipinas.

“May problema ka ba?” Tanong pa nito.

“Nothing.”

“Hmmm, want me to help you sleep?” Tanong niya sa makabuluhang tinig na sinabayan ng paghaplos sa ibabaw ng tiyan ko.

“No need. Just go back to sleep.” Sagot ko saka ko hinuli ang kamay niya para pigilan sa pagdausdos pababa sa kaselanan ko.

Napatingala siya sa akin. Yumuko naman ako at dinampian siya ng halik sa labi.

“Good night.”

“Hmmm.” Hindi na siya nangulit. Nagsumiksik siya sa katawan ko at mahigpit ang naging pagyakap sa akin.

Ilang minuto lang ay agad din itong nakatulog dahil lumuwang na ang yakap niya sa akin.

Maingat ang naging kilos ko para kalasin ang pagkakayakap niya sa akin at nagpasyang bumangon na lang muna at magpahangin.

Inayos ko ang itim na roba na suot ko ng makatayo ako.

Sa maluwang na balkonahe ng silid ako nagtungo. Malamig na simoy ng hangin ang bumungad sa akin kaya agad na napayapa ang pakiramdam ko.

Humugot ng malalim na paghinga para langhapin ang sariwang hanging. Naipikit ko din ang mga mata ko para mas lasapin ang napakapayapang pakiramdam. Tahimik na ang paligid dahil kalaliman na ng gabi.

Sa kinatatayuan ko habang nakadantay ang mga kamay ko sa barandilya ng balkonahe ay tanaw ko ang maluwang na lumapin ng kinatatayuan ng palasyo.

Wala na ang mga kawal na rumuronda sa umaga.

“Tahimik ang gabi pero maingay sa umaga.” Mahinang turan ko. Sa apat na araw na pananatili namin sa palasyo ay walang araw na hindi tumatanggap ng bisita ang Sultan. Kaya masasabi kong abala ang lahat sa umaga.

Kahit si Mandy ay nakikisalamuha din sa mga bisita ng Sultan kahit na halos pinipilit ko pa siyang makiharap sa mga bisita nila at paunlakan ang mga iyon. Ayaw niyang makipagsosyalan sa mga iyon.

Ibang iba ang ugali niya kapag nakikiharap sa ibang tao. Seryuso at walang ibang makikitang emosyon maliban sa pormalidad. Hindi makikita ang ngiti nito kahit na patuloy siyang nakakatanggap ng papuri sa mga panauhin.

Pero kapag ako ang kaharap niya, nasa mga mata niya ang mga kislap na kahit hindi bigkasin ay nagpapahiwatig iyon ng pagmamahal sa akin.

“Indeed.” Mahina ulit na turan ko dahil nagustuhan ko talaga ang karakter niyang iyon.

Muli akong humugot ng malalim na paghinga. Naging magaan na ang pakiramdam ko sa pananatili ng ilang minuto sa balkonahe.

Nang tila hinahatak na ako ng antok ay nagpasya na akong bumalik sa loob. Pero sa pagtalikod ko….

“Ugh.” Napaigik ako at natigilan sa paghakbang ng makaramdam ako ng tila may bumaon na kung ano sa katawan ko.

Marahas ang naging paglunok ko na tila bumagal na din ang lahat sa akin. Kumilos pa ang kamay ko para damhin ang tila kirot sa tapat ng puso ko.

“W-what..” halos wala na akong maapuhap na salita dahil sa kauntin paggalaw ko ay tuluyan ng nawalan ng balanse at tuluyang bumagsak ang katawan ko sa sahid na nakagawa pa ng ingay dahil tumama ang ang kamay kamay ko sa upuan at kasama ko iyong natumba.

Hindi na naging malinaw sa akin ang lahat. Pero bago pa man ako tuluyang nawalan ng malay ay narinig ko pa ang pagsigaw ni Mandy sa pangalan ko.

Naalimpungatan at napabalikwas ako ng bangon ng may marinig akong kumalampag sa balkonahe na tila ba may kung anong bumagsak sa sahig.

Doon ko napagtanto na wala si Xaviel sa tabi ko kaya mabilis ang naging kilos ko para puntahan at tignan kung anong ingay ang narinig ko.

At ganun na lang ang pagkagimbal ko ng makita kong si Xaviel mismo ang bumagsak sa sahig.

“Xaviel.” Malakas na pagtawag ko sa pangalan niya at agad itong dinaluhan. “N-no. No.” Magkakasunod na pag iling ang ginawa ko na nanginginig ang kamay kong pinatihaya ito. “N-no. This can’t be….X-xaviel.” Malakas na sigaw ko sa pangalan niya na bumulabog na sa buong palasyo.

Kahit na nanginginig ang buong katawan ko ay nagawa ko paring buhatin ito. Mabigat siya dahil magsingbigat lamang kami pero hindi iyon naging hadlang para hindi ko siya kayang buhatin.

Nagmamadali ang naging hakbang ko na tamang nasa pintuan na ako ay bumukas iyon.

“Anong nangyari?” Ang ama na nagulat din ng makita akong karga ko si Xaviel.

“Hospital.” Iyon ang tanging naging tugon ko at nilagpasan ang ama. Sumunod na din naman ito sa akin at nag utos na bilisan ang paghahanda ng sasakyan.

Wala akong sinayang na oras. Ako na mismo ang nagmaneho at mabilis na tinahak ang daang papunta ng hospital.

Hindi naman kalayuan ang hospital pero parang naging mabagal ang lahat para sa akin dahil sa kabang lumukob sa buong pagkatao ko.

“Hang on, my Xaviel. Hang on, my beloved.”

Hindi ko alintana ang mga nakakasalubong kong sasakyan. Para akong nakikipagkarera sa bilis ng pagmamaneho ko na nakagawa mismo ng trapiko sa kalsada.

Ilang minuto pa ay narating namin ang hospital na agad sumalubong sa amin ang mga medic. Agad na ipinasok sa ER si Xaviel. Gusto ko pa sanang sumama pero hindi na ako pinayagan ng mga nurse at doctor na humarang mismo sa pinto ng ER.

Hindi na ako mapakali. Lakad dito. Lakad doon. Pabalik balik ako ng lakad habang naghihintay na lumabas ang doctor na umasikaso kay Xaviel.

“Huminahon ka. Hindi iyan makakatulong.” Ang ama na kararating lamang sa pagsunod sa akin.

Naikuyom ko ang mga kamao ko na napasuntok pa sa pader. Hindi ko na ramdam ang sakit na tila ba nadurog mismo ang mga boto sa kamay ko.

“I will kill whoever is behind this.”

“Pinapahalughog na ang buong nasasakupan natin kaya mahahanap din agad ang nagtangka sa buhay niya. Kaya huminahon ka muna dahil hindi iyan makakatulong sa asawa mo.”

Nanginginig ang mga labi kong pinipigilan ang mapasigaw. Ipagsigawan na papatay ako kahit na anong mangyari at walang makakapigil sa akin sa oras na mahanap ang nagtangka sa buhay ng taong mahal ko.

Lintik lang ang walang ganti.

“Doblehin ang pagbabantay sa kambal.” Ani ko ng maisip ko ang mga anak namin. Baka may masama ding mangyari sa kambal lalo na at nagkagulo sa loob ng palasyo dahil sa pamamaril kay Xaviel.

“Napagsabihan ko na din ang mga kawal para sa bagay na iyan dahil mas lalong hindi ako makakapayag na may masamang mangyari sa mga apo ko.” Sagot naman ng ama.

“Sultan Malik.” Ang isa sa kawal na nagmamadaling lumapit sa kanila.

“What?”

“Nawawala ang isa sa kambal.” Pagbabalita ng kawal na mas nakapagpagimbal sa kanya. Sa amin ng ama.

“Ano?” Dumagundong sa buong hospital ang boses ko sa pagkabigla ko.

“Mga walang silbi.” Sigaw din ni Ama bago tumingin sa akin.

“Ako na ang bahala sa paghahanap. Hindi ako papayag na saktan nila ang apo.” Hindi pa man ako nakakasagot ay mabilis na umalis ang ama at sumama sa kawal.

Nahahati ang pagpapasya ko. Gusto kong umalis para hanapin ang anak ko pero hindi din ako mapapanatag lalo na at wala pa akong balita sa kanya na nasa loob pa ng ER.

“Fuck.” Muli akong napamura. Nanlulumonhg napadaosdos ako paupo sa sahig at marahas na naihilamos ang mga kamay sa mukha ko. “Damn it. Hindi na lang sama kami pumarito. Damn it.” At hindi na natapos tapos ang pagmumura ko habang puno ng pag aalala kay Xaviel at sa isa sa kambal na tinangay ng kung sino.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #27

Typos and grammatical errors ahead!

“My love.” Sabay kaming napatingin sa basong bumagsak sa sahig. “Okay ka lang ba?” Tanong ko pa sa kanya na agad lumapit at basta ko na lang siya binuhat para ilayo sa pinagbagsakan ng baso.

“Y-yes. Hindi ko naman nasasagi ang baso pero…” matamang napatitig siya sa akin ng maibaba ko siya malayo sa kinabagsakan ng baso. “K-kinakabahan ako ng hindi ko mawari.”

Napatitig ako sa kanya. May pawis na namuo sa kanyang nuo. Ang lalakas din ng kanyang paghinga.

“Relax. Walang ibang ibig sabihin niyan kaya hindi mo kailangang mag alala.” Pang aalo ko sa kanya. Hinila at niyakap.

“Si Frances? Si Ashley, si Ashton? Tawagan natin sila kung ano ang ginagawa nila? How about Xaviel?”

“Okay, okay. Kakamustahin natin sila. C’mon. Umupo ka na muna.” Sabay hila sa kanya paupo.

Patuloy lamang ako sa pagpapalubag ng pakiramdam niya at habang ginagawa iyon ay tinawagan nga namin ang mga kambal para kumustahin.

“Yes, papa? Napatawag ka?” Seryusong sagot sa akin ni Xaviel na huli naming tinawagan.

Nasa Brunei ito para maisapubliko ang paglathala ng tagapagmana ng trono.

“Makikikumusta lang, hijo. Kumusta kayo diyan? Wala bang problema?”

“We are okay here. At wala namang naging problema, papa. Kung mayroon man, walang hindi ko nasosolosyunan.”

“Yeah! Because you’re an Anderson.” Tugon ko na sinamahan pa ng pagtango. Napatingin ako kay Reallan na nakamasid lamang at nakikinig sa usapan namin. “Basta tawagan mo lang ako kapag kailangan mo ng tulong sakaling may hindi ka kayang sulosyunan.”

“Of course papa.”

“Okay then. Mag ingat na lang kayo dyan ng mga apo ko.” Pagpapaalam ko na dito bago ko pinutol ang linya. “They are all okay, my love. You don’t need to worry.” Baling ko sa kanya.

Itinabi ang cellphone bago ko siya ipinahilig sa dibdib ko at muling niyakap. Pero may bahagi na din ng pagkatao ko ang pangangamba dahil sa nakikita kong pag aalala mula sa kanya.

“ Huh .“ Napabalikwas ako ng bangon at tigpi-tigpi ang pawis ang nagsilabasan sa mukha ko kahit na malamig naman ang loob ng silid namin “Ugh.” Napaigik pa ako dahil tila may kung anong kirot at napahawak ako mismo sa tapat ng puso ko na naninikip sa sakit. Hinihingal at tila ako kakapusin ng paghinga.

Hindi ko naman maalala kung ano ba ang napanaginipan ko o binangungot ba ako. Pakiramdam ko ay may hindi tama.

“Are you okay?”

Naalimpungatan na din si Lance na nasa tabi ko. Kusot ang mga mata nito bago tuluyang napatingin sa akin.

“Pinagpapawisan ka? Okay ka lang ba?” May pag aalalang tanong niya sa akin na kumuha ng tissue sa lamesa na nasa gilid ng kama at pinunasan ang pawis ko.

Umiling ako dahil iyon naman ang totoo.

“I don’t know. P-parang may sumasakal sa puso ko. Hindi ako makahinga ng maayos. Ang lakas ng pagtibok ng puso ko.”

“Sandali, kukuha lang ako ng tubig na maiinum mo.” Ani niya na agad kumilos para bumaba ng kama at ikinuha ako ng tubig. “Here, uminom ka na muna.”

“Thank you, sweetie.”

Patuloy siya sa pagpunas ng pawis ko sa mukha habang hindi parin bumabalik sa tamang pagtibok ang puso ko.

Hindi ako mapakali. Ngayon lamang ako nakaramdam ng ganito na tila may takot at kinakabahan sa hindi ko mawarining dahilan.

Nanlulumong napadaosdos ako paupo sa sahig at marahas na naihilamos ang mga kamay sa mukha ko. “Damn it. Hindi na lang sama kami pumarito. Damn it.” At hindi na natapos tapos ang pagmumura ko habang puno ng pag aalala kay Xaviel at sa isa sa kambal na tinangay ng kung sino.

Hindi ko na nabilang kung ilang minuto akong nakayuko habang nakasandal ang mga braso sa mga tuhod ko.

Napaangat na lang ang mukha ko ng maramdaman kong may humawak ng isa kong kamay.

“Gagamutin ko lamang ang sugat niyo.” Sabi ng nurse na sinimulan na ngang linisan ang kamay kong dumugo dahil sa pagkakasuntok ko kanina sa pader.

Wala na akong imik. Nakatingin lamang ako sa kamay ko habang binabalutan na iyon ng bendahe matapos nitong nilinisan.

“Mag se’set po ako ng schedule para sa x-ray ng kamay niyo, sir.”

“I don’t need that. Just tell me, how long will it take for them to come out?” Tanong ko sabay tingin sa nakasaradong pinto ng ER.

“Hindi ko po masasagot kung gaano katagal, sir. Pero depende po iyon kung gaano po kalala ang pinsala ng sugat ng pasyente.”

Naikuyom ko na naman ang kamao ko.

“Pwede po kayong maupo dito.” Sabay turo sa waiting chair sa gilid. “Sige po, sir. Maiiwan ko na muna kayo.”

“Huh.” Marahas ang paghingang pinakawalan ko sabay tingin na naman sa pinto ng ER. “C’mon, my beloved Xaviel. You can make it.” Mahina kong saad. “Huwag mo lang akong iiwan dahil kahit saan ka magpunta. Harangan man ako ng kamatayan ay walang makakapigil sa akin para sunduin ka.”

Hindi ko mapigilan ang pag agos ng aking mga luha sa halo-halong emosyong lumukob sa akin habang naghihintay sa paglabas ng doctor at umaasang sasabihin sa akin na nasa ligtas na siyang kalagayan.

“ It’s still early in the morning, young man.“ Sagot ng kanyang papa ng tumawag ako alas tres ng madaling araw.

Napalunok ako dahil tila may bumara sa lalamunan ko. Hindi ko alam kung saan at sisimulang sabihin dito ang mga masamang nangyari.

“Papa.” Halos hindi iyon lumabas sa bibig mo ang katagang iyon na muling tumikhim.

“What kind of tune is that, young man? What happened?”

“N-nandito kami sa hospital. A-and Xaviel is still in danger.”

“What?” Napayuko at nailayo ko ang cellphone sa tainga ko sa lakas ng sigaw ng kanyang ama.

“I’m sorry, papa. H-hindi ko siya naprotektahan. H-hindi ko sila naprotektahan.” Nanginginig ang boses ko dahil sa pinipigilan kong pag iyak.

Oo, paglabas kanina ng doctor sa ER ay sinabi ng naging maayos naman ang operasyon sa pagtanggal ng bala na bumaon sa katawan niya. Pero hindi pinasigurado ng doctor na wala na siya sa panganib dahil may ilan daw mga ugat na kunektado sa puso niya ang naapektuhan.

“Sila? Xaviel? And… don’t tell me…”

“O-one of the twin missing. Xandy is missing, papa.”

“Shit.” Katagang nakapagpayuko na naman sa akin na parang nasa harapan ko lang ito at hindi maitatago sa tono ng boses ang pag aalala at galit.

Naibaba ko ang cellphone matapos kong marinig ang end tone.

Sa pagkaputol ng usapan namin ay alam kong agad silang tutungo dito. Pakiramdam ko ay wala ba akong mukhang maihaharap sa kanila dahil sa mga nangyari.

Napailing ako. Naihilamos ang mga palad sa mukha ko kasabay na naman ng pagpapakawala ng malalim na paghinga.

Matamos kong kinalma ang sarili ko ay bumalik ako sa loob kung saan nailipat siya matapos ang operasyon sa pribadong silid. Hindi na nito kinailangang manatili sa ICU dahil nagpalagay na ako mismo ng mga aparatong kailangang niya para mamonitor ang kalagayan niya.

“My beloved Xaviel.” Nanlulumo akong umupo sa upuan na nasa gilid ng kinahihigaan niya. Mahigpit na hinawakan ang isa niyang kamay at paulit ulit na dinampian ng mga labi ko.

Nanginginig ako sa takot sa posebleng mangyari sa kanya.

“I’m sorry, My Xaviel. Please, hang on.” Mahinang saad ko habang patuloy sa pag agos ng aking mga luha. Idagdag pa ang pag aalala ko sa isa sa kambal na nawawala kaya mas triple pa ang bigat ng nararamdaman ko.

“Magbabayad kung sino man ang nasa likod ng lahat ng ito.” Pagsumpa ko habang matamang nakatingin lamang sa kanya. “Hindi ako magbibigay ng kahit na kaunting awa sa kanila.” Nanginginig ang labi ko habang sinasabi iyon. Buong katawan ko ay nanginginig sa hindi ko na mapigilang galit.

“ Oh my… Xaviel.“ Hindi ako makatingin ng deretso sa kanila ng dumating sila.

Agad na nilapitan siya ng daddy niya na ngayon ay umiiyak na sa pag aalala.

“Anong sabi ng doctor?” Seryusong tanong ng papa niya sa akin.

“50-50 ang kalagayan niya ngayon, papa.”

“At anong balita sa taong bumaril sa kanya?”

“Ayon kay ama ay nahuli na ang bumaril sa kanya at nasa kustudiya na siya ng mga pulis sa palasyo. Pero hindi parin nagsasalita kung sino ang nag utos dito.”

“And about the twin?”

“Wala paring balita, papa. Pero ngayong nandito na kayo para bantayan si Xaviel ay ako na mismo ang maghahanap sa anak namin. And please, kung magising siya na wala ako dito, nakikiusap ako na huwag niyong munang sabihin ang nangyari sa anak namin.”

“Kami na ang bahala kay Xaviel. Kakausapin ko ang doctor na nakatalaga sa kanya para ako na mismo ang tumingin sa kanya ng makasigurado tayo sa kaligtasan niya.” Kuway sabi ng papa.

Bahagya akong tumango na hindi parin masalubong ang tingin nito. Hindi ko man nakikita doon na ako ang sinisisi nila pero hindi ko parin mapigilan na ako mismo ang manisi sa sarili ko.

Tinapik niya ako sa balikat.

“Cheer up, young man. Hindi ka namin sinisisi sa mga nagyayari ngayon. Ang gawin mo na lang ngayon at alalahanin ay ang paghahanap sa apo ko.”

Tumango ulit ako bilang tugon.

Nagpaalam ako ng maayos sa kanila para bumalik na ng palasyo para ayusin ang dapat ayusin at panagutin ang lahat ng sangkot sa pagbaril sa kanya at pagdukot sa anak ko.

“ Sino ang nag utos sayo?“ Sakal ko ang lalaking nahuli na siyang bumaril kay Xaviel.

“Ugh.”

Mas humigpit pa ang pagkakasakal ko dito  ng nanatili itong tahimik.

“Manjar, tama na iyan. Hindi natin malalaman kung sino ang may pakana ng lahat ng ito kung mapapatay mo siya?” Pagpigil sa akin ng aking ama na mahigpit na hinawakan ang kamay kong nakasakal sa lalaki.

Nanggagalaiti akong patulak na binitawan ito kasunod ng pagsuntok dito kaya napasadsad ito sa semento.

Marahas kong naipilig ang ulo ko. Ang lalalim ng paghinga ko para lamang kalmahin ang sarili ko.

“Hold him.” Kuway utos ko sa mga kawal na agad namang tumalima.

Inutusan ko silang paupuin ito at ilagay ang mga kamay sa ibabaw ng lamesa.

“Nail his hand.” Utos ko sa isa pang kawal.

“N-no.. noooooooo.” Sigaw ng lalaki na pilit na nagpupumiglas sa pagkakahawak ng mga kawal sa mga kamay nito.

Ang isa ay idiniin pa ang mukha mismo sa lamesa.

“N-no.”

“Nail his hand.” Muli ay utos ko na agad tumalima ang kawal na kumuha ng martilyo at pako.

“Ahhhhhhhhhh.” Sigaw ng lalaki ng maipako ang isa na nitong kamay. “Ahhhhh. N-no.”

“One more.”

Muling tumalima ang kawal.

“Manjar.” Ang ama na nais akong pigilan na tumigil namam ang kawal sa pagpako ng isa pang kamay ng lalaki.

“Hindi niyo ako mapipigilan sa pagpaparusa ko ama. Kulang pa iyan sa kapangahasan nitong saktan ang taong mahal ko.” Sagot ko na muling tumingin sa kawal at inutusan na ipagpatuloy ang pagpako sa kamay nito.

“Ahhhhhhhh.” Nanlupaypay ang lalaki ng maipako na din ang isa itong kamay. Binitawan na ito ng tuluyan ng mga kawal dahil hindi na ito maigalaw ang mga kamay.

“Ipaparanas ko sayo ang buhay sa empyerno. Hindi lang iyan ang sakit na mararanasan mo hanggang hindi ka nagsasalita.” Kuway sabi ko dito.

“T-tama na.” Nanginginig at nanghihinang sabi ng lalaki. “Wala akong alam. Hindi ko alam.”

“Cut his thumb finger.” Muli ay utos ko dahil ayaw parin nitong magsalita.

“No. N-no please.”

“Cut now.”

“N-no. My family. They are in danger.” Kuway sabi nito na pilit inangat ang mukha kahit nanghihina na ito.

Kunot ang nuo kong napatingin dito.

Magkakahalong luha, pawis, sipon na ang kumalat sa mukha nito.

“Nakikiusap ako. T-tama na.”

“Sino ang nag utos sayo.”

Umiling na naman ito.

Dahil sa muli nitong pagtahimik ay marahas na sinabunutan ko ito at pinatingala.

“Tell me.” Dumagundong ang buong silid ng piitan kung saan namin ikinulong ang lalaki.

“A-ang pamilya ko. N-nasa kanila ang asawa at mga anak ko.”

“Sino?”

“Lady Shika. Oo, si Lady Shika. Pinagbantaan niya akong papatayin ang pamilya ko kung hindi ko sinunod ang gusto niya?”

“Damn that woman. Saan niya dinala ang anak ko?” Muli ay hinili ko ang buhok nito.

Umiling na naman ito.

“W-wala akong alam. Ang sabi lamang niya ay gusto niyang patumbahin ang asawa niyo. Wala na akong ibang alam. Wala na akong alam.” Sagot nito ng paulit ulit na tuluyan ng nanghina.

“Ipakuha ang babaeng iyon at dalhin dito sa palasyo.”

Nagbigay utos ako sa mga kawal na ipahanap ang lapastangang babaeng iyon. Ang lakas ng loob nitong gawan ng masama asawa ko.

“Maghunusdili ka na muna Manjar.” Muli ay pumagitna ang ama. “Kung nasa kanya ang isa sa kambal ay baka gawan nito ng masama ang bata.”

Natigilan ako sa sinabi ng ama. Marahas na napalunok ako at muling napatingin sa lalaking tuluyan ng nawalan ng malay.

“Damn it.” Napamura ako dahil totoo ang sinabi ng ama. Na kung nasa babaeng iyon ang anak ko ay baka may masamang mangyari dito kung magpapadalos dalos ako ng kilos. “Shit.”

Naikuyom ko ang kamao ko na marahas na naisuklay ang mga daliri sa buhok ko.

Mariing ipinikit ang mga mata ko kasabay ng pagpapakawala ng marahas na paghinga.

“Pagplanuhan natin ng maayos ito, Manjar. Wala na munang dapat makaalam na may hinala na tayong ito ang suspect.”

Hindi na ako nagsalita. Nagdadalawang isip ako. Gusto ko ng sugurin ang babaeng iyon pero nagpigil parin ako dahil tama nga ang ama sa mga sinabi nito.

“Damn it.” Tanging katagang lumabas sa bibig ko sa hindi ko mapigilang galit.

“ Kumusta ang paghahanap ng isa sa kambal?“ Tanong na nakapagpakunot ng nuo sa akin.

Napatitig ako sa panagalawang asawa ng ama na siyang nagtanong.

Sasagutin ko sana ito kung nakitaan ko ng pag aalala pero mas naiintriga ito at tila nasisiyahan pa na nawala ang isa sa mga anak ko.

Tumayo ako at lumapit dito. Tumigil mismo sa tapat nito.

“Don’t dare to hurt my son kung gusto mo pang mabuhay sa karangyahang tinatamasa mo ngayon.” Pagbabanta ko. Wala naman akong balak sabihin iyon pero may kung anong nagtulak sa aking isatinig iyon.

“You..” doon ko napansin ang pag ilap ng mga mata nito ay umiwas na sa akin.

Sa pag iwas nito ay doon ko marahas na hinawakan ko ito sa braso.

“Where is my son?” Galit na tanong ko dito. Humigpit ang pagkakahawak ko sa braso nito.

“B-bitawan mo ako.”

“Manjar, bitawan mo siya.”

Napalingon naman ako kay ama na kadarating lamang galing sa madilim na piitan kung saan nakakulong ang lalaking bumaril kay Xaviel. Ipinagamot nito ang lalaki na taliwas sa gusto ko.

Hindi ko sinunod ang utos ng ama at mas humigpit pa ang pagkakahawak ko sa braso nito.

“Aww.. b-bitawan mo ako kung ayaw mong mapahamak ang anak mo.” Kuway banta na nito sa akin kaya mas lalo akong nanggalaiti sa galit pero marahas ang pagkakabitaw ko dito.

“What did you say?” Nanginginig sa galit ang boses kong tanong dito na napaatras pa ng hakbang palayo dito.

“Nadeh. Anong ibig mong sabihin?” Nanlaki naman ang mga matang tanong ng ama sa asawa.

Pinagpag nito ang kamay habang matalim ang naging tingin sa akin. Pagkatapos ay taas nuo itong humakbang na siya namang lumapit sa akin.

“Umayos ka, Manjar. Dahil nakasalalay sa akin ang buhay ng isa mong anak.” Kuway banta nito na mas nakapagpatigil sa akin at tila ako naipako sa kinatatayuan ko.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #28

Typos and grammatical errors ahead!

“ Saan mo dinala ang anak ko?“ May pagpipigil sa sarili kong huwag itong sugurin.

Ngumisi ito at hindi sinagot ang tanong ko bagkus binalingan si ama.

“Malik, my love.” Saka ito lumakit kay ama na umiwas pero hindi pinansin ang pag iwas ni ama dito. “Ayaw mo naman sigurong may masamang mangyari sa apo mo. Bakit hindi ka makipag usap sa akin ng maayos.” Sabi pa nito na ipinulupot pa ang mga kamay sa braso ni ama.

“Nadeh, saan mo dinala ang apo ko? May kinalaman ka ba sa pagkabaril ng asawa ni Manjar?” Marahas na iwinaksi ni ama ang kamay nito at lumayo.

Napailig nito ang ulo bago kampanteng naupo sa kung saan ako nakaupo kaninang dumating ito.

“No. No. No.” Umiling ito. “Wala akong kinalaman sa pagbaril sa asawa ng paborito mong anak. Pero malaki ang naging tulong ng kung sino man siya dahil nagkaroon ako ng pagkakataong kunin ang isa sa mga apo mo kahit na dapat dalawa sana sila para mas may panghahawakan ako sa inyo.” Nakangisi parin ito na naging palipat lipat ang tingin sa amin.

Kahit na gustong gusto ko na itong sugurin, sakalin ng mamatay na ay wala akong magawa dahil inaalala ko ang anak kong kinuha nito at kung saan nito itinago.

“Alam mong mabigat ang kaparusahan sa ginawa mo sa tagapagmana ko. Nasaan ang apo ko, Nadeh, ilabas mo na siya baka sakaling gumaan pa ang sentensya para sayo.”

“Akala mo lang iyan Malik, my Love. Dahil walang magagawa ang batas na iyan pagkatapos kong makipagnegosasyon sa inyo. Well, hindi niyo ako masasaktan dahil ayaw niyo naman sigurong may masamang mangyari sa apo mo.” Mahabang sabi nito kay ama bago bumaling sa akin. “Tama ba ako, Manjar?”

“Y-you…” kuyom ang kamao ko ng mahigpit. Nanginginig ang buo kong kalamnan.

“Relax, Manjar. Hindi ko naman sasaktan ang anak mo.”

“Siguraduhin mo lang na ligtas ang anak ko dahil wala akong sasantuhin kahit na sino.”

“Anong gusto mo, Nadeh. Bakit mo ito ginagawa?” Tanong pa ni ama.

“Semple lang. Bitawan mo ang iyong trono at ibigay mo ang lahat ng karapatan sa anak ko.”

“Ano?”

“Iyan lamang ang kondisyon ko Malik, my love.” Sabi nito na muling tumayo. “Pag isipan mo. Tatlong araw lang, my Love.” At bago pa man kami makapagsalita ay tumalikod na ito at iniwan kami.

Nagtama ang mga paningin namin ni ama.  Marahas na halos sabay na lumunok para maalis ang bara sa aming lalamunan.

Mas nag umigting ang galit ko dahil sa kondisyon nito. Kung para sa akin ay wala akong pakialam sa trono na hinahangad ng ganid na pangalawang asawa ni ama pero hindi ko sigurado kung kaya bang bitawan nito iyon at ibigay ng tuluyan sa anak nito sa babaeng iyon.

“Damn it.” Marahas na malutong kong mura. Hindi ko na ito inimik pa na basta na lamang tinalikuran.

Kailangan kong gumawa ng paraan para mailigtas ang anak ko sa kahit na anong paraan ngayon pa ay alam ko na kung sino ang may pakana ng pagdukot.

“Kung ako lang ang masusunod…”

“Pag usapan niyo ng maayos iyan ng ama mo.” Ang papa niya na seryusong nakitingin sa akin.

Hindi lang seryuso kundi may ibang ipinapahiwatig ang tingin nito.

Nasabi ko na kasi ang tungkol sa napag usapan namin ng pangalawang asawa ng aking ama. At tungkol sa kung sino ang nasa likod ng pagbaril kay Xaviel.

“Papa.”

Hindi ito sumagot pero nasa tingin nito na  kung may masamang mangyari sa apo ay nagbabayadya iyon ng panganib.

“Gawin mo ang alam mong tama para sa kaligtasan ng anak mo.”

Napatango na lang ako kasunod ng pagyuko ko. Hindi ko matagalan ang titig nito lalo na at nandoon ang makabuluhang tingin nito.

“And about Xaviel, nasa ligtas na kundisyon na siya kaya hindi mo na kailangang mag alala sa kanya.”

“Maraming salamat, papa.”

“Hindi mo kailangang magpasalamat dahil karapatan kong alagaan ang anak ko.” Sagot nito. “Go, gawin mo ang dapat gawin. Kami na ang bahala kay Xaviel.”

Hindi na ako nakasagot pa dahil tumalikod na ito at iniwan ako.

Nagpabuntong hininga na naman ako.

Doon ko na nilapitan si Xaviel. Hindi pa man ito nagkakamalay ay tinanggal na ang ilang tubo na nakakabit sa kanya dahil stable na ang kalagayan nito.

Ang papa na niya mismo ang doctor nito kaya panatag akong hindi siya mapapabayaan sa pagpapagaling.

“Babalik ako. At sa pagbabalik ko ay kasama ko na ang kambal kaya magpagaling ka.” Mahinang saad ko habang hawak ang kamay niya. Mariing dinampian ng labi ko ang likod ng palad niya.

Ilang minuto din akong nanatili sa tabi niya bago ako nagpasyang bumalik ng palasyo at alamin kung nahuli na si Ms. Shika. At para mas mapag usapan namin ng ama ang kundisyong gusto ng asawa nito.

“Ano ?” Malakas ang naging tanong ko ng ibalita sa akin ng isang kawal na hindi nila mahanap si Ms. Shika. Wala daw nakitang tao ang mga ito sa mansyon ng mga Fattah. “Hanapin sila. Magbantay sa lahat ng airport o sa mga daungan. Harangan ang bawat kalsadang pwede nilang daanan palabas ng bansa.” Galit na utos ko sa mga ito.

Hindi naman kalakihan ang bansa kaya hindi sila basta basta makakapagtago. Na kahit saan man silang sulok magtago ay ipapahanap at mahahanap ko sila.

“Hindi pwedeng makawala ang babaeng iyon. Ipaparanas ko pa sa kanya ang pagbaril niya sa asawa ko.” Nanggagalaiting naikuyom ko na naman ang kamao ko.

Agad naman tumalima ang mga kawal para sundin ang utos ko. Siya namang pagpasok ng ama ng makaalis na ang mga ito.

“Para sa apo ko.”

Kunot ang nuo kong napatitig kay ama sa sinabi nito.

“Handa kong bitawan ang trono ko para sa apo ko.” Sa sinabing iyon ng aking ama ay nakaramdam ako ng pag asang agad na maililigtas ang anak ko.

“Ama.”

“Kakausapin ko si Nadeh ngayon at sasabihin sa kanya na tinatanggap ko ang kundisyon niya.”

Hindi ako nakasagot o mas tamang sabihin na wala akong maapuhap na sasabihin at itutugon sa sinabi nito.

Sa pagbibitaw nito sa trono para lamang sa kaligtasan ng anak ko ay tuluyan ng nakuha nito ang respeto ko.

Hindi ko mapigilan ang mapaluha dahil doon kahit ayaw ko man sanang ipakita dito ang bagay na iyon.

“Marami akong pagkakamali noon. Lalo na sa iyo. Kaya kahit sa apo ko man lang ngayon ay maitama ko ang mga pagkakamaling iyon.”

Napailing ako hindi dahil sa hindi ko gusto ang mga sinasabi nito kundi pag iling  para kalmahin ang sarili kong huwag tuluyang maiyak sa harapan nito.

Ilang minuto din kaming nabalot ng katahimikan dahil sa biglang tensyong bumalot sa buong silid dahil sa pagpapakumbaba nito ngayon.

“Sasama ako at makikinig sa usapan niyo.” Ang naging tugon ko na bumasag na sa nakakabinging katahimikang bumalot sa amin.

Tumango ang ama. Nauna itong naglakad kaya napasunod na lamang ako at tinungo ang area ng pangalawang asawa ng ama sa palasyo.

“Kung hinahanap niyo dito ang apo ay masasabi kong hindi dito ko siya itinago.” Pasalubong nito sa amin ng harapin kami.

“Tinatanggap ko na ang kundisyon mo, Nadeh. Kaya ilabas mo na ang apo ko.”

“Haha.” Tumawa ng pagak ito. “Hindi ganun kadali iyon, my love. Gusto kong makasiguro na maisasalin muna ang trono sa anak ko bago ko ilabas ang apo mo. Maniniguro muna ako na salita na lang ng anak ko ang magiging batas dito sa palasyo para sa siguridad namin pag nakuha na ninyo ang apo mo.”

“Anong gusto mong mangyari?” Galit na tanong ni Ama dito.

“Semple lang, my love.” Ngumisi pa ito na lumapit kay ama. “Tipunin mo ang lahat para may maging saksi sa pagsasalin mo ng trono. At kapag natapos na ang pagsasalin ay makukuha mo na ang apo mo.”

“Sige, pumapayag ako pero siguraduhin mo lang na ligtas ang apo ko at nasa maayos na kalagayan.”

“Yeah! Huwag kang mag alala.” Sagot nito. “Kailan mo gustong magpatipon para sa pagsasalin ng trono? Pwede na din ngayon kung gusto mo.”

“Manjar, sabihan ang mga ministro para lipunin ang lahat para sa pagsasalin.” Pagbaling ng ama sa akin.

“Sige, ama.” Mahinang sagot ko dahil sa pagpipigil ko ng galit. Tumalikod na ako at iniwan na ang mga ito para sundin ang utos nito. “Damn you, old woman.” Pagmumura ko habang palayo sa kanila.

Pero buo na ang pasya ko. Kapag nakuha at nailigtas ko na ang anak ko ay sisiguraduhin kong hindi nila papakinabangan ang tronong hinahangad nila dahil hihilain ko sila sa empyerno sa kapangahasan nila.

Hindi ako nananakit ng babae o kahit na sino at lalong ayaw kong dungisan ang kamay ko pero kinanti nila ang anak ko na muntik ng mawala sa amin.

“Ugh.” Napasinghap ang babae ng sakalin ko ito.

“Tama na iyan, Kanye. Hindi iyan ang ating napag usapan.” Matalim ang naging tingin ko kay Vienn sa pagpigil sa akin.

Mahigpit na hinawakan nito ang kamay kong nakasakal sa babae.

“Labas ka na dito, Vienn. Pwede ka ng bumalik ng Pilipinas.” Pagtataboy ko dito kaysa pansinin ang sinabi nito. Hindi ko binitawan ang batang babae na siyang nag utos para patumbahin ang anak ko.

“Tangna, tinawag mo ako dito para tulungan ka pero iyan ang…” patulak na binitawan nito ang kamay ko na sinamahan ng pagsuklay sa buhok gamit ang mga daliri. “Huh. Ipagtatabuyan mo na lang ako, ganun?? But atleast magpasalamat ka muna sa akin. Saka mas matanda ako sayo kaya galangin mo ako.” Pinanlakihan pa niya ako ng mga mata habang sinasabi iyon.

Gigil na binitawan ko ang babae kaya napasadsad ito sa semento saka ko hinarap si Vienn.

Tinawagan ko kasi agad siya matapos kong pinutol ang usapan namin ni Mandy ng sabihin nito ang mga nangyari.

Nauna lang kaming dumating dahil sa pag aalala ni Reallan kay Xaviel kaya hindi kami sabay sabay dumating.

Kaya bago pa man sila makadating dito ay siya namang nalaman kung sino ang nasa likod ng pagbaril kay Xaviel kaya deretso na sila Vienn at mga kasama nito para hanapin ang babaeng ito na balak pang tumakas kasama ang buo nitong pamilya. Kaya lahat sila ay ipinahuli ni Vienn.

Hindi na namin sila dinala sa pulisya dahil wala akong balak idaan sa tamang batas ang pagpaparusa sa mga ito. Dahil balak ko sanang iparamdam sa mga ito kung ano ang pinagdaanan ng anak ko.

“And just let your son in-law to handle things. Huwag ka ng makialam sa kanila.” Dagdag pa nito na lalo kong ikinainis.

“Ugh. Hindi mo alam kung gaano ako nagtitimpi ng galit simula ng malaman ko ang nangyari sa anak ko at sa pagkawala pa ng apo ko. Damn it.”

“Yeah! I know that. Pero matanda ka na para makialam sa pagpaparusa. Kaya hayaan mo ang manugang mo kung ano ang plano niyang pagpaparusa sa batang iyan. Aba, kung ako ang masusunod isusuko ko sila sa pulisya. Ugh! Ako ang naiipit sa gulo niyo, madadamay pa ang reputasyon ko sa ipinapagawa mo.”

“Huh.” Marahas ang pinakawalan kong paghinga. “Itali iyan. Ilambitin kung kinakailangan.” Utos ko sa mga kasama ni Vienn na agad namang tumalima.

“And about our grandchild, he is safe now. Kaya tawagan mo ang manugang mo para sabihan at ng mapayapa na ang isip ng isang iyon.”

“Ugh! Whatever. Hindi na lang sana kita tinawagan para hindi mo ako mapigilan.” Saka ko siya tinalikuran.

“Aba’t….”

“Yeah! Yeah!” Pagpipigil ko sa paninermon  niya sa akin. “And thank you.” Halos walang boses na lumabas sa bibig ko ng banggitin ko iyon.

Hindi man kami masyadong nagkikita kitang magpipinsan dahil na rin sa abala sa mga kanya kanya naming trabaho ay hindi naman nawawala sa amin ang magtulungan lalo na sa mga ganitong bagay.

Kapag sangkot na ang isang Anderson sa panganib ay buong Anderson ang gagalaw para mapadali ang lahat mabigyan lamang ng hustisya at maparusahan naman ang may sala.

“Hindi ko narinig. Pakilakasan.”

“Hindi ka pa bingi, Vienn. Kaya wala akong balak ulitin.”

“Atleast tawagin mo akong kuya.”

“Asa ka. Kahit sa panaginip ay hindi kita tatawaging kuya.”

“Ahh.. ahaha. Aba’t.. subukan mong humingi ulit sa akin ng tulong. Hindi na kita tutulungan.”

“Yeah! Hindi mo din naman matitiis.” Pabuska ko ulit na sagot.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan na si Mandy at ipaalam na ligtas na ang apo ko para makampante na ito kahit papano.

“Ako , si Sultan Malik.”

Nagngangalit ang aking mga ngipin habang nakatingin sa aking ama na nasa gitna ng bulwagan habang natunghay ang lahat sa kanya.

Matapos lipunin ang mga kasapi at mahahalagang sangay ng palasyo ay sinimulan na agad ni Ama ang pagsasalin sa trono ayon sa gusto ng pangalawa nitong asawa.

Nakaupo naman sa kaliwang bahagi ni Ama ang kapatid kong babae na siyang papalit sa trono niya.

“Damn it.” Mahinang pagmumura ko na kuyom parin ang kamao ko. Kung hindi lang nila hawak ang anak ko ay kanina ko pa isinampal sa mga ito na wala silang kwentang mga tao.

Sa kalagitnaan ng seremonyo para sa pagsasalin ng trono ay nakatanggap ako ng tawag kay papa.

“Nandito na sa amin ang anak mo.” Iyon agad ang ibinungad sa akin ni papa na malinaw pa sa sikat ng araw sa pagkakadinig ko. “Kaya huwag ka ng mag aalinlangan kung ano ang balak mong gawin sa mga nagtangka sa mga buhay nila.”

“Salamat papa.” Hindi na ako nakapagpaalam dito ng maayos dahil agad akong umakyat sa kinaroroonan ng aking ama na pipirma na lang sa kasulutan.

Patakbo akong lumapit at hinablot ang papel dito.

“Manjar.”

“Walang pagsasalin na magaganap.” Seryuso at puno ng galit na sabi ko habang matalim na nakatingin sa asawa nito.

Binalingang ko ang mga dumalo na hindi maitago ang pagkagulat sa ginawa ko.

“Pwede na kayong umalis dahil walang pagsasalin na magaganap.” Kuway malakas na sabi ko sa mga ito.

Bulungan ang sumunod pero nagsitalima naman ang mga ito kahit na maraming katanungan ay walang nangahas na nagtanong kung ano ba talaga ang nangyayari.

“Anong kalukuhan ito, Manjar. Baka gusto mong…”

Malakas na sampal ang ipinatikim ko dito kaya napaatras ito. Sapo ang pisnging dinapuan ng palad ko.

“You bastard…”

Muli ko itong sinampal sa kabilang pisngi kaya hindi nito naituloy ang paghamak sa akin.

Sa pagkatigagal sa ginawa ko ay tila ito naipako sa kinatatayuan. Muli ko itong sinampal kasunod ng pagsakal na dito.

“Papatayin kita.” Kung makakabuga lamang siguro ako ng apoy ay kanina pa ito nasunog sa naglalagablab na nararamdaman ko dahil sa galit.

“Manjar, maghunusdili ka. Mapapahamak ang anak mo sa ginagawa mo.” Ang ama na pinigilan ang kamay ko at pilit kinakalas ang pagkakasakal ko sa asawa nito. “Kumalma ka lang. Baka saktan nila ang anak mo.”

“Salamat.” Ani ko dito kaysa pansinin ang sinasabi nito. Matamang nakipagsukatan ako ng tingin dito. Nakita ko sa mga mata nito ang pag aalala sa posebleng mangyari sa anak ko dahil sa ginawa ko pero ligtas na ang anak ko kaya wala na akong pakialam kung sa mga kamay ko mismo mamamatay ang asawa nito.

“Manjar.”

“Salamat, ama.” Pang uulit ko. “Dahil hindi ka nagdalawang isip na isuko ang trono mo para lamang mailigtas ang anak ko. At sasabihin ko ngayon sa inyo, na nakuha niyo na ang respeto ko.” Sabi ko dito pero hindi ko binitawan ang asawa nito at mas humigpit pa ang pagkakasakal ko dito.

“Manjar, hijo.”

“Oo, ama. Simula ng marinig ko ang mga iyon bago pa man tayo narito ay tuluyang nabura ang galit ko sa inyo. Sa pagmamanipula niyo. Sabihin man natin noon na nakikisama ako sa inyo dahil lamang sa kagustuhan ng asawa kong magkabati tayo.”

“Salamat, hijo.” Mahinang saad nito. “Pero.. ang anak mo.”

“Ligtas na ang anak ko, ama. Kaya hayaan niyo ako ngayong bigyan ng leksyon ang babaeng ito.” Muli akong bumaling sa asawa nito na ngayon ay nanghihina na sa mga kamay ko. Mas hinigpitan ko ang pagkakasakal ko dito.

“Manjar.”

Bumaling ako sa kapatid kong tila natauhan na sa kabiglaan.

“Nakikiusap ako. Huwag mong papatayin ang mama ko.”

Taas ang isang kilay kong nanginginig pa ang kamay kong mas hinigpitan ang pagkakasakal ko sa ina nito.

“Nakikiusap? Para saan ang pakiusap na iyon na kung sa simula pa lang ay naging masama na ang inyong balak.”

“W-wala akong alam sa plano ni mama. Nagulat na lang din ako ng sabihin niya sa akin ang balak niya.”

“Pero ginusto mo.” Patuyang sabi ko dito. “Na kung hindi mo gusto ang plano niya ay sana nagsabi ka sa amin ni ama. Pare-pareho lamang kayo. Mga ganid sa kapangyarihan. Na sa pagkasilaw niyo sa kayaman at sa karangyaang tinatamasa niyo ay mas pinili niyo ang lumalamang. At nagtulak sa inyong gumawa ng masama.”

“M-manjar.”

“Pero ito ang sasabihin ko sa inyo. Mali kayo ng taong pinagtangkaan. Siguro ay maawa ako sa inyo ng kaunti kung hindi niyo kinanti ang anak kong wala pang kamuwang muwang sa mundo.”

Nanginginig ang buong kalamnan ko na mas humigpit pa lalo ang pagkakasakal ko sa mama nito hanggang sa tuluyang nanlupaypay ito.

“N‐no. Bitawan mo ang mama ko, Manjar.” Pilit kinakalas nito ang kamay ko.

Wala pa sana akong balak bitawan ito ng muli akong hawakan ni Ama.

“Bitawan mo na siya, hijo.”

Dahil sa hindi pa nawawala ng tuluyan ang galit ko ay matulak na bumitaw ako sa pagkakasakal dito.

Nasalo man ito ng anak nito ay pareho parin napasadsad ang mga ito sa semento.

Matalim parin ang mga mata kong nakatingin sa mga ito.

“Sana, ibigay niyo ang tamang pagpaparusa sa kanila.” Kuway baling ko kay Ama at binigyan ng makahulugang tingin.

Tinapik ako nito sa balikat na sinamahan ng pagtango.

“Makakaasa ka, hijo. At salat dahil hindi mo dinungisan ang kamay mo sa mga walang kwentang tao.” Sagot ni amakaya napanatag na kahit papano ang loob kong iwan ang mga ito sa pangangalaga nito at hindi hahayaang basta na lamang makatakas.

“Babalik ako, pupuntahan ko lang ang anak ko.” Paalam ko kay ama bago tuluyang umalis ng palasyo para puntahan nga ang anak ko.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #29

Typos and grammatical errors ahead!

Warning:

T

his chapter contains violence, not suitable for any young readers.

What has been written is all fiction and did not actually happen in real life.

Many thanks to those who understand.

○○○

Dedicated to:

TheGreatCaleb

Na agad nag chat sa akin matapos mabasa ang huling chapter na update ko at nagsabi kung anong magandang parusa sa mga nanghamak sa ating mga bida.

Well, hindi ko man nabigyan ng magandang pagsasalaysay ay sana magustuhan parin niyo.

Maraming salamat ulit.

Enjoy Reading.

○○○

“ Cheer up, young man.“ Ang papa na tumapik pa sa balikat ko habang karga ang anak ko at mahigpit pero may pag iingat na yakap ko ito.

“Maraming salamat po.” Hindi ko talaga mapigilan ang pagluha ko dahil sa kagalakang walang masamang nangyari sa anak ko. “Maraming salamat.” Halos iyon ang paulit ulit kong binabanggit sa hindi ko maitagong kagalakan.

“Tsk.”

“Parang hindi ka naman dumaan sa ganyan kaya natural lamang sa bata iyan.” Si tito Vienn na siyang tumulong kay papa na mahuli si Ms. Shika at makuha ng ligtas ang anak ko sa pagkakadukot ng asawa ni Ama.

Napayuko ako ng tumingin dito. “Maraming salamat, tito. But..”

“But what?”

“I’m not a kid.”

“Ahaha.” Halos panabay na pagtawa nilang dalawa ni papa.

“Yeah! Nagawa mo ngang buntisin ang anak ko na hindi pa kayo ikinakasal noon.” Si papa ang nagsalita na mas ikinayuko ko. Napatingin ako sa anak kong mahimbing ng nakatulog sa mga bisig ko. “At kung ikumpira sa amin ay bata ka pa. Kaya huwag mo ng itama dahil matanda na nga ang tito Vienn mo.”

“Aba’t… ikaw ba hindi?”

“Sinabihan mo nga akong tawagin kitang kuya dahil mas matanda ka.”

Dahil sa naging sumbatan nila at pagbibiro ay kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko. Nawala na ng tuluyan ang pag aalala ko pero hindi naman nawala ang galit ko sa mga taong sangkot sa gulo.

“Natutulog na po ang anak ko, baka magising po sa ingay niyo.” Pagpapagitna ko na may pagbibiro sa tinig ko. “Hmmm, sleep tight baby, masyado lang maingay ang mga lolo mo kaya huwag mo ng pansinin.” Kuway baling ko pa sa anak ko na sinabayan ng pagtalikod ng makita kong natigilan ang dalawa at napatitig sa akin.

Sa pagtalikod ko ay napangiti ako dahil nakatagpo ako ng mga taong pinapahalagaan ang pamilya hindi tulad ng pamilyang mayroon ako.

Maingat na inilapag ko ito sa tabi ng kambal na tulog na tulog din.

“Are you okay, hijo?”

“Yes, dad. Salamat.” Sagot ko na may kasamang pagtango. Marahan pa akong tinapik sa balikat. “Sino po ang kasama ni Xaviel sa hospital?” Kuway tanong ko ng makitang nandito lahat sila sa hotel kung saan sila namalagi.

“Dumating si Frances, hijo para kumustahin ang kambal niya. Kaya siya ngayon ang nandoon at nagbabantay sa kanya.”

“Pupunta din ako doon, dad.”

“Take your time, hijo. Magpahinga ka na muna bago ka pumunta doon. Alam kong pagod ka sa mga magkakasunod na nangyari.”

Bahagya akong ngumiti kasabay ng pag iling ko.

“Hindi ako makakaramdam ng pagod kung para sa kanila, dad.” Sagot ko.

“That’s our boy.”

Napalingon ako kay papa dahil sa sinabi niya.

“Go, kami na muna ang bahala sa mga anak mo. Puntahan mo na muna ang asawa mo bago ka bumalik sa palasyo. Alam namin may mga gagawin ka pa doon na hindi natatapos.”

“Salamat, papa.” Ginawaran ko ng damping halik sa nuo ang kambal bago ako maayos na nagpaalam sa mga ito para puntahan si Xaviel at doon na ako magpapalipas ng oras bago ako bumalik sa palasyo.

“My Xaviel.” Mabilis ang naging paghakbang ko palapit ng maabutan ko itong gising.

“Mandy.” Mahinang sambit niya sa pangalan ko.

Nagbigay daan naman si Frances na umalis sa kinauupuan sa tabi nito sa gilid ng kama.

Niyuko at ginawaran ng halik sa labi. Mahigpit na hinawakan ang kamay niya.

“Are you okay now? Wala bang masakit sayo?”

“Just a moment ago and I’m fine.” Sagot naman niya sa akin. “So, don’t worry.”

Muli ko siyang dinampian ng halik sa labi ng makarinig ng pagtikhim. Doon ko naalala si Frances na nasa likod ko at nakatingin na sa amin.

“Ehmmm.”

Napalingon ako kasunod ng pagtayo ko.

“Salamat sa pagbabantay kay Xaviel.” Kuway sabi ko saka nakipagkamay dito.

“Haha. Ang formal mo parin makipag usap sa akin gayong asawa ka na ng kambal mo. Cut the formality.”

Bahagya akong natigilan. Bihira naman kasi kami magkaharap kahit na asawa ko na nga si Xaviel kaya hindi ko pa masyadong nasasanay ang sarili kong alisin ang pagkapormal kapag kaharap ito.

“Sorry for that. Hindi ko lang maiwasan.” Totoong sagot ko. “I will do that. And thank you.”

“Yeah!”

“Kumusta ang kambal? Hindi ba siya napahamak? Naitawag man nina papa na okay na siya ay nag aalala parin ako kapag hindi ko sila makikita.”

Napalingon naman ako sa kanya.

Muli akong naupo at hinawakan ang kamay niya ng mahigpit at dinala iyon sa tapat ng labi ko.

“Sorry, hindi ko sila napabantayan ng maayos. Kasalanan ko.”

“Hindi mo kasalanan. Sadya lamang na masyadong magulo ang pamilya mo kaya wala kang dapat ihingi ng tawag.” Sagot niya na binawi ang kamay niyang hawak ko at humaplos iyon sa pisngi ko.

“Gusto kong makita o masaksihan kung paano maparusahan ang mga gumawa nun sa anak ko.”

“Hindi pa namin napapag usapan iyan ni Ama pero may alam na ako kung ano ang ipapataw sa kanila?”

“Ano?”

“They will execute by firing squad.”

Hindi siya sumagot sa sinabi ko.

“Isa lamang iyang sa mga capital punistment na umiiral dito. Shooting, hanging, beheading, stoning at marami pang mabibigat na parusa ng kamatayan lalo na at pinagtangkaan nila ang buhay ng tagapagmana ng sultan. Mabigat na kasalanan iyon kaya isa sa mga iyon ang magiging parusa sa kanila.” Mahaba kong paliwanag sa kanila.

“Hindi ba sila pwedeng makukulong lang at..”

Umiling ako kaya hindi naituloy ni Frances ang sinasabi.

“Kung sa Pilipinas ay maaring iyon lang ang mangyayari pero dito hindi iyon palalampasin ng sultan at lalong hindi din ako makakapayag na semple lamang ang magiging parusa nila. Kung ako lang ang masusunod ay sa kamay ko na mismo sila babawian ng buhay.”

“Mandy.”

“Muntik ka ng nawala sa akin at idinamay pa nila ang kambal. Paano kong hindi ka nakaligtas, paano kong may masamang nangyari sa anak natin? Baka pati sarili ko ay hindi ko mapatawad kung nawala kayo sa akin.”

“Relax. I’m fine now and Xandy too.” Kaya ipalagay mo na ang sarili mo. Hindi ko pipigilan kong ano ang balak niyong iparusa sa kanila dahil kung ako ang nasa kalagayan mo ay iyan din ang gagawin ko lalo na at kinanti nila ang mga taong mahal ko.“

Napailig ko ang ulo ko ng muling humaplos ang palad niya sa pisngi ko. Nilasap ang init na nagmumula sa mga palad niya.

“Magpahinga ka na muna. You look so tired.”

Umiling ako.

“I want to spend more time with you while you are awake. Saka na ako magpapahinga ng maayos.”

“Ahemm… Well, mukhang hindi na ako kailangan dito. Pupuntahan ko na lang muna sina papa.” Si Frances na nagpaalam na sa amin. “Pagaling ka, bro.”

“Yeah! Thank you.”

“Thanks again.”

Pagtango na lang ang isinagot nito sa amin bago tuluyang umalis hanggang sa tuluyang napag-isa kaming dalawa.

“I love you, my Xaviel.” Kumilos ako para muli siyang gawaran ng halik sa labi.

“I love you too.”

Magkadikit ang mga nuo namin habang magkasalubong ang mga mata namin.

Naging kumplekado man ang mga nangyari ay nagpapasalamat ako dahil walang masamang nangyari sa kanila. Dahil tulad ng sinabi ko. Lintik lang ang walang ganti sa mga taong nagtangka ng masama sa buhay ng mga taong mahal ko.

“Maawa kayo, ama. Nakikiusap ako. Magbabago na ako. Hindi na ako susunod kay mama.” Ang kapatid ko na siya sanang paglilipatan ng trono ni Ama.

Tinipon niya lahat ng kanyang mga asawa’t anak. Kasama ako. Hindi na sumama si Xaviel dahil ayaw niyang makialam sa problema ng pamilya namin. Makikibalita na lang daw siya pagkatapos.

“Maawa? Naisip mo ba iyan bago ka pumayag sa gusto ng walang kwenta mong ina?” Ako ang sumagot dito bago binalingan ang mama nito na matalim na nakatingin sa akin.

“Papatayin kita. Papatayin kita.” Sigaw naman nito na nagpupumiglas sa pagkakatali nito habang nakaluhod na hawak ng mga kawal sa magkabilang balikat para hindi makawala.

Humakbang ako palapit dito. Sa galit ko ay muli ko itong sinampal ng dalawang beses.

“Ang isang katulad mo ay walang karapatang galangin.” Sabi ko sabay ipit ng pisngi nito patingala sa akin. “Pagbabayaran mo ang pagtatangka sa buhay ng anak mo.”

“Pweee.” Mabilis akong nakaiwas ng dumura ito. Muli ko na naman itong sinampal bago lumayo dito.

Bilang crown prince ng ama kahit na hindi ko iyon tinatanggap ay ako ang naging boses para kay ama.

Binalingan ko ang mga asawa nito at mga kapatid ko sa kanila.

“Kung may balak pa kayong hindi maganda ay huwag niyo ng susubukan. Dahil simula sa araw na ito at inaalis ko na ang mga karapatan niyo sa kahit na anong aspeto.” Panimula ko. “Sila ay papatawan ng kamatayan. At kung sino man sa inyo ang gagawa pa ng mga bagay na ikakapanakit ng pamilya ko ay sisiguraduhin kong nakahanda na ang hukay para sa libingan niyo.”

Tahimik lamang na nakikinig ang lahat sa mga sinasabi ko. Habang patuloy sa pagwawala ang mag ina at hindi matanggap ang parusang kamatayan para sa kanila.

Pero kahit na anong pagtutol nila ay wala na iyong magagawa dahil kung hindi man iyon sinang ayunan ng lahat ay ako mismo ang papatay sa kanila.

Si Ms. Shika ay kasama din sa nahatulan at walang magagawa ang pagkakaibigan ng aking ama sa ama nito dahil buhay ng asawa ko ang kinanti nila.

At lahat sila ay mapaparusahan dahil sa kapangahasan nila.

“Sana magbigay sa inyong lahat ang babalang iyan kung gusto niyo pang mabuhay.” Huling katagang binitawan ko bago bumaling kay ama na taimtim lang na nakinig din sa akin.

“Ipapasa ko sa inyo ang huling kataga, ama. Kayo na ang bahala.” Ani ko dito bago nagpaalam. Hindi ko na tatapusin ang pulong sa pakikinig dahil tapos na ang parte ko at masabi ang nais kong sabihin sa mga ito.

Ilalaan ko na lang ang oras sa pamilya ko kaysa sayangin pa sa pakikipagnegosasyon sa mga walang kwentang tao.

Isang buwan ang matuling lumipas simula ng magising siya at nakalabas na din ng hospital kahapon. Maayos na maayos na ang kalagayan niya. Regular check up na lang ang kailangan niya.

At sa nagdaang araw ay tuluyan ng nahatulan at hahatulan ng kamatayan ang tatlong taong nagtangka sa mga buhay ng mga taong mahal ko.

At ang araw na ito ay ang naitakdang araw para ipatupad ang naturang parusa sa mga may kasalanan.

Sa likod ng palasyo sa hindi kalayuan kung saan naitatag ang kulungan para sa mga may sala.

Doon nagtipon ang lahat para saksihan ang pagpataw ng kamatayan sa tatlong taong sangkot sa kaguluhan.

Ang pangalawang asawa ni Ama. Ang anak nito. At ang taong nagpautos sa pagbaril ng asawa ko. At sa pamilya ni Ms. Shika ay napatawan ng 30 years na pagkakakulong dahil sa tangkang itakas ito. At sa mga tumulong naman sa pagkakadukot sa anak ko ay ikukulong din ng ganun katagal.

“Are you okay?” Tanong ko kay Xaviel na kasama kong nakaupo sa isang templo kung saan naming panunuurin ang pagpataw ng kamatayan sa tatlo.

Tumango siya. Humawak sa kamay ko. Hindi na din sumama ang kanyang mga magulang para makisaksi. Balitaan na lang namin daw sila kapag tapos na ang pagpapataw.

Wala na kaming naging imik.

Ibinigay na sa amin ng kawal ang mga binocular para mas makita namin ng malinaw ang magaganap.

Limampong metro ang layo mula sa kinaroroonan namin gaganapin iyon.

Inilabas na nila ang mga ito na may suot na mahabang puting damit at may piring sa mga mata.

May tatlumpong kawal ang naroon. Sampu ang unang luminya sa harapan para sa unang pagpaparusa.

Sa tatlumpong baril na hawak ng bawat isa ay sa tatlong linya ay tatlo lamang doon ang may mga bala.

Wala ni isa man sa tatlumpong kawal ang may alam kung sino sa kanila ang may hawak ng may bala sa naturang baril.

Sa gitna ay may nakalagay doon na upuan kung saan nila papaupuin ang sesentensyahan. Unang itinali doon ang pangalawang asawa ni Ama.

Katahimikan ang namayani habang hinihintay ang hudyat para kalabitin ang mga gatilyo ng baril na hawak ng sampung kawal. Walong metro ang layo ng mga kawal na nakatutok na ang dulo ng mga baril mismo sa tapat ng puso nito.

Sa pagbibigay hudyat ng Warden ay sabay sabay na nagpaputok ang mga ito.

Hindi nakaligtas sa akin ang pagbaba niya ng binoculat at pag-iwas niya ng tingin ng makita kung paano ito nanlupaypay.

“Hindi mo kailangang manuod kung hindi mo masikmura.” Kuway sabi ko sa kanya na muling hinawakan ang kamay niya.

“Nagulat lamang ako sa tunog ng baril. Naalala ko lang ang pagkakabaril sa akin.” Sagot niya na hindi maitago ang pagpapakawala niya ng malalim na paghinga.

Muli naming itinuon doon. Tamang kinakalas na ng mga kawal ang pagkakatali ng pangalawang asawa ni Ama sa upuan na wala ng buhay.

Matapos itong ilayo doon ay isinunod nilang pinaupo doon ang anak nito na tulad ng nauna ay itinali ito doon. Wala ng lakas ang mga ito para magpumiglas dahil may ipinainum pa sa mga ito para hindi na makapanlaban.

Matapos itali ay pumalit naman ang sampu pa sa mga kawal at maayos na luminya para sa pagbaril. Itinutok ang mga baril sa tapat ng puso nito.

Muling nagbitaw ng salita ang Warden bago nagbigay ng hudyat para magpatok. Sabay sabay ulit ang sampo hanggang sa muling nanlupaypay ang kanilang target.

Nilapitan ulit ito ng physical examiner para siguraduhing wala ng buhay ito. Matapos nitong tignan iyon ay nag utos na para kalasin na ang pagkakatali nito sa upuan.

Huling sampung kawal ang natira na agad luminya ng maitali na ang pangatlo. Si Ms. Shika.

Nais kong ako na mismo ang bumaril dito at magparusa pero sabi ni ama ay hindi ko kailangang dungisan ang mga kamay ko. At iyon din ang sinabi niya sa akin. Hayaan na lang na ang batas ng bansa ang humatol sa dito.

Mas humigpit ang hawak ko sa kamay niya na hindi naman inalis ang tingin doon.

Sa muling pagbibigay ng salita ng Warden at pagbigay hudyat ay muling nagpaputok ang mga kawal.

Hindi pa man natatapos tignan ng examiner ang katawan ni Ms. Shika ay tumayo na siya matapos bitawan ang binocular.

“Let’s go. Naghihintay na sa atin ang kambal.” Aya na niya sa akin. “Mauuna na po kami, ama.” Baling naman niya kay ama na tumayo na din at hinarap kami.

Kinuha ni ama ang dalawang kamay niya at ikinulong iyon ng mga palad nito.

“Sa akin ang muling paghingi ng tawad sa mga nangyari. Sana sa pagpapataw sa kanila ng kamatayan ay hindi mo ipagkakait sa mga apo ko pumarito.”

“Wala na sa akin iyon, ama. At sapat na ang naging hatol sa kanila para hindi na maparisan ng iba.” Seryusong sagot niya na bahagyang yumuko.

Binawi ang kamay at siya naman ngayon ang humawak sa kamay ni ama.

“Masama man ang mga nangyari ay hindi ko ipagkakait sa mga anak ko ang pagparito para makasanayan nila ang kaugalian at ang dapat nilang matutunan. Para maging handa sila sakaling dumating na ang araw ng kanilang pag-upo.”

“Maraming salamat, hijo.”

Muli siyang tumango at yumuko. Maayos kaming nagpaalam kay ama at tuluyang nilisan ang piitang iyon para sa pagpaparusa.

OWNED BY HIM: XAVIEL ANDERSON #30

Typos and grammatical errors ahead!

○○○

FINALE

○○○

Matapos ang kaguhuhan ay tuluyang  nasaraduhan ang masamang pangyayaring iyon sa aming buhay. Kabilang na doon ang pagpapaalis ng mga asawa ng sultan sa palasyo at mga anak nito.

Malaki at maluwang ang palasyo at kahit na isang daan pang katao ang tumiri doon ay maari pero para na rin pantay pantay ang lahat ay walang pinaburan ang Sultan isa man sa mga asawa nito at anak. Maliban sa kanya at sa mga anak namin na siyang susunod na uupo sa trono sa palasyo.

Ibinigay ng sultan ang karampatang pamana sa mga anak nitong na babae at halagang ikakabuhay ng mga asawa nito. Tuluyan silang umalis para tumayo sa mga sariling mga paa. Mabuhay ng wala ng sustentong makukuha mula sa Sultan matapos maibigay ang mana ng mga ito.

At minsan pang pinagsabihan ang mga ito na huwag gagawa ng bagay na ikakagalit nito at manghihila sa kanila sa kamatayan.

Walang naging reklamo ang mga ito at masunuring umalis at nilasan ang palasyo. Kaya nung nawala na sila sa nasasakupan ng palasyo ay naging tahimik na ang paligid.

Wala ng naging gulo. Naging mas mapayapa dahil wala na ang mga kapatid niyang napupuno ng inggit sa kanya.

“Hindi na kami magtatagal, ama.” Pagpapaalam namin sa sultan.

Nauna ng umuwi sina papa kasama ang kambal kaya dalawa na lang kami ni Mandy ang naiwan at nahuling umuwi.

Tumango ang sultan. Tinapik siya sa balikat.

“Hindi ko na din kayo pipigilan. Mag ingat kayo at kung may kailangan kayo ay magsabi lamang kayo sa akin at kung kaya kong ibigay ay ibibigay ko. Alagaan niyo ang mga sarili niyo at mga apo ko.”

“Maraming salamat, ama. Huwag kayong mag alala dahil maalagaan ng maayos ang mga apo niyo.” Ako ang sumagot. “Mag ingat din kayo.”

“Salamat, hijo. Sige na, humayo na kayo.”

Matapos kaming makapagpaalam dito ng maayos sumakay na kami ng private plane. Pagkaway at tingin na lang ang isinunod sa amin hanggang sa tuluyang lumipad ang sinakyan namin.

Tatlong oras ang ginugol namin sa himpapawid bago tuluyang lumapag ang eroplanong sinakyan namin sa landingan ng pag mamay ari ng Anderson.

Malapit lamang iyon. Tatlumpong minuto lamang ang biyahe hanggang sa A. Place.

Muling bumalik ang takbo ng aming buhay sa pang araw-araw. Naging abala sa kanya-kanyang trabaho na isinasabay ang pag aayos ng kasal namin na gaganapin sa A. Place. Sa mismong mansyon ng lolo kung saan doon na halos ginanap ang mga kasal ng mga apo niya. Isasagawa ang aming kasal bago magbagong taon.

Para maging maganda ang pagharap ng bagong taon sa buhay namin kung tuluyan ng masasaraduhan ang relasyon namin ng aktwal na kasal na sasaksihan ng buong angkan ng Anderson.

“Busy?”

Napahawak ako mismo sa kamay niya na iniyakap sa baywang ko mula sa likod. Nakatayo ako sa may balkonahe ng silid namin habang tinitinan ang naisulat doon na preperasyon para sa kasal namin.

Naipilig ko ang ulo ko sa ulo niyang isinampay sa balikat ko. Masuyong humaplos ang isang kamay ko sa pisngi niya.

“No. Dinudoble check ko lang ang lahat para sa kasal bukas.” Sagot ko sa kanya bago humarap sa kanya ng maibaba ko ng tuluyan ang hawak ko.

Ako ang yumapos sa kanyang baywang habang siya ay ipinulupot naman sa leeg ko ang kamay niya.

Nagtama ang mga mata namin kasabay ng pagngiti.

“I can’t wait. Kasal na tayo pero iba parin ang aktwal na ikakasal tayo sa harapan ng karamihan.” Ani niya na matamang nakatitig sa akin.

Ngumiti ako.

“Yeah! Me too.” Sagot ko naman na kusang lumapit pa ang mukha ko sa kanya.

Magkadikit na ang mga nuo namin at hindi parin naghihiwalay ang mga paningin namin.

“I love you, my Xaviel.” Katagang kay sarap sa pandinig ko at hindi nakakasawang pakinggan.

“Me too. I love you.” Sagot ko.

Ilang sigundo pa ang naging titigan namin hanggang sa namalayan ko na lang na magkaugpong na ang mga labi namin at pinagsasaluhan ang mainit at mapusok na halik.

“Uhm.”

Halos sabay kaming napasinghap pero walang gustong putulin ang halikan namin. Parehong tumutugon ng may init at pagmamahal.

Humawak siya sa batok ko habang humigpit naman ang pagkakayapos ko sa baywang niya.

“My Xaviel.”

“Mandy.” Pareho at sabay na pagsambit sa mga pangalan namin sa ma-erotikong tinig.

Nagsimula ng kumilos ang mga palad namin para damihin ang bawat sulok ng aming katawan.

Habang magkaugpong parin ang mga labi namin ay kusang humakbang ang mga paa namin papasok sa loob ng silid hanggang sa pareho na kaming matumba sa kama.

“Uhm.” Muli akong napasinghap ng pakawalan niya ang labi ko. Haplos ang pisngi ko na muling magtama ang mga mata namin.

“My Xaviel. I love you so much.”

“I love you more.”

Wala ng ibang salitang namutawi sa aming mga labi. Tanging mga mata na lang namin ang nangungusap na walang sino man sa amin ang nagbawi ng tangin.

Kumilos siya. Hinawakan niya ako sa magkabilang kili-kili at tinulungan niya akong inangat at inayos ang pagkakahiga ko sa gitna ng kama. Pumuwesto siya mismo sa pagitan ng mga hita ko.

Tahimik na nakatitig lamang ako sa kanya. Napalunok ako pagkatapos habang pinapanuod siya kung paano niya tanggalin ang damit niya.

Napakaperpekto ng katawan niya. And I’m blessed because I’m the only one who can see his perfect body.

His broad shoulders with perfectly shaped biceps. And his strong muscular chest. Has six pack abs and a perfect v-line with visible veins.

Kusang umangat ang mga kamay ko to touch him. From his shoulder down to his bicep na may kasamang pagpisil. I have this too but for me he is perfect.

Tahimik lang siya at hinayaan akong paakbayin ang mga palad ko. Mula sa kanyang biceps ay lumipat ang pagdama ko sa malapad at matigas niyang dibdib.

Dumadama, pumipisil.

“Perfect.” Mahina kong usal na pinagtuunan ng pansin ang isa niyang nipples. Dahil sa maputi siya ay namumula ang mga iyon. Ipinaikot ang daliri ko doon.

“Uhm.” Napapikit siya at napatingala habang kagat niya ang ibabang labi.

“So beautiful.” Bumangon ako. Niyuko at saka ko iyon isinubo dahil natatakam akong tikman iyon.

“Ohhhh, my Xaviel.” Daing niya na tila nasasaktan. Napahawak siya sa buhok ko. Idiniin na tila ayaw niyang tumigil ako sa pagsipsip ko sa utong niya.

“So sweet.” Naibulong ko ng pakawalan ko iyon saka ako tumingin sa kanya habang nagpatuloy ang palad kong dumama sa kanyang katawan. Mula sa dibdib niya ay bumaba ang mga kamay ko. Dinama ang bawat abs niya. Tracing the lines of his abs down to his v-line.

Natigil lang ang kamay ko dahil sa kanyang suot na pantalon. So, I unbluckled his belt.

“My Xaviel.”

“Yeah!” Tugon ko habang ipinagpapatuloy ang pagbubukas ko ng kanyang sinturon. Hinila at basta na lang inihagis iyon sa kung saan. Isinunod ko ang pagbubukas ng kanyang pantalon. Binuksan ang botones at ibinaba ang zipper.

Muling dumama ang palad ko sa kanyang abs. Pahaplos na sinundan ang linya ng kanyang V-line. Padausdos iyon papasok sa loob ng kanyang panloob.

Napangiti ako na napatingin muli sa kanya dahil sa pagkakapasok ng kamay ko sa panloob niya ay hindi ay napagtanto ko na kanina pa siya nakahanda.

Nakalihis iyon pahiga na kung maayos ang pagkakatayo ay baka kanina pa dumungaw iyon.

“Ready? Hmmm.”

“Don’t tease me, my Xaviel because it’s hard to hold back.” Sagot niya at bago pa ako makapagsalita ulit ay bigla na lang niya akong itinulak pahiga.

“Mandy.” Napatitig ako sa kanya.

“I told you, my Beloved. I can’t hold myself back.” Sagot niya na mabilis na binuksan ang suot kong short at hinila iyon at tinanggal sa pagkakasuot ko kasama ng panloob ko.

I also got hard simula pa kaninang pinagmasdan ko ang maganda niyang katawan kaya matigas na din ang pagkalalaki ko.

May kinuha siya sa drawer bago niya inayos ang pwesto niya sa pagitan ng mga hita ko.

Itinaas ang balakang ko at binuhusan ng lube ang bahaging iyon ng katawan ko.

“I will make it up to you later, my Xaviel.” Sabi niya na basta na lang niyang inilabas ang pagkalalaki niya.

Matapos pahiran iyon ng pampadulas ay wala ng pag aalinlangang itinapat sa lagusan ko at basta na lang niya iyong idiniin papasok.

“Ugh.”

“My Xaviel.” Ani niya habang kagat ang ibabang labi na tila nahihirapan. “Ugh, so tight.”

“Ahhhh, fuck.” Napasinghap ako ng tuluyang bumaon ang kahabaan niya sa loob ko.

Hindi ko parin nakakasanayan ang kahabaan niya. Kahit na palagi naman iyong bumabaon sa lagusan ko.

Napakapit ako sa mga braso niya kung saan nakasampay ang mga paa ko. Kagat din ang ibabang labi ko nakatingin sa kanya habang siya ay nakatingin mismo sa kung saan magkaugpong ang katawan namin.

“So, pretty.” Ani niya na nakatitig doon habang sinimulan ang marahang paggalaw.

“Ugh.” Muli akong napasinghap. Hindi dahil sa nasasaktan ko kundi sa kaakibang kiliti na kumalat sa katawan ko habang marahan ang paglabas masok ng kahabaan niya sa lagusan ko.

“Oh, my Xaviel. So, tight. So, fucking hot inside you.” Ani pa niya ng ang marahang paggalaw au paunti unting bumilis.

“Ugh.. uhmmm.” Napapaungol na lang ako  habang mabilis ang bawat galaw ng balakang niya. Labas masok sa lagusan ko.

“Ohhh. I love this, my Xaviel. I love you.” Saka niya isinagad ang pagkakabaon sa loob ko bago niya ako niyuko at ginawaran ng halik sa labi.

Napakapit ako sa batok niya at hindi hinayaang itigil ang paghalik sa akin habang patuloy siya sa paglabas masok sa lagusan ko.

Kay sarap ng pakiramdam ko. Kakaibang kiliti ang dulot sa bawat pag ulos niya pataas at sa bawat pagbaon niya.

“Ahhhh.” Napuno ng ungol naming pareho ang buong silid. Ang tunog ng bawat pagsalampak ng balakang niya sa akin. “Ahhhhh. M’more…. Deeper.”

“Yes, my Xaviel. Ahhh.” At walang humpay siyang naglabas masok sa akin. Ang mahaba at matigas niyang alagang walang tigil na nagpapabalik-balik sa loob ko.

“Ahhhh.” Napaliyad ako ng maisagad niyang muli ang kahabaan. Ramdam na ramdam ko ang pagpintig ng kanya sa loob ko. Kung paano iyon marahang gumalaw. “Uhm.”

Habang patuloy siya sa paglabas masok ay siya namang hinawakan niya ang kahabaan ko. Ang kamay niya ay isinabay na sa paggalaw na ng kanyang balakang kaya naman mas naging masarap iyon sa pakiramdam ko na kahit na ano mang oras ay lalabasan na ako.

“Ugh… Mandy.. uhmmm. M-more.” Sumasabay na din ang balakang ko pasalubong sa galaw niya.

Wala nais tumigil sa amin. Walang kapaguran ang paggalaw namin.

May mabilis. May mabagal. May marahan, may marahas. Pero lahat ng mga iyon.. iba’t iba man ang ritmo ng naging galaw namin ay iisa lang ang naidulot nun para sa amin. Ang kakaibang sarap ng pag iisa ng katawan namin.

“Ugh.. M-mandy. Ahhhhh.”

“Yes, my Xaviel.. uhm.”

Patuloy lamang siya sa paggalaw. Patuloy lamang din ako sa pagtugon. Hanggang sa pareho na naming maramdaman na unti unti na naming nararating ang rurok ng kaluwalhatian.

“Ahhhhhh. Harder.”

“Uhmmm. Yeah.”

“Uhmmm…”

Nagpatuloy ang mabilis at pagbaon niya. Pagbaon na tila ayaw na niya iyong hugutin pa

Muli akong napaliyad sa huli niyang pagbaon ay sabay kaming nanginig at sabay na tumalsik ang naipong inik sa aming katawan.

“Uhhhhmm, Mandy.”

“Ahhhh. My Xaviel.” Halos sabay naming daing.

Kagat ang labi niyang nakatingala habang patuloy sa pagdiin ng kahabaan sa kalilaliman ng lagusan ko at pinuno ng katas niya ang loob ko.

Habang ako ay patuloy sa paisa-isang pagtalsik ng katas na kumalat mismo sa ibabaw ng tiyan ko.

Pareho kamong hinihingal. Matapos maubos ang pinakawalan naming init ay niyuko niya ako at sinilyuhan ang pag iisa ng katawan namin ng isang mainit na halikan.

Pero hindi lang doon iyon natapos. Ilang minuto lang ang lumipas matapos mahabol ng maayos ang aming paghinga ay muli naming pinagsaluhan ang paulit ulit na sarap sa pag iisa ng aming katawan at paulit-ulit na narating ang walang hanggang kaluwalhatian.

“Fuck.” Napamura ako ng tinanghali ako ng gising. Pasado alauna na ng tanghali.

Kaya walang humpay ang pagmumura ko na agad tinawagan si Mandy at tinanong kong nasaan ito.

“Where are you? Bakit hindi mo ako ginising?”

“Hindi na kita ginising dahil alam kong napagod kita kagabi. Hmmm.”

“Fuck… hindi iyan ang kaso… dahil alam mong kasal natin sa umaga pero bakit hindi mo ako ginising. Where the hell are you?” Naiinis na tanong ko dito dahil tila balewala dito na hindi natuloy ang kasal namin.

“Relax, my beloved. Mamaya mo na ako sermunan. Ang gawin mo ngayon, bumangon ka diyan. Ayusin mo ang sarili mo at magbihis. Naghihintay na ang mga bisita nating sasaksi sa kasal natin.”

“Huh.”

“Nandito ako na ako sa bahay ng lolo. And waiting for my groom to arrive.”

Sa sinabi nito ay mabilis akong bumaba ng kama.

“Ugh.” Napasinghap at napahawak pa ako sa balakang ko dahil nakaramdam ako ng bahagyang pagkirot sa ibabang bahagi ng katawan ko. “Damn it. Damn you, Mandy.” Pagmumura ko pa pero hindi ko naman mapigilan ang mapangiti na may kasamang pag iling. “Hahaha. I can’t belive I’m late for my own wedding.” Natatawa pa akong kumilos na para sa mabilisang pagligo.

Nag ayos ng sarili at agad na tinungo ang bahay ng lolo kung saan na nga naghihintay doon si Mandy at ang sasaksi ng kasal naming dalawa.

Sa pagpapaba ko ng sasakyan ng makarating ako ay agad na pumailanlang ang malamyos na musika. Kaya walang ng paghahanda pa at agad akong pumagitna. Nakatingin na mismo sa harapan kung saan nandoon nga si Mandy at naghihintay sa paglapit ko.

Bahagya kong iginala ang paningin ko. Napangiti ako dahil kompleto ang ang lahat sa pagdalo ng kasal ko.

Si Papa, si daddy. Si Frances at ang asawa nito. Kasama na din sina Ashley at Ashton na nakangiting nakatingin sa akin. Sa tabi nina papa ay ang nandoon din ang Sultan. Ang kanyang ama.

Nasa kabilang panig naman sina tito Vienn kasama si tito Vience at ang triplets na sina Danilo, Daniel at Danica. Sa likod ay sina Tito Wayde katabi si Tito Perth na nasa tabi naman nila ang kambal. Si Fate at si Dwyne na wala paring kangiti ngiti.

Napatingin naman ako kay tito Ace na bahagya pang tumango na may seryusong tingin. Katabi nito si tito Elijah na nakangiti at kumaway pa sa akin. Sa kaliwa nila ay nandoon din si Kenneth na may seryuso ding tingin na katabi ni Acer na nakangiting kumaway din sa akin.

Walang pagsidlan ang saya ko dahil buong buo ang angkan ng Anderson para saksihan ang kasal ko.

Muli kong ibinaling ang paningin ko sa kanya na matamang nakatingin din sa akin na may mga ngiti sa mga labi.

Lumapit sa akin si Danica na siyang nagbigay sa akin ng maliit na bouquet ng puting rosas.

“Thank you.”

Tumango ito bago bumalik sa upuan.

Sinimulan ko ng humakbang palapit sa kanya. Na sa bawat hakbang ko ay pakiramdam ko ay hindi sumasayad ang mga paa ko sa lupa. At tila naging mabagal ang pag ikot ng oras.

“This is magic.” Sa loob loob ko hanggang sa tuluyan akong makalapit sa kanya.

“My Beloved.”

“My beloved.” Halos sabay naming sambit.

Nilahad niya ang kamay sa akin. Napatitig muna ako doon bago ko iyon tinanggap. Sabay na humakbang paharap sa judge na mangkakasal sa kamay.

“Let’s begin.” Ang judge na nagbigay ng unang salita. Pero sa mga salita nito ay wala na akong narinig pa dahil tanging ang malakas ng pagtibok ng puso ko ang naririnig ko.

Pagtibok na ang isinisigaw ang ang pangalan ng taong mahal ko. Kahit na halos wala na akong maintindihan sa mga sinasabi nito ay sumusunod naman kami sa lahat ng sabihin nito. Ang pagbibigay ng panunumpa para sa aming dalawa. Ang pagbibigay nito sa amin ng magagandang pangaral.

“Face each other.” Sabi nito na agad kaming humarap sa isa’t isa.

“Mr. Selvester… Will you, have Mr. Anderson to be your husband? Will you love him, comfort and keep him, and forsaking all others remain true to him, as long as you both shall live?” Tanong nito sa kanya.

“I will.” Agad niyang sagot

“And you, Mr. Anderson…. Will you, have Mr. Selvester to be your husband? Will you love him, comfort and keep him, and forsaking all others remain true to him, as long as you both shall live?”

“I will.” Sagot ko.

“The ring, please.”

Muling pumailanlan ang musika na habang palapit sa amin si Ashley na siyang may dala ng singsing.

“Thank you, sweetie.” Bulong ko dito ng makalapit sa akin.

Nanatili sa harapan si Ashley while holding the ring cushion for us.

“Exchange ring.”

Kinuha ni Mandy ang isa bago muling humarap sa akin. Hawak ang kamay ko.

“I give you this ring as a sign of my love and faithfulness. Receive this ring as a token of wedded love and faith.” At habang sinasabi niya iyon ay paunti unti naman niyang isinusuot ang singsing sa palasingsingan ko.

Matapos niya iyong maisupt sa akin ay ako naman ang kumuha bg singsing para sa kanya. Hawak din ang kamay niya while looking at him tenderly.

“With this ring, I promise you that you’ll never have to face the world alone. Take this ring as a sign of my love and faithfulness. Receive this ring as a token of wedded love and faith.”

“Well, Mandy and Xaviel, with great joy in front of your friends and family, and by the power vested in me, I pronounce you married! And now, you may share your first married kiss with us.” Pagsasarado ng judge sa seremonya.

Magkahawak kamay kaming humakbang pa para mas lumapit sa isa’t isa. Wala halos gustong kumumrap sa aming dalawa.

“I love you.” Bulong niya. Umangat ang isa niyang kamay at humawak sa batok ko.

“Me too.” At sa pagtugon ko ay tinawid na niya ang natitirang pagitan ng mga mukha namin at siniil ako ng halik sa mga labi.

Sa pagdapo ng labi niya sa mga labi ko ay kasabay nun ang masigabong palakpakan ng mga sumaksi sa pag iisang dibdib namin.

“Whoooooo.. Get a rooom.” Sigaw ng ilan sa mga pinsan ko kaya nagpasya na kaming maghiwalay.

Magkahawak at nakangiting humarap kaming dalawa sa kanila at sabay na itinaas ang mga kamay na may suot ng singsing.

Muli ay pumailanlan ang palakpakan kasabay ng musikang pangpuso. Masaya kaming hinarap ang mga bisita at tumanggap ng kanilang masayang pagbati.

“Congrats.” Si Kenneth na lumapit sa amin at nakipagkamay.

“Thank you.” Si Mandy ang sumagot habang ako ay tumango lang sa kanya bilang sagot ng magtama ang mga paningin namin.

“Welcome sa buhay may asawa, bud.” Si Frances na umakbay sa akin.

“Yeah! Pero mag asawa na kami bago ito.” Sagot.

“Ay.. oo nga pala.”

“Congrats, mga apo.” Si lolo ng lumapit sa amin sakay ng wheelchair nito na tulak ni tito Benny.

Ngumiti ako bago lumuhod sa harapan nito.

“Maraming salamat, lolo.” Magaang humawak ako sa kamay nito, dinala iyon sa tapat ng labi ko at ginawaran ng damping halik sa likod ng palad nito. “You are still the best, lolo. I love you.”

“Mahal na mahal din kita, apo ko.”

Napaluha ako na yumakap dito. Masaya akong makitang masigla parin ito at malakas sa edad nito. At nasaksihan pa niya ang pinapangarap niyang maikasal ako sa taong mamahalin ko at mamahalin ako.

“C’mon, apo. Cheer up. Masaya ako para sayo, apo. Masaya ako para sa inyong lahat.”

Napatango ako bago ako kumalas ng yakap dito. Humawak naman si Mandy sa kamay ko kaya ako napatingin sa kanya. Sabay kaming napatingin kay lalo. Sabay na hinawakan ang magkabila nitong kamay.

“Thank you for guiding us until now, lolo.”

Tumango ang lolo.

“Hala, sige. Harapin niyo na ang iba pang mga bisita. At mamaya ay sabay sabay nating pagsaluhan ang masaganang handa.”

Bumalik na si Lolo sa loob ng mansyon. Wala na din namang pumigil dito isa man sa amin at kahit hindi na ito humarap sa amin ay ayos lang dahil mas mahalaga para sa amin ang magpahinga siya para mas humaba pa ang buhay niya at mananatili siya’t ipagpatuloy ang paggabay sa aming lahat.

“I love you.”

“I love you too.” Katagang paulit ulit naming binigbigkas habang nakatingin sa mga bisitang dumalo na isa-isang nagsisiuwian.

Malapit na ang pagtatapos ng selebrasyon pero para sa aming dalawa ni Mandy ay papasimula pa lang. Simula ng bagong yugto ng aming buhay na mag asawa at patuloy na pagtitibayin ang minsan na naming nasimulan na magkasama.

END!

○○○♡♡♡○○○

So happy!!

Dahil sa wakas ay tuluyan kong nasaraduhan ang buhay pag ibig ng ating dalawang bida. Kaya hindi ko na patatagalin pa.

Maraming salamat sa inyong lahat na sumubaybay at sumama sa akin sa mahaba habang paghihintay sa dalawa.

Hanggang sa muli…

KAIBIGAN

SPECIAL CHAPTER

Typos and grammatical errors ahead!

“Mandy , Let’s go.” Aya ko sa kanya habang tulak ang stroller ng kambal.

Alas tres pa lang ng hapon at naisipan naming mas maagang magtungo sa mansyon ni lolo para mas makabonding pa ito ng matagal bago magbagong taon.

“Yes, my beloved.”

Dahil hindi naman kalayuan ay nagpasya na lang kaming maglakad. Hindi maaraw kaya hindi namin alalahanin ang init.

“Estella, ayusin mo na ang dapat ayusin dito sa bahay bago ka sumunod sa mansyon ng lolo.” Baling ko pa sa kasambahay namin na sumunod dala ang maliit na bag para sa kambal.

“Yes, young master.”

“Thank you, Estella.” Kinuha na niya ang bag mula dito.

Sumunod hanggang sa gate si Estella para isarado iyon paglabas namin.

“This is great.” Ani niya na kinuha sa akin ang hawakan ng stroller at siya na ang nagtulak nun. Hawak din ang isang kamay ko na magkaagapay ngtinahak ang kalsada papunta sa mansyon ni Lolo.

Sampong minuto ang ginugol namin sa paglalakad bago kami tuluyang nakarating.

Sinalubong kami ni lolo na nakaupo sa wheelchair nito. Sinabihan kasi ito na maaga kaming paparito para mas makasama niya ang kambal bago dumating ang iba pa nitong mga apo.

“Ako na ang magtutulak sa wheelchair ng lolo, tito Benny.”

Pagtango ang naging sagot naman nito bago umalis sa likuran ng lolo. Pumuwesto na ako doon at itinulak iyon hanggang sa marating namin ang maluwang at maganda nitong hardin na puno ng magaganda at iba’t ibang mga bulaklak.

“Nagsabi po ba sa inyo si Frances kung anong oras sila darating?” Kuway tanong ko kay lolo ng mailipat at maisaayos ko ang upo nito sa bench na naipasadya talaga para sa kanya.

“Baka mamaya ay darating na din sila ng asawa niya, apo. Tamang tama. Sabay sabay din tayong maghahapunan mamaya.” Sagot ng lolo. Inilapit namin ni Mandy ang stroller ng kambal kaya naman masigla at masayang nilalaro ng lolo ang mga apo niya. Kinakausap. Nilalambing.

Hindi na namin siya inistorbo sa pakikipagbonding sa kambal. Tahimik namin silang pinanuod.

“He is very happy to see them.” Naibulong ko ng umakbay sa akin si Mandy.

“Yeah!” Tipid niyang sagot. Sabay na humilig ang ulo namin sa bawat isa habang patuloy lang sa pagmamasid kina lolo at ang kambal.

Kasabay na din ng paghihintay sa pagdating ng iba ko pang pinsan at lahat ng kamag anak na dadalo sa pagtitipon para sa selebrasyon para sabay sabay na saksihan ang pagdating ng bago na namang taon para sa aming lahat.

“Are you ready?” Napatingin ako sa kanya ng marinig ko ang tanong niya kasunod ng pag akbay niya sa akin.

Ngumiti ako saka tumango. Naipikit ko pa ang mga mata ko ng dampian niya ng halik ang nuo ko.

Inaayos ko sa malaking bag ang binalot kong mga regalo. Regalo ko kina Elijah, Reallan at Vience na tulad ng nakagawian na namin ay lagi kaming nagpapalitan ng mga regalong apat.

“Hindi ba masyadong maaga para sa pagpunta natin doon, baby? How about…”

“Wayde….” pinanlakihan ko pa siya ng mga mata na may kasamang pagtulak sa kanya.

“Hahaha.” Natatawang napalayo siya sa akin habang hinuhuli ang kamay kong nanulak sa kanya.

Ng mahuli ang kamay ko ay ay agad niyang itinaas iyon at ipinakapit sa leeg niya habang ang kamay niya ay malaya at nangahas na pumasok iyon sa loob ng damit ko at dumadama.

“W-wayde, s-sandali.” Pagpigil ko sa salita pero sa kilos ay hindi naman ako umiwas. “Uhm.” Mariing napapikit na naman ako dahil sa kilabot na kumalat sa buong katawan ko.

“Baby…” saka niya ako siniil ng halik na agad ko namang tinugon. Nasa kailaliman kami ng halikan ng makarinig kami ng pagtikhim.

“Ehemmm.” Hindi naman kami nagulat pero naghiwalay kami at umayos ng pagkakatayo at humarap sa kambal na halos kadarating lang.

“You have a room dad, mom.” Si Fate na nakangiti namang lumapit sa amin yumakap at ginawaran ng halik sa pisngi.

“Kala namin dederetso na kayo sa mansyon ng lolo.” Tanong ko pa dito na humawak sa kamay nito. “How are you sweetie.” Pagbaling ko naman kay Dwyne na seryuso lang na nakatingin sa amin.

“Fine, mom.” Sagot naman nito. Wala mang ngiti sa mga labi ay lumapit naman ito sa akin saka niyakap matapos humalik sa pisngi ko.

Pagtapik na lang ang ibinati ni Wayde dito ng balingan siya.

“Saka na tayo magkwentuhan, ihanda niyo na ang mga dala niyo at pupunta na tayo sa manyon ng lolo.” Si Wayde na muli akong niyuko at ginawaran ng halik sa nuo.

Kaya naman tinulungan na ako ni Kate na isilid ang mga regalong binalot ko.

“Nay Pau.. yaya Gretha.. mag ingat kayo sa pag uwi.” Si Wayde ng lumapit sa amin si nay Pau at yaya Gretha na nagpaalam sa amin para umuwi sa kanya kanyang pamilya ng makasama sa bagong taon.

“Salamat, hijo. Maligayang bagong taon sa inyo.”

“Same, nay Pau.” Maayos na nakapag paalam na sila sa amin.

“Let’s go.”

Kaya naman matapos naming ayusin ang mga dadalhin namin ay sabay sabay na naming tinungo ang mansyon ng lolo.

“Mga apo ko.” Si lolo na naabutan na namin sa hardin nito kasama sina Xaviel at ang asawa nito kasama ang kambal nilang anak.

“Hi, lolo.” Nagmanu ako dito ng makalapit. Also Kate and Dwyne do the same thing.

At habang naghihintay sa iba ay nakibonding na din kami sa kanila.

“Where are you?” Naiinis na tanong ko sa kabilang linya ng sagutin niya ang tawag ko.

“Nandito pa ako sa station ng District 2, mi amore.”

“Vienn naman eh. Sinabi ko sayo na huwag ka ng pumunta diyan dahil maaga tayong pupunta kina lolo.”

“I know, Mi amore. Pero hindi ko naman akalain na may aksidenteng mangyayari eh.”

“Your not hurt, are you? Huwag ka lang babalik dito ng may sugat.. makikita mo. Dadagdagan ko ang sugat mo.” May inis na pagbabanta ko pa sa kanya.

Nakakainis kasi. Maayos naman ang naging usapan namin kahapon pero ng may tumawag sa kanya at sinabihan na may magandang balita sa sindikatong tinitiktikan ng distritong iyon ay hindi siya nagdalawang isip na pumunta. Tapos ngayon mahuhuli na naman siya.

“Siguraduhin mo lang na makakaabot ka ng bago sumapit ang bagong taon. Doon ka na lang namin hihintayin sa mansyon ni Lolo.” Sabi ko sa kanya na hindi na hinintay na makasagot siya.

“Mom, nandito na kami.”

“Oh..” napa“oh” na lang ako ng makita ang triplets na sabay sabay ngang dumating.

Basta ko na lang binitawan ang cellphone ko at sinalubong ang mga anak ko.

Bihira na kasi sila pumarito sa bahay dahil may mga sariling Penthouse ang mga ito na regalo pa sa kanila ni Lolo nung 20 na sila. And they are now 22.

Yumakap sila sa akin ng sabay sabay. Matapos nila akong gawaran ng halik sa pisngi.

Si Danilo ay pumuwesto sa likod ko na nagulat na lang ako ng may isinuot siya sa leeg ko.

“Thank you, honey.”

At si Danica naman ay kinuha ang isa kong kamay at may isinuot din siyang purselas. While Daniel kneel down at nilagyan ng Anklet ang paa ko.

Hindi ko mapigilan ang pamuuan ng luha dahil sa binigay nila. Wala namang halaga ang mga alahas pero kung sila ang magbibigay ay para sa akin ay isa iyong mga napakahalagang kayamanan.

“Thank you so much, honey.” Walang pagsidlan ang tuwa ko na muling yumakap sa kanila.

“Where is dadn by the way?” Tanong ni Daniel ng igala ang paningin at hindi nakita ang kanilang daddy.

“Tinatanong pa ba iyan, as always bro.” Si Danilo ang sumagot na alam na alam naman nilang lahat na kapag wala ang daddy nila ay nasa station ito sa kahit saang sangay ng kapulisan.

“Iyan ba lahat ng mga regalong binalot mo, mom?” Pang iiba naman ni Danica ng usapan.

“Yes, honey. Magpapalitan din kami ng regalo ng tito Elijah, tito Reallan at tito Perth niyo.”

“Okay then. Tutulungan ka na namin, mom.”

Tinulungan nga nila akong isilid ang lahat ng regalo sa malaking plastic bag.

“Let’s go Lilian.” Aya ko na kay Lilian ng makapag ayos na din ng gamit nito. May mga binalot ding regalo dahil may Exchange din sila ng mga katulad niyang kasambahay ng bawat pamilya.

“Sige po, missy.” Sagot nito na nakipagtulungan na sa aming buhatin ang lahat ng regalo at sabay sabay na naming tinungo ang manyon ng lolo.

“Are you done?” Tanong ko kay Kanye matapos niyang isilid lahat ng regalong ibinalot ko.

“Yes, my love. Pero hindi ba masyado tayong maaga? Baka gusto mo munang makipaglaro sa akin?” May pikyong ngiti sa mga labi nito na sinagot ko lang ng pag irap.

“Tigilan mo ako Kanye. Nangako ako kay Lolo na maaga tayong pupunta doon ngayon.”

“Naman. Bakit ba kasi nangako ka kay Lolo. Lagi ka na ngang pumupunta doon at binibisita siya…” napalabi pa ito na umaktong parang bata.

“Umayos ka nga. Hindi ka na bata.. matanda ka na.”

“Ahaha.” Tumawa ito at nagulat na lamang ako ng bigla niya akong hatakin at niyapos ang baywang ko.

“Kanye.” Pinanlakihan ko siya ng mga pata at sinubukang itinulak pero hindi ko man lang siya natinah sa higpit ng pagkakayapos niya sa baywang ko.

“Papatunayan kong hindi matagal pang magriritiro ang mga tuhod ko. Hmmm.”

“N-no.” Pero hindi na ako nakaiwas pa ng siilin niya ako ng halik sa mga labi.

“Dad, papa.. we are old enough to have a new sibling.” Narinig naming sabi ni Ashton kaya natigil ang paghalik niya sa akin.

“Ugh! Bakit ba hanggang ngayon ay ayaw niyo paring lumipat sa penthouse na binigay ng lolo sa inyo?” Napapakamot ang ulong sabi niya sa dalawa na may kapilyuhan sa naging tingin sa amin.

Napailing na lang ako.

“Ahaha. Dahil ayaw  na naming magkaroon ng ibang kapatid.” Sagot naman ni Ashley sa papa niya.

“Lumipat na kayo matapos ang bagong selebrasyon ng bagong taon.” Kuway sabi pa niya sa kambal na tinawanan lamang ng mga ito at hindi na siya pinansin ng mga ito na lumapit na sa akin.

“Dad, are you done packing? Tulungan ka na namin.”

“Katatapos lamang ng papa niyo, hijo.” Sagot ko naman dito. “Hala, ayusin at kunin niyo na ang mga sarili niyong mga regalo ng makapunta na tayo sa mansyon ng lolo.” Kuway sabi ko sa dalawa.

“Tapos na, dad. Ayon oh.” Sabay nguso sa mga regalong nakalagay din sa malaking plastic bag.

“Kung ganun, umalis na tayo.. sabi ng lolo na sabay na tayong maghapunan para mamaya.”

“Sige dad. Let’s go papa. Saka ka na magmaktol.” Kuway baling pa ni Ashley kay Kanye. Kumapit sa braso niya at inihilig ang ulo. “I love you, papa. Kaya huwag ka ng magtampo. Lagi mo namang nasusulo ang daddy eh.” Dagdag pa nito.

At bago pa magkabiruan na naman ang mag aama ay niyaya ko na silang umalis papunta ng mansyon.

“A-ace , ugh.” Napasinghap ako ng pakawalan niya ang labi ko.

“I love you, mi esposa.” Bulong niya bago ako muling siniil ng halik sa mga labi. Agad akong tumugon sa halik niya.

“Uhmmm. Ahhhhh.” Ungol na kumawala sa labi ko habang patuloy siyang naglabas masok sa lagusan ko. “Uhmmm, slowly.. ugh.. so deep.” Muli akong napaliyad. Mahigpit na humawak sa kanya at halos bumaon na naman ang mga kuko ko sa likod niya.

“Mi esposa.. uhmmm.. still tight… ahhhh.”

Abala ako kanina sa pagsasaayos ng mga regalo ko ng dumating siya. Sa una ng dumating siya ay tinulungan pa niya ako sa pag sisilid ng mga iyon sa malaking plastic bag pero ng patapos na at sabay pa naming hinawakan ang huling regalo ay doon para akong nahipnutismo sa naging titig niya.. at natagpuan ko na lang ang sarili kong tumutugon sa mga halik niya.. sa mga haplos niya.. at sumasabay sa bawat paggalaw niya.

“Ahhhh.. A-ace.. uhmmmm.”

“Yes, mi esposa.. ahhhh. I’m cumming.”

“Ughh.. m-me too.. uhmmm. Ahhhhh.” At sabay na narating ang hindi mapantayang sarap ng pag iisa ng katawan namin. Hinihingal na sinilyuhan iyon ng mainit na halikan.

“I can’t get enough with you, mi esposa. Our ahe can’t stop me for doing this kind of things, mi esposa. I will never get tire of possessing you.”

“Hmmm. I love it, Ace.. And still looking forward to that.” Pagtugon ko.

Nagpahinga ng ilang minuto bago kami nagpasyang sabay na maligo at itinuloy ang naudlot na pag aayos ng mga dadalhin namin sa mansyon ni Lolo.

Naabutan na namin sina Reallan, Perth at Vience sa hardin ng Lolo na masyang nagkukwentuhan.

“Sa loob lang ako, mi esposa.” Paalam niya matapos ang pormal na pagbati niya sa tatlo.

“Your husband is still cold, hinfi parin siya nagbabago.” Si Reallan

Ngiwing pagngiti ang itinugon ko na napasunod ang tingin ko kay Ace dahil totoo ang sinabi ni Reallan. He is still cold to others. Walang nagbago sa kanya maliban sa naging mabuti siyang asawa sa akin at ama para kina Acer at Kenneth.

“Hindi ka pa ba nasasanay.” Si Vience na napailing na din.

“Kaya nga.” Mahinang pasigunda naman ni Perth.

“By the way, where is your husband.” Tanong na ni Reallan kay Vience.

Napasimangot naman si Vience kaya napangiti na lang kaming tatlo dahil kahit hindi nito sagutin ay alam na namin ang sagot. Mahuhuli na naman sa pagdating si Vienn dahil nasa kapulisan pa ito. Wala ding pinagbago.

“Ah. Kalimutan na lang muna natin sila. Kwentuhan na lang tayo. Matagal din tayong walang bonding.” Pang iiba ko ng usapan na agad nilang sinang ayunan.

Sa paglipas mang ng mga taon ay naging mabuti kaming magkakaibigan. Na kung may oras at pagkakataon ay hindi naman namin iyon sinasayang dahil inuubos namin iyon ng may masayang kwentuhan.

“Lolo.” Masaya akong lumapit kay lolo at niyakap ito. “I miss you, lolo.”

“I miss you too, apo.” Mahinang tumawa pa ito ng pinupog ko ng halik ang nuo niya.

“Nasaan ang kuya mo. I mean, ang asawa mo?” Tanong niya sa akin.

“Hmmm, kausap nina Kuya Xaviel at kuya Frances.”

“Ganun ba? Hala, sige.. pumasok na ka sa loob at naghihintay na doon ang mga pinsan mo. Huwag ka lang magpapakapagod baka makasama sa puso mo.”

“Uhm.. magaling na magaling na ako lolo. Isang taon  na din naman ang…”

“No. You still need to be careful.” Mahigpit pa niyang hinawakan ang kamay ko.

“Uhm.. sige, lolo. Mag iingat ako para sa inyo.”

“Bata kang oo. Huwag mong gawin lang para sa akin. Para sa mga magulang mo at ang sa ku… sa asawa mo.”

“Opo..” nakalabi kong sagot. “Tito Benny, ikaw na bahala kay Lolo. Papasok na ako.” Pagbaling ko kay tito Benny na nasa likuran lamang ni Lolo. Muli kong niyakap ang lolo bago pumasok na sa loob.

“Acer…” sigaw na salubong sa akin ni Kate.

“Awww.. bakit ba?” Kunot ang nuo kong sita sa kanya ng bigla na lang niya ako pinasalubungan ng yakap. Pero hindi naman ako totoong galit. Kunwari lamang.

“Maayos na ba ang pakiramdam mo? Hindi ka na ba nahihirapan?”

“Hay naku. Matagal na mula ng naoperahan ako. Kaya magaling na ako. Sabi ng doctor huwag lang akong masyadong magpapagod or makakaramdam ng mabigat na emosyon.”

“Okay.. halika.. naghihintay na doon sina Ashley. Laro muna daw tayo ng spin the bottle habang naghihintay sa iba.” Aya niya sa akin sabay pulupot ng kamay sa braso ko.

Hindi ba ako nagreklamo at basta na lang ako nagpahila sa kanya. At habang naghihintay sa pagdating ng iba ay napuno ng tawanan ang loob ng mansyon dahil sa masaya naming paglalaro at naging kwentuhan.

Kahit na malabag ko na ang batas trapiko ay hindi ko na iyon naisip pa dahil kung hindi ko bibilisan ay siguradong malilintikan ako kay Vience. Lalo na at may galos akong uuwi.

“Damn.” Napangiwi pa ako dahil sa pagkirot ng sugat ko sa braso. Hindi ko n alintana ang pagkirot doon.

Tatlumpong minuto na lang ay bagong taon na at kung hindi magbago ang pagpapatakbo ko ng sasakyan ay wala ng labing limang ninuto ay makakarating na ako ng A. Place.

Nasa kalagitnaan na ako ng biyahe ko. Tumatawag na din sa Vience sa akin na hindi ko na mapagtuunan ng pansin para sagutin dahil hindi ko binago ang mabilis kong pagmamaneho.

Ilang minuto nga lang ang ginugol ko sa daan ay tuluyan kong narating ang A. Place.. hindi na ako nagtuloy ng bahay para magbihis. Deretso na agad ako ng mansyon. At tulad ng dati kong gawain ay sa likod ako dumaan para walang makakita sa akin.

Napatingala ako sa balkonahe sa tapat ng silid ni Ace. Aakyat na naman ako doon. Ipinagpapasalamat ko nitong nakaraang mga taon ay hindi ako nahuhuli ni Ace na umaakyat doon.

Maliksi akong umakyat at sumampa ng balkonahe pero natigalan ako ng mapalingon ako sa pinto ng balkonahe ay nakasandal doon si Ace at magkasalikop ang mga braso sa dibdib nito.

“You still doing that until now?” Kunit ang nuo nitong sita sa akin.

“Why are you here?”

“This is my room.”

“Oh.” Napakamot ako ng ulo. Totoo nga naman. “Well, I’m a bit late today kaya dito ako ulit dumaan.” Sagot ko na sinabayan ng kibit balikat.

“Today? Halos taon taon mo iyang ginagawa. Saka paulit ulit kong sinasabi sayo na sa harapan ka dumaan at huwag dito sa silid ko.” May pagkairita ang tinig niya na patuloy sa panenermon sa akin.

“Pwede ba. Ngayon mo lang naman ako sinita. Saka nakakalimutan mo yatang mas matanda ako sayo. Kaya galangin mo ako.”

“Huh. That won’t happen. At hindi ka na kabataan para sa pag akyat-akyat na iyan. Kaya kumilos ka na naayon sa edad mo.”

“Aba’t…”

“Vienn.” Hindi ko naituloy ang pagsagot ko kay Ace ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng asawa ko.

“See you later, cousin.” Paalam ko dito. Imbes na tatalunin ko sana ang kabilang balkonahe sa silid ko ay sa loob na ako ng silid ni Ace mismo dumaan dahil mas lalong mapapagalitan ako. Hindi ni Ace kundi kay Vience.

“I miss you, mi amore.” Paglalambing ko agad sa kanya at sasalubungin sana ng yakap pero agad siyang umiwas.

Napangiwi ako ng matuon ang pansin niya sa braso na may bendahe at may bahid pa ng dugo dahil sa napwersa sa pag pagmamaneho at pag akyat ko balkonahe.

“I told you too…..” hindi na niya naituloy ang sasabihin ng pumasok ang isa sa triplets.

Nakahinga ako maluwag kahit papaano.

“Dad, your here.”

“Yes, hijo. And thank you. You save my life.” Sagot ko dito at iniwasan si Vience na matalim na nakatingin sa akin.

Hindi man ako masisita at mapapagalitan ngayon ay siguradong pag uwi namij ng bahay ay sangkatirbak na naman na sermon ang maririnig ko mula sa kanya.

Magpaganunman ay alagang alaga parin niya ako kahit na may kasamang galit.

“Sabi ng lolo magtipon na daw tayo sa labas.”

“Sige, hijo. Tara na, mi amore.” Aya ko sa kanya sabay akbay. Hindi na siya nagreklamo.

Sabay kaming tatlong lumabas para makitipon na sa lahat para masaksihan ang magandang fireworks display na naihanda sa pagsalubong ng bagong taon.

Sa likod na lang muna kami ni Mandy habang karga namin ang kambal para makisaksi na sa magandang fireworks display.

Si lolo na nasa pinakaharap habang sa kaliwa niya ay si Tito Ace na katabi si tito Vienn. Sa kanan naman ay si papa katabi nito si tito Wayde.

Ang apat na apong pinalaki ang siyang nakatayo sa tabi ng lolo. Nasa may likuran naman sina Daddy, tito Elijah, tito Vience at tito Perth sa tapat ng kanilang mga asawa.

Magkakatabi din kaming mga magpipinsan.

Wala ng imikan sa amin habang naghihintay na lang ng pagbilang sa natitirang oras ng pagtatapos ng taon para salubungin ang bagong taon.

10..

Nagsimula na kaming magbilang. Nagkatinginan pa kami ni Mandy na nakaakbay sa akin.

9

Sabay na nakikibilang.

8

7

6

5

4

3

2

1

Sa pagtatapos ng pagbibilang namin ay agad na nasundan ng pagsindi ng mga fireworks.

At tangin ang maugong at maingay na tunig ng fireworks ang namayani sa kapaligiran.

“Kay ganda.”

“Yeah.” Nakatingala kaming lahat. Pinapanuod ang maliwang na kalingatan na binalot na ng iba’t ibang kulay.

“Happy new year.”

“Happy new year, my beloved.” Padamping hinalikan niya ako sa pisngi.

“Magkasama nating sasaksihan kagandahang iyan sa bawat pagtatapos ng taon. I love you.”

“Me too, my beloved. I love you.”

Na kahit sa isang gabi man lang ay buo ang pamilyang Anderson para salubungin ang bagong taon ng kumpleto at sama-samang magpasalamat sa isa na namang taong dumaan sa aming mga buhay.