Pag-aari ng Iba (Completed) ✔

heroticagreysmith · 1 chapter · 170,743 words

Pag-aari ng Iba

Walang bahagi ng akdang ito ang maaaring kopyahin, ipalimbag muli, iimbakin sa isang sistema, o ipadala sa anumang anyo o paraan-elektroniko, mekanikal, pagkuha ng larawan, pagrekord, o iba pa-nang walang pahintulot ng may-akda, maliban kung para sa fair use na gaya ng sa pagsusuri, review, o kritisismo.

Unang inilimbag sa Pilipinas, 2025

Disclaimer

This is a work of fiction intended for mature audiences (18+) only.

All characters portrayed in this story are at least 18 years of age , regardless of their appearance, role, or setting. No sexual activity depicted in this story involves minors or anyone under the age of 18.

Any resemblance to actual persons, living or dead, or to real events is purely coincidental unless otherwise stated. The themes, situations, characters, and relationships portrayed are entirely fictional and are created solely for entertainment and storytelling purposes. Nothing in this work should be interpreted as promoting, encouraging, or endorsing any real-life behavior.

By continuing to read, you acknowledge that you are at least 18 years old and understand that this story contains explicit sexual content, mature themes, and strong language. Reader discretion is strongly advised.

In addition, any photographs or images used in this work are not owned by the author . Any actor, model, or individual appearing on the cover or in other promotional images is used solely as a visual representation of the fictional characters in this story. Their likenesses are used for illustrative purposes only and do not imply any involvement with, endorsement of, or connection to the contents of this work.

The author has no intention of defaming, disparaging, or harming the reputation or dignity of any individual whose image is used. All image rights remain the property of their respective owners.

Prologo

Si Pierre Matthew ay bata pa lamang nang mabago ang kanyang mundo. Namayapa ang kanyang ina noong siya ay sampung taong gulang pa lamang. Ang kanyang ama naman ay sumunod sa kanyang ina noong siya ay nasa edad na labing-pito. Naiwan siya sa pangangalaga ng kanyang madrasta na si Cecil. Ngunit hindi nagtagal, pinunan agad ni Cecil ang puwang sa kanyang buhay sa pamamagitan ng pakikipagrelasyon muli, at sa pagkakataong ito ay kay Rafael, isang lalaking taglay ang lahat ng katangian na mahirap balewalain: guwapo, matipuno, at likas ang karisma na nakakaakit ng sinumang makakakita.

Habang sinusubukan ni Pierre na mamuhay nang normal, lihim namang bumabalot sa kanya ang matinding atraksyon sa kanyang bagong stepfather. Pinipilit niyang itago ito, hindi lamang dahil sa bawal at delikado, kundi dahil sa takot na mabunyag ang tunay niyang pagkatao—ang kanyang pagkagusto sa kapwa lalaki. Ang bawat titig, bawat kilos, at bawat paglapit ni Rafael ay nagiging tukso na lalong nagpapahirap kay Pierre na pigilan ang kanyang pagnanasa.

Ngunit paano kung dumating ang pagkakataon na wala nang makakapigil sa kanya? Sa pagitan ng pagnanasa at pagdududa, ng takot at pananabik, haharapin ni Pierre ang isang mapanganib ngunit nakakaakit na posibilidad—ang matupad ang kanyang mga lihim na pantasya kay Rafael, ang lalaking dapat ay ituring niyang ama, ngunit tinitingnan niya bilang higit pa roon.

A/N

Ito ang una kong pagkakataon na sumulat ng erotica. May una akong account sa Wattpad pero ninais kong magsulat muli from scratch. Erotica naman ang nais kong isulat kaiba sa mga nauna kong isulat. Feel free to read it. Sana makapag-update ako agad para naman hindi kayo mabitin.

Kabanata 1

(Curiosity)

“Pierre, ikaw na ang bahala dito sa bahay, ha! Huwag na huwag kang magpapapasok ng kung sino-sino dito, sinasabi ko sa’yo. Mahirap na.” bilin sa akin ni Tita Cecil habang papanik siya ng hagdan.

Si Tita Cecil ang aking stepmother. Tatlong taon na ang nakalilipas mula nang siya’y mapangasawa ni Papa. Sa edad na 36 , hindi halata sa kanyang anyo ang kanyang edad. Seksi siya, makinis, at maputi, palaging maayos ang postura dahil hilig niya ang pagpapaganda at pag-aalaga sa sarili. Namatay ang aking ina sa isang aksidente noong ako’y sampung taong gulang pa lamang, dahilan kung bakit si Tita Cecil ang pumalit na katuwang ni Papa sa buhay.

Noong ako ay 16 years old , ipinakilala sa akin ni Papa ang bago niyang asawa—si Tita Cecil. Hindi siya ganoon kabait sa akin, pero hindi rin naman siya masama. Sa totoo lang, parang wala lang siyang pakialam sa akin. Isang taon na ang nakalipas mula nang pumanaw si Papa, at simula noon ay kami na lang ni Tita Cecil ang magkasama sa bahay. Ngunit dalawang buwan lang ang nakararaan, ipinakilala naman niya sa akin ang bago niyang boyfriend—si Tito Rafael.

Dito pa rin sa bahay namin nakikitira si Tita Cecil. Bahay ito ng aking mga magulang mula pa noong ako’y ipinanganak. Hindi ko naman siya mapaalis, dahil ayon sa kanya, naisangla raw ni Papa ang bahay sa kanya upang may magamit sa pagpapagamot noong nagkasakit siya ng cancer. Kung tutuusin daw, ako ang sampid dito sa sariling bahay na kinalakihan ko. Siya rin ang nagbabayad ng aking pag-aaral sa isang pampublikong unibersidad.

Labingwalong taong gulang ako ngayon at nasa unang taon ng kolehiyo sa kursong Hotel and Restaurant Management .

Kung ilalarawan ko ang aking sarili, nasa 5’4“ lang ang tangkad ko—medyo maliit para sa edad ko. Maputi at pantay ang aking kutis, matangos ang ilong, singkit ang mga mata, at namana ko raw ang aking malalambot na features sa aking ina na may dugong banyaga. Marami ang nagkakagusto sa akin sa school dahil daw sa amo ng aking mukha , ngunit hindi ko sila pinapansin. Ang tipo ko kasi sa isang lalaki ay yaong mas may edad kaysa sa akin. Yung tipong “Daddy Type” kaya patay na patay ako kay Tito Rafael.

Oo, isa akong tagong bakla. Parang lalaki kung kumilos, pero babae talaga ang puso ko. Wala naman akong balak na magpaopera para magpalit ng ari. Ang sarap kayang magjakol.

“Bukas pa kami uuwi ng Tito Rafael mo. Isang buong araw ang seminar ko kaya sa hotel na lang kami mag-stay.” dagdag ni Tita nang makababa siya ng hagdan.

Samantala, napatingin naman ako sa kalalabas lang ng banyo na si Tito Rafael. Dito siya naligo sa first floor CR dahil gamit kanina ni Tita ang banyo sa taas. Nakatapis ang manipis na towel sa kanyang baywang. Umaagos pa ang butil ng tubig mula sa kanyang malapad na balikat, pababa sa kanyang malaman na dibdib at bato-batong 8-pack abs.

Napalunok ako nang maraming beses. Ang sarap-sarap talaga ni Tito Rafael. Ang suwerte-suwerte talaga ni Tita. Minsan nga kapag madaling araw, palagi kong naririnig ang mura ni Tita na parang hirap na hirap at sarap na sarap sa burat ni Tito Rafael. Palagi niyang reklamo na napakalaki naman daw kasi ng kargada ni Tito at mahapdi na ang kanyang puke.

Kung ako kay Tita, hindi ako magrereklamo. Lalasapin at sasambahin ko ang kanyang burat. Hindi ko pa nakikita ito, pero sa itsura pa lang nito na bakat na bakat sa kanyang tuwalya, sigurado na ako agad. Bawat ugat ng kanyang burat ay lalasapin at kakabisaduhin ko tuwing ito ay isusubo ko. Maging ang hugis nito ay kakabisaduhin ng aking butas tuwing ito ay nakapasok.

Napabalikwas ako nang makita kong kumunot ang noo ni Tito Rafael sa akin. Inayos niya ang kanyang towel pababa kaya pansin na pansin ang kanyang tattoo sa ibaba ng kanyang pusod. Kakangising tumitig sa akin si Tito Rafael habang papanik ng hagdan. Napaiwas naman ako ng tingin sa kanya at bumaling kay Tita Cecil na nag-aayos ng kanyang bag at maleta.

“Naku naman, Rafael! Bilisan mo ang kilos mo! Kanina pa kita sinasabihan na kumilos na. Sinabayan mo pa talaga ako sa pag-aayos!” galit na baling ni Tita kay Tito.

“Oo na, oo na! Bunganga mo, parang armalite na naman.”

Kung titingnan si Tito Rafael, hindi halatang 40 years old na siya. Alaga ba naman niya ang kanyang sarili sa pag-gym palagi. May-ari siya ng mga paupahan at condo kaya hawak niya ang kanyang oras. May kaya din kasi sa buhay si Tito kaya nga siya nagustuhan ni Tita Cecil.

Malapad ang kanyang balikat at dibdib, at kitang-kita ang nakahulma niyang 8-pack abs . Nag-uunahan sa paglabas ang naglalakihang biceps at triceps, na lalo pang pinatingkad ng mga ugat sa kayumanggi niyang balat. Matitibay din ang kanyang mga binti na tila mga troso sa laki. Tinatayang nasa 6’1“ ang kanyang tangkad, at hindi rin maikakaila ang hubog ng kanyang malaman na puwitan. May dugong banyaga rin kasi si Tito Rafael, dahilan kung bakit kapansin-pansin ang kanyang tindig at anyo. Ang sabi ni Tita, may halong Brazilian si Tito kaya siguradong pinagpala ang kanyang burat.

Tuwing nagdya-jakol nga ako, ini-imagine kong subo-subo ko ang kanyang burat. Minsan pa, pinapasok ko ang daliri ko sa butas ko at ini-imagine na kinakantot niya ako. Hanggang ganoon lang naman ang ginagawa ko. Kapag lumagpas pa ako doon, baka bugbugin pa ako ni Tito. Malaking eskandalo iyon. Baka palayasin ako ni Tita Cecil sa bahay. Paano na lang ang pag-aaral ko?

“Pierre, magluto ka bukas ng gabi, ha! Bago mag-alas otso, nandito na kami. Gusto ko ng Sinigang. Malamang pagod na pagod ako bukas sa lintek na seminar na iyan.” utos ni Tita.

“Sige po, Tita Cecil.”

Isang doktor si Tita Cecil. Madalas wala rin siya sa bahay dahil sobrang busy niya. Pero kapag nasa bahay naman siya, buong araw siyang nagpapahinga. Ilang taon pa lang na naging doktor si Tita. Sabagay ilang taon pa lang siya, kaya wala pa siyang masyadong pera.

Umalis din agad ng bahay sina Tita Cecil at Tito Rafael. Naiwan akong mag-isa kaya naglinis muna ako. Dahil bakasyon pa matapos ang unang sem, sinasamantala ko ang mga panahong ito. Sakto lang ang laki ng bahay namin—may tatlong kuwarto sa itaas at isa pa sa ibaba. Bawat kuwarto ay may sariling CR, pero may isa ring common CR malapit sa kusina. Doon kanina naligo si Tito Rafael.

Tumunog ang doorbell ng bahay. Wala naman akong inaasahang bisita.

“Sino iyan?” sigaw ko nang makalabas ako ng pinto. Naglakad ako at binuksan ang gate.

“Iyong order niyo po, Sir.” ang sagot sa akin ng isang Shopee rider.

“Ayyy, oo nga pala. Magkano po?” tanong ko habang kumukuha ng pera sa wallet.

“P450 lang po, Sir.” sagot niya.

Iniabot ko sa rider agad ang pera ngunit napansin ko ang makahulugan niyang tingin sa akin. Nasagot ang pagtataka ko nang iniabot niya sa akin ang order.

Nakakaloka! Hindi man lang discreet na ibinalot ng seller ang order kong dildo! Hulmang-hulma ito sa plastic.

“Pinaorder po ito ng stepmother ko.” Pulang-pula kong sagot sa kanya kahit hindi naman siya nagtatanong.

Hindi ko na hinintay ang sagot niya at sinarado ko na agad ang gate. Mapapahamak pa ako ng curiosity ko. Bumili lang naman ako ng dildo para iyon ang gamitin ko sa paglalaro sa sarili. Ayaw ko namang kung kani-kanino makipagkantutan. Natatakot ako sa HIV at higit sa lahat, ayaw ko ng casual sex. Ang gusto ko sa taong gusto ko at ng katawan ko ibigay.

Ipinagpatuloy ko ang paglilinis sa bahay. Kahit sa kuwarto ay naglinis na rin ako. Nakapaglaba pa ako ng mga damit namin nila Tita at Tito. Inamoy ko pa nga ang mga damit ni Tito. Ang bango ng mga pinaghubaran niya. Pati ang kanyang briefs ay hindi ko pinalagpas amuyin.

Dito na rin kasi nakatira si Tito Rafael. Lahat kasi ng kanyang properties ay okupado ngayon, sayang naman daw ang kita kung gagamitin pa niya. Pabor na rin sa akin. Nakakakita ako palagi ng masarap.

Nakatulog ako nang mahimbing. Nang magising, naglinis ako ng katawan maging ang loob ng aking butas. Ngayon ko balak ipasok sa loob ko ang dildo na binili. Excited na akong subukan. Ayon sa nababasa ko, masakit daw sa una. Pero kapag nagtagal, masasarapan na rin naman daw ako.

Five inches dildo ang inorder ko online. Ayoko ng masyadong malaki, first time ko pa lang naman. Saka na siguro ako bibili ng mas mahaba at mas mataba kapag nagsawa na ako sa five inches. Paano kapag kinantot ako ni Tito Rafael? Dapat handa ang butas ko. Umaandar na naman ang aking ilusyon.

Alas siyete na ng gabi ngunit hindi ako nakakaramdam ng gutom. Mas ramdam ko pa ang tumataas na init ng aking katawan. Para akong lalagnatin sa sobrang libog ko. Namili pa nga ako ng video na ipe-play sa tv habang gagamitin ko ang dildo.

Kinuha ko ang dildo pati ang bote ng lubricant. Humiga ako sa sofa at binuksan ang tv. Na-connect ko kaagad ang cellphone ko at isinalang agad ang porn video na napili ko. Ang eksena pa naman ay may isang stepdaddy ang babanatan ang kanyang stepson. Paborito ko laging panoorin ang mga eksena na may kuwento muna. Ang boring kasi kapag bakbakan agad ang nakasalang. Mas maganda kung may kuwento at may paliwanag kung paano sila nakapagkantutan.

Humiga ako nang komportable at ipinatong ko ang kaliwang paa ko sa taas ng sofa. Ang kanang paa ko naman ay nakalaylay sa sahig.

Ang guwapo ng daddy na nasa video. May hawig kay Tito Rafael. Nasa walong pulgada rin siguro ang tite ng bida sa video. Samantala, yung bottom sa video ay medyo maliit. Wasak malamang ang bottom mamaya.

Hindi ko na napigilan. Nagbuhos ako ng lubricant sa aking katamtamang laki na burat at sinimulan ko itong jakulin. Nilalapirot ko rin ang aking utong para mas madama ko ang sarap.

Nang isinubo ng bottom ang burat ng kanyang kaeksena, kinuha ko rin ang dildo habang lumuluhod sa sofa at ini-imagine na titi ni Tito Rafael ang isinusubo ko. Ginagaya ko kung paano ang tamang pagsubo ng burat sa video. Puro ungol ang maririnig sa dalawang nasa video kaya ginaya ko rin sila.

Habang nakaluhod at nakaupo sa sahig, iniusli ko rin ang puwit ko at pinagbutihan ang pagsubo sa dildo. Nang mangalay nang kaunti, dinilaan ko ito habang dyina-jakol din ang aking burat.

Napatingin ako sa kanan ko nang may makita akong anino.

“T-Tito R-Rafael!” gulat kong sigaw.

Nakatapis ng tuwalya si Tito at mukhang galing siya sa CR. Umupo ako sa sofa at kinuha ang throw pillow para ipantakip sa ari ko.

Napanganga ako nang lumapit si Tito Rafael sa akin. Handa na akong mapahiya sa mga sasabihin niya kaya ipinikit ko ang mga mata ko.

Napapitlag ako nang maramdaman ko ang init ng magaspang niyang kamay na humawak sa hamay ko. Dumilat ako at tumitig ako sa seryoso niyang kulay tsokolateng mga mata. Tila nahipnotismo ako sa kanyang mga titig.

Bumagsak sa sahig ang tuwalyang suot niya kaya napatingin ako sa ibaba. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang kanyang burat na sumasaludo sa harap ng bibig ko. Tila nag-iimbita ito na isubo ko. Napakalaki nito!

Parang nasa sampung pulgada ito at halos kasingtaba ng bote ng pabango. Kaya pala napapaaray si Tita Cecil dahil pinagpala naman pala talaga sa haba at taba ang tite ni Tito Rafael. Kulay brown ito at napakapogi ng pagkakatuli.

Ang lakas ng pintig ng puso ko. Para akong aatakehin sa puso at sobra-sobra ang init na nadarama ko. Ang kamay ko na hawak ni Tito Rafael ay ipinatong niya sa kanyang burat. Dama ko ang sumisingaw na init nito kahit galing lang siya sa kanyang pagligo. Tumitibok-tibok ito at dama ko rin ang mga ugat nito na para bang galit na galit sa paghawak ko.

Langhap ko rin ang sabon na kanyang ginamit. Nang hindi ako gumawa ng anumang kilos, nagsalita si Tito Rafael.

“Hagurin mo, Pierre. Sa’yo ’yan ngayong gabi.” nang-aakit niyang paanyaya sa akin.

A/N

Mag-update ako kaagad kapag may nag-like at comment sa story ko na ito.

Kabanata 2

Swallow

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa. Agad kong jinakol ang tigas na tigas niyang burat habang nang-aakit akong nakatingala sa kanya. Kita kong sarap na sarap siya sa bawat hagod ko sa burat niya base na rin sa libog na libog niyang tingin sa akin. Mabilis na rin ang kanyang paghinga. Lumuhod ako sa harap niya at nanatili naman siyang nakatayo sa harap ng sofa.

“A-Ang i-init ng kamay mo, putang ina! Ang sa-saraaaap!” halinghing niya.

“Tito, akala ko bukas pa kayo uuwi?” tanong ko habang itinataas baba ang burat niya at ipinatong ko na rin ang kaliwang kamay ko sa malatroso niyang kanang hita bilang suporta.

“Nagtalo kami ng tita mo. Ahhh! Huwag na nating pag-usapan iyan. Ang mahalaga, matitikman mo na ang gusto mo. Gustong-gusto mo ang burat ko ’di ba?” tanong niya.

Tumango ako sa kanya.

Hinawakan niya ang pisngi ko. “Sumagot ka, putang ina! Ahhhh!”

“Opo, Tito Rafael. G-Gustong-gusto ko po itong burat niyo!”

“Ano pang hinihintay mo? Isubo mo na iyan! Chupain mo ako! Ipakita mo kung gaano ka kagaling sumubo! Gusto mo ’to ’di ba?!”

Wala na akong sinayang na panahon. Agad kong sinunggaban ang naghuhumindig niyang katigasan. Dinilaan ko muna ang ulo nito bago ako nagtungo sa maugat nitong katawan. Itinaas ko pa nga ang ulo nito nang masayaran muna nang mainit kong dila ang bawat parte ng burat niya. Gusto kong lasapin ang bawat bahagi ng kanyang pagkalalaki.

Feeling ko hindi ko pa siya kayang i-deepthroat! Dambuhala masyado ang kanyang burat. Hindi kayang jakolin ng isang kamay lamang. Kailangan ng dalawang kamay para ma-jakol ito ng buong-buo. Sa taba pa lang nito, hindi kasya ang kamay ko para masakop ang kabuuan nito. Malaki talaga ang burat ni Tito Rafael. Pangalan pa lang niya, maganda na sa pandinig. Maala-pornstar ang kanyang pangalan, maging ang kanyang burat.

Isinubo ko ang malaking ulo ng burat niya habang iniikot ko pa ang dila ko rito sa loob ng bibig ko. Grabe talaga ang burat ni Tito Rafael. Malaki ang ulo at ganoon din ang katawan nito. Parang lollipop kong isinubo ang kanyang katigasan habang dyina-jakol ang katawan nito.

Tumitig ako sa kanyang sarap na sarap na mata habang subo ko ang burat niya. Lumalakas nang lumalakas ang kanyang mga ungol. Buti na lang, kaming dalawa lang ang nasa bahay at hindi rin gaanong rinig sa labas kahit na mag-ingay pa kami.

“P-Putang inang bata ka! Ang galing mong sumubo. Sanay na sanay ka na! Nakailang burat ka na?!” tanong niya sa akin at hinawakan pa niya ang pisngi ko habang subo ko pa rin siya.

Iniluwa ko pansamantala ang burat niya bago sumagot. “Kayo pa lang po, Tito Rafael.”

“Ang suwerte ko pala kung ganoon. Ako ang magiging una mo sa lahat!” deklara niya sa akin.

Tinanggal niya ang kamay ko sa kanyang burat at umulos siya sa mukha ko. Nag-atras abante siya sa akin habang nakasuporta ang mga kamay niya sa likod ng ulo ko, kaya naman humawak ako sa kanyang hita dahil pabilis nang pabilis ang kanyang pag-ulos sa akin.

“Gawk, gawk, gawk, gawk!” tunog ng pagsubo ko sa kanya.

“Higa ka sa sofa, Pierre.” utos niya at parang babae pa niya akong inalalayan pahiga.

Nang makahiga ako sa sofa, iniayos niya ako para mas madali kong maisubo ang malaki niyang burat. Isinampa niya ang mga paa ko sa ulunang katawan ng sofa habang ang ulo ko naman ay nakalaylay sa sofa.

Ipinasok niyang muli ang burat niya at mabilis na umulos. Halos ¾ na ng burat niya ang nasusubo ko. Nahihirapan ako ngunit sa kagustuhan kong masarapan siya, hindi ako nagreklamo. Gusto kong ipakita na kaya kong sambahin ang burat niya, hindi tulad ni Tita Cecil. Mas magaling ako kaysa sa kanya.

Kitang-kita ko ang mga muscles sa kanyang katawan na para bang galit na galit. Putok na putok ang kanyang dibdib at abs. Tumutulo rin ang mga pawis niya sa kanyang noo at sa masarap niyang katawan kahit na kakagaling niya lang sa pagligo.

Umungol ako nang malakas nang hinugot niya ang kanyang burat sa bunganga ko.

“Ahhhh! Huminga ka nang malalim.” mando niya.

Huminga ako nang malalim at dahan-dahan niyang ipinasok ang kanyang burat sa butas ko sa itaas. Halos mabulunan ako nang isinagad niya ang burat niya sa bunganga ko.

Humawak ako sa kanyang toned na abs para hindi ako mabuwal. Tiniis ko ang lahat kahit hindi ako makahinga nang maayos. Tutal, ginusto ko naman ito. Amoy na amoy ko sa ilong ko ang aroma ng sabon sa kanyang bulbol.

“Putang ina! Deepthroat! Ahhhh! Gago ka, Pierre! Kinaya mo!” mangha ni Tito.

Ilang sandali pa, nakahinga rin ako nang bahagya nang umatras si Tito. Ngunit, agad niya ring ibinalik ang kanyang burat sa makipot kong lalamunan. Nang umpisa, mabagal lang siyang kumilos. Hindi nagtagal, bumilis nang bumilis ang galaw ni Tito.

“Ahhhh… Mmmhhh… Unghhh…!” mga ungol niyang sarap na sarap.

Hindi ko naman makita ang kanyang reaksyon dahil nahaharangan ng kanyang burat at bulbol ang kanyang mukha. Hinawakan ko ang burat ko at sinabayan ang galaw ni Tito. Napaungol ako nang malakas sa ginawa ko.

“Unghhh… Nnnghhh… Mmmhhh..!”

“Malapit na ako, Pierre! Saan ko ipuputok? Ahhh…!” banta niya nang maramdaman kong naninigas na ang kanyang mga binti at tuhod.

Hinigpitan ko ang kapit ng bibig ko sa malaki niyang burat bilang tanda na sa bibig ko niya iputok ang kanyang tamod na pinaghirapan kong palabasin.

Binilisan ko rin ang pag-jakol sa titi ko nang masabayan ko siya sa pagpapalabas. Parang masisira pa ang sofa sa bilis nang galaw ni Tito.

“Ayan na ako! Putang ina! Ahhh…!” sigaw ni Tito Rafael habang lumalabas sa burat niya ang manamis-namis at maalat-alat niyang katas.

Nilabasan na rin ako nang marami sa aking tiyan. Wala akong sinayang na tamod sa kanyang burat. Dumiretso ang iba sa lalamunan ko kanina ngunit nang sipsipin ko ang burat ni Tito, may mga natira pa kaya sarap na sarap ako nang sipsipin at dilaan ko ang burat niyang namamasa sa laway ko.

“T-Tama na, Pierre. Ahhh! Nakikiliti na burat ko! Ungggh!”

Iniluwa ko naman ito at hingal na hingal na umayos nang upo sa sofa. Kinuha ko ang pamunas na inihanda ko kanina sa aking tamod at pawis sa katawan.

Hindi ako makatingin nang maayos kay Tito Rafael. Parang ngayon lang tumama ang hiya sa akin nang bumaba ang libog at init ko sa katawan.

Umupo naman siya sa tabi ko bago nagsalita.

“Sikreto lang natin itong dalawa, ha! Hindi puwedeng makarating sa Tita Cecil mo. Kung hindi, hindi mo na matitikman ang burat ko.” ani niya.

Nanlaki ang mata ko nang patakan niya ng mababaw na halik ang labi ko bago bumulong sa aking tainga.

“Mag-practice kang ipasok ang dildo na iyan sa puwet mo. Sa susunod, kakantutin na kita.”

A/N

Thank you sa nag-comment at nag-like. It gives me strength to continue this erotic story.

Kabanata 3

Stimulation

Hindi pa rin ako makapaniwalang naisubo ko ang burat ni Tito Rafael ngayong gabi. Araw-araw simula nang una ko siyang makita, walang araw na hindi ko siya pinagnanasahan. Dalawang buwan ko pa lang siyang nakikilala ngunit palagi na siyang laman ng pantasya ko.

Paano na ito ngayon? Baka lalo akong hindi makapagpigil sa kanya? Parang ginawa ang burat niya para sa akin. Bawat hagod ng dila at bibig ko rito kanina ay walang paglagyan ng kasiyahan ang puso ko. Para akong sasabog sa init at libog sa nararamdaman ko.

Kaya ngayong nasa kuwarto na ako, hindi ko mapigilan ang laruin muli ang sarili ko. Tutal, sinabi naman ni Tito Rafael na kakantunin niya na ako sa susunod, bakit hindi ko pa sanayin ang butas ko ngayon? Baka hindi pa ako makatulog nito kapag hindi ko sinubukan ngayong gabi din.

Kinuha ko ang dildo na binili ko kasama ang lubricant. Humiga ako sa kama at inalala ko muli ang ginawa kong pag-chupa kay Tito Rafael. Dinilaan ko noong una ang dildo ngunit nang hindi ako makuntento, sinubo ko na ito nang tuluyan. Sa simula, dahan-dahan ngunit hindi nagtagal ay pinabilis ko ang paglamon sa dildo. Gutom na gutom. Uhaw na uhaw.

“Slurp… slurp… slurp…!” tunog ng pagchupa ko sa dildo.

Sunod kong ginawa ay ang pag-deepthroat dito. Noong umpisa, naduduwal pa ako. Ini-relax ko ang lalamunan ko bago ko muling sinubukang kainin nang buo ang dildo.

“Gawk… Gawk… Gawk…!”

Para mas tumindi ang paglalaro ko, nilagyan ko ng laway ko ang burat ko at jinakol habang chinuchupa nang nakahiga ang dildo. Pabilis nang pabilis ang pagchupa ko maging ang pag-jakol ko sa burat ko. Alam kong matagal pa akong lalabasan dahil nakapagpalabas na ako kanina nang chinupa ko si Tito.

Nang mangawit ang bibig at kamay ko, iniluwa ko ang dildo at nilagyan ng lubricant. Inilagay ko sa bukana ng butas ng puwit ko ang dildo.

Kaya mo iyan, Pierre! Maliit na burat pa lang iyan! Paano ka makakantot ng Tito Rafael mo niyan kung ngayon pa lang ay masasaktan ka na! Gusto mo iyan kaya tiisin mo ang sakit. Masasarapan ka rin, bakla!

Huminga ako nang malalim at unti-unti kong pinasok ang dildo. Nang ayaw bumuka ng butas ko, itinaas ko ang mga tuhod ko sa dibdib ko at sinubukan muling ipasok ito.

“A-Araayyy…!” reaksyon ko matapos na pumasok nang kaunti ang ulo ng dildo.

Inialis ko muli ang dildo at naglagay ng lube sa daliri ko. Noong una ay isang daliri lang ang ipinasok ko. Nang magtagal, dalawa hanggang sa maging tatlo ang daliri na ipinasok ko sa butas ng puwit ko. Nang masanay na ang butas ko, binilisan ko ang pag-finger ko sa sarili kong butas at ini-imagine na kinakantot ako ng malaki at makatas na burat ni Tito Rafael. Nilalamas ko pa ang dibdib ko habang pini-finger ko ang puwit ko.

Nang hindi ako makuntento sa daliri ko dahil parang hindi nito maabot ang kati sa loob ng puwit ko, nilagyan kong muli ng lubricant ang dildo. Buti na lang, ang binili kong lubricant ay strawberry flavor. Kahit papaano, kumakalma ako kapag naaamoy ko ang bango nito. Tingin ko, handa na akong mapasok ng burat.

Umayos akong muli ng pagkakahiga at inilagay muli ang tuhod sa dibdib ko. Ipinasok ang dildo sa loob ng aking butas. Ulo pa lang ng dildo ang napapasok ko pero huminga ako nang maayos para buong dildo na ang mapasok ko. Pumikit ako habang unti-unting pinapasok ang dildo.

“Awww… Arayyyy… Ouchhh… Ugggh…” sigaw ko habang umuungol.

Naipasok ko na nang buo ang dildo. Masakit pala talaga ang unang pagpasok sa butas.

Kaya mo iyan, Pierre! Sakit lang iyan, masasarapan ka rin mamaya! You are born to do this, bitch!

“Sabi na nga ba, hindi ka makakatiis na mag-practice ngayong gabi.” ani ni Tito Rafael habang confident na nakasandal sa pinto ng kuwarto ko.

Sa pagkakaalala ko, nakasarado ang pinto bago ako gumawa ng kahalayan. Narinig niya siguro ang paghihirap ko habang sinusubukang ipasok ang dildo.

“T-Tito Rafael… Help me, please…! Unghhh!” akit ko sa kanya habang pinapakita na nahihirapan at nasasarapan ako.

Hindi niya naman ako binigo. Lumapit siya sa akin at umupo sa kama. Hinawakan niya ang dildong nakasalpak sa butas ko at unti-unti niya itong ginalaw habang nakatingin sa aking mga mata. Ang nakakaakit niyang mukha at katawan ang nagbigay ng lakas ng loob sa akin na tiisin ang sakit.

“Ang sikip mo, Pierre. Kung nakikita mo lang kung paano sakalin ng puwit mo ang dildo na ’to, mamamangha ka. Halos sumama ang laman tuwing inilalabas ko ang dildo sa butas mo.” wika ni Tito Rafael.

Hindi nakuntento si Tito. Hinawakan niya rin ang burat ko habang mabagal niyang inilalabas-masok ang dildo sa butas ko.

“Ahhhh… Tito, dahan-dahan lang! Mmmhhh!…” ungol ko.

Nagbingi-bingihan si Tito sa akin. Binilisan niya ang galaw ng dildo sa butas ko maging ang pag-jakol niya sa burat ko. Malapit ko na sanang marating ang rurok ng kasarapan nang biglang inialis ni Tito Rafael ang dildo at tumayo mula sa pagkakaupo sa kama.

Nang-aakit niyang hinubad ang kanyang t-shirt at shorts. Brief na kulay puti na lang ang natitira sa masarap niyang katawan. Umupo ako mula sa pagkakahiga at inilapit ko ang mukha ko sa brief ni Tito at tumingin nang nang-aakit sa kanya pataas.

Ang lakas ng dating ni Tito Rafael sa suot niyang kulay puting brief. Hulmang-hulma ang v-line sa kanyang baywang ngunit hindi ko pa inalis ang brief niya sa kanyang katawan. Gusto kong damahin ang kanyang itsura ngayon. Gusto kong matandaan ng isipan ko kung gaano kaguwapo at katikas si Tito Rafael. Fetish ko talaga ang mga lalaking nakasuot ng kulay puting brief. Ang sarap-sarap sa mata. Nakakatakam.

Nawala na talaga ako ng hiya kay Tito Rafael. Parang lahat ng bagay ay kaya ko nang gawin nang walang alinlangan. Parang handang-handa na akong magpakaputa para lang sa kanya.

Nakapikit kong idinikit ang ilong at labi ko sa harap ng burat ni Tito na natatakpan ng kanyang puting brief. Huminga ako at dinadama ang init na sumisingaw dito.

Fuck! Hindi ko na natiis. Hinawakan ko ang iba’t ibang parte ng katawan niya habang dinidilaan sa labas ng kanyang brief ang burat niya. Halos sambahin ko ang kanyang dibdib, tiyan, at abs. Malaway ko ring isinubo ang ulo ng kanyang burat habang nakapaling ito patagilid sa kanyang brief.

Halos lumabas na ang ulo ng kanyang dambuhalang burat mula sa garter ng kanyang brief.

“Sa’yo iyan ngayon. Ipakita mo kung gaano ka kauhaw sa burat ko.” Nanghahamong anas ni Tito Rafael.

“Opo, Tito Rafael.” tugon ko habang nakatingin sa kanyang mga mata.

“Huwag mo kong tawaging ‘Tito Rafael’. ‘Daddy Rafael’ ang itawag mo sa akin sa kama. Maliwanag?”

“Yes… Ahhhm, D-Daddy Rafael!” malibog kong wika.

“Good boy!” tugon niya. Ginulo pa niya ang buhok ko at hinawakan ang aking mga pisngi.

Ilang sandali pa, sinamba ko na ang kanyang katawan. Dinilaan ko ang kanyang abs. Bawat bitak nito ay pinasadahan ko ng mainit kong dila.

“Puta ka, Pierre! Ang init ng dila mo, ungggh…!”

Dinilaan ko rin pataas ang kanyang katawan hanggang sa dumapo ang dila ko sa kanyang mga utong. Mas lalo akong nalibugan nang makita ko nang malapitan ang hikaw niya sa kanang utong.

Salit-salitan ko itong pinaglaruan sa aking bibig gamit ang nakapapaso kong dila. Lumandas din ang mga kamay ko sa iba’t ibang parte ng kanyang katawan. Wala akong palalampasin. Kakabisaduhin ko bawat hulma ng kanyang katawan. Sisiguraduhin kong makakabisado ng mga kamay ko ang kanyang sukat.

Dahil sa mas matangkad siya kaysa sa akin, tumayo ako sa kama at inilagay ang aking kamay sa kanyang balikat. Nagtatanong naman ang kanyang mga mata kung ano ang aking gagawin kaya naman dumako ako sa kanyang leeg at ito ay aking dinama. Dinilaan ko ang leeg niya pataas sa kanyang tenga. Kinagat-kagat ko pa ang tenga niya habang pilit na pinapasok ang dila sa loob ng kanyang tenga. Ganoon din ang ginawa ko sa kabilang leeg at tenga niya.

“Unghhh… Nnnghhh… Mmmhhh..! Ang galing mo mangromansa. Saan mo natutuhan iyan?” hirap na hirap niyang wika habang nakikiliti pa.

Nang magsawa, iniyakap ko ang aking mga kamay sa kanyang batok. Tumitig ako sa kanyang mukha. Nang-aakit kong tiningnan ang kanyang noo, pababa sa kanyang mata, ilong hanggang sa kanyang nang-aakit na mga labi. Barakong-barako talaga ang features ni Daddy Rafael. Makapal ang nang-aakit niyang mamula-mulang labi. Tumingin muli ako sa kanyang mata at nagpahiwatig ng paghingi ng permiso.

Hindi na siya nagbigay ng senyas dahil siya na mismo ang sumunggab sa aking naghihintay na mga labi. Nabigla ako sa kanyang ginawa, at dahil sa wala pang karanasan sa paghalik, hinayaan ko siyang gabayan ako sa paghalik.

Nakadikit na halos ang aming mga katawan, at ramdam ko ang init na nagmumula kay Daddy Rafael. Sa bawat paghigop ng hangin, parang mas sumisikip ang pagitan namin. Hanggang sa tuluyang mabura iyon ng labi ni Daddy Rafael na marahas na dumampi sa akin.

Mainit, mapusok, at walang pag-aalinlangan ang aming mga halik. Hinawakan ako ni Daddy Rafael sa batok, mariing hinapit palapit, at ang dila niya’y naging mapangahas na pumasok upang tikman ako nang buo. Napaungol ako, hindi ko napigilan ang sariling tugunin ang bawat galaw niya. Ang bawat sipsip, ang bawat pag-angkin ng labi’t dila.

Habang lumalalim ang halikan namin, dumadapo ang mga palad niya kung saan-saan. Sa pisngi, sa dibdib, at sa baywang ko. Ang aming mga hininga’y naghalo. Malalim, mabilis, parang naghahabol sa isang bagay na hindi matumbasan ng mga salita.

At sa sandaling iyon, wala nang natira pa sa aming pag-aalinlangan kundi ang init ng aming mga labi, ang lagkit ng aming halikan, at ang apoy na unti-unting kumakain sa amin.

A/N

Please comment naman diyan kung okay lang ba ang writing style ko. Nakakalibog ba? Hehehe

Kabanata 4

Slurp

Humigpit ang pagkakahawak ni Daddy Rafael sa baywang ko, hinahatak niya ako palapit hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang katawan. Hindi na sapat ang halikan. Ramdam ko iyon nang magsimulang gumapang ang mga labi ni Daddy pababa sa aking panga, papunta sa aking leeg.

Mainit ang bawat dampi ng hininga niya, at lalo akong nanginig nang maramdaman ang bahagyang pagkagat niya, kasunod ang basang bakas ng dila na dumaan sa aking balat.

“D-Daddy Raf…” halos daing na ang boses ko, hindi malaman kung hihinto o hinihikayat pa siya.

Sa halip na sumagot, lalo pang diniin ni Daddy Rafael ang kaniyang katawan sa akin, pinaparamdam ang init na matagal na niyang ikinukubli. Ang mga kamay niya’y mapangahas na gumalaw, dumadaan sa dibdib ko, humihinto saglit para damhin ang bawat piraso ng balat ko, bago muling dumulas pababa na para bang dinadaanan ng apoy ang aking katawan.

“Luhod!” bulong ni Daddy Rafael sa akin, paos at puno ng pagnanasa, bago muling sinakop ang aking mga labi.

Sumunod ako sa kanyang sinabi at nang-aakit na dinilaan ang kanyang leeg, pababa sa kanyang dibdib, tiyan, hanggang sa dumako ako sa ibaba ng kanyang pusod. Pinagapang ko ang dila ko sa itaas ng garter ng kanyang puting brief. Gamit ang ngipin, hinubad ko ang kanyang underwear pababa ng kanyang mga paa.

Parang spring na kumawala ang kanyang matikas na burat. Hinawakan ko ito at parang napaso pa ang aking kamay sa sobrang init nito. Idinikit ko ang dambuhala niyang burat sa pisngi ko dinama ang init nito nang nakapikit. Sinampal-sampal ko pa ito sa mukha ko habang malanding umuungol. Lagpas na lagpas ang kanyang pagkalalaki mula baba hanggang sa aking noo.

“Isubo mo na, uggghhh…!” ungol ni Daddy Rafael.

Hindi ko siya kaagad pinagbigyan. Gamit ang mga dila ko, pinasadahan ko ang ulo ng kanyang burat pababa sa katawan nito. Para akong asong ulol na dinilaan nang dinilaan ang kanyang burat. Nang magsawa, dinilaan ko rin ang kanyang nakalawlaw na dalawang bola. Isinubo ko ang isa hanggang sa makayanan kong isubo pareho.

“T-Tang ina ka talaga! Aggghhh…! Ahmmm!” ungol ni Daddy.

Jinakol ko pataas ang kanyang titi habang nasa bunganga ko pa ang kanyang betlog. Binilisan ko nang binilisan ang galaw hanggang sa napasabunot na si Daddy Rafael sa akin.

“Isubo mo na, gago ka!” nagmamakaawa niyang ani sa akin.

Hindi ko siya sinunod. Bagkus, ang sunod kong dinilaan ay ang magkabilang gilid ng kanyang balakang. Iniiwasang madampian ng aking labi ang kanyang burat.

“Gago ka ha! Binibitin mo ko…” mura niya. Isinubsob niya ang mukha ko sa kanyang burat na nilalabasan na ng precum.

Ngumiti ako nang nang-aakit sa kanya at sinimulan nang isubo ang ulo ng kanyang burat. Sinipsip ko ito nang sinipsip habang gamit ang dalawang kamay sa pag-jakol ng katawan ng kanyang burat.

Naglalawa na sa laway ang burat niya ngunit hindi ko pa rin ito tinigilan sa pagsupsop. Dahan-dahan ko itong isinubo nang buong-buo hanggang umabot ito lagpas ng aking lalamunan. Hindi ako makahinga. Nakikiliti ako ng kanyang mga bulbol ngunit isinawalang bahala ko ito.

Napakainit ng kanyang burat. Hulmang-hulma ito sa aking bunganga. Panigurado, bumakat sa leeg ko ang burat niya. Napakalaki naman kasi.

Nang kinakapos na ako ng hangin, unti-unti kong iniatras ang aking bibig at nang-aakit na umungol sa bawat galaw ko. Nang umpisa, dahan-dahan ang naging galaw ko. Hindi nagtagal ay binilisan ko ang pag-deepthroat sa napakadakilang burat ni Daddy Rafael. Hinawakan ko ang magkabila niyang mga hita bilang suporta sa pagchupa ko sa kanya.

“Aggghhh… Ahhhmmm. Owwww… Ahhhh!” mga ungol ni Daddy Rafael sa akin.

Nang mangalay ang bunganga ko, binalik ko sa pagdila sa kanyang burat ang ginagawa ko kasabay ng pagjakol nito.

Isinubo ko itong muli at nilamon nang buong-buo ang kanyang burat. Para na akong pornstar sa ginagawa kong pagkain sa kanyang burat. Hindi na rin siya nakatiis, hinawakan niya ang likod ng ulo ko at umulos nang umulos.

Nag-mouthfuck siya sa akin. Lumakas nang lumakas ang kanyang ungol samantalang ako naman ay tinatanggap lang ang kanyang mga ungol. Galit na galit ang mga muscles ng kanyang katawan.

Sa susunod, i-muscle worship ko talaga si Daddy Rafael. Hindi puwedeng palampasin ang ganitong kasarap na katawan.

“Fuck! Fuck! Puta! Shit! Uggghhh..” mura niya habang sarap na sarap sa pagkantot sa bunganga ko.

Pinasikip ko pa ang bunganga ko at iniiwasang sumayad sa kanyang pagkalalaki ang mga ngipin ko. Nang magsawa siya kakaatras-abante, itinayo niya ako at inihagis sa kama. Buti na lang, malambot ang kama ko kaya tumalbog lang ako sa ibabaw nito.

Umibabaw siya sa akin at nanggigigil niyang hinalikan ang aking mga labi. Mabilis at mapusok niya akong hinalikan. Puro ungol na lamang ang nagawa ko nang ibinalik ko ang mga halik niya sa akin.

Masuyo niyang pinatakan ng halik ang aking tainga at leeg. Napapaarko na ang aking baywang sa kiliting nadarama ko. Napakasarap ng ginagawa ni Daddy Rafael.

Iba talaga kapag marami ng karanasan. Iba talaga ang mga “Daddy Type”. Napakasarap! Napakagaling nila sa kama!

Sunod niyang sinunggaban ang aking kulay rosas na utong. Salit-salitan niya itong nilawayan at kinagat-kagat habang pinapaikot ang kanyang mga dila. Hindi rin nakatakas sa kanyang paglamas ang dibdib ko. Parang babae niyang nilamas ang mga utong ko.

Nang masiguro niyang naipadama ang sarap sa aking dibdib, pinadapa niya ako sa kama.

Iniusli ko naman ang puwet ko na parang puta.

Kakantutin niya na ba ako? Akala ko ba magpa-practice pa ako? Shit! Kaya ko na ba?!

Nasagot ang mga katanungan ko nang maramdaman ko ang kanyang dila sa entrada ng butas ko. Mainit ang kanyang dila na para bang nagpupumilit pumasok sa aking nagbabagang butas.

“Uggghhh! D-Daddy Raf…! N-Nilagyan ko yan kanina ng lube! Ahhhh…!” paalala ko sa kanya habang sarap na sarap na umuungol. Hindi malaman kung nag-aalala o sinasabing huwag tumigil.

“Ang sarap ng butas mo! Flavored lube naman ang ginamit mo. Lasang strawberry,” sagot niya at muling nilantakan ang masarap kong butas.

Iniusli ko nang mabuti ang puwit ko at napakapit na lamang sa kobre kama. Nakakakiliti ang ginagawa niyang pagkain sa aking butas. Parang anytime, lalabasan ako sa ginagawa niya. Binabaliw ako ni Daddy Rafael.

“Ahhhmmm… Uggghhh… Ahhhmmm… D-Daddy… A-Ang sarap n-niyan… Ahhh!”

Hindi nakuntento si Daddy Rafael sa pagkain ng tumbong ko. Naramdaman kong pilit niyang pinapasok ang isa niyang malaking daliri.

Matangkad si Daddy Rafael. Malaki ang size ng kanyang mga paa, kaya hindi nakapagtataka na malaki rin ang mga daliri niya sa kamay. Mukhang sakop nga ng kanyang buong kamay ang mukha ko. Bukod sa napakaguwapo, malaking tao si Daddy Rafael, kaya nga dambuhala rin ang kanyang burat. May lahing foreigner pa si Daddy kaya tiba-tiba ako sa kanyang pagpapaubaya sa akin.

Nilabas-masok niya ang kanyang daliri sa loob ng aking butas habang hindi itinitigil ang pagdila sa aking butas. Sarap na sarap ako, patunay diyan ang malakas kong mga ungol.

Nang masanay na ang butas ko sa isa niyang daliri, sunod niyang dinagdagan ito ng isa pa. Pabilis nang pabilis ang mga galaw niya sa loob ko. Dinagdagan niyang muli ng isa pang daliri kaya tatlong daliri na ang nasa loob ko. Syempre, mas mataba pa rin ang burat niya kaysa sa pinagsamang tatlong daliri niya.

Bumilis muli ang pag-finger niya sa akin. Ang pag-ungol at paghinga ko rin ay pabilis na rin nang pabilis. Ramdam ko ang paparating kong kasukdulan kahit hindi ko hinahawakan ang burat ko.

Iba talaga kapag Daddy na! Bihasa na! Shit! Hindi na ako makapaghintay na makantot!

Ilang saglit pa, nanginig ang katawan ko at nanigas ang aking mga binti. Ito ay naging hudyat na malapit na ang paglabas ng aking masaganang tamod. Sa aking pagkadismaya, biglang itinigil ni Daddy Rafael ang ginagawa niya sa akin.

“Mamaya ka na magpalabas. Paligayahin mo rin ako…” utos niya.

Agad siyang humiga sa kama at inutusan akong umibabaw sa kanya. Naka-69 na posisyon na kami.

Dinilaan niyang muli ang naglalawa kong butas kaya hindi rin ako nagpatalo. Agad kong jinakol nang saglit ang malaki niyang burat at isinubo ito na para bang gutom na gutom at titeng tite ako.

Mga ungol lang namin ang maririnig sa loob ng kwarto ko. Kung nandito lang si Tita Cecil sa bahay, malamang ay maeeskandalo siya sa makikita niya sa amin ng kanyang boyfriend. Ang stepson niya, nagpapakaputa sa kanyang nobyo. Ang burat na kanyang isinusubo ay ekspertong sinusubo ng kanyang stepson. Sinong mag-aakala nito?

Sinusundot-sundot ng kanyang ekspertong dila ang bukana ng butas ko habang ini-stretch niya ito gamit ang kanyang mga kamay. Nagtagumpay naman siyang mapaghiwalay ang pisngi ng puwit ko dahil naramdaman kong bumuka ang butas ng puwit ko. Pinaikot-ikot niya ang dila niya sa entrada ko. Para siyang kumakain ng ice cream sa pamamaraan ng pagdila sa aking butas. Taas baba, kanan pakaliwa ang nagging ruta ng kanyang mainit na dila sa butas ko.

“Awww… Uggghhh… Ahmmm. D-Daddy…!” mga ungol ko sa kanya matapos niyang paluin ang maputi at malaman kong puwitan.

“Akin tong puwit mo! Akin lang ’tong butas mo. Naiintindihan mo?!” deklara niya sa akin.

“Y-yes, D-Daddyyy.. Aggghhh! Ahhhmmm. Owww!” ungol kong balik sa kanya at muling isinubo ang kanyang burat.

Ilang beses niya muling pinalo ang puwitan ko kaya naman nag-deepthroat na lang ako sa kanyang burat para mawala ang atensyon ko sa sakit. Masakit na masarap ang ginagawa niyang paghampas sa malaman kong puwetan.

Ngalay na ngalay na ang bunganga ko pero bakit ang tagal pa rin niyang labasan? Itinodo ko na ang paglamon sa kanyang burat pero mas matindi pa rin si Daddy Rafael! Paano niyang nagagawang pigilan ang paglabas ng kanyang masaganang krema?

Ilang saglit pa, naramdaman kong mas malaki na ang pumapasok sa aking butas. Pilit niyang pinapasok ang dildo sa aking tumbong.

Napaungol ako nang dire-diretso itong pumasok sa loob ko. Iniluwa ko ang mahaba at mataba niyang burat sa bibig ko at jinakol na lamang ito nang mabilis. Dinilaan ko ang katawan nito habang mabilis na dyina-jakol.

“Ahhhmmm… Aggghhhh… Shiiit! Owww… Uggghhh… Unggggh!” hindi ko mapigilang pag-ungol.

Binilisan niya ang paglabas-masok ng dildo sa puwit ko. Ginaya ko siya sa kanyang ikinilos sa pamamagitan ng pagjakol sa kanyang burat. Nararamdaman ko na ang nalalapit ko ng kasukdulan.

Ungol ako nang ungol. Parang isang mahika na wala na akong maramdamang kirot sa butas ko. Puro sarap na lang ang nararamdaman ko. Lalo na tuwing parang dumadampi sa prostate ko ang ulo ng dildo. Sa una lang talaga ang sakit, puro sarap na ang kasunod.

“M-Malapit na akong labasan, uggghhhh!” babala niya.

Ilang sandali pa, naramdaman ko na lalabasan na siya kaya eksperto ko muling isinubo ang kanyang burat. Nagtaas-baba ang mukha ko sa kanyang dambuhalang burat bago ko rin naramdaman ang paglabas ng tamod ko sa burat ko kahit hindi ko ito hinahawakan. Nilabasan na rin si Daddy Rafael dahil napakislot ang kanyang mga binti at nanginig.

Siguro, ang pagkiskis ng burat ko sa kanyang dibdib ang dahilan maging ang pagtama ng ulo ng dildo sa prostate ko kaya nilabasan ako ng

handsfree

. Tumirik ang mata ko nang nilabasan ako ngunit hindi ko pa rin iniluwa ang kanyang burat mula sa bibig ko.

Binilang ko kung ilang beses sumulpit ang kanyang makremang tamod. Halos walong beses itong sumulpit sa butas ng kanyang burat.

Nakadalawang beses na siyang nilabasan ngayong araw. Bakit ang dami pa niyang inilabas ngayon? Kakaiba talaga si Daddy Rafael. Maliban sa halata sa kanyang katawan ang stamina, napakasarap pa ng lasa ng kanyang tamod.

Hinding-hindi ko ito pagsasawaan. Araw-araw gagatasan ko siya kung kinakailangan. Wala akong ititira kay Tita Cecil. Pasensya na, Tita Cecil. Titeng-tite ang stepson mo.

Kabanata 5

Breakfast

Pagmulat ng mga mata ko, agad kong naramdaman ang kakaibang gaan sa katawan. Parang ang sarap-sarap nang naranasan ko kagabi. Panaginip lang ba ang lahat? Pero ramdam ko pa rin ang pagpasok kagabi ng dildo sa aking butas.

Napapikit ako saglit, hinayaan ang sarili kong balikan ang bawat haplos, bawat halik, bawat ungol na hindi ko kayang pigilan kagabi. Nakabihis na ako ng pantulog. Hindi na ako nakapag-dinner matapos ang naganap na bakbakan namin ni Tito Rafael.

Napangiti ako nang bahagya. Tangina, totoo ba ’yon? Ako ba talaga ’yong Pierre kagabi? Ang landi-landi mo, bakla!

Pero agad ding nawala ang ngiti ko nang mapansin kong wala na sa tabi ko si Tito Rafael. Kaninang madaling-araw, ramdam ko pa ang mahigpit niyang yakap, halos ayaw akong pakawalan. Ngayon, parang naglaho lang siya. Kantot-kalimot ba ito? Ayyy… Hindi pala niya ako natira kagabi ng kanyang dambuhalang alaga.

“Buwisit…” bulong ko sa sarili habang bumabangon.

Malinis na ang kuwarto. Mukhang naglinis si Tito Rafael. Naglinis ako ng katawan ko sa banyo ng kuwarto ko. Nilinis ko rin ang loob ko, in case na may bakbakan kami agad ngayong umaga. Iba na ang handa, dapat lagi tayong girl scouts.

Pagbaba ko, naamoy ko kaagad ang halimuyak ng kape at hotdog. Medyo natawa ako sa sarili ko. Ako palagi ang gumagawa nito sa bahay, ha. Ang sweet naman ni Tito Rafael. Nag-react agad ang sikmura ko dahil tanghali pa ang huling kain ko kahapon. Pinaghandaan ko kasi ang pagpasok ng binili kong dildo kaya hindi ako nag-heavy meal.

Nakita ko si Tito Rafael na nakatayo sa harap ng kalan, naka-t-shirt lang na manipis at boxers. Walang pakialam kung may makakita man, bakat na bakat ang kanyang muscles sa tamang parte nito sa kanyang katawan. Bakat na bakat din ang kanyang puwit at alaga sa kanyang boxers. Seryoso siya habang iniikot ang kawali, pero kahit gano’n, halatang may ngisi na nakatago sa labi niya.

“Oh, gising na pala ang baby ko,” bati niya, hindi man lang lumilingon. “Nagustuhan mo ba ang dinner in bed kagabi?”

Agad kong naramdaman ang init na gumapang sa pisngi ko. “Buwisit ka talaga, Tito. Wala kang preno.”

Humalakhak siya at saka inilapag ang plato ng itlog at hotdog sa mesa. Naupo ako, kunwari hindi apektado, at kinuha ang tinapay. Pero sa totoo lang, ramdam ko ang titig niya sa akin habang kumikilos ako.

Kung akala niya siya lang ang marunong manukso, nagkakamali siya.

Sinadya kong kagatin ang tinapay nang dahan-dahan, pinadaan sa dila ko ang gilid bago lunukin. Ganoon din ang ginawa ko sa hotdog. Dinilaan ko muna ito sa katawan bago isinubo nang dahan-dahan sa aking makipot na bibig. Isinubo ko ito na parang chinuchupa.

Nang sulyapan ko siya, nakita ko ang kunot sa noo niya, parang nagpipigil. Halos mapangiti ako.

“Bakit?” tanong ko, pilit pinapakalma ang boses ko. “May problema ba, Daddy?” mapang-akit ko pang tanong.

Biglang tumalim ang titig niya sa akin. “Pierre…” mariin niyang sambit, mababa at parang may bigat na babala. “Huwag mo akong sinasabayan kung hindi mo pa naman kayang papasukin ang buong burat ko.”

Napakagat ako ng labi. Kinabahan ako saglit, pero mas nanaig ang pilyo kong side. Inabot ko ang baso ng juice at uminom nang mabagal, hinayaan ko pang mabasa ang labi ko ng kaunti. Dahan-dahan kong dinilaan ang gilid bago muling tumingin sa kanya.

At doon, kita ko sa mukha niya ang pagbabago. Halos magdilim ang mga mata niya, parang may binabalak.

Putek… effective pala.

Tahimik kaming kumain nang ilang minuto, pero ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin. Hindi na ito simpleng agahan. Para bang laro na ng pasensyahan kung sino ang unang bibigay. At ang masama, ramdam ko ring nasisiyahan ako sa laban na ’to.

Nang matapos ako sa plato ko, sinadya kong mag-inat, umungol ng mahina, at ngumiti ng pilyo. “Hmm… sarap ng luto mo, Tito Rafael. Uggghhh…”

Mabilis siyang lumapit sa likuran ko, yumuko sa tenga ko, at bumulong nang may diin.

“Hindi pa ’yan ang pinaka-masarap na ipapatikim ko sa’yo.”

Kinilabutan ako mula batok hanggang talampakan. At bago pa ako makapagsalita, naramdaman ko na lang ang mainit niyang palad na dumapo sa hita ko, dahan-dahang dumudulas paakyat.

Tangina. Breakfast pa lang ’to, pero parang gusto na niyang sulitin ang buong araw.

Halos hindi ako makahinga nang maramdaman ko ang palad ni Daddy Rafael na dahan-dahang dumudulas sa hita ko. Mainit, mabigat, at parang sinasadya niyang pinatagal para lalo akong mabaliw sa kaba. Nagkunwari akong hindi apektado, pero sa loob-loob ko, para akong nag-aapoy.

“D-Daddy…” bulong ko, pilit pinapakalma ang tono. “Kumakain pa tayo.”

“Eh ano ngayon?” mabilis niyang sagot, sabay yakap mula sa likod ko. Naramdaman ko ang hininga niya sa leeg ko, mainit, nanunukso. “Masarap namang pagsabayin ang pagkain at paglalaro, ’di ba? Ayaw mo bang kainin kita dito?”

Napasinghap ako nang maramdaman kong hinahalikan na niya ang gilid ng panga ko, pababa sa leeg. Pinipigilan ko ang sarili kong hindi mapaungol, baka lalong lumakas ang kanyang loob. Pero tangina, mahirap pigilan lalo na’t ramdam ko ang mga labi niya na parang sinusunog ang balat ko.

“Ahhhmmm, D-Daddy…” ungol kong mahina, sabay hawak sa braso niyang nakapulupot sa akin.

Bigla niya akong pinaharap, halos ibangga ako sa mesa. Napatitig ako sa kanya at doon ko nakita kung gaano ka-demonyo ang kanyang ngisi.

“Kanina ka pa nanunukso, Pierre,” bulong niya, halos nakadikit na ang labi niya sa labi ko. “Akala mo makakaligtas ka?”

At bago pa ako makasagot, sinunggaban na niya ako ng halik. Hindi na iyon tulad ng medyo banayad kagabi. Ngayon, halik iyon ng gutom, ng pag-angkin. Mabilis, mariin, halos hindi ako makahinga. Pero imbes na umatras, sinalubong ko siya. Lumaban ako.

Hindi tayo pinalaki ng sexbomb para hindi lumaban!

Naramdaman kong bumangon ang init sa loob ko, lalo na’t itinulak niya ako nang bahagya paupo sa mesa. Ang pinggan at baso, nausog at gumulong sa gilid, pero wala kaming pakialam.

“D-Daddy… Ahhhmmm” halos sabog ang boses ko habang hinahabol ang hininga. “Tangina mo…”

“Bakit? Ayaw mo ba?” balik niya, sabay halik ulit, mas mapusok, mas walang preno.

At doon ko lang na-realize, kahit anong gawin ko para magpigil, kahit anong arte kong banat, sa kanya pa rin talaga ako bibigay. Sa init niya, sa halik niya, sa paraan niyang kayang gawing laruan ang katawan ko.

At sa totoo lang… ayoko ring tumigil.

Ang buong mundo ko, umiikot lang ngayon sa init ng mga labi at kamay niya. Hinawakan niya nang mariin ang bewang ko, hinila ako palapit hanggang magdikit ang mga katawan namin. Ramdam ko ang tigas niya, mariing nakadiin sa pagitan ng hita ko. Doon pa lang, halos manlambot na ang tuhod ko kung nakatayo ako.

“Kanina ka pa nanunukso,” bulong niya, mariin ang boses, sabay dila sa leeg ko. Para akong kuryenteng binuhusan, napaungol ako nang hindi sinasadya. “Ngayon… tingnan mo ang resulta. Tigas na tigas ang burat ko sa’yo.” ani niya at halata naman sa tent na nagawa ng burat niya sa boxers niya.

“Tangina, D-Daddy…” nanginginig ang tono ko pero mas lalo lang siyang ngumisi.

Pinagapang niya ang kamay niya sa ilalim ng shirt ko, mainit ang palad niyang dumudulas sa balat ko. Ramdam kong bumibilis ang tibok ng puso ko habang unti-unti niyang tinataas iyon. Hanggang sa wala na akong suot sa itaas at ramdam ko ang malamig na hangin ng umaga sa balat ko, kontra sa apoy ng mga halik niya.

Hinila niya pababa ang utong ko gamit ang bibig, sabay kagat ng kaunti. Napaliyad ako, halos mawalan ng kontrol.

“D-Daddy Rafa…” hingal kong tawag sa pangalan niya.

“Hmm?” tumingin siya sa akin mula sa dibdib ko, basang-basa ng laway ang balat ko. “Masarap ba?”

“Y-Yes, Daddy…” pero imbes na itulak ko siya, hinila ko pa ang buhok niya pabalik sa dibdib ko.

Mabilis niyang ibinaba ang halik niya, dumaan sa tiyan ko pababa. Hanggang sa napasinghap ako nang maramdaman kong binababa na niya ang shorts ko, mabilis na piniga ang kabuuan kong kanina pa namumukol.

“Daddy…!” halos mapasigaw ako, pero agad niyang tinakpan ng halik ang bibig ko para hindi lumabas ang ungol ko.

Mainit ang kamay niya habang jinajakol ako nang dahan-dahan, parang sinasadya pang ipunin ang bawat patak ng libog bago niya tuluyang bilisan. Naghalo sa katawan ko ang hiya, sarap, at pagkasabik.

At nang tuluyan niyang ibinaba ang shorts ko, naramdaman ko ang init ng dila niya sa butas ko, halos mabaliw ako sa sarap.

“Putangina… Ang saraaaaap!” halos mapasandal ako sa mesa, nanginginig ang mga hita. “Shit… ang sarap…”

Hindi siya tumigil, lalo pa niyang itinaas at ipinirmi ang mga hita ko at pinabilis ang pagdila niya. Nilalaro ng dila ang pinakabutas na para bang nagpupumilit pumasok, habang ang kamay niya ay nakahawak nang mariin sa balakang ko para hindi ako makaiwas. Para akong nalunod sa bawat hagod niya, bawat higop na nagpapalakas ng ungol ko.

At sa bawat segundo, unti-unti kong naramdaman na malapit na akong sumabog. Wala akong magawa kundi isubsob ang ulo niya, desperado, habol-habol ang hininga.

Tangina, kung ganito ang mga umaga namin… baka hindi na ako bumangon ng kama kahit kailan. Huwag ka nang umuwi, Tita Cecil!

Halos mawalan ako ng ulirat habang ramdam ko ang bawat higop at bawat dila ni Daddy Rafael sa pinakasensitibo kong butas. Hindi siya nagmamadali, pero alam kong sinasadya niyang paikutin ako sa sobrang sarap. Para bang gusto niyang makita akong mabaliw, gusto niyang marinig ang bawat ungol na pilit kong pinipigilan.

“D-Daddy…” nanginginig ang boses ko, kumakapit ako sa gilid ng mesa, halos mabaliw sa init. “Putangina, hindi ko na kaya—”

Bigla niyang mabilis na tinaas baba ang burat ko kasabay ng pagkain niya sa butas ko. Dinilaan nang mariin, sabay mabilis na inikot ang dila. Napaangat ang balakang ko nang kusa, pasubsob sa bibig niya, at doon na tuluyang nabasag ang kontrol ko.

“AHHHH! Daddy!” hindi ko na napigil ang malakas na ungol, sabay bagsak ng ulo ko sa mesa.

Pumulandit ang init ko patalsik sa tiyan ko, ang iba pa nga’y tumalsik sa mukha ko. Ang tunog ng paghigop niya, ang init ng hininga niya, lahat iyon naghalo para lalo akong manghina sa sarap ng kanyang ginagawa.

Nanginginig pa rin ang mga binti ko habang unti-unti niyang binitiwan ang burat ko, saka pinunasan ng dila ang gilid ng labi niya na parang wala lang sa kanya na nilantakan niya ang tumbong ko.

Tumingin siya sa akin, may demonyong ngiti, habang nakaluhod sa harap ko. “Good morning, Pierre.”

Halos hindi ako makapagsalita, hingal na hingal, pawis na pawis. Pero sa kabila ng lahat, hindi ko mapigilang ngumiti pabalik.

“Buwisit ka…” hingal kong sagot, sabay hawak sa batok niya at hinila siya pataas para halikan. May tamod pa ang pisngi ko, pero wala na akong pakialam. Mas lalo lang akong tinablan.

At doon ko lang napagtanto. Simula ngayong umaga, hindi na magiging simple ang mga araw ko. Dahil sa tabi ko, may isang Daddy Rafael na hindi marunong magpigil.

At mas lalong hindi marunong magpaubaya.

Kabanata 6

Thrust

Hingal pa rin ako nang humiwalay ang mga labi namin. Mainit ang katawan ko, nanginginig pa ang mga tuhod ko, pero sa halip na manghina, may kumislap na kakaibang apoy sa loob ko.

Parang gusto ko nang magpawarak kay Daddy Rafael!

Kanina, ako ang nilaro. Ako ang sinagad. Pero ngayon, gusto kong ipakita kay Daddy Rafael na hindi ako basta-basta nagpapatalo.

Hinila ko siya palapit, pinuwesto sa gitna ng mesa, at bago pa siya makapagtanong, itinulak ko siya nang madiin hanggang sa siya naman ang nakaupo ngayon sa mesa.

“Baby?” nakataas ang kilay niya, pero halata sa mga mata niya ang gulat at sabik.

Ngumisi ako nang pilyo. “Akala mo ikaw lang ang marunong manukso?”

Bago pa siya makasagot, sinunggaban ko kaagad ang labi niya. Mariin, mapusok, halos hindi ko siya bigyan ng pagkakataong huminga. Naramdaman kong napakapit siya sa bewang ko, pero agad ko iyong inalis, tinulak ang kamay niya pababa.

“Ako naman ngayon,” bulong ko sa tainga niya, mababa at mariin.

Napangisi siya, pero hindi na kumibo. At doon ako lalong ginanahan.

Dinilaan ko ang leeg niya, pababa sa dibdib, at mabilis kong hinubad ang shirt niyang nakasuot. Kita ko agad ang matigas niyang katawan, pinasasayaw ng bawat hininga niya. Dinilaan ko ang utong niyang kulay tsokolate, kinagat ng kaunti, at napaungol siya.

“Shit, Pierre…”

“Hmmm?” tumingin ako pataas, nakangisi. “Masarap ba? O gusto mo pang dagdagan ko?”

Hindi siya sumagot, pero bakas sa mukha niya ang libog na halos sumabog.

Pinagapang ko ang kamay ko sa boxers niya, at ramdam ko agad ang matigas at malaking umbok doon. Sinadya kong hagurin nang marahan, pabalik-balik, hanggang mapamura siya.

“Putangina, Baby, huwag mo akong bitinin—”

Pero imbes na sundin siya, bigla kong hinatak pababa ang boxers niya at agad kong isinubo nang buo ang burat niya. Deepthroat kung deepthroat ang ginawa ko sa kanya. Para akong isang buwan na hindi nakasubo ng burat sa ginagawa ko.

“F-FUCK!” napasigaw siya, sabay kapit nang mariin sa buhok ko.

Ngayon ako naman ang naglaro. Mabagal, mabilis, paikot-ikot, parang gusto kong ibalik lahat ng ginawa niya kanina sa akin. At sa bawat ungol niya, sa bawat mura niya, lalo kong pinipilit na ipakita na kaya kong mas maging wild kaysa sa kanya.

Ginamit ko pa ang dalawa kong kamay habang siya’y chinuchupa. Isa sa kanyang dalawang itlog samantalang ang isa nama’y sa katawan ng kanyang burat.

At nang magsimulang manginig ang mga hita niya, alam kong malapit na siya. Kaya lalo kong ginalingan, binilisan, sinipsip, nilaro ng dila. Hanggang sa marinig ko ang boses niyang halos magmakaawa na.

“B-Baby… lalabasan na ako—”

Hinawakan ko ang balakang niya, hindi ko tinantanan nang kakachupa ang kanyang dambuhalang burat. At ilang saglit pa, naramdaman ko ang pagsabog niya sa loob ng bibig ko. Mainit, malakas, at tuloy-tuloy ang naging pagsabog ng kanyang krema.

Napamura siya, napaungol, halos mawalan ng ulirat.

Nang matapos, dahan-dahan akong umangat, pinunasan ng dila ang labi ko, at tumingin nang direkta sa mga mata niya.

“Good morning din, Daddy Rafael,” sabi ko, sabay ngisi sa kanya.

Hingal pa rin si Daddy Rafael, nakasandal sa mesa, pawis na pawis, at halatang ubos sa ginawa ko. Ngayon lang ako nakakita ng gano’n sa kanya. Yung tipong ako ang nagpatirik ng mata niya. Sa tuwing naririnig ko sila ni Tita Cecil, hindi naman siya ganyan kung makasigaw.

Ang sarap niyang pagmasdan habang nakasandal sa mesa. Pawis na pawis ang katawan na tipong modelo sa mga magazine. Hulmang-hulma ang kanyang katawan dahil alaga niya ito sa gym.

“Tang inang bata ka, Pierre…” bulong niya habang pinipilit makabawi ng hininga. “Hindi ako papayag na ikaw lang ang masaya.”

Bago pa ako makagalaw, bigla niyang hinawakan ang bewang ko at binuhat ako. Literal na binuhat na parang bagong kasal, hindi alintana ang bigat ko, at halos mapasigaw ako sa gulat.

“Tito! Ano ba—”

Hindi na ako nakatapos. Hinalikan niya ako nang mariin habang dinadala ako palabas ng kusina. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang lakas ng bawat hakbang habang papunta kami sa itaas. Dinala niya ako sa kuwarto ko at ibinagsak sa kama, halos mawalan ako ng hininga, pero ang totoo, lalo lang akong nag-init.

“Round two na tayo,” bulong niya, nakatayo sa harap ko, nakatingin pababa na para bang siya ang hari.

Pero hindi ako pumayag. Agad kong hinatak ang braso niya, pinaupo sa kama, at ako naman ang pumatong sa kanya.

“Ako pa rin ang may kontrol ngayon,” ngisi ko, sabay dila sa labi ko.

Nakita ko ang pagkagat niya sa sariling labi. Halatang libog na libog siya sa laro ko. Kaya lalo kong pinagapang ang kamay ko pababa sa tiyan niya, pababa pa hanggang sa muling tumigas ang katawan niya sa pagitan namin.

“Putangina, Pierre…” ungol niya. “Hindi ka nauubusan ng mga pakulo?”

Ngumisi ako at hinila ang ulo niya palapit, hinalikan siya nang madiin. Habang ginagawa ko iyon, dahan-dahan kong ginigiling ang balakang ko sa ibabaw niya. Ramdam ko ang pagtigas muli ng kanyang burat. Maging ang kanyang pag-ungol na pilit niyang pinipigilan pero lumulusot pa rin.

“Masarap ba?” bulong ko sa tenga niya, halos kagat pa ang tenga niya habang gumigiling sa kanyang ibabaw. Ramdam ko sa butas ko ang kanyang burat kaya mas lalo ko itong diniinan habang gumigiling sa kanyang ibabaw.

“S-Shit… oo…” sagot niya, halos sabog ang boses.

Ramdam na ramdam ko ang init niya, nakadiin, handang-handa na. Sa halip na magmadali, sinadya kong paikutin, ikiskis, at paglaruan ang burat niya gamit ang katawan ko.

“B-Baby… tangina, huwag mo akong pahirapan,” halos magmakaawa na siya.

Ngumisi ako, humawak sa balikat niya, at bumulong: “Eh di patunayan mong kaya mo ako.”

At doon ko naramdaman ang biglang pagkilos niya. Pinihit niya ang katawan namin at nakaibabaw siya sa akin. Hinalikan niya akong muli habang pinapadapo ang kanyang mga kamay sa katawan ko. Natagpuan niya ang mga butas ko at pilit pinapasok ang kanyang mga daliri.

Hindi ko namalayan at naramdaman ko na lang na may malamig na likido siyang pinahid sa butas ko. Kasabay ng likidong ito ay ang pagpasok din ng kanyang malalaking daliri sa aking butas. Pabilis nang pabilis ang pagkilos ng kanyang mga daliri sa butas ko.

Nararamdaman ko ang sakit ngunit hinahalikan niya ako nang todo upang mawala ang atensyon ko roon. Ilang sandal pa, itinigil niya ang aming halikan at pinahiran ng lubricant ang kanyang dambuhalang burat.

“Handang-handa ka na. Aangkinin na kita. Dadahan-dahanin ko lang, Baby.” deklara niya sa akin.

Napatango naman ako sa kanya at pumikit na lamang upang paghandaan ang kanyang pagpasok. Ibinuka ko pa ang aking mga hita upang mas maging madali sa kanya ang pagwarak sa akin.

Unti-unti siyang kumilos. Naramdaman ko ang malaking ulo ng kanyang burat sa aking entrada na nagpupumilit pumasok. Bumaba ang mukha ni Daddy Rafael upang ako ay halikan. Hinalikan niya ako sa mga labi, sa pisngi, sa leeg, at maging sa tainga. Ramdam ko ang ibayong kiliti sa kanyang ginagawa. Waring ibinabaling ang aking atensyon papalayo sa paparating na sakit.

Ilang saglit pa, pumasok ang ulo ng kanyang burat sa aking butas.

“A-Araaayyy… A-Annnggg s-sakiiit, D-Dadddyyy!” reklamo ko.

“A-Ang sikip mo, shiiit!” puri niya sa akin. “Mawawala rin ang sakit, konting tiis lang, Baby. Mamaya, sasarap din iyan.” pag-aalo niya sa akin.

Gumalaw siyang muli at lumagpas na sa kalahati ang kanyang naipasok. Napakapit ako sa kanyang likuran upang kumuha ng lakas. Nakalmot ko pa siya sa kanyang likod dahil sa sakit na nararamdaman ko. Hingal na hingal ako at halos magmakaawa sa isipan na itigil na muna.

Shit! Ang sakit! Akala ko ba masarap magpakantot? Kaya mo iyan, Pierre! Mamaya puro sarap na lang mararanasan mo kay Daddy Rafael! Ginusto mo ’to di ba? Puwes, magtiis ka!

Hinalikan niya akong muli at nilamas ang dibdib ko. Unti-unti siyang muling umulos hanggang sa naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang balakang sa puwitan at ilalim ng hita ko. Naisagad niya na ang kanyang burat!

“Ahhhmmm, D-Daddddyyy…”

“F-Fuck! Ang sikip mo, ang saaaarrrraaap.”

Sabay naming ungol. Wala na kaming pakialam kung umaga pa, kung may makarinig man.

Sa oras na iyon, wala na talagang ibang mundo. Kami lang. Ako at si Daddy Rafael. At ang libog na parang walang katapusan.

Ramdam na ramdam ko ang init ni Rafael habang magkasugpong kami sa kama. Malakas ang hawak niya sa balikat ko, halos bumaon naman ang mga daliri ko sa balat niya habang nakayakap ako, para bang ayaw ko siyang pakawalan kahit isang segundo.

Hindi muna kami gumalaw. Para bang sinasanay ang butas ko sa laki ng kanyang burat. Hinalikan niya ako nang masuyo.

“Baby… tangina, ang sikip mo talaga…” ungol niya, mababa at halos garalgal. Piniga ko pa ang aking butas matapos niyang sabihin iyon, may pinatutunayan.

“Shiiittt! Pigang-piga ang burat ko!” mangha niya sa aking ginawa.

Napakagat ako ng labi, pilit pinipigilan ang ungol pero hindi ko na nakayanan. “Shiiit, Daddy… ang init ng burat mo…”

Dahan-dahan kong ginalaw ang balakang ko, paikot, hanggang sa pareho kaming mapasigaw sa sarap. Nakatingin ako nang diretso sa mga mata niya. Mapungay, puno ng pagnanasa, at parang sinasamba ang buo niyang pagkatao.

Para bang binibigyan ko na siya ng senyas na handa na akong magpawarak sa kanya.

Kabanata 7

Release

Nakasalampak siya sa ibabaw ko habang ginigiling ko ang puwit ko. Pawisan, mabigat ang dibdib niya na nakadikit sa’kin. Ramdam ko ang bawat pulgada ng burat niya na nakabaon nang sagad sa akin, punung-puno ako, parang mababaliw sa sensasyong bumabalot sa amin.

“B-Baby…” garalgal ang boses niya, nakabaon ang mukha sa leeg ko. “Ang init mo sa loob… ang sikip-sikip…”

Napakapit ako sa balikat niya, halos masugatan na siya sa kuko ko. “D-Daddy… dahan-dahanin mo pagkantot sa akin, ha… shiiit…” Pero sa totoo lang, gusto kong bilisan niya… Gusto kong warakin niya ako. Gusto kong kantutin niya ako hanggang sa mamanhid ang butas ko.

Unti-unti siyang gumalaw. Mabagal sa una, parang pinapalasap ang bawat ulos. Ramdam ko ang pagpasok at paghugot niya, mabigat at mariin, hanggang sa hindi ko na napigilan ang malakas na ungol.

“Ahhh… Daddddyyyy!”

Basang-basa na ako ng pawis, parang mababaliw sa tindi ng ginagawa namin ni Daddy Rafael. Nasa ibabaw ko pa rin siya, naka-missionary, at mariin akong binabayo. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya, ang dibdib niyang pawisan na nakadikit sa dibdib ko, at ang bawat ulos na parang gustong durugin ang buo kong kalamnan.

Lalo lang siyang ginanahan sa mga ungol ko. Bawat kadyot niya, sinasabayan ng marahas na halik sa labi ko, laway sa laway, kagat sa labi, halinghing na sabog sa pagitan naming dalawa.

“Baby… tangina… ang sarap-sarap mo… Ang init mo sa loob… ang sikip-sikip…“bulong niya, paulit-ulit, sabay madiing ulos na halos ikabali na ng bewang ko. Mainit ang hininga niya, humahagod sa balat ko.

Hindi ko na alam kung saan ako kakapit. Sa bedsheet ba, sa buhok niya, o sa likod niya na puno na ng pawis. Bawat galaw niya, parang sinasagad ako hanggang sa kaluluwa ko.

“R-Ramdam ko, gusto mong wasakin kita. Gusto mo ba iyon, ha? Wasakin ba kita, ha? Sagot!” tanong niya sa akin.

“Y-Yes, D-Daddy… bilisan mo pa… wasakin mo ’ko, please…” Hindi ko na mapigilang magmakaawa, ganoon kalupit ang sarap na pinapalasap niya sa akin.

Umungol lang ako, at doon niya binilisan ang pag-ulos. Sunod-sunod, mariin, walang pakundangan. Ang kama, kumakalabog na sa dingding. Ang hininga ko, putol-putol na, halong ungol at mura na ang maririnig sa akin.

“Shiiit, Daddy!” halos mapasigaw ako.

Pabilis nang pabilis, mas malalim, mas brutal na ang ritmo niya. Ang headboard ng kama, tumatama na sa pader ng kuwarto ko. Puno na ng mga ungol at mura naming dalawa ang apat na sulok ng kuwarto ko. Wala na kaming pakielam kung may makarinig man sa amin.

“Shiiit… Baby… mababaliw ako sa’yo… ang sarap mo!” halos pasigaw niyang ungol.

“Dadddyyy… huwag kang titigil! Sige pa! Sige paaaa!” sigaw ko na halatang sarap na sarap. Parang kanina, hapdi ang nararamdaman. Ngayon, sarap na lang ang nalalasap ko. Totoo nga!

Hinawakan niya ang mukha ko, tinitigan ako nang diretso habang bumabayo siya. Mapungay ang mga mata niya na puno ng pagnanasa at pagmamay-ari. Doon ko lang naramdaman na hindi lang katawan ang inuubos niya. Pati ang kaluluwa ko, hawak na rin niya sa oras na ito.

Hanggang sa ramdam ko na ang pamimigat ng puson ko, ang pamimigat ng dibdib ko sa bawat hingal ko. “D-Daddy… malapit na ako… shiiit… tang ina!”

Bigla siyang huminto sa paggalaw.

“Nag-uumpisa pa lang tayo. Sabay tayong magpalabas mamaya.” tugon niya. Basang-basa na ng laway at pawis ang mga labi namin nang ngumiti siya. “Ikaw naman sa ibabaw, Baby.”

Hinugot niya saglit ang kanyang burat sa aking butas. Gumawa pa ito ng tunog tanda na masikip pa ang aking tumbong. Sa kanyang paghugot, ramdam ko ang puwang na iniwan ng kanyang burat sa aking loob. Parang may kulang. Kaya dapat pasukan agad ng kanyang dambuhalang nota.

Umalis siya sa aking ibabaw at humiga. Kinuha niya muli ang lubricant sa bedside table at pinahiran ang kanyang burat. Bago pa ako makatanggi, hinila niya ako pataas. Naka-upo siya ngayon sa kama, nakasandal pahiga sa headboard at sa kanyang likod ay ang mga malambot na unan. Pawis na pawis siya, galit na galit pa rin ang burat niya na kumikintab sa pre-cum.

Batak na batak pa ang kanyang katawan. Ang sarap-sarap ng kanyang katawan lalo pa na ito ngayon ay pawisan.

Dahan-dahan akong umupo sa ibabaw niya. Ramdam ko ang tigas at init niya nang dumikit ito sa butas ko. Kumapit ako sa balikat niya, at dahan-dahang ibinaba ang sarili ko.

“Uhhhhh—shiiit, D-Daddy…” napapikit ako nang tuluyan kong inupuan ang burat niya. Punung-puno ako, sagad na sagad, parang mapupunit na naman ang dingding ng butas ko.

“F-Fuuuck, Baby…” napakapit siya sa bewang ko, madiin. “Ang sikip mo talaga. Tangina!” pauli-ulit niyang puri sa akin.

Nakasalampak na ako sa ibabaw niya, halos humihingal sa bigat ng pakiramdam. Pero nagsimula akong gumiling. Paikot-ikot, marahan sa una, ramdam ang bawat pulgada ng burat niya na kumakaskas sa dingding ng loob ko.

Napakagat ako ng labi, halos mawalan ng kontrol. “Ahhh… Daddy… ramdam na ramdam ko burat mo… shiiit…”

Hinawakan niya ang mukha ko, sabay mariing halik. Sumandal siya sa headboard kaya napasama ako sa kanya. Humigpit ang mga kamay niya sa bewang ko, ginagabayan sa pagtaas at pagbaba sa kanyang dambuhalang burat.

“Giling pa, Baby…” ungol niya, malalim ang boses. “Gusto kong makita kang mabaliw sa burat ko.”

At ginawa ko nga. Ginigiling ko ang balakang ko, taas-baba, paikot, habang nakadikit ang katawan ko sa katawan niya. Pawis at laway ang naghalo sa balat namin. Ang dibdib niya, mabigat at basa, nakadikit sa dibdib ko. Ramdam ko ang bilis ng paghinga niya laban sa akin.

“Ahhhh… D-Dadddddyyyy!” hindi ko na mapigilang mapasigaw.

Binilisan ko pa ang pagtaas-baba sa kanyang nakakaakit na ari, halos mawalan ng kontrol, parang mababaliw na sa sarap. Habang ginagawa ko iyon, sinasabayan niya ng kadyot mula sa ilalim ang kilos ko. Malakas, mariin, todo-bigay, nakakasira ng ulirat.

“Putangina, Baby… tangina… ang sarap mo! Gusto mo ba ’to, ha? Palagi kitang kakantutin, ha? Aaraw-arawin natin to, ha?!” halos pasigaw niyang ungol, sabay kagat sa balikat ko.

“Daddyyy… huwag kang titigil!” halos iyak na ako sa sarap. “Sige pa! Sige pa!”

At lalo siyang nagwala. Pareho kaming nagkakandaliyad, nagkakandarapa, hanggang sa ramdam ko na ang pamimigat ng puson ko, ang pagkislot ng buong katawan ko.

“Sabayan mo ako, Baby… sabay tayo. Ahhhmmm… Ang sarap… Shiiiiit!” hingal niyang sagot, sabay madiing kadyot na nagpakislot sa buong katawan ko.

At ilang atras-abante pa niya, sumabog ako sa pagitan naming dalawa kahit hindi ko hinahawakan ang burat ko. Malakas, halos mawalan ako ng malay sa tindi ng sarap. Kasabay noon, ramdam ko pa rin ang matinding pagsagad niya, ang init na pumupuno sa loob ko, sunod-sunod, walang preno. Napakainit ng pinutok niya sa loob.

“A-Ang init ng tamod mo, Daddy.” wika kong nang-aakit sa kanya gamit ang mapungay kong mga mata.

Pareho kaming nanigas, umungol nang malakas, at bumagsak ako sa dibdib niya, pawisan at nanginginig lang. Ilang saglit kaming pareho lang na hinihingal, walang imikan, pawis, tamod ko at laway ang naghalo sa balat namin ngayon. Ngunit, wala kaming pakielam.

Pagkatapos, iniangat ko ang ulo ko at hinalikan niya ako, masuyo, malambot, malayo sa brutalidad niya kanina. “Baby…” bulong niya. “Ako lang kakantot sa’yo, ha?”

Hindi na ako nakapagsalita. Napahawak lang ako sa batok niya, sabay hila para muling mahalikan siya.

Mainit pa rin ang katawan namin. Nakadikit ako sa pawisan niyang katawan at halos wala nang lakas ang mga kalamnan ko. Pero ramdam ko pa rin si Daddy Rafael sa loob ko. Matigas pa rin siya, kumikibot, parang ayaw akong bitawan.

Tang ina! Nakailang putok na siya, hindi pa rin lumalambot ang malaki at matabang burat niya! Mahapdi na ang pepe ko! Parang hindi siya forty years old!

Nakapahiga na lang ako sa kanya, nakabaon ang mukha sa leeg niya. Malalim pa rin ang hininga niya pero dahan-dahan na itong bumabagal. Hinagod niya ng dila ang balat ko, mula leeg hanggang tainga, bago siya bumulong muli.

“Baby… ang sarap mo. Hindi ko alam kung paano pa ako titigil sa’yo. Hindi kita tatantanan talaga.”

Napakagat ako ng labi. “Tangina, Tito Rafael… Boyfriend ka ni Tita Cecil pero nagpakantot ako sa’yo. Malaking kasalanan ito pero ginawa ko pa rin. Nagpadala ako sa libog.”

Hinawakan niya ang baba ko at pilit na pinatitingin sa kanyang mga mata. Pawisan ang mukha naming dalawa, nangingintab ang balat, pero mas lalo siyang guwapo sa ganitong ayos niya. Dinampi niya ang labi niya sa akin, Masuyo at halos kabaligtaran ng mga ulos niya kanina na sobrang ligalig.

“Wala kang kasalanan…” bulong niya. “Ako ang may kasalanan ng lahat. Itatama natin ang lahat…” alo niya sa akin.

Naramdaman kong kumibot siya, sagad pa rin. Napaungol ako, mahina pero puno ng init. “Buwisit ka… gusto mo akong mabaliw, no?”

Ngumisi siya, tinusok ng daliri ang pisngi ko. “Kung mababaliw ka man, sa kantot ko mababaliw ka.”

Naghalo ang tawa at ungol ko. Hinila ko siya pataas para muling mahalikan, masuyo at mabagal ngayong pagkakataon. Ang dila niya, malambing na gumapang sa akin, hindi na gutom kundi parang nangsusuyo na.

Habang nakabaon pa rin siya, dahan-dahan niyang giniling ang balakang niya. Hindi mabilis, hindi brutal, kundi mabagal, mariin, parang sinasadya niyang ipaalala sa akin kung gaano ako kapuno gamit ang kanyang sandata.

“Shiiit… Daddddyyyy…” halos humalinghing ako.

“Gusto ko maramdaman mo palagi ang burat ko,” bulong niya, sabay haplos sa mukha ko. “Buong-buo. Sa’yo iyan ngayon. Walang Cecil sa pagitan natin.”

Napakapit ako sa batok niya at hinila siya ulit. “Sige, Daddy… ubusin mo ako. Laspagin mo ako.”

At doon, pinihit niya ang aming katawan, nasa ilalim niya akong muli. Nagsimula siyang gumalaw sa ilalim ko. Mabagal, sinasadya, parang bawat ulos ay marka ng kanyang husay sa pakikipagtalik. At sa bawat ungol ko, bawat titig niya, alam kong tama siya. Mababaliw nga ako… pero sa kanya lang naman. Sa pagtira niya sa aking butas.

Nakahiga pa rin ako, yakap-yakap ko ang kanyang buong katawan. Nakapulupot ang mga hita ko sa kanyang katawan habang ramdam ko ang init niya na nakabaon sa loob ko. Hindi niya pa rin binubunot ang burat niya, at sa bawat malalim na hinga niya, nadudurog ako sa bigat ng presensya niya sa ibabaw ko.

“Baby…” bulong niya, halos nakadikit ang labi niya sa tenga ko. “Gusto ko pa. Hindi pa ako tapos.”

Napakagat ako ng labi, hinila ang bedsheet sa gilid para kumapit. “Daddddyyyy… hindi ka pa tapos? Tangina, mahapdi na.”

Ngumisi siya, masama pero nakakaadik. “Pero kaya mo pa… ramdam ko.”

At doon niya sinimulan muli. Dahan-dahan na kumikilos ang balakang niya. Mabagal lang sa una, parang gusto niyang iparamdam na nasa kanya pa rin ako, na siya ang may kontrol. Ramdam ko ang kahabaan niya na muling humahagod sa bawat parte ng loob ko, hanggang sa napakapit ako sa likod niya nang madiin.

“Shiiit… Dadddyyyy…” napalakas ang ungol ko.

“Ang sarap mo pa rin, Baby… ang init mo… hindi kita pagsasawaan… lalaspagin kita palagi…” bulong niya, sabay madiing ulos.

Halos mapasigaw ako. “Daddddyyy! Dahan-dahan lang—” pero hindi na ako nakatapos ng sasabihin, kasi sunod-sunod na ulos ang binigay niya. Mabagal sa una, pero biglang bumilis. Malalim. Parang gusto niya akong lamunin nang buong-buo.

Mabuti na lamang ay hindi niya hinugot ang burat niya kanina. Parang naging instant lubricant ang tamod niya na ipinunla niya kanina lamang. Nanginginig ang buong katawan ko, napapapikit, habang bawat ulos niya ay kumakaskas sa pinaka-sensitibong parte sa loob ko. Parang may naaabot ang burat niya sa kaloob-looban ko. Nawawala ang kati tuwing humahagod ang burat niya sa loob ko.

“Ahhh! Shiiit! Daddy! Tangina mo!” halos mapasigaw ako sa kama.

Natawa siya, pero pawis na pawis na rin. “Oo, tangina nga ako… tangina mong Daddy mo!”

Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko, itinulak pataas sa unan, at buong bigat niyang ibinaon ang sarili niya sa’kin. Parang dinidikdik niya ako sa kutson, parang walang ibang bagay na mahalaga kung hindi ang pagkakabaon niya sa loob ko.

“Daddddyyy… mababaliw ako sa kantot mo!” sigaw ko, halos manginig ang boses ko.

“Iyan ang gusto mo ’di ba? Kinakantot ka nang sagad?!”

Ang mga ungol ko, halong iyak at halinghing na, wala na akong kontrol.

Ramdam kong muli na naman akong sasabog, mabilis, parang wala akong laban. “Daddy… malapit na naman ako… tangina…”

“Sabayan mo ako!” pasigaw niyang ungol, sabay mariin at mabilis na ulos.

At ilang saglit pa, sabay kaming sumabog ulit. Kumalat muli ang tamod ko sa pagitan naming dalawa. Siya naman ay malalim na pinuno ng tamod niya ang loob ko. Mainit ang kanyang ipinunla sa loob ko. Parang hindi siya nauubusan ng tamod. Kaya siguro malaki ang bayag niya. Maraming tamod na nakaimbak.

Pareho kaming nanigas, pareho kaming napasigaw ng ungol na punong-puno ng sarap at pagod. Bumagsak siya sa dibdib ko, pawis na pawis at nanginginig.

Niyakap ko siya at humihingal. “T-Tangina… D-Daddy… nakadami na tayo… gusto mo ba akong patayin sa sarap? Gusto mo ba akong patayin sa kantot mo?” bulong ko na nanghihina na.

Natawa siya, mahina pero malandi. “Kung mamatay ka man… atleast siguradong masarap.”

At doon na ako nilamon ng kadiliman sa sobrang pagod habang masuyo niyang pinapatakan ng halik ang pisngi, noo, at labi ko.

A/N

Mahaba na ’to ha! Happy reading! Paputok na kayo

Kabanata 8

Drove

Nagising ako bandang alas-sais na ng gabi. Hindi na ako nakapagtanghalian dahil sa sarap at pagod ng kantutan namin ni Tito Rafael. Pag-aari man siya ng iba, wala man lang akong maramdamang konsensya para kay Tita Cecil na nagpapakain at nagpapa-aral sa akin.

Tandang-tanda ko pa ang ginawa niyang kahayupan noon kay Daddy noong nabubuhay pa ang ama ko.

Mainit ang hapon, tirik ang araw sa labas, at ang buong bahay ay tahimik. Masyadong tahimik para sa dalawang taong nasa bahay. Dalawa lang kami ni Tita Cecil. Iyon ang akala ko.

Nasa kwarto ako noon, nakahiga, kunwari’y nagbabasa ng libro, pero ang totoo, wala akong naiintindihan sa mga letra nito. Ang ingay lang ng electric fan ang naririnig ko.

Tumaas ang kilay ko nang mapansin kong wala ni isang tunog mula sa kusina o sala. Karaniwan, si Tita Cecil, maririnig kong nag-aayos ng mga gamit sa bahay, tumatawag sa kanyang cellphone kausap ang mga kaibigan, o kung hindi, nanonood ng Koreanovela sa tv. Pero ngayon, wala. Blangkong katahimikan.

Bumangon ako, parang may kutob na hindi ko maipaliwanag. Lumakad ako dahan-dahan, nakayapak pa, pababa ng hagdan. Habang papalapit ako, unti-unti akong nakarinig ng mga tunog. Mahina sa simula, parang humahangin. Pero habang lumalapit ako, nagiging malinaw na kung ano ba ang nagaganap.

Ungol.

“Ahhh… sige pa… Ahhhmmm… Oh my God!”

Boses ng babae. Kilalang-kilala ko. Ilang buwan ko na rin siyang nakakasama sa bahay. Boses iyon ni Tita Cecil.

Napahinto ako sa gitna ng hagdan, nanlamig ang kamay at leeg ko. Hindi ako makagalaw sa naririnig ko. Pinilit kong igalaw ang mga paa ko, at tuloy-tuloy akong bumaba, maingat, dahan-dahan.

Habang lumalapit ako sa sala, mas malinaw na ang lahat. Hindi nga ako nagkakamali. Mga ungol iyon ng babae na malinaw na nasasarapan sa pakikipagtalik. At may kasabay siya. Malalim at mabigat na pag-ungol ng isang lalaki.

“Shiiit… ang galing mo…” rinig kong sabi ng baritonong boses.

Hindi si Daddy Roman ang kanyang katalik. Hindi ang ama ko. Ibang lalaki.

“Dahan-dahan… ahhh… ohhhh… Ang laki ng burat mo. Walang-wala kay Roman! Shiiit!” sagot ni Tita Cecil, habol-habol ang kanyang hininga.

Parang sumabog ang dibdib ko sa nasasaksihan ko. Pinilit kong isilip ang ulo ko mula sa railings ng hagdan, at doon ko nakita ang hindi ko dapat makita.

Nakatukod si Tita Cecil sa likod ng sofa, nakataas ang palda hanggang bewang, at nakasubsob ang katawan niya habang may lalaking nakadikit sa likod niya. Nakaipit siya sa sofa, bahagyang nakayuko, at bawat galaw ng lalaki, umaalog ang katawan niya.

Plak! Plak! Plak! Plak!

Rinig ang tunog ng salpukan ng kanilang mga balat sa tenga ko. Naglilikha iyon ng tunog mula sa kanilang pawisang mga katawan. Nakita ko ang kamay ng lalaki na mahigpit ang kapit sa bewang ni Tita, mariing hinahatak siya pabalik habang bumabayo. Hindi ko makita ang mukha niya. Nakatalikod siya, at nakaharang ang sofa. Pero sapat na ang naririnig at nakikita ko. Hindi talaga si Daddy Roman ang tumitira kay Tita Cecil. Nagtataksil siya sa Daddy ko!

“Ang sarap mo, Cecil…” ani ng lalaki, paos at puno ng libog.

“Bilisan mo pa… tang ina!” sagot ni Tita, halos pasigaw, nanginginig ang boses.

Nanginginig ang tuhod ko, nanlalambot ang sikmura. Pakiramdam ko, hindi ako makakahinga. Ang stepmother ko, dito mismo sa bahay namin, sa sala kung saan madalas kaming kumakain ng meryenda ni Daddy… kinakantot ng ibang lalaki. Tinitira ng ibang burat maliban sa burat ng ama ko na lumikha sa akin.

“Putangina…” bulong ko, halos hindi lumalabas ang boses ko.

Gusto kong sumigaw, gusto kong tumakbo sa kanila at itulak palayo ang lalaking iyon. Pero nanigas ako. Ang mga kamay ko, kumuyom, nanginginig. Pinilit kong pigilan ang mga luhang gustong pumatak.

Naaawa ako sa aking ama. Paano iyan nagawa ni Tita Cecil? Sa bahay pa talaga namin nila ginawa ang kanilang kawalang-hiyaan? Wala ba silang pang-Sogo?

Parang may apoy na kumakain sa loob ko. Galit, takot, pagkasuklam.

Pero wala akong nagawa kundi umatras, mabilis pero maingat, at bumalik sa kwarto ko. Pagpasok ko, isinara ko ang pinto nang dahan-dahan, sabay bagsak sa kama. Tinakpan ko ng unan ang mukha ko, pilit pinipigilan ang iyak at sigaw na gustong kumawala.

Ang gusto lang naman ng ama ko ay ang muling umibig matapos mamatay ang aking ina. Dapat pala hindi ko na siya kinumbinsi na humanap ng makakasama sa buhay kung ganyan lang din naming klase ng babae ang mahahanap niya.

Kinagabihan, dumating si Daddy galing trabaho. Nakaupo kami sa hapag ngunit wala si Tita Cecil. Napagod yata siya sa pakikipagkantutan sa ibang lalaki. Ang kapal talaga ng mukha niya.

Hindi ako mapakali. Ramdam ko pa rin ang mga ungol, ang tunog ng balat na nagbabanggaan, ang tinig ni Tita Cecil na nasasarapan sa ibang lalaki.

“Dad…” nanginginig ang boses ko, hindi ko na kaya. “May nakita ako kanina.”

Napatingin siya, halatang pagod, pero nakikinig sa akin.

“S-Si Tita… m-may… may lalaki dito sa bahay. Nakita ko sila… m-may ginagawa sila.”

Tumaas ang kilay niya, tapos ngumiti lang, pagod na pagod na parang wala lang. “Pierre, anak… ayaw mo lang kay Tita Cecil mo, alam ko ’yan. Pero hindi mo kailangang gumawa ng kuwento.”

“Hindi totoo ’yan, Dad! Hindi ako nagsisinungaling! Narinig ko sila, nakita ko sila mismo rito sa sala!”

Huminga siya nang malalim, tapos umiling. “Pierre, matagal na kitang kilala. Alam ko kapag pinapalakas lang ng imahinasyon mo ang galit mo. Alam kong mahirap tanggapin na si Tita Cecil mo ang pinili kong babae bukod sa Mommy mo, pero sana, huwag mo na siraan si Cecil. Naintindihan kita, anak… pero mali ’to.”

Parang may sumampal sa mukha ko. Hindi siya naniniwala. Kinain na siya ng pang-uuto ng pakantot na babae na iyon. Kahit anong pilit ko, kahit anong sigaw ng damdamin ko, isa lang ang tingin niya. Nagsisinungaling ako. Sinisiraan ko lang ang malanding babaeng iyon!

Nakatitig lang ako sa kanya, nanlalabo ang mata ko sa luha. Doon ko naramdaman ang bigat ng katotohanang ako lang ang may alam sa sikreto ni Tita Cecil. Ako lang ang testigo. At walang maniniwala sa akin. Kahit ang sarili kong ama. Sarili kong dugo. Wala akong kakampi.

At mula noon, nagsimulang mabuo ang galit na hindi ko mailabas. Galit na kinimkim ko, galit na dala-dala ko hanggang ngayon.

Mabigat ang katawan ko, parang binugbog sa sobrang pagod. Parang bawat kalamnan ko ay dumadaan sa mabigat na kalbaryo. Malinis na ang kuwarto nang magising ako. Maayos ang kama, bagong palit na ang bedsheet, nakatiklop ang kumot. Nakabihis na rin ako ng pambahay. Walang ni isang kalat na magpapaalala ng matinding kantutang naganap kaninang umaga.

Pero wala na si Tito Rafael sa tabi ko. Iniwan na naman niya ako sa aking pagtulog.

Kantot lang ba ang habol niya sa akin? Tulad lang ba ako ni Tita Cecil na kung kani-kanino nagpapatira?

Napatingin ako sa bakanteng espasyo sa kanan ko. Ramdam ko pa ang init ng katawan niya sa bedsheet ko, pero wala na siya doon. Pinilit kong umangat, pero agad akong napangiwi. Masakit pa rin ang puwit ko, halos hindi ko maigalaw ang bewang ko. Feeling ko, nawasak talaga ang butas ko. Warak na warak at sa kakaibang paraan, hindi ako nagsisisi sa nangyari. Napakagat ako ng labi, napahiga ulit, at doon ko lang narinig ang banayad na pagkaluskos ng pinto.

“Pierre, gising ka na pala.” si Tito Rafael.

Nakatayo siya sa may pintuan, pawisan pero guwapo pa rin. May hawak siya ng tray ng pagkain. Naamoy ko agad ang asim-sarap ng Sinigang na niluto niya. Kumalam ang sikmura ko sa naamoy kong pagkain. Siya na ang nag-asikaso ng bilin ni Tita Cecil na magluto raw ako ng Sinigang bago siya makauwi mula sa seminar.

Lumapit siya, umupo sa gilid ng kama, inilapag ang tray, at ngumisi sa akin. “Kumain ka muna, baka himatayin ka sa gutom.”

Napatawa ako kahit nanghihina. “Parang hindi naman ako sa gutom hinimatay. Sa kantot mo ako hinimatay kanina.” biro ko pa habang pilit na umuupo sa kama.

Umiling siya, sabay subo ng kanin at sabaw sa bibig ko gamit ang kutsara. “Bastos ka pa rin kahit na nahihirapan ka nang tumayo ngayon. Pasensya ka na, kahit dahan-dahanin ko, warak ka pa rin sa laki ng burat ko.”

Napatawa ako, pero nilunok ko pa rin ang pagkaing isinubo niya. Ang init ng sabaw ay bumaba hanggang sikmura ko at parang may gumaan sa pakiramdam ko kahit papaano. Hindi ko alam kung dahil sa luto niya o dahil siya mismo ang nagsusubo sa akin.

“Masarap?” tanong niya, nakatitig nang diretso sa mga mata ko.

“Masarap,” sagot ko. “Ikaw ang nagluto, eh.”

Ngumisi siya, saka ako sinubuan ulit. Pero syempre, hindi niya kayang gawing simple lang ang lahat. Nagtagal ang bawat subo dahil nilalaro niya ang kutsara. Minsan pinapahid sa labi ko bago isubo, minsan sinasadya pang dumampi sa dila ko bago niya ituloy. At kapag pinapagalitan ko siya, mas lalo niyang ginagawa. Pilyo talaga si Tito Rafael.

Minsan naman, hinahalikan ako bago ko pa malunok ang pagkain. Maalat ang pawis niya, maalat ang laway niya, pero kasabay iyon ng asim ng sabaw at init ng katawan niya. Hindi ko alam kung kinakain ko ba ang sinigang o siya mismo.

“Buwisit ka,” tawa kong saway sa kanya pero gustong-gusto naman ang panghaharot niya sa akin. “Hindi na Sinigang ’to, kung hindi laway mo.”

“E ’di mas masarap,” sagot niya, sabay kindat na halos ikabaliw ko.

Natapos ko ang kalahati ng mangkok, at pinilit niya akong humiga ulit. Pinunasan niya ang pawis ko sa noo gamit ang maliit na bimpo, marahan, parang hindi iyon ang parehong kamay na mariing kumakapit sa balakang ko kaninang umaga. Hinagod niya ang buhok ko, marahang pinipisil ang sentido ko. Pinainom niya ako ng gamot para hindi ko maramdaman ang sakit ng aking katawan.

Nilamon ako ng pagod at nakatulog. Naaalimpungatan ako ngunit nilalamon muli ng antok, sakit ng katawan at pagod. Para akong binugbog sa naranasan ko.

May mga sigawan sa labas ng kuwarto, pero hindi ko naiintindihan. Nilamon na ako ng sakit ng katawan. Unti-unting lumabo ang paningin ko hanggang sa tuluyan akong nilagnat.

Tatlong araw akong nilagnat dahil sa kalandian ko. Halos walang malay sa init ng katawan, nanginginig, nangingisay sa gabi. Pero lagi kong nararamdaman si Tito Rafael sa aking tabi. Siya ang nagpupunas ng bimpo sa katawan ko, nilalagay sa noo ko. Siya ang nag-aabot ng tubig, nagpapakain ng lugaw, nagpapainom ng gamot sa akin. Siya ang nagbantay buong magdamag, nakaupo sa tabi ng kama, minsan tulog na sa gilid pero laging nagigising kapag umuungol ako.

Kahit wala akong lakas para magsalita, ramdam ko siya. At iyon lang ang nagpagaan sa pakiramdam ko.

Nang gumaling ako, saka lang ako nakahinga nang maluwag. Parang bagong buhay. Handa na muling magpawasak kay Tito Rafael.

At sa tatlong araw na iyon, nakapagtataka na hindi man lang umuwi si Tita Cecil.

Okay na rin dahil hindi niya mahahalatang iika-ika akong maglakad. Baka tanungin niya pa ako kung bakit ganyan ako maglakad. Masabi ko pang kinantot ako ng boyfriend mo habang wala ka. Nasarapan kami pareho.

Dumating ang panibagong araw ng aming pasukan. Panibagong semester na sa unang taon ko sa kolehiyo. Hatid ako ni Tito Rafael gamit ang kotse niya. Malamig ang hangin mula sa aircon, pero mainit ang titig niya habang nakahawak sa manibela. Suot niya ang simpleng itim na shirt na hapit sa dibdib niyang malapad, at maong na pantalon na mas lalong nagpatingkad sa nakaumbok na burat niya.

Bakat na bakat talaga ang burat niya kahit anong takip ang gawin niya. Siya talaga ang literal na pinagpala.

Ako naman, nakatingin lang sa kanya. Ang panga niyang matikas, ang labi niyang sobrang nakahahalinang halikan, ang mga daliri niyang malalapad na may ugat, nakahawak sa manibela. Hindi ko na napigilang tigasan kahit kakaayos pa lang ng pakiramdam ko.

Pagdating sa tapat ng school, bago pa ako bumaba pagkatapos tanggalin ang seatbelt, bigla akong yumuko.

“Baby? Ano’ng—”

Hindi na niya natuloy. Binuksan ko ang zipper niya, at inilabas ang burat niyang tigas na tigas na pala. Mainit, mabigat, nangingintab na sa pre-cum. Parang sabik na sabik ding makawala sa kanyang pantalon. Buti na lamang, tinted ang kanyang sasakyan. Kahit magkantutan kami sa loob ng kotse, walang makakakita. Iyon nga lang, uuga ang kotse. Maeeskandalo ang makakakita.

Dinilaan ko ang ulo ng kanyang malaking burat, dahan-dahan, parang nanunukso. “Mmmm…” nilaro ng dila ko ang maliit na butas sa tuktok, sinimot ang alat ng pre-cum niya. Manamis-namis. Masarap talaga ang kanyang krema.

“Fuuuck… B-Babyyy…” napakapit siya sa manibela, halos mawalan ng kontrol. Sumandal pa siya nang tuluyan sa kanyang upuan upang mas maging komportable sa pagchupa ko.

Dinilaan ko nang buo ang kahabaan niya. Mula ulo hanggang bayag at isinubo nang marahas ang kanyang pinagmamalaking ari. Sagad. Halos mabilaukan ako pero hindi ko ininda. Hindi niya rin naman ako pinigilan. Ginagabayan niya pa ako sa malibog kong galaw. Tumama ang ilong ko sa bulbol niya habang hinihigop ko nang madiin ang burat niya. Ramdam ko ang pag-kislot ng ugat, bawat pulgada, bawat tigas, at sukat ng kanyang burat.

“Putang ina, Baby… tangina, ang galing ng bibig mo… parang vacuum!” halos mapasigaw siya, pilit pinipigilan dahil nasa tabing kalsada kami.

Tumingin ako pataas, sa mga mata niya, habang sinasagad ko pa lalo ang kanyang burat. Nakapikit siya, nanginginig pa ang panga, pero ramdam kong ibinabalik ko siya sa langit tulad ng ipinadama ko noong unang may nangyari sa amin. Nilalaro ng dila ko ang ilalim ng burat niya, sabay higop nang malakas, basang-basa ang bibig ko ng laway ko at pre-cum niya.

Hinawakan niya muli ang ulo ko, nagkakandaliyad siya habang naka-upo, hindi mapigilang kumadyot papasok sa bibig ko. “Sige pa, Baby… isagad mo pa… tanginaaa…”

Mas lalo kong binilisan ang pagsubo. Labas, loob, higop, sipsip, dinig na dinig ko ang slurp slurp sa loob ng kotse. Ang pawis niya, tumutulo na sa noo kahit malakas naman ang aircon ng kanyang sasakyan. Kagat niya ang kanyang labi, nanginginig ang mga hita habang pilit na pinipigilan ang pagsabog ng kanyang masaganang tamod.

“Shiiit, Baby… lalabasan na ako…” garalgal ang boses niya. Halos mabasag ang manibela sa higpit ng hawak niya. Lumalabas ang kanyang ugat sa kanyang kamay na mas lalong nagpalibog sa akin para mas galingan pa ang pagchupa sa kanyang masarap na kahabaan.

Sinipsip ko pa nang mariin ang ulo ng kanyang burat, piniga gamit ang labi ko, nilaro ng dila ang hiwa sa dulo. Jinakol ko pa ang katawan ng kanyang burat gamit ang dalawa kong kamay nang mahigpit at mabilis na paikot-ikot. At ilang segundo lang, pumutok siya sa bibig ko.

“Putaaaang inaaaaaaa!” halos pasigaw niyang ungol, pero pigil na pigil.

Mainit, malapot, sunod-sunod. Inipon ko ito sa aking bibig at malanding tumingala at tumitig sa kanya. Ibinuka ko ang bibig ko at ipinakita ko sa kanya ang tamod niyang pinaghirapan kong palabasin. Nilunok ko ang bawat patak, walang tinira, at dinilaan pa ang mga labi ko nang mabagal. Pagkatapos, pinuntirya ko namang sipsipin ang ulo ng kanyang burat para masimot lahat.

Nang matapos, hingal na hingal siyang nakatitig sa akin habang hinihimas ang aking buhok. Para siyang nalunod sa sarap.

“Tangina… Baby… Ang hot ng ginawa mo.” halos hindi siya makahinga.

Ngumiti ako, pinunasan muli ang bibig ko gamit ang dila ko, tapos bumalik sa pagkakaupo. Lumapit siya sa akin para halikan ako sa labi. Akala ko mandidiri siyang halikan ang labi ko dahil lasa pa sa aking bibig ang tamod niya.

Masuyo niya akong hinalikan bago pinakawalan. “Good luck sa’yo sa school,” bulong niya. “May ininom ka ng vitamins para galingan sa pag-aaral.”

Halos mapatawa ako, pero nanatili siyang pawisan at hingal. “Baby… papatayin mo talaga ako sa galing mong magpaligaya ng barakong tulad ko.” bulong niya.

Ngumisi ako, sabay labas ng kotse. Pero bago ako tuluyang bumaba, sinilip ko siya. Halos magmakaawa ang mga mata niya, puno ng pagnanasa at pagkasabik.

Kung wala lang pasok ngayon, baka ako na ang pinasok ngayon ni Daddy Rafael!

A/N

Thank you sa 1k reads kahit ilang araw pa lang ang binuo kong kuwento. Sana ay huwag kayong magsasawa. So far, maganda ba narration ko? Nakakalibog ba? Comment naman kayo dyan para ganahan ako ulet na mag-update.

Kabanata 9

Quick

Pagkatapos ng klase, naglalakad kami ng kaklase at kaibigan kong si Sky pauwi sa kanilang bahay. May hinihiram akong libro sa kanya at kukunin namin iyon sa kanilang bahay.

Hindi ko mawari kung paano ko eksaktong ilalarawan si Sky. Pero mula pa lang noong una ko siyang naging kaibigan, alam kong may kakaiba sa kanya. Tahimik lang siya, parang laging nagtatago sa sariling anino, pero sa tuwing natatapatan siya ng liwanag, lalo siyang nagiging kapansin-pansin.

Maputi siya. Hindi lang basta maputi, kundi tipong kutis porselana na parang hindi nadadapuan ng araw. Makinis at pantay ang balat niya, parang hindi dumaan sa puberty. May kinis na hindi mo mabibili sa kahit anong sabon o lotion, kundi natural talaga. At habang tinitingnan ko siya, parang nililok ng Diyos sa tamang proporsyon ang katawan niya. Hindi kasing-maskulado ng mga tipikal na lalaki, pero mahahalatang alaga niya ang katawan niya. Balingkinitan, mahahaba ang mga binti, diretso at pantay, tipong maganda kahit naka-skinny jeans lang.

Ang mukha niya ay ibang klase rin talaga. Hindi katulad ng karamihan na halatang lalaki kahit anong ayos, siya’y may dalang kakaibang lambot. Malambot ang features niya, halos pambabae na kung tutuusin. Matangos ang ilong, mapula ang labi na parang laging nakababad sa lip tint, at ang mga mata niya… Diyos ko, ang mga mata niya’y may lalim. Para kang hinihigop sa sobrang expressive nito. May pilikmata na natural na mahaba, parang palaging may eyeliner. Doon pa lang, talo na niya ang ibang baklang pinipilit magmukhang dalaga. Siya kasi, hindi na kailangan ng effort.

Tahimik lang din siya, reserved, pero alam mong matalino. May awra siyang hindi mapigilang lapitan, kahit hindi siya mismo ang gumagawa ng paraan. At sa taas niyang mga 5’7“, payat at mahaba ang frame niya. Sakto ang balikat niya, hindi masyadong malapad, kaya lalong nagiging androgynous ang dating niya. Kapag naglalakad siya, napapalingon ang karamihan sa kanya.

Kung tutuusin, parang magkabaliktad kami. Tahimik siya pero hindi mo kayang balewalain. Mahinhin ang kilos pero may tindig na nakakaakit. At habang pinagmamasdan ko siya, hindi ko mapigilang mapansin ang lahat ng maliliit na detalye sa kanyang katawan. Ang maninipis niyang mga daliri na parang pang-modelo, ang leeg na mahaba at maputi na para bang nang-aakit amuyin. At kapag ngumiti siya, kahit bahagya lang, parang may anghel na bumaba sa langit.

Siya na ang nakasama ko simula nang makapasok ako sa aming unibersidad. Pareho kaming bakla. Hindi man niya sinasabi sa akin ngunit ramdam ko. Sa mga kilos pa lang niya ay mahahalata na. Pero, hindi naman niya kailangang sabihin pa sa akin. Makapaghihintay naman akong maging handa siyang buksan ang sarili niya sa akin.

Tahimik lang kami habang naglalakad, hindi gaya ng dati na kahit papaano ay may kinukwento siya sa akin. Ang mukha niya ngayon ay parang pagod, malungkot, at may tinatagong bigat.

“Okay ka lang ba?” tanong ko, siniko ko siya nang marahan.

Ngumiti siya, pilit, pero halata ang lungkot sa likod ng mga mata niya. Mas matangkad siya sa akin ng mga dalawang pulgada. “Hmm… okay lang. Kailangan ko lang sanayin ang sarili ko na wala na talaga si Mama.”

Hindi ko na siya kinulit. Alam ko kasi at ilang beses na niyang nabanggit. Miss na miss niya na ang kamamatay lang na nanay niya. At ngayon, kakauwi lang mula sa barko ng tatay niya. Seaman iyon, kaya madalas wala sa piling nila. Halos hindi sila malapit, at pansin kong naiilang siya kapag napag-uusapan ang kanyang papa.

Nang makarating kami sa bahay nila, agad akong tinamaan ng kakaibang presensya. Medyo luma ang istruktura ng bahay nila. Isang bungalow na may lumang tiles at bakal na gate pero halatang inayos bago umuwi ang tatay ni Sky. Tahimik ang paligid, parang may bigat ng alaala. Magkakalayo pa ang mga bahay sa lugar nila Sky.

Pagpasok namin, naamoy ko kaagad ang halimuyak ng pabango. Mabango, pero may halong amoy ng sigarilyo at pawis ng lalaking alam mong sanay na sa dagat. Hindi iyon ordinaryong pabango, halatang imported.

“Papa?” tawag ni Sky, mahina ang tono, parang nagdadalawang-isip pa. “Nandito po si Pierre.”

Mula sa kusina, narinig ko ang tunog ng mga yabag. Mabigat. Mabagal. May awtoridad. At ilang saglit pa, bumungad ang ama ni Sky.

Napatigil ako.

Ang tatay ni Sky… Diyos ko.

Matangkad siya, lagpas anim na talampakan siguro tulad ni Tito Rafael. Malapad ang balikat, batak ang katawan na para bang hinubog ng taon ng trabaho at disiplina sa barko. Ang suot niya ay simpleng puting t-shirt, pero hapit iyon sa kanyang matigas na dibdib at malalaking braso. Shorts lang ang nasa pang-ibaba niya, kaya’t kitang-kita ang mga mabalahibong hita, maskulado at mabalbon. Lalaking-lalaki siya.

Ang mukha niya ay matikas, matangos ang ilong, may balbas na neatly trimmed na lalo pang nagbigay sa kanya ng “rugged appeal”. Medyo may edad na, nasa late 30s o early 40s siguro, pero iyon mismo ang nagpadadagdag ng karisma sa kanya.

Pareho sila ni Tito Rafael. Daddy type kumbaga.

At ang mga mata niya… matalim, mapanuri, kulay abong kayumanggi na parang tinitingnan ka hindi lang sa labas kundi hanggang sa loob ng kaluluwa mo.

“Papa, si Pierre,” pakilala ulit ni Sky, halatang naiilang. “Kaklase at kabigan ko po.”

Tumango ako bilang pagbati. “Good afternoon po, Tito.”

Natigilan ako nang mahuli ko ang tingin niya. Hindi iyon simpleng tingin ng isang ama na sasalubungin ang kaibigan ng anak niya. Hindi. Ang tingin niya ay diretso, matindi, mabigat. Para bang sinusuri niya ako mula ulo hanggang paa, at higit pa sa lahat, parang may binabalak siya.

“Good afternoon! Tito Manuel na lang ang itawag mo sa akin, Pierre.” mababa at paos ang boses niya nang magpakilala, may lalim na parang dumadagundong sa dibdib ko.

Niyakap niya ako at tinapik ang likuran ko. Napaigtad ako nang pisilin ng kanyang kaliwang kamay ang kanang pisngi ng puwitan ko. Napapasong napaatras ako sa ginawa niya.

Umiwas ako ng tingin, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng paningin niya sa akin. Nag-init bigla ang tenga ko, at mabilis ang tibok ng puso ko. Para akong batang nahuli sa kasalanan, kahit wala naman akong ginagawa. Siya pa nga ang may ginawang kalokohan.

Naramdaman kong sumingit si Sky sa pagitan naming dalawa. “Pa, kukunin lang namin ’yung libro sa shelf ko sa kuwarto. Sandali lang kami.”

Tumango ang tatay niya, pero hindi pa rin nawala ang mga mata niya sa akin. At bago kami tuluyang pumasok sa kuwarto ni Sky, napansin ko ang maliit na ngiting gumuhit sa labi ng kanyang ama. Isang ngiting hindi ko maintindihan, pero sapat para magpadala ng kuryente sa batok ko.

Nang nasa loob na kami ng kuwarto, agad isinara ni Sky ang pinto. Halos mariin, parang gusto niyang ilayo kami sa presensya ng kanyang ama.

“Pasensya ka na ha,” bulong niya, sabay upo sa kama. “Hindi kasi kami close ni Papa. Hindi ko alam kung paano siya kakausapin. Ang tagal niyang wala, tapos kapag nagbakasyon naman, sandali lang namin siya nakakasama…”

Tahimik lang ako, pero sa utak ko, hindi pa rin mawala ang imahe ng tatay niya. Ang tikas. Ang anyo. Ang boses. At higit sa lahat, ’yung paraan ng pagtitig niya sa akin. Parang may apoy, parang may lihim na intensyon.

At doon ko naramdaman ang kakaibang tensyon. Hindi lang basta pagkailang. Hindi lang basta respeto sa nakatatanda. May kung ano, at mas lalong hindi ko matukoy kung ano iyon.

“Eto,” sabi ni Sky, iniabot ang libro. “Ibalik mo na lang kapag tapos mo nang basahin.”

Kinuha ko iyon, pero halos hindi ko siya marinig. Ramdam kong nanginginig ang kamay ko.

“Okay ka lang?” tanong niya, kita ang pag-aalala sa mukha. “Parang lutang ka.”

Napangiti ako nang pilit. “Okay lang. Siguro pagod lang sa klase.”

Ngumiti siya, mahina, pero halata kong pinipilit lang din niya. Tahimik kaming dalawa sa loob ng kuwarto. Siya, nakayuko, parang ayaw lumabas. Ako naman, parang kinukurot ng konsensya at pagnanasa.

Maya-maya, narinig naming kumalabog ang ref mula sa kusina. Sumunod ang mabibigat na yabag papunta sa sala. Naroon ang tatay niya.

“Pierre, tara, magmeryenda ka muna.” Malalim ang boses na umalingawngaw mula sa labas. Hindi iyon tanong, utos iyon.

Napatingin sa akin si Sky, halatang hindi mapakali. “Sige, lumabas ka muna at magbibihis lang ako saglit. Nando’n si Dad sa sala.”

Tumango ako, at marahang lumakad palabas ng kuwarto. Pero ang bawat hakbang ko ay mabigat, para bang papunta ako sa isang bagay na hindi ko na mababalikan.

Pagdating ko sa sala, nando’n si Tito Manuel. Nakaupo sa sofa, nakasandal, nakabuka ang mga hita na parang sinadya niya para ipakita ang dominasyon niya. Naka-boxer shorts na lang, t-shirt niyang puti, at kita ang mga maugat at mabalbon niyang hita. Sa kaliwang kamay niya ay may hawak na sigarilyo, sa kanan naman ay tasa ng kape.

Nang makita niya ako, ngumisi siya. Hindi ngiting magaan, kundi ngiting mabigat, nakaka-intimidate.

“Halika,” aniya, tinapik ang sofa sa tabi niya.

Para akong na-hipnotismo. Hindi ako makatanggi. Umupo ako, medyo malayo, pero sapat para maramdaman ang init ng katawan niya.

Kusa siyang lumapit sa akin at umakbay.

“Kaibigan ka ni Sky, ’di ba?” sabi niya, nakatitig ngunit pilit kong iniiwas ang mukha. “Tahimik kang bata. Mabuti ’yon.”

Tumango lang ako, hindi makapagsalita. Pero ramdam kong sinusuri niya ang bawat galaw ko, bawat hinga.

Nagbuntong-hininga siya, sabay inihilig ang ulo sa sandalan kaya napasandal din ako, nakapikit sandali bago bumalik ang tingin sa akin. Doon ko lang napansin, hindi iyon basta tingin. Iba. Mainit. Mabigat. Tila may pagnanasa.

Lalo akong namula. Nilingon ko siya, pero agad akong umiwas.

“Pierre…” mababa ang boses niya nang tinawag ako. Halos mapatalon ako nang haplusin niya ang kaliwang hita ko. “Maganda ang tindig mo. Hindi ka tulad ng anak ko. Mas confident ka, mas matapang.”

Parang naputol ang hininga ko sa ginagawa niya lalo pa nang parang gumuguhit ng hugis bilog si Tito Manuel sa hita ko.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Hindi ko alam kung compliment ba iyon o insulto para kay Sky.

Bago pa ako makapagsalita, biglang iniluwa si Sky ng pinto ng kanyang kuwarto. “Pa, uuwi na rin po agad si Pierre pagkatapos magmeryenda.”

Nag-iba ang ekspresyon ng ama niya, parang walang nangyari. Tumango lang siya at umupo nang mas maayos. Inalis ang pagkakaakbay sa akin.

“Mag-iingat ka sa pag-uwi, Pierre,” sabi niya, pero may kislap sa mga mata na ako lang ang nakakita.

Bumigat ang tensyon sa pagitan namin ni Tito Manuel, parang may gusto siyang iparating sa akin. At ramdam ko, hindi iyon matatapos sa isang tingin lang.

Pagkauwi ko mula kina Sky, hindi na ako mapakali. Hindi mawala sa isip ko ang titig ng tatay niya. Ni Tito Manuel. Yung ngiting parang may alam siya sa akin, yung paraan ng pagkakaupo niya, nakabuka ang hita, parang sinasadya niyang iparamdam ang pagiging dominante niya. Ang init ng pakiramdam ko, pero natapos lang sa tingin.

Pagbukas ko ng pinto ng bahay, nadatnan ko si Tito Rafael sa sala. Nakahubad siya ng t-shirt, pawisan, at abala sa pagpu-push up. Agad akong nakaramdam ng init sa loob ko na kanina ko pa pinipigilan. Ang sarap ni Tito Rafael lalo na kapag pormadong-pormado ang kanyang katawan.

“Pierre,” bati niya, kita ang ngiti sa labi. “Ang aga mong umuwi. Akala ko tatambay ka pa kina Sky.”

Hindi ako sumagot. Lumapit ako, inabot ang batok niya, at bigla ko siyang hinalikan nang marahas. Nabigla siya, pero ilang segundo lang ay lumaban na rin siya ng halikan. Mas matindi, mas mapusok. Laway sa laway.

“Shiiit, Pierre…” bulong niya sa pagitan ng mga halik namin. “Saan galing ’tong init mo?”

Hindi ko na siya sinagot. Hinila ko siya pataas, halos madapa pa kami sa sofa, at agad kong ibinagsak siya doon. Pumatong ako, nilamas ang dibdib niya, at mabilis na tinanggal ang shorts niya.

“Putangina, sabik na sabik ka,” natawa siya pero bakas ang pananabik sa boses.

“Gusto kong ilabas lahat, Daddy,” bulong ko, malalim at garalgal. “Kanina pa ako nabibitin.”

Napasapo siya sa batok ko, hinila ako palapit, at muling siniil ng halik. Ang mga dila namin, nag-eespadahan, laway sa laway, kagat sa labi. Habang ang mga kamay ko, abala sa paghimas ng burat niya. Nang hindi ako makuntento, umupo ako sa lapag habang nakabukang nakaupo sa sofa si Daddy Rafael at nakatingala sa kanya. Isinampal ko ang dambuhala niyang burat sa pisngi ko at ramdam kong basa na sa pre-cum ang ulo ng ari niya. Agad kong dinilaan iyon, marahas, parang gutom na gutom.

“Fuuuck, Baby…” napakapit siya sa buhok ko, umungol nang malakas. “Sige pa… lunukin mo pre-cum ko…”

Sinubo ko nang sagad, halos mabilaukan, pero hindi ako tumigil. Dinagdagan ko pa ng higop, pabilis nang pabilis, hanggang sa siya na mismo ang kumakadyot sa bibig ko. Ramdam ko ang gigil niya sa likod ng ulo ko, ang init ng hangin sa paligid, at ang halos mabaliw niyang pag-ungol.

Hindi nagtagal, hinila niya ako pataas. “Tama na, gusto ko namang maramdaman ulit ’tong butas mong masikip.”

Agad niyang hinubad ang pantalon at brief ko, walang kaabog-abog, at pinatuwad ako sa sofa. Binuka niya ang pisngi ng puwit ko, dinuraan ng maraming beses, bago ipinasok ang burat niyang basang-basa rin sa laway ko.

“Aaahhhhhh!” napasigaw ako, kumapit sa sandalan ng sofa.

“Putangina, ang sikip mo pa rin,” garalgal niyang ungol, sabay bayo nang marahas. “Tangina, Pierre… kantot-malala ka na naman sa akin. Doggy style ka ngayon sa akin… Ahhhmmm!”

Sa kaparehong sofa kung saan ko nahuli si Tita Cecil, nagpapakantot ako kay Daddy Rafael. Kaparehong posisyon.

Bawat ulos niya, malakas, mabilis, parang gusto niyang ibaon hanggang matuluyan akong sumuko. Halos mawasak ang sofa sa lakas ng pagkadyot niya. Ako naman, wala nang pakialam kung may makarinig. Ang mahalaga, mailabas ko ang lahat ng init na naiwan sa katawan ko kanina pa. Ang gaspang ng pagkantot niya sa akin dahil laway lang ang ginamit naming pampadulas.

“Daddy… sige pa… bilisan mo pa…” Halos maiyak ako sa sarap, sa sakit, sa pagkawasak na naman ng puwit ko.

Hinila niya ang buhok ko, pinaharap ako sa kanya, sabay halik nang marahas habang binabayo niya ako mula sa likod. Naghalo ang laway, pawis, at ungol naming dalawa.

At sa tindi ng eksena—

“Pierre? Nandyan ka na ba?”

Napatigil kami. Boses iyon ni Tita Cecil mula sa may pinto.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Agad akong napahiga sa sofa, itinakip ni Daddy Rafael ang throw blanket sa katawan namin. Itinago niya ako kaya naman nawala sa pagkakasugpong ang malaki niyang burat at masikip kong butas.

“Uh… Cecil… nandito ka na pala,” mabilis na wika ni Rafael, halos hindi makahinga sa kaba.

Sumilip si Tita Cecil sa kanya, nakakunot ang noo, pero hindi tumuloy sa loob. “Oh, ikaw pala ang nandyan, Rafael. Sige. Diretso banyo muna ako, galing akong ospital. Sa CR sa kusina na ako maliligo.”

Pareho kaming napasinghap. Umalis na agad si Tita patungong common CR.

Nagkatinginan kami ni Tito Rafael nang alisin niya ang throw blanket. Sa halip na matakot, lalo akong nakaramdam ng kakaibang thrill.

“Putangina, muntik na tayo,” bulong niya, sabay ngisi.

Ngumisi rin ako, humabol ng halik sa labi niya, at bumulong: “Mas nakakalibog, ’di ba?”

At bago pa kami tuluyang matahimik, hinila niya ulit ang bewang ko at muling binayo nang mas mabilis, mas marahas, mas mapanganib habang nakatuwad.

Ilang segundo lang ang lumipas bago ako muling lamunin ng halimaw na nasa loob ni Daddy Rafael. Ramdam kong pareho kaming nanginginig sa thrill nang muntik na kaming mahuli. Para bang mas lalo kaming nalibugan sa sitwasyon. Na kahit nasa bahay lang kami, kahit nasa banyo lang ang girlfriend niyang si Tita Cecil, hindi namin kayang pigilan ang apoy.

“Fuuuck! D-Daddyyyy!” napaungol ako nang mahina, napakapit sa sandalan ng sofa.

“Shhh… tangina, baka marinig tayo,” bulong niya, pero sabay ulos nang mas marahas. “Pero ang sarap mo kasi, Baby. Hindi ko mapigilang umungol din. Putang ina….”

Halos mabali ang bewang ko sa bilis ng mga ulos niya. Ramdam ko ang pawis niya na tumutulo sa likod ko, ang init ng balat niyang nakadikit sa akin, at ang burat niyang patuloy na humahagod sa loob ko. Magkakaroon pa yata ako ng pasa sa bewang sa tindi ng pagbarurot niya.

“D-Daddy… bilisan mo pa… sige pa…” garalgal kong bulong, kahit na alam kong dapat ay pigil ang boses ko. Pero hindi ko na kayang kontrolin ang sarili ko. Ang bawat kadyot niya ay parang pagsabog sa utak ko, parang bawat ulos niya ay sinasaksak ng sarap ang buong kalamnan ko.

Hinila niya ako pataas, pinaupo sa kandungan niya kaya umikot din ang burat niya sa loob ko nang walang hugutan. Nakaharap ako sa kanya, nakasakay sa pagkalalaki niya.

“Cowboy tayo ngayon, Baby,” bulong niya, sabay kagat sa utong ko. Dinilaan niya pa ang mga utong ko nang salitan.

Napasinghap ako, sabay giling ng bewang ko sa ibabaw niya. “Ahhh… shittt… Daddy…”

“Giling pa, Baby. Sige pa…” hawak niya ang bewang ko, tinutulungan akong umangat-baba habang siya naman ay kumakadyot pataas. Ang bawat bangga ng balat namin ay naglalabas ng malalakas na tunog.

Plak! plak! plak! plak! plak! plak! plak!

Pilit naming ikinukubli pero hindi kayang itago.

“Putang ina, mas lalong nakakalibog kasi nandiyan lang Cecil,” bulong niya habang hinihila ang batok ko para halikan nang marahas. Dinilaan niya ang leeg ko, kinagat pa, iniwanang may marka.

“Ang sarap mo… Gusto mo ba ’yung gantong kantot? ’Yung may thrill?”

Napasubsob ako sa balikat niya, habang patuloy na gumigiling at umaangat-baba sa burat niyang parang bakal sa tigas. Ramdam kong nakikiliti na ako, malapit na akong sumabog.

“D-Daddy… lalabasan na ako…” halos maiyak ako sa sarap.

“Sabayan mo ako, Baby… putangina, sabay tayo.”

Mabilis na mabilis na ang galaw namin, parang wala nang pakialam kung may makarinig. Hanggang sa sabay kaming bumulwak. Ako, sumirit nang malakas sa tiyan niya kahit handsfree, at siya, sumabog sa loob ko, punung-puno, kumakatas hanggang tumulo sa hita ko. Ang dami niyang nilabas na tamod. Dahil siguro sa thrill ng ginawa naming kantutan.

Bagsak kaming pareho sa sofa, pawisan, hingal na hingal, naglalaway sa halikan.

At doon, biglang narinig naming bumukas ang pinto sa CR. Agad na kinuha ni Tito Rafael ang mga damit niya at maingat na tumakbo papanik ng hagdan. Hindi siya napansin ni Tita Cecil.

“Shiiit!” bulong ko, agad nagmamadaling ayusin ang sarili. Pero huli na. Ramdam kong may tumutulong masaganang katas sa hita ko, dumadaloy pababa.

Pumasok si Tita Cecil sa sala, may hawak na tuwalya at baso ng tubig. Tumingin siya sa akin, kita ang pagod sa mukha niya, pero may halong pagtataka.

“Pierre? Ano’ng nangyari sa’yo? Bakit ka pawis na pawis? At—” natigilan ang tingin niya, dumapo sa hita ko kung saan bumababa ang puting katas.

Mabilis kong hinila ang throw blanket, itinakip sa hita ko. “Uh… ah… nagkamali ako ng tapak kanina… natapunan ako ng lotion. Yung… yung lotion sa may shelf. Kaya basa. Galing din po kasi akong exercise…”

Matamang nakatingin si Tita Cecil, parang nagdududa, pero hindi na nag-usisa pa. Umiling lang siya. “Hmp. Sige. Basta maglinis ka mamaya. Ang baho mong tingnan. At huwag kang mag-ingay, pagod ako ngayon.”

Tumalikod siya at umakyat.

Hinubad ko ang damit ko at ipinampunas sa tamod na umaagos sa hita ko. Pagkalipas nang ilang sandali, si Tito Rafael naman ang bumababa ng hagdan.

Hinila niya ako paupo ng sofa, halos sabay kaming napatawa, pero may halong kaba pa rin.

“Putangina, Baby,” bulong niya, hinila ako palapit. “Muntik na tayo doon.”

Ngumisi ako, humalik sa labi niya, at bumulong ako: “Mas nakakalibog nga kapag muntik na tayong mahuli.”

At sa mga mata niya, alam kong pareho kaming adik na sa larong ito. Panganib, kalibugan, at kasinungalingan.

A/N

Yung isang story, i-update ko. Yung “Kapalit ng Lahat”.

Kabanata 10

Sneak

Gabi na. Tahimik ang buong bahay. Rinig ko lang ang mahina at pantay na ugong ng electric fan sa kuwarto ko. Pero kahit nakahiga na ako, hindi ako makatulog. Mainit ang katawan ko, parang dinadapuan ng init na hindi kayang palamigin ng hangin. At alam ko kung sino ang dahilan.

Naalala ko ang ginawa namin ni Tito Rafael kanina. Masyadong risky. Paano kung mahuli kami ni Tita Cecil? Paano na lang ako? Wala na akong kamag-anak na buhay. Paninindigan ba ako ni Tito Rafael? Napakaimposible naman niyon. Malayo masyado ang agwat ng edad namin. At isa pa, mukhang pampalipas oras niya lang ako. Mukhang parausan niya lang. Imbakan ng kanyang tamod.

Hindi yata maibigay ni Tita Cecil ang gusto niya pagdating sa kama. Alangan namang turuan ko pa siya kung paano tratuhin ang malaking burat ni Tito Rafael.

Sa kabilang banda, kung mahuli man kami, naipaghiganti ko man lang ang namayapa kong ama. Maramdaman man lang ni Tita Cecil kung gaano kasakit ang mapagtaksilan.

Nakailang palit na ako ng posisyon sa paghiga pero ganoon pa rin. Kailangan kong ilabas ang init. Kaya naman kinuha ko sa drawer ang dildo maging ang lubricant. Naghubad ako ng shorts at pinahiran ng lube ang dildo. Humiga ako sa kama at unti-unting ipinasok ang dildo sa masikip kong butas.

“Ahhhhmmmm… Ang saraaappp.. Daddddyyy Rafael…” ungol ko na ini-imagine na kinakantot ako ng burat ni Tito Rafael, hindi ng dildo na hawak ko ngayon.

Sarap na sarap ako sa paglabas-masok nito. Pero parang may kulang pa rin. May hindi maabot ang dildo na hawak ko hindi gaya ng naaabot ng mahaba at matabang burat ni Tito Rafael. Ayaw maalis ng kati. Hindi na kaya ng dildo mapawi ang init sa katawan ko.

Pagkalipas ng ilang minuto, marahang bumukas ang pinto ng kuwarto ko. Ipinantakip ko ang kumot sa katawan ko para hindi makita ng kung sino man ang kahalayang ginagawa ko. Nakalimutan ko na namang mag-lock ng pinto.

Sumilip si Tito Rafael. Nakahubad siya ng kanyang t-shirt, pawis ang kanyang malaman at malapad na dibdib, at kita ang mga litid sa kanyang mga braso. Nang magtama ang mga mata namin, wala na akong nagawa. Lumapit siya at isinara ang pinto ng kuwarto. Mabilis niya akong dinaganan sa kama, hinawi ang kumot at inalis ang dildo sa butas ko.

“Miss mo na ako agad, Baby?” bulong niya, mainit ang hininga sa leeg ko. “Sinabing hindi mo na kailangan ng dildong ’to. Itapon mo na iyan. ’Di hamak naman na mas malaki ang burat ko kaysa diyan. Burat ko na ang bahalang kumamot ng kati sa loob ng butas mo.”

“D-Dadddyyy … baka marinig tayo ni Tita Cecil…” mahina kong sagot, pero halos hindi ko na makontrol ang sarili ko.

Hindi na siya naghintay. Hinalikan niya ako nang mariin, nilaplap ang labi ko na parang gusto niya akong lamunin. Ang dila niya ay agresibong sumayaw sa loob ng bibig ko. Napakapit ako sa batok niya at agad ko ring ibinalik ang init na hatid niya sa akin.

Kiniskis niya ang kanyang burat sa butas ko habang nilalaplap ako nang mariin. Eksperto niyang iginiling ang kanyang balakang sa akin.

Ang mga kamay niya ay unti-unting gumapang pababa sa dibdib ko at nilapirot ang kulay rosas kong utong. Hinubad niya na ang t-shirt na sagabal sa katawan ko at agad na sinunggaban ang aking utong.

“Ahhmmm… D-Dadddyyy.” ungol ko na pinipigilan ang mapasigaw dahil baka magising si Tita Cecil.

Salit-salitan niyang isinubo ang aking dalawang utong. Kinakagat-kagat paminsan-minsan at dinidilaan paikot na nagdudulot ng kakaibang kiliti sa akin. Napapaarko ang aking balakang kaya dumidikit ang aking lantad na puwit sa kanyang burat na nasa shorts pa niya.

“Shiiit… pikit pa rin butas mo kahit ilang beses na kitang kinakantot…” bulong niya nang masilip niya ang butas ko.

Ako naman, agad hinawakan ang kahandaan niya, matigas at nangingintab na rin. Pinisil ko iyon, sabay ngiti. “Ikaw din naman, matikas pa rin burat mo kahit parang minamaya’t maya mo ako…”

Ngumisi siya sa akin at agad niya akong pinatuwad sa kama. Dinilaan niya ang hiwa ng puwit ko, basa at mapusok, halos mapasigaw ako sa sarap.

“D-Daddy… ahhhh… Kainin mo butas ko. Sa’yo lang ’yan. Aggghhhh..” pigil kong ungol, kagat ang unan at mas inarko pa ang puwitan ko.

Paikot-ikot ang kanyang mga dila sa butas ko. Hindi pa siya nakuntento, ipinasok niya ang kanyang mga daliri sa akin. Gamit ang kanyang kaliwang kamay, jinakol niya ang aking ari na nagbigay ng mas kakaibang init sa akin.

Ang magaspang niyang kamay ay humagod sa aking burat. Halos mabuwal ako sa sensasyong nararamdaman ko ngayon.

Ilang saglit lang, hinubad niya ang kanyang shorts at hinila ako sa dulo ng kama. Ipinasok niya ang kanyang burat sa bunganga ko. Mouthfuck nang sagad at malaway. Malakas, mariin, walang pasintabi.

“Aaahhhhhh! Shiiit!” mura niya habang bumabayo.

Kita ko sa salamin sa kuwarto ko kung paano bumubukol sa aking leeg ang malaking burat ni Daddy Rafael. Sinasabayan ko ang kanyang galaw sa pamamagitan ng pagdya-jakol sa burat ko. Tila ba sumasayaw kami sa ritmong ginagawa namin.

Umulos siya nang umulos na halos magiba ang kama ko. Lumalangitngit ito sa sobrang gigil niya sa pagkantot sa bunganga ko.

Hinugot niya ang kanyang burat at hinila ang mga paa ko paikot. Nakalaylay na ang paa ko sa sahig habang nakadapa naman sa kama ang katawan ko. Napakagat ako sa bedsheet para hindi ako mapasigaw. Inaabangan ang kanyang pagpasok. Kiniskis niya muna ang ulo ng kanyang burat at ramdam ko ang pinahid niyang lubricant dito.

Upang makasigurong madulas, binuhusan niya rin ng maraming lube ang butas ko bago niya unti-unting ipinasok ang kanyang mataba at mahabang kahandaan sa aking butas. Naramdaman ko ang pagpasok ng maala-mushroom na ulo ng kanyang ari hanggang sa katawan nito.

“Ahhhmmmm…” napaungol ako lalo na nang maramdaman kong dumikit ang bulbul niya sa puwit ko.

“Ang sikip mo pa rin, Baby,” garalgal niyang bulong, sabay ulos nang madiin at mabagal. “Tangina… gusto kitang wasakin ngayong gabi.”

At doon nagsimula ang marahas niyang mga ritmo. Bawat ulos niya, malalim, mabilis, parang wala nang bukas. Pawis at laway ang naghalo habang hinihila niya ang buhok ko, hinahampas ang puwit ko, at binabayo ako nang walang humpay.

“D-Daddy R-Rafael… baka marinig tayo… Owww…. Ahhhh…” bulong ko, nanginginig sa sarap at takot.

Ngumisi siya, hinila ako pataas, at bigla akong binuhat. Namangha ako sa lakas ng pangangatawan ni Daddy Rafael. Kinantot niya ako habang buhat-buhat. Mas lalong nadepina ang mga muscles sa kanyang katawan. Kunsabagay, malaking lalaki siya at maliit lang ang katawan ko. Kayang-kaya niya akong babuyin nang patayo. Kita ko ang kantutang ginagawa namin sa salamin na nasa pader ng aking kuwarto. Tumatagaktak na ang aming pawis sa aming ginagawa.

Tuloy-tuloy pa rin ang ulos niya habang nakakapit ako sa leeg niya. Ang mga paa ko nakapulupot sa bewang niya. Hinalikan ko siya sa kanyang mga labi para hindi makatakas ang aming mga ungol. Laplap kung laplap. Palitan ng laway.

“D-Daddy! Shiiit!” halos mapasigaw ako sa gulat at sarap nang masundot ng kanyang burat ang aking prostate.

Hindi ako makapaniwala. Nakabaon pa rin sa loob ko ang kanyang burat nang naglakad siya palabas ng kwarto ko. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa kabilang pinto. At doon, binuksan niya ang kwarto ni Tita Cecil. Ang kuwarto kung saan minsan ay naririnig ko silang nagkakantutan.

Nakabukas ng bahagya ang ilaw ng lampshade, sapat lang para makita ko si Tita Cecil na mahimbing ang tulog sa gilid ng kama.

“D-Daddy! Wag dito! Baka—” Nanginginig ang boses ko, kinagat ko ang labi ko para hindi sumigaw. Bawat hakbang niya, sumasagad ang kanyang burat sa butas ko.

“Shhh…” bulong niya, mariin. “Mas masarap dito, Baby… habang natutulog siya… habang nasa tabi niya tayo…”

At bago pa ako makatanggi, ibinagsak na niya ako sa gilid ng kama kung saan mahimbing na natutulog si Tita Cecil. Kita ko ang mukha niya, nakapikit, payapang natutulog. Nakanganga at mukhang pagod na pagod sa pagtatrabaho. Samantalang ang kanyang kasintahan, iba ang tinatrabaho.

Halos dikit sa kutson na hinihigaan ni Tita Cecil ang puwesto ko sa kama. Kinubabawan ako ni Daddy Rafael habang kabadong-kabado naman ako. Mainit at mabigat ang katawan niya, at agad kong naramdaman ang labi niya sa leeg ko.

“Uhhh… Daddy…” napakagat ako ng labi, pinipigilang lumakas ang ungol ko habang dinidilaan niya ang dibdib ko, sinisipsip ang utong ko nang mariin.

“Mmmm… ang tamis ng balat mo, Baby…” paos niyang bulong habang dinadaanan ng dila niya ang buong katawan ko.

Nang ibuka niya ang hita ko, marahas niyang ikiniskis ang matigas niyang burat sa butas ko. Basang-basa na ako ng pawis, kaya nang ipasok niya nang biglaan, halos mapasigaw ako. “Ahhh—shiiit!” Napakagat ako sa aking labi at pinipigil ang sigaw.

“Uhhhhhmmm… ang sikip mo pa rin… tangina…” ungol niya, sabay baon hanggang dulo. Wala siyang itinira sa kanyang burat. Kulang na lang, pati itlog niya ay ipasok na rin niya.

Plok! Plok! Plok! Plok! Plok!

Umalingawngaw sa paligid ang tunog ng basang salpukan ng katawan namin. Ramdam ko ang bawat ulos, malalim, madiin, halos gumalaw ang kama kung saan nakahiga si Tita. Sa una lang siyang kumilos nang dahan-dahan. Nang hindi siya makatagal, unti-unting bumilis ang kanyang galaw hanggang sa nirapido na niya ako ng kantot.

“Ffffuck… D-Daddddyyyy… mababaliw ako sa kantot mo…” pigil kong ungol.

Nang magsawa siya, itinaob niya ang katawan ko padapa at itinaas ng bahagya ang kanan kong hita nang hindi hinuhugot ang kanyang burat. Umikot ang kanyang burat sa pader ng butas ko nang ginawa niya iyon. Tumirik ang mga mata ko, nanginginig ang binti sa posisyon naming dalawa.

Hinila niya ang buhok ko at ipinatong ang pisngi ko sa kutson habang patuloy siyang mariin na bumabayo. “Tangina, Baby, ang sarap mo kantutin dito mismo… habang tulog ang Tita Cecil mo…”

“Uhhhmmmnn… ahhh, dahan-dahan lang… please…” hingal kong sagot pero sinasalubong ko rin naman ang bawat ulos niya.

“Gusto mo rin to, ’di ba?” sabi niya sabay hampas sa puwit ko.

Pak!

Lumabas ang mahabang ungol mula sa akin. “Ahhhh—Daddy!”

Pak!

Inulit pa niya ang paghampas sa puwitan ko. Binilisan niya pa lalo ang pagkantot sa akin.

Plok! Plok! Plok! Plok! Plok! Plok!

Pabilis nang pabilis, basang-basa, halatang hindi na niya mapigilan pa ang paglabas ng kanyang tamod. Huminto muna siya at nagpalit ng posisyon sa pagkantot sa akin. Binuhat niya ako at ikinandong sa kanya habang nakapasok pa rin siya. Nakasalampak ako sa burat niya, habang hawak niya ang baywang ko at pinataas-baba sa kanya.

“Ahhh! Ahhh! Ahhh!” Napakagat ako ng labi, nanginginig ang hita ko habang tumatalbog sa burat niya.

“Giling ka, Baby… sige pa… uhmmmmm…” madiin niyang utos, sabay halik sa labi ko, basang-basa ng laway, humahalo sa ungol naming dalawa.

Plok! Slurp! Unghhh! Ang ingay ng katawan namin na parang musika ng kalaswaan sa tahimik na kwartong iyon.

“D-Daddy… lalabasan na ako… ffffuck!” halos mapasigaw ako. Kinagat ko ang leeg niya para hindi lumakas ang boses ko upang hindi magising si Tita.

“Tang ina… malapit na rin ako, baby… sabay tayo…” mariin niyang sabi, halos bulong lang, sabay madiing ulos.

“Ahhhhhh—!” Nilabasan ako nang wala sa oras, kumalat sa tiyan ko ang mainit kong tamod. Kasabay noon, sumagad siya nang husto at sabay pasabog ng mainit niyang tamod sa loob ko. “Uhhhhhh fffuck! Tangina, ayan na akooo!”

Plok! Plok! Plok! Plok! Plok! Plok!

Hanggang sa huling ulos, basang-basa, umaagos palabas ng hita ko ang pinaghalo naming katas. Napayakap ako sa kanya, parehong hingal, parehong nanginginig, habang si Tita tulog na tulog pa rin, walang kamalay-malay na sa mismong tabi niya, winasak ako ng boyfriend niya.

“Putangina, Baby…” bulong ni Rafael, pawis na pawis, nakabaon pa rin sa loob ko. “Sa tabi talaga mismo… ahhhmm…. ng Tita Cecil mo, nagpatira ka… Uggghhh..”

Pagkababa ko ng hagdan kinabukasan, halos mag-collapse pa rin ang tuhod ko sa bawat hakbang. Ang katawan ko ay parang walang laman pero may natitirang bigat at lagkit na paulit-ulit na nagpapaalala sa akin ng lahat ng nangyari kagabi sa tabi mismo ni Tita Cecil. Nang sumilip ako sa kusina, naroon siya. Si Tita Cecil, nakaupo sa mesa at may hawak na malaking diyaryo, bagong ligo at nakapantulog pa.

“Pierre,” tawag niya. “Ikaw na ang magluto ng almusal, ha. Masakit pa ulo ko, e.”

“Opo, Tita,” mabilis ko siyang sinagot, pilit na pinapakalma ang sarili. Kinuha ko agad ang kawali at mga sangkap. Sa gilid ng mesa, ramdam ko ang titig ni Tito Rafael, nakaupo sa upuan habang nagkakape.

Habang nagpapainit ako ng mantika sa kawali, ramdam ko ang paglapit ni Tito Rafael sa likuran ko. Naka-gray sweatpants lang siya, pero walang suot na brief sa ilalim, halatang-halata ang bukol niya sa pagdikit nito sa puwet ko. Bakat na bakat ang malaking burat niya sa kanyang suot.

“Puwede ka nang mag-asawa, Baby, masarap magluto,” bulong niya, halos idikit ang labi sa tenga ko. “Asawahin kita ulet, gusto mo ba?” dagdag niya sabay kadyot ng kanyang burat sa puwitan ko.

Napakagat ako ng labi, pinilit huwag lumingon. “T-Tito … baka makita tayo ni Tita.”

Umungol siya ng mahina, parang nanunukso. “Eh ano ngayon? Hindi tayo mapapansin niyan, nagbabasa ng dyaryo, eh… nakatakip sa mata niya.”

Ramdam ko ang kamay niyang pumasok sa ilalim ng sando ko, hinahagod ang tiyan ko pataas hanggang dibdib. Pinisil niya ang utong ko, at halos mabitawan ko ang sandok. “Uhhh…” napaungol ako ng mahina, sabay mabilis na naghalo ng itlog sa kawali para gumawa ng tunog at matabunan ang ungol ko.

“Pierre, anong niluluto mo d’yan?” tawag ni Tita mula sa mesa.

“E-eggs po, Tita… tsaka hotdog…” sagot ko, pilit pinapantay ang boses ko.

Pero sa likod ko, sinimulan na ni Rafael ang paggiling ng balakang niya, ikinikiskis ang matigas na burat sa puwet ko. Ramdam ko ang init at tigas nun kahit natatakpan pa ito ng tela. Kinagat ko ang labi ko hanggang mamula, pilit tinatago ang gigil.

“Putangina, Baby, gusto na kitang tirahin dito mismo,” bulong niya. Dinilaan niya ang batok ko, mabilis, parang kidlat, tapos bumalik ulit sa kanyang upuan na parang walang nangyari.

Halos manginig ang kamay ko habang nililipat ko ang mga itlog at hotdog sa plato. Nang i-serve ko ito sa mesa, nakatitig siya sa akin. ’Yung titig na puro kalaswaan pero may halong ngiti ng pagkapanalo. Umupo ako sa tabi niya na katapat si Tita.

Habang kumakain kami, pasimple niyang hinawakan ang hita ko sa ilalim ng mesa. Mainit ang palad niya, malapit na sa singit ko. Napakagat ako ng tinapay para lang mapigil ang ungol. Gumagawa siya ng iba’t ibang hugis sa singit ko gamit ang kanyang magaspang na daliri.

“Pierre, bakit pulang-pula ang mukha mo? May sakit ka na naman ba?” tanong ni Tita, nakatingin sa akin.

“Ahhh… mainit lang po siguro sa kusina, Tita.” palusot ko, sabay lagok ng tubig.

Pero sa ilalim ng mesa, halos lumiyad ako nang maramdaman kong ipinasok ni Tito Rafael ang kamay niya sa loob ng shorts ko, pinisil ang titi kong matigas na matigas na. Dinig ko ang sarili kong hinihingal at pinilit kong gawing normal ito.

Habang masayang nag-aalmusal, nakaupo si Tita Cecil sa tapat namin, abala sa pagbabasa ng dyaryo at paminsan-minsang pagsubo ng sinangag. Ako naman, pilit na nagtatago ng ungol. Sa gilid ng mata ko, ramdam ko ang titig ni Tito Rafael. Mapanganib, mainit, parang pinapaso ang balat ko sa bawat tingin niya sa akin.

Naglagay ako ng hotdog sa plato niya, sabay kurot sa kanyang tagiliran. Siya naman, ngumiti lang na parang walang nangyayari. Pero sa loob ko, may naiisip akong kalokohan.

Klak!

Hinulog ko ang kutsara sa sahig. “Ay, sorry po…” pagpapaumanhin ko, sabay yuko para pulutin ito. Pero imbes na agad bumalik, dumiretso ang katawan ko sa ilalim ng mesa.

Doon, tumambad sa akin ang hita ni Tito Rafael, nakabuka nang bahagya. Nakita ko ang umbok ng burat niya, tigas na tigas, halatang sabik kahit nasa harap namin si Cecil. Napalunok ako, tapos dahan-dahan kong hinaplos iyon gamit ang dulo ng daliri ko. Napapitlag siya at muntik nang mabitiwan ang tinidor.

“Raf? Okay ka lang?” tanong ni Tita Cecil at hindi man lang tumitingin sa amin. Nakatuon pa rin ang atensyon niya sa dyaryo.

“O-oo… mainit lang ang kape,” palusot niya, pilit na pinapakalma ang boses. Pero sa ilalim ng mesa ay nanlilisik na ang mata niya sa akin.

Dahan-dahan kong binuksan ang sweatpants niya. Iniluwa nito ang kanyang burat na halos magpahinto ng tibok ng puso ko. Malaki, matigas, nangingintab na sa pre-cum. Sinapo ko ito, tapos bigla kong isinubo ang ulo, marahang sinipsip na parang kendi at mabilisang isinagad.

“Uhhh… tangina…” halos mapaubo si Rafael, pilit nilulunok ang ungol. Napatingin si Cecil.

“Siguradong ayos ka lang, ha? Para kang natatae na ewan,” puna niya.

Ngumiti si Rafael, pawis na ang sentido. “W-wala ’to. Busog lang ako.”

Ako naman, lalo pang isinagad ang burat niya sa bibig ko. Ramdam ko ang pulso ng burat niya sa lalamunan ko na para bang nananabik na itong magpalabas. Sinipsip ko ito nang madiin at nilaro ng dila ko ang ilalim ng ulo niya. Nanginginig na ang hita niya, nakadiin ang kamay sa gilid ng mesa, pigil na pigil.

“Shiiit… Pierre… tama na…” bulong niya, halos hindi makontrol ang sarili.

Pero hindi ako tumigil. Binilisan ko pa lalo. Slurp, slurp, malakas na ang tunog at natatakpan lang ng kaluskos ng kubyertos ni Tita Cecil. Ramdam ko na malapit na siyang labasan dahil halos mabali na ang tuhod niya sa panginginig.

Nang biglang—“Rafael, pakikuha nga ako ng tubig,” utos ni Tita Cecil.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Tito Rafael. Kinabig niya agad ang ulo ko at pinatigil. Mabilis niyang isinuksok pabalik ang burat niya sa loob ng sweatpants kahit na basang-basa pa ito ng laway ko. Napalunok ako dahil bitin na bitin ang nangyari sa amin. Inayos ko ang sarili at lumabas sa ilalim ng mesa, hawak ang kutsarang kanina pang dahilan ng lahat.

“Sorry, Tita, natagalan ako,” sabi ko, pilit na ginawang normal ang mukha.

Tumayo si Tito Rafael at mabilis na nagtungo sa kusina para kunin ang tubig. Halos hindi siya makatingin sa akin. Halata sa kilos niya na bitin na bitin siya, gigil na gigil at parang lalabasan na kanina kung hindi lang natigil nang dahil sa kanyang kasintahan.

Pagbalik niya, nanginginig pa ang kamay niya nang iabot kay Tita Cecil ang baso. Ako naman ay nakaupo lang na nakangisi at may iniisip.

Ako pa rin ang nagtagumpay sa aming dalawa. Pag-aari ka man ng iba, nasa akin pa rin ang huling halakhak.

Kabanata 11

Cubicle

Medyo mabigat ang pakiramdam ko habang nakikinig sa klase. Hindi naman dahil sa pagod sa lecture, kundi dahil sa naiwan kong imahen kaninang umaga. Ang nakakalibog na mukha ni Tito Rafael na pawis, nanginginig, at halos sumabog sa bibig ko kung hindi lang naputol ng boses ni Tita Cecil.

Napangisi ako habang binabalik sa bag ang notebook. Bitin na bitin siya, at mas lalo namang bitin ako. Para bang may init na kumukulo pa rin sa sikmura ko.

Habang nagsusulat ang professor ng kung anu-ano sa blackboard, napatitig ako kay Sky. Tahimik siya, parang lutang. Hindi niya napapansin pero kanina pa siya hindi kumukurap, nakapako ang tingin sa harap na parang may ibang mundo sa utak niya.

“Sky…” tawag ko, nakahilig sa armchair, nakasulyap sa kanya. Wala pa ring reaksyon. Mas nilakasan ko ng konti ang pagkuha ng atensyon sa kanya. “Ayos ka lang ba? Para kang wala sa sarili. Earth to Sky!”

Napalingon siya bigla, parang nagulat. Pilit siyang ngumiti, mahina. “Oo, medyo puyat lang kagabi.”

Napakunot ang noo ko. Puyat? Medyo kakaiba dahil hindi ko siya nakikitang ganito dati. Laging fresh, maaliwalas ang awra kahit puyat. Pero ngayon, parang may bumabagabag talaga sa kanya.

Humigop ako ng iced coffee at ngumiti sa kanya, parang walang mali. “Next week, Sky, isosoli ko na yung libro, ha? Baka maiwala ko pa, eh.” Sinadya kong gawing malambing ang tono, para gumaan man lang ang loob niya.

“Oo… ikaw bahala,” sagot niya, pilit pa rin ang ngiti.

Pero ramdam ko na may tinatago siya. Hindi ko alam kung ano, pero parang mabigat. Siguro dahil sa pagkamatay ng nanay niya, tapos kakauwi lang ng tatay niya mula sa pagbabarko. Ang papa niya lang ang kasama niya ngayon sa buhay. Natural lang siguro na nag-aadjust pa siya. Kaya pinili kong huwag na siyang kulitin.

Maamo talaga ang mukha niya at ang lambot pa ng kanyang mga features. Mapapatingin ka kahit hindi mo sadya. Hindi siya loud tulad ko, hindi siya natural na bida-bida. Pero charming talaga siya in his own ways kaya minsan, hindi ko rin maiwasang humanga sa kanya.

Ngayong nasa tabi ko siya, parang may nararamdaman akong distansya sa kanya na hindi ko matukoy. Para bang may iniingatan siyang lihim.

Pagkatapos ng klase, sabay kaming lumabas. Tumama ang araw sa mukha niya at doon lalo ko siyang nasilayan. Parang may lungkot na hindi mabura ng simpleng ngiti.

“Uy, Sky. Sama ka sa akin mamaya? Kain tayo,” alok ko, sabay tapik sa balikat niya.

Umiling siya agad. “Hindi puwede… may gagawin pa kasi ako sa bahay mamaya.”

Nagkibit-balikat ako. “Sige, ikaw bahala.” Pero sa loob-loob ko, nagtataka ako. Bakit parang palaging nagmamadali umuwi si Sky ngayon? Bakit parang hindi niya ako kayang titigan nang diretso?

Habang naglalakad kami palabas ng building, hindi ko maiwasang maisip na baka may kinalaman ’yon sa ama niya. Kahapon kasi, noong pumunta ako sa bahay nila, ramdam ko agad ang titig ng ama niya sa akin. Matindi. Nakakailang. Parang may ibig sabihin.

At kung ako mismo ang nakaramdam nun… paano pa kaya si Sky?

Nasa gate lang ako ng aming unibersidad nang maghiwalay kami, palabas pa lang bago umuwi ng bahay. Nararamdaman ko ang kakaibang pananabik na muling makita si Tito Rafael. Para bang hindi sapat ang umagang iyon, para bang kailangan ko pang ulitin hanggang mabura ang lahat ng pagkabitin sa katawan ko.

Pasakay na sana ako ng jeep nang biglang mag-vibrate ang phone ko. Hinugot ko ito mula sa bulsa ko at binuksan ang mensahe. Muntik ko nang mabitawan nang makita ko ang pangalan ng sender.

Daddy Rafael:

“Labas tayo. Sagot ko lahat. Sunduin kita dyan sa school mo.

Napakagat ako ng labi, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ito basta simpleng text lang. Hindi lang ito parang gusto niyang makabawi sa akin sa almusal kanina. Para itong paanyaya sa isang… date? Magde-date ba kami? Kinilig ang tumbong ko sa iniisip ko. Ilusyonadang bakla.

“Shit…” bulong ko, sabay tingin sa paligid. Wala namang nakatingin, pero parang guilty akong bigla.

Inantay ko lang sa gate ang kotse ni Tito Rafael. Ilang sandali pa, biglang huminto sa harap ko ang kotse niya. Binaba niya ang bintana at ngumiti.

“Hop in, Baby.”

Hindi ko na pinatagal pa. Pag-upo ko sa passenger seat, naamoy ko agad ang pabango niya. Matapang, masculine, at sobrang nakakaadik amuyin. Lalaking-lalaki.

Nakasuot lang siya ng polo shirt na itim na hapit na hapit sa kanyang katawan. Kapares nito ay ang kanyang maong na pantalon na hindi maitago ang hugis at laki ng kanyang burat. Parang ang sarap dakmain ng kanyang pagkalalaki sa kanyang suot ngayon. Pinigilan ko ang sarili dahil baka sa kantutan pa mauwi ang aming unang date. Pangarap ko pa naman na makasama siya sa labas.

Ang daya. Siya, nakaporma. Samantalang ako ay nakauniporme pa ng aming unibersidad. Kulay puting polo at gray na pantalon. Wala naman akong baong damit.

Pagdating sa loob ng mall ay sabay kaming naglalakad. Wala siyang pakialam kahit nakatingin ang mga tao sa amin. Nakaakbay siya sa akin at kung minsan, tumitingin sa akin habang nakangiti. Parang ang saya-saya niya. Natutunaw naman ako sa ginagawa niyang pagsulyap sa akin. Kinikilig ako.

Hindi ko alam kung dapat ba akong magyabang o magtago dahil kasama ko ang isang tulad niya. Ang tangkad niya, ang tikas ng katawan, at higit sa lahat ay guwapong-guwapo siya ngayong araw. Para bang nag-iba ang tingin ko sa kanya ngayon. Lalo siyang gumaguwapo sa paningin ko.

May isang magandang babae na halos luwa na ang suso ang biglang lumapit sa amin sa bookstore habang tumitingin ako ng mga libro. “Ay, ang sweet naman ng mag-ama,” nakangiti nitong sabi. “Ilang taon na po kayo, Daddy?”

Nanlaki ang mata ko, pero si Tito Rafael ay ngumisi lang, parang pinaglalaruan ang sitwasyon.

Ang kapal naman ng mukha ng babaeng ito! Sa harap ko pa talaga nilalandi si Tito Rafael! Te, nakantot na ako niyan. Hindi ka masarap kaya hindi ka kakantutin niyan.

Inirapan ko lang ito at hinila ang kamay ni Tito Rafael paalis sa harap ng babae.

“Daddy, ano’ng Facebook account mo?” habol pa nito.

Bigla kong hinila ang kuwelyo ni Tito Rafael at tumingkayad ako. Inabot ko ang kanyang labi hinalikan sa harap ng babae. Diretsong halik, walang pasabi. Basang halik, marahas, at walang pakialam sa paligid.

Nabitawan ng babae ang hawak na libro at natigilan. “Ayyy putang ina!” bulalas niya. “Kiddie meal pala ang jowa ni Daddy. Sayang naman!” sabay alis nang nagmamadali.

Binitawan ko si Tito Rafael at tumayo nang maayos. Siya naman ay gulat na gulat pero nakangiti nang kumalas ako. “Putang ina, Pierre,” ani niya, hawak pa ang kamay ko. “Puwede mo namang sabihin kung gusto mo ng kiss in public. Hindi ’yung ginugulat mo ako.”

Inirapan ko lang siya. “Para malinaw lang. Hindi kita tatay. “Daddy” kaya kita at “Baby” mo ako,“ dagdag ko sabay kagat ng labi.

Nagtama ang mga mata namin, at doon ko nakita ang apoy sa kanya. Yung libog na kanina pa niya siguro pinipigil mula pa umaga.

“Baby…” mariin niyang sabi, halos mapunit ang polo ko nang hawakan niya ang balikat ko. “’Wag mo kong inaakit ganitong nasa labas tayo… dahil pag tayo’y nakauwi, sisiguraduhin kong hindi ka makalalakad nang maayos ng isang linggo.”

Nanlamig ang batok ko, pero sabay init ng katawan. At sa loob-loob ko, gusto ko talaga iyon. Gusto kong maranasang mahirapan na makalakad ng isang linggo. Basta ba hatid nito ay ibayong sarap sa butas ko.

Pagkatapos bayaran ni Tito Rafael ang napili kong mga libro, ramdam kong hindi siya mapakali. Oo, siya ang nagbayad ng mga pinamili ko. Pinagpipilitan kong ako na ang magbayad pero mapilit siya. Siya raw kasi ang nag-aya kaya dapat lang daw na siya ang magbayad.

Pero imbes na magalit pa sa kanya, ngumisi lang siya at hinila na ako papalabas.

“Daddy, saan tayo pupunta?” tanong ko, habang sunod-sunod kaming nililingon ng mga tao.

“Shhh. Basta, sumunod ka lang.”

Pumasok kami sa Power Mac Center. Maliwanag, punong-puno ng display ng mga bagong iPhone. Dumiretso siya sa counter at kumausap ng isang staff. Naglabas siya ng kanyang card at nagsabing “Isang latest model po ng iPhone, black titanium. 1 terabyte.”

Napasinghap ako. “Ha? Bago pa lang ang cellphone mo ha!”

Ngumisi lang siya at sumulyap sa akin na parang may ibig sabihin. “Hindi para sa akin, pero para sa’yo…”

“Hindi ko kailangan niyan!” pagtanggi ko.

“Hindi mo kailangan… pero gusto ko. Masaya kasi ako ngayon… kaya dapat palagi mo akong pinapasaya para lahat ng gusto mo, ibibigay ko…” Sabay inilapit niya ang labi niya sa tenga ko. “Saka ayaw mo niyon, wala ka nang palusot kung sakaling gusto kitang tawagan. Malinaw mo na rin makukuhanan ng pictures at videos ang kantutan natin.”

Halos lamunin ako ng init ng pisngi ko sa sinabi niya. Tinapik ko siya sa dibdib, mahina lang, pero hindi ko maitago ang kilig at kaba. Ilang minuto lang, hawak ko na ang bagong iPhone, nakalagay pa sa paperbag ng Power Mac Center.

“Putang ina, para kang sugar daddy ko ha,” bulong ko habang naglalakad kami.

“Eh ano ngayon? Kung ikaw ang sugar baby ko, hindi ako tatanggi,” balik niya sa akin habang nakangisi.

Hinawakan niya ang kamay ko at inaya niya akong manood ng sine. Nakakatakot pa naman ang napili niyang panoorin, “The Conjuring: Last Rites”.

Madilim ang sinehan, malakas ang sigawan sa pelikula, pero sa pinakalikod kung saan kami nakaupo, ibang klaseng putukan ang magaganap.

Nag-umpisa sa halikan naming dalawa ang lahat. Masuyo niya akong hinahalikan habang nakaakbay sa akin. Naging background ng aming halikan ang palabas na nakatatakot sa sinehan. Nilaplap niya ako habang ang kanyang kaliwang kamay ay humihimas sa aking hita, papanik ng tiyan hanggang sa makarating sa aking utong.

“Ahhhhmmmm… ang sarap, Daddddyyyy… Ohhhh…” ungol ko sa kanya.

Inalis ni Daddy Rafael ang pagkakaakbay sa akin at gigil niyang sinapo sa likod ko ang puwitan ko. Halos mabaliw ako sa init ng hininga niya nang ibulong niya, “Baby… isubo mo ako, please. Binitin mo ako kaninang umaga…”

Dahil madali naman akong kausap, agad kong binuksan ang zipper niya at inilabas ang matigas niyang burat. Kahit madilim, kumikintab ito sa masaganang pre-cum niya. Lumuhod ako sa lapag at idinantay ang mga siko sa kanyang malaman na hita. Dinilaan ko kaagad ang ulo ng kanyang burat bago ko isinubo nang buo.

Mabuti na lamang, walang nagro-rondang security guard. Kami lang ang tao sa dulo at ang ibang mga nanonood ay nasa unahan.

Slurp… slurp… slurp…

Ramdam ko ang ugat at bigat ng kanyang burat sa bibig ko habang nanginginig siya sa upuan. Sumandal siya sa upuan para mas komportable siya sa pagchupa ko sa kanya.

“Shiiit, Baby… ang sarap ng bibig mo… ang iniiit…”

Hinawakan niya ang aking ulo habang mabilis kong chinuchupa ang kanyang burat. Sagad kung sagad. Malaway ko itong idinunggol sa aking lalamunan at iniwasang makagawa ng sobrang tunog. Tumingin ako sa kanyang mata habang isinusubo ko ang kanyang dambuhalang burat. Sa kabila ng dilim, ang mata namin ay parang nag-uusap. Kita ang kanyang libog base sa reaksyon ng kanyang guwapong mukha.

Nang mangalay ang aking bunganga, jinakol ko ang kanyang burat at isinubo ang ulo nito. Sinipsip ko ito habang pinaglalaruan ng dila ko ang butas nito.

Halos labasan na siya nang bigla niya akong hinila patayo. “Ayokong labasan sa bunganga mo. Tara…” aya niya sa akin.

Ipinasok niya ang kanyang ari sa kanyang pantalon. Bakat na bakat pa itong nakatagilid sa loob nito. Nagmamadali siyang hinila ako palabas ng cinema.

Dumiretso kami sa CR ng cinema at naghanap ng bakanteng cubicle. Walang katao-tao sa loob. Agad niya akong siniil ng halik at idinikit sa malamig na pader. Tinanggal niya ang butones ng kanyang pantalon at hinubad ito hanggang tuhod.

Sabik ko namang isinubo muli ang kanyang kahabaan nang lumuhod ako. Muling nilawayan nang husto. Balak gawing pampadulas.

Nang hindi na siya makapaghintay, umupo siya sa malamig na inidoro at hinila ako paharap. Bago ko pa namalayan, nakapatong na ako sa kanya. Napakapit ako sa kanyang balikat, dama ko ang tigas at init niya nang itutok niya ang titi niya sa butas ko. Nahirapan pa kaming ipasok dahil sa laway ko lang ang ginamit naming pampadulas mula sa pagchupa ko kanina sa kanyang burat.

Kung alam ko lang na may bakbakan kami sa labas, nagbaon ako ng lube. Sa susunod, dapat maging girl scout na ako.

Dahil sa libog na libog na talaga siya at sa kagustuhang huwag mabitin, napagtagumpayan niyang maipasok nang sagad ang kanyang burat. Napalunok ako ng hangin, pinipigilan ang ungol na gustong kumawala. Baka may biglang pumasok at marinig kami sa ginagawa naming kahalayan.

“Shhh… huwag ka masyadong umungol, Baby…” bulong niya habang dumidikit ang hininga niya sa leeg ko. Pero paano ako mananahimik kung bawat galaw niya, bawat kadyot, parang kinukuryente ang buong katawan ko?

Ramdam ko ang pagkadyot niya mula sa ilalim, mabigat, madiin, halos masira ang ritmo ng paghinga ko. Hinahalikan niya ako habang marahas ang ulos, laway sa laway, hangin sa hangin. Hindi ko na alam kung saan ako kakapit. Sa batok niya, sa pader, o sa katinuan ko na unti-unti nang nawawala.

Bigla siyang tumayo, hindi man lang hinuhugot mula sa akin ang kanyang dakilang burat. Para akong mawawala sa ulirat sa bigat at sensasyon na ipinapadama niya. Isinandal niya ako sa malamig na dingding, buhat-buhat pa rin ako, at doon niya ako binayo nang sunod-sunod. Malalim at magaspang. Napaungol ako nang mahina pero putol-putol, kagat ang labi para hindi ako mapasigaw.

“Fuuuck… Dadddyyy…” halos iyak na ang tinig ko, pilit kong pinipigil, pero lumalabas pa rin sa pagitan ng bawat ungol.

Ramdam ko ang pawis niya na tumutulo sa leeg ko, ang bigat ng katawan niyang nakasandal sa akin at ang init na pumupuno sa kailaliman ko. Lalo niyang diniin ang bawat ulos na parang gusto niyang ipako ako sa dingding ng cubicle.

Nang bumilis ang ritmo niya, halos malagutan ako ng paghinga. Gusto kong ipikit ang mga mata ko pero nakatitig ako sa kanya. Sa mga mata niyang puno ng apoy at pagnanasa. Hindi lang katawan ko ang hawak niya. Pati ang kaluluwa ko ay unti-unti niya nang nakukuha.

At kahit may kaba, kahit may posibilidad na may makakita, ang totoo ay mas lalo lang akong nalilibugan. Mas lalo lang akong ginaganahang makipagkantutan sa kanya.

“Ahhh… Daddy… kantutin mo pa ako… buntisin mo ako… iputok mo sa loob ko ang tamod mo…” bulong ko sa tenga niya.

K krkkk!

Bumukas ang pinto ng CR at may narinig kaming yabag. Biglang tumigil si Daddy Rafael habang naninigas pa rin sa loob ko ang burat niya. Pareho kaming hingal, pero halos hindi makagalaw.

“Shhh…” bulong niya habang nakadikit ang kamay niya sa bibig ko.

Dahil sa kaba, hindi ko namalayang nag-muscle control ako kaya nasakal ng butas ko ang burat niya. Nawala ang ngisi niya nang maramdaman ang pagpiga ng puwit ko sa titi niya.

“Shiiittt… Lalong sumikip, Baby… vacuum ’ba yang butas mo?” tugon niya.

Ang taong pumasok ay dumiretso sa urinal. Rinig ko ang lagaslas ng ihi niya. Nanginginig ako at nanlalamig ang pawis. Baka marinig kami at baka may makakita. Malaking eskandalo ’to. Pero si Daddy Rafael… hindi makatiis. Dahan-dahan niyang hinugot at muling binaon nang sagaran ang burat niya sa butas ko.

“Ahhhhmmm…” halos mapasigaw ako, pero mahigpit ang takip niya sa bibig ko.

Plak… plak… plak…

Mahina pero tuloy-tuloy. Ang kaba sa dibdib ko ay naghalo na sa libog. Hindi ko alam kung gusto kong tumigil kami o lalo pa kaming mahuli.

’Yung pumasok, nag-flush at naghugas ng kamay. Pagkatapos ay lumabas na rin ng CR.

Sabay halos kaming nakahinga. Tinanggal niya ang kamay niya sa bibig ko at agad akong siniil ng halik na puno ng laway.

“Tangina… muntik na tayo… bubuntisin kita, baby…” malambing niyang bulong sa akin pero sabay niyang binilisan pa ang pagbayo sa tumbong ko.

“Ahhh Daddy… baka bumalik—ahhh!” Hindi ko na napigil, malakas ang ungol ko.

“’W-Wag kang mag-alala… saglit na lang to… tatamuran na kita…”

Maraming malakas at sunod-sunod na mga ulos na halos magpagiba sa akin, at sabay kaming sumabog. Ang tamod niya ang pumulandit sa loob ko, samantalang ang tamod ko naman ay sinalo ko ng mga palad ko. Ramdam ko pang umaagos ang tamod niya sa puwitan habang pawis kaming nakasandal sa pader. Parehong nanginginig sa sarap ng kantutan. Nasa loob pa rin ng butas ko ang kanyang burat.

Nakakunot ang noo ko at habol ang hininga. Halos maiyak sa sarap. “D-Daddy… fuck… ang sarappp…”

Ngumisi lang siya at mariing kinagat ang labi ko hanggang sa halos magdugo ito. Dumampi ang init ng hininga niya sa tenga ko nang bulungan niya ako, paos at mapang-akit.

“Mas masarap talaga, Baby… kapag alam mong kahit anong oras, puwede tayong mahuli.”

Kabanata 12

Revenge

Pagkauwi namin ni Tito Rafael, bitbit ko pa ang mga paper bags ng mga pinamili namin sa mall. Hindi pa man ako nakakaakyat ng hagdan ay bumungad na agad si Tita Cecil mula sa kusina. Nakatayo siya doon, nakahalukipkip, at malamig ang titig na nakapako sa akin.

“Pierre…” Mababa ang boses niya pero ramdam ko ang inis. “Ano na naman ’yang mga dala-dala mo? Ang dami niyan ah.”

Para akong nabilaukan sa sarili kong laway. Pilit akong ngumiti at hinagod ang buhok para itago ang kaba.

“Ah… Tita, galing po ang ginastos ko sa account na iniwan ni Daddy. May laman pa naman po so naisip ko, konti lang naman itong binili ko. Kailangan ko po ito sa pag-aaral.”

Tumaas ang kilay niya, halatang hindi kumbinsido. Lumapit siya at sinilip ang laman ng isa sa mga paper bag. Sapatos, branded na shirt, at iPhone.

“Konti?” Tumalim ang tingin niya sa akin. “Ito ang konti sa’yo? Pierre, wala ka pang trabaho. Ni singkong duling, wala ka pang naiipon. Ako pa ang nagpapaaral sa’yo, ako ang gumagastos sa pagkain dito sa bahay, tapos ikaw? Gastos lang nang gastos?”

Napayuko ako pero mahigpit ang hawak ko sa mga paper bag. “Tita, hindi naman po ako humihingi sa inyo. Galing naman talaga ’to sa iniwan ni Daddy–”

“Iniwan ng Daddy mo para saan?!” putol niya at halos pasigaw na. “Para ba sa mga luho mo? Para ba magmukha kang sosyal kahit palamunin ka pa rin dito? Pinag-aaral kita, Pierre! Kahit kung tutuusin ay hindi kita kadugo. Sa papel lang tayo mag-ina! Magpasalamat ka nga dahil pinapasan ko ang lahat ng responsibilidad dito! Tapos, ito ang igaganti mo sa akin?!”

Ramdam ko ang init na umaakyat sa batok ko na parang gusto kong sumagot pero pinili kong manahimik na lang. Ayokong humaba pa ito. Ngunit sa loob-loob ko, kumukulo ang dugo ko dahil ganito rin siya dati noong buhay pa si Daddy Roman. Sunod siya sa mga luho niya. Damit, sapatos, gadgets, at kahit bakasyon sa Pilipinas at sa labas ng ibang bansa. Nagpakasasa siya sa pera ni Daddy noon.

Pinigilan ko ang sarili kong sumagot. At isa pa, nagsisinungaling din naman ako sa kanya. Ang boyfriend niya naman talaga ang bumili ng mga ito. Si Tito Rafael ang gumastos para sa akin.

Pinilig ko ang ulo ko at pilit na ngumiti, “Pasensya na po, Tita. Hindi na po mauulit.”

Ngumisi siya, pero may halong panunuya. “Mabuti naman kung ganoon. Bago ka gumastos ng para sa mga walang kakuwenta-kuwentang bagay, sana ay isipin mo muna kung paano mo maibabalik sa akin lahat ng binibigay ko sa’yo.”

Hindi na nakatiis si Tito Rafael habang siya ay pumapasok sa sala. Inis din ang mukha niya, nanlilisik ang mga mata, at ramdam ko ang lalim ng hininga niya na parang pinipigilan ang sariling sumabog mula sa mga narinig kay Tita Cecil.

“Cecil.” Madiin ang boses niya at puno ng awtoridad. Tumigil si Tita Cecil at napalingon, bahagyang nagulat. “Ano ba’ng problema? Pinapalaki mo naman masyado ’yung issue kay Pierre.”

“Raf, hindi mo kasi naiintindihan–” nagsisimula na si Cecil, pero agad siyang pinutol ni Tito Rafael.

“Naiintindihan ko, sobra pa.” Lumapit siya at tumabi sa akin. Inilagay niya ang kamay sa balikat ko na parang ipinagtatanggol ako. “Nakakapagod ka na, Cecil. Pinapagalitan mo si Pierre sa harap ko na para bang wala siyang karapatang mag-enjoy man lang ng kaunti sa sarili niyang pera. Bata pa si Pierre. Gusto mo bang puro hirap at sermon lang ang maramdaman niya habang nabubuhay? At sa sariling pamamahay pa talaga ng pamilya niya?”

Namula si Tita Cecil at hindi makapagsalita agad. “Pero Rafael, hindi ka naman kasi—”

“Hindi ako ano?” mariing sagot ni Tito Rafael. “Hindi ako bulag. Nakikita ko kung paano mo siya tratuhin. Kung walang pakielam, lagi ka namang galit. Lagi mo siyang minamaliit. Ano bang masama kung gumamit siya ng pera ng tatay niya? Account nila ’yon. Hindi mo pera, Cecil.”

Nakatitig lang si Tita Cecil habang namimilipit ang labi. Hindi makahanap ng sagot. Samantalang ako, nanatiling tahimik at nakayuko. Parang may mainit na yumakap sa puso ko nang ipinagtanggol ako ni Tito Rafael. Hindi ko alam kung ano’ng mas matindi. Ang hiya sa sermon ni Tita Cecil o ang kilig at pasasalamat sa pagtatanggol ni Tito Rafael.

Bigla muling nagsalita si Tito Rafael. Mababa, kalmado pero may awtoridad.

“Kung hindi mo kayang tanggapin si Pierre dito nang may respeto, ako na ang kakausap sa kanya. Ako na ang magdidisiplina para sa kanya sa paraang alam ko.”

Ramdam ko ang pagkabog ng puso ko na parang mababasag sa tindi ng narinig ko. Hindi ko alam kung matatakot ba ako sa posibleng gulo o kikiligin sa paraang ipinagtatanggol niya ako. Sa mga sinabi niya na kami lang ang nakakaintindi.

Para akong sinampal. Pero sa pagkakataong ito, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa hiya at kilig na sabay na pumapasok sa sistema ko.

Tumahinik na lang si Tita. Hindi siya makatingin kay Tito Rafael. At bago pa ako makapagsalita, tinalikuran niya kami at umakyat sa hagdan, iniwan kaming dalawa sa sala.

Tahimik. Malakas ang tunog ng bawat tibok ng puso ko. Pakiramdam ko, naririnig iyon ni Tito Rafael. Hanggang sa maramdaman ko ang mainit na palad niya na pumulupot sa tiyan ko. Niyakap niya ako sa likod at naramdaman ko ang mainit niyang katawan na dumantay sa likod ko. Comforting.

Bumulong siya sa mga tenga ko. “Huwag mo nang intindihin ang Tita Cecil mo, Baby. Hangga’t nandito ako, walang puwedeng manakit sa’yo.”

Napakagat ako ng labi, pilit pinipigil ang ngiti na gustong kumawala. Pero sa loob-loob ko, ang lakas ng init na gumapang sa dibdib ko. Hindi lang ako ligtas sa piling ni Tito Rafael. Pakiramdam ko ay akin siya at hindi pagmamay-ari ni Tita Cecil.

At sa sandaling iyon, unti-unti siyang nakakapasok sa puso ko. Para bang kahit buong mundo ang humusga sa akin, basta kasama siya, kakayanin ko.

Umaga pa lang, tahimik ang buong bahay. Nakaupo si Tito Rafael sa sofa ng sala at suot lang ang maluwag na boxer shorts habang nagkakape. Kitang-kita ko ang maganda niyang katawan na nagpatakam sa akin. Nakataas pa ang isa niyang paa sa center table, relax na relax, hindi alam na may binabalak ako.

Mula sa kusina at pagkatapos kong magluto ng almusal, palihim akong naglakad habang bitbit ang matinding pagnanasa at ang init ng inis sa sermon kagabi ni Tita Cecil.

Kung ayaw niyang makita akong masaya, eh di lalo ko siyang bubuwisitin…

Lumapit ako sa likod ni Tito Rafael at yumakap saglit para magkunwaring sweet. Pero agad ding dumulas pababa ang kamay ko, tumigil sa ibabaw ng bukol sa boxers niya. Hinimas-himas ko ito hanggang sa nagalit na nga ang kanyang burat. Napatigil si Tito Rafael at napatingin sa akin.

“P-Pierre… shiiit… anong ginagawa mo?”

Bago pa muling makapagtanong ay naramdaman na niyang lumuhod ako sa pagitan ng mga hita niya at ibinuka pa lalo ito. Idinantay ko ang mga siko ko sa kanyang mga hita upang gawing suporta. Siya naman ay komportableng isinandal ang likod sa sofa.

Binuksan ko ang slit ng kanyang boxers at tinanggal ang butones nito. Pagkatapos, inilabas ko ang matigas na matigas niyang pagkalalaki roon. Ibinaba ko na kaagad ang ulo ko sa burat niya at wala nang sinayang na oras. Dinilaan ko na parang lollipop ang kanyang burat habang nang-aakit na nakatitig sa kanyang mga mata.

“B-Babyyyy… baka may makakita… baka mahuli tayo ni Tita Cecil mo.” mahina pero nanginginig ang boses ni Daddy Rafael, pinipigilan ang sarili.

Pero walang akong isinagot sa kanya. Dinilaan kong muli ang ulo ng titi niya, pinaikot-ikot ang dila, bago tuluyang isinubo nang buo. Marahas at gutom na gutom. Parang mauubusan at agagawan ng iba.

“Shhhhit, Pierre…” napahawak si Daddy Rafael sa buhok ko at napatingala sa kisame.

May tunog ng basang pagsupsop na kumakalat sa sala habang ang tunog ng hininga ko ay halatang sabik na sabik. Pinaglaruan ko pa ang dalawang bola sa ibaba ng burat ni Daddy Rafael.

“Ganito ba ang gusto mo? ’Yung palagi tayong puwedeng mahuli?” tanong niya habang nasasarapan. Idiniin pa niya ako sa kanyang burat at amoy ko sa bulbul niya ang pinaghalong amoy ng pawis at sabon.

Imbes na sumagot, ngumiti lang ako at dinilaan pa ang ulo ng kanyang kahabaan. Basang tunog agad ang maririnig.

“Shllluuurrppp… mmmmhhhhh….”

Halos maduwal ako nang mag-deepthroat akong muli pero hindi ako bumitaw, gigil na gigil na pinapaligaya si Daddy Rafael. Ang mga ungol niya ay pilit niyang tinatabunan ng pagkagat sa labi pero hindi na rin niya mapigilan.

“Ang galing mo, Baby… baka bumaba si Cecil…” bulong niya, pero hindi na niya mapigil ang pag-angat-baba ng balakang niya kasabay ng bawat hagod ng bibig ko sa kanyang dambuhalang burat. Isinagad ko nang buong galing ang kanyang kahabaan sa bibig ko.

“Gggwwwkkkkhhhhh! Hmmmmpfffhhhhh…”

Sa sandaling iyon, ang sala ng bahay na kahapon ay puno ng sermon ay naging pugad ng bawal at matinding sarap. At habang patuloy ako sa pagchupa kay Daddy Rafael, patuloy din ang kanyang ginagawang pagbayo sa bibig ko. Pinasikip ko naman ang bibig ko upang mas lalo pa siyang masarapan sa pagchupa ko.

“Ahhhhhh… putang-ina, Baby… ang init ng bibig mo…” hingal ni Daddy Rafael, napapaliyad at tumatama ang ulo sa sandalan ng sofa.

Mas lalo ko pang binilisan ang pagchupa. Pabilis nang pabilis ang labas-pasok ng burat niya sa bibig ko. Basang-basa, puro tunog ng laway at paghigop.

Shllluuuurrppp, mmmmhhhhpppfff, gwwwwkkkkhhhhh!

“Fuck… Pierre… huwag kang titigil… tangina, ang sarap… ohhhhhh–”

Naramdaman ko ang pag-igting ng kalamnan ni Daddy Rafael at ang pagkislot ng alaga niyang malaki. Bigla kong hinugot at jinakol ang kanyang burat nang mabilis at madiin. Idinikit ko pa ang labi ko sa ulo ng kanyang burat sa ilalim nito.

“Ahhhhhh! Tanginaaaa, ayan na akoooo! Saluhin moooo!” ungol ni Daddy Rafael. Sumabog nga ang mainit niyang tamod. Dahil sa likot niya habang nilalabasan, ang iba ay tumilamsik sa tiyan at abs niya, umabot pa hanggang dibdib sa dami niyang inilabas.

Ang tamod na inilabas niya sa aking bibig ay ipinakita ko sa kanya. Pinaglaruan ito ng aking dila bago unti-unting nilunok.

Pagkatapos, umangat na ako mula sa pagkakaupo at inilagay ko ang magkabilang kamay sa pagitan ng kanyang mga bewang bilang pangsuporta. Pinagmamasdan ako ni Daddy Rafael, habol-hininga, hindi makapaniwala sa sunod kong ginawang kapilyuhan.

Marahan kong dinilaan ang mga katas na nasayang, dinampot ng dila ko ang bawat patak na nasa kanyang puson, pusod at dibdib. Wala akong pinalampas na kahit ilang patak. Simot na simot. Pinadampi ang dila sa kanyang mainit na balat. Paikot-ikot ang dila, waring nanunukso at naglalaro.

“Mmmmhhh… shllluuurp… ang init… ang sarap…” nang-aakit kong ani sa kanya nang masimot ang lahat ng kanyang tamod.

“Hindi pa ako tapos, Daddy…” nakangising sabi ko habang nakatitig sa kanya.

Pinagkaabalahan ko naman ang ulo ng kanyang burat dahil may natira pang tamod dito. Sinipsip ko ang ulo habang jinajakol ang katawan. Pinipiga ang kanyang burat para masimot ang tamod sa loob ng kanyang burat. Nang makiliti siya, hinawakan niya ang ulo ko para pigilan na.

“T-Tama na… tang ina. Nakikiliti na ako…” sabi niya, kaya naman bilang masunuring Baby niya, iniluwa ko ang kanyang burat habang nakatingin sa kanya. Nakasandal pa rin siya sa sofa.

Napatakip si Daddy Rafael sa mukha niya pero hindi maitago ang ngisi at paghingal. “Putang-ina ka, Pierre… babaliwin mo talaga ako.”

Nakakalokong napangiti na lang ako sa sinabi niya habang napaupo sa sahig.

Ito ang ganting gusto ko, Tita Cecil. Habang pinapagalitan mo ako kagabi, ngayong umaga, dito mismo sa sala, sinasamba ko ang lalaking mahal mo. Niluluhuran ko ang kanyang burat. Walang patak ng tamod ang ititira ko sa’yo. Akin lang ang tamod ni Daddy Rafael.

Kabanata 13

Allowance

Halos magkandahulog kami ni Tito Rafael sa pagkakaayos ng sofa matapos ko siyang isubo. Basang-basa pa ang hita niya ng pawis at halos nanginginig naman ang tuhod ko. Inaayos niya ang boxers niya at lasa ko pa ang tamod niya sa bibig ko. Pero wala na kaming oras. Naririnig na namin ang yabag ng paa ni Tita Cecil mula sa itaas.

“Shhh… Baby, bilis,” bulong ni Tito Rafael habang hinahapit pabalik sa pagkakaayos ang t-shirt ko. Hinagod pa niya ang buhok ko para ayusin saka siya umupo na parang walang nangyari. May hawak na remote at nagkunwaring nanonood ng TV.

Ako naman ay agad tumakbo sa banyo para magmumog. Baka maamoy pa ni Tita Cecil ang tamod sa bibig ko. Binuksan ko ang gripo at mabilis na nagmumog. Hindi ko mapigilan ang ngisi habang bumabalik sa isip ko ang bawat ungol at bawat bayo kanina ni Tito Rafael.

Paglabas ko ng banyo, sakto namang papunta si Tita Cecil kusina. Bagong ligo, naka-dress, amoy shampoo at pabango. Nagsimula na siyang maghain ng mga niluto ko kanina.

“Raf, kain na tayo,” tawag niya.

“Sige, Cecil,” sagot ni Tito Rafael at agad na pumunta sa mesa at umupo.

Ako naman ay dumaan lang at ngumiti. “Tita, hindi po ako sasabay kumain. Maliligo pa po ako nang maayos sa kuwarto at mag-aayos ng gamit ko bago pumasok sa school.”

“Bakit di ka pa sumabay?” tanong niya, medyo kunot-noo.

“Busog pa po ako sa kinain ko kani-kanina lang,” sagot ko sabay kindat kay Tito Rafael nang hindi napapansin ni Tita. Napailing lang si Tita at nagpatuloy sa pag-ayos ng mesa.

Umupo si Tito Rafael at nagsimulang kumain. Tahimik lang ako sa may hagdan at nakamasid sa kanila. Pinagmamasdan ko si Tito Rafael habang kumakain. Ang paraan niya ng pagnguya, ang pag-angat ng malaki niyang braso para punasan ang labi gamit ang napkin. Para bang bawat galaw niya ay may ibig sabihin. May paalala ng ginawa namin kanina sa sofa.

Umakyat ako pabalik sa kwarto ko. Sa halip na umupo o humiga ay agad kong binuksan ang shower. Dahan-dahan kong sinabon ang bawat bahagi ng katawan ko, mas matagal sa pagitan ng mga hita ko. Hinagod ko ang balat ko hanggang sa mamula ito para masigurong malinis. Dinilaan ko ang labi ko at napapikit habang naaalala ko kung paano niya ako hinawakan kanina.

Pagkatapos kong maglinis ng loob at labas ng katawan ay pinatuyo ko ang sarili ko. Naglagay ako ng maraming lubricant sa loob ko para maging handa mamaya. Nagsuot din ako ng manipis na boxer brief at maigsing shorts. Gusto kong maging handa. Kung aalis si Tita ngayong umaga, ito na ang pagkakataon ko para sumalisi sa kanya.

Sa baba ay naririnig ko ang tawa ni Tita Cecil habang kumakain. Hinayaan ko lang silang matapos, habang ako naman ay nakahiga sa kama, hawak ang bago kong iPhone pero wala naman talaga akong ginagawa.

Hanggang sa marinig ko ang boses ni Tita.

“Raf, aalis na ako mamaya pagkatapos kumain. May aasikasuhin lang ako sa ospital. Ikaw na ang bahala dito sa bahay. Papasok ng school si Pierre.”

Napangiti ako, hindi mapigilan. Perfect.

Hindi pa man sila tapos kumain ay ramdam ko na ang panunuyo ng lalamunan ko. Pumikit ako habang pinipigilan ang ngiti na gustong kumawala sa labi ko. Mamaya, Daddy… ipapakita ko sa’yo kung gaano kita na-miss.

Nang marinig ko ang pagsara ng gate at pag-alis ng sasakyan ni Tita Cecil ay halos mapatalon ako sa kama. Finally.

Tahimik kong binuksan ang pinto sa kuwarto ko at sumilip sa hallway. Wala na si Tita Cecil. Malinis na ang lamesa at wala nang tao sa sala.

Tama nga ako. May naririnig akong lagaslas ng tubig mula sa banyo ng kuwarto nila Tito Rafael. Naliligo siya. Napakagat-labi ako at parang nanikip ang dibdib ko sa sobrang antisipasyon. Makakantot ako ulit ng dambuhalang burat ni Tito.

Wala akong tinirang damit, hubo’t hubad habang naglalakad sa kuwarto nila Tito Rafael. Tahimik akong naglakad papunta sa CR nila, hawak ang hininga ko para hindi ako gumawa ng ingay. Nakita ko ang bahagyang nakaawang na pinto. Bumulaga sa akin ang manipis na usok ng mainit na tubig at amoy ng sabon na ginagamit ni Tito Rafael. Mabango at amoy-lalaki.

Kumatok ako nang mahina. “Daddy…” tawag ko at sa nakakaakit na tono.

Narinig ko siyang sumagot mula sa loob at medyo nagulat. “Hmm? Bakit, Baby?”

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at sumilip. Nasa loob siya, nakatalikod, basa ang buhok, at bumabagsak ang tubig mula sa shower sa likod niya. Wala siyang kahit na anong suot kaya kita ko ang kanyang kamachohan habang basang-basa. Nakalaylay din ang kanyang burat na malaki na kahit hindi pa matigas ay parang lalaban na.

“Makikisabay sana ako. Sira ang gripo sa CR sa kuwarto ko, eh. Ipapaayos ko sana sa’yo mamaya,” sabi ko na kunwari ay inosente pero ang totoo ay halos kumakawala na ang tibok ng puso ko. Kahit kakaligo ko lang ay gusto kong maramdaman ulit ang init niya.

Napangiti siya at nagulat pero hindi na tumutol. “Talaga? Halika na. Sabay na tayong maligo nang makatipid na rin sa tubig. Mamaya na natin ayusin ang gripo sa kuwarto mo.”

Pumasok ako at isinara ang pinto. Hindi na ako nag-aksaya ng oras at lumapit ako sa kanya. Bago pa siya makapagsalita, lumuhod na ako sa harapan niya. Isinubo ang nagsisimula pa lang tumigas na burat niyang pagkalaki-laki.

“Teka, Baby…” halos bulong niya pero hindi niya naman ako pinigilan.

Dinilaan ko muna ang ulo niya nang mabagal at paikot-ikot na parang tinutukso siya. Ramdam ko ang mabilis na pagtigas ng burat niya sa bibig ko. Napaungol siya nang mahina.

“Putangina, Pierre. Ang libog mo talaga…” bulong niya sabay hawak sa ulo ko.

Sinubo ko siya nang buo. Marahan sa simula habang naririnig ko ang paglagaslas ng tubig sa ibabaw namin. Ang tunog ng bibig ko at ang ungol niya ang pumuno sa banyo.

“Slrp… slrp… mmmhh…” hindi ko mapigilang gumawa ng ingay lalo na nang kumadyot siya nang marahan papasok sa bibig ko.

“Shit, ang galing mo, Baby… sipsipin mo pa…”

Mas lalo kong binilisan at piniga ng dila ko ang katawan ng alaga niya habang halos lumuha na ang mata ko sa lalim ng pagsubo. Hawak-hawak niya ang ulo ko na parang sinusubok kung gaano kalalim ang lalamunan ko.

Tumingala ako sa kanya habang chinuchupa siya. Ngumiti ako nang malandi.

“Ahhhmmm, Daddy,” bulong ko nang niluwa saglit ang kanyang burat.

Isinubo ko muli ang kanyang burat samantalang siya ay napakapit sa ulo ko. Napatawa siya nang mahina at halatang sarap na sarap sa serbisyo ko.

“B-Baby… Aggggghhhhh… papatayin mo ako sa sarap. Shiiiit!”

Tumayo ako nang dahan-dahan, medyo nanginginig pa mula sa pagluhod sa tiles ng banyo. Humarap ako sa malamig na tiles ng dingding. Ang mga patak ng tubig mula sa shower ay dumadaloy sa balat ko, dumudulas pababa sa likod ko.

Dahan-dahan kong isinandal ang dibdib ko sa pader, sabay kagat-labi. Iniusli ko nang bahagya ang puwitan ko na parang malinaw na imbitasyon na kantutin niya ako.

“Daddy…” bulong ko, halos pabulong lang sa pagitan ng ingay ng lagaslas ng tubig.

Ramdam ko ang kamay niya sa bewang ko. Mainit at madiin. Lumingon ako ng kaunti at nakita kong nakatitig siya sa katawan ko na parang hayok na hayok.

“Putangina, Baby… Ang tambok talaga ng puwit mo. Ang sarap warakin ng butas mo.” marahas ang hinga niya. “Gusto mo bang tamuran kita bago ka pumasok sa school niyo?”

Hindi ako sumagot. Sa halip ay lalo kong inusli ang puwitan ko na halos idikit na sa kanyang tigas na tigas na burat.

Narinig ko ang mahinang tawa niya bago niya sinimulan ang aksyon. Yumuko siya at dahan-dahang dinilaan ang likod ko. Mula balikat, pababa, sinundan ang guhit ng tubig sa balat ko. Napapikit ako sa sensasyon at napaungol nang mahina.

“Ahhh… D-Daddy…”

Umabot ang dila niya sa bandang puwitan ko. Ramdam ko ang maiinit na hininga niya. Inalog-alog niya ang matambok kong puwitan bago niya dinilaan ang pisngi nito. Basang-basa ng laway at tubig. Napaigtad ako at napakapit sa pader sa sobrang sarap ng kanyang ginagawa. Eksperto talaga ang mga Daddy sa pagpapasarap.

“Shhh… relax lang, Baby…” bulong niya.

Dinilaan niya ulit ang dalawang pisngi ng puwit ko, mas mabagal ngayon. Hanggang sa maramdaman ko na ang dila niya sa mismong butas ko. Napasigaw ako ng mahina habang nakakagat-labi para hindi sumigaw nang malakas. Pinipigilan kong bumuka ang butas ko dahil nasa loob pa nito ang strawberry flavored na lubricant.

“Ahhhhhh, Daddy!”

Nilaro niya ng dila ang bukana, paikot-ikot, sinasabay ang pagdila sa pagitan ng pisngi ng puwit ko. Basang-basa ako hindi lang dahil sa tubig kundi dahil sa laway niya. Ang tunog ng pagdila niya at ang paghigop ay maririnig kahit sa lagaslas ng shower.

“Slrp… slrp… mmmhh… Lasang strawberry, ha. Sarap ng butas mo, Baby.”

Hindi ko na alam kung saan ko ilalagay ang kamay ko. Napakagat na lang ako sa braso ko para hindi marinig ang ungol ko sa labas.

“Masarap ba, Baby?” tanong niya habang patuloy ang pagdila.

“Uh-huh… ahhh… Daddy, ipasok mo na, please…” halos umiiyak na ako sa libog.

Narinig ko ang ungol niya bago siya tumayo sa likod ko. Ramdam ko ang matigas niyang ari na nakatukod sa pisngi ng puwit ko. Hinawakan niya ang bewang ko at marahang kiniskis ang ulo ng ari niya sa butas ko.

“Gusto mo na ba talaga?”

Tumango ako at hindi makapagsalita sa sobrang sabik.

“Sabihin mo,” utos niya na may mababa at madiin na boses.

“Daddy… please… kantutin mo na ako…”

“Daddy… please… tamuran mo ako. Babaunin ng butas ko ang tamod mo hanggang sa school.” halos pakiusap na ang boses ko habang nakasandal ako sa malamig na tiles, nanginginig sa pagkasabik.

Narinig ko ang mabigat na paghinga ni Daddy Rafael bago niya hinawakan ang bewang ko nang mas madiin. Ramdam ko ang pag-umbok ng matigas niyang ari sa likod ko, mainit kahit malamig ang tubig ng shower. Dahan-dahan niyang pinasok ang ulo at napasinghap ako nang unti-unti itong pumasok kahit laway niya lang ang naging pampadulas ng burat niya. Dumiretso hanggang sa naisagad ito gawa ng ipinasok kong lube kanina. Napakapit ako sa pader.

“Ahhh… shiiiit… Daddddyyyy…”

Marahan muna niyang idiniin at hinayaan akong maramdaman ang bawat pulgada niya bago siya tuluyang mag-atras abante. Napangiwi ako pero halos malaglag ang tuhod ko sa sarap at sakit na magkahalo.

“Putangina, ang sikip mo pa rin talaga…” bulong niya, ramdam ko ang init ng hininga niya sa batok ko.

Nag-muscle control ako at piniga ang dambuhala niyang burat sa loob ko. Napasinghap naman siya sa ginawa ko.

“Shiiit, Baby. ’Wag mo masyadong pigain. Baka labasan ako kaagad sa sobrang sarap…” pakiusap niya.

Dahan-dahan naman siyang kumadyot. Marahan sa umpisa at parang pinapakiramdaman ako. Pero nang marinig niya ang ungol ko ay bigla siyang bumayo nang mabilis. Marahas na sumasalpok ang balakang niya sa puwitan ko.

Plak! Plak! Plak! Plak! Plak! Plak!

Ang tunog ng basang balat namin ay kumakalat sa buong banyo. Napakagat ako sa labi para hindi mapasigaw pero hindi ko mapigilang umungol sa bawat ulos niya.

“D-Daddy! Ohhh… ahhh!”

Nang maalala kong kami lang ang tao sa bahay ay hindi ko na pinigilan ang malakas na pag-ungol ko. Ang mga ungol ko ay patunay na sarap na sarap ako sa pagkantot sa akin ni Daddy Rafael.

Bigla niyang hinawakan ang kanang hita ko at iniangat iyon, isinampay sa braso niya. Napasandal ako nang husto sa pader at halos mapatirik ang mga mata ko. Mas malalim ang pasok niya ngayon dahil sa posisyon namin.

“Shit! Daddy… sagad na sagad… Agggghhhh… Ahhhmmmm…”

“Gusto mo ’yan, Baby? Ha?” madiin ang boses niya habang patuloy sa pagkadyot.

“Y-yes… ohhhh. Buntisin mo ko, Daddddyyyy! Please…”

Hinahalikan niya ang leeg ko habang kinakantot ako nang nakatayo. Ang bigat ng katawan niya ay nakadikit sa likod ko. Nararamdaman ko ang tigas ng dibdib niya at ang init ng balat niya kahit basang-basa kami.

Bawat ulos niya ay sinasabayan ng mga ungol namin. Mahaba at mabigat.

“Uhh… fuck… ang sikip mo. Tang ina…”

Hindi ko na alam kung saan ako kakapit. Ang isang kamay ko ay halos kumamot sa tiles habang ang isa naman ay nakahawak sa braso niyang nakasalo sa hita ko.

“Daddy… lalabasan na ako…” bulong ko at halos hindi ko na makontrol ang sarili ko.

Narinig ko siyang umungol nang mas malakas at biglang bumilis ang galaw.

Plak! Plak! Plak!

Mas malakas, mas marahas, at bawat ulos ay halos itulak ako sa pader.

“Sabayan mo ako, Baby… ohhh… ayan na ako…”

Isang madiing ulos ang ginawa niya at naramdaman ko ang pagsabog ng init niya sa loob ko. Napasigaw ako sa sarap at nanginginig ang buong katawan ko habang nilabasan ako. Sumabog ang tamod ko sa tiles ng banyo.

Pareho kaming hingal na hingal. Nakasandal ako sa pader habang nakapasok pa rin siya sa loob ko. Marahan niyang ibinaba ang hita ko at niyakap ako mula sa likod. Nakasalpak pa rin ang burat niyang hindi lumalambot.

“Good boy…” bulong niya at hinalikan ang leeg ko.

Napangiti ako kahit hingal pa. “Daddy… ang sarap talaga ng kantot mo.”

Narinig ko siyang tumawa ng mahina at sinimulang halikan ang batok ko ulit. Parang gusto pang umulit kahit kapwa kami pagod na.

Ang salamin ay nagmistulang ulap sa tindi ng singaw ng tubig at pawis naming dalawa. Ramdam ko pa rin ang bahagyang pag-ikot ng mundo habang inaalis niya ang burat niya sa butas ko.

Plok!

Pinipigilan kong umagos ang tamod ni Daddy Rafael nang inalis niya ang malaki niyang ari. Iniabot ko na rin ang tuwalya para makapagpatuyo na. Male-late na ako sa klase.

Tahimik si Daddy Rafael pero ang mga mata niya ay nanunuot habang pinagmamasdan akong nagtatapis ng tuwalya sa bewang ko. Parang sinisiguro niyang makikita niya ang bawat galaw ko at ang bawat patak ng tubig na dumudulas pababa sa hita ko.

Nang sabay na kaming nagbihis ay may kakaibang katahimikan sa pagitan namin. Sinusundan ko lang siya ng tingin habang inaayos niya ang butones ng polo shirt niya at ang pag-igting ng muscles sa braso niya habang inaabot ang relo sa mesa.

Lahat iyon ay nakapagpadagdag ng kakaibang kaba at pananabik sa dibdib ko. Nang ako naman ang nag-aayos ay bigla siyang lumapit sa akin. Wala siyang sinabi ngunit maingat na inayos niya ang kwelyo ko. Parang gusto niyang siguruhing presentable akong tingnan.

“Ready ka na?” tanong niya sa mababang boses na halos bulong na.

Tumango lang ako at hindi makatingin nang diretso sa kanya. Hindi ko alam kung nahihiya ako o kinakabahan lang. Sabay kaming bumaba ng hagdan at lumabas ng bahay.

Mainit ang sikat ng araw pero ang loob ng kotse ay malamig. Tahimik siya habang nagmamaneho. Ang isang kamay niya ay nakahawak sa manibela samantalang ang isa ay nakapatong sa hita ko. Hindi siya nagsasalita pero ang hinlalaki niya ay marahang humahagod-hagod sa balat ko. Nag-iiwan ng mga kuryenteng umaakyat hanggang batok ko.

Pagdating namin sa harap ng school, bigla siyang huminto at lumingon sa akin. Nakatingin lang siya nang malalim na parang sinusuri ang kaluluwa ko. Bago pa ako makapagsalita ay marahan niyang hinawakan ang panga ko. Iniangat ang mukha at inilapat ang mga labi niya sa labi ko.

Hindi iyon basta halik lang. Mainit, mariin, at matagal. Ramdam ko ang init ng hininga niya at ang bahagyang pagkagat niya sa labi ko. Ang kamay niya naman ay humahawak sa batok ko para hindi ako makawala. Para kaming nakawala sa oras at lugar ng panahon na iyon. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na tibok ng puso ko at ang tunog ng hininga naming dalawa na nagbabanggaan.

“Daddy…” mahina kong bulong at halos wala nang hangin sa baga ko.

Umiling siya at ngumiti nang bahagya pero nanatiling seryoso ang mga mata. “Stop me, Baby… bago pa kita hilahin pabalik at hindi na kita hayaang bumaba ng kotse. Kakantutin na lang kita nang buong araw.”

Napangiti ako pero ramdam ko ang pagkalat ng init sa pisngi ko. Gusto kong sumagot ng mapang-asar pero baka hindi ko na rin mapigilan ang sarili ko. Baka bumigay ako at magpatira na naman.

Bago pa ako makababa ay iniabot niya ang isang sobre. Makapal ito at medyo mabigat. Halatang hindi basta-basta ang laman.

“Allowance mo,” mahinahong sabi niya.

Natawa ako ng kaunti at halatang gulat. “Ha? Daddy, hindi na kailangan ’to. Sobra na. Kaya ko naman–”

Hindi niya ako hinayaang tapusin ang sasabihin ko. “Kunin mo na.” Matigas pero hindi galit ang tono niya. Parang walang puwang para tumanggi ako. “Habang ako ang kasama mo, wala kang iisipin kundi kung paano ka magiging masaya. Kung paano mo ako pasisiyahin. Naiintindihan mo ba?”

Napakagat ako sa labi at napatingin sa sobre, saka dahan-dahang inabot iyon. Mainit ang palad niya nang idikit niya sa kamay ko ang sobre. Parang sinasabing wala akong dapat ikahiya.

“Salamat, Daddy…” mahina kong sabi, halos pabulong.

Ngumiti siya at hinaplos ang pisngi ko, mabagal at marahan. Parang gusto niyang ipaalala na ako ay sa kanya sa mga sandaling iyon. “Good boy. Mag-ingat ka. Text mo ako kapag patapos na ang klase mo. Susunduin kita.”

Bago ko isinara ang pinto ay sumilip pa ako ulit sa kanya at bahagyang kumaway. Sa loob-loob ko, parang gusto ko na lang sumakay ulit at hindi na bumaba. Habang papalayo ako ay ramdam ko ang bigat ng sobre sa kamay ko. Hindi lang ito pera, para itong simbolo na talagang gusto niya akong alagaan. Gusto niya akong gawing parte ng buhay niya.

Pagpasok ko sa school ay diretso akong dumaan sa CR. Doon ko binuksan ang sobre. Halos mapaupo ako nang makita ko ang dami ng laman. Mas marami pa kaysa sa inaasahan ko. Halos nanginginig ang kamay ko habang binibilang ang pera.

Tangina, Pierre… Fifty thousand talaga?

Kinuha ko ang phone ko at mabilis na tinext si Daddy Rafael:

Pierre:

Daddy… sobra ’to. Hindi ko alam kung paano ako magpapasalamat sa’yo.

Rafael:

Magpasalamat ka mamaya. Gusto kong makita ka ulit pagkatapos ng klase mo.

Pierre:

😳

Yes po, Daddy.

Ramdam ko ang pag-agos ng tamod ni Daddy Rafael nang umupo ako sa toilet bowl. Nilinis ko muna ang butas ko gamit ang bidet bago pumasok ng classroom. Pinunasan ko pa ng tissue ang puwitan ko para walang matirang bakas.

Habang naglalakad papuntang classroom, ramdam ko pa rin ang init ng labi niya sa labi ko at ang bigat ng sobre sa bulsa ko. Hindi ako makapag-focus buong araw. Tila lahat ng sinasabi ng professor namin ay parang malabong ingay lang.

Sa isip ko, inuulit-ulit ko lang ang halik namin sa kotse kanina at ang mensahe ni Daddy Rafael na gusto niya ulit akong makita mamaya.

Excited na rin akong umuwi at makita siya mamaya.

Kabanata 14

Call

Naririnig ko ang mga kaklase ko na nagtatawanan at nagsasalita tungkol sa lesson pero wala talaga ako sa focus. Nakatingin lang ako sa phone ko habang hinihintay na mag-reply si Sky. Napansin kong wala siya sa upuan niya mula pa kaninang unang subject. Kahit breaktime na ay hindi pa rin siya dumadating.

Kinuha ko ang phone ko at tinype ang mabilis na mensahe:

Pierre:

Hoy, Sky, absent ka? Saan ka?

Nag-antay ako ng ilang minuto ngunit walang seen o reply man lang. Tumagilid ako sa upuan ko at huminga nang malalim. Sanay naman akong minsan hindi siya pumapasok, pero iba ang pakiramdam ko ngayon. Sana ay masaya siya ngayon at hindi nagpapalugmok sa kalungkutan.

Baka masama ang pakiramdam? naisip ko. O baka may nangyari sa bahay nila?

Habang wala pa ring reply, tinitigan ko ang kisame ng classroom. Ang huling usapan namin ay kahapon nang mag-aya akong kumain ngunit parang medyo dumidistansiya siya sa akin. Tumanggi siya sa aya ko. Baka may pinagdadaanan?

Mabilis akong nag-type ulit.

Pierre:

Sky, reply pls. Nag-aalala ako. Kung ayaw mo akong kausapin, sabihin mo lang. Huwag mo akong dedmahin ng ganito. Nag-aalala ako sa’yo bilang kaibigan mo.

Pinindot ko ang send pero ilang minuto na naman ang lumipas ngunit wala pa ring tugon mula sa kanya. Naramdaman kong bumigat ang sikmura ko.

“Uy, Pierre, wala si Sky?” tanong ng isa naming kaklase na si Janna. Napansin din niya sigurong walang laman ang upuan ni Sky.

Umiling ako. “Oo nga eh. Hindi rin nagpaparamdam.”

Nagkibit-balikat lang si Janna at bumalik sa pakikipagkuwentuhan sa iba.

Pagkatapos ng klase ay nagdesisyon akong tawagan siya. Ilang ring lang pero bigla itong nag-cut. Hindi man lang sinagot. Dinecline talaga niya.

“Okay…” bulong ko sa sarili at pinipigilang maasar. “Kung ayaw mo akong kausapin, fine. Kung hindi ka pa handang mag-share, go lang!”

Pero kahit sabihin ko iyon, hindi ko mapigilan ang kaba. Parang gusto kong puntahan ang bahay nila para lang siguruhing ayos siya. Pero hayaan na muna siya. Isang araw pa lang naman siyang liban sa klase.

Para maibsan ang inis at kaba ko, binuksan ko ang text ko kay Tito Rafael.

Pierre:

Hi Daddy

😏

miss na kita agad.

Mabilis siyang nag-reply na parang kanina pa niya hawak ang cellphone niya. Naka-abang sa text ko. Ilusyonadang bakla!

Daddy Rafael:

Miss mo ba ako o miss mo lang burat ko? 😈

Napangiti ako nang bahagya sa kalokohan niya at napakagat ng labi. Umupo ako sa dulo ng upuan at tinakpan ng bag ang phone ko para hindi makita ng katabi ko ang mga texts ko. Marami pa namang mga tsismosa sa mga kaklase ko.

Pierre:

Hmmm… pareho. Pero mas miss ko yung…

Nag-send ako ng isang devil emoji at water droplets.

Daddy Rafael:

Tang ina, Baby. Nasa labas ako, inaasikaso ang business ko. Pero nalilibugan na naman ako sa’yo. Gusto mo bang sunduin na kita?

Napatawa ako nang mahina at tinype ang sagot:

Pierre:

Busy ka ba masyado? Kaya ko namang mag-commute pauwi. Kakatapos lang ng klase namin.

Mamaya pag-uwi mo, ready na ako. Malinis na malinis. Promise.

Sumagot agad si Tito Rafael.

Daddy Rafael:

Huwag mo akong tuksuhin nang ganyan kung ayaw mong hindi makalakad ng ilang araw. Baka hindi ka makapasok. Susunduin kita, iyon ang pinangako ko kanina.

Namula ang pisngi ko at napatingin ako sa paligid para siguraduhing walang nakakapansin sa akin.

Pierre:

Behave ka muna dyan. Mamaya mo na ako kunin, tapusin mo muna ’yang inaasikaso mo. Makapag-antay naman ako sa’yo sa school kung ipipilit mo talagang sunduin ako.

Daddy Rafael:

Ok, Baby. Tapusin ko kaagad ’to. I can’t wait to see you later.

Napakagat ako ng labi at napapikit sa kilig. Ramdam kong umiinit ang pisngi at tenga ko.

Huminga ako nang malalim at napangiti. Pakiramdam ko, gumaan bigla ang araw ko kahit wala pa ring reply si Sky. Ang atensyon ni Tito Rafael ay parang pampalubag-loob sa akin. Mas lalo pa akong na-excite sa pagkikita namin mamaya.

Nagtungo muna ako ng CR ng school hindi dahil naiihi ako, kundi dahil may plano ako. Sinigurado kong walang masyadong tao kaya pumasok ako sa pinaka-dulong cubicle at ini-lock ang pinto. Huminga ako nang malalim at parang kabadong-kabado.. Pinagtiyagaan kong gamitin ang bidet ng school para maging handa ako mamaya. Usually, gumagamit ako ng douche pero dahil kailangan kong maging handa agad ay kailangan kong mag-improvise. Sayang ang oras. Baka biglang dumating si Tita Cecil. Mapurnada pa ang diskarte ko.

“Okay, Pierre. Ready mode ka na,” bulong ko sa sarili ko.

Binaba ko ang pantalon at brief ko at umupo sa bowl. Nagsimula akong maglinis gamit ang bidet at nang malinis na tubig na ang lumalabas sa tumbong ko, ang baon kong sabon naman ang ginamit kong panghugas. Nagbabaon ako nito dahil ayaw kong gumagamit ng tissue kapag dumudumi. Feeling ko hindi nalilinis masyado.

Sinabon ko talaga nang mabuti ang butas ko, hinugasan, at siniguradong walang maiiwang dumi. Kailangan ay mabangong-mabango ito mamaya. Nang malinis na ay nag-finger ako nang kaunti, tiningnan kung suwabe ang pagpasok at kung handa na ba talaga ako. Kinagat ko ang labi ko sa sensasyon. Kahit maiksi lang ay parang napaungol ako nang mahina.

Pagkatapos ay inayos ko ang sarili ko. Fresh na fresh na ang pakiramdam ko na parang alam ko na kung anong mangyayari mamaya.

Hindi ko sasabihin kay Daddy Rafael na ready na ang butas ko. Surprise ko ’to sa kanya mamaya.

Paglabas ko ng CR, nag-vibrate ang phone ko. Baby, outside na ako. Labas ka na.

Para akong binuhusan sa kilig. Kinuha ko ang bag ko at nagpaalam sa mga kaklaseng nakakasalubong ko. Naglakad ako palabas ng gate at nandoon nga si Tito Rafael, nakasandal sa kotse niya na parang bida sa pelikula. Napakaguwapo at napakatikas niya habang nakaputing t-shirt at faded jeans, simple pero ang lakas ng dating niya talaga. Daddy’ng-Daddy ang itsurahan niya.

“Hi, Baby,” bati niya, sabay abot ng kamay ko para alalayan akong sumakay.

“Hello, Daddy,” sagot ko, sabay upo sa shotgun seat. Amoy ko agad ang paborito niyang pabango at bigla akong kinilabutan sa antisipasyon.

Pag-andar ng kotse ay hindi pa kami nakakalayo nang bigla niyang nilagay ang isang kamay sa hita ko. Mainit ang palad niya kahit na nakapantalon ako. Dahan-dahang umaakyat ang kanyang kamay pataas ng buong hita ko. Pinisil-pisil niya pa ito na parang nanggigigil.

“Ba’t parang ang lambot ng legs mo ngayon, ha?” tanong niya na may pilyong ngiti.

Napangiti ako, kunwari ay wala lang. “Baka nami-miss mo lang kaya feeling mo mas malambot.”

“Hmmm…” yumuko siya nang kaunti, tinitigan ako, sabay pisil nang bahagya sa hita ko. “Nami-miss ko ngang ipatong sa balikat ko.”

Natawa ako at umiling. “Drive ka nga muna. Baka mabangga tayo. Sayang naman ang ganda ko.”

Pero hindi siya tumigil. Sa bawat stoplight ay sinasamantala niya ito para pisil-pisilin ang hita ko. Ramdam ko na tumitigas na ang burat ko sa loob ng pantalon ko at pinipilit kong huwag niyang mapansin.

“Baby…” bulong niya habang naka-red light. “Pagdating sa bahay, akin ka kaagad. Huwag ka nang magpalit ng damit. Tuparin mo naman ang pangarap kong makandong at mahalikan ka habang naka-school uniform.”

Napakagat ako ng labi.

Daddy

Rafa, kung alam mo lang, nilinis ko ang sarili ko kanina pa. Hindi lang kandong at halik ang ipalalasap ko sa’yo mamaya. Handang-handa na akong mabuntis mo mamayang pag-uwi.

Pagdating namin sa bahay ay nagkatinginan lang kami. Parehong may alam sa gustong mangyari. Halos hindi na siya makapaghintay at ako naman ay pinipigilan ang sarili na sunggaban siya sa loob ng kotse.

Binuksan ko ang pinto ng bahay pero bago pa ako makapasok sa loob, hinila na ako ni Tito Rafael pabalik at hinalikan sa labi. Mabilis, mapusok at mapaghanap.

“Daddy…” bulong ko at medyo natawa pa sa sobrang kilig.

“Hindi kita matiis, Baby. Ang bango mo pa rin kahit galing kang school,” sabay hagod ng palad niya sa buhok ko.

Nang makapasok kami sa loob ng bahay, naglakad ako papunta sa sala at tumalon sa sofa. “Pagod ako, Daddy. Massage mo ako,” biro ko habang humiga nang nakatihaya, nakataas pa ang dalawa kong hita para ipakita sa kanya.

“Massage?” ngumisi siya at inilapit ang katawan niya. Umupo siya sa tabi ko. “Baka kung ano ang mangyari kapag minasahe kita.”

“Eh ’di mas maganda, mas masarap,” sagot ko at nilandi ko pa siya ng ngiting mapanukso.

Napailing siya pero halatang natutuwa. “Ang kulit mo. Halika nga rito.” Hinila niya ako para mapaupo ako sa kandungan niya.

Umupo ako paharap sa kanya at ramdam ko kaagad na naiipit ng macho niyang katawan ang maliit kong katawan . Niyakap ko siya sa batok at idinikit ang pisngi ko sa leeg niya.

“Daddy, ang sarap mo talaga. Ang sarap-sarap ng katawan mo. Iniisip kita buong araw.”

Umangat ako ng tingin sa kanya at nakita kong lumalim ang titig niya. Bigla niyang hinigpitan ang yakap sa baywang ko.

“Tangina, Baby, pinapalibog mo na naman ako.”

“Kiss me,” utos ko na parang spoiled na bata.

Hinalikan niya ako nang matindi na hanggang sa halos mawalan ako ng hininga. Naramdaman kong dahan-dahan niyang hinihimas ang likod ko pababa sa puwet.

“Gusto mo dito tayo?” tanong niya na medyo paos ang boses.

“Hmmm… puwede din naman,” sagot ko habang hinahaplos ang dibdib niya sa ibabaw ng shirt. “Kahit saan naman, kinakantot mo ako. Nagtanong ka pa talaga.”

Napatawa siya at hinila ako palapit para halikan ulit. Nagpapalitan kami ng mga laway at mga ungol ng sandalling iyon. Hindi ako nagpatalo sa kanya. Mas lalo niyang hinigpitan ang kapit sa bewang ko nang magsimula akong gumiling sa kandungan niya kahit na may mga sagabal pang damit sa aming katawan. Ramdam ko ang dambuhala niyang burat na gustong kumawala sa loob ng kanyang pantalon.

“D-Daddy…” ungol ko na parang batang may sakit.

Umalis ako sa kandungan niya. Lumuhod ako sa sahig sa pagitan ng mga hita niya at tinanggal ang butones at zipper ng pantalon niya. Tumingin ako nang nang-aakit sa kanya nang ibinaba ko ang kanyang pantalon. Inangat naman niya ang kanyang balakang para mas mapadali ang pagbaba ko ng kanyang pantalon hanggang tuhod niya.

Para akong batang nagbubukas ng regalo nang inilabas ko ang matigas na niyang alaga. Napalunok ako sa tindi ng itsura niya. Naglalaway na ako bago pa man magsimula dahil kitang-kita ang tigas at mga ugat ng kanyang malaking burat. Ang suwerte talaga ni Daddy Rafael. Guwapo na nga siya, guwapo rin ang kanyang burat.

Hindi ko na pinatagal pa at dahan-dahan ko siyang isinubo.

“S-Shit, Baby…” ungol niya at agad niyang tinakpan ang bibig niya ng kamay para hindi lumakas ang tunog. Sumandal siya sa sofa para maging komportable.

Ginalingan ko ang pagchupa sa kanya. Isinagad ko hanggang sa lalamunan ko. Nang masanay na ako sa pagbundol ng kanyang burat sa aking lalamunan, mabilis ko siyang chinupa nang todo.

“Ahhhmmmm, Baby. Ganado kang chumupa ngayon, ha. Ang galing mo talaga! Ikaw pa lang ang nakakasagad niyan…” puri niya sa akin.

Patuloy lang ako sa pagchupa sa kanya habang nakatingin sa kanyang mga mukha nang biglang tumunog ang cellphone niya. Napatingin ako sa cellphone niyang nasa sofa lang din at kita ko sa screen na tumatawag si Tita Cecil.

Napangiti ako ng pilyo at may naisip akong kalokohan. Hindi ko tinigil ang ginagawa ko at sa halip ay mas lalo kong nilalaro ng dila ang ulo ng ari niya habang tinitingnan ang reaksyon niya.

Sinagot niya ang tawag. “H-Hello, Cecil…” nanginginig ang boses niya, pinipilit gawing normal sa kabila ng sarap na pinalalasap ko sa kanya.

“Raf? Anong ginagawa mo? Parang hinihingal ka yata,” tanong ni Tita Cecil mula sa kabilang linya.

Hindi ko napigilang tumaas-baba nang mas mabilis, sinasadya kong gumawa ng basang tunog.

“Wala… ahhh–ano lang, medyo mainit dito sa sala,” palusot niya pero napakagat-labi siya nang madiin at pilit pinipigilan ang mga ungol.

“Parang may naririnig akong ungol, ha. May kasama ka ba d’yang babae?”

Mas lalo akong ginanahan. Sinagad ko ang pagkakasubo hanggang sa halos mabulunan ako. Humawak ako sa hita ni Daddy Rafael para mas maramdaman niyang hindi ako titigil sa kakachupa sa kanya.

“W-wala, Cecil. Ikaw naman oh!” Pinilit niyang matawa. “Paranoid ka masyado. Si Pierre nandito, nanonood lang ng TV.”

Napangisi ako habang subo pa rin siya. Kung alam lang ni Tita Cecil kung anong ginagawa ko sa malaking burat ng jowa niya.

“Sigurado ka? Parang totoo naririnig ko. Huwag mong sabihin–”

“Cecil!” medyo naiinis na ang tono niya at ginagampanan ang pagkukunwaring galit. “Kung ayaw mong maniwala, bahala ka. Pero please, huwag mo akong kuwestiyunin na parang wala akong hiya sa harap ng anak-anakan mo.”

Tumahimik sandali si Tita Cecil sa kabilang linya. “Fine. Magkita na lang tayo mamaya pag-uwi ko.” Binaba na nito ang tawag.

Pagkababa ng cellphone ni Daddy Rafael ay hinila niya ako papatayo.

“Tangina ka, Baby,” bulong niya na gigil na gigil. “Ginagawa mo akong sinungaling sa Tita Cecil mo habang sinasalsal mo ako sa gamit ang makipot mong bibig.”

Pinunasan ko ang laway ko gamit ang dulo ng kamay at nakangiti nang pilyo. “Masarap ba, Daddy?”

Hinila niya ang ulo ko pabalik sa pagitan ng hita niya. “Tapusin mo ’yan bago ako mawalan ng kontrol at makantot pa kita nang wala sa oras. Hindi ka pa naman nakapaglinis.”

Dahil sa masunurin akong Baby, sinunod ko ang kanyang gusto. Ngunit hindi niya aasahan ang gagawin ko mamaya. Hindi niya alam na handa na akong magpatira sa kanya.

Kabanata 15

Calm

Tumingala ako sa kanya, ngumiti nang pilyo at pagkatapos ay isinubo ko siya nang dahan-dahan. Mainit, mabigat sa bibig, at ang bango ng burat niya kahit na galing siya sa labas. Amoy ang pawis sa kanyang ari at katawan ngunit hindi ito masangsang. Nagpadagdag ito ng barakong amoy ni Daddy Rafael.

“Ahhh… fuck…” ungol niya habang napakapit sa ulo ko.

Pinagalaw ko ang bibig ko nang dahan-dahan muli sa simula na parang nanunukso. Nagtitigan pa kami habang ginagawa ko iyon. Ramdam kong nanginginig na ang binti niya kaya sinagad ko pa lalo. Napaungol siya nang malakas.

“Shit, Baby… ganyan nga… sige pa…”

Mas lalo kong binilisan na may tunog pa sa bawat paglabas-masok niya sa bibig ko.

Slrk! Slrk! Slrk!

Naghalo ang laway ko sa katawan niya at halos mabaliw siya sa sarap.

“Puta, Pierre! Malapit na ’ko…”

Hindi ako tumigil. Sinapo ko pa ang bayag niya at jinakol nang bahagya habang sinusubo siya nang mas malalim. Ilang segundo lang nang maramdaman kong malapit na siya, itinigil ko ang pagchupa sa kanya. Iniluwa ko ang burat niya habang siya naman ay may pagtatanong sa mukha kung bakit ko itinigil ang pagseserbisyo sa kanya.

Napahinga siya nang malalim at pawis na pawis, bitin na bitin sa ginawa ko. “Tangina, Baby… papatayin mo ba ako sa pagkabitin?”

Tumayo ako at pinunasan ang bibig ko gamit ang daliri. Hinalikan ko siya sa pisngi niya. “Sinabi ko naman sa ’yo na miss na miss kita eh.”

Hindi siya nakatiis at hinila niya ako palapit sa kanya. Hinalikan niya ako nang mariin. Halos mapunit ang uniform ko sa gigil niya.

Pagkatapos ng mainit na halikan namin sa sala, pinaupo ko nang maayos sa sofa si Daddy Rafael. Pawis pa rin siya at hinahabol ang hininga.

Akala niya siguro ay patapos na kami pero hindi ko kayang sayangin ang pagkakataon. Dahan-dahan akong umakyat sa ibabaw niya. Nakasakay ako sa matigas niyang hita at nakatitig nang diretso sa mga mata niya.

“Whoa, Baby…” ngumiti siya pero halatang nagulat. “Baka nakakalimutan mong hindi ka pa nakapaglilinis. Ayoko namang may sumabit na dumi mamaya.”

Ngumisi ako at sinadya kong gawin ang tinig ko na malambing pero may halong landi. “Hindi mo na kailangan mag-alala, Daddy…” Hinila ko ang pantalon ko pababa at itinapon sa gilid, saka ko dahan-dahang inikot ang balakang ko sa ibabaw niya. Ramdam ko ang matigas niyang alaga sa puwitan ko. “Hinanda ko na ang sarili ko kanina… sa CR ng school.”

Napatingala siya at nanlaki ang mata. “Puta… seryoso ka?”

Tumango ako nang nakakagat-labi. “Oo, Daddy. Malinis na malinis ang butas ko para sa’yo. Sobrang ready na ako’ng magpatira sa’yo…”

Napamura siya nang mahina at hinila ako palapit para halikan nang marahas. Mainit, malalim, at parang wala nang bukas. Habang naghahalikan kami ay itinutok ko ang burat niya sa butas ko at sabay unday ng balakang ko para maramdaman niya ang butas kong nakalapat na sa tigas na tigas niyang alaga.

“Shiiit, Baby…” bulong niya na halos umungol. “Hindi ko na kaya ’to.”

“Then, take me now…” bulong ko sa tenga niya at sinadya kong himasin ang dibdib niya pababa sa abs niya para lalo siyang mabaliw.

Hindi na siya nag-aksaya ng oras at hinawakan ako sa balakang para i-guide ako pababa. Napasinghap ako nang maramdaman ko ang ulo niyang unti-unting pumapasok. Laway ko lang sa burat niya ang nagsilbing lubricant namin. Alam kong masasaktan ako pero minsan, masarap din ang rough sex.

“A-ahhh…” Napakagat-labi ako at napakapit sa balikat niya.

“Relax, Baby…” bulong niya at hinimas ang likod ko. “Let me in slowly…”

“Good boy…” bulong ni Rafael habang hinahaplos ang balakang ko.

Nang masanay na ang katawan ko ay nagsimula akong gumiling nang dahan-dahan. Unti-unti itong naging mabilis.

Plak! Plak! Plak! ang tunog ng balat naming nagtatama.

“Sh*t, Baby, ang sikip mo…” ungol niya habang nilalamas ang pwet kong tumatalbog sa kanyang malamang hita. “Pinaghandaan mo pa talaga ’to para sa’kin, ha?”

“Uh-huh… ahhh… para lang sa’yo, Daddy… Ahhhmmm…” Napaungol ako at napahawak sa dibdib niya para hindi matumba habang binibilisan ko pa ang pag-indayog sa ibabaw niya.

Hinila niya ako bigla para halikan habang gumagalaw ako. Ramdam ko ang dila niyang umiikot sa loob ng bibig ko at halos mawalan ako ng hininga.

“Putang ina, Baby… kung alam ko lang na ganito ka kahanda, kanina pa kita binanatan.”

Napatawa ako nang bahagya kahit hingal na hingal. “Then… gawin mo ngayon…”

At ginawa nga niya. Bigla niyang hinawakan ang balakang ko at siya na ang nagtaas-baba sa akin nang mabilis, marahas, na parang mababaliw siya. Halos mapasigaw ako sa sarap na nararamdaman ko. Nirapido niya ako ng kantot.

“Ahhh! Daddy! Sige paaa!”

Nakaupo pa rin ako sa kanya, pawis na pawis at namumula ang pisngi, pero ramdam kong hindi pa tapos si Daddy Rafael. Hindi pa siya nilalabasan. Halos tumitigas pa lalo ang ari niya sa loob ko. Nasa paanan niya na ang kanyang pantalon samantalang suot ko pa rin ang uniporme ko sa pang-itaas.

“Baby… ang hot mo habang tumatalbog sa burat ko nang nakauniporme.” bulong niya habang habol ang hininga, “Ikot ka nga, gusto kong makita ka sa ibang anggulo naman.”

Kinagat ko ang labi ko at sumunod. Dahan-dahan akong umikot habang nakasakay pa rin sa kanya. Naramdaman ko ang pag-ikot ng burat niya sa loob ko habang ginagawa ko iyon. Naka-reversed cowboy na ngayon ang posisyon namin. Naramdaman ko ang mga palad niya na dumadapo sa bewang ko at pinipisil ang pisngi ng puwet ko para mas bumuka.

“Fuck…” ungol niya nang magsimula akong gumiling nang marahan. “Baby, ang sikip mo talaga. Ramdam na ramdam ko na kumakapit ang butas mo sa bawat labas-masok ko.”

Napahawak ako sa tuhod ko para suportahan ang sarili habang dahan-dahan kong inangat at ibinababa ang balakang ko. Sa bawat ulos niya ay ramdam kong mas lumalalim siya. May tinatamaan ang burat niya sa loob ko. Nakikiskis ng burat niya ang prostate ko.

“D-Daddy…” napapapikit ako sa sarap. “Kasi… ang laki mo. Ang taba ng burat mo… tang ina…”

Tumawa siya, mababa at nakakalibog. “Malaki nga, at sayo lang ’to.”

Hinawakan niya ang bewang ko nang mas mahigpit at sinimulan niya akong salubungin ng ulos. Mas mabilis at mas marahas.

Plak! Plak! Plak! ang tunog ng katawan naming nagbabanggaan.

Napatingala ako at napaungol nang malakas.

“Shit, Daddy, ramdam na ramdam ko ang burat mo! Bakit parang lumaki ’yan?”

“Gusto mo ’yan, ’di ba?” bulong niya at tinatapik-tapik pa ang pisngi ng puwet ko habang patuloy sa mabilis na ulos. “Tignan mo, Baby… sa bawat labas-masok ko para bang sinisipsip ako ng butas mo. Para bang ayaw paalisin ng butas mo ang burat ko.”

Napakagat-labi ako at namumula na ang buong mukha sa libog. “Kasi gusto kong nandyan lang sa loob ko ang burat mong malaki… gusto kong punong-puno ang butas ko ng sa’yo…”

“Puta–Baby, wag kang magsalita ng ganyan,” bulong niya habang mas bumibilis pa ang ulos. Halos mapaatras ako sa lakas ng ulos niya pero hinawakan niya ang bewang ko para hindi ako mahulog sa kanya.

“Daddy… ahhh… sige pa… bilisan mo pa!”

Ramdam kong kumakapit pa lalo ang loob ko sa bawat pasok niya, parang ayaw siyang bitawan. Tila lalong nalilibugan si Daddy Rafael dahil napamura siya at halos hilahin ang balakang ko pababa para sumagad.

“Ang ganda mong tignan sa posisyong ’to, Baby…” bulong niya at malalim ang boses. “Kitang-kita ko kung paano ka nawawarak dahil sa burat ko.”

Napahawak ako sa tiyan ko at nararamdaman ko ang burat niya roon sa bawat ulos niya. Sampung pulgada ba naman ang haba ng kanyang burat, mataba pa ito.

“F*ck, Daddy… ang sarap talaga…”

Tuluyan niyang hinubad ang uniporme ko at hinawakan ako sa dibdib. Hinalikan niya ako sa likod ng batok. Ramdam ko ang init ng hininga niya at ang bahagyang pagkagat niya sa balat ko.

“Baby…” halos paungol na ang boses niya. “Konti na lang… malapit na ako…”

Lumingon ako ng kaunti at sinadya kong kagatin ang labi ko habang gumigiling pa. “Sige lang, Daddy… buntisin mo ako…”

Ramdam ko na lalong tumitigas si Daddy Rafael sa loob ko na para bang kumikibot sa bawat pag-angat at pagbaba ng balakang ko. Habol-hininga na siya, pawis na pawis ang noo, pero hindi bumibitaw ang tingin niya sa bewang kong patuloy niyang hinahampas ng marahas na ulos. Libog na libog talaga siya ngayon.

Mabilis at marahas na ang salubong niya sa bawat galaw ko.

Plak! Plak! Plak! ang malutong na tunog ng mga balat naming nagsasalpukan.

Ang pawis ko ay umaagos na pababa ng likod ko. Ramdam ko ang mga daliri niya sa bewang ko na halos nag-iiwan na ng marka sa bawat diin niya.

“Baby…” bulong niya, mabigat ang hininga, “ayan na ako. Tang ina…”

Napapikit ako at nanginginig ang mga hita pero hindi ako tumigil sa paggiling. Gusto kong maramdaman ang lahat, gusto kong masagad ang tamod niya hanggang sa dulo ng butas ko.

“Sige, Daddy… isagad mo… punuin mo ako ng tamod mo…”

“Puta… B-Baby!” halos pasigaw niyang mura at nagbigay ng isang madiin na huling ulos. Napaatras ako at napasandal sa dibdib niya, pero hindi niya ako binitiwan.

At doon ko naramdaman ang maiinit na pulso ng tamod niya na sumirit sa loob ko. Isa, dalawa, tatlo hanggang sa hindi ko na mabilang ang sunod-sunod na bugso ng kanyang tamod. Punong-puno ako hanggang sa naramdaman kong parang umaapaw na ang loob ko. Para siyang hindi nauubusan ng tamod sa kanyang katawan.

“Aaaahhh! Daddy!” Napakagat ako sa kamay ko para hindi ako mapasigaw nang malakas, nanginginig ang buong katawan ko. Kasabay noon ay naramdaman kong nilabasan din ako. Kumalat sa tiyan ko ang sariling katas habang patuloy pa rin ang pag-alsa ng dibdib ko sa hingal.

“Shit…” bulong ni Daddy Rafael habang dahan-dahang hinahaplos ang balakang ko. “Tang ina, Baby… sinipsip mo hanggang sa huling patak ang tamod ko.”

Napangiti ako kahit nanginginig pa. Hinawakan ko ang kamay niya at inilagay sa dibdib ko. Ramdam niya siguro kung gaano kabog nang kabog ang puso ko. “Daddy… ang sarap.”

Hinalikan niya ako sa batok nang mabagal at mainit. “Ikaw ang pinakamasarap, Baby.”

Dahan-dahan siyang kumalas pero hindi muna ako umalis sa ibabaw niya. Ramdam ko pa rin ang unti-unting pag-agos ng tamod palabas. Tumutulo ito pababa sa hita ko. Napaungol ako sa kiliti.

“Halika,” bulong niya at hinaplos ang pisngi ko. “Maligo tayo. Ayokong may ibang makakita sa’yo na ganyan ka ka-sexy at punong-puno ng tamod ko.”

Tumawa ako ng mahina pero napangiti rin. “Sige, Daddy… pero sa susunod ulit ha…”

Ngumisi siya, ’yung tipong nang-aasar pero puno ng pagnanasa. “Sa susunod ulit. Pero siguraduhin mong ganyan ka pa rin kasikip.”

Mainit pa rin ang pisngi ko habang hawak-hawak ako ni Daddy Rafael papunta sa banyo. Para akong batang sinusubuan ng Daddy niya ng tsokolate nang palihim, nahuli pero masarap. Pagpasok namin sa banyo, binuksan niya agad ang shower at hinayaang umagos ang maligamgam na tubig.

“Tayo ka lang diyan, Baby,” utos niya. Ako naman ay tahimik lang na nakasandal sa dingding, ramdam pa rin ang lagkit sa hita ko.

Lumapit siya sa akin at pinahawak sa akin ang sabon. Ngumiti ako sa kanya. “Ako na, Daddy…”

Pinahiran ko muna ang dibdib niya, mabagal, parang minememorya ang bawat hulma ng katawan niya. Ang init pa rin ng balat niya kahit basang-basa na ng tubig.

“Ang bango mo pa rin kahit kakakantot mo lang sa akin,” biro ko habang hinuhugasan ang pawis at tamod sa abs niya.

Napailing siya at natawa. “Ikaw talaga, Baby. Huwag mo akong masyadong pinapalibog. Hindi ko na alam kung may ilalabas pa ako. Baka matuyuan na ako sa kakalabas ng tamod!”

Natawa ako pero napakagat-labi rin. “Edi uminom ka na lang ng vitamins, Daddy. Para hindi ka nauubusan.”

Ngumisi siya at pinisil ang pisngi ko. “Eh ikaw naman ang umuubos ng tamod ko. Ginagawa mong vitamins!”

Nag-init ang mukha ko pero ngumiti na lang din. Tinuloy ko ang paglinis sa kanya hanggang sa ako naman ang pinaliguan niya. Maingat siya na parang natatakot na masaktan ako. Hinugasan niya ang likod ko, ang hita ko, at nang dumating sa pinakaloob, marahan niyang hinagod gamit ang daliri niya, sinigurong wala ng bakas ng tamod.

“Ligo lang talaga tayo, baka mapunta na naman tayo sa iba,” bulong niya sa tenga ko at halatang nagpipigil ng tawa.

Napatawa rin ako. “Oo nga, baka pauwi na rin si Tita Cecil.”

Pagkatapos naming magbanlaw, binuhusan niya ako ng maligamgam na tubig hanggang sa mawala ang bula. Tinulungan niya akong magpatuyo ng katawan gamit ang tuwalya at hinila ako papunta sa kama ko sa kuwarto. Doon kami nahiga nang magkatabi. Niyakap niya ako nang mahigpit.

“Baby,” bulong niya at nakadikit ang labi sa buhok ko, “ang sarap ng araw na ’to. Pero baka bukas, magpahinga muna tayo ha? May aasikasuhin lang ako sa negosyo ko.”

Napangiti ako at kumapit sa braso niya. “Sige, Daddy. Pero hindi ibig sabihin niyon na hindi kita kukulitin sa text.”

“Walang problema. Kahit araw-araw mo pa akong kulitin… basta ikaw.”

At doon ko na naramdaman ang kakaibang kalma sa buong buhay ko. Hindi na lang ito basta libog. May lambing, may init, at may pagmamahal na ako kahit hindi ko sinasabi nang diretso sa kanya. Ramdam ko rin naman iyon sa kanya, na baka may pagmamahal na rin siya sa akin. Sa bawat yakap at halik niya sa akin nang malambing. At higit sa lahat, sa pag-aalagang ginagawa niya sa akin.

Ayokong umasa pero doon pa rin ako tinatangay. Aasang ibabalik niya sa akin ang nararamdaman ko.

Kabanata 16

Recharge

Nagising ako kinabukasan nang mas nauna pa sa alarm ko. Malambot ang kama, malamig ang aircon, at ramdam ko ang bigat ng braso ni Tito Rafael sa bewang ko. Amoy na amoy ko pa ang sabon niya sa balat at parang gusto ko na lang manatili sa ganitong posisyon buong araw.

“Baby…” mahina niyang bulong nang mapansin niyang gising na ako. Bahagyang kumislot ang kamay niya at hinagod ang tiyan ko. “Gising ka na pala. Good morning.” Bati niya sabay halik sa akin.

“Good morning, Daddy,” sagot ko na medyo paos pa ang boses.

Hinaplos niya ang buhok ko at saka hinagkan ang noo ko. “May pasok ka today, di ba? Ako naman ay may aasikasuhin.”

Napakunot ang noo ko. “Saan ka ulet pupunta?”

“May i-check lang ako na condo unit,” paliwanag niya habang iniaabot ang cellphone sa bedside table. “May bagong guest sa Airbnb, gusto ko lang siguraduhin na maayos ang check-in nila. Tsaka may meeting ako with the caretaker doon.”

“Ahhh…” tumango ako kahit may kaunting panghihinayang na hindi ko siya makakasama sa bahay. “Gaano ka katagal?”

“Hanggang gabi siguro.” Yumuko siya para halikan ako sa labi, matagal, pero hindi malalim. “Kaya kumain ka na agad ng dinner. Huwag magpapalipas ng gutom. Huwag mo na akong hintayin.”

Napangiti ako at medyo kinilig sa kanyang pag-aalala sa akin. “Sige, Daddy. Ingat ka ha?”

“Ikaw rin. Huwag kang maglalakwatsa nang hindi nagpapaalam.” Tumayo siya mula sa kama at nagsimulang magbihis. Hindi ko maiwasang titigan ang katawan niya habang nagsusuot siya ng kanyang pambahay na boxers at sando. Sobrang hot niya kahit simpleng bihis lang.

“Stop staring, Baby,” natatawa niyang sabi nang mahuli niya akong nakatitig sa kanya.

“Then stop being hot, Daddy,” balik kong nakangisi.

Lumapit siya, hinila ang mukha ko at hinalikan ulit. Mas mahaba na ngayon at mas mapusok. “Sige na, babalik na ako sa kuwarto namin ni Cecil. Mag-aasikaso na ako.”

Umalis na rin siya ng kuwarto ko habang ako naman ay nakahiga pa rin. Naalala kong umuwi pala kagabi si Tita Cecil. Sa kuwarto ko natulog si Tito Rafael. Buti hindi siya hinanap ni Tita Cecil.

Medyo antok pa ako pero ang gaan ng pakiramdam ko. Siguro dahil sa magandang gising at sa halik ni Tito Rafael bago siya umalis kaninang umaga. Nadiligan din naman kasi ako kagabi.

Nag-asikaso lang ako ng almusal para sa akin at kay Tita Cecil. Hindi rin naman siya bumaba ng kuwarto niya. Malamang ay pagod ’yun sa ospital kahapon.

Pagpasok ko sa classroom, agad kong napansin si Sky. Tahimik siya sa sulok, nakayuko at parang wala sa sarili. Hindi man lang niya ako nilingon gaya ng dati.

“Hoy…” tawag ko, sabay tapik sa mesa niya. “Absent ka kahapon, ah. Anong nangyari sa’yo?”

Nag-angat siya ng tingin, at kita ko agad ang pagkalito at pag-iwas sa mga mata ko. Para bang ayaw niyang sagutin. Halata ring puyat siya kagabi. “Wala, may pinuntahan lang kami ni Papa sa Rizal. Pagod lang ako ngayon.”

Umupo ako sa tabi niya at inilapit ang mukha ko. “Pagod? O may problema ka? Di ka ganito noong nakaraan, ah.”

Napabuntong-hininga siya at nilaro ang ballpen niya. “Hindi… may iniisip lang ako.”

Nakapamewang ako habang nakatingin pa rin sa kanya. “Iniisip? May kinalaman ba ’to sa Papa mo?”

Nanlaki ang mata niya at agad umiwas ng tingin. Halata sa mukha niya na tinamaan siya sa sinabi ko.

“Pierre…” saway niya na halos pabulong, pero naramdaman ko ang tensyon sa boses niya. “Wag na natin siyang pag-usapan.”

Napataas ang kilay ko. “Bakit naman? May nangyari ba?”

Hindi siya sumagot agad. Kumagat lang sa labi at saka muling yumuko. Kita ko na namumula ang tenga niya at halatang naiilang o naiirita.

“Sky…” bumaba ang boses ko at seryoso na. “Kaibigan mo ako. Pwede mo sabihin sa’kin kahit ano. Hindi ako manghuhusga.”

Napailing siya pero naramdaman kong nanginginig ang daliri niya sa ballpen. “Hindi ko alam kung paano ikukwento, Pierre. Hindi pa ako handa.”

Tumango ako at medyo nagbigay ng espasyo. “Okay. Hindi kita pipilitin. Pero sana, wag mo akong iwasan. Hindi bagay sa’yo na ganyan ka katahimik.”

Saglit siyang napangiti nang mahina at tumango. Napatulala na lang siya muli.

Inabala ko na lang ang sarili ko sa pakikipag-text kay Tito Rafael.

Daddy Rafael:

Baby, ang dami kong inaasikaso. Pagod na pagod ako. Gusto kong kiss.

Napangiti ako, kinagat ang labi, at nag-reply.

Pierre:

Aww. Namiss mo agad ako? 🥺 Ito ang kiss ko. Mwaaaah!

Mabilis siyang sumagot.

Daddy Rafael:

Ang sarap naman ng kiss.

Parang gusto kitang puntahan ngayon. Hindi ako sanay na hindi kita nakikita buong araw.

Humagalpak ako ng tawa pero kinikilig ako sa loob.

Pierre:

Eh kanina lang tayo nagkita, ah. Natulog ka pang katabi ko. Ang clingy mo naman masyado, Daddy. 😏

Daddy Rafael:

Gusto ko lang marinig boses mo kahit saglit.

Napatakip ako ng mukha pero pinindot ko agad ang voice message at bumulong:

Pierre:

Miss na rin kita… Ahhhh, Daddy!

Maya-maya ay may dumating na voice message mula kay Tito Rafael. Mababa ang boses niya na parang inaakit ako.

Daddy Rafael (VM):

Baby, tigilan mo ’ko. Baka sunduin na kita ngayon din kahit wala tayong pupuntahan.

Napakagat-labi ako habang ramdam ko ang init sa dibdib.

Nag-send na lang ako ng ❤️ emoji at hindi na nag-reply. Naiwan akong nakangiti habang nakatingin sa harap ng klase. Parang gusto ko na ring puntahan siya at mayakap siya.

Pag-uwi ko mula sa school ay inaasahan kong ako lang ulit ang tao sa bahay. Pero pagpasok ko ng pinto, agad akong natigilan.

“Tita…” mahina kong bati na halos hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis.

Nasa sala si Tita Cecil, nakapambahay na shorts at loose shirt lang. Hawak niya ang cellphone niya habang nakataas ang paa sa sofa. Kita ko agad na bagong ligo rin siya. Basa pa ang buhok at may amoy pa ng shampoo sa hangin.

“Buwisit ’tong Tito Rafael mo, hindi nagre-reply sa akin.” reklamo niya at hindi man lang lumingon agad sa’kin. “Hindi man lang tingnan ang cellphone niya habang may inaasikaso. May babae yatang kasama iyang gago na ’yan.”

Agad akong pumanhik sa hagdan at pilit kinakalma ang sarili. Kinabahan ako sa paghihinala ni Tita. Paano kung mabuking kami ni Tito Rafael? Ito namang si Tito Rafael, nagagawang magreply sa akin, bakit kay Tita ayaw niyang mag-update?

Pagdating ko sa kuwarto, binagsak ko ang bag sa kama ko at humiga saglit. Nag-isip ako ng iba’t ibang scenario. Ng iba’t ibang posibleng mangyari sakaling magkabukingan. Sa totoo lang, hindi ako nakakaramdam ng matinding konsensya para kay Tita Cecil. Deserved niyang pagtaksilan dahil isa rin siyang cheater. Ako na ang gumawa ng paraan para ma-karma rin siya. Kung sakaling maka-karma din ako sa mga ginagawa ko, magdadasal na lang ako sa Diyos na hindi maging malaki ang balik sa akin nito.

Bumaba ako ulit para kumuha ng maiinom sa kusina at para magluto ng aming hapunan. Doon ko naabutan si Cecil na nag-aayos ng mga binili niyang prutas.

“Anong lulutuin mong dinner?” casual niyang tanong.

“Nilagang Baka po siguro. May sahog na po kasi sa ref,” sagot ko at iniiwas ang tingin. Tumango naman siya sa akin.

Inabala ko ang sarili ko sa pagluluto samantalang si Tita naman ay badtrip pa rin habang nanonood ng Koreanovela. Nang maluto, naghain na ako ng aming pagkain.

“Sabay na tayong kumain. Mamaya pa siguro uuwi si Rafael.” Aya niya sa akin.

Napilitan akong umupo sa mesa. Tahimik lang akong kumakain habang ramdam ko ang tingin ni Tita Cecil sa akin paminsan-minsan. Hindi ko alam kung iniisip niya ako, o si Tito Rafael, o kung ano pa. Sa loob-loob ko, gusto ko na lang matapos ang hapunan para makabalik sa kuwarto at makapag-text kay Tito Rafael.

Tahimik akong kumakain ng nilaga habang kaharap si Tita Cecil sa dining table. Ako lang yata ang pinagpapawisan nang malamig sa aming dalawa gayong mainit naman ang kinakain namin.

“Pierre,” basag ni Tita Cecil sa katahimikan. “Maaga akong matutulog mamaya. May flight ako bukas papuntang Singapore, seminar for one week.”

Napakurap ako. “Ah… talaga po? Seminar?” tanong ko na pilit ini-straight ang boses ko kahit may excitement akong nararamdaman.

“Oo. Kaya ikaw, Pierre, pakibantayan mo si Tito Rafael mo habang wala ako. Text mo agad ako kung may babae siyang dinala dito, ha?” seryoso ang tono niya pero parang may halong biro.

Pero hindi pa doon natapos si Tita. Ngumisi siya at nagbiro pa. “Baka nga hindi babae, Pierre. Baka bakla ang isama ng Tito mo. Haha!”

Para akong natuyuan ng lalamunan. Napatingin ako sa kanya nang saglit at pagkatapos ay pilit akong natawa.

“Haha! Ay naku, Tita… lalaking-lalaki po si Tito Rafael. Hindi po gagawa ng ganyang kalokohan ’yan.”

Tumango-tango si Tita Cecil at ngumiti nang bahagya.

“Basta ha. Ikaw na ang bahala rito sa bahay. Alam kong kaya mo na ’yan.”

“Opo…” sagot ko, sabay yuko para itago ang ngiting hindi ko mapigil. Kahit na may parinig si Tita, hindi nito napawi ang excitement na nararamdaman ko.

Sa loob-loob ko, parang may apoy na kumalat sa dibdib ko. Isang linggo kaming solo ni Tito Rafael sa bahay. Isang linggo na walang makikialam, walang makakaabala. Kahit saan kami magkantutan, walang istorbo. Lahat ng sulok ng bahay, puwede naming gawin iyon.

Alas onse ng gabi na nang marinig ko ang pag-andar ng kotse sa garahe. Mula sa kusina, narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang mahinang kaluskos ng mga yabag. Ilang sandali pa, sumilip si Tito Rafael na bitbit ang laptop bag at halatang pagod mula sa biyahe. Basa ng pawis ang kuwelyo ng polo shirt niya at may bahagyang amoy ng gasolina at pawis na dala ng araw.

Hindi siya nagsalita pero dumiretso siya sa banyo. Narinig ko ang pagbukas ng shower at ang pagbuhos ng malamig na tubig. Habang naghuhugas ako ng baso, naisip ko na malamang pagod na pagod siya at baka dumiretso na lang sa tulog. Inasikaso ko na lang ang tiring pagkain at inilagay sa ref. Naghugas na rin ako ng kalderong ginamit pero nahirapan ako dito habang ginagawa ito. Masyadong masebo!

Naramdaman kong bumukas ulit ang pinto ng banyo at lumabas si Tito Rafael nang nakatapis lang ng puting tuwalya. Basa pa ang buhok niya at dumadaloy ang tubig mula sa dibdib pababa sa tiyan at abs niya.

Napatigil ako sa paghuhugas at natulala habang pinapanood siya. Sa sala ay nakita kong tulog na tulog si Tita Cecil. Nakahiga sa sofa at bukas pa rin ang TV na hindi niya napatay bago makatulog.

Paglingon sa akin ni Tito Rafael ay nagtagpo ang mga mata namin. Napalunok ako. Parang biglang bumagal ang oras. Lumapit siya sa kusina habang mabagal ang bawat hakbang, at ramdam ko ang init na umaakyat sa leeg ko.

“Gising ka pa pala,” mahina niyang sabi na halos pabulong.

Tumango ako at pilit ngumiti. “Nag-cr lang ako. Uminom ng tubig. Saka inayos ang tiring pagkain. Kumain ka na ba?”

Bago pa ako makagalaw ay hinila niya ako palapit. Malakas pero maingat ang paghawak niya sa bewang ko at saka idinikit ang katawan niya sa akin. Basa pa siya at ramdam ko ang init ng balat niya kahit natatabunan pa ng tuwalya.

“Recharge lang,” mahina niyang bulong sa tenga ko. “Oo, kumain na ako kanina bago umuwi.” Sagot niya.

Napapikit ako nang maramdaman ko ang mainit na hininga niya sa leeg ko. Hinaplos niya ang likod ko, pababa hanggang baywang, saka ako niyakap nang mahigpit. Hindi iyon basta yakap lang. May diin, may lambing, parang nakakawala ng pagod sa buong araw.

“Na-miss kita, Baby,” sabi niya sa mababang boses.

Hindi ko na napigilang ngumiti na kahit kinakabahan ako na baka magising si Tita Cecil sa sala. Yumakap ako pabalik at idinikit ang pisngi ko sa basang dibdib niya. Naamoy ko ang sabon at ang natural niyang amoy na paborito ko.

“Miss din kita, Daddy…” bulong ko na halos pabulong lang din.

Nararamdaman ko ang tibok ng puso niya laban sa pisngi ko. Mainit, mabilis. Dahan-dahan niyang hinawakan ang baba ko at itinaas ang mukha ko para tignan ako sa mata, saka ako hinalikan nang mahaba, mabagal, pero puno ng init.

“Recharge,” bulong niya ulit nang maghiwalay ang labi namin.

Napakagat ako ng labi at namumula na ang pisngi ko. “Sobra ka namang maka-recharge,” pabirong sabi ko pero halata ang kilig sa boses ko.

Ngumisi siya. “Kailangan ko yan. Ikaw ang pahinga ko, eh.”

At bago pa ako makasagot, hinalikan niya ulit ako, mas madiin ngayon, mas gutom. Ramdam ko na ang init na umaakyat sa dibdib ko, at para bang gusto na niyang hilahin ako papunta sa kuwarto.

Pero naroon si Tita Cecil sa sala, kaya kumalas ako, at bahagyang hinihingal. “Baka magising si Tita Cecil. Mamaya na iyan.”

Tumango siya, pero bago bumitaw, kinagat niya ang labi ko nang bahagya, saka tumawa nang mahina. “Sige. Kahit sabi natin, pahinga natin today… Mamaya na lang ulet. Hindi kita uurungan.”

Kabanata 17

Behind

Pagkatapos kong ligpitin ang pinag-inuman kong baso ay dumiretso ako sa banyo. Humarap ako sa salamin at nanginginig pa ang kamay ko habang inaayos ang buhok ko. Mabilis ang tibok ng puso ko at hindi ko alam kung dahil sa kaba o sa excitement. Binuksan ko ang shower at nagbanlaw ulit kahit kanina lang ay naligo ako. Sinabon ko nang mabuti ang katawan ko, pati ang bawat sulok na alam kong hahanapin ni Tito Rafael.

Habang ginagawa ko iyon, ramdam ko ang init na unti-unting umaakyat sa tiyan ko. Tinapos ko ang paglilinis at kinuha ang maliit na tube ng lubricant na itinago ko sa ilalim ng sink. Dahan-dahan kong pinisil ang laman nito at nilagay sa sarili ko. Iniimbak sa loob para masigurong handa ako kahit saan man siya magdesisyong gawin iyon. Napakagat ako ng labi at iniisip kung anong puwedeng mangyari mamaya.

Pagkatapos kong magpatuyo at magbihis ng maluwag na shorts at t-shirt, lumabas ako ng banyo. Tahimik pa rin ang bahay at tanging tunog lang ng TV sa sala ang naririnig ko. Alam kong tulog pa rin si Tita Cecil. Dahan-dahan akong naglakad at dala ang basahan para punasan ang lamesita sa sala at ligpitin ang ilang gamit.

Pagdating ko sa sala, yumuko ako para pulutin ang remote na nahulog sa sahig. Doon ko naramdaman ang biglang init na dumampi sa likod ko. Malalaking kamay ang lumapat sa bewang ko, mainit at madiin, at isang malapad at mainit na dibdib ang idinikit sa likod ko.

Napasinghap ako at napahawak sa lamesita para hindi matumba. “D-Dad…” mahina kong bulong, halos hindi lumalabas ang boses ko.

Naramdaman ko ang hininga niya sa batok ko, mainit at mabigat. Nakasuot lang siya ng tuwalya kanina, pero ngayon… nakaboxers na siya. Ramdam ko ang hubad niyang katawan sa itaas, ang tigas ng dibdib niya na sumasayad sa likod ko, at ang bigat ng kamay niya sa bewang ko.

“Kanina pa kita gustong hawakan,” mababa niyang bulong sa tenga ko habang may bahagyang paos na parang gutom.

Napakagat ako ng labi at dahan-dahang napapikit. Ramdam ko ang matigas na bumubundol sa likod ko at ang mabigat na hininga niya na parang sinusuyod ang balat ko. Napatingala ako nang maramdaman kong hinalikan niya ang gilid ng leeg ko, mabagal, basang-basa pa ang labi niya.

Kinagat ko ang ibabang labi ko at pinipigilan ang mapaungol. Lalo na at ilang metro lang ang layo ni Tita Cecil na tulog pa rin sa sofa.

Napakapit ako sa mesa nang mas lalong lumapit si Daddy Rafael. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa basang balat ko kahit naka-t-shirt ako. Dahan-dahan niyang inikot ang katawan ko paharap sa kanya. Napatitig ako sa abs niya na basa pa at kumikintab sa ilaw ng sala.

“Daddy…” bulong ko.

Pinagapang niya ang kamay niya sa pisngi ko at hinaplos iyon bago hinawakan ang baba ko para iangat ang mukha ko sa kanya. Malalim ang titig niya na may halong pagnanasa at kapilyuhan.

“Ang ganda mo…” halos pabulong niyang puri sa akin. “Para kang anghel na ibinaba ng langit.”

Namula ako pero hindi ko siya inatrasan. Nakatitig din ako sa kanyang mga mata habang dumidiin ang pagkakahapit niya sa aking bewang. Umangat ang sulok ng labi niya saka yumuko para halikan ang labi ko. Mabagal muna, parang sinusulit ang bawat segundo, pagkatapos ay mas madiin na. Naamoy ko pa ang sabon sa balat niya na may halong init ng katawan.

“Baby…” bulong niya habang humihiwalay sandali. “Alam mo bang kanina pa ako tigang sa biyahe? Kanina pa kita iniisip habang nagda-drive ako. Miss na miss kita talaga…”

Napakagat ako ng labi at lalong umiinit ang pakiramdam ko. Sinadya kong dumikit pa sa kanya kaya naramdaman ko ang burat niya na sumusundot sa tiyan ko.

“Pagbibigyan mo ba talaga ako ngayong gabi?” tanong niya na halos isang ungol na ang tunog.

Nag-angat ako ng tingin. “Kung gusto mo… dito na mismo.”

Bahagya siyang natawa pero mas naging mapanganib ang tingin niya. “Dito? Habang tulog ulet si Cecil?”

Tumango lang ako at naging mabilis ang tibok ng dibdib ko.

Hinaplos niya ang balakang ko at dinama ang puwet ko sa ilalim ng manipis na shorts. “Tangina, Baby…” bulong niya na parang hindi makapaniwala. “Hinahamon mo ba talaga ako?”

Hindi ako sumagot. Sa halip, hinawakan ko ang kamay niya at idiniin sa mismong malamang puwitan ko. Ramdam ko ang init ng palad niya at ang bahagyang pagpisil niya doon.

“Pucha…” bulong niya na mas malalim ang hinga. “Baby, kung hindi kita kakantutin ngayon, mababaliw ako.”

Natawa ako nang mahina, pero nanginginig ang tuhod ko sa antisipasyon. “Sino ba’ng nagsabing hindi puwede?”

Bumuntong-hininga siya at pagkatapos ay mas hinigpitan ang hawak sa akin. “Puwede naman tayo rito… pero dapat hindi tayo mag-ingay…”

“Susubukan ko…” putol ko na halos pabulong sabay kagat ng labi ko.

Sa mga mata pa lang namin, malinaw na kung ano ang mangyayari. Ramdam kong kumawala ang tensyon sa hangin. Isang maling galaw na lang ay pareho na kaming sisiklab.

Pagkatapos ng maikling titigan, hindi na ako nakapaghintay. Hinila ako ni Daddy Rafael papunta sa sofa, at halos mahulog ako sa malambot na upuan nang bahagyang itulak niya ako. Nasa kabilang gilid lang namin ang sofa na kinahihigaan ni Tita Cecil.

Sinundan niya ako agad at bago pa ako makapalag, nakahiga na ako patagilid, ang likod ko ay nakadikit sa dibdib niya. Naka-spoon position kami sa malambot na sofa sa sala.

Ramdam ko ang init ng balat niya sa likuran ko. Nasa leeg ko na agad ang mainit niyang hininga, at nang dumikit ang burat niya sa hiwa ng puwit ko, napapikit ako at napaungol nang mahina.

“Baby…” bulong niyang malalim at paos. “Ang bango mo… ang lambot ng katawan mo…”

Pinagapang niya ang kamay niya mula sa bewang ko paakyat sa tiyan, marahan lang sa simula pero ramdam ko ang bawat dampi. Napahawak ako sa braso niya para hindi ako mabuwal sa kiliting nararamdaman ko.

“D-Daddy…” pabulong kong sabi, nanginginig ang boses ko.

Dumikit pa siya na parang sinasadyang maramdaman ko ang buong alaga niya sa pagitan ng puwit ko. Inikot niya ang mukha ko at siniil ako ng halik. Mabagal muna, pagkatapos ay naging mas madiin. Puno ng halinghing at mahihinang tunog ang bawat paggalaw ng labi namin.

“Hmm… shiiit…” naibulong ko nang bumaba ang halik niya sa leeg ko.

Kinagat niya iyon at iniwanang may bahagyang marka. Napasinghap ako at kinagat ang labi para hindi lumakas ang ungol ko. Sa kabilang sofa, naririnig ko pa ang mahinang hilik ni Tita Cecil.

“Shhh…” bulong ni Daddy Rafael, sabay haplos sa hita ko. “Baka marinig tayo.”

Tumango ako pero mas lalo ko pang inusli ang balakang ko para maramdaman niya ako nang buo. Naramdaman kong ibinaba niya ang shorts ko nang dahan-dahan, pinipigilan ang tunog ng garter. Nang tuluyan nang bumaba, malamig na hangin ang unang dumampi sa balat ko. Sumunod ang init ng palad niya na lumalamas sa puwitan ko.

“Putangina, Pierre…” bulong niya na halos hindi makapaniwala. “Ang tambok ng puwit mo. Ang sarap lamasin.”

Hindi ako sumagot, tumingin lang ako sa kanya na parang iniimbitahan siya. Saglit siyang huminto at tumingin sa mukha ko. Pagkatapos ay ibinaba niya ang sarili niya hanggang sa maramdaman kong hinahagod ng dila niya ang balat ko sa pagitan ng hita ko sa likod. Nilamutak niya rin ang puwitan ko gamit ang kanyang mapagpalang kamay.

Napakagat ako ng labi ko, pinipigilang mapasigaw. Mabagal muna siyang dumila, paikot, tapos tumutok sa pinaka-sensitibong bahagi. Eksperto niyang dinilaan ang butas ng puwit ko, pinapadulas kahit madulas na ang loob nito.

“Uhhhmm…” pigil kong ungol at nanginginig ang tuhod.

Ibinuka niya pa ang hita ko, mas malalim ang pagdila niya, pagkatapos ay naramdaman kong pinasok niya ang dulo ng dila niya. Napasubsob ako sa sofa.

“D-Dad… tang ina…” hingal ko na halos hindi ko na mapigil ang sarili ko.

Pagkatapos ng ilang minuto, marahan niyang itinaas ang katawan niya at inilabas ang burat niya mula sa butas ng boxer shorts niya. Ramdam ko ang bigat at tigas nito nang dumikit sa balat ko. Naka t-shirt pa rin ako ngunit ramdam ko ang init niya sa aming bakbakan. Lalo pa ngayong nandyan lang sa paligid si Tita Cecil.

“Ready ka na?” bulong niya sa tenga ko.

Tumango ako at hindi makatingin pero sabik na sabik.

Mabagal niyang ipinasok, dahan-dahan, hanggang sa pumasok ang ulo. Napa-arko ako ng likod at pinigilan ang ungol.

“Shhh… relax lang, Baby…” bulong niya habang hinahaplos ang tiyan ko.

Nang tuluyan nang pumasok, kumapit ako sa braso niya at kinagat ang labi ko para hindi lumakas ang halinghing. Mabagal muna siyang kumadyot, bawat labas-pasok ay ramdam na ramdam ko dahil patagilid kami. Ang sofa ay bahagyang umuuga sa bawat ulos niya.

“Ang sikip mo pa rin kahit naghanda ka na kanina…” bulong niya at napapamura. “Pucha, Baby…”

“Ma… malaki ka lang talaga…” hingal ko nang halos maiyak sa sarap.

Mas binilisan niya ng kaunti pero pinipigilan pa rin niya ang ingay. Ang bawat salpukan ng balat namin ay maririnig sa sala. Ang amoy ng sabon, pawis, at libog ay pumuno roon.

Hinatak niya ang kanang hita ko pataas para mas bumuka at mas sagad ang bawat ulos niya. Napasandal ako sa kanyang likod habang nanginginig ang binti.

“Dad…” pigil kong ungol.

“Hmm?” sagot niya pero patuloy pa rin siya sa masarap na pagkadyot.

“Masarap… sobra…” halos pabulong pero nanginginig ang boses ko.

Hindi pa siya nilalabasan pero basang-basa na kami pareho. Saglit siyang huminto at hinagod ang buhok ko at hinalikan ang batok ko.

“Hindi ako magsasawa sa’yo, Baby…” bulong niya habang pawis na pawis pero nakangisi.

Nanigas ako nang marinig kong gumalaw si Tita Cecil sa sofa. Napahinto kami sa paggalaw. Ramdam ko ang init ni Daddy Rafael sa likod ko at hinihingal pa kami pareho. Parang sasabog ang dibdib ko sa kaba. Dahan-dahan akong lumingon at nakita kong nag-unat lang siya, saka muling bumalik sa pagtulog. Malakas ang hilik niya kaya nasisiguro kong hindi niya kami nahuli.

“Shit…” mahina kong bulong na halos walang tunog. Napatingin ako kay Daddy Rafael. Nakangisi siya at parang lalo lang siyang na-excite.

Bago ko pa mapigilan, hinila niya ako papunta sa likod ng sofa. Doon mismo kung saan ilang hakbang lang ang layo namin kay Tita. Sinandal niya ako sa sofa at ramdam ko ang malamig na leather sa noo ko.

“D-Daddy, baka magising si Tita…” pabulong kong sabi habang nanginginig ang boses ko hindi lang sa kaba kundi sa libog.

“Shhh…” sagot niya habang hinahaplos ang baywang ko. “Huwag ka masyadong maingay, Baby. Akong bahala.”

At bago pa ako makapaghanda, ipinasok niya ulit ang malaki niyang burat. Napakagat ako sa labi, halos mapasigaw, pero pinigilan ko. Napahawak ako sa gilid ng sofa para hindi ako matumba. Ramdam ko ang bawat ulos niyang mabagal pero malalim na nakaaabot sa loob ng butas ko.

“Uhhmmm… ahhh…” hindi ko napigilang lumabas ang mahinang ungol. Agad akong napakagat ng labi at baka marinig kami ni Tita Cecil.

“Ang sikip mo, Baby…” bulong ni Daddy Rafael sa tenga ko, mainit ang hininga niya. “Parang mas lalong humihigpit kapag pinipigilan mong umungol.”

Kinagat ko ang labi ko nang mas mahigpit, nanginginig ang tuhod ko habang patuloy siya sa pag-ulos. Pakiramdam ko, lalo akong naiinis sa sarili ko. Nakakatakot pero mas lalo akong nasasabik. Ramdam ko ang patak ng pawis ko sa batok na humahalo sa lamig ng hangin ng electric fan sa sala.

Napatingala ako at napapikit. “Daddy… bilisan mo na…” mahina kong pakiusap.

At doon niya nga binilisan lalo ang paggalaw. Bawat salpak niya ay may tunog na halos ayaw kong marinig pero mas lalong nagpapainit sa akin. Hindi pa siya nilalabasan, pero pakiramdam ko malapit na akong mabaliw sa sarap at kaba na baka isang maling ingay lang ay mahuli kami.

Halos mabaliw na ako sa kaba at sarap habang nakadapa ako sa sofa, ang init ng hininga niya ay sumasayad sa batok ko. Ramdam ko ang bigat ng braso niyang nakapulupot sa’kin at ang bawat pag-ulos niya na sinasagad sa loob ko.

“Shhh, Baby…” bulong niya na halos tumawa pa nang marinig ang impit kong hinga. “Ang sarap-sarap mo. Bubuntisin kita…”

Napakagat ako ng labi ko para lang hindi ako mapaungol nang malakas. “D-Daddy… ang sarap…” bulong ko na nanginginig pa.

Bigla siyang huminto saglit at saka ipinatong ang kanang paa ko sa kanyang balikat. “Huwag kang malikot… kapit ka lang sa may sandalan.”

Sunod-sunuran ako, nanginginig ang tuhod, at nakahawak ako sa sandalan ng sofa habang bumabayo siyang muli. Madiin, mabilis, sunod-sunod na parang binabarena ang tumbong ko.

“Ahhh–!” muntik ko nang isigaw pero mabilis niyang tinakpan ang bibig ko ng kanyang kamay. Ipinasok niya ang dalawang daliri niya sa bibig ko at chinupa ko naman ito na parang burat niya.

“Shhh… good boy…” bulong niya, at lalo pa niyang binilisan. Ramdam ko ang pawis niya na tumutulo, at ang pagkadyot niya na parang gustong ipako ako sa sofa.

Sa sobrang sarap, iniluwa ko ang daliri niya at napasandal ako nang todo sa sofa. Halos sumubsob na sa sandalan. “D-Daddy… lalabasan na ako…” halos maiyak ako sa sarap habang nanginginig na ang tuhod ko.

“Huwag ka munang lalabasan… ako muna…” utos niya, madiin at mababa ang boses.

Isang malakas na ulos, dalawa, tatlo hanggang sa hindi ko na mabilang ay bigla ko na lang naramdaman ang mainit niyang tamod sa loob ko, malalim at sunod-sunod na pumulandit.

“Fuck…” ungol niya, nakayakap sa’kin nang mahigpit habang dumidiin pa rin, sinisiguradong hindi lalabas kahit isang patak. Ramdam ko ang pagtibok ng burat niya sa loob ko, parang sinisipsip ang lahat ng lakas niya. Ako naman ay jinakol ang burat ko hanggang sa labasan habang mahina siyang umuulos nang nilalabasan siya. Sinalo ko ang tamod ko ng kaliwang kamay ko.

“Hmmmm… Ang sarap, Daddy…”

Halos mapaupo ako sa pagod pero sinalo niya ako at hinalikan ang pisngi ko mula sa likod. “Good boy… buntis ka na naman, Baby.”

Nakatingin lang ako sa sahig, hinihingal, ramdam ko pa rin ang lagkit at ang bigat sa loob ko. Lalo akong kinilabutan sa ideya na nandiyan lang si Tita Cecil sa kabilang side ng sofa. Tulog na tulog at walang kaalam-alam.

Hinugot niya nang dahan-dahan ang burat niya at naramdaman kong dumaloy pababa sa hita ko ang mainit niyang tamod. Napakagat ako sa labi at muntik na akong mapatawa sa kaba.

“Linisin na natin ’yan bago magising ang Tita mo,” bulong niya, sabay kuha ng tissue sa mesa at maingat na pinunasan ang tamod sa kamay ko. Pinunasan niya rin ang pawis ko sa noo at pisngi. Pagkatapos, bumulong siya ulit nang nakangisi. “Pero mamaya… puwedeng umisa pa? Sa kwarto naman, para mas marinig ko ang mga ungol mo.”

Hindi ko mapigilang mapangiti kahit namumula na ang pisngi ko. Ramdam ko rin ang kaunting paghapdi ng butas ko. Pero kaya ko pa naman. Sa loob-loob ko, mas lalo lang akong nasasabik magpasibak.

Kabanata 18

Slip

Halos hindi na kami nag-abalang magbihis. Tahimik kaming pumanhik sa hagdan. Hindi pa kami nangangalahati nang bigla akong binuhat ni Daddy Rafael. Ipinulupot ko ang aking mga kamay sa kanyang batok samantalang ang mga paa ko naman ay sa kanyang bewang. Ipinasok niya kaagad ang kanyang sampung pulgadang burat sa loob ko. Napasinghap ako dahil sa bilis nang pagpasok nito. Napunan agad ng kanyang ari ang espasyo sa butas ko.

“D-Daddy! B-baka mahulog tayo–” halos pabulong kong tili.

“Relax, hawak naman kita.” ngumisi siya at sa halip na dahan-dahan ay sinadya niyang igalaw-galaw ang balakang niya habang binubuhat ako. Ramdam ko ang paggalaw niya sa loob ko at napakagat ako ng labi para hindi mapasigaw.

Pagpasok namin ng kuwarto ko, tumungo kami sa kama at agad naman akong umibabaw. Halos nanginginig pa rin ang hita ko pero sabik ako kaya dahan-dahan akong gumiling sa ibabaw niya at itinukod ang kamay sa dibdib niya. Nakatingin siya sa akin, pawis pa ang noo, habang nakangisi na kitang-kita na sarap na sarap sa ginagawa ko.

“Good boy…” marahang hinaplos niya ang hita ko pataas hanggang puwet. “Ganyan, upuan mo nang buo. Ipakita mo kung gaano mo kagustong makantot palagi.”

Kagat labi akong sumunod. Umupo ako nang todo at naramdaman kong sumagad ang kahabaan niya sa loob ko. “Ahhh–” hindi ko na napigilan ang umungol.

Hinawakan niya ang bewang ko at siya mismo ang nagpa-indayog sa akin, taas-baba, mas mabilis kaysa sa inaasahan ko.

“Daddy… shit… ang lalim na niyan…” halos mangiyak-ngiyak ako sa sarap at hapdi habang tinatamaan niya ang pader ng prostate ko sa bawat bagsak ko sa kandungan niya.

“Mas gusto mo ’to, ’di ba?” bulong niya habang tinitingnan ako nang diretso sa mata. “Gusto mong sagad makantot.”

Tumango lang ako at nahihirapan nang magsalita. Ramdam ko ang pawis na bumababa sa likod ko at ang mga palad niyang mahigpit na nakayakap ngayon sa bewang ko. Halos bumakat na ang burat niya sa puson ko sa sobrang laki at sagad nito sa loob ko.

“Halika rito…” bigla niya akong hinila at niyakap nang mahigpit. Naupo siya nang diretso pero hindi hinuhugot ang ari niya. Nakasandal na ako sa dibdib niya habang nakayakap din. Kusa akong nagtatalbog sa ibabaw niya nang siya ay nakaupo sa kama.

Plak! Plak! Plak! tunog ng bawat bagsak ko sa kanya.

Ramdam ko ang alog ng kama at ang init ng hininga naming dalawa na halos maghalo na.

“Good boy… ’yan… sige pa…” bulong niya sa tenga ko, nilalamas ang puwitan ko habang sinasalubong ang bawat talbog ko.

“D-Daddy… lalabasan na naman ako, handsfree shiiittt…” hingal ko at nanginginig na ang buong katawan ko.

“Sabayan mo ako, Baby,” halos paos na ang boses niya.

Muling bumilis ang paggalaw ko at sinasalubong niya naman ito nang madiin. Hanggang sa ramdam kong bumalot na ang init sa loob ko nang ako ay tamuran na naman niya sa loob ko. Lumabas na rin ang katas ko sa pagitan naming dalawa.

“Fuck! Ayan na…” halos mapaungol siya nang malakas. Yakap ako nang mahigpit habang pumupulandit ang init niya sa loob ko.

Napayakap ako sa leeg niya at napasubsob sa balikat niya. Hingal na hingal at nanginginig pa ang hita. Ramdam ko pa ang pagtibok-tibok ng burat niya sa loob ko na parang ayaw pa niyang matapos.

“Shhh… ang sarap mo, Baby…” hinalikan niya ako sa sentido at dahan-dahan akong inihiga sa kama pero hindi pa rin hinuhugot. Parang ayaw niyang mawalay. “Gusto kong dito ako matulog sa tabi mo.”

Napangiti ako kahit basang-basa pa ang pisngi ko sa pawis. “Ikaw bahala…” bulong kong halos mahina na ang boses ko sa pagod.

Hanggang sa tuluyan na kaming nahiga na yakap pa rin ang isa’t isa. Hingal na hingal pa rin ako nang maramdaman kong dahan-dahan nang lumambot si Daddy Rafael sa loob ko. Hindi pa rin niya hinuhugot na para bang gusto niyang maramdaman ang loob ko sa buong gabi. Sinusulit.

“Halika na, Baby,” bulong niya at dinampian ako ng halik sa noo. “Malagkit na tayo. Linisin muna kita. Baka makatulog ka sa pagod.”

Parang bata akong binuhat niya papunta sa banyo. Nakayakap ako sa leeg niya habang ramdam ko ang malagkit naming katas. Hindi ko alam kung bakit, pero parang sobrang intimate ng eksena. Hindi na ito tungkol sa libog na lang, kundi sa kung paano niya ako inaalagaan tuwing pagkatapos ng aming ganap.

Hinugot na niya sa wakas, at napapikit ako nang maramdaman kong dahan-dahang lumabas ang mainit at malagkit niyang tamod sa loob ko. Inalalayan niya ako sa pagtayo dahil nanginginig ang mga hita ko, at saka binuksan ang shower.

“Tingnan mo ’to…” ngumisi siya nang mapansin ang malagkit na tumutulo sa hita ko. “Ang dami ko pa rin palang inilabas sa loob mo.”

Namula ako at nakangiti pero nahihiya. “P-Parang hindi ka nga nauubusan. Forty years old ka na ba talaga?”

Hinaplos niya ang pisngi ko at halatang natutuwa. “Hindi ko mapigilan ang libog ko pagdating sa’yo, Baby.”

Bumuhos ang maligamgam na tubig at maingat niya akong nilinis. Sinigurong walang natira kahit sa loob ko. Hindi siya nagmamadali. Sobrang dahan-dahan siya sa paglilinis ng katawan ko na para bang mahalagang bagay ang ginagawa niya. Tuwing kikislot ako, tatawa siya nang mahina at hihingi ng sorry, at pagkatapos ay hahalik sa balikat ko.

“Okay na, malinis na. Medyo maga nga lang ng konti ang butas mo.” sabi niya nang matapos. Pinuluputan niya ako ng tuwalya at siya naman ang nagbanlaw ng katawan.

Paglabas namin ng banyo, pinasuot niya ako ng maluwag na t-shirt niya at pinunasan pa ang buhok ko gamit ang tuwalya. “Ang bango mo na ulit,” biro niya habang inaamoy ang leeg ko.

Niyakap ko siya at bumulong sa kanya na parang naglalambing. “Gusto ko laging ganyan. Gusto ko laging ako lang ang inaamoy mo. Gusto ko ako lang ang kakantutin mo…”

Napatawa siya at humiga sa kama. Hinihila ako para sumunod. “Pangako, ikaw lang.”

Humiga ako sa dibdib niya at hinaplos ang balat niya. “Bukas wala si Tita Cecil, aalis siya…”

“Nasa Singapore siya ng isang linggo, di ba?” ngumisi si Tito Rafael at hinihimas ang buhok ko. “Ibig sabihin… one whole week… ikaw at ako lang.”

Tahimik kami saglit, hanggang sa napangiti ako. “Daddy…”

“Hmmm?” Inikot niya ang daliri sa buhok ko.

“Birthday ko na sa Sunday, February 4,” sabi ko nang mahina pero may kilig. “Long weekend pa kasi wala kaming pasok sa Monday. May meeting ang mga professors.”

Napangiti siya at hinaplos ang pisngi ko. “Kaya pala blooming na blooming ka ngayon. Nagdadalaga ka na pala talaga,” biro niya sabay dampi ng halik sa ulo ko. “Huwag kang mag-alala, Baby. Ako na ang bahala sa birthday mo. Three days tayong mawawala dito. Just us.”

Napataas ako ng ulo at napatingin sa kanya. “Ha? Saan naman tayo pupunta?”

Ngumisi siya nang medyo misteryoso. “Secret. Basta mag-empake ka ng pang-apat na araw na damit. Baka gusto mo huwag na tayong umuwi,” sabay kindat niya sa akin.

Kinilabutan ako, hindi ko alam kung dahil sa excitement o sa libog na naman. “Baliw, nag-aaral ako, Daddy.”

“Sayang naman. Kaya naman kitang buhayin,” bulong niya at hinapit ako papalapit at hinalikan sa labi. Mabagal muna, pagkatapos ay biglang humigpit ang yakap niya sa akin. “Gusto ko sa birthday mo, maging memorable para sa’yo. Walang Cecil, walang istorbo. Ikaw at ako lang.”

Napapikit ako sa halik niya habang ramdam ko ang pag-init ng katawan ko kahit kakaligo lang namin. “Seryoso ka ba?” tanong ko na medyo hinahabol ang hininga.

“Oo. At isa pa,” dumampi ulit ang labi niya sa akin nang mas mariin na ngayon. “Ngayong wala si Tita mo, wala kang excuse para hindi ko ubusin ang oras mo. Wala kang excuse para hindi ubusin ang tamod ko.”

Napatawa ako at medyo kinakabahan pero sobrang saya. “Grabe ka. Mapapatirik mo na naman mata ko n’yan.”

“Gusto ko nga iyon,” sabi niya nang seryoso ang tono pero may halong lambing. “Pero hindi muna ngayon. Pahinga muna tayo, Baby. Gusto kong makabawi ka ng lakas bago tayo magpakasasa sa birthday mo.”

Humilig ulit ako sa dibdib niya, ngumiti habang pinipisil-pisil ang gilid ng katawan niya. Hindi ko mapigilang kiligin. Tatlong araw lang kaming dalawa? Parang panaginip.

Pareho kaming natawa nang mahina hanggang sa unti-unti na akong nakatulog sa dibdib niya. Ramdam ko ang dahan-dahan niyang paghaplos sa likod ko. Para akong nasa pinakaligtas na lugar sa mundo.

Kinabukasan, maaga akong bumaba para maghanda ng almusal. Umalis ng kuwarto ko si Tito Rafael ng madaling araw. Naabutan ko si Tita Cecil sa mesa, naka-business attire na at inaayos ang mga papel niya habang umiinom ng kape.

“Pierre, magluto ka na. Anong oras na.” bungad niya sa akin.

“Good morning, Tita! Sige po,” sagot ko na pilit na nakangiti.

Nagluto na ako ng almusal habang nag-aayos ng kanyang gamit si Tita. Narinig ko ang yabag sa hagdan. Paglingon ko, bumababa si Tito Rafael. Naka-gray shirt at sweatpants lang siya at basa pa ang buhok. Ang sarap niyang pagmasdan habang parang hari na bumababa ng hagdan. Ramdam kong umiinit ang tenga ko.

“Good morning,” bati niya sa amin at umupo siya agad sa mesa.

“Good morning,” sagot ni Tita Cecil, mukhang tuwang-tuwa pa sa atensyon. “Madaling araw ka na pala nakauwi. Hindi na rin kita maaasikaso ngayon dahil aalis na rin ako after breakfast. Pierre, bantayan mo si Rafael, ha? Baka kung anong kalokohan gawin nito habang wala ako.”

Napatingin ako kay Tito Rafael at siya naman ay nakatingin sa’kin. Parang kami lang ang nagkakaintindihan. Ang ngiti niya ay may pagka-pilyo.

“Opo, Tita. Ako na bahala kay D–” muntik ko nang masabi ang “Daddy” pero mabilis kong kinagat ang dulo ng dila ko. “Kay Tito Rafael.”

Tumawa si Tita Cecil. “Sabihin mo sa’kin kung may babae ’to, ha? Baka kung sino-sinong dinadala rito. O baka hindi babae…” bigla siyang ngumisi. “Baka bakla na.”

Parang natigilan ako saglit. Narinig ko ang mahinang tawa ni Tito Rafael.

“Eh di masaya, mas magaling sumubo,” pabirong sabi ni Tito Rafael na nakapagpadagdag ng kaba ko.

“Loko-loko ka talaga, Raf. May bata sa harap mo.” natatawang sagot ni Tita Cecil habang tumayo na para pumuntang mesa. “O siya, kakain na ako para makaalis na.”

Kumain na nga kami nang sabay-sabay sa hapag-kainan. Kalaunan, umalis na rin si Tita Cecil sakay ng Grab. Nanatili lang akong nakaupo sa mesa pero ramdam kong nanlalambot ang tuhod ko sa mga patutsada niya kanina.

Narinig kong lumapit si Tito Rafael sa likod ko. “Ang cute mo kanina,” bulong niya sa tenga ko. “Halos matawag mo akong ‘Daddy’.”

Napakagat ako sa labi at ramdam kong namumula ang mukha ko. “Shut up,” sabi ko, pero hindi ko mapigilang mapangiti.

Hinawakan niya ang balikat ko at marahang pinisil. “Alam mo, kumilos ka na…” Yumuko siya para mas marinig ko ang boses niya. “Ihahatid na kita.” Aya niya sa akin, samantalang ang kanyang kasintahan ay hindi man lang niya hinatid sa airport. Nagdahilan pa siyang may kakausaping kliyente mamaya.

Pagdating ko sa school, ramdam ko agad na may kulang. Tahimik ang paligid at bakante ang upuan ni Sky. Napakunot ang noo ko at agad kinuha ang cellphone ko.

Pierre: Sky, nasaan ka?

Sinend ko ang message pero walang seen. Hindi ko na siya natawagan kasi papasok na ang professor namin at nag-umpisa na agad ang klase.

Sa buong klase, hindi ako mapakali. Alam kong dapat nag-aalala ako kay Sky, pero sa utak ko, paulit-ulit na bumabalik ang pangako ni Tito Rafael na magbabakasyon kami ng tatlong araw. Saan kaya kami pupunta?

Napangiti ako nang palihim. Excited na ako kung saan man kami pupunta. Kahit saan man ’yan, basta siya ang kasama.

Kabanata 19

Paradise

Pagkatapos ng huling subject, napatingin ako sa cellphone ko. Wala pa ring reply si Sky kaya napabuntong-hininga na lang ako.

Sorry na lang, Sky. Mamayang 5 PM ang alis namin ni Daddy Rafael. Hindi puwedeng pakawalan ko pa ang chance na ’to na makapagbakasyon kami.

Paglabas ko ng classroom, ramdam ko ang kakaibang kaba at excitement. Parang first date lang namin. Parang may sikreto akong tinatago sa buong mundo.

Nandoon na si Tito Rafael sa gate nang makita ko siya. Nakasandal sa kotse, naka-shades, at parang ang sarap niyang iuwi. Napangiti ako at hindi ko na napigilang mapatakbo palapit sa kanya.

“Baby,” bulong niya habang binubuksan ang pinto at inalalayan akong sumakay. Amoy ko agad ang pabango niya, mahal at matapang, parang siya.

Pag-upo ko sa passenger seat, inilagay niya ang kamay niya sa hita ko bago pa man niya paandarin ang kotse. “Excited?” tanong niya na may ngiti sa labi.

“Hmmm…” kinagat ko ang labi ko. “Saan mo ba ako dadalhin? Sabi mo surprise eh.”

Ngumisi siya at nagmaneho na palabas ng campus. “Secret. Surprise nga, eh. Hindi na surprise kapag sinabi ko sa’yo.”

Natawa ako pero ramdam kong lalo akong kinikilig at kinakabahan. Habang nasa kalsada ay panay ang hagod niya sa hita ko, minsan pinipisil para asarin ako.

“Daddy naman…” bulong ko at nag-iinit na ang pisngi ko.

“Relax ka lang. Mamaya pa ang talagang surprise,” sabi niya nang nakangisi pa rin.

Pagdating namin sa bahay, hindi na ako bumaba pa. Nakita kong kinuha na niya ang dalawang maleta sa loob na handa na para sa trip namin. May kinausap nga siya kanina kaya dinaanan na lang namin sa bahay ang aming mga maleta.

“Gamit mo ’to. Ako na ang nag-empake, don’t worry,” sabi niya habang inilalagay sa likod ng kotse ang maleta ko.

“Ha? Pati underwear ko?” tanong ko nang medyo nagulat.

“Of course. I know what looks good on you. At saka huhubarin ko rin naman iyan sa’yo.” Kumindat siya at lalo lang akong nainis sa sobrang kilig sa sinabi niya.

Wala nang paligoy-ligoy, dumiretso na kami sa expressway papuntang NAIA. Ramdam ko na ang kaba at saya na parang bata sa unang biyahe niya.

“Dad naman…” sabi ko habang tinitingnan siya. “Saan ba talaga tayo pupunta? Sige na, sabihin mo na. Please…”

Tumingin siya sandali sa akin at ngumiti. “Guess.”

“Sa QC?”

“Nope.”

“Sa UP?”

“Hindi.”

“Sa kalsada ng BGC?”

Natawa siya sa joke ko nang binanggit ko ang lyrics ng isang kanta. Ngumisi siya at hindi sumagot. “You’ll find out in a few hours.”

Napahawak ako sa dibdib ko at sabik na sabik na. “Grabe ka, hindi ako makakapag-concentrate sa biyahe nito! Mag-eeroplano pa tayo.”

“H’wag kang mag-alala,” bulong niya habang hinahaplos ang kamay ko. “Basta kasama mo ako, kahit saan tayo magpunta, magiging masaya ka. Sa langit nga dinadala kita palagi…”

Ramdam kong mas lalo akong kinilig. At doon ko lang na-realize na this was more than just a trip. Ito na ang first real getaway naming dalawa bilang… hindi ko alam kung ano kami. Kabit niya ba ako?

Pagdating namin sa NAIA, nag-park na si Tito Rafael ng kotse niya sa parking building. Ramdam ko ang excitement sa tiyan ko habang buhat-buhat niya ang maleta naming dalawa. Para akong batang bitbit lang sa biyahe ng daddy niya. Daddy ko naman talaga siya.

Pagpasok namin sa terminal, hawak agad ni Tito Rafael ang kamay ko. Hindi niya binitiwan kahit maraming tao. Hindi siya nag-alala na may makakita sa amin. Parang sinasabi niya sa mundo na akin lang siya at ako lang ang kasama niya.

“Daddy… baka may makakita,” mahina kong bulong habang tumitingin-tingin sa paligid.

“Hayaan mo sila. Mainggit silang may cute at maganda akong Baby,” sagot niya na walang pakialam. Lalo pa niyang hinigpitan ang hawak sa kamay ko.

Ramdam ko ang tingin ng ibang pasahero habang dumadaan kami. May mga babae pang napapahinto, may mga lalaking napapatingin kay Tito Rafael at saka sa akin. Mga halatang naiinggit. Lihim akong napangiti dahil ako ang kasama niya at ako ang hawak niya. Ako ang pinagpala sa baklang lahat.

Pagdating sa check-in counter, nalaman ko rin na sa Boracay pala ang punta namin. First time kong pumunta doon at masaya akong si Tito Rafael ang kasama ko lalo na sa importanteng araw para sa akin.

Siya na ang nakipag-usap sa staff na nasa check-in counter. Nakatayo lang ako sa tabi niya at nakahawak pa rin siya sa kamay ko. Napansin ko na nakangiti ang babae sa counter. “Sir, magbabakasyon po kayo ng anak niyo?” tanong pa nito kahit na obvious na hindi dahil sa magkasalikop na kamay naming dalawa.

Napatingin ako kay Tito Rafael at natawa ako. Ngumisi lang siya at inakbayan ako sa harap ng babae.

“Hindi ko siya anak…” sabi pa niya sabay kiss sa aking pisngi.

Gusto kong matunaw sa kinatatayuan ko pero ang saya-saya ko sa loob ko. Nanghingi lang ng pasensya ang staff na malugod naman naming tinanggap. Kahit sino naman ay malilito sa aming dalawa.

“Matanda ka na raw kasi, Daddy. Mukha ka na daw lolo ko.” Tukso ko sa kanya.

“May lolo bang magaling pa rin bumarurot?” balik niya sa akin na ikinapula lang ng mukha ko. Wala talaga akong panama madalas sa kanyang mga tukso.

Pagkatapos naming mag-check in ay dumiretso kami sa boarding gate. Naupo kami sa waiting area, siya sa tabi ko, naka-akbay habang nakapatong ang kamay niya sa hita ko. Hindi ko alam kung saan ako titingin kasi ramdam ko ang init ng palad niya doon.

“Daddy naman…” bulong ko nang nangingiti.

“What? Wala pa nga tayo sa hotel, nagrereklamo ka na?” Kindat niya, sabay tawa.

Napapikit ako at ngumiti. “Ang kapal ng mukha mo, Daddy.”

Nakadikit kami hanggang tawagin na ang boarding. Hawak pa rin niya ang kamay ko habang naglalakad papunta sa gate at hindi kami nagbibitaw kahit na kita ng lahat.

Sa loob ng eroplano ay siya pa ang pumili ng window seat para sa akin. Pag-upo namin, sinapo niya ang kamay ko at pinisil ito. “Relax. Enjoy the flight.”

Habang nagti-take off, nakapikit ako at nakasandal sa balikat niya. “Excited ka na ba?” bulong niya.

“Super. Hindi ko pa nakikita ang Boracay ever.”

“Then I’m glad ako ang kasama mo sa first time mo.”

Ramdam ko ang kilig sa sinabi niya. Kung pwede lang humalik doon mismo, ginawa ko na. Pero sapat na yung ngiti at titig namin sa isa’t isa para malaman naming pareho na siguradong magiging unforgettable ang tatlong araw na darating.

Paglapag ng eroplano sa Caticlan, para akong batang nanlaki ang mata sa excitement. Ang bango ng hangin paglabas pa lang ng airport at halatang malapit na sa dagat. Ramdam ko rin ang init kahit gabi na pero hindi iyon nakakainis. Iba kasi ang amoy ng lugar kaysa sa Maynila. Amoy bakasyon.

Hinawakan ulit ni Tito Rafael ang kamay ko habang naghihintay kami ng maleta sa conveyor belt. Tumingin siya sa akin at ngumisi.

“First time mo, diba? Ready ka na ba?”

“Mhmm,” mahina kong sagot at pilit pinipigil ang ngiti. “Parang gusto ko nang tumakbo papuntang beach.”

Natawa siya, kinuha ang bag namin, at saka kami dumiretso sa van transfer. Hindi niya ako pinabayaan, ako lang ang katabi niya sa likod.

Pagdating sa jetty port, kumapit ako sa braso niya. Ang daming tao pero parang wala akong takot kasi nandyan naman siya. Sumakay kami ng bangka at ako ang sa tabi ng window, siya sa tabi ko. Nang umandar na ang bangka, humampas ang hangin sa mukha.

Pagdating sa isla ay sinundo kami ng hotel van. Pagbaba namin sa beachfront hotel, natulala ako. Ang linis, ang ganda ng paligid, at kitang-kita ang dagat mula sa lobby. Alas nuebe ng gabi na rin kami nakarating sa isla ng Boracay.

“Daddy… ang ganda dito!” Napatalon ako ng kaunti habang hinihila siya.

“Nagustuhan mo?” ngumiti siya at halatang natuwa sa reaksyon ko.

“Super! Parang ayoko na umuwi. Dito na lang tayo tumira?”

“Ikaw bahala. Pwede naman kitang iwan dito,” biro niya sabay kindat.

Nag-check in kami at may welcome drinks pa kaming natanggap. Si Tito Rafael na ang nag-asikaso ng lahat, ako naman ay nakaupo lang, nagmamasid sa kanya. Sitting pretty lang akong nag-aantay sa kanya.

Ang hot niyang tingnan habang kausap ang receptionist. Para siyang Daddy na nag-aasikaso ng honeymoon trip namin.

Pagdating namin sa room, napatakbo ako papasok at agad kong binuksan ang balcony door. Ang view ay sobrang ganda. Kita ang dagat at kita ang buwan na makinang sa langit. Ang sarap ng simoy ng hangin.

“Daddy!” sigaw ko, “Ang perfect!”

Lumapit siya sa akin at niyakap ako mula sa likod. “This weekend is ours, Baby. Kahit anong gusto mo, gagawin natin.”

Napatigil ako at napakagat ng labi. Ramdam ko na para kaming nasa sariling mundo namin na walang makakahadlang sa amin ngayong tatlong araw na ito.

Iniwan muna namin ang aming maleta sa kuwarto at nagyaya si Tito Rafael na bumaba para mag-late dinner.

Nakasuot ako ng puting polo shirt na manipis at shorts na medyo maiksi para presko. Siya naman ay pinaresan din ang aking suot. Naka-puting polo shirt din siya at shorts na sakto sa kanyang katawan at taas.

Nang bumaba kami sa beachfront restaurant, halos lahat ng mga mesa ay may kandila. Ang tunog ng alon ay maririnig mo mula sa puwesto namin. Ang bango ng hangin, halong alat at yelo ng malamig na beer na inorder ni Tito Rafael.

Umupo kami sa table for two at nakahanda na agad ang pagkain nang kami ay umupo. Nag-advance order kami kanina kaya handa na ang lahat pagdating namin.

“Baby, tikman mo ’to,” sabi ni Tito Rafael sabay subo sa akin ng grilled pusit. “Mainit pa.”

Kinagat ko iyon at ngumiti ako. “Mmm… ang sarap!”

“Mas masarap ka pa rin,” bulong niya habang nakatingin sa labi ko. Napatingin ako sa kanya at ramdam kong may namuong init sa tiyan ko.

Habang kumakain kami ay inabot niya ang kamay ko sa mesa. Hindi siya nahihiya kahit may ibang tao. Nakita ko ang isang babaeng nakatingin sa amin at medyo napangiti. Siguro nagulat siya kasi parang sobrang sweet namin ni Tito Rafael. Pero si Tito Rafael, walang pakielam sa paligid.

“Gusto mo ba ng dessert?” tanong niya pagkatapos naming ubusin ang seafood platter.

“Pwede bang ikaw na lang?” biro ko, sabay kagat sa straw ng juice ko.

Napangisi siya at tumayo para bayaran ang bill. “Halika na nga. Madali naman akong kausap. Doon na tayo mag-dessert sa kuwarto.”

Hinila niya ako at hindi na binigyan ng pagkakataong pumalag sa biro ko. Naglakad kami pabalik sa hotel habang sumasayad ang mga paa namin sa buhangin. Magkahawak-kamay kami, pagkatapos ay paminsan-minsang hinahatak niya ako palapit para halikan sa ulo. Para akong kinikilig na bata sa mga gestures niya.

Pagdating sa room, pagpasok pa lang namin, isinara na niya ang pinto at sinandal ako sa dingding. Hindi pa siya nagsasalita pero ramdam ko ang bigat ng tingin niya. Yung tingin na parang gustong lamunin ang buong pagkatao ko.

“Daddy…” mahina kong sabi na para akong natutunaw sa harap niya.

Lumapit siya at hinalikan ako sa labi. Malambing muna pero unti-unting naging gutom. Naramdaman kong napasandal ako nang husto sa malamig na dingding at halos hindi ako makahinga sa tindi ng halik niya.

“Gusto mo na ba akong kainin, Baby?” bulong niya sa tenga ko habang hinahaplos ang likod ko pababa.

“Oo, Daddy…” napalunok ako, halos hindi ko marinig ang sarili ko dahil sa lakas ng tibok ng puso ko.

Hinila niya ako papunta sa kama at pinaupo ako sa gilid. Hinubad niya ang polo ko dahan-dahan, parang sinasadya niyang patagalin para lalong uminit ang pakiramdam ko. Ramdam kong tumitigas na rin ang alaga ko sa loob ng shorts ko.

Nang mahubad na ang suot ko, hinalikan niya ako pababa. Sa leeg, dibdib, tiyan hanggang bumaba siya at dahan-dahang hinila ang shorts ko. Ramdam kong lalong uminit ang paligid kahit malamig ang aircon.

“Ang ganda mo talaga, Pierre. Ang Baby ko…” bulong niya habang nakaluhod sa harap ko.

Napahawak ako sa buhok niya at pinipigilan ang ungol ko habang dinidilaan niya ako. Ang dila niya ay basa at mainit at bawat hagod nito, parang nakukuryente ang buong katawan ko.

Hindi pa kami tuluyang nagkakantutan pero ramdam kong itong gabing ito, walang makakahadlang sa amin. Kami lang. Wala si Tita Cecil. Walang ibang tao. Kami lang ang nasa mundo namin. Kami lang ang nasa paraisong ito, wala nang iba pa.

Kabanata 20

Deserve

Lumuhod ako sa harap ni Daddy Rafael at walang sabi-sabing hinila pababa ang shorts niya. Narinig ko ang mahinang hinga niya at parang may halong tawa pa.

“Baby, hindi pa pala tayo naliligo,” bulong niya pero hindi niya ako pinigilan.

“Masarap din minsan ang burat na galing sa pawis…” sabay kagat ko sa labi ko habang nakatitig sa kanya.

Inilabas ko ang alaga niya mula sa kanyang brief. Mainit at matigas. Ramdam ko ang tibok nito sa kamay ko at kita pa ang mga nagagalit nitong mga ugat. Ang laki-laki talaga, kailangan ng dalawang kamay sa paghawak nito.

Dinilaan ko muna ang pinakapuno, dahan-dahan, at pumataas sa kanyang ulo. Narinig ko ang mahinang pag-ungol ni Daddy Rafael. “Shiiit, Pierre…” napahawak siya sa buhok ko at marahang diniin ang ulo ko.

Sinubo ko siya nang dahan-dahan at sinagad hanggang sa kaya ko. Amoy ko ang pawis niya, ang lalaking-lalaki niyang amoy. Halos maluha ako sa sarap pero mas lalo akong ginanahan.

“Ang galing mo talagang sumubo, Baby…” ungol niya habang bahagyang umaangat-angat ang balakang niya para salubungin ang bibig ko.

Pinagtagal ko pa at sinadyang basain ng laway ang buong kahabaan niya. Ramdam ko ang init at bigat nito sa bibig ko na parang ayaw ko nang tigilan. Pero naisip ko na gusto kong buong gabi kami magkantutan. Yung mas intense at mas buo.

Tumigil ako at tumayo at halatang nabitin si Daddy Rafael. Ngumiti ako sa kanya na mapaglaro. “Maliligo muna ako, Daddy. Gusto ko malinis ako para sa’yo.”

Nakatingin lang siya sa akin at ngumisi. “Tang ina ka, Baby… papatayin mo ako sa bitin.”

Tinawanan ko lang siya sabay talikod papuntang banyo.

Pagkapasok ko sa shower, hinubad ko ang natitirang damit. Binuksan ko ang shower at hinayaan ang malamig na tubig na bumagsak sa balat ko. Naglinis ako nang mabuti, bawat sulok, bawat parte, lalo na ang butas ko. Ginamit ko ang daliri at douche ko para siguraduhing malinis at handa ang butas ko. Nilagyan ko na rin ng kaunting lubricant para mamaya hindi na mahirapan si Daddy Rafael.

Habang ginagawa ko iyon, nakatingin ako sa salamin. Namumula ang mukha ko, basang-basa ang buhok ko, at tigas na tigas na rin ang burat ko kahit hindi pa man kami nagsisimula ng bakbakan. Para akong sabik na sabik, para akong ’di makapaghintay na muling bumalik sa kama at ibigay ang sarili ko nang buo kay Daddy Rafael.

Pagkatapos kong maglinis, lumabas ako na nakatapis lang ng tuwalya. Nandoon pa rin siya, nakaupo pero nakatingin sa akin na para bang gusto na akong kainin sa kinatatayuan ko.

“Ready ka na?” tanong niya na may halong ngisi.

“Mas ready pa kaysa kanina,” sagot ko sabay tapon ng tuwalya sa sahig.

Nakatayo lang ako sa harap niya, hubot-hubad, habang ramdam ko ang malamig na hangin ng aircon sa balat ko. Si Daddy Rafael naman ay nakaupo pa rin sa gilid ng kama, hawak-hawak ang burat niya na parang hindi na makapaghintay. Jinajakol-jakol niya ito habang nakatingin sa akin nang nakalilibog.

“Lumapit ka rito,” mababa at buo ang boses niya na nag-uutos.

Lumapit ako, mabagal, at sinasadya kong ipakita kung gaano ako kahanda para sa kanya. Paglapit ko, bigla niya akong hinila papalapit, naupo ako sa hita niya, at nagkadikit agad ang balat namin. Ramdam ko ang matigas niyang burat sa ilalim ko, dumudunggol sa butas kong basang-basa na sa loob.

“Putang ina, Pierre…” bulong niya habang hinahaplos ang puwet ko. “Linis na linis ka nga.”

Tumango ako nang nakangisi. “Sinabi ko sa’yo, Daddy. Ready na ako para sa’yo.”

Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Hinila niya ako palapit sa kanya at siniil ng halik. Mainit, mapusok, at parang gutom na gutom. Ramdam ko ang dila niya at ang kamay niyang gumagapang sa likod ko hanggang sa pisngi ng puwet ko. Nilalamas niya ang puwetan ko habang nakikipaglaplapan sa akin.

Pagkalipas ng ilang sandali, dahan-dahan niyang itinutok ang kanyang burat sa butas ko. Ramdam kong pumapasok na siya. Napasinghap ako at napakapit sa balikat niya habang unti-unting bumabaon ang kahabaan niya sa akin.

“Shiiit… Daddy…” halos mapaungol ako nang tuluyan na siyang nakabaon. Punong-puno ako at ramdam ko ang bawat pulgada niya.

“Ang sikip mo pa rin, Baby,” ungol niya sa tenga ko. “Para talagang vacuum ang puwet mo.”

Kagat-labi lang ako at nanginginig sa sarap. “Ang laki at sarap talaga ng burat mo, Daddy… ramdam ko bawat ugat ng burat mo.” Sabi ko sabay muscle control.

“Fuck! Ang higpit… sinasakal mo burat ko, Baby…” sabi niya habang napapasinghap.

Ilang sandali pa, hinawakan niya ang bewang ko at sinimulang igalaw pataas-baba. Ako na mismo ang nagtatalbog sa kandungan niya habang hawak ang balikat niya bilang suporta. Ramdam ko ang init at ang bigat ng pagpasok niya sa bawat pagbaba ko.

“Ang ganda mong tignan, Pierre…” bulong niya. “Parang sinasamba mo ’ko habang inuupuan mo ako nang ganyan.”

Mas lalo akong nalibugan. Tumalbog ako nang mas mabilis at hindi ko na pinipigilan ang mga ungol ko. Wala na akong pakielam kung marinig man kami sa labas ng kuwarto. Wala na akong pakielam kung maeskandalo ang ibang mga guest ng hotel.

“Daddy… ’wag ka munang lalabasan, please…” bulong ko habang patuloy ang pag-indayog ko.

Hinawakan niya ang batok ko at idiniin ang noo namin. “Hindi pa. Gusto pa kitang maramdaman nang matagal. Ang sarap, shit!”

Nagpatuloy kami hanggang halos manghina na ang tuhod ko. Kaya inikot niya ako at hiniga sa kama nang hindi hinuhugot ang burat niya. Siya na ngayon ang gumagalaw, mabagal at madiin, parang sinisipsip ang bawat segundo ng gabing iyon.

“Ganyan lang, Daddy…” bulong ko na halos mapaluha sa sarap. “Ang sarap mo talagang kumantot.”

“Masarap ka rin, Baby… para kang ginawa para sa’kin lang.”

Hinihingal pa rin kami sa pagkantot niya sa akin nang missionary. Ilang minutong pag-ayuda sa butas ko, umatras ang katawan ni Daddy Rafael at nahugot ang kanyang burat. Hinawakan niya ang tuhod ko pataas sa dibdib ko.

“Steady mo lang,” utos niya.

Sumunod ako at binuka ko nang husto ang butas ko. Parang napangiti siya nang makita ang butas kong pulang-pula at basang-basa na naghihintay sa kanya. Pinakibot-kibot ko ito habang siya ay nakatingin.

“Putangina, Pierre… tingnan mo ’yang itsura mo,” bulong niya na halos mapamura sa libog. “Nakakalibog talaga ang butas mo.”

Hindi na ako sumagot at kagat-labi na lang ako. Tumango ako at tinitigan siya na parang inaanyayahan.

Itinutok niya ulit ang burat niya at dahan-dahang pumasok sa masikip kong butas. Napasigaw ako nang mahina at mabilis kong tinakpan ang bibig ko para hindi ako marinig sa kabilang kuwarto.

“Shhh… tahimik lang, Baby…” bulong niya habang dahan-dahang ibinabaon ang kabuuan niya. Nang nakabaon na nang buo, humawak siya sa tuhod kong nakatupi sa dibdib ko at nagsimulang umulos.

Bawat pasok niya ay sagad na sagad. Para akong lalabasan agad sa bawat ulos niya.

“Daddy… shiiit… ang lalim…” bulong ko na halos maiyak sa sarap.

“Gusto mo pa?” tanong niya habang pawis na pawis kahit malamig naman ang aircon.

“Oo, Daddy… ’wag kang titigil…”

Mas binilisan niya nga. Tumutunog na ang kama at bawat pasok niya ay may kasamang basang tunog. Para akong mababaliw sa sarap kaya napakapit ako sa bedsheet at halos mapunit ko ito.

Hinawakan niya ang balakang ko at hinila ako padiin sa bawat ulos niya. “Putangina, Baby, sinasakal mo ako sa sikip ng butas mo. Gusto mo bang iputok ko sa loob mo?”

“Oo, Daddy… iputok mo sa loob ko. Buntisin mo ako, please…” halos magmakaawa ako. Kaya upang makasabay sa kanya, jinakol ko na rin ang burat ko para labasan. Sa ginawa ko, mas lalong sumikip ang butas ko.

Mabilis na sunod-sunod ang ulos niya hanggang sa maramdaman ko ang mainit niyang tamod sa loob ko. Napahiyaw ako at nanginig ang buong katawan ko habang sabay kaming nilabasan. Sagad na sagad siya, hindi man lang hinugot ang kanyang kahabaan na nanatiling matigas sa loob ko.

Inalis niya ang tuhod ko sa dibdib ko at ibinuka ang mga hita ko. Bumagsak siya sa ibabaw ko, hingal na hingal, at hinalikan ako sa leeg.

“Putangina, Baby… para kang gamot sa pagod ko,” bulong niya na hinahabol ang hininga.

Ngumiti ako at hinaplos ang likod niya. “Ako lang kakantutin mo, Daddy ha…”

Tumango siya sa akin at pinatakan ako ng halik sa noo. “Oo, ikaw lang.”

Nagtagal kami sa ganoong posisyon, magkadikit, at magkahalo ang pawis namin. Hinintay niyang kumalma ako bago niya ako buhatin papunta sa banyo.

Hindi niya hinuhugot ang burat niya hanggang sa makarating kami sa harap ng bathtub. Nang makaupo siya sa gilid, saka niya ako dahan-dahang inalis mula sa kanya. Hinaplos muna ang balakang ko na parang ayaw niya akong masaktan. Nakatayo lang ako sa gilid ng bathtub.

Binuksan niya ang gripo, pinuno ng maligamgam na tubig ang bathtub at naglagay ng scent. Habang hinihintay na mapuno ito, inalalayan niya akong maupo sa bathtub at hinalikan akong muli sa noo ko.

“Pagod ka na?” tanong niya at hinahaplos ang pisngi ko.

“Medyo…” napangiti ako at parang gusto kong matawa sa sarili ko. “Pero kaya pa namang umisa.”

Ngumisi siya at hinaplos ang buhok ko. “Palaban ka talaga, Baby…”

Nang mapuno na ang bathtub, pumuwesto ako sa gitna at inanyayahan siyang samahan ako. Sumunod siya at naupo sa likod ko. Pinahiga niya ako sa dibdib niya. Mainit ang tubig pero mas mainit ang yakap niya sa akin.

Tahimik naming naririnig ang mga patak ng tubig mula sa gripo. Pinaglaruan ko lang ang mga bubbles na nabuo sa bathtub.

“Hindi ka ba natatakot na malaman ni Tita Cecil ang ginagawa natin?” tanong ko bigla na halos pabulong.

Narinig ko ang mahinang tawa niya. “Hindi na importante ’yon ngayon. Ang importante, ikaw ang kasama ko.” Ani niya sa akin. Bigla siyang sumeryoso at humigpit ang yakap sa akin. “Aayusin ko ang lahat pagbalik natin ng Maynila.”

Nagulat ako sa kanyang sinabi. Hindi ko inasahan na iyon ang sasabihin niya. Ngunit, napangiti ako at napahigpit ang kapit sa braso niya. Umaasa sa binitawan niyang mga salita. Upang hindi na masira ang aming gabi, iniba ko na lang ang aming usapan.

“May plano ka na bukas?” tanong ko.

“Secret,” sagot niya sabay halik sa leeg ko. “Ako na ang bahala sa lahat.”

Napapikit ako at napangiti. Ang saya-saya ko sa sandaling iyon. Kahit anong gulo ang puwedeng manyari sa bahay, parang nawawala ang lahat ng alinlangan ko kapag yakap ako ni Daddy Rafael.

Nasa dibdib pa rin ako ni Daddy Rafael, ramdam ko ang mahinang pagtaas-baba ng kanyang paghinga. Akala ko’y tapos na ang lahat, pero napansin kong parang hindi siya mapakali.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang dibdib ko, pababa, hanggang sa maramdaman kong nilalaro niya ang utong ko.

“Dad…” mahinang protesta ko pero halatang nag-aaya rin.

“Hmmm?” nakangising tanong niya sabay pisil sa akin. “Hindi pa tayo tapos, Baby.”

Bago pa ako makasagot, ramdam ko ang init ng tubig at ang init ng hininga niya sa batok ko. Dinila-dilaan niya iyon, sabay haplos sa hita ko.

Napasinghap ako nang maramdaman kong tigas na tigas na ulit siya.

“Dad… baka madulas tayo,” bulong ko, pero hindi ko mapigil ang sarili kong mapaungol nang bahagya.

“Hindi kita bibitawan,” bulong niya pabalik na parang doble ang kahulugan para sa akin.

Sana nga, Daddy Rafael. Huwag mo sana akong bitawan. Dahil sa puntong ito, hindi ko na alam kung saan ako pupulutin kung bibitawan mo ako. Kung ang kapalit ng kasiyahan ko ay ang kalungkutan ng iba, patuloy ko pa ring gagawin basta ikaw ang kasama. Basta ikaw ang dahilan.

Kabit man ako sa paningin ng iba, nawala na ang pakielam ko. Magkita-kita na lang tayong lahat sa impyerno.

Hinawakan niya ang baywang ko at bahagyang itinaas ako, sapat para pumasok siya mula sa likod. Napakagat ako sa labi at pilit pinipigilan ang ungol.

“Ahhh– shit…”

Narinig kong huminga siya nang malalim. “Ang init ng butas mo, Baby…”

Kumapit ako sa gilid ng bathtub, pinipigilang madulas habang dahan-dahan niya akong iginalaw pabalik at pasulong. May tunog ng tubig na sumasabay sa bawat ulos niya na nag-e-echo sa banyo.

“Dad… ang sarap,” sabi ko na halos mapaungol.

Sinadya kong igiling ang balakang ko dahilan para mapamura siya nang mahina. Nag-muscle contraol pa ako habang ginagawa ito. Sakal na sakal ng butas ko ang malaki niyang burat.

“Puta… para akong lalabasan agad. Shiiit,” sabi niya sabay hawak nang mas madiin sa baywang ko at binilisan ang galaw.

Wala pang limang minuto, naramdaman kong nanginginig siya sa likod ko at ramdam kong sumirit sa loob ko ang tamod niya. Nilapat niya ang dibdib niya sa likod ko at hinalikan ako sa balikat.

“Tang ina, Baby. Ang galing mo. Hindi mo man lang pinatagal bago ako labasan.” puri niya habang hinihila ako palapit sa kanya.

Napatawa ako nang mahina at hinawakan ang kamay niya na nakapulupot sa tiyan ko. “Mahapdi na rin kasi ang butas ko kaya ginalingan ko na nang todo.”

“Ehdi bawal na bukas?” tanong niya na kunot-noo pero nakangiti.

Umiling ako at ngumiti. “Puwede pa naman… basta ba pag burat mo.”

Pagkatapos naming magbanlaw, dahan-dahan niya akong inakay palabas ng banyo. Pareho kaming nakangiti at basang-basa pa. Pinatuyo niya mga buhok namin ng tuwalya, pero bago pa ako makapagbihis, hinila na ako ni Daddy Rafael papunta sa kama.

“Halika na rito, Baby. Huwag na tayong magbihis. Masarap matulog nang hubo’t hubad,” sabi niya sa akin at hinila ako para mahiga sa tabi niya.

Humiga ako sa tabi niya at agad niya akong niyakap nang mahigpit. Ramdam ko ang init ng balat niya kahit kapapaligo lang namin. Amoy sabon pa siya at amoy lalaking-lalaki.

Naramdaman kong humilig siya at hinalikan ako sa sentido. “Sarap ng pakiramdam kapag ganito lang… walang istorbo, walang iniisip.”

Napangiti ako at bumuntong-hininga, inilapat ang pisngi ko sa dibdib niya. “Parang ang tahimik ng mundo, no? Na tayo lang dalawa.”

Hinagod niya ang likod ko gamit ang dulo ng daliri niya, marahan, at halos nakikiliti ako. “Minsan gusto ko talagang ganito lang… hawak ka lang, at ramdam kita sa tabi ko.”

Napapikit ako, hindi ko alam kung dahil sa pagod o sa sobrang saya. “Dad…” tawag ko na halos pabulong.

“Hmmm?” sagot niya.

“Salamat,” mahina kong sabi. “Sa lahat. Sa effort mo, sa pag-aalaga mo… sa pag-intindi sa akin.”

Tumingin siya sa akin nang seryoso ang mga mata. Pagkatapos ay hinalikan ako sa labi, Hindi na tulad kanina na marahas, kundi mabagal, parang sinisiguradong ramdam ko bawat segundo.

“You deserve it, Baby,” bulong niya pagkatapos ng halik. “Kahit mapagod ako buong araw, uuwi ako sayo. Gusto ko ikaw lang ang uuwian ko.”

Napangiti ako at naramdaman kong medyo namasa ang mga mata ko. “Huwag ka nga masyadong sweet, baka ma-inlove ako sayo.”

Ngumisi siya at hinila ako palapit para yakapin nang mas mahigpit. “Ehdi mas okay. Gusto ko ngang ma-inlove ka sa akin.”

Hindi na ako nagsalita pa. Ipinikit ko na lang ang mga mata ko at dinama ang tibok ng puso niya. Ramdam ko ang kamay niyang nakahawak pa rin sa baywang ko na parang ayaw akong pakawalan. Doon ako nakatulog, na para bang wala nang ibang mahalaga. Basta katabi ko si Daddy Rafael.

Kabanata 21

Prayer

Nagising ako sa init ng sinag ng araw na pumapasok mula sa balcony ng hotel room namin. Pagmulat ko ng mata, unang bumungad sa’kin ang nakahubad na dibdib ni Daddy Rafael. Nakahiga pa rin ako sa dibdib niya habang siya ay mahimbing na natutulog. Napangiti ako kahit halos tanghali na kami nagising. Napuyat sa ginawa namin kagabi.

Ang gwapo niya talagang tingnan lalo na sa umaga. Medyo gusot ang buhok at banayad ang kanyang paghinga. Akala mo na isa siyang anghel tuwing natutulog, pero sa kama, para siyang demonyo kung kumantot.

Dahan-dahan kong inilapit ang labi ko at hinalikan ang panga niya, at pababa sa leeg niya. “Good morning, Daddy,” bulong ko.

Umungol siya nang mahina at napamulat ng mata bago ngumiti. “Good morning, Baby,” paos niyang boses, sabay hila sa akin palapit para halikan sa labi.

Bumangon na rin kami at naghanda para sa itenary namin ngayong araw. Kumatok ang room service at dumating ang breakfast tray. Dalawang plato ng garlic fried rice, tapa, itlog, fresh fruits, at dalawang tasa ng mainit na kape. Nilapag iyon sa side table.

Umupo ako sa kama habang inaayos ni Daddy Rafael ang tray para ipatong sa harap naming dalawa. “Breakfast in bed for my Baby,” sabi niya na parang proud na proud pa.

Kumuha ako ng isang subo ng tapa at sinubo sa kanya. “Ayan, Daddy, para may energy ka mamaya,” biro ko sa kanya sabay kindat.

Napatawa siya at ngumunguya pa habang kinukurot ang tagiliran ko. “Ikaw pa lang energy ko na, Baby. Kahit hindi na ako kumain, busog na ako sa’yo.”

Napailing ako pero kinilig, lalo na nang siya naman ang nagpasubo sa akin ng kanin gamit ang kutsara niya. Tuwang-tuwa siya habang pinapanood akong ngumunguya mula sa kanyang ipinasubo.

“Ang sarap nito,” sabi ko.

“May mas masarap pa akong ipapasubo sa’yo,” bulong niya sabay haplos sa hita ko sa ilalim ng kumot.

Nag-init ang pisngi ko pero sinaway ko siya nang kaunti. “Mag-breakfast ka muna. Mamaya na yan. Hindi pa tayo tapos sa Boracay trip natin, baka hindi na ako makalakad mamaya.”

Napangisi siya at kumindat. “Challenge accepted.”

Kumain pa kami nang sabay, nagtatawanan habang pinupunasan niya ang gilid ng labi ko gamit ang daliri niya at sinusubo pa sa kanya. Ramdam ko na intimate kami na para bang totoong mag-jowa kami na wala nang ibang iniintindi kundi ang isa’t isa.

Matapos naming kumain, mabilis kaming naligo at naglakad-lakad sa dagat. Napakalinaw ng tubig at napakapino naman ng puting buhangin sa Station 1. Mala-paraiso talaga ang ganda ng Boracay.

Naka-board shorts lang si Daddy Rafael habang ako naman ay naka-swim trunks at loose na sleeveless. Pagkalabas namin ng resort, ramdam ko agad ang init ng araw at amoy ng dagat na parang nagyayayang lumusong.

Nanghiram kami ng banig sa hotel at inilatag sa ilalim ng puno ng buko malapit sa dalampasigan. Tahimik lang kaming nakahiga ng ilang minuto habang pinakikinggan ang hampas ng alon mula sa malayo.

“Happy ka ba?” tanong niya bigla.

Tumango ako. “Oo naman. Pinakamasayang birthday celebration ko ’to. Salamat, Daddy.”

Hinalikan niya ang noo ko at mahigpit akong niyakap. Hindi alintana ang mga tao sa paligid. “Sulitin natin ’tong mga araw natin dito sa Bora. Gusto kong puro ngiti lang ang makita ko sa’yo.”

Napapikit ako, nakangiti, at ramdam ko na kahit saan pa kami dalhin ng weekend na ’to, mas lalo akong nahuhulog sa kanya.

Unang activity na ginawa namin ng araw na iyon ay parasailing. Medyo kinakabahan ako noong una, pero hawak-hawak ni Daddy Rafael ang kamay ko habang naka-harness kami.

“Relax, Baby. Ako’ng bahala sa’yo,” bulong niya sa tenga ko bago kami unti-unting itinaas ng speedboat.

Nang nasa ere na kami ay napasigaw ako sa tuwa. Kita namin ang buong Boracay. Ang mala-pulbos na buhangin, ang asul na dagat, at ang mga tao sa ibaba na parang langgam. Hawak pa rin ni Daddy Rafael ang kamay ko habang nakatingin siya sa akin. Parang mas masaya siyang nakikita akong natutuwa kaysa sa view sa paligid.

Pagkababa namin, sabay kaming tumawa, at pareho kaming basang-basa ng pawis at ng tubig.

“Next tayo? Helmet diving naman!” aya niya.

Sa ilalim ng dagat, ramdam ko ang lamig ng tubig at bigat ng helmet, ngunit natumbasan naman nito ang ganda ng tanawin. Ang daming isda sa paligid, at may isang isdang dumaan pa sa harap ko. Napasigaw ako pero tawa lang nang tawa sa akin si Daddy Rafael, sabay kinunan ako ng picture gamit ang waterproof cam. Pagkatapos, nilapit niya ako sa kanya at maghawak kami ng kamay sa ilalim ng dagat habang nagpo-pose.

Pag-ahon namin, kitang-kita sa mukha niya ang saya. “Ang cute mo kanina, parang takot na takot pero tinatapangan mo lang.”

Napairap ako pero nakangiti. “Maliit na bagay. Ako lang ’to.”

Hapon na nang subukan namin ang banana boat. Ang lakas ng tawa ko habang paulit-ulit kaming nahuhulog sa tubig. Pag-ahon namin sa huling beses, parehong hinahabol namin ang aming hininga at nagtatawanan. Sobrang dikit namin sa isa’t isa sa mga ginagawa naming water activities. Hindi kami mapaghiwalay.

“Tama na nga. Baka malunod na tayo sa kakatawa,” sabi ko pero pinisil lang ni Daddy Rafael ang bewang ko.

“Mas gusto ko nga ito.. ikaw at ako, basang-basa,.. walang ibang iniisip,” sagot niya nang seryoso ang tingin sa akin.

Kumabog ang dibdib ko sa sinabi niya. Kaya habang papauwi kami pabalik ng hotel, magkahawak-kamay kami kahit basa pa ang mga katawan namin. Wala kaming pakialam kahit may mga napapatingin sa amin.

Pagdating sa hotel, nagdesisyon kaming mag-shower sa outdoor shower area. Doon kami naglaro ng tubig na para kaming mga bata na nag-aasaran. Hanggang sa napayakap siya sa akin.

“Gusto mo bang ituloy sa bathtub mamaya?” bulong niya sa tenga ko.

Napakagat ako ng labi at tumango. “Oo… pero magpahinga muna tayo, baka hindi na ako makabangon mamaya sa pagod.”

Natawa siya at hinalikan ako bago kami bumalik sa kuwarto para magpalit ng tuyong damit.

Nasa Station 1 na kami bago mag-sunset. Low tide kaya kita ang pinong buhangin hanggang sa Groto. Maraming taong nag-aabang ng paglubog ng araw pero pakiramdam ko ay kami lang ni Daddy Rafael ang nandoon. Nakahawak siya sa balikat ko habang paakyat kami ng maliit na hagdan sa Groto.

Nakasuot siya ng Hawaiian polo na bukas ang mga butones na pinaresan niya ng puting shorts at tsinelas. Samantalang ako naman, naka-Hawaiian polo na sarado ang mga butones na pinaresan ng itim na shorts at tsinelas.

Pagdating sa harap ng imahe, tahimik akong pumikit at nagdasal.

“ Lord ,“ bulong ko sa isip ko, “ salamat po sa lahat. Hindi ko alam kung tama ba ’tong nararamdaman ko kay Tito Rafael, pero hindi ko na kayang itago pa. Sana po, kung para sa amin talaga ’to, gawin Niyong masaya kami. Sana hindi kami mapahamak sa ginagawa namin, at kung magkaroon man ng problema, sana maintindihan ng mga taong nakapaligid sa amin kung ano mang mayroon sa aming dalawa. Gusto ko lang po na mahalin at alagaan siya… at maramdaman kong totoo siya sa akin. Ibigay niyo na po sa akin ito, Lord.“

Ramdam ko ang presensya ni Daddy Rafael sa tabi ko. Hindi siya nagsasalita pero naramdaman ko ang kamay niyang humawak sa kamay ko. Pinisil niya iyon na parang sinasabi na hindi ako nag-iisa. Pagdilat ko, nakita ko siyang nakatingin lang sa akin. Seryoso at parang binabasa ang iniisip ko.

“Anong ipinagdasal mo?” tanong niya sa mahinang boses na halos bulong lang para kami lang ang makakarinig.

Napangiti ako at umiling. “Secret.”

“Basta ako, isa lang ang hiling ko,” sabi niya sabay lapit ng labi sa tenga ko. “Sana kahit gaano kahirap, kahit sino pa ang kumontra, makayanan nating dalawa.”

Kinilabutan ako sa sinabi niya. Ramdam ko ang bigat ng mga salita niya, pero ramdam ko rin na buo ang loob niya.

Pagkababa namin mula sa Groto, naglakad kami sa gilid ng tubig. Basa ang mga paa namin, malamig ang dagat, at unti-unti nang kumukulay kahel at rosas ang langit. Sa malayo, may mga nagpi-picture at may mga naglalaro ng frisbee. Pero kami, tahimik lang na magkahawak-kamay habang ninanamnam ang sandaling iyon.

“Mukhang memorable itong first Boracay trip natin,” sabi ko habang nakatingin sa papalubog na araw.

“It’s just the first of many,” sagot niya sabay hila sa akin para ipulupot ako sa braso niya. “Kasi hindi kita bibitawan, Pierre.”

Humilig ako sa balikat niya at doon na lang kami tumingin sa horizon hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw. Para bang may panibagong pangako siyang binuo para sa amin.

Pagkatapos naming mag-dinner sa beachfront, naglakad-lakad lang kami saglit para pababain ang aming kinain. Tahimik lang si Daddy Rafael pero ramdam ko ang kamay niya sa likod ko. Paminsan-minsan niyang hinahaplos ang baywang ko. Para kaming mag-jowa na walang pake sa paligid.

Nang makabalik kami sa resort, tumingin siya sa akin na may pilyong ngiti.

“Swimming tayo?” aya niya sa akin.

“Ngayon? Gabi na ah,” sagot ko pero napangiti na rin ako.

“Mas masarap kapag gabi,” sagot niya sabay kindat. “Tahimik, wala masyadong tao.”

Napatango na lang ako at mabilis kaming nagbanlaw ng aming katawan. Inilagay lang namin sa bench ang aming mga polo at itinira ang aming shorts. Nang makarating kami sa pool area, tama siya. Halos kami lang ang tao. Malamlam ang ilaw at naririnig ko lang ang tunog ng tubig na nahuhulog mula sa maliit na fountain sa gilid.

Nauna siyang tumalon sa pool at lumikha ito ng malakas na splash na muntik nang mabasa ang mukha ko. “Halika na!” tawag niya habang nakangiting lumalangoy paatras.

“Wait lang!” tawa ko habang dahan-dahang bumaba sa pool. Nang makalapit ako sa kanya, bigla niya akong sinabuyan ng tubig. “Hoy!”

“Catch me kung kaya mo!” sabay langoy niya palayo.

Naghabulan kami sa tubig, nagtatawanan at nagbubulungan. Pagkatapos ng ilang minuto, nahuli niya ako at hinila papalapit. Hawak niya ang bewang ko habang nakalutang ako sa tubig.

“I like seeing your smile,” bulong niya habang nakatitig sa mukha ko.

“Eh ikaw kasi, ang kulit mo,” sagot ko pero hindi ko na maitago ang ngiti ko sa kilig sa kanya.

Lumapit pa siya at halos dikit na ang ilong namin. “Gusto kong pasayahin ka palagi… feeling ko ang saya-saya ko na rin.”

Napakapit ako sa balikat niya. Dahan-dahan siyang lumapit pa hanggang sa maramdaman ko ang labi niya sa labi ko. Malamig ang tubig pero mainit ang halik niya. Mabagal, maingat, at para bang gusto niya lang namnamin ang sandaling ito.

Naglaplapan kami sa gitna ng pool habang nakapulupot naman ang mga kamay ko sa batok niya. Maging ang hita ko ay nakapulupot na rin sa kanyang katawan. Ramdam ko ang unti-unting pagtigas ng kanyang burat sa kanyang shorts. Nagmistulan itong tent dahil sa laki rin naman ng kanyang kahabaan.

Pagkatapos ng ilang sandali, dumilat siya at napangiti. “Tara na.”

“Magbabalaw na tayo?” tanong ko na parang nabitin, pero ngumiti lang siya sa akin at umiling.

“May tiwala ka ba sa akin?” tanong niya na may ngiting may tinatago. Tumango naman ako sa kanya na parang nahihipnotismo.

Kinilabutan ako pero mas lalo akong na-excite. Hinila niya ako sa mas madilim na bahagi ng pool. Isang sulok na medyo natatakpan ng mga halaman at wala masyadong ilaw. Sigurado akong wala ring CCTV doon. Wala ring tao sa paligid.

“Tayo lang ang nandito,” bulong niya at ramdam ko ang pag-igting ng kaba at libog sa akin.

Umupo siya sa gilid ng pool habang ako naman ay nasa tubig pa rin. Basang-basa pa ang buhok at katawan niya habang bahagyang naka-angat ang shorts na pang-swimming. Nakatingin siya sa akin na para bang iniimbitahan ako.

“Gusto mo?” tanong niya sa mababang boses. Nakakatakam ang burat niyang hulmang-hulma sa saplot ng kanyang katawan sa ibaba.

Napakagat ako ng labi at dahan-dahang lumapit. “Gusto ko…”

Hinawakan ko ang hita niya at dahan-dahan kong binaba ang basang tela. Tumambad sa akin ang tigas na tigas na burat niyang kumikintab pa nang dahil sa tubig. Ramdam ko ang init na biglang sumampa sa mukha ko pero hindi na ako nag-atubili pa.

Dinilaan ko muna ang dulo at marahang pinaikot ang dila ko na para bang inaasar siya. Napahawak siya sa buhok ko at napasinghap.

“Baby…” ungol niya sa medyo garalgal na boses.

Hindi ko na pinatagal at isinubo ko nang buo ang kanyang dambuhalang burat. Marahan sa simula pero unti-unting binibilisan. Naririnig ko ang mahinang tunog ng tubig na gumagalaw at ang mas malakas na ungol ni Daddy Rafael.

“Shhh…” bulong niya pero lalo pa niyang diniin ang ulo ko sa kanyang kahabaan.

Tumitingala ako sa kanya habang patuloy kong sinasagad sa aking lalamunan ang kanyang pinagpalang ari. Ramdam ko ang init ng katawan niya at ang bahagyang panginginig ng hita niya. Sa bawat ulos ko, lalo akong nalulunod sa sensasyon at sa thrill na baka may makakita sa kahalayang ginagawa namin.

“Put— Baby, ang galing mo talagang sumubo…” bulong niya, kagat ang labi, at pinipigilan ang ungol.

Nang maramdaman kong lalabasan na siya, hinigpitan ko ang pagkakahawak sa hita niya at binilisan ang paggalaw ng ulo ko, hanggang sa maramdaman ko ang mainit na likidong pumutok sa bibig ko. Nilunok ko lahat at dinilaan pa ang dulo bago ngumiti. Wala akong tinira sa tamod niyang maalat-alat na manamis-namis.

“Tang ina,” bulong niya habang hinila ako pataas at hinalikan nang mariin. Hindi man lang siya nandiri na baka may natira pang tamod niya sa bibig ko. Ipinasok niya ang dila niya sa bibig ko na parang may ginagalugad.

Pagkatapos naming maghalikan sa gilid ng pool, bigla akong hinila ni Daddy Rafael papunta sa shower area. Basa pa ang katawan ko, nanginginig hindi lang dahil sa lamig ng tubig kundi dahil na rin sa antisipasyon ng puwedeng mangyari.

Pagkapasok namin sa shower room ay wala ring katao-tao. Naririnig ko lang ang pagtulo ng tubig sa sahig. Isinandal ako ni Daddy Rafael sa pader at mainit na ang kanyang hininga sa leeg ko.

“Hindi pa ako tapos sa’yo,” bulong niya, at bago ko pa masagot, hinalikan niya ako nang marahas.

Sa mga sandaling ito, ang kanyang katawan ay naging ganap na pag-aari ko. Isang bagay na akin nang pangangalagaan at pahahalagahan. Ngunit kasabay nito, ang aking katawan ay naging pag-aari rin niya. Tila isang lihim na kasunduan na hindi kailangang ipahayag. Sa bawat haplos, bawat titig, at bawat hininga, nakabuo kami ng koneksyon na lumampas sa pisikal. Isang pagkakaunawaan na umiikot sa bawat isa sa amin na sana ay walang hanggan.

Kabanata 22

Picture

Nasa shower room pa rin kami at kasalukuyang naglalaplapan. Walang katao-katao kaya naman malakas ang loob naming ilabas ang init ng aming pagnanasa.

Nang tuluyan na kaming nadala ng init, binaba niya ang shorts ko hanggang tuhod. Ipinulupot ko ang aking kamay sa kanyang batok habang si Daddy Rafael naman ay binuhat ang aking katawan pasandal sa tiles ng shower room. Ramdam kong tigas na tigas na naman ang kanyang burat nang ilabas niya ito at ikiskis iyon sa pagitan ng hita ko.

“Daddy… dito?” bulong ko na may kaba at libog sa puwedeng mangyari.

“Oo. Walang tao, walang makakakita.” Sabi niya sabay dumura siya sa kamay at ikinalat iyon sa pagitan ng puwet ko. Marahas ngunit maingat niya itong pinapadulas. Ganoon din ang ginawa niya sa kanyang burat, dinuraan upang makapasok siya mamaya nang suwabe.

Napakagat ako ng labi para hindi mapasigaw nang subukan niyang ipasok ang kanyang kahabaan. Ulo pa lang ang naipapasok ngunit napangiwi ako sa magaspang na pagpasok nito. Hanggang sa unti-unti na niyang naipasok ang kanyang burat sa butas ko. Masakit na masarap ang nalalasap ko sa kanyang pagpasok. Kinikibot-kibot pa niya ang burat niya sa loob ko bago siya magdesisyong gumalaw.

Mahina lang ang tunog ng balat naming nagsasalpukan pero sapat na para bumilis ang tibok ng puso ko. Humawak ako sa balikat niya habang hawak niya ang bewang ko at binayo ako nang mabilis.

“Ang sarap ng butas mo, Baby…” ungol niya na halos sumayaw ang boses sa gigil.

Bawat ulos niya ay parang dumadagundong sa tenga ko lalo na’t ramdam ko ang malamig na pader ng shower sa likod ko. Umayuda siya ng kantot sa butas ko. Mabagal sa simula ngunit bumilis nang bumilis nang makuha niya ang tamang puwesto sa pagkantot sa akin.

Habang binabayo niya ako, nagulat kami nang biglang bumukas ang main door ng shower room. Narinig ko ang mga boses ng grupo ng mga lalaking nagtatawanan habang papasok.

Nanigas ako, halos mapatigil, pero hinawakan ni Daddy Rafael ang bibig ko at bumulong sa tenga ko. “Wag kang gagalaw. Wag kang maingay.”

Dahan-dahan niyang itinuloy ang paggalaw, mas mabagal pero mas madiin. Iginigiling pa niya ang kanyang balakang kaya hindi ko napigilang umungol nang mahina. May natutusok ang kanyang burat na nagpakiliti sa loob ng butas ko. Ang ulo ng kanyang burat ay kumakaskas sa aking prostate. Humuhulma pa ito sa aking puson sa tuwing siya ay umuulos.

Ramdam na ramdam ko ang bawat labas-masok niya at kahit pilit kong pinipigilan ang ungol, lumalabas pa rin ang mahihinang impit sa lalamunan ko. Ang sarap talaga ng pagkantot niya sa akin.

Naririnig ko ang mga yabag sa kabilang cubicle, ang pagbukas ng shower, at ang tawanan nila. Lalong uminit ang pakiramdam ko. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko sa kaalamang puwede kaming mabisto anumang maling galaw na gawin namin.

“Daddy… baka marinig tayo…” bulong ko na halos wala nang boses.

“Ilang beses na nating ginagawa, walang nakakahuli. Mas nakakalibog kang kantutin kapag ganitong risky,” sagot niya, kagat ang labi, at sabay bayo ulit nang mas mabilis.

Halos sumabog ang puso ko sa sarap. Kumapit ako nang mahigpit sa leeg niya habang pilit nilalabanan ang ungol ko.

Maya-maya, narinig naming unti-unting nagsialisan ang grupo. Nang kami na lang ulit ang tao sa shower room, hindi na nagpakontrol si Daddy Rafael. Ibinaba niya ako at dogstyle na kinantot. Humawak naman ako sa dingding ng shower room habang buong bilis niya akong binayo hanggang maramdaman kong nanginginig ang kanyang mga tuhod.

“Baby… malapit na ako…” bulong niya na hingal na hingal.

“Sa loob ko, Daddy… please…”

At nang sumagad ang huling ulos niya, napaungol ako nang malakas habang ramdam ko ang mainit na pagsabog ng tamod niya sa loob ko.

Pareho kaming hingal na hingal. Hinayaan naming dumaloy ang tubig mula sa shower para mahugasan ang katawan namin, habang nakasandal ako sa kanya, at halos matanggal na ang tuhod ko sa panghihina.

Hinalikan niya ang balikat ko bago bumubulong. “Nagugustuhan mo ba ang mga ganitong risky sex natin, Baby? Sabihin mo kung hindi ka komportable para hindi na natin gagawin.”

Humarap ako sa kanya at ngumiti. “Oo naman, gusto ko rin. Hindi naman ako magpapakantot sa’yo kung ayaw ko. Nakakadagdag iyon ng libog ko.” Sagot ko sa kanya.

Atleast, iniisip niya kung komportable akong gawin ang mga fetish niya sa pakikipagkantutan sa akin. Kinikilig ako habang iniisip na isinasaalang-alang niya ang nararamdaman ko.

Pagkatapos ng mainit naming eksena sa shower room, halos matanggal ang tuhod ko sa panghihina habang tinutulungan akong isuot ni Daddy Rafael ang shorts ko. Ramdam ko pa ang lagkit ng katawan ko kahit naligo na kami sa shower. Tahimik lang kami habang palabas ng shower area at pabalik sa aming hotel room. Para kaming magnanakaw na takot mahuli ngunit may ngiti sa labi na hindi namin mapigilan.

Pagpasok namin sa hotel room, agad akong iniupo ni Daddy Rafael sa gilid ng kama. Parang bata akong nakaupo habang siya ang kumuha ng tuwalya at pinunasan ang buhok ko.

“Hindi mo na kailangan gawin ’to, Daddy. Kaya ko na.” nahihiya kong sabi.

Ngumisi lang siya at tinuloy ang pagpupunas sa aking buhok at katawan. “Ako na, gusto ko naman ang ginagawa ko. Para ka talagang baby ko kapag ganitong inaasikaso kita.”

Ramdam ko ang init sa pisngi ko at lalo pa nang kinuha niya ang maluwag na shirt at ipinasuot sa akin. Sinunod niyang ipasuot ang shorts ko. Pinulot pa niya ang medyas ko at siya ang nagsuot.

“Parang hindi ka napagod kanina, ah?” tukso niya at tumingin sa akin na parang may balak na naman.

“Pagod na pagod na ako, puwede ba?!” Napatawa ako at tinakpan ang mukha ko ng unan. “’Wag muna ulit, Daddy. Hindi ko na kakayanin.”

Umupo siya sa tabi ko at hinaplos ang buhok ko. “Sige na. Matulog ka na, Baby. Ako na ang bahala rito.”

At doon, parang biglang bumigat ang mga mata ko. Ramdam ko pa ang init ng kamay niya sa buhok ko at ang amoy ng lotion sa balat ko habang pinapahid niya ito sa katawan ko. Minamasahe niya ang katawan ko kaya mas lalo akong inantok sa kanyang ginagawa. Habang nakahiga ako sa kama, naramdaman kong ipinatong niya ang kumot sa akin.

Bago ako tuluyang makatulog, narinig ko pa ang huli niyang bulong.

“Good night, Pierre. Salamat sa pagtitiwala mo sa akin.”

Napangiti ako kahit pikit na ang mga mata. Kinikilig ako habang iniisip kung gaano siya kaalaga sa akin. Hindi lang sa kama, kundi sa lahat ng bagay.

Naalimpungatan ako nang maramdaman kong umuuga ang kama. Idinilat ko ang aking mga mata, at sa dilim ng kwarto, nakita ko ang malambot na ilaw ng bedside lamp na binuksan ni Daddy Rafael. Napakurap ako, medyo lutang pa sa antok, at napansin kong nakatayo siya sa tabi ng kama. Nakangiti, may hawak na maliit na cake na may sindi pang kandila, isang bouquet ng bulaklak, at isang maliit na kahon na nakabalot ng ribbon.

“Happy birthday, Baby,” malambing na sabi niya.

Para akong napabalikwas ng bangon at agad kong tinakpan ang bibig ko. Hindi ko mapigilang mapaluha habang napapangiti. Parang may kung anong sumabog na init sa dibdib ko.

“D-Daddy…” garalgal ang boses ko na parang batang nasorpresa. “Parang tanga…”

Umupo siya sa gilid ng kama at iniabot ang cake sa akin. “Alangan namang palampasin ko ang unang birthday mo na kasama mo ako? Sabi ko sa sarili ko, ako ang unang babati sa’yo.”

Napayakap ako sa kanya, mahigpit, at ramdam ko ang tibok ng puso niya sa dibdib ko. “Thank you, Daddy… sobra. Hindi ko pa ’to naranasan noon.”

Hinatak niya ako para maupo sa kama at inilapag ang cake sa bedside table. Hinawakan niya ang pisngi ko at pinunasan ang luha ko gamit ang hinlalaki niya.

“Wish ka muna bago mo hipan ’to.”

Pinikit ko ang mata ko, at sa sandaling iyon, ramdam ko ang init ng yakap niya sa akin, ang amoy ng kanyang balat, at ang kalma ng gabing iyon. Tahimik kong hiningi sa isip ko na sana magtagal pa ang ganitong kaligayahan.

Pagdilat ko, hinipan ko ang kandila. Pumalakpak agad si Daddy Rafael na parang proud na proud.

“Happy birthday, Baby!” bati niya, sabay halik sa noo ko.

Hindi ko mapigilang muling mapaiyak, pero this time, dahil sa sobrang saya. “Wala kang idea kung gaano ko ’to na-appreciate, Daddy…”

“Simula ngayon, sisiguraduhin kong lagi kang masu-surprise tuwing birthday mo.” bulong niya sa tenga ko.

Sa sobrang kilig, niyakap ko siya nang mas mahigpit at halos ayaw ko nang pakawalan. Hindi ko na napigilang hilahin ang batok niya at halikan siya. Mainit, mabagal, at puno ng emosyon ang halik na iyon. Hindi lang basta libog kundi parang gusto kong iparating sa kanya kung gaano ako kasaya sa moment na ’to.

Ramdam ko ang kamay niyang nakahawak sa baywang ko na hinahapit ako palapit sa kanya. Napapikit ako at mas lalong ninanamnam ang bawat galaw ng labi niya. Nang maghiwalay kami para huminga, parehong kaming nakangiti sa isa’t isa.

“Excited ka na ba sa gift mo?” tanong niya habang nilalaro ang buhok ko.

Tumango ako na may bahid pa ng kilig sa mata ko. Kinuha ko ang maliit na kahon sa bedside table at dahan-dahan kong binuksan ito habang nakatingin siya sa akin. Nang bumukas ito, napatakip ako ng bibig at napatingin kay Daddy Rafael. Simple lang ang singsing pero elegante.

“Daddy…” halos pabulong kong sabi.

Kinuha niya ang isa at isinuot iyon sa daliri ko. Napansin ko ang maliit na engraving sa loob ng singsing.

R & P – Together Forever

Napatitig ako sa kanya at nangingilid ang luha. “May pangalan natin…”

Ngumisi siya at proud na proud pa. “Para kahit saan ka magpunta, maalala mong akin ka. At ako ay, sa’yo lang.”

Kinuha ko ang isa at isinuot sa kanya. “Bagay sa’yo,” sabi ko na halos mahulog ang puso ko sa lambing.

“Bagay tayo,” sabay kindat niya, at bago ko pa mapigilan ang sarili ko, muling nagtagpo ang labi namin para sa isa pang halik. Mas matagal at mas puno ng init kumpara kanina.

“Best gift ever,” bulong ko sa pagitan ng halik.

Ngumiti siya at hinila ako papahiga at niyakap. “At hindi pa tapos ang birthday mo. Simula pa lang ’yan, Baby.”

Nasa dibdib niya ako nakahiga, hawak-hawak ang kamay niya na may suot na ring, at ramdam ko sa loob-loob ko na mas lalo akong nahuhulog sa kanya.

Pagmulat ko ng mata ng umaga, naamoy ko kaagad ang pagkain. Napangiti ako nang makita kong may tray sa kama. Breakfast in bed na naman kami. Nakaupo si Daddy Rafael sa gilid, nakasuot lang ng puting t-shirt at boxer shorts, at nakangiting bumati sa akin.

“Good morning, birthday boy,” bati niya sabay abot ng tray.

Naupo ako at tiningnan ang pagkain. Pancakes na may berries, omelette, at kape. “Ang aga mo ah…” sabi ko habang hawak-hawak ang kamay niya.

“Excited lang.”

Tumingin ako sa kamay niya at nandoon pa rin ang singsing na isinuot ko kagabi. Inangat ko ang kamay ko para makita ang sarili kong singsing at napangiti. Para kaming may secret code na kami lang nakakaintindi.

“Ang gandang tingnan,” sabi ko na namamangha pa rin.

Kinain namin ang pagkain habang nakatingin lang sa isa’t isa. Paminsan-minsan, inaabot niya ang baso ko o sinusubuan ako ng pancake. Sa ipinapakita niya, para bang gusto niyang alagaan ako buong araw.

“Alam mo,” sabi ko habang humihigop ng kape, “ito na yata ang pinakamasayang birthday ko. Wala na akong hihingin pa.”

Ngumisi siya at yumuko para halikan ako. “Mayroon pa. May susunod pa tayong gagawin ngayong araw. Hindi pa tapos ang birthday mo.”

Pagkatapos naming mag-breakfast sa resort, nagbihis na kami para pumunta sa Puka Beach. Nakasuot ako ng white loose polo na nakabukas hanggang dibdib na pinaresan ko ng swimming shorts. Si Daddy Rafael naman ay naka-board shorts at simpleng black tank top na lalong nagpatingkad sa ganda ng katawan niya. Halos ayaw ko na siyang patapusin magbihis kasi gusto ko lang siya titigan buong araw.

Pagdating namin sa Puka Beach, ramdam ko agad ang pagkakaiba nito sa Station 1 at 2. Mas tahimik, mas kaunti ang tao, at parang mas natural ang ganda. Ang linis ng buhangin at ang kulay ng dagat ay kulay asul na nagmistulang poster sa travel magazine.

“Perfect dito para sa pictures natin,” sabi ni Daddy Rafael habang inaayos ang strap ng camera niya.

Napangiti ako. “Dalawa tayo?”

“Syempre. Para may mababalikan tayo pag na-miss natin ’tong trip na ’to.”

Lumapit siya sa akin at pinatayo ako sa may part ng buhangin na may kaunting anino ng puno. Nag-set siya ng timer sa kanyang camera bago kami tumayo sa harap at hinanap ang tamang anggulo. “Smile ka,” sabi niya sabay hila sa akin palapit. Naka-cheek-to-cheek kami at bago pa matapos ang timer ng camera, hinalikan niya ako sa pisngi.

“Daddy!” natawa ako at tinulak siya ng mahina. Pero pagtingin ko sa kuha, ang ganda ng larawan. Halatang nagulat ako sa larawan samantalang siya naman ay nakangiti nang mayabang habang nakahalik sa pisngi ko.

“Maganda ’to, ipapa-frame ko pag-uwi natin,” sabi niya.

Naglakad-lakad kami sa shoreline habang magkahawak-kamay. Paminsan-minsan, binibitawan niya ang kamay ko para kumuha ng candid shot ng mga paa namin sa buhangin o kaya ang mga shell sa paligid ang kanyang kinukunan ng larawan.

Umupo kami sa banig at inilagay ang mga gamit namin doon. Ilang sandali pa, bigla akong binuhat ni Daddy Rafael at tumakbo siya papuntang tubig habang buhat ako.

“Dadddyyy!” sigaw ko na natatawa habang dinala niya ako papunta sa dagat.

Hindi pa ako handang mabasa pero wala na akong magawa. Pinatalon niya kami pareho sa mababaw na parte ng tubig.

Ang lamig! Pero ang sarap sa pakiramdam. Para kaming mga bata na naglalaro. Naghabulan kami at nagsasaboy ng tubig sa isa’t isa. Nang medyo napagod kami, pareho kaming umupo sa banig at nagpahinga.

Nakatingin lang siya sa akin. “Masaya ka ba?” tanong niya na seryoso na ang mukha.

“Super,” sagot ko habang inaayos ang buhok ko. Lumapit ako sa kanya at niyakap siya sa leeg. “Parang wala na akong ibang problema. Parang lahat ng stress naiwan na sa Manila.”

Hinila niya ako palapit at hinalikan sa labi. Hindi niya alintana ang ibang tao sa paligid. Wala na rin akong paki. Gusto kong ipakita sa mundo kung gaano ako kasaya ngayon.

Hinayaan naming dalawa na ang araw na ang magpatuyo sa aming katawan at damit. Humiga si Daddy Rafael at ginawang unan ang hita ko. Nilalaro ko ang buhok niya habang siya naman ay nakapikit at nakangiti lang sa aming puwesto.

“Tingnan mo,” sabi ko habang tinitingnan ang mga kuha namin sa phone. ’Ang cute ng mga pictures natin.“

Dumilat siya at tumingin sa akin habang hawak ang kamay ko, “You know what’s best picture of me?” tanong niya.

Umiling ako at nag-antay ng sagot mula sa kanya. “The best picture of me is always the one I’m in with you.”

At sa sandaling iyon, ramdam ko ang bigat at tamis ng bawat sandali na magkasama kami. Kahit wala nang camera, kahit wala nang litrato, sapat na ang alaala naming dalawa para magsilbing larawan ng kaligayahan.

Kabanata 23

Balcony

Pagka-ahon namin ay nag-order kami ng fresh buko. Umupo kami sa isang beach bed na may malaking payong, habang pinapanood ang malayo at naririnig ang tunog ng alon.

“Alam mo,” sabi niya habang umiinom, “gusto kong maulit ’to every year. Gusto ko lagi tayong may trip na ganito. Kahit saan, basta magkasama.”

Napatingin ako sa kanya. “Gusto ko rin… kasi dati, sanay akong mag-birthday na parang wala lang. Ngayon, ibang-iba. I feel… special.”

Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan iyon. “Special ka naman talaga. At gusto kong lagi mong maramdaman ’yon.”

Napatitig ako sa kanya at pagkatapos at napayakap sa kanya. Gusto kong huminto ang oras para sa aming dalawa.

Pagkatapos naming magpahinga sa Puka Beach, bumalik kami sa Station 1 sakay ng e-trike. Malapit nang mag-sunset kaya perfect timing ito para panoorin. Habang bumabagtas kami pabalik, kita ko sa salamin ng trike na nakatitig lang si Daddy Rafael sa akin at parang may iniisip.

“Bakit ganyan ka makatingin?” tanong ko na medyo naiilang.

“Wala. Tinitingnan ko lang kung gano’n ka pa rin kaganda kahit pawisan at amoy-araw ka na,” sagot niya sabay ngiti.

“Buwisit,” natatawa kong sabi at tinulak siya sa balikat. Pero totoo, kinikilig ako sa mga banat niya. Recently, parang ang dami niyang mga pick-up lines sa akin. Kilig na kilig naman ang tumbong ko roon.

Pagdating namin sa Station 1, huminto muna kami sa may malapit sa Grotto. Naglakad-lakad lang kami, holding hands, habang nilulubos ang huling sikat ng araw. Ang daming tao, may mga couples, barkada, at magkakapamilya. Pero parang wala akong pakialam dahil para sa akin, parang kaming dalawa lang ang nandoon sa mga oras na iyon.

Huminto kami sa buhangin at umupo sa isang spot na tanaw ang grotto at ang langit na nagiging kulay kahel.

Tuwing makikita ko na sa mga susunod na araw ang kahel na langit, maaalala ko ang mga eksena namin dito ni Daddy Rafael. Kung hindi man kami sa huli, parang ayaw ko nang bumalik dito sa Boracay, ayaw ko na ring tumingin sa kahel na langit. Maiisip ko lang siya.

“Ang ganda talaga ng sunset ng Bora,” bulong ko habang tinitingnan ang horizon.

“Mas maganda ka pa rin diyan,” bulong ni Daddy Rafael, at ramdam ko ang mainit niyang hininga sa tabi ng tenga ko.

Kinuha niya ang cellphone niya at nag-selfie kami. Pagkatapos, may lumapit sa amin na photographer at inalok kaming kuhanan ng picture with the sunset sa likod. Pumayag naman kami.

“Isa pa po!” sabi ko. Tinawanan lang kami ng photographer pero game naman siyang kumuha ulit.

Habang naka-pose kami, bigla ko na lang naramdaman na may humalik sa pisngi ko. Si Daddy Rafael!

“Daddy!” napalingon ako sa kanya, halatang nagulat at namumula ako. Ang photographer naman ay natawa lang at sabing, “Sir, ang sweet niyo po. Bagay kayo.”

May ibang mga tao ring nakakita at ngumiti, pero hindi man lang nahiya si Daddy Rafael. “Bakit, bawal?” sabi niya habang inaakbayan ako.

“Hindi naman…” sagot ko pero ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko. Hindi ako sanay na ipakita ito in public, pero ang sarap pala ng feeling na proud siyang ipakita kung ano ang mayroon kami.

Nang matapos ang photoshoot, binayaran namin ang photographer at naglakad-lakad ulit kami. Malamig na ang hangin at nagiging ginto na ang langit.

“Salamat, Daddy,” bulong ko habang nakasiksik ako sa braso niya.

“Para saan?” tanong niya habang tinitingnan ako.

“Sa lahat. Sa pagsama mo sa’kin dito. Sa pagpapasaya mo sa birthday ko. Sa hindi ka nahihiya kahit ang daming tao.”

Hinawakan niya ang kamay ko at pinisil iyon. “Wala akong dapat ikahiya. Ikaw pa lang sapat na para ipagmalaki ko.”

Hindi ko napigilang mapangiti at mapayakap sa kanya kahit nasa beach kami at may ibang tao. Ramdam kong kumpleto na ang araw ko, kumpleto na ang birthday ko. Pero sana, dumating sa punto na mapanindigan niya ako… lalo na kay Tita Cecil. Aaminin ko, natatakot ako.

Pagkatapos naming manood ng sunset, nag-ayos kami sa room para sa gabi naming lakad. Sabi ni Daddy Rafael, magsasaya daw kami. Magba-bar. First time ko kaya excited ako.

Pagdating namin sa OM Bar, ramdam ko agad ang kakaibang vibe. Malakas ang beat ng music, may mga ilaw na kulay pula, asul, at lila na nagpapasayaw sa paligid. Ang daming tao. May mga turista, barkada, at couples na sumasayaw, nag-iinuman, at nagsasaya.

“Ready ka na?” tanong ni Daddy Rafael habang hawak ang kamay ko at kita ko ang pilyo niyang mga ngiti habang papasok kami ng bar.

“Kahit kinakabahan ako, oo na lang!” sagot ko, natawa rin ako sa sarili ko. Hindi naman ako sanay sa mga bar, pero dahil kasama ko siya at birthday ko naman, go lang!

Umorder si Daddy Rafael ng cocktails para sa aming dalawa nang makaupo kami. “Chill drink lang para hindi ka agad tamaan,” sabi niya habang inaabot sa akin ang inumin.

“Ayaw mo ba ng tequila?” biro ko.

“Tingin mo ba makakasayaw ka pa kapag tinira natin ’yon?” sabay kindat niya.

“Edi ako na lang ang tirahin mo…” pang-aakit ko sa kanya.

Iniusog niya ang upuan niya at umakbay sa akin. Sabay bumulong, “Mamaya titirahin kita. Gusto mo na ba dito?”

Namula ang mukha ko kahit hindi pa naman umiinom ng alak. Kinurot ko na lang ang kanyang tagiliran para mawala ang kaba sa akin. Matapos sumimsim ng kaunti sa alak, nag-aya si Daddy Rafael sa dance floor.

Naglakad kami papunta roon at noong una ay na-awkward-an ako. Hindi ko alam kung paano gagalaw, pero hinila ako ni Daddy Rafael palapit sa kanya. Naramdaman ko ang mga kamay niya sa baywang ko, sabay sabing, “Just follow my lead.”

Unti-unti akong nag-relax. Sinabayan namin ang beat, gumagalaw lang sa tugtog, pero dahil magkalapit kami, ramdam ko ang init ng katawan niya. Amoy ko pa ang pabango niya kahit halo-halo na ang amoy ng bar.

“See? Hindi naman mahirap sumayaw, ’di ba?” bulong niya sa tenga ko.

“Puwede na,” sagot ko, pero nakangiti na ako. Hindi ko namalayang nakasayaw na pala ako nang malapit sa kanya at halos magkiskisan na kami.

May mga sumisigaw at pumapalakpak sa paligid kapag may magandang beat, at nakisabay kami sa hiyawan. Hawak pa rin niya ako at parang ayaw akong pakawalan.

Maya-maya, hinila niya ako palayo sa dance floor para magpahinga. Umupo kami ulit sa aming upuan at nakatingin lang kami sa isa’t isa.

“Okay ka lang ba?” tanong niya habang inaabot ang alak sa akin.

“Okay naman… pero feeling ko ang init-init ko,” sagot ko habang ramdam ko ang pawis ko sa batok at likod.

“Ang sexy mo nga kapag pawisan. Lalo na kapag tumatalbog sa burat ko,” bigla niyang sabi.

“Dad!” natatawa kong sigaw, pero halatang namumula ako.

Ngumisi lang siya at sinandal ako sa balikat niya. “Gusto ko lang malaman mo na proud akong kasama ka. Kahit dito sa bar na to, kahit maraming tao.”

Hindi ko napigilan ang kilig. Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko at nilapit sa labi niya. Hindi naman halata dahil medyo madilim ang paligid, pero naramdaman ko ang halik niya sa likod ng kamay ko.

“Halika, isa pa tayong round sa dance floor,” sabi niya.

“Pagod na ako. Ubusin na lang natin ang mga alak,” sagot ko, pero ngumiti ako.

“Hindi, promise, slow song naman ’to,” sabi niya at hinila ako pabalik.

Nagulat ako nang biglang nagbago ang tugtog, mas mabagal, at mas romantic. Nakasandal ako sa dibdib niya at sinasabayan lang namin ang musika. Ramdam ko ang tibok ng puso niya at doon ko lang naramdaman na ang saya-saya ko.

“Salamat, Daddy…” bulong ko.

Hindi siya sumagot, pero hinalikan niya ako sa noo. Para bang sinasabi niyang walang anuman.

Pagdating namin sa hotel, medyo hilo pa ako sa alak at sa saya ng gabing ’yon. Pero hindi pa ako inaantok. Nang pumasok kami sa room, tinanggal agad ni Daddy Rafael ang polo niya at hinagis sa upuan.

“Labas tayo saglit,” sabi niya nang nakangiti habang inaabot ang kamay ko.

“Ha? Saan?” tanong ko, pero sumunod pa rin ako.

Binuksan niya ang sliding door papunta sa balcony. Mahangin. Tahimik. Tanging tunog lang ng malayo-layong alon at manaka-nakang tawanan mula sa beach ang maririnig. Madilim, walang ilaw ang ibang balcony, at wala ring CCTV.

“Perfect,” bulong niya na parang may binabalak.

“Dad, baka may makakita–”

“Shhh…” hinawakan niya ang bewang ko at hinila ako papalapit. Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit malamig ang hangin.

Mainit pa rin ang pisngi ko kahit malamig ang simoy ng hangin sa balcony. Halos nanginginig pa ako mula sa alak na ininom namin kanina sa bar. Pagkalabas namin sa balcony, humawak agad si Daddy Rafael sa bewang ko at hinila ako palapit.

“Dad…” mahina kong tawag, pero bago pa ako makatanggi, hinalikan na niya ako. Mabagal, mariin, at puno ng init. Nalasahan ko pa ang kaunting alak sa labi niya.

Pinatayo niya ako sa may railing at pinatalikod sa kanya. Nararamdaman ko ang matigas niyang bukol na dumidikit sa puwitan ko. Nilapit niya ang bibig niya sa tenga ko.

“Gusto kita ngayon… dito mismo,” paos niyang bulong.

Napakagat ako ng labi. “Raf… baka may makakita…”

“Then be quiet, Baby.” Halos pabulong pero puno ng utos ang tono niya.

Ramdam ko ang mainit niyang kamay na gumagapang sa hita ko. Dahan-dahan niyang ibinaba ang shorts ko, sapat lang para ma-expose ang butas ko. Bago pa ako makapag-react, naramdaman ko ang dila niya sa butas ko. Mabagal, mainit, basang-basa, at nakakapanghina.

“Oh fuccck…” napaungol ako nang pigil, napakapit ako sa railing para hindi mawalan ng balanse.

Dinilaan niya ang butas ko, pinatagal, pinapaikot ang dila niya na para bang pinaglalaruan ako. Hindi pa siya nakuntento at pinaghiwalay nang maayos ang pisngi ng malaman kong puwitan. Dahil dito, mas malaya niyang nadidilaan ang aking butas nang sunod-sunod at paikot-ikot. Halos mapasandal ako sa railing at pinipigilang mapaungol nang malakas.

“D-Daddy … please…” halos nagmamakaawa na ang boses ko.

“Please what?” tanong niya na pasadya pang pinapabagal ang ginagawa niyang pagdila sa aking butas.

“Kantutin mo na ’ko…” halos hindi ko na makontrol ang sarili ko.

Narinig ko ang zipper niya. Ilang segundo lang, naramdam ko na ang ulo ng burat niya na nababalutan ng lubricant. Pinaghandaan pala niya ang pagtira sa akin dito sa balcony.

Unti-unting pumapasok sa akin ang napakalaki niyang kahabaan. Napakagat ako sa kamay ko, napapikit sa sakit at sarap habang dahan-dahan siyang sumasagad sa aking butas.

“Shit, Baby… ang sikip mo talaga…” ungol niya sa likod ko.

Hinawakan niya ang baywang ko at dahan-dahan akong ginalaw. Hindi mabilis, hindi marahas, kundi mabagal pero madiin. Bawat ulos niya, sinasagad niya, para bang gusto niyang mamemorya ng katawan ko ang laki ng burat niya.

“Aahhh… D-Dad …” halos hindi ko maituloy ang salita.

“Shh… tahimik lang. Alam kong gusto mo rin ’to,” bulong niya habang humahalik sa batok ko.

Mas binilisan niya ng kaunti, hindi pa rin siya bumibitaw sa kontrol. Sa bawat ulos niya, hinahawakan niya ang baywang ko, at hinahapit ako pabalik para salubungin siya. Ang tunog ng balat naming nagtatama, halong ingay ng alon at mahihinang ungol naming dalawa, ay parang mas lalo lang nagpasabik sa akin.

Plak! Plak! Plak!

Lumipat kami ng puwesto mula sa balcony. Binuhat niya ako at pinaharap sa kanya nang hindi hinuhugot ang kanyang ari. Iniupo niya ako sa tuhod niya habang nakaupo na siya sa balcony chair. Ngayon, magkaharap na kami, nakatingin siya nang diretso sa mga mata ko habang mabagal na gumagalaw ang balakang niya.

“Look at me,” bulong niya habang hawak ang panga ko.

Napasunod ako habang hinihingal. Ramdam kong lalabasan na ako pero alam kong pinipigilan niya ang sarili niyang labasan din.

“Dahan-dahan lang tayo, Baby. Hindi pa ako tapos sa’yo,” sabi niya habang nakangisi.

Tumagal pa kami sa ganoong posisyon, mabagal, maingat, para bang ini-stretch niya ang bawat segundo ng pagpasok at paglabas niya sa akin. Pawisan na kami pareho kahit malamig ang hangin. Nang maramdaman kong mas bumigat ang hinga niya, bigla siyang huminto.

“Ituloy natin sa loob. Lumalamig na at baka magkasakit ang Baby ko…” bulong niya sabay halik sa labi ko. “Gusto ko pa, pero gusto ko rin makita ang mukha mo sa kama.”

Bitin na bitin ako pero hindi ako makatanggi. Tumayo para makabalik kami sa loob ng kuwarto. Ramdam ko pa rin ang init ng burat niya sa loob ko habang buhat niya ako papasok ng kuwarto.

Sa gitna ng gabi, inangkin niya akong muli na saksi ang mga buwan. Saan man kami tangayin ng hangin at ng alon, sana’y ang mga puso namin ay matangay sa kaparehong direksyon.

Kabanata 24

Sleeping

Pagkapasok namin sa kuwarto, hindi niya agad ako binitiwan. Ramdam ko pa rin ang tibok ng puso ko at ang init ng balat ko kahit malamig ang aircon. Dahan-dahan niya akong pinahiga sa kama, para bang natatakot siyang mabangga ako kahit alam kong sanay siyang brusko. Nahugot ang burat niya sa aking butas ngunit binalewala lang muna namin iyon.

“Baby…” tawag niya habang nakaluhod sa pagitan ng mga hita ko, tinitingnan ako na para bang ako ang pinakamahalagang tao sa mundo.

“Hmmm?” nakangiti kong sagot kahit nanginginig pa ang tuhod ko sa pagkantot niya sa akin sa balcony kanina.

Hinawakan niya ang mukha ko gamit ang dalawang kamay at hinalikan ako. Mabagal at hindi nagmamadali. Hindi kagaya kanina na halatang sabik siya, ngayon parang gusto niyang damhin ang bawat segundo.

Inangat niya ang shirt ko, dahan-dahan, parang ayaw niyang masira ang tamis ng eksena. Dinampian niya ng halik ang dibdib ko, ang leeg ko, pati ang balikat ko. Napapikit ako sa sarap at kilig.

“Dad…” napahawak ako sa buhok niya.

“Shh… relax. This time, I want to take it slow.” Sabi niya, ramdam kong namumula ang pisngi ko pero hindi ko maitago ang ngiti.

Pumuwesto siya sa ibabaw ko, sinapo ang mukha ko at hinalikan ulit. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya, ang init niya, at ang paraan ng paghaplos niya sa gilid ng aking mukha. Para bang gusto niyang ipaalala na sa kanya lang ako.

“Handa ka na?” bulong niya.

Tumango ako at kinagat ang labi ko.

Dahan-dahan siyang pumasok muli. Masakit ng kaunti sa simula pero nilambing niya ako ng mga halik sa pisngi at sa labi para gumaan ang pakiramdam ko. Nang makapasok na siya nang buo, huminto muna siya, at parang binibigyan ako ng oras para masanay muli sa kakaiba niyang kalakihan.

“Ang ganda mo tingnan ngayon…” bulong niya, nakatitig sa akin habang hinahaplos ang buhok ko.

Naiiyak ako sa kilig. “Ewan ko sa’yo…” sabi ko habang natawa nang mahina.

Nagsimulang gumalaw si Daddy Rafael. Mabagal, kontrolado, at para bang gusto niyang maramdaman ko ang bawat ulos niya. Hawak niya ang pareho kong kamay sa ibabaw ng ulo ko habang nakatingin siya nang diretso sa mga mata ko.

“Pierre… my Baby…” ungol niya nang halos pabulong.

“Ohhh… Daddy Rafa…” Napaangat ang balakang ko para salubungin siya.

Hinalikan niya ako sa labi, sa pisngi, at sa leeg habang patuloy ang mabagal pero malalim na pag-ulos niya. Hindi ko mapigilang mapangiti kahit pawisan na kami pareho.

“I love seeing you like this… masaya, relaxed, mine,” bulong niya habang pinipisil ang kamay ko.

Mas bumilis ng kaunti ang galaw niya pero nanatiling may pagtitimpi. Hindi ito yung marahas na kantot na palagi niyang ibinibigay sa akin. Kundi ito yung tipo ng pag-iisa namin na parang sinasamba niya ako. Ramdam kong tumitibok ang puso ko sa bawat ulos niya, at ang init ng katawan namin ay parang naghalo na.

“Dad… Malapit na ako…” halos maiyak ako sa sarap at saya.

“Ako rin, Baby. Look at me habang nilalabasan ka…” utos niya.

Tumitig ako sa kanya habang nilalabasan ako. Kasunod noon, naramdaman ko na rin ang pagragasa ng tamod niya sa loob ko. Napayakap siya sa akin nang mahigpit, parang ayaw niya akong bitiwan.

Humiga siya sa tabi ko pero hindi niya hinugot agad. Hinila niya ako palapit at pinahiga sa dibdib niya.

“Happy birthday ulit…” bulong niya habang hinahaplos ang buhok ko.

Nakatulog akong nakangiti, pakiramdam ko ay isa ako sa mga pinakamapalad na tao sa mundo.

Nagising ako nang madaling araw, tahimik pa ang buong paligid. Ilang segundo akong nakatulala bago ko napansin na nakabihis na ako ng maluwag na shirt at boxer shorts, at pakiramdam ko ay malinis na malinis ang katawan ko.

Nilingon ko si Daddy Rafael. Nakahiga siya sa tabi ko, tulog na tulog, bahagyang nakabuka ang bibig at mahinang humihilik. Nakapulupot pa ang isang braso niya sa bewang ko na parang ayaw akong pakawalan kahit siya ay natutulog.

Napangiti ako nang mahina. Nilinis niya talaga ako habang tulog ako, bulong ko sa sarili ko. Sobrang after care naman ito.

Dahan-dahan kong hinaplos ang buhok niya, ayaw ko siyang magising pero gusto kong madama na totoo siya. Naramdaman ko ang init ng balat niya sa malamig na kuwarto, at para bang napuno ng kilig ang dibdib ko.

“Ang sweet mo naman talaga,” bulong ko nang mahina na halos pabulong lang sa sarili ko.

Humigpit nang kaunti ang yakap niya na parang narinig niya ako kahit tulog, at napahigpit din ako ng yakap pabalik sa kanya. Nakangiti akong muling pumikit, ramdam ko ang amoy ng katawan niya at ang bigat ng braso niya sa akin. Para akong nasa pinakaligtas na lugar sa mundo.

Maaga pa pero hindi na ako makatulog. Ramdam ko ang init ng katawan ni Daddy Rafael sa tabi ko, at napatingin ako sa kanya. Ang guwapo niya talaga kahit tulog at para bang walang iniisip na problema. Napatingin ako pababa at napansin ko ang umbok sa shorts niya.

Napakagat ako ng labi. Hmmm… gisingin kaya kita sa sarap?

Dahan-dahan akong bumangon at gumapang pababa ng kama, maingat para hindi siya magising. Hinila ko nang kaunti pababa ang shorts niya hanggang makita ko ang galit na galit niyang alaga kahit tulog siya. Napalunok ako at agad lumuhod.

Sinimulan kong dilaan ang ulo, paikot-ikot, bago ko tuluyang isinubo nang buo. Marahan sa simula para hindi siya mabigla.

“Ugh…” ungol ni Daddy Rafael, gumalaw ang balakang niya pero hindi pa nagigising. Lalo ko pang sinipsip at binilisan nang bahagya ang pagchupa sa kanya.

Hanggang sa dumilat siya, medyo nanlalabo pa ang mata, pero nang makita ako, napangisi siya. “Good talaga ang morning kapag ganito, Baby.” paos niyang ani, sabay haplos sa buhok ko.

Hindi ako sumagot, bagkus lalo kong sinagad ang pagsubo sa kanya.

“Shit, Pierre… ang sarap mong manggising,” ungol niya, sabay hawak sa ulo ko at marahang tinutulungan akong itaas-baba ang bibig ko. Bahagya niyang itinaas ang balakang para salubungin ang galaw ko.

“Tang ina, ang ganda mong tingnan habang ginagawa ’to,” bulong niya at mas lalong nagpatindi ng libog ko.

Pinagpatuloy ko lang ang pagchupa hanggang sa mapahawak siya sa unan habang kagat-labi, at pigil na pigil ang pag-ungol.

Lalo pang uminit ang katawan ko habang hawak ko si Daddy Rafael at tuloy-tuloy na subo ang ginagawa ko. Nang bigla siyang umupo, hinila ako papunta sa kanya at isinampay sa kandungan niya.

“Halika dito, Baby. Gusto kitang makita habang kinakabayo mo ako,” bulong niya sa malalim na boses. Ramdam ko ang panginginig ng dibdib niya.

Hinila ko pataas ang sarili ko, hawak ang matigas na sandata niya, at dahan-dahan kong inupuan hanggang sumagad ito sa loob ko. Napakapit ako sa balikat niya at napaungol nang mahaba. Ramdam ko ang ulo at bawat ugat ng kanyang burat na sumasayad sa prostate ko.

“Ahhh… D-Daddy…” halos pabulong kong sabi, nanginginig pa ang hita ko.

Hinawakan niya ang bewang ko at inalalayan pataas-baba sa kanyang burat.

“Dahan-dahan lang, Baby. Gusto kong namnamin ’to,” sabi niya habang nakatitig sa akin na para bang sinasamba ako.

Nagsimula akong umindayog, marahan sa una, sabay gigil na gigil na talbog sa ibabaw niya. Ramdam na ramdam ko ang pag-ulos niya pataas sa bawat bagsak ko. Sinasalubong niya ang paggalaw ko.

“Shit… ang sikip mo pa rin kahit ilang beses na kitang tinitira,” bulong niyang mapang-akit ang tono.

Napangiti ako kahit namumungay na ang mata ko. “Ang laki mo sobra… Ang sarap ng burat mong kumakayod sa butas ko. Agghhhhh…” hingal kong sagot, sabay kapit sa buhok niya habang bumibilis ang indayog ko.

Pinisil niya ang balakang ko at lalo pang ibinaon pataas ang bawat ulos.

“Gusto ko makita kung gaano ka nasasarapan,” aniya, kaya pinilit kong hindi pigilan ang mga impit na ungol ko.

Hindi pa siya nilalabasan, pero ramdam kong malapit na siyang sumabog dahil sa paninigas ng muscles niya at sa lalim ng hinga niya. Hininto niya ako saglit, hinila ako palapit, at hinalikan ako sa labi. Basang-basa, mapusok pero may halong lambing ang kanyang halik sa akin.

“Tigil ka muna, Baby,” bulong niya sa labi ko. “Ayokong matapos agad ’to. Gusto ko pa.”

Napakagat ako ng labi at ngumiti. Game pa ako, Daddy.

“Gusto ko makita ang puwit mo habang kinakantot kita…” bulong ni Daddy Rafael na halos garalgal ang boses habang hawak pa ang bewang ko.

Nanginginig ang hita ko sa kilig at pagod, pero agad akong bumaba mula sa kandungan niya. Tumuwad ako sa kama, itinukod ang mga siko, at bahagyang iniusli ang puwit para ipakita sa kanya na handa ako. Napahagikgik pa ako.

“Ganito ba ang gusto mo, Daddy?” sabi ko habang nililingon siya, nakangisi, at nang-aakit.

“Pucha, Baby…” mabilis siyang tumayo at pumwesto sa likod ko. Nilamas niya muna ang pisngi ng puwit ko bago dahan-dahang ipinasok muli ang burat niya. Napakapit ako sa kumot at napaungol nang mahaba.

“Ahhhh… ang lalim…”

“Ang sikip mo talaga tang ina,” ungol niya, sabay marahang bumayo. Pero hindi nagtagal, naging mas mabilis at mas madiin ang pagkantot niya. Tumutunog na ang kama sa bawat ulos niya sa akin.

“Hahhh– Daddy… ang saraaaap…” halos maiyak ako sa sarap habang ramdam ko ang bawat pagbaon niya hanggang dulo sa loob ko. Hinawakan niya ang bewang ko nang mahigpit, sabay nilapit ang katawan niya para mas sagad at suwabe ang bawat ulos niya.

Ilang sandali pa, bigla niya akong hinila paitaas. “Buhatin kita,” sabi niya. Nagulat na lang ako nang buhatin niya ako habang hindi hinuhugot ang burat niya.

Napayakap ako sa leeg niya habang nakatalikod at napasigaw nang mahina.

“Daddy! Baka mahulog ako!”

“Shhh… relax ka lang, Baby,” bulong niya, sabay kinandado ang braso niya sa ilalim ng hita ko.

Isinandal niya ako sa pader at napakapit ako roon nang nakaharap. Hawak niya ang dalawang hita ko na parang naka-split ako sa ere. Ang bigat ng hininga ko, pero mas grabe ang bawat ulos niya. Mas madiin, mas marahas, pero ramdam kong kontrolado niya ang galaw niya.

Plak! Plak! Plak! tunog ng katawan namin na parang musika sa tenga ko. Pilit kong pinipigilan ang ungol ko pero lumalabas pa rin ang mahahaba kong daing.

“Ahhhh… Daddy… buntisin mo ko, please…” bulong ko, nanginginig na ang boses.

Ngumisi siya habang patuloy na bumabayo. Ang lakas talaga ni Daddy Rafael dahil natatagalan niyang buhatin ako sa ere. “Bubuntisin talaga kita, Baby.”

Napakapit ako sa pader at nanginginig ang tuhod ko kahit buhat naman niya ako. Pakiramdam ko mababaliw na ako sa sarap, pero hindi pa rin siya nilalabasan.

“Tama na muna, Baby,” bulong niya matapos ang ilang minutong pagkantot sa akin sa ere. Dahan-dahan niya akong ibinaba pero hindi pa rin hinuhugot ang ari niya.

“Gusto ko mamaya tayo matapos. Gusto kong sulitin ’tong huling araw natin sa Boracay.”

Nakatingin lang ako sa kanya, namumula ang pisngi, at habol-hininga. “Daddy… gusto ko rin,” sabi ko habang nakangiting nang-aakit sa kanya.

Hinawakan niya ako sa bewang habang nakaharap pa rin ako sa dingding. Nakatuwad ako, nakatukod ang dalawang palad ko sa pader at iniusli ko pa ang puwitan ko sa kanya. Naramdaman kong mas madiin na ang bawat ulos niya ngayong nakatayo kami. Tumutunog ang balat namin sa bawat bayo niya nang mabilis, mabigat, at halos parang ayaw niya akong pakawalan.

“Ahhhh… Daddy… s-sige pa…” halos lumabas ang luha ko sa tindi ng sarap na nararanasan.

Naramdaman kong bumibilis na ang paghinga niya at humihigpit ang hawak niya sa bewang ko. “Baby… malapit na ako…” garalgal ang boses niya.

Alam ko na ang ibig niyang sabihin. Agad akong lumuhod, binuka ang bibig ko, at hinawakan ang katawan niya pataas para mas maayos na masalo ang bawat patak ng kanyang tamod. Mainit na sumirit ang tamod niya diretso sa dila ko, sa labi ko, at ang iba ay napunta pa sa pisngi ko.

“Ahhhh fuck…” ungol ni Dady Rafael habang nanginginig ang mga hita nang nilalabasan siya.

Sinadya kong kolektahin lahat sa bibig ko, pagkatapos ay tiningnan ko siya habang dahan-dahan kong nilunok ang kanyang tamod. Dinilaan ko pa ang labi ko bago ngumiti sa kanya.

“Hmmm… ang tamis, Daddy…” bulong ko.

Napahawak siya sa buhok ko at natawa nang marahan, halatang busog sa eksenang ginawa ko.

“Pucha, Baby… pinapatay mo talaga ako sa sarap.”

Tiningala ko siya at ngumiti, hinahabol pa rin ang hininga ko. “Mission accomplished,” sabi ko bago dahan-dahang tumayo.

Agad niya akong hinalikan na parang gusto niyang ubusin ang natirang tamod sa bibig ko.

Kabanata 25

Farewell

Kinabukasan, maaga kaming nagising ni Daddy Rafael para magbabad sa beach. Mamayang gabi pa naman ang aming flight kaya may oras pa kami ngayong araw. At isa pa, may pasok na ako bukas kaya dapat ko nang sulitin ang natitirang oras namin sa Bora.

Pagkatapos naming kumain ng breakfast in bed, nagbihis agad kami at naglakad papunta sa beach. Ang aga pa pero ang daming tao. Iba’t ibang kulay ng payong, mga bata na naglalaro, at may mga dayuhan na naglalakad-lakad ang makikita sa paligid.

Pagdating namin sa paborito naming Station 1, napangiti ako sa sobrang pino talaga ng buhangin. Halos parang harina ito sa lambot. Tinanggal ko ang tsinelas ko at ramdam na ramdam ko ang lamig nito sa talampakan ko.

“Daddy, ang ganda talaga dito,” sabi ko habang nakatingin sa malawak na dagat na kumikislap sa sikat ng araw.

Ngumisi si Daddy Rafael at inakbayan ako. “Mas maganda kasi kasama mo ’ko. Tingnan mo, kapag ikaw lang mag-isa rito, hindi na maganda.”

Nag-init ang pisngi ko pero natatawa ako sa pang-uuto niya. Hinila niya ako papunta sa tubig at agad kaming lumusong. Malamig, pero nakakagising. Nagharutan kami sa tubig at sinabuyan niya ako ng tubig. Tinatawan-tawanan niya ako sa tuwing sisigaw ako sa lamig.

“Daddy!” tili ko habang sinasabuyan ko siya pabalik.

Hinabol niya ako hanggang umabot kami sa medyo malalim na parte ng dagat. Hinawakan niya ako sa bewang at buhat-buhat ako sa tubig. Ipinulupot ko naman ang mga paa ko sa bewang niya samantalang nakakapit naman ang mga kamay ko sa kanyang batok.

“Ang gaan mo, Baby,” sabi niya sabay pihit sa akin para ayusin akong iharap sa kanya.

Tumawa ako sa kanya. “Syempre, sexy ako no!”

Hindi na siya nagsalita pa, hinalikan niya ako sa gitna ng dagat. Ramdam ko ang alat ng tubig sa labi namin pero mas matimbang ang tamis sa aming halikan. Naririnig ko pa ang mga tao sa paligid pero parang wala na kaming pakialam. Ginalugad ng kanyang mga dila ang kaloob-looban ng aking bibig. Hindi naman ako nagpatalo at hinigop ko rin ang kanyang dila bago pinalandas sa kanyang labi ang aking makasalanang labi.

Naramdaman ko ang kamay niya na pumipisil sa bewang ko. Bigla akong kinabahan at nakagat ang labi niya pero hindi ako tumutol sa masuyo niyang paghalik. Dahan-dahan niyang ibinaba ang shorts ko sa ilalim ng tubig.

“Daddy…” mahina kong tawag sa nanginginig na boses.

“Relax, Baby,” bulong niya habang sinusuportahan ang balakang ko. Dama ko ang pagpipilit ng ulo ng burat niya sa pagpasok, mainit sa kabila ng lamig ng dagat. Napaungol ako nang pigil, takot na baka may makarinig kahit wala namang tao sa malapit.

Mahigpit ang kapit ko sa kanyang balikat, ramdam ko ang pagpasok ng kalahati ng burat niya sa ilalim ng tubig, dahan-dahan at kontrolado para hindi mahalata.

“Ang sikip mo kahit nasa tubig tayo…” bulong niyang mainit sa tenga ko.

Napakagat ako ng labi, pinipigilan ang ungol na gustong kumawala. Ang mga alon ay parang sumasabay sa ritmo ng bawat pag-indayog niya nang mababaw sa butas ko.

Pero ilang minuto lang, huminto siya at pinakawalan ang mahinang tawa. “Ang hirap ng puwesto, Baby. Next time na natin ituloy.” Ani niya at isinuot muli sa akin ang shorts ko.

Niyakap niya lang ako nang matagal sa gitna ng dagat. Nang kumalma ang aming mga burat, hinila niya ako pabalik sa mababaw. Kiniliti niya ako sa bewang at nagkunwaring parang wala lang nang bumalik kami sa parte ng dagat na maraming tao.

Ramdam ko pa rin ang kabog ng dibdib ko, at hindi ko maiwasang mapangiti. “Bitin ka ba?” tanong ko.

Ngumisi siya pabalik. “Syempre, pero marami pa namang susunod na pagkakataon.”

Pagkatapos naming magbilad at maglaro sa dagat, naglakad kami sa paligid at bumili ng mga pasalubong. May mga keychains, bracelets, at t-shirts na may nakatatak na “Boracay 2025.” Pinipili ko pa lang ang disenyo, pero si Daddy Rafael, halos lahat ng kulay ay kinuha.

“Daddy, baka ubusin mo ang lahat,” natatawa kong sabi.

“Para lahat ng kaklase mo may pasalubong ka. Para hindi sila magselos,” nakangisi niyang sagot habang nagbabayad.

Pagsapit ng dapithapon, umupo kami sa buhanginan sa Station 1. Mababa na ang araw, at ang langit ay nagkukulay kahel at rosas, parang painting ang eksena. Tahimik lang kami habang pinagmamasdan ang dagat. Ramdam ko ang malamig-lamig na hangin at ang mga butil ng pinong buhangin sa paa ko.

“Baby…” tawag ni Daddy Rafael, sabay haplos sa buhok ko. “Akin ka lang, ha?”

Napatingala ako sa kanya at ngumiti. “Oo, sa’yo lang ako. Pero dapat, sa akin ka lang din. Ako lang dapat ang papasukan mo.”

Ngumiti siya sa akin at tumango. Hinalikan niya ako sa aking noo at pagkatapos, idinantay ko ulo ko sa balikat niya. Ramdam ko ang tibok ng puso niya at ang init ng balat niya sa ilalim ng manipis niyang sando. Hawak-hawak niya ang kamay ko, nilalaro ang mga daliri ko, at parang ayaw niya akong bitawan kahit sandali.

Tahimik lang kami habang unti-unting lumulubog ang araw. Ramdam ko ang dahan-dahan niyang paghinga, mabigat pero kalmado, at paminsan-minsan ay hinahalikan niya ang tuktok ng ulo ko.

“Next year, gusto ko talagang bumalik tayo dito,” bulong niya.

“Promise?” tanong ko.

“Promise,” sagot niya, sabay pisil sa kamay ko.

Napatitig ako sa langit, at sa loob-loob ko, nagdasal ako nang tahimik. Na sana magtagal pa kami, na sana hindi matapos ang mga ganitong sandali.

Pagtingin ko kay Daddy Rafael, nakangiti siya sa akin, at bago pa ako makapagsalita, pinatakan niya ako ng halik sa labi. Hindi na ako nakatiis at yumakap ako sa kanya, doon mismo sa buhanginan, habang pinagmamasdan namin ang huling sinag ng araw sa Boracay.

Pagkatapos naming maghapunan sa beachside restaurant, bumalik kami sa hotel para kunin ang mga gamit namin. Tahimik kaming nag-empake at parang ayaw pa naming umalis. Ramdam ko na rin ang bigat sa dibdib ko. Hindi dahil sa pagod, kundi dahil gusto ko pang humaba ang oras namin dito. Parang kulang na kulang ang panahon, hindi sapat ang mayroon kami ngayon.

Pagdating sa airport, magkahawak-kamay kaming naglakad papasok sa departure area. Nakasuot pa kami ng matching na bracelet na binili namin kanina. Ang daming nakatingin, pero si Daddy Rafael, parang wala lang. Kampante siya at proud na proud na kasama ako.

Habang naghihintay sa boarding, nakasandal ako sa balikat niya.

“Daddy …” bulong ko.

“Hmmm?”

“Thank you sa lahat. Ang saya ko nitong weekend.”

Hinaplos niya ang pisngi ko at ngumiti. “Gusto ko lang makita kang masaya sa birthday mo. Kahit pagod ako, sulit kapag ikaw ang kasama ko.”

Napangiti ako at kinurot siya sa tagiliran. “Grabe ka, ang cheesy mo ngayon ha.”

“Sa’yo lang,” sabay kindat niya.

Pagkasakay namin ng eroplano, window seat ako, at siya naman ang nasa tabi ko. Nang mag-take off na, hindi niya binitiwan ang kamay ko. “Sleep ka na. Para pagdating natin sa Manila, hindi ka antukin bukas sa klase.”

Napapikit ako habang nakahilig sa balikat niya. Ramdam ko ang init ng kamay niya na nakapatong sa hita ko, at kahit maikli lang ang flight, parang ang saya pa ring kasama siya.

Paglapag namin sa NAIA, dumiretso kami sa parking para kunin ang kotse. Si Daddy Rafael ang nagmaneho pauwi. Tahimik ang biyahe, pero hindi yung awkward na katahimikan. Yung klase ng katahimikan na parang payapa lang kami pareho. Hawak niya ang kamay ko habang nasa manibela ang isang kamay niya. Ramdam ko pa rin ang init ng palad niya, kahit malamig ang aircon ng kotse.

“Baby,” bulong niya habang dumadaan kami sa EDSA, “thank you ha. Ang saya ng weekend natin.” Ngumiti ako at humilig sa balikat niya. “Ako dapat ang mag-thank you. Pinaka-best na birthday ko ’yon.”

Napangiti siya, saglit na lumingon para halikan ang noo ko. “Gusto ko lang mapasaya ka. Hindi lang sa birthday mo… kahit araw-araw.”

Pagdating namin sa bahay, kami lang ang nandoon. Tahimik ang paligid, pati ang bahay parang nakikiayon sa gabi. Binaba namin ang mga gamit at sabay nagligpit.

“Shower ka na, para makatulog ka agad,” sabi niya habang inaayos ang gamit ko.

Habang naliligo ako, napangiti ako mag-isa. Ramdam ko pa rin ang lahat ng nangyari. Ang mga halakhakan namin sa Puka Beach, yung sunset sa Station 1, pati ang pagyakap niya sa akin habang natutulog kami kagabi. Para bang mas lalong lumalim ang nararamdaman ko para kay Daddy Rafael.

Paglabas ko ng banyo, naghihintay siya sa kama. Malinis na rin siya at mukhang inaantok na. Hinila niya ako para humiga sa tabi niya.

“Dito ka na, baby. Gusto kong katabi ka habang natutulog,” bulong niya.

Humiga ako sa dibdib niya at naramdaman ko ang paghaplos niya sa likod ko hanggang sa makatulog ako. Kahit pagod sa biyahe, ang gaan ng pakiramdam ko habang natutulog.

Nagising ako sa kakaibang sensasyon habang nakadapa ako sa kama. Parang may mainit at basang dumadampi sa puwet ko. Nang idilat ko ang mata ko, muntik na akong mapaungol nang makita kong nakasubsob si Daddy Rafael sa puwetan ko, nakahawak pa sa pisngi ng puwet ko para ibuka ito lalo.

“Daddy…” bulong ko, garalgal pa ang boses ko sa antok.

“Good morning, baby,” sabi niya, saka muling dinilaan ang butas ko, mas madiin, at parang nililinis niya gamit ang dila niya ang butas ko. Napa-arko ako sa kama at napakagat labi para hindi mapasigaw.

“Ang aga naman nito…” hinga ko nang malalim, pero ang totoo, gusto ko rin naman. Ramdam ko na nag-iinit agad ang katawan ko kahit bagong gising lang ako.

“Na-miss ko ’to kagabi,” bulong niya, medyo paos ang boses, at halatang sabik. “Bago ka pumasok sa school, gusto kong malasahan ka muna.”

Napapikit ako at napahawak sa unan. Ramdam ko ang pagtaas-baba ng dila niya, pati ang mainit na hininga niya sa balat ko. Lalong bumasa ang butas ko sa ginagawa niya.

“Daddy, baka ma-late ako…” paalala ko, pero ang dulo ng boses ko parang ungol na.

Narinig ko siyang tumawa nang mahina. “Hindi ka male-late. Mabilis lang ’to…” at bago pa ako makasagot, naramdaman kong ipinasok niya ang daliri niya, sinabayan pa ng pagdila niya.

“Shiiit…” napaungol ako at napahawak sa kumot.

Pag-angat niya, hinalikan niya ako sa bewang, sa likod, hanggang sa makarating sa batok ko. Humiga siya sa tabi ko, hawak pa rin ang puwet ko, at parang ayaw niya akong pakawalan.

“Good morning kiss ko ’yan,” sabi niya na may ngiti.

Humalakhak ako at hinarap siya, hinalikan siya sa labi. “Sira ka talaga, Daddy…” pero hindi ko maitago ang kilig at init na nararamdaman ko.

Hindi pa kami nagbibihis nang biglang tumayo si Daddy Rafael at hinila ako papatagilid sa kama.

“Daddy, quicky lang ha… baka ma-late ako,” hingal ko, pero kita sa mukha ko na excited din ako.

“Quicky nga lang, Baby,” bulong niya, saka ako pinahiga patagilid. Umupo siya sa likod ko, ibinuka ang hita ko at saka itinaas ang isang paa ko para mas bumuka pa ang butas ko.

Naramdaman ko agad ang burat niyang naliligo sa lubricant sa bukana ko. Hindi na siya naghintay ng pahintulot. Dahan-dahan niyang ipinasok hanggang sa sumagad ang kanyang burat sa butas ko. Napakagat labi ako at napayakap sa unan.

“Fuck, ang sarap naman ng ganito sa umaga…” ungol ni Daddy Rafael habang kumakadyot.

“Shiiit, Daddy… ang lalim ng pagkantot mo…” halos pabulong kong sabi habang pilit na pinipigilan ang malakas na ungol. Ramdam ko ang paglabas-masok niya, bawat ulos ay madiin pero kontrolado. Parang sinasagad niya ang bawat segundo dahil alam niyang nagmamadali kami.

Habang tinataas-baba niya ang paa ko, mas ramdam ko ang bawat pagbaon niya sa akin. Para akong mababaliw sa sarap ng kanyang pagkantot.

“Ang ganda mo kapag bagong gising, Baby,” bulong niya sa tenga ko, sabay halik sa batok ko.

Ilang mabilis na ulos pa at naramdaman kong sumagad ang hininga niya. “Lalabasan na ako…” bulong niya.

“Inside, Daddy…” sagot ko agad, sabay kagat sa unan.

Isang malakas na kadyot at sumagad siya, sabay buga ng mainit na tamod sa loob ko. Napa-arko ang likod ko sa sarap, halos kasabay niyang labasan.

Pagkatapos, bumagsak siya sa tabi ko, hinahabol ang hininga, pero may ngiti sa labi.

“Good morning talaga…” sabi niya, sabay halik sa pisngi ko bago dahan-dahang hugutin ang titi niya.

Tumayo ako agad para maglinis sa banyo, nakangiti pa rin. Shi

t , paano ako makakapasok nito sa school? Ang sakit ng katawan at ng butas ko.

Kabanata 26

Decision

Habang naglalaba ako ng mga maruruming damit sa laundry area, kumakanta-kanta pa ako nang mahina. Sobrang chill lang ng umaga. Hindi na ako pumasok sa school dahil tinamad na akong pumasok. Masakit pa kasi ang katawan ko mula sa aming bakasyon.

Akala ko kami lang ni Daddy Rafael sa bahay kaya wala akong kaba.

Biglang bumukas ang gate. Narinig ko ang tunog ng sapatos at pamilyar ang ingay nito. Shi t… mabilis kong pinatay ang washing machine at lumingon.

Si Tita Cecil.

Napatigil ako at halos mahulog ang hawak kong damit. Hindi ko inaasahan na uuwi siya ngayon. Parang tumalon ang puso ko sa dibdib.

“Pierre?” tawag niya at medyo kunot ang noo. “Nandito ka pala. Akala ko may pasok ka?” tanong niya.

“Umabsent po ako ngayon Tita. Masakit po kasi ang katawan ko.” mabilis kong palusot.

“Masakit ang katawan mo pero naglalaba ka? Sinasabi ko sa’yo, Pierrre. Huwag mong sayangin ang perang pinangpapa-aral ko sa’yo. Hindi ko iyan pinupulot lang, pinaghihirapan ko iyan.” Sermon niya sa akin.

Hindi na lang ako sumagot sa kanya. Lumapit siya at umupo sa may upuan sa kusina, pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa. Nanlaki ang mata ko nang mapansin kong napatingin siya sa balat ko, lalo na sa bandang dibdib at balikat ko na medyo nangingitim at namumula pa sa araw.

“Nangitim ka, Pierre,” mahinahon pero may kutob sa boses niya. “Saan ka ba galing nitong weekend?”

Sandali akong napatigil, mabilis kumilos ang utak ko. Hindi ko pwedeng sabihin na kasama ko si Daddy Rafael sa Boracay.

“Ah… nag-beach po kami ng barkada ko, Tita. Beach lang po saglit.”

Hindi siya agad nagsalita. Nakatingin lang siya sa akin at parang sinusuri ang bawat salita ko.

Bago pa siya makapagsalita, bumaba ng hagdan si Daddy Rafael. Tulad ko, halata rin ang pangingitim ng kanyang mga balat.

“Rafael?” tawag ni Tita Cecil sa seryosong boses. “Halika nga rito sandali.”

Napatingin ako kay Daddy Rafael. Hindi ko alam kung kakabahan ako o kikiligin. Pero kita ko sa mata niya ang bahagyang gulat, parang hindi rin niya in-expect na nandito si Tita Cecil.

“Uy, andito ka na pala… akala ko isang linggo ka sa Singapore?” casual na bati ni Daddy Rafael, pero ramdam ko ang bahagyang tensyon.

“Bigla akong nag-decide umuwi,” sagot ni Tita Cecil, sabay sulyap ulit sa akin. “At mukhang busy kayo rito sa bahay, ah.”

Kinabahan ako. Diyos ko, parang hinuhuli kami…

Halos mamutla ako nang makita kong nagkakatitigan sina Tita Cecil at Daddy Rafael. Ramdam kong lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Bago pa tuluyang lumala ang tensyon, mabilis akong sumabat.

“Ah, Tita…” napakamot ako sa batok at pilit pinapakalma ang boses ko kahit nanginginig ito. “Kasi po birthday ko nung weekend. Sabi niyo dati ’di ba, sulitin ko ang kabataan ko?” pilit kong tawa.

Napatingin si Tita Cecil sa akin habang nakataas ang kilay. Hindi siya mukhang kumbinsido sa palusot ko.

“Kaya po isinama ko na si Tito Rafael,” dagdag ko agad, nilakasan na ang loob ko. “Bored na bored na po kasi siya dito sa bahay. Para lang po maaliw siya kahit kaunti. At saka po… birthday ko naman po, Tita.”

Sandaling natahimik ang paligid. Ramdam kong tinitingnan ako ni Daddy Rafael, pero hindi siya sumasabat. Hinahayaan akong ipaglaban ang sarili ko.

Nagbuntong-hininga si Tita Cecil at umupo sa upuan. “Pierre, hindi ko naman sinasabing bawal ka mag-enjoy,” seryoso niyang sabi. “Pero sana man lang nagsabi ka. At sana hindi mo ginagamit si Tito Rafael mo sa mga lakad n’yo na parang driver.”

Bago pa ako makasagot, sumabat si Daddy Rafael, mahinahon pero may diin:

“Cecil, ako naman ang nagpumilit na sumama. Alam kong birthday ni Pierre, at gusto ko lang siyang mapasaya. Wala namang masama roon, ’di ba?”

Napahinto si Tita Cecil at napatingin kay Daddy Rafael. Ilang segundo ang lumipas bago siya muling nagsalita. “How about me? Paano mo ako mapapasaya? Ni magreply nga sa mga messages ko, hindi mo magawa. Halos mabaliw na ako sa ibang bansa kakaisip kung ano na ang ginagawa mo rito!”

Napakagat ako ng labi at natahimik sa kanilang awayan.

“Ilang beses ko bang sasabihin na walang signal? Hindi ka na ba nahiya, sa harap pa ni Pierre tayo mag-aaway?” balik ni Daddy Rafael.

“Ewan ko sa’yo. Mamaya na tayo mag-usap ulet. Magbibihis lang ako.” Suko ni Tita Cecil.

Habang umaakyat na si Tita Cecil papunta sa kuwarto niya, halos mapahinga ako nang malalim. Para akong batang muntik nang mahuli sa kalokohan niya.

Pagkasara ng pinto sa itaas, napalingon ako kay Daddy Rafael. Nakangisi lang siya, parang aliw na aliw sa ginawa kong palusot.

“Birthday mo pala ang alibi natin, Baby,” bulong niya, sabay kindat sa akin.

Napairap ako pero hindi mapigilan ang ngiti. “Kailangan kong mag-isip nang mabilis kanina. Buti na lang birthday ko talaga.”

Nagulat ako nang hawakan ni Daddy Rafael ang kamay ko at seryosong tumitig sa akin.

“Pierre, my Baby…” malalim ang boses niya at ramdam kong hindi ito biro. “Gusto kita. Hindi lang dahil masarap ka o dahil nakakasama kita sa kama. Gusto kita bilang ikaw. Lahat-lahat ng katangian mo. Wala ng iba pang dahilan.”

Nanlaki ang mata ko at hindi makasagot agad. Parang biglang uminit ang mukha ko.

“Kaya ayokong patagong ganito tayo habang nandiyan si Cecil,” dugtong niya. “Aayusin ko ’to. Ako na ang kakausap sa kanya.” Seryosong wika niya sa akin.

Napalunok ako. “Sigurado ka ba, Daddy? Baka magsisi ka sa huli…”

Umiling siya sa akin. “Mas ayoko na tinatago ka,” madiin niyang sagot. “Hayaan mong ako ang humarap. Lumabas ka muna. Bigyan mo kami ng espasyo ni Cecil para makapag-usap nang maayos. Maghiwalay nang maayos.” Sagot niya sabay yakap sa akin nang mahigpit.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o mas kakabahan. Parang may mabigat na bato sa sikmura ko habang papalabas ako ng pinto. Nang makalabas ng bahay, diretso akong naglakad papunta sa playground ng subdivision.

Tahimik ang paligid, tanging ihip ng hangin at kaluskos ng mga dahon ang naririnig ko. Naupo ako sa swing at hinayaan ko lang na bahagyang gumalaw iyon.

“Paano kung hindi siya pumayag?” bulong ko sa sarili ko. “Paano kung pilitin niya ang sarili niya kay Daddy Rafael at magkaayos sila? Baka palayasin pa ako…”

Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung anong mas matindi. Ang takot na mawala si Daddy Rafael, o ang pag-asa na baka tuluyan na kaming maging “kami” nang walang tinatago.

Maya-maya, tumunog ang cellphone ko. Notification mula kay Daddy Rafael.

Daddy Rafael:

Baby, relax ka lang. Trust me

Napakagat ako ng labi at hindi mapigilang mapangiti kahit nanginginig pa rin ang tuhod ko.

Isang oras akong nakaupo sa swing, walang ginawa kundi titigan ang lupa at hayaan ang hangin na dumampi sa mukha ko. Para akong hinihigop ng kaba at takot. Ilang beses ko nang chineck ang phone ko pero wala nang sumunod na text mula kay Daddy Rafael.

“Siguro okay na… siguro tapos na silang mag-usap,” mahina kong bulong habang bumangon ako. Mabigat ang bawat hakbang ko pabalik sa bahay. Parang ayokong malaman ang sagot pero kailangan kong makita kung anong nangyari.

Pagbukas ko ng gate, tahimik ang paligid. Pero nang makalapit ako sa pinto, may narinig akong mga tunog mula sa itaas. Mabibigat. Mabibilis.

Nag-angat ako ng tingin. Bukas ng bahagya ang pinto ng kuwarto ni Tita Cecil. At doon ko narinig ang malakas na ungol nila.

“Aaaahhh… Rafael! Sige pa! Huwag kang titigil! Ang laki talaga ng burat mo! Ang sarap! Shiiiit!” boses ni Tita Cecil, paos, malakas, at halos pasigaw na.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Napako ako sa kinatatayuan ko. Parang hindi totoo ang naririnig ko. Hindi totoo ang mga nangyayari!

“Diyos ko…” bulong ko habang nanginginig ang kamay ko.

Muli kong narinig ang kama na parang bumabangga sa pader at ang sunod-sunod na ungol ni Tita Cecil na punong-puno ng sarap. Si Daddy Rafael naman… mahina lang ang pag-ungol niya, mabigat, at halos parang walang emosyon pero malinaw na siya ’yon. Kabisado ko ang mga ungol niya. Siya ang katalik ni Tita Cecil. Ayokong silipin dahil alam kong mas lalo lang akong masasaktan.

“Bakit, Daddy…” mahinang tanong ko sa sarili ko. “Bakit pagkatapos ng lahat ng sinabi mo sa akin…? Nangako kang… ako lang…”

Ramdam kong kumulo ang sikmura ko. Napaatras ako. Hindi ko na kayang pakinggan. Kinuha ko ang bag ko na nasa sala at mabilis na lumabas ng bahay.

Pagdating ko sa kalsada, saka ko naalala, nasa bag ko pala ang librong hiniram ko kay Sky. Napahinto ako at pinunasan ang mga luha ko.

“Si Sky…” bulong ko. “Dapat ibalik ko na ’to.”

Pakiramdam ko, kailangan kong may makita, may makausap, para lang hindi ako mabaliw sa nasaksihan ko. Hindi ko kayang umuwi ng ganito kagulo ang utak.

Kahit nanginginig pa rin ang tuhod ko, naglakad ako palabas ng subdivision. Bawat hakbang mabigat, pero pinipilit kong lakasan ang loob ko. Gusto ko lang makalayo, gusto ko lang hindi marinig ang mga ungol na parang umiikot pa rin sa tenga ko. Paulit-ulit itong nagpa-flashback sa utak ko.

Habang naglalakad ako papunta sa sakayan, hindi na mapigilang umiyak ang mga mata ko. Tumutulo ang luha ko nang walang tigil. May mga taong napapatingin pero dahil masakit ang katawan at puso ko, nawalan ako ng pakialam. Hindi lang pala katawan ko ang sasakit ngayong araw. Mas ramdam ko ang sakit ng puso ko ngayon.

“Niloloko mo lang ba ako, Daddy? Paano mo nasabi kanina na gusto mo ako, tapos eto ka ngayon… may kinakantot na iba. Sabi mo ako lang?” bulong ko na halos maubusan ng boses.

Pakiramdam ko wala akong direksyon. Basta naglakad lang ako nang naglakad, hanggang sa mapansin kong nasa harap na ako ng isang convenience store. Napatingin ako sa loob, at parang kusa na lang gumalaw ang mga paa ko papasok.

Kumuha ako ng dalawang bote ng beer. Para mawala lang ang sakit, kahit saglit lang…

Pagkatapos magbayad, lumakad ako papunta sa bahay nila Sky. Hindi ko alam kung nandoon siya, pero wala na akong ibang maisip puntahan. Kailangan ko lang may makita at may makausap. O kahit sino na pwedeng paglabasan ng bigat sa dibdib.

Paglapit ko sa gate nila, narinig ko ang mahinang ingay sa sala nila Sky. Doon ko nakita si Tito Manuel, nakaupo sa kanilang sofa sa sala at may hawak ng bote ng gin. Mapula ang mukha niya at halatang lasing na.

“Oh, Pierre!” bati niya na medyo lutang ang boses. “Ba’t andito ka? Halika, inom ka.”

Napatigil ako. Inom?

Tumingin ako sa hawak kong beer at pagkatapos kay Tito Manuel. May bahagyang ngiti sa labi niya habang inaabot ang baso sa akin. Umupo ako sa kabilang sofa, malayo sa kanya.

“Mag-isa ka lang? Hindi ka ba hinahatid ng boyfriend mo?” tanong niya habang nakataas ang kilay.

Parang tinusok ang puso ko. Napakagat ako sa labi at pigil ang luha. “Wala po akong boyfriend, Tito…” maikli kong sagot.

Napatingin siya sa akin sandali, parang napansin ang pamumugto ng mata ko. “Ah, ganun ba… buti naman…” bulong niya bago muling sumimsim ng alak.

Tahimik lang ako. Ramdam ko ang init ng alak sa lalamunan ko habang iniinom ko ang beer na dala ko. Ilang sandali pa, nagsalita si Tito Manuel, medyo lasing na talaga siya dahil kakaiba na ang tawa niya.

“Alam mo, Pierre… minsan, wala talagang kwenta ang mga relasyon na ’yan. Yung mga taong akala mo mahal ka, sila pa yung unang makakasakit sa’yo.”

Parang may tumama sa puso ko sa sinabi niya. Napatingin ako sa kanya, at doon ko napansin kung gaano siya kaguwapo kahit medyo lasing. Matipuno, may kaunting pawis sa sentido, at medyo magulo ang kanyang buhok. Mas guwapo lang talaga sa paningin ko si Daddy Rafael ngunit guwapo rin talaga si Tito Manuel. Ang sarap din ng kanyang katawan.

Biglang pumasok sa isip ko ang nangyari kanina kina Daddy Rafael at Tita Cecil. Ang sakit, ang galit, ang pagkadismaya. Lahat iyon bumabalik sa akin. Ang sakit ng puso ko.

Kung kayang magloko ni

Daddy

Rafael… kaya ko rin.

Dahan-dahan akong tumayo at lumapit kay Tito Manuel. Umupo ako sa tabi niya, medyo nakahilig at humawak sa kanyang hita ang kanang kamay ko.

“Pwede bang dito na lang ako uminom, Tito?” mahina kong tanong na halos pabulong.

Tumango siya at medyo nakangiti. “Oo naman. Para may kasama ako. Hindi masaya uminom mag-isa.”

Habang patuloy kaming umiinom, unti-unting nagiging mabigat ang hangin. Hindi ko alam kung epekto ng alak o ng galit sa dibdib ko, pero pakiramdam ko, may parte sa akin na gustong gawin ang hindi ko dapat gawin.

Tinitigan ko ang labi ni Tito Manuel habang tumatawa siya. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, pero dahan-dahan kong inilapit ang labi ko sa kanyang tenga habang hinihimas ko ang kanyang hita papanik sa kanyang singit.

“Tito…” mahina kong tawag, sabay lagay ng kaliwang kamay ko sa braso niya. “Pwede bang… samahan mo ako ngayong hapon? Ang lungkot ko kasi…”

Nagulat siya sa biglang lambing ko, pero hindi siya umiwas. Tinitigan niya ako, tahimik sandali, bago bahagyang ngumiti.

“Sigurado ka ba, Pierre?” tanong niya sa medyo paos na ang boses.

Tumango ako, ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko. “Opo, Tito. Gusto ko po…”

Sabi nga nila, huwag na huwag kang gagawa ng desisyon kapag ikaw ay sugatan. Dahil baka ang piliin mo, siya ring pagsisisihan mo habang-buhay.

A/N

You may hate me for this, pero ito ang flow ng story. Lahat ng mga characters na nilikha ko ay may mga flaws. Hindi perpekto ang buhay natin. Madalas, nakakagawa tayo ng mga desisyon na malaki ang nagiging impact nito sa buhay natin at buhay ng iba. Hayaan natin silang matuto sa kanilang mga desisyon. For the mean time, samahan niyo muna akong ma-stress sa mga desisyon nila. Feel free to share your thoughts in the comment section.

Kabanata 27

Sorry

Nasa sala pa rin kami ni Tito Manuel habang magkatabi at magkadikit sa sofa. Tahimik lang at tanging tunog ng bote ng alak ang maririnig habang binubuksan ito ni Tito Manuel.

“Inumin mo na ’to, para medyo gumaan-gaan loob mo,” sabi niya habang iniaabot sa akin ang baso.

Kinuha ko iyon, pero imbes na maayos na tanggapin, sinadya kong maitulak nang kaunti para maibuhos sa kanya. Tumama ang alak sa pagitan ng hita ni Tito Manuel at nabasa ang shorts niya.

“Ay! Tito, sorry po!” sabi ko agad, kunwari nag-panic, pero halata sa boses ko ang kakaibang kaba.

Napatingin siya sa akin, medyo nagulat, at pagkatapos ay napatawa nang bahagya. “Loko ka ah… nabasa tuloy ako. Ang lagkit pa naman nitong alak.”

“Wait lang po…” bulong ko, sabay lapit pa ng konti. Lumuhod ako sa sahig sa harapan niya, kunwari pinupunasan ang nabasang parte ng shorts niya. Pero habang ginagawa ko iyon, ramdam kong tumitigil siya sa paghinga at tinititigan lang ako.

Mabagal kong hinagod ang tela, hanggang sa hindi ko namalayang dumudulas na ang kamay ko palapit sa pagitan ng hita niya. Nang maramdaman ko ang init sa ilalim ng basang tela, lalo akong kinabahan pero hindi ko inalis ang kamay ko. Bagkus, bahagya ko pa itong hinawakan at hinimas. Taas-baba ko itong hinihimas at kung minsan ay paikot pa.

Tahimik lang si Tito Manuel, pero ramdam ko na medyo tumaas ang paghinga niya. Dahan-dahan siyang sumandal sa sofa, parang pinapanood lang ako kung hanggang saan ako aabot.

“Tito, sorry po talaga!” nang-aakit kong sabi.

“P-Pierre…” mahina at paos na tawag niya sa akin. Hindi ko alam kung gusto akong pigilan o nagmamakaawang ipagpatuloy ko.

Tumingala ako, tinitigan siya sa mata, at ngumiti nang pilyo. “Pasensya na talaga, Tito… baka mas lalo ko lang madumihan.”

Hinayaan ko na tuluyan nang humagod ang palad ko sa umbok ng burat niya. Tahimik pa rin siyang nakatitig sa akin at hindi makapaniwala sa ginagawa ko sa kanya ngayon. Ramdam ko ang unti-unting pagtigas ng alaga niya sa ilalim ng tela.

Napasinghap siya at napapikit sandali. “Anong… anong ginagawa mo, Pierre?”

Dumikit ako ng kaunti sa kanya, ipinatong ko na ang mga siko ko sa hita niya. “Tito, nililinis ko lang po ang natapon ko. Okay lang po ba?” tanong ko, halos pabulong habang nang-aakit na nakatitig sa kanyang mga mata.

Hindi na ako umatras. Habang nakatingin pa rin ako sa kanya, dahan-dahan kong hinila pababa ang shorts niya hanggang tuhod niya. Inangat niya nang bahagya ang kanyang puwetan para magawa ko iyon. Ramdam ko ang paghinga ni Tito Manuel. Malalim at parang nag-aalangan pero hindi rin ako pinipigilan.

“Tito, ang laki-laki ng burat niyo…” bulong ko ulit nang mailabas ko ang matigas niyang burat mula sa shorts. Halos sumampal ito sa mukha ko. Mainit, mabigat, at mas malaki kaysa sa inaasahan ko.

Mas mahaba ang burat ni Tito Rafael pero malaki din naman talaga iyon. Ang kay Tito Manuel naman, maikli ng kalahating pulgada pero napakataba naman. Mas mataba lamang ng kaunti kay Tito Rafael.

“Pierre, mali ’to…” mahina niyang sabi, pero halata sa mukha niya na nahihirapan na siyang pigilan ang sarili.

Imbes na sumagot, dahan-dahan akong yumuko at inilapit ang labi ko sa malaki niyang burat. Dinilaan ko muna ang ulo at nalasahan ko ang alat ng kayang precum. Ramdam kong napasinghap siya at napahawak sa buhok ko.

“Put–” hindi na niya natapos dahil isinubo ko na nang buo ang kanyang burat. Dahan-dahan hanggang halos maabot na nito ang lalamunan ko. Napaungol siya, mahina pero mabigat, at hinigpitan ang hawak sa buhok ko.

“Putang inang bata ka! Deep-throat agad… sanay na sanay ka ha…” puri niya sa akin.

Sa bawat taas-baba ng ulo ko, naririnig ko ang tunog ng laway ko at ang mabilis na paghinga niya. Hindi ko siya tinitigilan, nilalaro ng dila ko ang ilalim ng burat niya habang sinisipsip ko ang ulo nito.

“Pierre… shit… tigil ka muna– baka…” pero lalo ko lang binilisan, gusto kong maramdaman niyang hindi na ako takot, na kaya ko ring lokohin si Tito Rafael gaya ng ginawa niya sa’kin.

Napapatingala si Tito Manuel, napapikit, at ungol lang ang lumalabas sa kanya. Hindi pa siya nilalabasan pero ramdam kong kumikibot na siya at nagpipigil.

Bigla siyang humawak sa balikat ko at bahagyang itinulak ako paatras, pero hindi para paalisin. Para makatingin siya sa ginagawa ko.

“Tangina Pierre… ang galing mo…” bulong niya habang pinapanood akong subo-subo siya sa mismong sala at sa mismong sofa nila.

Hindi na ako tinigilan ni Tito Manuel. Nang marinig ko ang mahinang mura niya, bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang buhok ko gamit ang dalawang kamay.

“Gusto mo ’to, ’di ba?” bulong niya sa mas mababa at mas buo na boses. Hindi pa ako nakakasagot nang bigla niyang idiin ang ulo ko pababa.

Napasubsob ako at halos mabilaukan nang maramdaman ko ang buong haba niya sa lalamunan ko. Kinuha niya ang cellphone niya at kinuhanan ako ng larawan. Aagawin ko sana ang cellphone niya para i-delete ang larawan nang magsalita siya.

“Remembrance lang. Idi-delete ko rin mamaya.” Ani niya sabay ngudngod uli ng burat niya sa bunganga ko.

“Ughhh—” hindi ako makasigaw, napaluha ang mata ko, pero hindi ako umatras. Kung gaano ka-gentle si Tito Rafael, iyon naman ang kabaliktaran ni Tito Manuel.

Paulit-ulit niyang ginagawa, dahan-dahan sa una, tapos bigla niyang bibilisan. Sumasalubong pa siya ng kadyot sa bawat hila niya sa buhok ko. Basang-basa na ng laway ko ang titi niya at ang bibig ko ay punong-puno ng amoy at lasa niya.

“Putang ina, ang sikip ng bibig mo– ayan, ganyan!” ungol niya habang kinakantot niya ang bibig ko. Ramdam kong nanginginig ang mga hita niya sa sarap.

Kahit nahihirapan akong huminga ay lalo pa akong nalibugan. Nawala na ang nararamdaman kong konsensiya at nagpatangay na ako sa libog. Hinawakan ko ang hita niya, sabay pinisil para iparamdam na gusto ko pa.

“Tang ina Pierre… lalong sumasama utak ko sa’yo… dinidemonyo mo ako…” bulong niya, sabay diin pa ulit ng isang malakas, at halos sumagad hanggang lalamunan ko. Napaluha na ako pero hindi ako umatras. Sinipsip ko pa para lalong masarapan si Tito Manuel.

Ilang ulit pa niyang ginawa iyon. Mahigpit ang hawak sa buhok ko at bumibilis ang bawat ulos. Ramdam ko na lang na nanginginig na ang tiyan niya, pero pinipigilan pa rin niyang labasan.

Hinugot niya bigla ang burat niya sa bunganga ko. Hingal na hingal siya at basang-basa ang burat niya ng laway ko.

“Tangina, Pierre… baka hindi ko na mapigilan.”

Tumingala ako at pinunasan ko ang laway sa labi ko gamit ang likod ng kamay. “Hindi pa ako tapos, Tito…” bulong ko, sabay ngumiti nang pilyo.

Hinubad ko ang lahat ng damit ko, wala akong tinira. Nakita ko ang malaswang titig ni Tito Manuel sa akin habang ginagawa ko iyon.

Dahan-dahan akong pumatong kay Tito Manuel habang nanatili siyang nakaupo sa sofa. Nang maramdaman niyang nakaupo na ako sa hita niya, hinawakan niya ang bewang ko. Hindi pa siya nakuntento, pinanggigilan niya ring lamasin ang puwetan ko.

“Pierre…” mahina ang boses niya na parang nag-aalangan pa.

“Gusto ko ’to, Tito…” bulong ko, sabay kiskis ng butas ko sa basa pa niyang burat. Ramdam ko ang dulas ng laway ko roon kanina.

Hindi na siya nagtanong. Hinila niya ako palapit at ako naman ay ibinabaon nang dahan-dahan ang ulo niya sa butas ko. Napakagat ako ng labi at mahigpit na napakapit sa balikat niya.

“Shhh, relax lang…” bulong niya at ramdam ko ang init ng hininga niya sa leeg ko. “Uhmm… tang ina… ang sikip mo rin…” puri niya sa akin.

“T-Tito… dahan-dahan lang…” pakiusap ko sa kanya habang nag-aadjust pa ako sa mas mataba niyang burat.

Unti-unti akong bumabaon hanggang maisagad ko na. Napasubsob ako sa dibdib niya at nanginginig ang mga hita ko. “Ahhh… ang laki mo, Tito… ang taba-taba ng burat niyo…”

“Shit,” mura niya at hinaplos ang likod ko pababa hanggang sa puwet ko. “Ang sikip mo… parang hinihigop mo ako.”

Humawak siya sa bewang ko at dahan-dahang itinaas ang katawan ko. Napaungol ako nang halos lumabas ang burat niya bago niya ako ibinaba ulit. May tunog na likha ang bawat pagpasok ng burat niya sa akin. Malagkit at basa ang nararamdaman ko sa pagkakasugpong ng aking butas at ng kanyang kahabaan.

“Ahh… Tito… ahhh…” Hindi ko mapigilan ang pag-ungol.

“Ganyan lang, sige, igiling mo pa,” utos niya. Sinunod ko siya, dahan-dahang umiikot ang balakang ko habang nakasagad siya sa loob. Ramdam ko ang bawat ugat ng ari niya sa bawat galaw ko.

Lumiyad ako nang bahagya, hinawakan ang dibdib niya para makakuha ng balanse. Sinimulan kong pabilisin ang pagtaas-baba ng katawan ko. Bawat bagsak ko ay sagad na sagad.

“Fuck… Pierre…” madiin ang boses niya at nagsisimula nang humigpit ang hawak niya sa bewang ko. “Ang sarap mo tang ina.”

Humawak siya sa magkabilang pisngi ng puwet ko at siya na ang kumadyot pataas. Napaungol ako nang malakas at napakapit sa batok niya.

“Ahhhh– Tito!” Halos mapunit ang boses ko sa sobrang sarap ng bawat salubong niya. Ramdam ko ang pagbilis ng ulos niya at parang gusto na niya akong lamunin nang buo.

“Hindi pa ’ko lalabasan, Pierre. Gusto ko maramdaman kang mabaliw muna sa ibabaw ko,” bulong niya.

Pinagapang niya ang isang kamay sa dibdib ko at nilaro ang utong ko habang binibilisan pa lalo ang kadyot. Halos mabaliw ako sa sensasyon. Puno ang loob ko ng kanyang burat at nakukuryente ako sa bawat hagod nito.

“Ahhh– Tito, baka labasan na ako…” hingal ko habang nanginginig ang hita ko. Grabe kung kumayod ang mataba niyang burat sa loob ko at natatamaan nito ang sensitibo kong prostate.

“Labasan ka na. Gusto kong makita.” Binilisan niya pa lalo hanggang maramdaman kong sumabog ako nang walang hawak. Tumilamsik sa dibdib at tiyan ko ang tamod ko.

Ngumisi siya, pinahid ang tamod ko sa daliri at dinilaan ito. “Ang tamis ng tamod mo.”

Hindi pa rin siya humihinto. Patuloy pa rin niya akong kinakadyot pataas-baba at parang gusto pa niya akong mapuno. “Kaya mo pa ba? Gusto mo pa ba?”

“Mmhm…” halos iyak ko sa sarap.

“Good boy.” Hinila niya ako palapit para halikan sa labi ngunit umiwas ako. Hindi na rin niya ito ipinilit at patuloy na lang na umayuda ng ulos.

Ramdam ko ang paninigas lalo ng burat niya sa loob ko. “Tito…” bulong ko habang nanginginig.

“Malapit na ako…” sabi niya sa wakas nang madiin ang boses.

Huling ilang ulos, sagad, mabilis, at halos mabaliw ako sa lakas ng salpukan bago niya ibinaon nang malalim at doon siya sumabog. Ramdam ko ang mainit na pag-agos sa loob ko. Punong-puno hanggang umapaw ito sa butas ko.

Napayakap ako sa kanya, hingal na hingal, at hinahagod niya ang likod ko. “Ang galing mo, Pierre…” bulong niya.

Hingal pa rin ako nang mahulog sa dibdib ni Tito Manuel. Ramdam ko ang mainit na tamod niya na dumadaloy palabas sa loob ko. Mabigat ang hininga niya, nakapikit na, at parang tulog na agad sa pagod at kalasingan.

Dahan-dahan akong bumangon mula sa pagkakapatong. Ramdam ko ang lagkit sa hita at puwet ko. Medyo nanginig pa ako habang kinukuha ang t-shirt, brief at shorts ko sa sahig. Ang taba ba naman kasi ng burat ni Tito Manuel. Tahimik akong nagbihis at pilit na inaayos ang sarili.

Umupo ako sandali sa gilid ng sofa at pinagmamasdan si Tito Manuel na himbing na himbing na. Kanina lang, halos mabaliw ako sa sarap. Pero ngayon, parang may mabigat na bato na nakadagan sa dibdib ko.

Nasarapan nga ako pero bakit parang hindi naman ako masaya pagkatapos ng nangyari?

Napakagat ako ng labi at pilit pinipigilan ang luha. Naalala ko bigla si Tito Rafael. Kung paano siya ngumiti sa akin kagabi at kung paano niya ako sinorpresa sa Boracay. Naalala ko ang singsing na suot ko pa sa daliri ko.

“Tang ina…” bulong ko sa sarili, mahina pero puno ng inis at hiya.

Kinuha ko ang bote ng alak sa mesa at nilagok ang natitirang laman nito. Pilit kong tinatanggal ang kabog sa dibdib ko. Iniwan ko sa center table ang libro ni Sky at isinabit ko sa balikat ang bag ko. Naglakad ako palabas ng pinto nang mabigat ang hakbang at parang wala sa sarili.

Habang naglalakad papalabas, ramdam ko ang sarili kong amoy. Amoy alak, pawis, at tamod. Mas lalo akong nahiya sa sarili ko. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, pero ang alam ko lang, hindi ko kayang manatili sa bahay namin ngayong gabi.

Pagbukas ko ng pinto, agad akong napahinto. Nakaupo sa gilid si Sky at bahagyang nakasandal sa poste ng bahay nila. Malalim ang tingin niya sa akin. Hindi galit na galit, pero ramdam mo na tumatagos ang kanyang nararamdaman ngayon hanggang sa kaluluwa ko.

“S-Sky…” halos mahina at putol-putol ang boses ko. Nanlalamig ang kamay ko habang hawak ang bag ko.

Maliban kay Tito Rafael, nakalimutan kong ikonsidera ang mararamdaman ng kaibigan ko. Nabulag ako sa pagmamahal kay Tito Rafael at sa sakit na nararamdaman ko.

Hindi siya nagsalita. Hindi siya kumikilos. Pero ang tingin niya ay matulis at puno ng pagtatanong. Para bang gusto niyang isigaw sa mukha ko kung ano ang nakita niya o narinig. Para bang sinasabi niyang alam niya ang ginawa ko.

Napalunok ako at halos hindi ako makatingin sa kanya.

“S-sky… I-I’m sorry…” halos utal na sambit ko. Hindi ko alam kung bakit ako humihingi ng tawad, pero alam kong mali ang ginawa ko.

Sandali siyang tumingin sa sahig, pagkatapos ay bumalik ang tingin sa akin, at mas malamig pa kaysa kanina. Walang salita. Wala man lang kahit isang “bakit” o “paano mo nagawa.” Pero ramdam ko ang bigat ng kanyang katahimikan.

Mas lalong nanikip ang dibdib ko. Pakiramdam ko, lalo akong nilamon ng hiya. Kaya mabilis akong umalis na halos takbuhin ang gate palabas. Hindi ko na nilingon si Sky.

Habang naglalakad ako palayo, nanginginig ang tuhod ko. Parang gusto kong umiyak, pero wala nang luhang lumalabas sa akin. Mas lalo lang lumakas ang tibok ng puso ko sa kaba at konsensiyang nararamdaman.

Tang ina, Pierre… anong ginawa mo?

Kabanata 28

Throw

Naglakad ako pauwi habang dala-dala ang bigat sa dibdib ko. Madilim na ang paligid, pero hindi ko pa rin kayang pumasok sa bahay. Sa halip, dumiretso ako sa playground sa may clubhouse ng aming subdivision, umupo sa swing at hinayaan ang sarili kong mapatingin sa lupa.

Tahimik lang, tanging ingay ng mga kuliglig at mahinang kaluskos ng hangin ang kasama ko. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatulala doon, basta pakiramdam ko, mas lalong bumibigat ang dibdib ko habang tumatagal.

Ano bang nagawa ko? bulong ko sa sarili ko. Nakaramdam ako ng pagsisisi, pero huli na. Nangyari na ang hindi dapat mangyari. Pakiramdam ko marumi ako. Mas lalo lang akong nalugmok sa iniwang sakit ni Rafael.

Kinagat ko ang labi ko para pigilan ang pagpatak ng luha. Pero hindi ko rin napigilan. Tumulo na lang ito nang kusa, parang gusto nang ilabas lahat ng sama ng loob at galit na kinikimkim ko. Akala ko kanina, wala na akong ilalabas na luha. Akala ko lang pala.

“Pierre… anong ginawa mo?” mahina kong tanong sa sarili ko. Pakiramdam ko, lalo ko lang pinasama ang sitwasyon. Kung ang dahilan ko ay sakit, ngayon mas masakit na. Mas dumami lang ang taong nasaktan sa ginawa ko. Nagpadalos-dalos ako.

Napatingin ako sa daliri ko. Nandoon pa rin ang singsing na ibinigay ni Rafael noong birthday ko. Saglit akong natahimik. Unti-unting gumuhit ang ngiti sa labi ko nang maalala ko ang mga sandali naming dalawa sa Boracay. Ang mga ngiti at tawa niya habang naglalaro kami sa buhanginan, ang mahigpit na yakap niya habang pinapanood namin ang paglubog ng araw, at ang halik niya sa pisngi ko kahit maraming tao.

Pero parang mabilis ding napalitan ng pait ang alaala ko.

Sabi niya ako lang… sabi niya ako lang ang gusto niya. Sabagay, gusto ang sinabi niya. Hindi naman niya sinabing mahal niya ako.

Ramdam ko ang biglang paninikip ng dibdib ko. Bumigat ang kamay ko habang nakatingin sa singsing. Para bang pinapaalala nito ang lahat ng sakit na nararamdaman ko ngayon.

Dahan-dahan kong hinugot ang singsing mula sa daliri ko. Tumigil ang mundo ko sandali habang hawak ko ito sa pagitan ng mga daliri ko. “Sinungaling ka, Rafael…” mahina kong bulong.

At bago pa ako tuluyang lamunin ng emosyon, ibinato ko ang singsing sa damuhan ng playground. Rinig ko ang mahinang tunog nito nang bumagsak ito sa lupa. Napahawak ako sa mukha ko at napahagulgol, parang gusto kong burahin lahat ng alaala naming dalawa. Lugmok na lugmok ako ngayon. Wala eh, minahal ko na kahit sa simula pa lang alam kong hindi dapat.

Ako ang nagpasimula ng lahat ng ito. Ako ang pumayag na magpadarang sa apoy. Ang tanga ko. Talagang bata pa talaga ako at kulang pa sa talino ng buhay.

Matagal pa akong nakaupo sa swing ng playground at hindi gumagalaw. Tahimik ang paligid, tanging langit na puno ng bituin ang kasama ko. Pakiramdam ko, kahit gaano karami ang tao sa mundo, ako lang ang nag-iisa. Hindi ko na namalayan ang oras hanggang sa mapansin kong malapit na palang mag-alas diyes.

Bumangon ako at mabigat ang mga paa ko habang naglalakad pauwi. Tahimik ang buong bahay nang datnan ko ito. Parang walang tao at walang ingay. Parang mas lalo tuloy akong kinain ng kalungkutan.

Dumiretso ako sa kusina at nag-init ng kahit anong makakain. Hindi ko halos nalasahan ang pagkain na parang bara lang sa lalamunan ko. Pagkatapos, umakyat ako sa kuwarto ko. Hindi ko na pinag-aksayahan ng oras kung nandyan ba sila sa kabilang kuwarto. Ayoko na lang lagyan ng kalamansi ang sugat ko.

Pagkapasok ko, isinara ko agad ang pinto at ini-lock. Hinubad ko ang damit ko at dumiretso sa banyo para maligo. Gusto kong matanggal lahat. Ang pawis, ang amoy ng alak, pati na ang mga alaala ng buong araw.

Pagkatapos maligo, humiga ako sa kama nang basa pa ang buhok. Nakatitig lang ako sa kisame. Ang bigat sa dibdib ko, pero wala na akong lakas para umiyak pa. Para akong nakalutang. Gising ang katawan pero tulala ang isip.

Nakahiga pa rin ako, nakatitig lang sa kisame nang marinig ko ang sunod-sunod na katok sa pinto.

“Pierre?” boses ni Rafael, mababa at tila nag-aalala.

Hindi ako gumalaw. Hindi ako sumagot.

Muli siyang kumatok, mas madiin na. “Pierre, Baby… please… pagbuksan mo ako. Mag-usap tayo.”

Napakagat ako sa labi. Ramdam ko ang pamumuo ng luha sa mga mata ko hanggang sa tuluyan na itong pumatak muli. Tahimik lang akong umiiyak, pilit pinipigilan ang mga hikbi para hindi niya marinig.

“Baby…” mahina at halos pakiusap ang tono niya. “Alam kong nandiyan ka. Please, kausapin mo ako.”

Pero nanatili akong tahimik. Parang may malaking pader sa pagitan namin. Ayokong marinig niya ang boses kong nanginginig, ayokong makita niya akong basag.

Ilang minuto pa ang lumipas bago siya muling nagsalita, mas mababa na ang boses. “Pag-usapan natin ’to. Magpapaliwanag ako.”

Pagkalipas ng ilang sandali, narinig ko ang tunog ng kanyang mga hakbang na papalayo, pero hindi nawala ang bigat sa dibdib ko.

Humigpit ang yakap ko sa unan. Doon ko ibinuhos ang luha ko at halos mawalan ako ng hininga sa sobrang sakit.

Nagulat ako nang biglang bumukas ang pinto. Napaangat ako ng ulo nang pumasok si Rafael. May hawak siyang susi at halatang ginamit niya ito para makapasok sa kuwarto ko.

“Pierre…” mahina niyang tawag, bakas ang pagod at pag-aalala sa mukha niya.

Agad akong napaupo at pinunasan ang luha ko. “Lumabas ka,” malamig kong sabi.

Dahan-dahan siyang lumapit at parang natatakot na baka tumakbo ako. “Baby, please… pag-usapan natin ’to.”

“Wala tayong dapat pag-usapan!” sigaw ko at ramdam ko ang pag-init ng mukha ko. Tumayo ako at itinuro ang pinto. “Lumabas ka, Rafael!”

Natigilan siya at halatang nasasaktan sa boses ko. “Hindi mo alam ang totoo–”

“Ano pa ba ang kailangan kong malaman?!” putol ko sa kanya na halos pasigaw na. “Narinig ko kayo ni Tita! Nakita ko kung paano mo siya–” napahinto ako at hindi ko kayang tapusin ang sasabihin ko.

Tahimik lang siyang nakatayo, kita ko sa mga mata niya ang konsensya at desperasyon. “Pierre, hindi mo naiintindihan. Please, pakinggan mo ako.”

Pero lalo lang sumikip ang dibdib ko. Lumapit ako at itinulak siya papalabas. “Umalis ka na lang. Kung may natitira kang respeto sa’kin, lumabas ka.”

Hindi siya kumilos. Nakahawak lang siya sa hamba ng pinto, mahigpit, habang nakatingin sa sahig. Kita ko ang pag-igting ng panga niya, parang pinipigilan ang sarili na magsalita o lumapit.

“Rafael…” mahina pero puno ng sakit ang boses ko. “Ayoko munang makita ang mukha mo.”

Nanatili lang siya roon at hindi umalis. Ramdam ko ang bigat ng presensya niya kahit hindi siya nagsasalita.

“Rafael, please…” halos pabulong kong sabi, pero nanginginig na ang boses ko sa pagod at sakit. “Umalis ka na lang.”

At doon siya biglang sumabog.

“Umalis?!” halos pasigaw niyang balik, namumula ang mukha, galit pero halatang nasasaktan. “Ako ang dapat umalis? Ako ang humihingi ng tawad pero ikaw–” tumigil siya, huminga nang malalim, at parang pinipigilan ang sarili pero hindi na nakatiis. “Ikaw din naman, ’di ba?!”

Napakunot noo ako, hindi agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. “Anong–”

“’Wag ka nang magmaang-maangan, Pierre!” sigaw niya, itinuro niya ako habang nanginginig ang kamay. “Alam kong nagpagamit ka sa iba! Alam kong nagpa–” natigil siya, pero kita ko ang sakit sa mga mata niya. “Nagpakantot ka sa iba!”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Napaatras ako at napahawak sa dibdib ko. “Anong sinasabi mo?” mahina kong tanong na halos hindi ko maibuka ang bibig ko.

“Wag mo na akong lokohin!” halos pumutok ang ugat sa sentido ni Rafael. “Huwag mong sabihing wala kang ginawa! Alam ko lahat, Pierre! Lahat! Lahat-lahat!”

Nanginig ang labi ko, hindi ko alam kung iiyak ako o sisigaw pabalik. “Bahala ka kung ano’ng gusto mong paniwalaan! Basta, umalis ka!”

“Pierre, umamin ka na.” Madiin ang boses ni Rafael na halos nanginginig sa galit at sama ng loob.

“Wala akong aaminin kasi wala naman akong kasalanan!” balik ko agad, pero nanginginig na rin ang boses ko. “Hindi ko alam kung ano ang pinagsasabi mo!”

“Wala?!” Napatawa siya, pero halatang pilit at mapait ang tawa. “Sa tingin mo maniniwala ako sa’yo?!”

“Maniwala ka o hindi, Rafael,” bumagsak na ang luha ko, pero pinilit kong tumayo. “Wala na akong pakialam.”

Tahimik siya sandali, pero ang titig niya, matalim, at parang sinusunog ako sa lugar ko. “Kung ayaw mong aminin, fine,” mariin niyang sabi. “Pero hindi kita titigilan. Sumama ka sa akin.”

“Ano?!” halos pasigaw kong sagot. “Hindi ako sasama sa’yo! Wala akong lakas, Rafael, at ayaw ko munang makita ang mukha mo!”

Bigla siyang humakbang palapit. Bago pa ako makatakbo, hinawakan niya ang braso ko at parang sako niya akong binuhat na para bang wala akong bigat. “Rafael! Bitawan mo ako!” halos sigaw ko at pilit kumakawala.

“Ayaw mong umamin ha, puwes, sumama ka sa akin!” mariing sabi niya, ramdam ko ang puwersa at init ng katawan niya. “Kung ayaw mong umamin kanina, ngayon, mapipilitan ka.”

“Rafael! Ibaba mo ako!” Nanginginig ang boses ko. Hindi ko alam kung galit, takot, o hiya ang nangingibabaw. Kumakabog ang dibdib ko habang dala-dala niya ako palabas ng kuwarto. Wala akong laban kahit magpumiglas ako sa kanya. Ang laki ng katawan niya kumpara sa akin.

“Hindi,” diretsong sagot niya habang mahigpit ang hawak sa akin. “Hangga’t hindi ka umaamin, hindi kita titigilan.”

Hindi ko alam kung dahil ba sa galit ako sa kanya o dahil sa bigat ng sitwasyon, pero pinili kong manahimik na lang. Wala na rin naman akong magagawa.

Sa puntong iyon, dinala niya ako sa labas ng bahay, papunta sa kotse niya. Parang desidido siyang paaminin ako ngayong gabi. Ayaw man lang akong bigyan ng pagkakataon na makapag-isip.

Tahimik lang kami sa biyahe. Wala akong lakas makipagtalo pa. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana. Kita ko ang mga ilaw sa kalsada na mabilis lumilipas, pero ang utak ko, parang mabagal ang takbo. Ramdam ko ang bigat ng kamay ni Rafael na nakakapit pa rin sa hita ko, para bang sinisiguradong hindi ako tatakas.

Paminsan-minsan ko siyang tinitingnan, pero ang panga niya, nakadiin, at halatang pinipigilan lang ang sariling sumabog. Galit na galit siya. Ramdam ko iyon kahit wala siyang sinasabi.

“Rafael…” mahina kong tawag at halos pabulong. Wala siyang sagot. Dire-diretso lang siya sa pagmamaneho at halos mabutas ang manibela sa higpit ng pagkakahawak niya.

Lumiko kami sa isang kalsada na hindi ako pamilyar. Kinabahan ako.

“Sa-Saan mo ako dadalhin?” mahina kong tanong, pero wala pa rin siyang sagot. Mas lalo lang bumilis ang kabog ng dibdib ko.

Hanggang sa huminto ang kotse niya. Napatingin ako sa labas at doon ko lang napansin kung nasaan kami.

Napalunok ako.

“R-Rafael…” halos pabulong kong sambit, nanginginig na ang mga kamay ko.

Ngumisi siya, pero walang halong saya ang ngiting iyon. “Bumaba ka.”

“A-Ayoko… Dito lang ako…” tanggi ko.

“Sinabing bumaba ka, eh!” Singhal niya sa akin. Galit na galit talaga siya.

Napatingin ako sa bahay sa harap namin. kilalang-kilala ko ang pintuan na iyon.

Bago pa ako makapagsalita, binuksan niya ang pinto sa gilid ko at hinila ako palabas. Wala akong nagawa kung hindi ang magpatangay sa kanya. Katapusan ko na.

Kabanata 29

Suggestion

Parang wala na akong laban habang hinihila ako ni Rafael palabas ng kotse. Ang lakas ng kapit niya sa braso ko at ramdam ko ang pamumula ng balat ko sa higpit ng pagkakahawak niya.

“Rafael, nasasaktan ako!” halos pabulong pero nanginginig kong sabi, pilit na kumakawala sa kanya.

Hindi man lang siya lumingon sa akin at para bang bingi sa pakiusap ko. Nakasimangot siya habang ang panga niya ay halos mangalay sa pagkakakuyom. Ang mga mata niya ay malamig at nanlilisik. Hindi ito ang Rafael na kilala ko.

Pagdating namin sa harap ng bahay, halos isigaw ng kamao niya ang galit niya habang kumakatok sa gate. Malakas, sunod-sunod. Kada hampas ay para akong nadudurog sa kaba.

“Buksan mo ’to, Manuel!” sigaw niya habang nanginginig ang boses sa emosyon.

Ilang saglit lang, bumukas ang ilaw sa harap ng pinto ng bahay at marahang bumukas ang pinto. Lumabas si Tito Manuel na suot lang ang puting sando at shorts. Nagkamot siya ng batok at medyo nakakunot ang noo sa sobrang ingay ng katok.

“Pare?” nagulat na tanong ni Tito Manuel nang makita si Rafael. Pero agad nag-iba ang ekspresyon niya nang mapansin niyang hawak-hawak ni Rafael ang braso ko. Napatingin siya sa akin, saglit na tumigil, bago bumalik ang tingin niya kay Rafael.

Tahimik lang si Rafael, pero ramdam na ramdam ko ang apoy ng galit sa loob niya. Para siyang bomba na puputok anumang oras.

Maya-maya, biglang napangisi si Tito Manuel, isang ngisi na parang may alam siya na hindi ko alam.

“Magkumpare talaga tayo, pare…” malalim at may halong biro niyang sabi, saka tumawa nang mahina.

Parang tinusok ng karayom ang puso ko sa narinig ko. Hindi ko maintindihan kung anong ibig niyang sabihin, pero ramdam ko ang tensyon sa paligid. Lalong humigpit ang hawak ni Rafael sa akin at halos mapaatras ako sa lakas niya.

Hindi ko alam kung ano ang mas kinatatakutan ko. Ang poot sa mukha ni Rafael o ang ngising iyon ni Tito Manuel na parang may sikreto silang dalawa na ako lang ang hindi nakakaalam.

“Pasok na kayo,” nakangising yaya ni Tito Manuel, sabay bukas nang maluwang ng gate. Para akong natigilan pero walang nagawa nang igiya ako ni Rafael papasok, hawak pa rin ang braso ko na para bang baka tumakbo ako anumang oras.

Pagkapasok namin, naamoy ko agad ang halimuyak ng alak at sigarilyo na nanunuot sa hangin, halatang kagagaling lang ni Tito Manuel sa pag-iinom. Pinaupo niya kami sa sala, sa mahabang L-Shape na sofa, at agad kinuha ang bote ng alak mula sa lamesita.

“Pare, inom muna tayo,” alok niya, diretsong salin sa baso at iniabot kay Rafael.

Wala man lang reklamo si Rafael. Sinimot niya iyon nang isang tagay lang. Halos mag-init ang sikmura ko sa kaba. Nakikita kong nanginginig pa ang kamay ni Rafael habang inaabot ang baso para palagyan ulit.

Sunod-sunod ang lagok ni Rafael, para bang sinusubukang lunurin ang galit sa alak. Nakaupo lang ako sa tabi niya, tahimik at nakayuko, at pilit nilulunok ang bukol sa lalamunan ko.

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto ng isang kuwarto. Lumabas si Sky, suot ang simpleng puting t-shirt at shorts. Napatigil siya nang makita kaming dalawa ni Rafael sa sala.

“Sky, halika rito,” tawag ni Tito Manuel at bahagyang ngumiti. “Umupo ka muna dito sa tabi ni Papa.”

Napatingin si Sky kay Tito Rafael, pagkatapos ay sa akin, bago dahan-dahang lumapit at umupo sa tabi ng ama niya sa kabilang parte ng sofa. Tahimik lang ang buong bahay, tanging tunog ng basong nilalapag at paglagok ni Rafael ang maririnig.

Parang ang bigat ng hangin sa loob ng bahay. Pakiramdam ko, kahit bahagyang ingay ay puwedeng pagsiklabin ang tensyon sa paligid. Hindi ko alam kung saan hahawak o kung dapat ba akong magsalita. O tumakbo na lang kaya ako palabas?

“Sky,” sabi ni Tito Manuel habang nakangisi, itinuturo si Rafael. “Ito pala si Ninong mo. Si Ninong Rafael mo. Matagal kaming nagkasama sa barko dati, halos ilang taon din ’yon.”

Napatingin si Sky kay Rafael, bahagyang kumunot ang noo na parang nagulat, bago siya napilitang ngumiti at bumati. “Good evening po, Ninong.” Tumayo siya at tumitig kay Rafael habang nagmamano. Parang nang-aakit.

Tumango lang si Rafael, medyo malamig ang ekspresyon pero ramdam ko ang puwersa ng kanyang presensya. Kita kong bahagyang lumuwag ang pagkakahawak niya sa baso, pero hindi nawala ang galit sa mga mata niya.

Nagbuhos ulit ng alak si Tito Manuel at natawa nang maalala ang nakaraan.

“Pare, naaalala mo pa ba? ’Yung sa may Singapore tayo dinala ng mga kapitan natin sa club. May mga babaeng halos hubad na nagkakandarapa sa atin!”

Napangiti si Rafael, pero hindi iyon masayang ngiti, parang pilit lang.

“Naku, anak,” dagdag ni Tito Manuel habang kinakausap si Sky pero nakatingin sa akin. “Ang tatay mo at Ninong mo, aba, wala pa akong asawa noon, kung sino-sinong babae ang pinagsaluhan naming dalawa! May mga pagkakataon, isang babae dalawa kaming kakantot nang sabay. May time naman, magpapalit kami ng partner.” Madaldal na kuwento ni Tito Manuel habang iwinawasiwas pa ang mga kamay.

Hindi pa siya natapos magkuwento at dinugtungan pa matapos uminom ng alak. “Eh kaso, nagsawa rin kami sa puro babae. Kaya alam mo na, may mga tropa kami noon sa barko, sinubukan naman naming tikman ang mga bakla. Aba, masarap din pala! Mas maalaga, mas… masuyo. Mas alam nila ang kiliti naming mga barako.”

Tumawa siya nang malakas, parang proud na proud sa kuwento niya. Pero ako, napalunok nang malakas at napayuko. Pakiramdam ko sinasadyang iparamdam ni Tito Manuel ang bigat ng sinabi niya, na para bang may ibig siyang ipahiwatig sa sitwasyon namin ngayon.

Ramdam ko rin ang tensyon kay Rafael, bahagyang kumapit ang kamay niya sa hita ko. Mahigpit at parang pinipigilan ang sarili na sumabog. Hindi ko alam kung dahil naiinis siya sa sinabi ni Tito Manuel o dahil nakakaramdam na rin siya ng libog.

Tahimik lang si Sky, nakatingin kay Rafael, halatang naiilang din sa naririnig. Para akong nanliliit habang naroon, pakiramdam ko ako mismo ang pinapatamaan ng mga biro ni Tito Manuel.

“Uy, mga bata,” tawag ni Tito Manuel sabay abot ng bote ng alak. “Tikim naman kayo, hindi masamang makisama paminsan-minsan.”

Kinuha ni Sky ang baso mula sa kanyang ama, medyo mabigat ang mukha, pero tumagay din. Tahimik lang siyang nakaupo sa kabilang dulo ng mesa. Ako naman, medyo nag-alangan pero dahil naroon si Rafael, para bang wala akong pagpipilian. Kinuha ko rin ang baso at ininom ang alak. Mapait, pero inubos ko pa rin.

Ramdam ko ang mga mata ni Sky na ayaw tumingin sa akin. Ako naman, pilit na iniiwas ang paningin ko sa kanya. Para kaming dalawang estranghero na nasa iisang lugar.

Napansin iyon ni Tito Manuel kaya bahagya siyang sumandal sa upuan at ngumisi. “O, bakit parang may tampuhan kayo? Magkaibigan kayo ’di ba? Kanina pa kayo hindi nagkikibuan ah,” sabi niya na parang nanunukso.

Kumamot ng ulo si Sky at hindi nagsalita. Ako naman, napalunok lang at tumingin sa alak na nasa baso ko, parang gusto kong lamunin na lang ako ng upuan sa hiya.

“Hay naku, mga bata ngayon…” natatawang sabi ni Tito Manuel. “Kung ano man ’yang drama n’yo, ayusin n’yo na. Sayang ang alak kung iinom kayo nang nakasimangot.”

Tumingin siya kay Rafael at kumindat, “Pare, tingnan mo nga naman, ang suwerte talaga natin sa kama.”

Napatingin ako kay Rafael, pero hindi siya ngumiti. Tahimik lang siya, pero ramdam ko ang bigat ng kamay niya sa hita ko. Mahigpit, parang gusto niyang iparamdam na nandiyan siya. Hindi ko alam kung para akong pinoprotektahan o nag-iinit na siya.

Tahimik lang kaming apat sa mga sumunod na minuto. Ramdam ko ang tensyon at parang ang sikip ng hangin sa sala. Lalo na kapag naiisip ko ang bigat ng tingin ni Sky. Hindi ko alam kung galit, nasasaktan, o pareho.

Napasinghap ako nang biglang umakbay si Tito Manuel kay Sky at sa hindi ko inaasahan, hinawakan niya ito sa batok at mariing hinalikan sa labi.

Parang tumigil ang oras. Napabuntong-hininga ako, hindi ko alam kung ano ang mararamdaman. Gulat, takot, o… libog? Hindi ko maalis ang tingin ko sa dalawa, sa paraan ng paghawak ni Tito Manuel sa mukha ni Sky, parang pagmamay-ari niya ito.

“Ti–Tito…” mahina kong sambit, hindi ko alam kung para pigilan sila o para lang ipaalam na nandito kami.

Pagkatapos ng ilang segundo, bumitaw si Tito Manuel, nagpunas ng labi, at tumawa. “Bakit ganyan ang mukha mo, Pierre?”

Hindi ako sumagot, hindi ko alam kung paano magre-react. Tumingin ako kay Sky. Hindi siya mukhang nagulat. Para bang sanay na siya sa ginawa ng ama niya. Wala siyang emosyon na ipinakita.

“Hindi mo ba alam?” sabi ni Tito Manuel, nakangisi habang nagsasalin pa ng alak. “Hindi ko naman talaga anak si Sky.”

Napatingin ako ulit kay Sky at naghihintay ng paliwanag. Pero nanatili lang siyang tahimik habang nakayuko.

“Puta ko siya,” dagdag pa ni Manuel at diretsong tinitigan ako na parang inaasar ako. “Siya naman ang may gustong pumalit sa mama niya, kaya puta ko na siya. Masarap naman, ’di ba, Sky?”

Tumango lang si Sky nang bahagya, parang wala nang lakas para tumutol pa.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Ang gulo ng utak ko. Dapat ba akong maawa? Dapat ba akong magalit? Pero sa ilalim ng lahat ng iyon… ramdam ko ang init sa katawan ko.

Napalunok ako at umiwas ng tingin. Nahuli ko ang kamay ni Rafael na nakahawak pa rin sa hita ko, mas mahigpit ngayon, parang ayaw niyang pakawalan.

“Wala kayong dapat ikahiya,” tuloy ni Tito Manuel. “Wala namang masama kung magsaya kayong dalawa.” Ngumisi siya ulit, saka nagbuhos ng alak sa baso niya at ininom iyon na parang walang nangyari.

Napatitig ako kay Tito Manuel, hindi pa rin ako makapaniwala sa narinig ko. “Puta ko siya…” umuugong sa utak ko ang mga salitang iyon.

Pero bago pa ako makasagot, naramdaman kong hinila ni Rafael ang panga ko at siniil ako ng halik sa labi. Mainit, mariin, at parang galit. Hindi iyon halik na punong-puno ng lambing gaya ng nakasanayan ko. Halik iyon na puno ng pangangailangan at puno ng tanong.

“Hmmm—!” Napaatras ako, pero lalo niya lang niya hinigpitan ang pagkakahawak sa batok ko. Nang bumitaw siya ay ramdam ko ang mainit na hininga niya sa mukha ko.

“Sabihin mo sa akin, Pierre…” malamig ang tono ni Rafael. “Totoo ba? Tinira ka ba ng kumpare ko? Tinira ka ba ni Manuel? Nagpakantot ka ba sa kanya?!”

Mainit pa ang labi ko mula sa halik ni Rafael nang bigla siyang bumitaw at tumayo sa harap ko. Mabigat ang dibdib ko at ramdam ko ang panlalamig ng buong katawan ko.

“Sabihin mo sa’kin, Pierre,” mariin ang tinig niya, halos pabulong pero puno ng apoy. “Totoo ba iyon?!”

Napatigil ako. Parang tinamaan ng kuryente ang buo kong katawan. Hindi ko alam kung saan ako titingin. Kay Rafael ba na puno ng galit ang mga mata, o kay Tito Manuel na nakasandal lang sa sofa, hawak ang baso ng alak at nakangisi na parang inaabangan ang sagot ko.

“Raf… hindi–” nanginginig kong sagot pero hindi ko naituloy.

Wala na siyang sinayang na oras. Hinugot niya ang cellphone niya sa bulsa at halos ipagduldulan iyon sa mukha ko. “Wag mo akong gawing tanga, Pierre. Tignan mo ’to!”

Parang sumikip ang mundo ko. Kita ko ang sarili ko sa litrato. Nakaluhod, magulo ang buhok, subo ko ng sagad ang burat ni Tito Manuel. Kita ang mukha ko at walang maitatanggi roon.

Parang may umikot na apoy at yelo sa sikmura ko nang sabay-sabay. Hindi ako makapagsalita.

“Ano to, ha?!” halos pasigaw na tanong ni Rafael. “Sabihin mo sa’kin na hindi totoo to!”

Naramdaman ko na lang ang pagtulo ng luha ko. Umiling ako nang mariin. “Hindi ko– hindi ko sinasadya… nadala lang ako ng galit ko…”

“Hindi mo sinasadya?” napatawa siya ng mapait pero ramdam ang poot. “Ano iyon? Bigla ka na lang sinagasaan ng rumaragasang burat? Pierre, sa kakumpare ko pa talaga?”

Tahimik lang si Tito Manuel, umiinom ng alak, at parang aliw na aliw sa eksenang nakikita. Lalo akong kinilabutan.

“Umamin ka na lang!” sigaw ni Rafael na halos nanginginig ang buong katawan niya sa galit. “Bago ako tuluyang mabaliw!”

Hindi ko na kinaya. Parang sumabog ang dibdib ko sa bigat ng lahat. Tumayo ako, tinakpan ang mukha ko at humikbi nang malakas. “Oo na!” sigaw ko pabalik. “Oo na, nangyari nga! Kinantot ako ni Tito Manuel!”

Tahimik ang buong bahay. Pati si Tito Manuel ay napahinto, napangisi ng bahagya, at parang nagtagumpay siya.

“Pero lasing ako noon!” dagdag ko, halos hindi na makahinga. “at galit na galit sa’yo… wala na akong magagawa, nangyari na…”

Halos mahulog ang baso sa kamay ni Rafael sa narinig niya. Nakatitig lang siya sa’kin, parang hindi makapaniwala. Kita ko ang luha sa mga mata niya, pero galit ang mas nangingibabaw.

“Bakit hindi mo agad sinabi?!” halos pasigaw pero paos na ang boses niya. “Bakit kailangan kong malaman mula sa iba?”

“Dahil takot ako!” sigaw ko rin sa nanginginig na boses. “Takot akong mawala ka kahit ginawan mo rin ako nang masama! Takot akong magalit ka sa’kin–”

Pero hindi ko na natapos dahil bigla niya akong niyakap nang mahigpit, halos durugin ang katawan ko sa lakas ng yakap niya. “Putang ina ka, Pierre,” bulong niya sa tenga ko, nanginginig ang boses. “Hindi mo alam kung gaano ako nasaktan…”

Natahimik ang sala at tanging mga hikbi ko lang ang maririnig. Sa gilid ng mata ko, kita kong napangisi si Tito Manuel, uminom pa ng alak na parang nanonood lang ng palabas.

Tumigil ang katahimikan nang biglang sumandal si Tito Manuel sa sofa at ngumisi na parang demonyo.

“Alam n’yo…” nagsimula siya, malumanay lang ang tono pero ramdam ang lalim ng tinig. “Kung ako sa inyo, tapusin na natin ’to ngayon. Tutal, pare, nakantot ko na si Pierre… bakit hindi na lang tayo magpalit?”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. “Ano?!” sigaw ko at napaatras ako ng kaunti.

Tumawa lang si Tito Manuel at tumingin kay Rafael, para bang nang-aakit. “Ikaw muna kay Sky, ako naman ulit kay Pierre. Wala nang pagtatago, wala nang drama. Parehas na kayong may atraso sa isa’t isa. Mas magaan sa dibdib kung makaganti, hindi ba?”

“Tito Manuel, tigilan mo ’yan!” sigaw ko ulit habang nanginginig ang boses. Pero wala na akong nagawa nang marinig ko ang mabigat na hininga ni Rafael.

Kabanata 30

Swap

Nakayuko si Rafael habang nakatayo, pero kita ko ang panginginig ng panga niya. Ang mga kamao niya ay mahigpit ang pagkakasara. Kita ko rin ang basong hawak niya na wala nang laman. Nilapag niya iyon nang madiin sa lamesita at saka tumingin nang diretso kay Tito Manuel.

“Tama ka, Manuel,” mahinang sabi ni Rafael, pero ramdam ang poot. “Siguro nga dapat lang.”

Parang gumuho ang tuhod ko. “Rafael, hindi…” halos pabulong kong pagtutol, pero hindi niya ako tiningnan.

Tumawa si Tito Manuel na parang batang nakakuha ng laruan. “Yan ang sinasabi ko, pare. Ganyan dapat! Dapat patas.”

Tinawag niya si Sky na tahimik lang kanina na nakaupo sa gilid. “Sky, halika rito.”

Nag-aalangan si Sky pero lumapit din, halatang naguguluhan sa sitwasyon. Umupo siya sa tabi ni Rafael, at bago ko pa maunawaan ang nangyayari, bigla siyang hinila ni Rafael at hinalikan sa labi. Mariin at galit na galit.

“Rafael!” sigaw ko, pero wala na siyang pakialam.

Napangisi si Tito Manuel at tumayo, umupo malapit sa akin sa sofa. “O, Pierre… ako naman ang bahala sa’yo,” sabi niya habang hinahaplos ang braso ko. Ramdam ko ang init ng palad niya at ang kilabot na gumapang sa likod ko.

Hindi ko alam kung iiyak ako o sisigaw. Gusto kong tumakbo pero parang nanigas ang katawan ko. Tumingin ako kay Rafael, umaasang titigil siya. Pero nakita ko lang kung paano niya hinila si Sky papalapit sa kanya at hinalikan nang mas mariin at mas mapusok. Nakatitig siya sa akin nang diretso sa mga mata ko. Nanghahamon.

Parang mabibingi ako sa lakas ng tibok ng puso ko. Lasing na si Rafael, galit na galit, at ako naman ay parang wala nang lakas para lumaban.

“Halika na, Pierre. Ang Tito Manuel na ang bahala sa’yo.” Malalim ang boses ni Tito Manuel na nang-aakit.

Nakaupo siya sa dulo ng sofa at ibinuka ang mga hita niya na para bang may ipinagmamalaki. Hinila niya ako pakandong habang tanaw ko naman sa kabilang dulo ng sofa sina Rafael at Sky. Nakangisi si Sky sa akin habang patuloy siyang humahalik kay Rafael.

Gumaganti ba siya sa akin?

Napatingin ako kay Rafael, naghahanap ng kahit konting awa, pero wala talaga. Seryoso ang mukha niya, hindi man lang kumukurap. Parang sinasabi ng tingin niya na kaya ko rin ang ginagawa mo. Kaya kong tumikim ng iba.

Huminga ako nang malalim. Kung ito ang gusto niya, ibibigay ko. Pero hindi ako papayag na ako lang ang luluhod at magmamakaawa sa huli. Dapat pareho kami. Ayaw kong ako lang ang kawawa rito.

Umayos ako ng upo sa ibabaw ni Tito Manuel at gumiling nang madiin. Ramdam ko sa ilalim ko ang matigas niyang burat. Narinig ko naman ang mga ungol niya. “Puta ka, Pierre. Bibigay ka rin naman pala. Ang sarap mong gumiling sa ibabaw.”

Nang marinig iyon ni Sky, hindi rin siya nagpatalo. Umibabaw siya sa kandungan ni Rafael at gumiling rin kahit na may mga saplot pa kaming suot-suot.

“Ahmmmm… Ang galing mo, inaanak…” rinig kong ungol ni Rafael.

Lumuhod ako agad sa malamig na sahig. Ramdam ko ang hapdi sa tuhod ko pero binalewala ko ito. Hinawakan ko ang shorts ni Tito Manuel at hinila ito pababa. Agad kong naramdaman ang init ng burat niya sa palad ko. Jinakol ko ito at dinilaan ang ulo. Napangisi si Tito Manuel at halatang nag-eenjoy sa bawat segundo. Hinubad niya rin ang suot niyang pang-itaas kaya naman hubo’t hubad na siya sa harap ko.

Sa gilid ng paningin ko, nakita ko si Sky. Nagulat ako nang kusang lumuhod siya sa harap ni Rafael at ginawa ang parehong bagay. Nakikipagpaligsahan ba siya sa akin?

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Para kaming nasa isang paligsahan. Ako at si Sky, nakaluhod sa harap ng dalawang maskuladong lalaki na tahimik lang na nanonood. Parang gusto kong ipamukha kay Rafael na kahit anong mangyari, kaya kong sumabay. Hindi ako magpapatalo.

Isinubo ko nang buo ang matabang burat ni Tito Manuel. Nahirapan man noong una ngunit hindi ko pinakitang nahihirapan ako. Eksperto ko itong isinubo at nilulon hanggang sa lalamunan ko.

Ramdam ko ang init at bigat nito sa loob ng bibig ko. Pinilit kong hindi mabilaukan. Nang sumayad na ang ilong ko sa kanyang puson, dahan-dahan na akong kumilos pataas-baba. Hindi siya nakatiis at sinabayan niya ang galaw ko. Sa bawat ulos niya, naririnig ko ang mahihinang ungol niya, at sa isang iglap, parang nakalimutan ko ang lahat. Ang sakit, ang galit, ang takot. Hindi ko man maamin, nabalot na ako ng libog.

Sinilip ko si Sky. Pareho kami ng ginagawa. Halos sabay ang galaw namin, para bang may silent competition kami. Nakatingin sa amin si Rafael, hindi ko mabasa ang mukha niya. Galit ba siya? Nasisiyahan? O nasasaktan din tulad ko?

Pero isang bagay ang sigurado ako. Ayaw kong tinitingnan niya ako na parang mahina.

Ramdam ko ang bigat ng bawat hinga ko habang patuloy akong nakaluhod sa malamig na sahig. Mainit ang palad ko sa paghawak kay Tito Manuel sa kanyang bayag habang chinuchupa ko siya. Sa bawat ulos ng balakang niya, lalo lang niya nasasagad ang kanyang matabang burat. Napuno na ng laway ang kanyang kahabaan dahil sa pagchupa ko.

“Ahhh… ganyan nga, Pierre…” ungol niya, ramdam ko ang init at hiya na nagsasabay sa katawan ko.

Pinilit kong i-relax ang lalamunan ko. Bawat ulos ni Tito Manuel ay halos sumagad sa dulo ng lalamunan ko. Napakapit ako sa kanyang hita para hindi matumba. Nararamdaman ko ang pag-igting ng muscles niya sa bawat ulos, at naririnig ko ang mabigat niyang hinga sa itaas ko.

Sa gilid ng mata ko, tiningnan ko muli si Sky. Pareho kaming nakaluhod. Nakasubo pa rin siya kay Rafael na nakabalandra ang maskuladong katawan. Halos sabay ang galaw naming dalawa ni Sky, parang may kumpas na sinusundan. At sa tuwing maiisip kong nanonood si Rafael sa akin habang ginagawa ko ito, lalo lang akong ginaganahan.

Kung gusto mong makita ako sa ganitong sitwasyon, eto na. Tingnan mo ako hanggang sa huli.

Mas lalo kong sinagad. Isinubo ko nang buo si Tito Manuel, ramdam ko ang init at tigas niya hanggang sa dulo. Napamura siya at napakapit sa ulo ko.

“Putang ina, ang galing ng bibig mo… Ang galing nitong anak-anakan mo, Rafael! Nggghhhh…”

Narinig ko si Rafael na umungol din, mababa at mabigat, habang nakahawak sa buhok ni Sky at dinidikdik ito sa burat niya. Nagpatuloy ako at ayaw kong magpatalo. Hindi ko na alintana ang laway na tumutulo sa baba ko, gusto kong marinig si Tito Manuel na mas malakas pang umungol.

Sa bawat sagad ng burat niya sa bibig ko, nararamdaman kong namamaga na ang lalamunan ko, pero hindi ako umatras. Lalo lang akong lumapit at pinigilan ang sarili kong huminga.

“Shit, Pierre… konti na lang–” huminto si Tito Manuel at marahas na huminga, pinipigilan ang sariling labasan. Ramdam ko na halos labasan na siya pero pinipigilan niya lang. Narinig ko ring pinigil ni Rafael ang sarili niya. Malakas ang paghinga niya habang hawak si Sky sa ulo nito.

Pareho silang hindi pa nilalabasan. At doon ko naramdaman na mahaba pa ang gabing ito para sa aming lahat.

Hindi pa rin ako makatingin nang diretso kay Rafael, pero ramdam ko ang titig niya. Parang gusto niyang basahin ang utak ko habang nakaluhod pa ako sa harap ng kumpare niya.

Bigla akong hinila ni Tito Manuel patayo. “Tama na muna ’yan, Pierre,” sabi niya sabay kindat kay Rafael. “Palitan naman natin. Tikman naman natin ’yung mga butas nila.”

Bago pa ako makatanggi, pinadapa niya ako sa malambot na sofa. Ramdam ko ang malamig na leather sa dibdib ko at ang kaba na halos sumabog sa dibdib ko. Naririnig ko ang kaluskos sa tabi ko. Si Sky, pinadapa rin sa kabilang dulo ng sofa.

“Relax lang,” bulong ni Tito Manuel, mainit ang hininga niya sa tenga ko. Napakagat ako ng labi ko.

Ramdam ko ang dalawang kamay niya na dumaan sa baywang ko at hinubad ang lahat ng saplot ko. Bahagyang ibinuka ni Tito Manuel ang mga hita ko at nilamas ang malaman kong puwitan. Napapikit ako nang maramdaman kong hinalikan niya ang pisngi ng puwet ko. Sa una’y marahan, parang tinitikman, saka dumiretso siya sa pagdila sa butas ko.

“Ahhh…” hindi ko napigilang mapaungol nang maramdaman kong nilalaro ng dila niya ang butas ko. Mainit, basa, at sobrang nakakalibog. Napakapit ako sa gilid ng sofa.

Sa kabilang dulo, naririnig ko ang ungol ni Sky. Pareho kaming nakakapit sa magkabilang dulo ng sofa nang hubo’t hubad. Ang dalawang barako ay nakaluhod sa likod namin na nasa gitna ng sofa. Ramdam ko pa ang bahagyang pag-uga ng sofa sa bawat galaw ng dalawang barako.

Napatingin ako sa likod ko. Si Rafael, nakaluhod, nakasubsob sa pagitan ng hita ni Sky, para bang sabik na sabik din siyang matikman ang bagong putahe. Nang tumingin siya sa akin, may apoy sa mga mata niya. Parang sinasabi niyang hindi pa kami tapos, at mamaya ay ako naman ang kakainin niya nang buo.

Hindi ko na alam kung hiya ba o libog ang nangingibabaw sa akin. Pinagdidiinan na ni Tito Manuel ang dila niya sa butas ko, pinapaikot-ikot na parang wala nang bukas. Napapasigaw ako sa sarap at pilit na tinatakpan ang bibig ko ng kamay.

“Putang ina, pare,” tawa ni Tito Manuel habang hindi humihinto, “ang sarap nitong anak-anakan mo.”

Narinig ko si Rafael na gumanti ng tawa. “Masarap din ’tong anak mo, pare.” Balik niya. Kumirot ang puso ko sa sinabi ni Rafael. Nagseselos ako.

Ramdam ko ang init ng kamay ni Tito Manuel sa balakang ko habang pinadadapa niya ako sa sofa. Sa kabilang dulo, narinig ko ang boses ni Rafael na mababa at may diin.

“Pare, tingnan natin kung sino ang mas matagal labasan,” hamon niya.

Tumawa si Tito Manuel sa hamon ni Rafael. “Game, pare. Tingnan natin kung sino ang unang bibigay.”

At doon na nagsimula ang laban ng dalawang barako. Nagpaligsahan sila hanggang sa wala nang naririnig sa buong sala kundi ang mga ungol, hingal, at hampas ng laman sa laman. At sa gitna ng init ng labanan, may isang bagay ang tiyak. Wala nang gustong matalo sa init ng laman.

A/N

Please follow me sa Inkitt or sa Dreame in case na may magreport ng stories ko. Same name lang, HeroticaGrey

Kabanata 31

Competition

Itinutok ni Tito Manuel ang kanyang matabang burat sa masikip kong butas. Sa unang ulos niya pa lang, napasubsob ako sa sofa at napakagat ng labi. Nabubuka lalo ng kanyang burat ang puwit ko. Mas mataba ang burat niya kaysa kay Rafael. Kahit nakantot niya ako kaninang hapon, parang hindi masasanay ang butas ko sa sukat niya.

“Ahhhh!” halos mapasigaw ako, pero kagat-labi kong pinipigilan. Tiningnan ko naman si Rafael na pinasok na rin ang burat niya kay Sky. Nakangisi siya at nakabaling sa akin. Nanghahamon siya sa akin.

Plak! Plak! Plak!

Malalakas ang tunog ng balakang ni Tito Manuel sa bawat pagdiin niya sa akin. Ramdam ko ang pawis niya na dumidikit sa likod ko habang dino-dogstyle niya ako sa sofa. Ang bigat ng katawan niya ay dama ko sa bawat ulos niya.

Sa kabilang dulo, narinig ko rin si Sky na napaungol na din at halos sabay sa akin.

“Ahhh– N-Ninong!” sigaw niya at natawa si Rafael nang mayabang.

“Pare, mukhang ako ang mauuna!” sigaw ni Rafael. Umulos pa siya nang mas mabilis at mas malakas kaya rinig sa sala ang salpukan ng pawisan nilang katawan.

Plak! Plak! Plak!

“Mauna ka na talaga, masikip pa ’yan!” sagot ni Tito Manuel, sabay biglang diin ng balakang niya kaya napasigaw ako.

“Ahhhh– ohhh! Tito!”

Mas bumilis pa ang ritmo nila. Halos sabay-sabay na ang mga tunog ng sofa, ang hingal namin, at ang mga daing namin sa sarap na nararamdaman.

Plak! Plak! Plak!

Plok! Plok! Plok!

Ramdam ko na ang init ng hininga ni Tito Manuel sa batok ko at parang gusto niyang iparamdam kay Rafael na hindi siya magpapatalo. Sa bawat ulos niya, halos bumaluktot ang tuhod ko.

“Ang sarap mo, Pierre. Ang sikip-sikip mo rin. Ang sikip ng butas mo… Pare, ako yata ang mauuna…” sabi niya, sabay madiin na ulos.

“Ahhhh! Haaaahhh!” halos lumabas ang boses ko sa pagod at sarap.

Nilingon ko si Rafael at nakita ko siyang pawis na pawis, pero hindi pa rin bumibitaw. Halatang gusto niyang ipakita kay Tito Manuel na siya ang mas magaling sa kanila. Na kahit umaayuda siya, matagal siyang lalabasan.

Sa sandaling iyon, parang wala nang ibang mundo. Ang maririnig mo lang ay ang paulit-ulit na Plak! Plak! Plak! na tunog sa sala at ang magkahalong ungol naming apat.

Hingal na hingal pa ako nang biglang hinila ako ni Tito Manuel para umupo sa kandungan niya.

“Tangina, dito ka naman sa ibabaw ko,” utos niya, sabay hila sa balakang ko.

Napaatras ako nang konti, pero sumunod din ako, at ramdam ko ang init ng balat niya. Dahan-dahan akong umupo, at nang maramdaman ko siyang pumasok muli, napaungol ako nang malakas.

“Ahhhhhhh!” halos mapakapit ako sa balikat niya.

“Ganyan nga, puta,” bulong niya at hinalikan ako nang todo. Aayaw pa sana ako ngunit nagpumilit ang kanyang makasalanang dila na pumasok sa aking bibig. Hawak niya rin ang baywang ko para tulungan akong magtaas-baba sa kanyang burat.

Plak! Plak! Plak! tunog ng pag-upo ko sa kanya.

Sa kabilang sofa, naririnig ko si Rafael at Sky, pareho na ring hinihingal. Nakapatong rin si Sky sa kandungan ni Rafael at gumigiling sa ibabaw.

Narinig ko ang tawa ni Rafael. “Pierre, galingan mo, baka ako pa ang maunang labasan sa amin ni Manuel,” tukso niya na parang hinahamon ako. Para bang pinapalabas niya na mas magaling si Sky kaysa sa akin.

Napakagat ako ng labi, parang ayokong magpatalo. Kaya lalo kong binilisan ang pagtalbog sa ibabaw ni Tito Manuel. Ginamitan ko pa siya ng pangmalakasan kong muscle control.

Plak! Plak! Plak! Mas mabilis at mas malakas na ang pagtalbog ko sa ibabaw ni Tito Manuel.

“Ahhhh! Tito! Haaaahhh!” halos mawalan ako ng boses. Ramdam ko ang bawat ulos niya sa loob ko habang hawak niya ako para mas madiin.

“Putangina, ang sumikip lalo,” bulong ni Tito Manuel, pawis na pawis na rin.

“Mmmhhh– ahhhh!” halos mapasigaw ako habang nakatingin kay Sky na sarap na sarap sa pagtalbog sa ibabaw ni Rafael.

Nakakunot ang noo ni Rafael pero halatang libog na libog, pinapanood kami.

“Masarap ba, Pierre?” tanong niya, halos nanunukso.

“Oo… ahhh! Ang sarap!” halos mapasigaw ako.

Plak! Plak! Plak!

Tumatalbog na ako sa kandungan ni Tito Manuel na parang wala nang bukas. Hinawakan niya ang dibdib ko, nilamas, habang bumabayo paitaas sa bawat bagsak ko. Nang di siya makuntento, nilaro ng kanyang dila nang salitan ang utong ko. May pakagat-kagat at may paikot na pagdila na lalong nagpa-ulol sa akin sa sarap.

Narinig ko rin si Sky, hinihingal na rin at halos maiyak sa sarap.

“N-Nong… ahhhh!”

Napangisi si Tito Manuel. “Pare, baka ikaw ang maunang labasan!” biro niya habang gigil pa sa pag-ulos pataas sa akin.

“Hindi ah,” balik ni Rafael, sabay mas malakas na Plak! Plak! Plak! sa puwit ni Sky.

Ramdam ko na malapit na rin ako pero pinipigilan ko. Hindi ako magpapatalo.

Idinantay ko ang kamay ko sa tuhod ni Tito Manuel sa likuran ko. Pawis na pawis ako, halos hindi ako makahinga sa tindi ng nangyayari. Ramdam ko ang init ng balat ni Tito Manuel habang dahan-dahan siyang umiba ng puwesto. Iniikot niya ako at pumatong sa akin sa sofa.

Nakadagan siya sa dibdib ko, mabigat at nakakapanghina. Naririnig ko ang mabilis na tibok ng puso ko at ang malalim na hinga niya na parang umuungol sa bawat paglapit ng mukha niya sa akin. Hinalikan niya akong muli. Laplap kung laplap. Palitan ng laway.

Naramdaman ko ang kamay niya sa magkabilang gilid ko at parang sinasakal ako ng presensya niya. Bahagyang gumagalaw ang sofa nang simulant niya ang pagkantot sa akin. Sa bawat pag-urong at paglapit ng katawan niya sa akin, ramdam ko ang bawat sukat at ugat ng kanyang burat. Sa bawat galaw niya, halos mapakagat ako sa labi niya para hindi mapasigaw.

“Pierre…” mahinang ungol niya, mababa at paos, parang nagmamakaawa pero gigil pa rin. Napakapit ako sa balikat niya, parang dun ko lang mailalabas ang lahat ng halo-halong nararamdaman ko. Galit, hiya, sarap, at sakit.

Ramdam ko ang bigat ng bawat galaw niya, pabilis nang pabilis. Ang amoy ng alak at pawis ay humahalo sa hangin na mas lalong nagpapainit ng buong katawan ko. Sa gilid ng paningin ko, nakita ko si Rafael na parang mababaliw, kapit na kapit sa bewang ni Sky habang parehong namumula ang mukha nila.

Bawat segundo ay parang humahaba. Halos mawalan ako ng ulirat sa ritmo ng paghinga namin habang nararamdaman ko ang papalapit na pagputok ng tamod ko.

Hanggang sa isang malakas na ungol ang binitawan ni Tito Manuel. Kasunod ang mas madiin na mga galaw na halos ikalubog ko sa sofa. Narinig ko ring sumigaw si Rafael sa kabilang panig ng sofa, at sabay silang huminto. Pare-pareho kaming nanginginig at parang piniga ang lahat ng lakas namin. Walang nanalo sa kanilang dalawa. Sabay nilang pinunlaan ng tamod ang butas namin ni Sky.

Tahimik pagkatapos, tanging mga ungol at hingal ang naiwan. Nakatitig lang ako sa kisame at hindi makapaniwala sa nangyari. Unti-unting tumayo si Tito Manuel mula sa ibabaw ko kaya nahugot ang kanyang burat sa butas ko. Ramdam ko pa rin ang init ng hininga niya sa leeg ko at ang lagkit ng pawis sa katawan ko.

Pagkatapos ng lahat, halos hindi ako makatingin sa kanila. Dahan-dahan akong tumayo at naglakad papunta sa banyo. Umagos ang ipinunlang tamod ni Tito Manuel sa aking mga hita, ngunit hindi ko iyon pinansin.

Ramdam ko pa ang bigat ng katawan ko, nanginginig pa ang mga tuhod ko. Pagkapasok ko, isinara ko agad ang pinto at sumandal dito, parang doon ko lang nailabas ang hininga na kanina ko pa pinipigilan.

Tumingin ako sa salamin. Basang-basa ang buhok ko sa pawis, namumula ang mukha ko, at parang hindi ko na kilala ang sarili ko. Ano ba ’tong ginagawa ko? bulong ko sa sarili ko.

Hindi ako ’to!

Nangilid ang luha sa mata ko hanggang sa tuluyan na itong bumagsak. Napaupo ako sa malamig na tiles ng banyo, yakap ang sarili ko.

Hindi ko alam kung galit ako, nalilibugan pa, o basag na basag na talaga. Naalala ko si Rafael, naalala ko si Sky, naalala ko ang sarili ko kanina. Parang hindi ako ’yun.

Bumalik sa isip ko ang gabi sa Boracay, kung paano ako niyakap ni Rafael sa tabing-dagat, at kung paano niya sinabing gusto niya ako. Ang mga alaala namin, parang kinukulayan ng dumi ng nangyari ngayong gabi. Napahagulhol ako, pilit pinapatahimik ang iyak para hindi marinig sa labas.

“Hindi ko na alam kung sino ako…” mahina kong bulong, halos pabulong na dasal.

Pagkatapos kong maghilamos, pinunasan ko ang mukha ko gamit ang tuwalya. Pulang-pula pa rin ang mata ko sa kakaiyak pero pinilit kong tumayo at huminga nang malalim.

Kaya ko ’to, sabi ko sa sarili ko, kahit ang totoo, gusto ko na lang mawala sa lugar na ’to.

Binuksan ko ang pinto ng banyo. Amoy alak at pawis ang agad na bumungad sa akin. Humakbang ako pabalik sa sala. At doon ko ulit sila nakita.

Si Tito Manuel, hawak sa bewang si Sky, mabilis na bumabayo sa likod ni Sky. Rinig ko pa ang tunog ng katawan nila na nagbabanggaan.

Plak! Plak! Plak!

Samantalang si Sky, nakaluhod sa sofa at abala sa pagdila at paghalik sa dibdib ni Rafael na nakasandal doon.

Parang sumikip ang dibdib ko. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa katawan ko. Ang sakit, pero wala na akong lakas para magsalita.

Tahimik akong lumapit sa mesa kung saan nakakalat ang mga damit ko. Isa-isa ko itong pinulot, nanginginig pa ang mga kamay ko, saka ako nagbihis. Hindi man lang nila ako napansin. Mas abala sila sa ginagawa nilang pagpapasarap.

Nang maayos ko na ang sarili ko, huminga ako nang malalim at lumingon saglit. Huling tingin ko kay Rafael, nakapikit siya, ninanamnam ang pagdila sa kanya ni Sky, at para bang wala na akong halaga sa kanya.

Tahimik na nanginginig ang mga kamay ko habang isa-isang kinukuha ang mga gamit ko. Ramdam ko ang init ng pisngi ko, hindi dahil sa libog kundi dahil sa hiya at galit.

Habang nag-iisip ako ng susunod na gagawin, bigla kong naalala ang eksenang hindi ko makalimutan. Si Rafael at si Tita Cecil, magkasama sa kuwarto kanina, naririnig ko pa ang mga ungol ni Tita Cecil.

Ano nga bang pinagkaiba noon sa nangyari sa’kin at kay Tito Manuel? May kasalanan din naman si Rafael, ah!

Oo, kasalanan ko. Oo, mali ang ginawa ko. Pero bakit ako lang ang laging mali? Bakit parang kasalanan ko lang lahat? Bakit ako lang ang pinarurusahan?

Naramdaman kong unti-unting bumigat ang dibdib ko. Ganito pala ang naramdaman ni Rafael noong nakita niya ang larawan ko na subo ang burat ni Tito Manuel. Naisip niya sigurong imposibleng pagchupa lang ang ginawa ko, nagpakantot din ako.

Sobrang sakit pala. Parang tinutusok ang puso ko paulit-ulit. Pero kahit gano’n… hindi pa rin patas. Dahil kahit anong paliwanag ko, kahit anong pagtanggi ko, hindi na nawala sa isip ko ang imahe ni Rafael at ni Tita Cecil kanina. Parang kinulong nila ako sa parehong impyerno na pinasok nila. Paikot-ikot ang kaisapang ito sa isip ko.

Pinunasan ko ang pisngi ko. Paglingon ko, nakita ko pa rin sila. Si Tito Manuel na mabilis ang ulos at si Sky na umuungol habang abala kay Rafael. Lalong nadurog ang puso ko.

“Bahala na kayo diyan,” bulong ko sa sarili ko.

Isinuot ko ang tsinelas ko, inayos ang suot kong damit, at dumiretso na akong naglakad palabas. Hindi na ako lumingon. Ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko, parang may batong nakapatong sa dibdib ko. Ang lamig ng gabi pero mas malamig ang pakiramdam ko sa loob.

Kabanata 32

Truth

Madilim na sa labas nang makalabas ako ng bahay nila Tito Manuel. Ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko habang naglalakad palabas ng subdivision. Tahimik ang paligid, tanging tunog lang ng tsinelas ko sa kalsada at ang mabilis na tibok ng puso ko ang maririnig.

Ano bang ginagawa ko? Ano bang nangyayari sa buhay ko? bulong ko sa sarili ko, pilit na pinipigilan ang pag-agos ng luha.

Pagkalampas ko sa guardhouse, biglang may malakas na busina sa gilid ng kalsada.

BEEP! BEEP!

Napatigil ako. Dahan-dahan akong lumingon at nakita ko ang sasakyan ni Rafael. Nakababa ang bintana, seryoso ang mukha niya, at halatang lasing pa rin sa alak at emosyon.

“Sumakay ka,” malamig pero matigas ang boses niya.

Umiling ako at humakbang palayo. Pero umandar ang kotse at humarang sa dinadaanan ko. Bumukas ang pinto sa passenger seat.

“Pierre. Sumakay ka na,” ulit niya sa mas mababang tono pero halatang pigil ang galit.

Naninikip ang dibdib ko. Hindi ko alam kung matatakot ba ako o maiiyak na lang. Pero imbes na sumunod, nanatili akong nakatayo sa gilid ng kalsada at nakatingin lang sa kanya.

Bumaba siya ng kotse at mabilis ang mga hakbang niya papunta sa akin. Hinawakan niya ang braso ko at marahas akong hinila papasok sa passenger seat.

“R-Rafael! Bitawan mo ako!” halos pasigaw kong sabi, pero hindi siya tumigil. Isinara niya ang pinto at mabilis na bumalik sa driver’s seat.

Tahimik ang loob ng kotse nang umandar kami. Ramdam ko ang tensyon, parang mabigat ang hangin. Hindi siya nagsasalita, pero naririnig ko ang malalim niyang paghinga at parang pinipigilan niya ang sarili niyang sumabog.

Galit na galit naman ako habang nakaupo sa tabi niya. Hindi ko na matiis ang pakiramdam ng pagkontrol niya sa lahat ng nangyayari. Lalo na nang maalala ko kung paano siya nasasarapan habang kinakantot si Sky. Bigla akong sumigaw sa upuan.

“Stop the car!” sigaw ko.

Napalingon siya, nagulat pero hindi niya sinunod ang sinabi ko. “I said, stop the car!” mas malakas kong sigaw.

Agad na napuno ng galit ang boses niya. “Pierre, ano ba? Iuuwi kita!” sigaw niya pabalik habang patuloy pa ring nagmamaneho.

“Tama na!” sabi ko, halos umatungal na sa inis. “Hindi ko na kaya! Ihinto mo ang kotse ngayon ’din! Ayaw kitang makasama sa isang lugar, putang ina mo!”

Tumahimik siya sandali, nakatingin sa akin habang humihinga nang malalim. Ngunit hindi nagtagal, sumigaw siya pabalik, “Hindi ka aalis ng wala sa sasakyan ko! Uuwi tayo, at doon tayo mag-uusap!”

Kumapit ako sa gilid ng upuan, ramdam ko ang init ng galit at tensyon sa pagitan namin. “Huwag mo kong pinangungunahan! Huwag kang umastang malinis!” balik ko ngunit hindi na siya nagsalita pa. Pinigilan niya ang sarili niyang sumigaw muli.

Dumaan ang ilang minuto, at bigla kong napansin kung nasaan na kami. Pagdating namin sa bahay, halos sirain na ni Rafael ang pinto mabuksan lang ito gamit ang susi niya. Hinila niya ako papasok ng bahay at halos matapilok ako sa lakas ng pagkakahila niya.

“Anong problema mo?!” sigaw ko, sabay hampas sa kamay niyang nakahawak sa braso ko nang nasa sala na kami.

“Problema ko?!” sumigaw din siya at humarap sa akin na galit ang mukha. “Pierre, nagpatira ka sa ibang lalaki! Alam mo bang nasaktan ako sa ginawa mo?!”

Tumulo ang luha ko, pero pinilit kong magsalita. “Oo! Oo, may kasalanan ako! Aaminin ko na! Pero ikaw ba, Rafael? Wala ka rin bang kasalanan?!”

Napahinto siya at nagulat sa sinabi ko.

“Ano’ng ibig mong sabihin?” malamig ang boses niya, pero halata sa mga mata niya na tinatamaan siya.

“Bakit mo pinaramdam na ako lang ang gusto mo, na ako lang ang pipiliin mo? Sabagay kabit mo nga lang pala ako, kaya normal lang na tinira mo si Tita Cecil! Pero nangako ka na ako lang… bakit kasi nangako ka pa, putang ina! Sana hindi ka na lang nangako!” sigaw ko, tuluyan nang bumigay ang luha ko.

“Alam ko, Rafael. Narinig ko kayo. Nakita ko pa nga si Tita Cecil na gumigiling sa ibabaw mo.” Ani ko.

Halos mapatigil si Rafael, pero hindi siya umiwas. “Hindi ko siya gusto. Hindi ko siya mahal. Ikaw ang gusto ko, Pierre! Ikaw ang mahal ko!”

Itinulak ko siya bago ako sumigaw muli. “Eh bakit mo ginawa?!” halos pasigaw na iyak ko na. Wala na akong pakialam kung may ibang makarinig. “Paano mo nasabi na ako lang kung nagawa mong halikan at tirahin ang asawa ng tatay ko?!”

Tatalikod na sana ako para umakyat sa kwarto nang maramdaman kong hinila ako ni Rafael pabalik. Mabilis niya akong niyakap mula sa likod, mahigpit, at para bang takot na takot siyang mawala ako.

“Rafael, bitawan mo ako!” umiiyak kong sigaw at pilit akong kumakawala.

Pero mas humigpit ang yakap niya, halos maramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso niya sa likod ko.

“Ayaw mo kasi akong pakinggan, Pierre!” halos pasigaw niyang sabi habang nanginginig ang boses. “Ayaw mo akong pagbigyan na ipaliwanag ang lahat! Paano tayo magkakaintindihan?!”

Humarap siya sa akin, at bago ko pa siya maitulak, nanghihinang bumagsak siya sa tuhod sa harapan ko. Lumuhod siya sa akin habang yakap ang aking mga hita.

Nagulat ako at napatigil.

Humawak siya sa magkabilang hita ko at tumingala sa akin. Nakikita kong nangingilid din ang luha sa mata niya.

“Please…” garalgal na ang boses niya. “Huwag na tayong mag-away, Pierre. Hindi ko kayang makita kang galit sa’kin. Hindi ko kayang makita kang umiiyak dahil sa’kin. Nawawasak din ako.”

Natahimik ako, hindi ko alam kung magagalit pa ba ako o maaawa. Ramdam ko ang sakit sa dibdib ko, pero ramdam ko rin ang bigat ng boses niya. Ang pagmamakaawa niya.

Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan iyon, paulit-ulit, para bang sinusuyo ako. “Mahal kita, Pierre. Ikaw lang. Kahit ilang beses mo pa akong saktan, kahit ilang beses mo pa akong itaboy, ako pa rin ’to. Hindi ako aalis sa tabi mo. Hindi kita iiwan. Hindi ko hahayaang maghiwalay tayo…”

Unti-unting lumuwag ang dibdib ko, pero hindi ko pa rin mapigilang umiyak. “Rafael… ang sakit-sakit na kasi. Ang sakit-sakit mong mahalin…”

Tumayo siya, pero hindi inaalis ang tingin sa akin, at muling niyakap ako nang mahigpit. “Alam ko. At ipapaliwanag ko lahat. Please, pakinggan mo lang ako. Bigyan mo ako ng pagkakataon na patunayan sa’yo na ikaw lang talaga ang mahal ko.”

Ramdam ko ang init ng katawan niya at ang panginginig ng kamay niya sa likod ko. Nakasubsob ako sa dibdib niya, at kahit ayaw ko pa sanang magpatawad, ang yakap niyang iyon… para bang unti-unting tinutunaw ang pader na itinayo ko para protektahan ang sarili ko.

Pumanik kami sa kuwarto ko nang magkasundong mag-usap nang maayos. Nasa harap ko siya, nakaupo kami sa gilid ng kama, at ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya bago pa man niya ito sabihin. Tumayo siya sa harap ko, hinawakan ang aking mga kamay, at nagtagal ang kanyang tingin sa akin. Hindi na galit, kundi may halong pangungulila at katotohanan.

“Pierre… kailangan mo nang malaman ang totoo,” malumanay ngunit mariing sabi niya at halos may luha na sa gilid ng mga mata niya. “Hindi ko mahal si Cecil. Hindi ko siya tinitingnan bilang girlfriend ko… fuck buddy lang kami noon pa man. Si Cecil lang ang nagpupumilit na boyfriend niya ako. Pinipilit niyang may relasyon kami. Para sa kanya ay magkasintahan kami. Pero para sa akin, hindi. Iyon ang kasalanan ko, hindi ko nilinaw sa kanya kung ano ba kami. Mas nanaig sa akin na masilayan at makasama ka kaysa linawin ang lahat sa kanya.”

Napatingin ako sa kanya, nakatitig sa bawat galaw ng labi at mata niya. Ramdam ko ang kaba at sakit sa dibdib ko, pero mas ramdam ko ang bigat ng katotohanang matagal na niyang itinago sa akin.

“Lahat ng ginawa niya, lahat ng sinasabi niya tungkol sa amin… pinipilit lang niya, Pierre. Pero ikaw… ikaw ang mahal ko. Nagustuhan na kita mula pa noong una kitang makita,” halos bulong niyang sabi, dahan-dahan habang hinahawakan ang mukha ko, ang pisngi ko.

Pumikit ako, ramdam ko ang init na kumakabog sa dibdib ko. Ang kanyang mga salita… parang suntok sa tiyan, pero masakit at masarap sa parehong pagkakataon.

“Sinubukan kong umiwas sa’yo,” dagdag niya, “pero natalo ako. Natalo sa sarili kong nararamdaman, sa puso ko. Hindi ko kaya, Pierre… hindi ko kayang iwasan ka. Hindi ko kayang tanggihan ang pagkakataon na ibinigay ng tadhana para makapiling ka. Mahal na mahal kita, Baby.”

Hindi ko mapigilan ang luha ko, bumagsak ang mga ito sa mga kamay niya nang iniharap ko sa kanya ang sarili ko.

“Rafael… bakit hindi mo sinabi agad?” mahinang sabi ko sa nanginginig na boses.

Hinaplos niya muli ang mukha ko, isang haplos na puno ng pang-unawa. “Hindi ko alam kung paano, Pierre… natatakot ako na masaktan ka, na baka hindi mo ako maintindihan. Pero ngayon… kailangan na, kailangan mong malaman. Ikaw lang ang mahal ko, ikaw lang ang iibigin ko.”

Niyakap niya ako nang mahigpit, ramdam ko ang tibok ng puso niya sa dibdib ko, ang init ng katawan niya, at ang titig na puno ng katapatan. Para bang lahat ng nakaraan, lahat ng sakit at pangungulila, ay nagtagpo sa yakap na iyon.

Unti-unti akong nagpapahinga sa kanyang yakap, hinahayaan ang puso ko na maramdaman ang lahat ng tapat niyang nararamdaman.

Nakaupo na si Rafael sa tabi ko, nakatingin sa harap at dahan-dahang humihinga. Halos ramdam ko ang bigat ng kanyang dibdib habang iniisip ang susunod niyang sasabihin.

“Baby… kailangan mo ring malaman ang nangyari kay Cecil at sa akin kanina,” malumanay niyang sabi, hindi ako tinitingnan sa unang pagkakataon.

Napatingin ako sa kanya, pilit pinipigil ang sarili kong manginig. “Ano’ng nangyari?” mahinang tanong ko, halos bulong.

“Bago pa sana tayo mag-usap ng hapon, noon pa man ay gusto ko sanang ayusin na ang sitwasyon namin ni Cecil… tuluyan na kaming maghiwalay,” simula niya, hawak pa rin ang aking kamay para magbigay ng lakas. “Pero nagpumilit siya na uminom muna kami ng alak na dala niya galing Singapore bago kami mag-usap. Akala ko simpleng alak lang… pero may halong drugs pala siyang inilagay.”

Napangiwi ako at ramdam ko ang kaba sa dibdib. “Anong…?”

“Hindi naubos ng husto ang alak na ibinigay niya sa akin, kaya panandalian lang ang epekto sa katawan ko,” paliwanag niya. “Pero… may nangyari sa amin. Matagal na rin kasi ang huling sex namin… at siguro, iyon ang rason kung bakit niya ginawa iyon. Nararamdaman niya na sigurong malamig na ako sa kanya.”

Hinawakan niya ang aking mukha, nilalaro ang buhok ko, at dahan-dahan niyang sinabi: “Pierre, gusto kong malaman mo, hindi ko ito sinasadya. Hindi ko gustong maapektuhan ang sa atin…sinubukan kong pigilan si Cecil. Sinubukan kong lumaban… pero ayaw kumilos ng katawan ko. Patawarin mo ako, Pierre…” paliwanag niya habang lumuluha. Ramdam ko ang bigat sa kanyang mga sinabi.

Hindi ko mapigilan ang pagbuhos ng luha sa mata ko. Ang galit, sama ng loob, at lungkot na naramdaman ko dahil sa nangyari, halos sabay-sabay na sumalpok sa akin. Pero sa kabila nito, ramdam ko rin ang sinseridad ng mga salita niya, ang pangako na kahit ano pa man ang nangyari, ako lang ang mahal niya.

Hinaplos niya ang pisngi ko, dahan-dahang ngumiti, at may halong lungkot at pang-unawa sa mga mata niya. “Hindi mo kailangang magmadali sa pagtanggap ng lahat, Pierre. Basta pakinggan mo muna ako. Hayaan mong ipakita ko sa’yo na kahit may nangyari, ikaw lang ang mahal ko.”

Pumikit ako at huminga nang malalim, ramdam ang init ng kamay niya sa akin. Unti-unti, ang bigat ng pangyayari ay nabawasan ng presensya niya, ng katotohanan ng damdamin niya, at ng tahimik na pangako na hindi ako iiwan.

Napatingin ako sa kanya habang lumuluha. Ramdam ang bigat ng lungkot at pagsisisi sa bawat titig niya sa akin. Niyakap niya ako kaya mas lalo lang akong napaiyak. Dahil sa mabilis kong panghuhusga, ang dami kong taong nasaktan. Nadamay si Tito Manuel at si Sky sa gulo ng isip ko. At higit sa lahat, napagtaksilan ko si Rafael.

“Shhh… shhh…” mahina niyang sabi, hinahaplos niya ang likod ko at niyakap nang mahigpit. “Iiyak mo lang yan lahat, Baby. Okay lang, nandito ako sa tabi mo.”

Hinawakan ko ang mukha niya, pinisil ang mga kamay niya sa dibdib ko. Unti-unti, napakalma niya ako sa yakap niya, pero ramdam ko pa rin ang panginginig ko.

“Rafael… Daddy… hindi ko rin ginusto ang nangyari sa amin ni Tito Manuel… nadala lang ako ng galit ko nang makita kong may nangyayari sa inyo ni Tita Cecil. Patawarin mo ako. Kung alam ko lang noong una pa lang na wala kang consent, pinigilan ko siya. Pinagsamantalahan ka niya. Para ka niyang ginahasa sa ginawa niya,” bulong ko, halos lumuluha sa kahihiyang nagawa ko.

“Naiintindihan kita, baby… Hayaan mong ako na ang gumawa ng aksyon laban kay Cecil. Hindi ko hahayaang makagulo siya sa atin.” Sagot niya sa akin.

Tumango ako sa kanya at pinatakan siya ng halik sa kanyang labi. “Mahal kita, Rafael. Mahal na mahal,” sagot ko.

Dahan-dahan siyang yumakap sa akin nang mahigpit, halos nakatago ang mukha ko sa dibdib niya. “Hindi mo alam kung gaano ako nagpapasalamat na mahal mo rin ako…” bulong niya, may halong ginhawa at saya.

Pinisil ko ang balikat niya, dahan-dahang inalog para matulungan siyang huminga nang malalim. “Wala kang dapat ikabahala, Daddy… nandito lang ako. Lahat ng nangyari, kaya nating ayusin ’to… basta magkasama tayo. Simula ngayon, uunawain natin ang bawat isa…”

A/N

Tomorrow, ang “Kapalit ng Lahat” naman ang i-update ko.

Kabanata 33

Reveal

Habang nakayakap sa akin si Daddy Rafael, hinawakan niya ang mukha ko at tumingin sa mga mata ko nang seryoso. “Pierre… gusto kong maintindihan mo… kung ano man ang nangyari sa bahay nila Manuel,” bulong niya sa nanginginig na boses. “Alam ko na ramdam mo rin kung paano ako… paano ko naramdaman na… na may ibang gumagamit sa’yo… na may iba akong ginagamit. At hindi ko gusto iyon. Sobrang sakit… para sa’yo, para sa akin.”

Napailing ako, ramdam ko ang bigat ng sinabi niya. “Rafael… alam ko… naiintindihan ko… nadala lang tayo ng galit natin.” sagot ko, habang pinipisil ang balikat niya.

Tumigil siya sandali, huminga nang malalim, at ipinagpatuloy. “Hindi ko gustong maranasan natin iyon muli. Hindi ko gustong makita ang isa’t isa na nakikipag-sex sa iba… hindi tayo dapat ganyan. Simula ngayon, ikaw lang… ikaw lang ang mahal ko, Pierre. Walang sikreto, walang iba. Pangako,” sabay hawak sa kamay ko at niyakap ako nang mahigpit.

Napaluha ako sa narinig ko at ramdam ko ang sinseridad niya sa bawat salita.

“Daddy… ako rin… ikaw lang ang gusto ko. Simula ngayon, tayo lang. Walang ibang puwedeng pumalit sa’yo sa puso ko. Sa’yo ko lang ibibigay ang katawan ko nang paulit-ulit. Susubukan kong unawain muna ang lahat bago gumawa ng aksyon sa susunod.”

Dahan-dahan kaming nagyakapan pahiga, ramdam ang tibok ng puso namin na magkatugma. Unti-unti, ang tensyon, ang sama ng loob, at ang panghihinayang sa nakaraan ay unti-unting napapalitan ng init, seguridad, pagmamahal at tiwala.

Humahaplos lang si Daddy Rafael sa likod ko habang nakahiga kami sa kama. Tahimik lang ang kuwarto, tanging ang paghinga naming magkasabay at ang palihim na huni ng hangin sa bintana ang naririnig. Ramdam ko kung paano niya ako pinoprotektahan sa simpleng paraan. Ang init ng katawan niya at ang bigat ng braso niya sa balikat ko ay damang-dama ko.

“Baby,” bulong niya nang dahan-dahan lang, “Salamat sa pagtitiwala sa akin. Salamat sa lahat-lahat…”

Napangiti ako at humigpit ang yakap ko sa kanya. “Ako rin… salamat sa’yo, Daddy. Kahit mahirap, hindi tayo naghiwalay. Salamat sa pagpapatawad mo,” bulong ko sa kanyang tenga, halatang nakikinig siya sa bawat tibok ng puso ko.

Mabilis kaming nagkuwentuhan tungkol sa mga simpleng bagay. Kung paano namin na-enjoy ang Boracay, kung anong gusto naming kainin mamaya, kahit yung mga corny jokes na dati lang namin binabalewala. Sa bawat tawa at ngiti niya, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko na unti-unting natutunaw at napapalitan ng init at saya. Para kaming hindi napagod sa araw na ito. Madaling araw na ngunit masaya pa rin kaming nagkukuwentuhan. Parang walang delubyong nangyari kanina.

Hindi kami nagmamadali. Dito sa katahimikan ng kuwarto, dito sa yakap ng isa’t isa, nahanap namin ang katahimikan na matagal na naming hinahanap. Ramdam ko ang pagtitiwala niya, at pinadadama ko rin ang pagtitiwala ko sa kanya. Humihigpit ang yakap ko sa kanya, at parang ang mundo ay umiikot lang sa amin.

“Pwede bang ganito… buong araw lang?” tanong ko, halatang kumakapit sa init niya.

Ngumisi siya, humaplos sa buhok ko at hinalikan ang itaas ng ulo ko. “Oo, Baby. Buong araw, buong gabi… basta’t kasama kita,” sagot niya, at ang tinig niya ay parang musika sa pandinig ko.

Hindi namin kailangan ng ibang bagay. Sa yakap, sa init, at sa tahimik na gabing iyon, ramdam namin ang aming pag-iisa. Ang pangakong simula ngayon, magkasama lang kami, walang ibang makakaapektong iba sa aming pagsasama.

Kinaumagahan, sabay kaming pumasok sa banyo. Mainit ang tubig na tumatama sa balat namin na naglalakbay sa bawat kalamnan at nagtatanggal ng antok at pagod ng gabing iyon. Si Daddy Rafael ay tahimik lang sa tabi ko, humihikbi ang hininga niya sa init ng tubig, at halata ang pagpapahinga.

Habang naglilinis ako sa sarili, naramdaman ko ang kamay niya na dahan-dahang dumulas sa aking balikat, pababa sa likod ko. Napangiti ako sa kakatwang kilig na dulot ng init ng kanyang haplos.

“Baby…” bulong niya, malambing pero may bahagyang pagnanasa sa tono.

Dahan-dahan kong nilapat ang katawan ko sa kanya, pinakiramdaman ko ang init ng balat niya sa ilalim ng aking mga daliri. Tahimik lang kami, pero ramdam ang tensyon sa pagitan naming dalawa. Isang tahimik na pangako, na kahit hindi pa namin tinatapos ang eksena, ramdam na namin ang koneksyon.

Huminga siya nang malalim habang hinihimas ko ang likod niya, pababa sa kanyang baywang. Hindi ko muna iniusad nang mas malalim. Basta’t ang haplos, ang presensya, at ang init ng tubig ang nagpapaalab sa aming dalawa. Sa bawat simpleng galaw, bawat tahimik na hininga, alam ko na pareho kaming sabik, pero pareho rin kaming nagtitiyaga.

Habang nakatingin sa mata niya sa salamin, napansin ko ang ngiti niya. Parang sinasabi niyang “hindi pa natin kailangang matapos, sapat na ang ngayon.” Ramdam ko rin iyon sa sarili ko. Ang simpleng init, ang haplos, ang tahimik na presensya niya, iyan muna ang eksena namin sa banyo.

Paglabas namin ng banyo, basa pa rin ang buhok namin, at amoy pa rin ang sabon sa aming balat. Tahimik lang ang kuwarto ko, pero ramdam namin ang init mula sa aming mga katawan. Hinawakan ko ang mukha ni Daddy Rafael, pinisil ang pisngi niya, at hinanap ang mga labi niya sa isang malambing at matagal nang paghahanap. Tumugon siya, yakap-yakap ako, at dahan-dahang hinalikan.

Humiga kami sa kama, iniayos ang posisyon namin doon. Ako sa ibabaw samantalang siya ang nasa ilalim. Nakahiga siya sa likod, hawak ang aking baywang, at ako’y nakapatong sa kanya, halatang sabik pero maingat. Ang init niya sa ilalim ko ay parang apoy na unti-unting sumasakop sa bawat bahagi ng katawan ko.

Dahan-dahan ko siyang isinubo, ramdam ang tibok ng puso niya sa bawat paghipo ko. Pinapawi ng mga halik at yakap niya ang bawat kaba at takot ko.

“Pierre…” bulong niya, malalim at puno ng pagnanasa, “ang ganda mo… sobra…”

Inilapat ko ang aking katawan nang mas malapit, ramdam ko ang init ng kanyang dibdib at ang bawat galaw ng kanyang kamay sa aking likod. Unti-unti naming pinapalalim ang bawat pagpasok at paglabas ng kanyang kahabaan, sabay ang hininga namin at ang mga malalambing na ungol.

“Rafael… sobrang mahal kita…” sagot ko habang tumatalbog sa init niya.

Hindi kami nagmadali, bawat galaw ay may intensyon, bawat halik ay may damdamin. Ramdam ko ang koneksyon namin. Hindi lang pisikal kundi emosyonal, parang ipinapahayag namin sa isa’t isa na wala nang ibang mahalaga sa mundo kundi kami lang.

Sa huli, ramdam ko ang bigat at init ng katawan niya sa ilalim ko, ang mga kamay niya sa aking baywang at balikat, at sa bawat huling pagtulak, sabay kaming lumabas sa init at saya, magkadikit at magkadikit pa rin, humihingal at may ngiti sa mga labi.

Pagkatapos, humiga kami nang magkadikit, nakayakap, at ramdam ang bawat tibok ng puso ng isa’t isa, isang tahimik at kumpletong pagkakaisa.

Hinihingal pa ako, nakahiga sa dibdib ni Daddy Rafael, ramdam ko pa ang mabilis na tibok ng puso niya at ang mainit na hininga niya sa tuktok ng ulo ko. Parang nawala na ang lahat ng problema sa mundo, kahit sandali lang. Naramdaman kong hinalikan niya ako sa noo, mahigpit ang yakap niya, para bang sinasabi niya na ligtas ako habang nasa mga bisig niya.

Biglang bumukas ang pinto, at ramdam ko agad ang malamig na hangin na sumalubong sa akin. Kasabay ng matinding galit na nagmumula sa isa sa taong hindi ko inaasahan.

Si Tita Cecil.

Ang mga mata niya ay kumikislap sa poot, at halata sa bawat kilos niya na hindi lang simpleng inis ang nararamdaman niya. Poot at galit.

Napabalikwas ako at halos mahulog sa kama. Tumayo si Rafael, pero bago pa niya ako maitulak palayo para magtakip ng kumot, narinig ko na ang tinig na matagal ko nang kinatatakutan.

“PUTANG INA MO, PIERRE!” sigaw ni Tita Cecil, nanlilisik ang mga mata. Nakapamewang siya at nanginginig sa galit.

Hindi ako nakasagot. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Napaatras ako sa kama habang siya ay mabilis na lumapit, at bago pa ako makagalaw.

PAK! Sinampal niya ako at sinabunutan nang malakas. Hinila niya ako pababa mula sa kama. Napasigaw naman ako sa sakit ng ginawa ni Tita Cecil.

“Cecil! Tama na!” sigaw ni Rafael, agad akong inagaw mula sa kanya. Niyakap niya ako at tinakpan ng kumot ang katawan ko, para akong batang umiiyak sa likod niya. Sa ginawa niya, para bang binibigyan niya ako ng proteksyon mula sa umaapi sa akin.

Nagmadali naman siyang nagsuot ng kanyang shorts at matalim na hinarap si Tita Cecil.

“Anong akala mo, Pierre?!” patuloy na sigaw ni Tita Cecil, nanginginig ang tinig. “Maaagaw mo si Rafael ng ganun-ganun lang?! Na parang wala akong pinaghirapan para makuha siya?!”

Halos sumabog na rin ang dibdib ko sa bigat ng nararamdaman. Gusto kong sumagot pero walang lumalabas na salita sa akin. Kahit papaano, tinustusan ni Tita Cecil ang mga pangangailangan ko nang mamatay ang aking ama.

“Cecil, tama na!” sigaw muli ni Daddy Rafael, mas malakas na ngayon. Humarap siya sa kanya, tinataas ang kamay na para bang pinipigilan na siyang lumapit. “Tama na! Hindi mo siya pwedeng saktan!”

Nakatitig lang si Tita Cecil, nangingilid ang luha, galit at sakit ang nakahalo sa mukha niya.

“Aalis ka ngayon sa bahay na ’to, Cecil,” mariing sabi ni Daddy Rafael, ramdam ang panginginig ng kanyang panga. “Hindi mo puwedeng saktan sa sarili niyang pamamahay si Pierre.”

Pero imbes na umalis, tumawa si Tita Cecil nang mapait, “Aalis? Sa bahay na ito? Alam mo bang nakasangla sa akin ang bahay na ’to? Kung wala ako, matagal nang palaboy-laboy ang ahas na iyan! Pinalamon kita tapos iyan lang ang igaganti mo sa akin? Kung alam ko lang na ganyan ang igaganti mo sa akin, matagal na kitang hinayaang mamatay sa gutom!”

Ramdam ko ang pagkabog ng puso ko. Hindi ko alam kung ano ang mas masakit. Ang panunumbat niya o ang tingin niya sa akin na parang ako ang sumira ng lahat.

Nakatitig lang ako kay Tita Cecil, nanginginig pa rin ang tuhod ko sa takot at galit na kanina ko pa pinipigilan. Hindi pa ako nakakabawi ng lakas nang marinig ko si Daddy Rafael na biglang sumagot.

“Tumigil ka na, Cecil,” malamig pero matatag ang boses niya. “Sinungaling ka. Wala namang dokumento na iniwang may utang ang ama ni Pierre sa ’yo.”

Napaangat ang tingin ko kay Daddy Rafael. Ramdam ko ang tibay ng paninindigan niya habang nakatayo siya sa harapan ko, parang pader na hindi matitinag.

“Kung talagang nakasangla ang bahay na ito, nasaan ang papeles? Nasaan ang ebidensya?” dagdag niya, mas matalim ang tingin. “Wala. Dahil walang ganoon.”

Nanlaki ang mata ni Tita Cecil, pero hindi siya agad nakasagot.

“Cecil,” patuloy ni Daddy Rafael, halos may panginginig na rin ang boses niya sa galit. “Ayon sa last will and testament ng ama ni Pierre, siya ang may-ari ng bahay na ito. Nasa hustong gulang na rin siya para pamahalaan ang lahat ng iniwan sa kanya. Kaya kung may dapat umalis dito, ikaw ’yon! Hindi siya!”

Parang tinamaan ako ng kuryente sa mga salitang iyon. Parang may biglang gumaan sa dibdib ko kahit nanginginig pa rin ako sa eksena.

“Hindi mo na pwedeng kontrolin ang buhay niya, Cecil,” dagdag ni Daddy Rafael, mas mahina ang tono pero ramdam ang bigat. “Hindi mo na pwedeng gamitin ang bahay na ito para hawakan siya sa leeg. At kung isusumbat mo na gumastos ka sa pangangailangan at pag-aaral niya, bayad na iyon mula nang tumira ka ng libre rito.”

Natahimik ang kuwarto. Ramdam ang mabigat na hangin sa pagitan naming tatlo. Nakatingin lang si Tita Cecil kay Daddy Rafael, parang hindi makapaniwala na sinagot siya nang ganoon.

Napakagat ako sa labi at napahawak sa braso ni Daddy Rafael. “Tama na, Daddy…” mahina kong sabi, nanginginig pa rin ang boses ko. Pero ramdam kong protektado ako, ngayon lang ako nakahinga nang maluwag.

Pero biglang napatawa si Tita Cecil na parang baliw. Malakas, halos nakakabingi, at may halong pang-uuyam.

“Ano ka ba, Rafael?” aniya, tinatawanan ang sinabi nito. “Ang tapang-tapang mo ngayong ipinagtatanggol mo si Pierre. Nakakatuwa naman.”

Napakunot ang noo ko. Hindi ko nagustuhan ang ngisi niya.

“Alam mo ba, Pierre?” lumingon siya sa akin at puno ng panunukso ang tingin. “Si Rafael? Siya lang naman ang kasama ko noon… noong niloloko ko ang tatay mo.”

Parang may pumutok na granada sa dibdib ko. Natigilan ako. Nanlaki ang mga mata ko at pakiramdam ko ay bumagal ang paligid.

“A-Anong… ibig mong sabihin?” mahina kong tanong na halos pabulong.

Tumawa si Tita Cecil, halatang gusto niya akong saktan. “Oo, Pierre. Hindi mo ba alam? Ang lalaking ipinaglalaban mo ngayon… siya rin ang sumira sa pamilya mo. Siya rin ang sumira ng tiwala ng ama mo sa’yo.”

Parang gumuho ang tuhod ko sa narinig ko. Napaatras ako nang bahagya at napatingin kay Rafael, naghahanap ng sagot, naghahanap ng kahit anong pagtanggi mula sa kanya.

“Hindi totoo ’yan,” mabilis na sagot ni Rafael at halatang nataranta. “Pierre, pakinggan mo ’ko–”

Pero hindi ko alam kung kanino ako titingin. Parang sumisikip ang dibdib ko. Parang bumalik lahat ng sakit nang mawala si Papa.

“Nagsumbong ka pa sa ama mo pero naniwala ba siya? Sino ang nagmukhang masama? Edi ikaw!” dugtong ni Tita Cecil sabay tawa nang malakas.

“Pierre… Baby…” sinubukan ni Rafael na hawakan ang kamay ko pero umatras ako. Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri ko.

Napangisi ulit si Tita Cecil. “Kaya pala bagay kayong dalawa. Pareho kayong traydor. Pareho kayong manloloko. Pareho kayong mga basura!”

Halos hindi ako makahinga sa bigat ng sinabi ni Tita Cecil. Parang gusto kong sumigaw, pero naunahan ako ni Rafael. Bigla siyang lumapit kay Tita Cecil at tinulak ito palabas ng kuwarto.

“Lumayas ka,” mariing sabi ni Rafael, mababa pero nanginginig ang boses. Kita sa mukha niya ang galit at pagkadismaya.

Napataas ang kilay ni Tita Cecil, parang natatawa lang. “Bakit? Totoo naman ang mga sinabi ko, ah?”

Pero lalong tumalim ang tingin ni Rafael. “Hindi ako nagbibiro, Cecil. Kung hindi ka aalis sa bahay na ’to ngayon, kakasuhan kita. At hindi basta-bastang kaso. Attempted Sexual Assault at Illegal Use of Controlled Substances . Gusto mo bang ipakita ko sa mga pulis ang natirang alak na pinainom mo sa akin? Alam mong may laman ’yon. At alam mong mali ang ginawa mo.”

Napatahimik si Tita Cecil sa sinabi ni Rafael. Kita ko na kahit siya ay natigilan.

“Hindi mo ako matatakot, Rafael,” sagot niya pero mahina na ang boses.

“Hindi kita tinatakot. Sinasabi ko lang ang totoo. Naturingan kang doktor pero gumamit ka ng iligal na gamot para makuha ang katawan ko? Huwag mong gamitin ang nakaraan ni Pierre para lang manira. Ikaw ang may kasalanan kung bakit muntik na akong mawalan ng taong mahal ko.”

Ramdam ko ang bigat ng bawat salita ni Rafael. Lumingon siya sa akin, halatang nagmamakaawa na huwag kong paniwalaan si Tita Cecil.

“Lumabas ka na at simulan mo nang mag-impake,” dagdag niya, itinuro ang pinto. “At kung may natitira ka pang dignidad, huwag ka nang bumalik. Ayokong makita ka ulit sa bahay na ito. Huwag na huwag ka nang magpapakita sa amin!”

Nagngitngit si Tita Cecil pero halata kong wala na siyang laban. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa pinto, pero bago umalis, sinulyapan pa niya kami na galit na galit.

“Magsama kayong dalawa sa impyerno! Mga bakla!” sigaw niya at tuluyang lumabas.

Pagkasara ng pinto, napaupo si Rafael sa gilid ng kama, napahawak sa mukha at napabuntong-hininga nang malalim. Napaupo rin ako sa kama at hindi alam kung ano ang sasabihin at gagawin ko.

Hindi pa ba matatapos ang mga pagsubok?

Kabanata 34

Trust

Tahimik lang ang kuwarto matapos magsara ang pinto. Ang tibok ng puso ko ay parang umaalingawngaw sa tenga ko. Ramdam ko pa rin ang bigat ng mga salitang binitawan ni Tita Cecil. Nakaupo lang ako sa gilid ng kama, nakatungo, habang hawak ang sariling kamay na nanginginig.

Huminga ako nang malalim at pinipilit kontrolin ang panginginig ng katawan ko. Nakapako ang tingin ko kay Rafael, pero parang may pader na pumipigil sa akin na makita ang tunay niyang damdamin. Ang mga salita ni Tita Cecil ay umaalingawngaw sa ulo ko: “Si Rafael? Siya lang naman ang kasama ko noon… noong niloloko ko ang tatay mo.”

Parang bumagsak ang mundo ko sa isang iglap. Ang bawat alaala namin ni Rafael, bawat pangako, bawat yakap at halik sa Boracay, biglang naghalo sa isang imahe ng pagtataksil. Hindi ko alam kung sisgaw ako sa galit, sa sakit, o sa lungkot.

Naramdaman ko ang sarili kong mga luha, pero hindi ko siya pinakita. Tumulo man, tinakpan ko ng kamao ko ang bibig ko. Hindi ko alam kung paano haharapin si Rafael, pero ramdam ko ang bigat ng kanyang tingin. Parang hinihintay niya ang hatol ko.

“Rafael…” halos bumulong ako, ngunit hindi sapat ang boses ko para ilabas ang lahat. Parang gusto kong sumigaw, gusto kong itanong, “Minahal mo ba siya noon? O ako ba talaga ang mahal mo?” Ngunit naipit ang mga salita sa lalamunan ko, natatakot sa magiging sagot niya.

Habang nakatingin ako sa kanya, ramdam ko ang bawat pintig ng puso niya. Malakas, mabilis, at parang sumasalamin sa kaba at takot ko. Parang pinipilit ko siyang basahin sa mga mata niya, pero naiwan lang kaming dalawa sa katahimikan, puno ng tanong at damdaming hindi maipaliwanag.

Pinilit kong kalmahin ang sarili ko. Kailangan kong marinig ang paliwanag niya… Kailangan kong maintindihan ang lahat bago ako magdesisyon.

“Pierre…” mahina ang boses ni Rafael at puno ng pagmamakaawa. Lumapit siya pero hindi ko magawang tingnan siya nang direstso sa mga mata.

Gusto kong sumigaw at gusto kong magtanong kung totoo ba ang lahat. Pero ang lumabas lang sa labi ko ay, “Bakit ngayon ko lang narinig ’to?”

Halos marinig ko ang panginginig sa boses ko.

“Hindi totoo ang sinabi niya. Oo, nagkamali ako noon, pero hindi ganun ang iniisip mo. Hindi kita niloko, Pierre. Hindi kita kailanman niloko,” mabilis niyang paliwanag na halos desperado.

Pero ako, nakatulala lang, at parang nalulunod sa alon ng alaala at sakit.

Napahawak ako sa dibdib ko at pilit pinipigil ang pag-iyak. Mahal ko siya… pero kaya ko pa bang magtiwala?

Napapikit ako nang mariin. Sa gitna ng lahat ng sigaw ni Tita Cecil at mga salitang nanunuot sa buto, bigla kong naalala ang gabing nangako kami ni Rafael.

Anuman ang mangyari… magtitiwala kami sa isa’t isa. Mag-uusap bago gumawa ng aksyon. Uunawain muna bago husgahan.

Parang bumulong iyon sa tenga ko at parang yakap na mahigpit mula sa nakaraan.

Pagmulat ko, naroon si Rafael sa harap ko, nakaluhod, at halos magmakaawa ang mga mata.

At doon ako napahinga, mabigat pero buo ang loob. Kung hindi ko siya pakikinggan ngayon, para ko na ring binali ang pangako namin sa isa’t isa.

“Baby…” maingat na tawag ni Rafael, halos pabulong, parang natatakot na baka masaktan pa ako lalo kapag narinig ko siya. Kita ko ang pamumula ng kanyang mga mata habang siya ay nakaluhod sa aking harapan. Ang pawis na bumabalot sa kanyang noo, at ang desperasyon sa bawat galaw niya ay makikita.

“Baby, please… hayaan mo akong magpaliwanag. Hindi totoo lahat ng sinabi ni Cecil. Oo, may parte roon na totoo. Pero hindi sa paraang iniisip mo.”

Napakagat ako sa labi. Gusto kong umiling, gusto kong tumakbo at magtago, pero nandoon pa rin sa isip ko ang pangako namin na hindi kami susuko nang hindi nag-uusap. Kaya’t kahit mabigat, tumango ako nang bahagya.

“Magpaliwanag ka,” mahina kong sabi. “Sabihin mo sa akin ang lahat.”

Huminga nang malalim si Rafael. Kita ko ang pag-igting ng panga niya at ang pagpikit ng kanyang mga mata na parang inaalala niya ang isang nakaraang pilit niyang kinalimutan.

“Noong una ko siyang nakilala,” panimula niya, “hindi ko alam na may asawa na si Cecil. Wala siyang binanggit, Pierre. Wala siyang sinabi kahit isang salita tungkol sa pamilya niyo, lalo na tungkol sa tatay mo. Lumapit siya sa akin na parang wala siyang asawa… parang walang sabit. At dahil wala akong alam, nagpatangay ako sa libog.”

Napatigil siya sandali, napahawak sa dibdib, at para bang hirap humugot ng lakas.

“Pierre, hindi ko gustong saktan ang pamilya mo. Hindi ko gustong masira ang tatay mo. Nang malaman kong may asawa na pala siya, huli na. Naguluhan ako, galit na galit ako sa sarili ko. Oo, inaamin ko. Noon pa man, mapaglaro ako ng damdamin ng iba. Pero hinding-hindi ko kayang paglaruan ang damdamin at puso mo.”

Ramdam ko ang pag-init ng mata ko at parang may luha nang gustong tumulo. Pinilit kong pigilan, pero tumagos sa akin ang bawat salita niya.

“Nang malaman kong may asawa na siya…” napabuntong-hininga si Rafael, at napayuko. “Pierre, hindi ako kailanman naging kasabwat ni Cecil sa pagtataksil. Hindi ko alam na may pamilya siyang winawasak. At noong nalaman ko? Nilayuan ko siya at dahil wala rin naman akong nararamdaman sa kanya. At noong una kitang nakita, nagustuhan na kita kaagad. Kaya pumayag ako kay Cecil na manirahan dito sa bahay niyo para makasama at makita kita palagi. Makilala. At iyon ang isa sa hindi ko pinagsisihang desisyon sa buhay ko.”

Itinaas niya ang tingin sa akin. Namumuo ang luha sa sulok ng mga mata niya. “Baby… kung alam ko lang na siya pala ang dahilan ng pagkasira ng pamilya mo, kung alam ko lang na siya pala ang asawa ng tatay mo, hinding-hindi ako lalapit sa kanya. Hinding-hindi.”

Hindi ko na napigilan ang luha ko. Bumagsak ito sa pisngi ko, mabigat at mainit. Ramdam kong nanginginig ang mga kamay ko, pero pinilit kong manatiling kalmado.

“Bakit hindi mo sinabi noon pa?” halos pabulong kong tanong. “Bakit ngayon ko lang nalaman lahat ng ito?”

Tumulo na rin ang luha ni Rafael. “Dahil natakot ako. Natakot akong mawala ka. Natakot ako na kapag nalaman mo, tatalikuran mo ako. Pero mali. Mali na itinago ko ito sa’yo. Dapat sinabi ko kaagad, dapat pinaliwanag ko. Dapat hindi ko hinayaang si Cecil ang maunang magsabi. Nalaman mo pa sa iba na dapat ako ang magbigay ng paliwanag sa’yo.”

Niyakap niya ang mga tuhod ko, halos magmakaawa. “Pierre, naniniwala ka ba sa’kin? Alam kong mahirap, alam kong masakit. Pero totoo ang nararamdaman ko para sa’yo. Hindi ako nagpunta rito para guluhin ang buhay mo. Nandito ako dahil mahal kita. At hinding-hindi ko hahayaang sirain ulit ni Cecil ang tiwala mo, o ang puso mo. Handa akong patunayan araw-araw kung gaano kita kamahal…”

Tahimik akong nakatingin sa kanya habang nanginginig ang dibdib. Hindi ko alam kung sasapat ang mga salita niya para burahin ang sakit. Pero nandoon pa rin ang alaala ng pangako naming sa isa’t isa.

Magtitiwala. Mag-uusap. Uunawain.

“Rafael…” mahina pero mariin kong sabi. Napalingon siya kaagad, puno ng pag-asa ang mga mata na parang isang batang natatakot mawalan ng ina.

Tumayo ako, ramdam kong kailangan kong huminga. “Magpapahangin muna ako,” patuloy ko, pinipilit gawing matatag ang boses ko kahit nanginginig na ako sa loob. “Kailangan kong mag-isip. Ang bigat-bigat ng lahat ng nangyayari. Kung pipilitin kong intindihin ka ngayon… baka mali lang ang masabi ko. Baka mas lalo tayong masaktan. Mag-uusap tayo mamaya, pagbalik ko.”

“Baby, please…” mabilis niyang sagot, tinangka niyang hawakan ang kamay ko pero umatras ako nang bahagya. Kita ko ang sakit sa mukha niya nang makita ang pag-iwas ko.

“Huwag muna ngayon,” bulong ko. “Hindi ibig sabihin nito na hindi kita pinapakinggan. Pero kailangan kong makausap ang sarili ko. Kailangan kong huminga.”

Napayuko siya, nanginginig ang balikat, at alam kong pinipigilan niya ang sariling umiyak nang tuluyan. “Hihintayin kita. Kahit gaano katagal. Basta bumalik ka sa akin, Pierre. Please… Baby…”

Hindi ko na siya sinagot. Tumayo ako, mabigat ang bawat hakbang papunta sa pinto. Pagkalabas ko ng bahay, sinalubong ako ng malamig na hangin. Ramdam ko agad ang dampi nito sa balat ko na parang may gustong papaginhawain pero lalo lang akong kinikilabutan.

Hindi ko alam kung saan pupunta, kaya naglakad lang ako nang naglakad hanggang hindi ko namalayan na nasa playground na pala ako. Huminga ako nang malalim at pilit na pinapakalma ang dibdib kong parang sasabog na.

Tanging isang bagay lang ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko.

May halaga pa ba ang pagmamahal, kung ang pinagmulan nito ay puro sakit at kasinungalingan?

Nasasaktan ako, hindi lang dahil sa sarili ko, kundi dahil sa alaala ng ama ko. Namatay siya nang hindi man lang nalaman ang totoo. Na pinagtaksilan siya ng babaeng huli niyang minahal. Lahat ng alaala, kasiyahan, at pangungulila para sa ama ko ay bumabalik sa akin. Ang masakit noon, lumabas akong traydor sa paningin ng ama ko dahil sa kataksilang ginawa ni Tita Cecil at Rafael. Hindi man lang niya nalaman na ang nag-iisa niyang anak ay nagsasabi ng katotohanan.

Tumigil ako sa harap ng isang batong upuan. Parang biglang bumalik lahat sa akin. Kahapon lang, nandito ako at ibinato ko ang singsing na minsang naging dahilan ng mga ngiti ko.

Napaupo ako sa malamig na sementong upuan. Inikot ko ang mata ko sa paligid, sinuyod pati damuhan. Tumayo pa ako at tinapakan ang ilang bahagi ng lupa, nagbabakasakali na baka makita ko pa ang kinang ng singsing sa sinag ng araw. Pero wala. Wala na siya. Naiwala ko ang singsing.

Umupo ulit ako, huminga nang malalim at hinilot ang sentido ko. Doon pumasok ang mga salita ni Rafael.

“Pierre, hindi ako kailanman naging kasabwat ni Cecil sa pagtataksil.”

“Hindi kita niloko, Pierre. Hindi kita kailanman niloko,”

“Pero hinding-hindi ko kayang paglaruan ang damdamin at puso mo.”

“Nandito ako dahil mahal kita.”

“Handa akong patunayan araw-araw kung gaano kita kamahal…”

Pinipilit kong timbangin kung alin ang mas matimbang. Ang sakit na dulot ng nakaraan, o ang panata niya ngayon, na ako talaga ang mahal niya. Ang hirap. Ang hirap paniwalaan pero ang hirap ding hindi paniwalaan, kasi sa bawat salita niya kanina, ramdam ko ang panginginig ng boses niya, ramdam ko ang takot niyang mawala ako sa kanya.

Naalala ko ang gabi kung saan una niya akong tinignan na parang ako lang ang tao sa mundo. Ang init ng kamay niya noong unang beses niya akong hinawakan. Ang halik niya na parang palaging may kasamang pangako.

Pero kasabay nun, bumabalik din ang mga sugat. Ang pagkasangkot niya kay Tita Cecil na nagtaksil sa ama ko sa loob pa mismo ng aming pamamahay. Ang biglang pagsabog ng mga lihim na akala ko’y wala na.

Napatingin ako sa kalangitan. Wala ang araw, puro ulap lang. Parang ako. Hindi makita ang liwanag, puro bigat at tanong.

“Anong gagawin ko?” mahina kong tanong sa sarili ko. “Kaya ko pa bang magtiwala? O paulit-ulit na lang akong masasaktan?”

Pinikit ko ang mga mata ko at hinayaan kong maramdaman ang lamig ng hangin. Siguro… dito muna ako. Bago ako umuwi ng bahay, kailangan ko munang buuin ang loob ko.

Umupo ako sa swing, dahan-dahang umuuga ang hangin sa paligid, habang tinitimbang ko ang lahat.

Naalala ko ang mga sandaling masaya kami sa Boracay, yung mga halik sa umaga, ang mga yakap sa gabi, ang mga tawa at biruan namin sa dagat. Lahat ng iyon, parang pinaghalo sa sakit at pagkabigo.

Huminga ako nang malalim at pinipilit kalugin ang isip ko. “Kaya ba kitang muling paniwalaan, Rafael?” bulong ko sa sarili ko. “Kaya ko bang magtiwala nang buo, kahit na nasaktan ako nang paulit-ulit?”

Matapos makapag-isip, umuwi na rin ako sa bahay. Wala na ang mga gamit ni Tita Cecil pagkabalik ko. Pagkapasok ko naman sa kuwarto ko, nakita ko si Rafael na nakaupo sa gilid ng kama. Nakayuko siya, ang mga daliri niya ay magkahawak sa harap niya. Parang nagtatangka lang ipagtagpo ang isip at damdamin niya. Nang mapansin niya akong pumasok, bahagya siyang tumayo, halatang nag-aalala at nanginginig ang dibdib.

“Pierre…” mahina niyang boses, puno ng kaba at pangamba, parang nangangamba sa magiging sagot ko.

Huminga ako nang malalim, pinipilit itulak ang lahat ng galit at sama ng loob sa isang tabi. Ramdam ko pa rin ang bigat ng mga pangyayari, pero mas matimbang ang pagmamahal na nagmumula sa kanya. At syempre, sa sarili ko. Alam kong mahal ko rin siya.

“Rafael…” simula ko, tahimik ngunit matatag. Umupo ako sa tabi niya sa kama. “Gusto kong malaman mo… na naiintindihan kita. Naniniwala ako sa’yo.”

Ngumiti siya at bumulong, ngunit ramdam kong iniipon niya ang lahat ng lakas niya para magsalita. “Pierre… salamat. Salamat sa pagtitiwala mo sa akin. Hinding-hindi ko sisirain iyon.”

Hinawakan niya ang aking mga pisngi at nagpatuloy. “Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat. Pero isa lang ang sigurado ako ngayon…. mahal na mahal kita,”

Tumulo ang luha ko nang marinig iyon. Ramdam ko ang bawat salita niya, bawat tibok ng puso niya na para bang tumutugma sa akin. Humawak ako sa kamay niya, hinaplos ng dahan-dahan ang mga palad niya, at ramdam ko ang init at tibok niya. “Rafael… sana simula ngayon, walang lihim, walang ibang makapaghihiwalay sa atin. Tayo lang hanggang sa dulo, walang iba,” wika ko, may halong pangako at takot na baka muli kaming masaktan.

Tumango siya, at niyakap ako nang mahigpit, parang ayaw niyang mawala ang pagkakataon na iyon. “Oo, Pierre. Tayo lang. Walang sikretong papasok sa relasyon natin. Pangako ko sa’yo. Hindi na mauulit ang mga nakaraan. Ikaw lang.”

At sa sandaling iyon, ramdam ko na kahit ilang beses kaming nasaktan, kahit ilang kasinungalingan at lihim ang bumalot sa amin, ang pagmamahal namin ay mananatiling totoo, matatag, at handa nang magsimula muli.

Kabanata 35

Leave

Hindi ko alam kung paano nagsimula, pero nang magkatagpo ang mga mata namin ni Rafael, parang sumabog ang init sa buong katawan ko. Ang mga salita at galit namin kanina, lahat ng sama ng loob, selos, at takot, parang napalitan ng isang matinding pangangailangan na na kailangang tugunan ng bawat isa.

Hinawakan niya ang kamay ko, dahan-dahang hinila papalapit sa kanya, at hindi na kami nag-atubili pa. Habang nakayakap kami, ramdam ko ang tibok ng puso niya, mas mabilis kaysa sa akin, at mas malakas sa bawat paghinga niya. Huminga ako nang malalim, inilalapit ang sarili sa init niya, at dahan-dahang pinisil ang balikat niya.

“Baby…” mahina niyang boses, parang nagmamakaawa at nagmumungkahi ng isang bagay na pareho kaming masasarapan. “Mahal na mahal kita.”

Tumango lang ako bilang pagpapahintulot, at sa sandaling iyon, parang naglaho lahat ng galit at sama ng loob ko. Ang bawat halik niya ay dahan-dahan, matamis, at puno ng pangakong hindi na mauulit ang nakaraan. Tumatagos sa puso ko ang bawat halik niya sa akin. Parang pinadadaan niya sa mga halik niya kung gaano niya ako kamahal.

Napapaluha ako, ngunit hindi dahil sa lungkot, kundi sa sobrang emosyon, at sa labis na pagmamahal na nararamdaman ko. Ngayon ko lang ito naramdaman at hinding-hindi ko sasayangin.

Habang dahan-dahang naglalapit ang mga katawan namin, ramdam ko ang init niya sa akin. Alam ko, kahit ilang sigalot ang dumaan, mangingibabaw pa rin sa amin ang pagmamahalan, pagkakaunawaan, at pagiging tapat sa isa’t isa.

Hindi namin kailangan ng mabilis na aksyon. Ang bawat halik, bawat yakap, bawat hinga sa tabi ng isa’t isa ay nagiging paraan para maghilom ang sugat ng nakaraan. Ang init, ang presensya, ang tibok ng puso ni Rafael sa dibdib ko, lahat ay nagiging dahilan para higit kong mahalin siya, at higit niyang mahalin ako.

Nakahiga ako sa kama, nakapatong si Rafael sa akin, at ramdam ko ang init ng burat niya na nakadikit sa aking burat. Hawak ko ang kanyang mga balikat, hinihila ko siya papalapit, habang nakatitig kami sa isa’t isa. Pareho na kaming walang saplot sa katawan.

“Baby…” mahina niyang boses, puno ng pagnanasa at pagmamahal. Halos bumagal ang mundo ko sa titig niya. Ramdam ko ang bawat paghinga niya, ang bawat pagkikiskisan ng mga burat naming. Ang mga maliliit na ungol na kusang lumalabas sa aming mga labi.

“Aggghhh… D-Dadddyyy… I love you…” bulong ko.

Hinahalikan niya ang leeg ko habang patuloy na kinikiskis ang kahabaan niya, dahan-dahan, puno ng lambing, at napapaungol ako ng bahagya.

“M-Masarap…,” mahina kong ungol, habang nagtatagal ang aming pagpapasarap. Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa dibdib niya, kasabay ng sa akin, sabay-sabay kaming bumibigay sa init na nadarama.

Hindi lang pisikal ang damdamin naming dalawa. Ramdam ko rin ang pagpapatawad, ang pagtitiwala, at ang pagmamahal sa bawat hininga namin.

Itinutok niya ang malaki niyang burat sa aking butas matapos niyang pahiran ito ng lubricant. Jinakol niya ito sandali habang nakatitig sa aking mga mata. Ilang sandali pa, ibinuka niya nang maayos ang aking mga hita at itinaas sa aking dibdib.

“D-Daddy, ipasok mo na, please…” pakiusap ko na agad naman niyang tinugunan.

“Ahmmmm… ang sikip mo pa rin, Baby…” ani niya habang unti-unting pumapasok ang kanyang kahabaan sa akin. Ilang sandali pa, naisagad niya ang kanyang kahabaan sa aking masikip na butas.

Hindi siya agad gumalaw. Ibinabad niya ang burat niya sa loob ng aking tumbong, sinasanay sa kanyang sukat. Ramdam ko ang pagkibot ng kanyang burat kaya hindi ako nakatiis, pinasikip ko rin ang aking butas habang ito ay nakababad sa akin.

“Shiiittt, Baby… ang sarap… ang sarap mo. Mahal na mahal kita…” Masuyo niyang ani sa akin, hinalikan niya ang aking mga labi na puno nang pagmamahal. Tinugon ko ang kanyang mga halik na parang nakadepende roon ang aking buhay.

Tuwing humihinga siya, may kasamang mahinang “ahh” o “mmmh” na para bang musika sa pandinig ko na nagpapalalim pa sa koneksyon naming dalawa.

“Baby… mahal kita,” bulong niya habang hinahaplos ang buhok ko, at ramdam ko na ang bawat salita niya ay nakaukit sa puso ko.

“Ako rin. Mahal din kita, Daddy…” sagot ko, halos napapaluha sa kaligayahan at ginhawa.

Sinimulan na niya ang paggalaw sa ibabaw ko. Sa simula, dahan-dahan ang ginawa niyang pagkantot sa akin. Tuwing lilitaw na ang ulo ng kanyang burat, madiin niyang isasalpak sa butas ko ang kabuuan ng kanyang burat.

Pinapalalim niya ang pagkantot sa akin. Bawat halik at yakap ay puno ng pangako, at bawat ungol ay nagpapaalala na kami lang ang narito, walang ibang makakapasok sa mundo namin sa sandaling iyon

Ramdam ko ang init ng bawat galaw niya, bawat paghinga na dumadaloy sa dibdib namin. Hinawakan ko ang mga balikat niya, hinila siya palapit, at siya naman ay yumakap ng mas mahigpit, halik sa aking leeg na dahan-dahan pero puno ng lambing habang umuulos.

Ilang sandali pa, bumilis ang kanyang paggalaw. Nirapido niya ng kantot ang masikip kong tumbong. Hindi niya tinigilan hangga’t hindi ako napapanganga. Halos tumirik ang mga mata ko sa ginagawa niyang pagtira sa akin. Hinahabol ko ang aking hininga para lang makasabay sa kanyang mga galaw.

“D-Daddy… ahhh… ang sarap niyan…” sigaw ko habang ang mga labi niya ay naglalaro sa balat ko. Ang tunog ng aming pagsasalpukan ay parang musika, sabay sa pagtaas-baba ng dibdib namin, sabay sa tibok ng mga puso namin.

“Malapit na ako, Baby… Aggghhhh… Ayan na!” sigaw niya. Kasabay ng paglabas ng kanyang masaganang tamod sa loob ko ay ang paglabas din ng sarili kong katas. Tumalsik ito sa pagitan ng aming mga katawan.

Huminga kami nang sabay, bawat tibok ng puso niya ay ramdam ko, at sa yakap niya, ramdam ko na ang lahat ng galit, lungkot, at pangamba ay napapalitan ng pagmamahal at katiyakan.

Nang pareho kaming kumalma, pinunasan ni Rafael ang mga katas na nagkalat sa aming katawan. Pagkatapos, hinila niya ang sarili niya papalapit sa akin, ang dibdib niya ay naging unan ko, bawat hinga niya ay ramdam sa balat ko.

“Ahh… Baby… ikaw lang… Ikaw lang ang mamahalin ko…” bulong niya sabay halik sa aking ulo.

Pinisil ko ang braso niya, hinawakan ang mukha niya at hinatid ang halik sa labi niya. Matagal, malalim, puno ng pangako at lambing ang iginawad kong mga halik sa kanya habang nakadapa sa kanyang katawan.

“Daddy… nandito lang ako… palagi,” sagot ko sa kanya.

Nakahiga pa rin kami sa kama, nakayakap sa akin si Rafael habang ako ay nakaunan sa kanyang mga dibdib. Ramdam ko ang bigat ng mga pangyayari, ang tensyon sa pagitan namin at kay Tita Cecil, at alam kong hindi pa tapos ang lahat ng gulo sa labas. Kailangan naming maging maingat.

“Baby…” mahina niyang bulong habang hinahaplos ang braso ko. “Baka… mas mabuti kung pansamantala, doon muna tayo tumira sa condo ko. Pansamantala lang naman. Magpalamig muna tayo kay Cecil. Para hindi niya tayo magulo at para ligtas ka. Baka mabaliw ako kakaisip kung okay ka lang ba kapag wala ako sa tabi mo.”

Napatingin ako sa kanya, sa mga mata niyang seryoso pero puno ng pangangalaga. Ang puso ko ay parang lumulundag. Alam kong tama siya, pero mahirap pa ring iwan ang bahay kung saan ako lumaki.

“Sa condo mo?” mahinang tanong ko.

Ngumiti siya, marahan, at hinawakan ang pisngi ko. “Oo… pansamantala lang. Para makapagpahinga ka, at makapag-isip tayo nang maayos. Wala kang dapat ikabahala. Ako nang bahala sa mga gastusin natin.”

Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang seguridad na ibinibigay niya sa bawat salita. Pilit akong ngumiti, at sa loob-loob ko, alam ko namang papayag ako kahit saan pa. Basta’t kasama ko siya.

“Kunwari ka pa, Daddy. Gusto mo lang akong ibahay.” biro ko na siyang ikinatawa naming dalawa.

Napag-usapan namin na papasok muna ako sa school bukas samantalang siya ay uumpisahan na ang pagbabalot ng mga dadalhin naming gamit sa condo niya. Pagkauwi ko, pagtutulungan namin ang pag-aayos at sabay na kaming pupunta sa kanyang condo. Sana, ito na ang simula ng aming masayang pagsasama. Wala sanang gumulo sa aming mga plano.

Iwanan ko man pansamantala ang kinalakihan kong tahanan, alam kong sa bago kong tahanan, hindi na ako mag-iisa. Kasama ko na si Rafael na siyang tinuturing kong bagong tahanan na aking uuwian.

Kinabukasan, dahan-dahan akong nagising. Ang liwanag ng araw sa bintana ay parang banayad na paalala na may bagong araw na magsisimula. Pero hindi lang ang umaga ang pumupukaw sa akin, kundi ang kaisipang makakasama ko si Rafael sa kanyang bahay.

Nasa classroom ako ngayon, nakaupo sa likod habang nakikinig sa tawag ng aming professor. Isa-isa niyang tinatawag ang pangalan ng mga estudyante para sa attendance.

“Sky Theodore Mendoza?” Walang sumagot. Absent si Sky.

“Pierre Matthew Montero?”

“Present po,” sagot ko.

Hindi ko maiwasang maalala ang nangyari noong nakaraan. Noong araw na galit na galit si Rafael at pumayag na magpalit kami ng kapartner. Ang mga eksena sa bahay, sa sofa, at sa paligid ni Sky… parang nakadikit sa isipan ko na hindi ko matanggal. Ramdam ko pa rin ang init, ang tensyon, at ang gulat sa bawat galaw namin.

Tiningnan ko ang paligid, sinisiyasat ang mga kaklase, pero wala akong nakikitang pamilyar na mukha na makakatulong sa akin maialis ang alaala na iyon. Absent si Sky, at nag-aalala ako bilang kaibigan niya. Bakit wala siya ngayon? Ano na kaya ang nangyari sa kanya? May ginawa bang masama sa kanya si Tito Manuel?

Pagkatapos ng klase, nilakad ko ang daan papunta sa bahay nila Sky. Medyo kinakabahan ako at iniisip kung paano ko sisimulan ang pag-uusap naming dalawa.

Alam ko, ramdam ko, na mahal niya si Tito Manuel nang higit pa sa isang ama. Kita ko iyon sa kanyang mga mata. Nakikita ko iyon habang nakatingin siya sa akin, habang umuulos ang ama niya sa akin. May hatid na inggit at selos ang mga mata niya tuwing tumatama sa akin. Ngumiti man siya na nanghahamon, ngunit hindi magsisinungaling ang kanyang mga mata.

Kailangan ko siyang makausap. Kailangan kong humingi ng kapatawaran. Sa ginawa kong padalos-dalos na pagkilos, nadamay ko siya. Nahila ko siya pababa. Maiintindihan ko kung hindi niya ako agad mapapatawad.

Pagdating ko sa bahay nila Sky, walang sagot sa tawag ko, wala si Sky. Ngunit napansin ko si Tito Manuel na nakaupo sa sala na tila malalim ang iniisip.

“Tito Manuel?” tawag ko nang dahan-dahan. “Si Sky po?”

Napatingin siya sa akin, nagulat ngunit ngumiti. “Ah, Pierre. Wala si Sky, eh. May binili lang. Anong sadya mo?”

“Gusto ko lang po sanang makausap si Sky… wala po pala siya. Babalik na lang po ako sa susunod. Salamat po.” Magalang kong sabi sa kanya at yumuko pa ako. Tumalikod ako sa kanya para sana umalis na.

Ngunit, hinawakan ako ni Tito Manuel sa aking balikat. “Pierre, sandali.” Pigil niya sabay tanong ng, “Gusto mo ba?” na hindi ko naunawaan.

Kabanata 36

Help

“Pierre, sandali. Gusto mo ba?” tawag ni Tito Manuel. “Kako, gusto mo bang umupo muna at hintayin na lang si Sky? Pabalik na rin ’yun.” Paliwanag niya habang tinuturo ang sofa na nasa harap niya.

May pag-aalangan man, umupo pa rin ako, pero agad ding bumigat ang dibdib ko nang makita ko ang mukha niya. Para bang nakasabit pa rin sa hangin ang mga alaala ng nakaraan. Ang pagkakamaling nagawa ko sa kaniya. Kailangan din pala naming mag-usap at humingi ako ng tawad sa kanya.

Huminga ako nang malalim bago nagsalita. “Tito Manuel… naaalala ko pa ’yung nangyari noon. Yung sa atin.” Hindi ko siya matingnan nang diretso, kaya sa sahig ako nakatingin. “Alam kong mali iyon. At higit sa lahat, ayaw ko nang maulit pa. Ayaw kong masaktan si Sky, kasi kaibigan ko siya. Isa siya sa pinakamabait na taong nakilala ko. Hindi ko kayang ulitin ’yung pagkakamaling muntik nang wasakin ang tiwala niya.”

Tahimik si Tito Manuel. Nakatingin lang siya sa akin nang seryoso, para bang may mga salitang gustong sumiksik sa pagitan ng katahimikan.

Nagpatuloy ako, kahit nanginginig ang boses ko. “Tito, ayaw kong mawalan ng respeto ang mga taong mahal ko. Kaya dapat nang tapusin ang pagkakamali ng nakaraan. Kalimutan na natin iyon. Pagkakamali iyon… pagkakamaling hindi na dapat maulit. Gusto ko lang… gusto ko lang maging sigurado na wala nang masasaktan.”

Napabuntong-hininga si Tito Manuel at dahan-dahang tumango. “Pierre…” mababa ang boses niya, parang may bigat na pinapasan. “Naiintindihan ko. At… tama ka roon.”

Para bang may gumaan sa dibdib ko nang marinig ko iyon. Kahit paano, alam kong ginawa ko ang tama para kay Sky.

Huminga ako nang malalim at saka ko siya tuluyang hinarap. “Tito, may isa pa akong kailangang aminin.” Kinuyom ko ang mga palad ko sa tuhod habang nanginginig. “Hindi lang si Sky ang ayaw kong masaktan. Pati si Rafael, ang kakumpare ninyo… Tito, mahal ko po siya.”

Napatigil siya at napatingin sa akin na para bang sinusuri kung totoo ba ang narinig niya. Pero hindi ko na inurong ang mga mata ko, kahit nanlalamig ang dibdib ko sa kaba.

“Mahal na mahal ko si Rafael,” ulit ko nang mas malinaw. “At ayaw kong dumating yung araw na siya ang madadamay dahil lang sa mga kasalanan o pagkukulang ko. Hindi ko kakayanin na masaktan siya. Lalo na kung ako mismo ang dahilan.”

Nanatiling tahimik si Tito Manuel, nakasandal siya sa upuan, at para bang dinadama ang bigat ng sinabi ko.

“Alam kong mali yung nangyari sa atin noon, Tito,” dagdag ko sa mas buo ang loob. “Pasensya na dahil ako ang nagpasimula. Patawarin niyo po ako sa sininulan kong gulo… pero hindi ko na po hahayaang makaapekto iyon sa ngayon. Hindi ko na hahayaang mawala pa sa akin si Rafael, kasi siya po ang taong mahal ko. Siya yung taong nandyan para sa akin. Siya ang taong handa kong ibigay pati puso at kaluluwa ko.”

Nagbuntong-hininga si Tito Manuel saka marahang tumango. “Pierre… kung ganyan ang nararamdaman mo, mas lalo mong dapat panindigan iyan. Kasi kapag sinabi mong mahal mo ang isang tao, hindi ka dapat magkulang sa kanya. Hindi ka dapat tumingin at maghanap pa ng iba. Hindi mo dapat sisirain ang tiwalang ibinigay niya nang buo sa’yo.”

Doon ako nakaramdam ng bigat at gaan sa iisang pagkakataon. Bigat dahil malinaw na hindi ko na puwedeng ulitin ang pagkakamali noon, at gaan dahil may lakas akong magsabi ng totoo kahit kanino.

Nagtagal ang katahimikan sa pagitan namin ni Tito Manuel, hanggang siya na mismo ang bumasag nito. Pinagmasdan niya ako nang matagal, saka dahan-dahang tumango.

“Nauunawaan kita, Pierre, sa gusto mong iparating,” mahina pero malinaw niyang sabi. “Kaibigan ko rin si Rafael. Matagal na. Kilala ko siya bilang isang mabuting tao… at ayaw ko rin siyang masaktan.”

Napakagat ako sa labi, parang may namuong kirot sa dibdib ko pero kasabay no’n ay may ginhawang dumaloy. Ramdam ko ang sinseridad sa tono niya.

“Alam kong hindi madaling aminin ang mga bagay na ganyan,” dagdag pa niya. “Pero kung talagang mahal mo si Rafael… sana ay ipaglaban mo siya. Huwag mong hayaang maging isa lang siyang kuwento na iiwan mo rin sa huli. Karapat-dapat siyang mahalin nang buo, Pierre. Matagal siyang naghanap ng pag-ibig ngunit ngayon niya lang natagpuan. Sana ikaw na nga ang para sa kanya. Masaya ako para sa inyo ng kaibigan ko.”

Hindi ko napigilang mapayuko. Ang dami kong gustong sabihin, pero tanging mga salitang iyon lang ang lumabas sa akin. “Pangako, Tito. Hindi ko na siya sasaktan. Mamahalin ko lang siya habang buhay.”

Narinig ko ang marahang paghinga ni Tito Manuel bago siya muling nagsalita. “Sana ay maging masaya kayong dalawa.”

Natahimik ako saglit, at sa loob-loob ko, may kirot pa ring hindi nawawala. Alaala ng mga maling nagawa, ng mga nasirang tiwala. Pero sa mismong oras na iyon, ramdam ko ring may pintuan ng pag-asa na bahagyang bumukas.

“Salamat, Tito,” mahina kong sambit. “Malaking bagay na narinig ko ’yan mula sa inyo.”

Ngumiti siya nang tipid pero totoo. “Alagaan mo siya, Pierre. At alagaan mo rin ang sarili mo. Dahil kung masisira ka, madadamay din siya.”

Tumango ako, mas buo na ang loob ko kaysa dati. Sa wakas, malinaw na ang direksyon ko. Si Rafael ang mahal ko, at gagawin ko ang lahat para manatili iyon.

Huminga ako nang malalim bago muling nagsalita. “Tito… sana maging masaya rin kayo. Nakikita ko kay Sky… nakikita ko sa mga mata niya kung gaano ka niya kamahal. Sana… sana bigyan niyo rin siya ng pagkakataon.”

Natahimik si Tito Manuel. Tila hindi niya inaasahan ang mga salitang iyon mula sa akin. Pagkatapos ay bigla siyang natawa. Hindi malakas pero may bahid ng pangungutya.

“Pierre,” umiling siya na halos natatawa pa rin, “hindi ’yon pagmamahal. Libog lang ’yon.”

Napakurap ako at hindi agad nakapagsalita.

“Pareho lang sila ng nanay niya,” dagdag niya sa mas mababang boses, pero ramdam ko ang pait sa bawat salita. “Malandi. Marunong mang-akit. Alam ko ang tingin ng batang ’yon sa akin, at kilala ko rin ang sarili ko. Pero huwag mong tawagin ’yon na pagmamahal.”

Naramdaman ko ang bigat ng mga salita niya. Ang sakit marinig, lalo na’t alam kong iba ang nararamdaman ni Sky. Naalala ko ang mga titig, ang mga tahimik na pagkilos ni Sky kapag si Tito Manuel ang binabanggit. Hindi ako nagkakamali. Higit pa roon ang nararamdaman ng kaibigan ko.

“Tito…” mahinahon kong sagot habang pilit kong pinatatatag ang boses ko, “huwag niyo naman sanang husgahan si Sky ng gano’n. Oo, baka bata pa siya, baka magulo pa isip niya… pero totoo ang nakita ko. Totoo ang nararamdaman niya.”

Napailing ulit si Tito Manuel, pero ngayon, hindi na siya natawa. Napatingin siya sa malayo, para bang may alaala siyang pinipilit itaboy.

“Tito…” dahan-dahan kong bungad, “…alam niyo po, baka kailangan niyo ring kumausap ng isang propesyonal. Isang taong puwedeng tumulong para makalimutan niyo yung sakit, yung trauma na iniwan ng panloloko sa inyo dati…”

Napatigil siya, napatingin sa akin na parang hindi makapaniwala sa sinasabi ko.

“Hindi naman po porket kumakausap sa mga psychologist, baliw na ang isang tao,” dagdag ko habang diretso ang tingin sa kanya. “Ibig sabihin lang po noon, marunong kang humingi ng tulong at inaalagaan mo ang sarili mo. Walang masama roon, Tito. Baka nga iyon pa ang pinakamagandang hakbang para makalaya ka sa bigat na matagal mo nang pasan.”

Napayuko si Tito Manuel, marahang tumango-tango. Kita ko sa mukha niya ang pagproseso ng bawat salita na parang ngayon niya lang talaga naisip na maaari siyang may karapatang gumaan ang loob.

“Kailangan niyo po kasi talagang kumausap ng mga propesyonal para gumaan ang pakiramdam niyo. Mawala nang paunti-unti ang trauma na naranasan ninyo. Hindi po kasi kayo makakausad, hindi kayo makakahanap ng bagong pagmamahal… kung hindi niyo matutunang patawarin ang nakaraan. Hindi lang po si Tita… pati na rin ang sarili ninyo.”

Ramdam kong biglang nanigas ang panga ni Tito Manuel, para bang tinamaan ng matalim na salita. Ngunit hindi siya sumagot agad. Ilang segundo siyang nakatingin sa akin, bago siya muling bumuntong-hininga.

“Pierre…” mahina niyang sabi na halos pabulong, “…akala mo ba madali ’yan? Akala mo ba kaya kong kalimutan lang lahat ng ginawa sa akin? Yung mga araw na umuuwi akong parang wala na akong halaga? Yung mga beses na tumingin ako sa salamin at tinanong ang sarili ko kung saan ako nagkulang? Bakit ako pinagtaksilan? Bakit sinira ang tiwala ko? Bakit sinayang ang pagmamahal na isang daang porsiyento kong ibinigay?”

Nalaglag ang dibdib ko sa bigat ng tinig niya. “Alam ko pong mahirap, Tito. At hindi ko po sinasabing madali. Pero… hindi rin po tama na habang buhay niyong ikulong ang sarili niyo sa sakit. Kung patuloy niyong dadalhin ’yan, hindi niyo makikita yung mga taong handang magmahal sa inyo ngayon.”

Napapikit siya, at doon ko nakita ang bahagyang panginginig ng labi niya. Na parang pilit niyang nilulunok ang luha.

“Tito,” dagdag ko pa sa mas mahinang tono, “kung hindi niyo mapapatawad ang nakaraan, paano niyo matututunang magmahal ulit? Paano niyo makikita yung pagmamahal na ipinipilit ni Sky na iparamdam sa inyo?”

Nanatiling tahimik si Tito Manuel, napahawak siya sa sentido niya, at parang biglang napagod.

Ilang sandali pa, marahang huminga siya nang malalim, parang nilulunok ang lahat ng emosyon sa dibdib niya.

“Pierre…” mahina niyang sabi na halos pabulong. “…salamat. Matagal na akong walang nakakausap nang ganito. Hindi ko alam kung paano ko ito sisimulan.”

Umiling ako nang marahan. “Wala pong anuman, Tito. Kaibigan ko po si Sky, at ayokong masaktan kayong dalawa. Gusto ko pong makita kayong masaya.”

Nagkibit-balikat si Tito Manuel, pero may kakaibang ngiti sa labi niya. Hindi na galit, kundi parang may konting pag-asa. “Alam mo, ang tanda-tanda ko na… tapos heto ako, pinapayuhan ng mas bata sa akin.” Napangiti siya, pero nagbago ang timpla ng tinig niya nang marahan niyang itanong sa akin, “Pierre… puwede ba kitang yakapin?”

Nagulat ako, pero nakita ko sa mga mata niya ang tunay na paghingi ng tulong. Walang pagmamataas at walang galit. Parang bigla siyang naging isang tao na sugatan at gusto lang maramdaman na hindi siya nag-iisa.

Tumango ako. “Siyempre naman po, Tito. Walang problema.”

Dahan-dahan siyang lumapit. Mainit at mabigat ang yakap niya, parang doon niya ibinuhos ang lahat ng pagod at bigat ng nakaraan. Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng balikat niya at ang paghinga niyang malalim.

“Salamat, Pierre,” bulong niya habang nakapatong ang baba ko sa balikat niya. “Salamat sa mga payo mo. Sige… susubukan ko. Susubukan kong kumausap ng mga propesyonal at humingi ng tulong. Sana… sana hindi pa huli ang lahat para sa amin ni Sky.”

Napangiti ako at hinagod nang marahan ang likod niya. “Hindi pa po huli, Tito. Hangga’t may lakas po tayo para magbago, may pag-asa pa.”

Pagbitaw niya, may kaunting luha sa gilid ng mga mata niya pero may kaakibat na ngiti. At sa unang pagkakataon, nakakita ako ng ibang Tito Manuel. Hindi galit, hindi mapanghusga, kundi isang taong handang sumubok muli.

Ganoon talaga sa buhay. Minsan kailangan mo ring makinig sa iba para mabuksan ang iyong isipan. Minsan, kung sino ang nagpapayo, siya rin ang nahihirapang magdesisyon para sa sarili niya. Sa katahimikan ng sandaling iyon, tila nagkaroon ng bigat at gaan na sabay na bumalot sa paligid.

Pareho kaming tahimik, ngunit pareho ring may natutunang bago. At sa pagitan ng katahimikan, nariyan ang isang pakiramdam. Na baka sa kabila ng lahat ng sugat at pagkakamali, posible pa rin palang muling magsimula.

Kabanata 37

Beginning

Hawak ko ang hamba ng pinto at halos bumaon na ang mga daliri ko sa kahoy. Naririnig ko ang mga pamilyar na boses sa loob pero parang iba ang timpla nito. Mainit at mabigat ang kanilang mga boses. Parang may nagtatalo.

“Ano ba ’to…” mahina kong bulong sa sarili ko na halos hindi ko na marinig ang tinig ko dahil sa lakas ng kabog ng puso ko.

Sa loob ay nakita ko si Sky na nakatayo at parang may malalim na iniisip. Desperado siyang nakatingin kay Rafael na nakasandal sa mesa at parang pilit pinipigilan ang sarili.

“Ninong…” halos pabulong ang boses ni Sky pero ramdam ko ang panginginig niya roon.

Nag-angat ng tingin si Rafael kay Sky. “Hmm? Bakit, Sky?”

Lumapit si Sky kay Rafael at idinikit niya ang kanyang mga labi. Sa gulat ni Rafael, napasigaw siya.

“Sky!” sigaw ni Rafael nang mariin at nanginginig ang boses. “Sky, tama na!”

Pero lalong lumapit si Sky. Kita ko kung paanong idinikit niya ang labi niya kay Rafael. Mainit, mapilit, at desperado. Si Rafael ay nanigas at hindi makagalaw sa ginawang paghalik ng kaibigan ko.

“Sky, tama na sabi,” madiin na sabi ni Rafael na ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya. Nakatitig siya kay Sky nang seryoso, at parang tinatapos na ang lahat ng ilusyon nito.

“Ninong… Bakit? Hindi ba puwede… kahit ikaw na lang?” bulong ni Sky habang nanginginig.

Umiling si Rafael sa kanya at halos mapakagat sa labi. “Hindi. Mahal ko si Pierre… kung ano man ang nangyari… kung ano man ang nagawa ko noon, nadala lang ako ng galit. Hindi ko na dapat pinatulan iyon. Patawarin mo ako, Sky. Nagkamali ako noon…” paghingi ng tawad ni Rafael.

Parang may sumabog na granada sa dibdib ko. Lahat ng salita niya ay pumasok sa utak ko na parang pako. Pero wala akong lakas para pumasok. Hindi ko rin alam kung kanino ako mas nasasaktan. Kay Sky na desperado o kay Rafael na pinipili pa rin ako kahit ano’ng nangyari.

“Kalimutan na lang natin, Sky. Kalimutan na lang natin ang lahat.”“ dagdag ni Rafael sa mababang boses pero mariin.

Tumalikod si Rafael at muling ibinaling ang atensyon sa mga kahon. Nakaiwas siya ng tingin kay Sky na nakayuko at hawak ang dibdib na para bang pinipiga mula sa loob niya.

Magpapakita na sana ako sa kanila nang biglang magsalita muli si Sky. “Nakita ko sila…” halos bulong niya pero ramdam ko ang pait nang bigkasin niya ito. “Si Papa Manuel… at si Pierre… magkayakap sa bahay kanina…” nagulat ako sa sinabi niya.

Napahinto si Rafael sa pag-aayos ng kahon at kita ko agad sa mukha niya ang pagbabago. Parang may sumabog na bomba sa loob niya. Nanlaki ang mga mata niya na para bang lumitaw ang sakit at galit sa mga mata niya. Natigilan siya sa narinig.

Napako ako sa kinatatayuan ko, nakapamulsa, pinipilit maging kalmado, pero ramdam ko ang panginginig ng mga daliri ko sa loob ng bulsa. Kita ko sa mga mata ni Sky ang galit, sakit, at may halong paghahanap.

“Ikaw rin…” halos bulong ni Sky pero malinaw para sa akin. “Kung niloloko niya ako… niloloko ka rin niya. Bakit hindi natin…” Lumapit siya kay Rafael nang mabagal at parang kinakaladkad ang paa niya. “…bakit hindi natin gawin sa kanila ang ginawa nila sa atin?”

Parang sumabog ang dibdib ko sa narinig ko. Ang sakit ng ulo ko, ang bigat ng sikmura ko. Pakiramdam ko nasusuka ako sa mismong eksena. Kita ko kung paano nanginginig ang panga ni Rafael, kung paano niya pinipigilan ang sariling sumabog.

“Sky…” halos mapunit ang boses ni Rafael. “Tama na.” Nakatingin siya sa sahig, sa kamay niyang kumakapit sa gilid ng mesa. Para siyang nilalamon ng emosyon, pero pilit lumalaban.

Lumapit pa lalo si Sky, halos isang dipa na lang ang pagitan nilang dalawa. “Ayaw mo ba? Gusto mo rin naman siguro… para makaganti tayo pareho… hindi mo ba nami-miss ang butas ko?”

Parang naipit ang hininga ko. Hindi ko alam kung lalapit ako o lalayo. Ang sakit marinig, at lalo pang masakit makita. Nakikita ko kung paano napakapit nang mariin si Rafael sa mesa, namumula ang tainga niya, at ang lalim ng paghinga niya.

Pero ang pinakamasakit ay nang magsalita na si Rafael. Ang mga salita niya, malinaw, buo, at mabigat.

“Hindi, Sky… hindi puwede.” Mahigpit ang tinig niya, sabay tingin nang diretso kay Sky. “Mahal ko si Pierre. Anuman ang ginawa niya, anuman ang nakita mo… hihintayin ko siyang magpaliwanag. Ganoon ang pagmamahal.”

Parang may tumusok sa puso ko. Kahit galit ako noon, kahit nababalot ako ng takot at konsensya, sa sinabi niya… naramdaman ko rin ang tibay ng pagmamahal niya na nakapagpatunaw sa akin.

“Nangako kami sa isa’t isa,” dagdag pa niya habang nanginginig ang kamao niya. “Na kahit gaano kasakit, pag-uusapan namin. Mag-uusap kami, mag-uunawaan kami. Hindi ko siya susukuan, Sky. Hindi ako kagaya ng iba na basta na lang mang-iiwan.”

Nanlamig ang katawan ko. Gusto kong lumapit kay Rafael, gusto kong sabihin na narinig ko ang lahat, pero hindi ko magawa. Para akong estatwa sa may pintuan, hawak ang hininga ko.

Kita ko naman kay Sky ang bigat. Kita ko kung paano siya natigilan, kung paano parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya. Kita ko kung paano niya gustong magsalita pero natuyuan siya ng laway.

At bago pa ako makapagsalita, bago ko pa maipaliwanag ang kahit ano, lumakad na siya papunta sa pinto. Binuksan niya iyon at nagtagpo ang mga mata namin saglit. Doon ko nakita ang lahat ng emosyon niya. Galit, pagod, sakit, at wala akong magawa para pigilan siya. Kita ko kung paano niya ako tinignan na puno ng sakit at inggit.

Hindi niya ako kinibo. Lumabas siya at hindi na lumingon pa. Naiwan akong nakatayo roon, nakapamulsa, habang ramdam ko ang malamig na hangin na pumapasok mula sa pintuan. Mas malamig pa sa loob ng dibdib ko.

Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto akong nakatayo roon, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng mga salitang binitiwan ni Sky.

Ang bawat linya niya, bawat titig, parang mga kutsilyong paulit-ulit na tumatama sa dibdib ko. Hindi dahil sa ginawa niya, kundi dahil alam kong ako ang nagtulak sa kanya roon.

Hindi ko kayang magalit kay Sky. Kahit gusto kong sabihin na mali siya, na sobra na ang ginawa niya, hindi ko magawa. Kasi alam kong ako ang nagsimula ng lahat. Ako ang nagwasak ng tiwala niya. Ako ang dahilan kung bakit siya nakagawa ng bagay na alam kong hindi naman siya ganoon.

Ang Sky na kilala ko ay hindi mapanakit. Hindi siya gumaganti nang gano’n. Pero ako, ako ang nagturo sa kanya kung gaano kasakit ang traydurin. Ako ang nagturo sa kanya kung gaano kabigat ang mawalan ng tiwala.

Nakita ko kung paano siya tumingin kay Rafael kanina. Hindi iyon titig ng pagnanasa. Titig iyon ng isang taong sugatan, ng isang taong gustong iparamdam sa iba ang sakit na siya mismo ang unang nakaramdam. At ako ang may kasalanan kung bakit kailangan niyang dumaan doon.

Kung sana hindi ko siya pinagtaksilan. Kung sana kinausap ko siya, kung sana ipinaliwanag ko. Pero hindi. Pinili kong manahimik, pinili kong itago, pinili kong saktan siya nang hindi ko alam kung paano ko pa siya mababawi.

Ramdam ko pa rin ang bigat ng huling tingin niya sa akin. Hindi iyon galit lang. May halong lungkot at may tanong doon na hindi ko masagot. “Bakit mo ako sinaktan?”

At hanggang ngayon, hindi ko rin alam ang sagot. Dahil ba nasaktan din ako ng mga panahong iyon? Napaka-selfish pakinggan kaya sinasarili ko na lang.

Parang gusto kong kalmutin ang sarili ko sa sobrang inis. Paano ko nagawang sirain ang dalawang taong pinakamahalaga sa akin? Si Sky na kaibigan kong parang kapatid. Si Rafael na taong mahal ko at patuloy akong minamahal sa kabila ng mga pagkukulang ko.

Ngayon, silang dalawa ang sugatan. At ako ang dahilan kung bakit pareho silang nasaktan.

Hindi ko alam kung paano pa ito aayusin. Hindi ko alam kung paano pa ako makakaharap kay Sky. Ang tanging malinaw lang sa akin ngayon ay ito. Wala akong karapatang magalit sa kanya.

Ang dapat kong pagtuunan ay kung paano ko mapapatawad ang sarili ko… at kung paano ako babawi sa kanya.

Habang nakatayo ako, parang may kadena pa ring nakakapit sa paa ko. Gusto kong humabol. Gusto kong sumigaw. Pero wala akong boses na lumabas. Ang naiwan lang ay ’yung sakit na kumikirot sa loob ko. Ang sakit na ako mismo ang dahilan.

Nakatayo pa rin ako sa may pinto at hindi makagalaw. Nang lumingon si Rafael, agad kong nakita sa mukha niya ang pagkagulat.

“Pierre…” halos pabulong niyang sabi habang nanginginig ang boses. “Mali ’yung nakita mo. Hindi ako– hindi ganoon ang iniisip mo. Si Sky lang ’yung–”

Lumapit siya na halatang natataranta at gustong ipaliwanag ang lahat. Pero tinaas ko ang kamay ko nang dahan-dahan at inilagay ang hintuturo sa kanyang labi. “Shhh…”

Napahinto siya. Kita ko sa mga mata niya ang takot na baka ako rin, tulad ng lahat, ay magduda sa kanya. Magkalapit na ang mukha namin nang magsalita ako. “Wala kang kailangang ipaliwanag,” mahina kong sabi. “Narinig ko ang lahat.”

Nakita ko kung paano siya huminga nang malalim at parang unti-unting nawalan ng bigat ang dibdib niya.

“Daddy,” tawag ko na halos paos na, “naiintindihan ko. Wala kang kasalanan. Si Sky… nasasaktan lang siya.”

Nakita ko ang mga mata ni Rafael, namumula pero may kirot na ginhawa. “Akala ko… mawawala ka na naman. Akala ko, iiwan mo na naman ako nang hindi nagpapaliwanag.”

Umiling ako at ngumiti kahit na nanginginig ang labi ko. “Hindi na ako aalis. Hindi ko na kayang mawala ka.”

“May kailangan ka rin palang ipaliwanag sa akin.” Ani niyang bigla sa akin.

Umiwas si Rafael at tahimik na umupo sa sofa. Para siyang may naalala pero halata sa pagkilos ng daliri niyang nanginginig siya at hirap na pakalmahin ang sarili. Nakatayo lang ako sa harap niya na parang bata na nahuli sa kasalanan. Hindi ko alam kung saan magsisimula.

“Rafael… Daddy…” mahina kong tawag na halos hindi ko marinig ang sarili kong boses. “Alam kong sinabi kanina ni Sky… kung paano niya ako nakita sa bahay nila na yakap si Tito Manuel.” hindi siya sumagot. Tumitig lang siya sa kisame na parang may sinusubukang intindihin sa ilalim ng tahimik niyang mukha.

Huminga ako nang malalim. “Hindi ko intensyong maglihim. Hindi rin ako pumunta ro’n para sa kung ano man ang iniisip mo.” Tumigil ako sandali at tinitimbang kung paano ko sasabihin. “Gusto ko lang sanang kausapin si Sky. Kasi alam kong nasaktan ko siya. Gusto kong humingi ng tawad nang personal, hindi sa text, hindi sa tawag. Gusto kong makita niya sa mata ko na nagsisisi ako sa nagawa ko sa kanya. Napagtaksilan ko siya, may nangyari sa amin ng taong mahal niya.”

Ngumuso si Rafael saka dahan-dahang tumingin sa akin. “At si Manuel?” tanong niya sa mababang tono, pero ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya.

“Hindi ko inaasahang nandoon siya,” sagot ko agad. “Pagdating ko, si Tito Manuel lang ang nadatnan ko. Gusto ko na sanang umalis, pero kinausap niya ako. Nagulat nga ako kasi… parang may dinadala rin siyang bigat. Hindi ko alam kung bakit, pero naramdaman kong kailangan niya rin ng kausap.”

Nilunok ko ang kaba bago nagpatuloy. “Kaya kinausap ko siya tungkol sa… tungkol sa paghingi ng tulong. Sinabi ko sa kanya na baka kailangan niyang kumausap ng propesyonal. Hindi dahil may mali sa kanya, kundi dahil gusto ko lang siyang tulungan. Kasi alam kong may trauma pa siya mula sa panloloko ng asawa niya noon.”

Tahimik pa rin si Rafael, pero nabawasan ang tensyon sa mukha niya. Parang unti-unti siyang nakikinig, hindi na lang tamang hinala.

“Rafael,” mahinahon kong dagdag, “wala akong ginawang masama. Hindi ko siya nilapitan para may mangyari ulit sa amin. Gusto ko lang talagang ayusin ang mga nasira ko. Hindi ko na nga alam kung paano ko sisimulan, pero gusto kong itama kahit papaano.”

Napayuko ako, hinagod ang buhok ko habang pinipigilan ang nanginginig kong boses. “Alam kong mali ako. Ako ’yung dahilan kung bakit nagawa ni Sky ’yung mga bagay na ’yon. Kung bakit nasira ’yung tiwala niya sa akin. Kaya imbes na magalit ako sa kanya, mas galit ako sa sarili ko. Kasi kung kumilos ako nang tama mula sa simula, hindi sana humantong sa ganito.”

Tumahimik ulit kami. Ilang sandali lang, narinig ko ang malalim na buntong-hininga ni Rafael. Nang tumingin ako sa kanya, wala na ang galit sa mga mata niya. Napalitan ito ng pagod at awa.

Pinalapit niya ako sa kanya at saka hinawakan ang kamay ko habang nakatayo pa rin ako sa harapan niya. “Pierre,” aniya sa mababang tinig, “hindi mo kailangang pasanin lahat ng kasalanan sa mundo. Oo, nagkamali ka, pero pinipilit mong itama. At ’yan ang mahalaga.”

Ramdam ko ang init ng palad niya sa akin. Napapikit ako at pinakiramdaman ang bigat ng lahat ng nangyari. At kung paano, kahit papaano, gumagaan ito kapag siya ang nasa harap ko.

“Salamat,” mahina kong sabi. “Salamat kasi kahit gano’n, nakikinig ka pa rin.”

Ngumiti si Rafael, pagod pero totoo. “Lagi akong makikinig sa’yo,” sagot niya. “Kasi nangako tayo sa isa’t isa, ’di ba? Na mag-uusap tayo, kahit gaano kahirap.”

At doon ko lang napagtantong totoo nga. Hindi lahat ng sugat kailangang takpan ng galit. Minsan, kailangan lang ng tapang para aminin ang mali at ng taong handang makinig kahit masakit.

Inilagay ko ang kamay ko sa pisngi niya. Mainit, nanginginig, at parang pareho kaming pinipigilan ang luha.

“Rafael,” bulong ko, “salamat kasi pinili mo akong paniwalaan at intindihin. Salamat kasi pinili mo pa rin ako kahit may mga anino akong hindi ko pa kayang harapin.”

Hinawakan niya ang kamay ko at inilapat sa dibdib niya. Ramdam ko ang tibok ng puso niya.

“Salamat din, Baby…” sabi niya. “Mahal na mahal kita.”

Ngumiti ako pero tuluyan nang tumulo ang luha ko. “Mahal din kita, Rafael.”

Sandaling tumigil siya at tinitigan ako na parang gusto niyang tandaan ang eksaktong sandaling ito. “Mas mahal kita, Pierre,” mahinahon niyang sagot pero puno ng damdamin. “At kahit ilang beses pa tayong subukin, ang pagmamahal ko ay hinding-hindi magbabago.”

Niyakap ko siya nang mahigpit habang siya ay nakaupo pa rin sa sofa. Pumulupot ang kamay niya sa bewang ko. Walang salita at walang paliwanag na kailangan. Sa yakap na iyon, naintindihan naming pareho na tapos na ang pagdududa. Kung gaano man kalalim ang sugat ng nakaraan, sapat na ang pagmamahal naming dalawa para magsimulang muli.

Tahimik kaming nagyakapan ng matagal bago ko napansin ang mga kahon sa tabi ng sala. Mga alaala ng panahong gusto na naming iwanan pansamantala. Si Rafael ang unang kumilos.

“Tara na,” mahina niyang sabi habang marahan niyang hinahaplos ang likod ko. “Baka gusto mong tulungan akong mag-impake ng mga natira?” Tanong niya sa akin habang natatawa pa.

Tumango ako at natawa rin. “Of course,” sagot ko. “Ikaw kasi, ang harot mo.” Tukso ko sa kanya.

Dahan-dahan kaming gumalaw, tinutulungan ko siyang ayusin ang mga gamit. May mga sandaling natahimik kami lalo na kapag napapadaan ang kamay ko sa mga lumang litrato, mga damit na may amoy pa ng nakaraan, mga bagay na minsan ay simbolo ng kasiyahan ng aking pamilya. Pero sa bawat tiklop ng damit, sa bawat kahong sinasara namin, para bang kasabay naming isinara ang mga sugat na matagal nang dumudugo.

“Daddy,” sabi ko habang inaayos ang isang lumang frame, “salamat sa pagtitiis.”

Ngumiti siya at tinulungan akong isara ang kahon. “Hindi ko naman kailanman inisip na pasanin ka. Pinili kong manatili kasi gusto kong makasama ka kahit gaano kahirap.”

Hindi ko na napigilang ngumiti nang may luha. Ang totoo, sa dami ng pinagdaanan ko sa buhay, ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong katahimikan. Hindi dahil tapos na ang problema, kundi dahil sa wakas, may kasama na akong humaharap nito.

Lumabas kami ng bahay habang magkahawak-kamay. Isinasara niya ang pinto at napatingin ako sa kanya. Sa mga mata niyang minsang puno ng lungkot ngunit ngayon ay may liwanag na ulit. Wala nang kailangan pang sabihin. Pareho naming alam na ito na ang pagkakataon naming magsimula muli.

Pagdating namin sa kotse, binuksan niya ang pinto para sa akin sabay kindat. “Welcome to our new beginning.”

Napatawa ako sabay sabing, “Ang corny mo, Daddy!” tawa ko sa kanya.

Kabanata 38

Pineapple Juice

Pagdating namin sa condo ni Rafael, pagbukas pa lang ng pinto, sinalubong ako ng malamlam na liwanag mula sa mga recessed lights na nakahilera sa kisame. Malawak ang sala. Open space ito na minimalist pero elegante. Ang sahig ay gawa sa dark oak wood, makintab at malinis, at sa gitna ay may malaking rug na kulay abo at puti, at para itong ulap na sumasalo sa bawat hakbang.

Sa isang sulok, may L-shaped sofa na kulay beige na puno ng mga throw pillows na kulay cream at olive green. Sa tapat nito ay isang malapad na TV na naka-mount sa pader na gawa sa textured stone finish. Sa ilalim nito, may mahabang cabinet na may mga framed photos. May isa roon, litrato niya, halatang matagal nang nakatago pero muling inilabas.

Sa kanan ng sala, tanaw agad ang kusina. Modern na parang pang-magazine. May kitchen island na gawa sa marble at may high stools na kahoy na may metal frame. Sa ibabaw ng counter, nakahilera ang mga copper pans na kumikislap sa ilalim ng ilaw. Amoy ko pa ang faint scent ng brewed coffee at sa gilid ay may espresso machine at mga basong nakahanay sa shelf na parang nasa café.

Paglingon ko naman sa dining area, may mahaba at simpleng mesa na gawa sa narra, may anim na upuan at isang vase ng puting lilies sa gitna. Sa likod nito ay ang floor-to-ceiling na bintana na may sheer curtains, at sa labas tanaw ang siyudad. May mga ilaw ng gusali, mga sasakyang gumagalaw, at langit na tila nakadikit lang sa salamin.

Tahimik akong napangiti. Kulang ang salitang ganda para ilarawan ko ang nakikita ko ngayon. “Dad…” sabi ko na halos hindi makapaniwala. “Hindi ko alam na ganito kaganda ang condo mo. Parang bahay na ’to, hindi condo.”

Natawa siya, hinubad ang jacket at inilagay sa sofa. “Hindi ko rin masyadong pinapakita. Sobrang bihira kasi akong magpaakyat ng bisita,” sagot niya sabay lapit sa akin. “Pero ngayong nandito ka, gusto kong maging bahay din ’to para sa atin.”

Napatitig ako sa kanya. Sa liwanag ng mga ilaw, parang mas naging kalmado ang mga mata niya, mas may ngiti na ngayon. Hindi tulad kanina sa bahay na parang anytime ay sasabog siya.

“Baka gusto mong magpahinga muna?” tanong niya habang inaayos ang mga kahon sa tabi ng pinto. “O gusto mong um-order ng pagkain?”

Umiling ako at napangiti. “Hindi, ayos lang. Mas gusto kong tumulong muna sa pag-aayos.”

Ngumiti siya at tumango. “Sige. Pero bago ’yan…” tumigil siya sandali at parang may naisip. “Wala pala tayong pagkain sa ref.”

Napakunot ako ng noo. “Walang kahit ano?”

Umiling siya at natawa. “Literal. Tubig lang ’ata ang laman.”

Natawa rin ako, sabay sabi, “So ano ang plano mo, magtiis tayo sa tubig at hangin?”

Umiling siya, lumapit sa pinto at kinuha ang susi. “Hindi. Lalabas tayo. Maggrocery na lang tayo sa baba ng kumpleto. Para dito na rin makapagluto at makapahinga.”

“Kung alam ko lang na gugutumin mo ako, edi sana hindi ako pumayag na sumama sa’yo.” Biro ko sa kanya.

Tumawa siya at pagkatapos ay ngumiti sa akin. ’Yung ngiting may halong pagod at saya. “Tara na, Baby.”

Tumingin ako ulit sa paligid bago kami lumabas. Sa bawat sulok ng condo, sa mga ilaw na mainit sa mata, at sa tanawin sa labas ng salamin. Hindi lang ito isang condo. Parang simbolo ito ng bagong simula naming dalawa.

Sa supermarket, halos hindi ko mapigilang ngumiti habang tinutulak ni Rafael ang pushcart. Tahimik siya pero may ngiti sa labi, habang ako naman ay abala sa pagpili ng mga gusto kong iluto at mga gustong ilagay sa cart.

“Gusto mo ba ng mga breakfast food?” tanong niya, sabay kuha ng dalawang pack ng bacon at tray ng itlog. “O healthy living tayo?”

Napatawa ako. “Syempre, doon tayo sa healthy living. Para makasama pa kita nang matagal. Ilang taon ang agwat natin, Daddy.”

Tumawa siya at sinundot ang tagiliran ko. “Eh kahit 90 years old na ako, babarurutin pa rin kita ng kantot…” sagot niya, sabay kindat. “Gusto mo ba iyon, Baby. Hmmm?” dugtong niya na parang nang-aakit.

Tumawa rin ako sa kanya. “Sige na nga. Kunin mo na ’yang bacon pero bumawi ka sa mga gulay.” Kumuha ako ng ilang pirasong broccoli at carrots, nilagay sa cart, pero hindi pa man ako nakakalayo, inabot niya ang isa pang pack ng hotdog.

“Dad…” sabi ko at medyo natawa na lang. “Para kang bata, no?”

“Hindi puwedeng walang hotdog sa ref,” sagot niya agad, seryoso pero halatang pinipigil ang tawa. “Emergency comfort food. Sabagay may unli hotdog ka naman sa akin, kahit ilang beses mong isubo ay hindi mauubos.” Aniya sabay kindat sa akin.

Nilingon ko siya, nakataas ang kilay dahil naeskandalo sa bibig niya, pero bago pa ako makasagot, hinawakan niya ang likod ng bewang ko.

“Sorry,” sabi niya at hindi pa nakuntento dahil hinalikan niya ang ulo ko. “Nakasanayan lang. Nasa grocery nga pala tayo.”

Napairap ako sa kanya, at sa sandaling iyon, hindi na ako nagsalita. Nakita ko sa mga mata niya ang lambing na magpapatunaw sa akin. Kung ganyan ba naman kaguwapo ang hihingi ng sorry sa’yo, baka ako pa mismo ang lumuhod.

Lumipat kami sa dairy section. Ako ang pumipili ng gatas at siya naman ay abala sa paghahanap ng yogurt.

“Teka lang, ’wag mo kunin ’yan,” sabi ko habang inilalagay niya ang Greek yogurt sa cart.

“Bakit? Hindi mo gusto?” tanong niya.

“Gusto ko,” sagot ko, sabay abot ng isa pa. “Pero gusto ko ’yung may honey. Para sweet.”

“Okay, Baby,” sabi niya at sa halip na ibalik, pareho niyang inilagay sa cart. “Honey at Greek yogurt. Sweet and strong. Parang tayo lang.”

Naglakad kami papunta sa canned goods, tapos sa frozen section. Minsan sabay kaming humahawak sa iisang item, tapos parehong magpupumilit na isa lang ang kukuha. Hanggang sa magkasabay ang kamay namin sa isang pack ng pasta, at pareho kaming natahimik.

“Pasta night?” tanong niya.

“Kung ikaw magluluto,” sabi ko.

“Puwede,” sagot niya, sabay ngiti. “Pero kailangan ko ng assistant chef.”

“Depende,” sabi ko, sabay abot ng tomato sauce. “May bayad ba ’yon?”

“Meron,” sabi niya, sabay lapit sa akin, halos magdikit na ang balikat namin. “Isang kantot lang mamaya.” Bulong niyang nang-aakit sa akin.

Napailing ako pero ramdam kong namumula ang pisngi ko. “Ikaw talaga.”

“Bakit?” tanong niya habang tinutulak ulit ang cart, “Ayaw mo ba?” tanong niya habang tumataas ang kaliwang kilay niya na parang nag-aaya sa akin.

Hindi ko na siya sinagot, pero habang naglalakad kami, napansin kong hindi ko na kailangan ng sagot. Kasi sa paraan ng pagtitig niya, sa paghawak niya sa cart na parang sanay na sanay siyang sabayan ako sa bawat hakbang, at sa mga simpleng biro niya, ramdam ko. Wasak na naman ako nito mamaya.

Habang naglalakad kami papunta sa beverages section, napansin kong parang kulang pa ang mga nasa cart namin. Medyo nagpauna si Rafael para kumuha ng kape, kaya sinamantala ko ang pagkakataon at dumiretso ako sa bandang dulo kung saan nakahilera ang mga juice in cans.

Agad kong kinuha ang paborito kong brand ng pineapple juice . ’Yung 100% pure at walang halo. Napangiti ako nang makita ko ’yung label.

Perfect, sabi ng isip ko, sabay kuha ng anim na piraso at inilagay ito sa cart.

Pagbalik ko, inabutan ko si Rafael na abala pa rin sa pagtitig sa listahan sa cellphone niya.

“May nakalimutan ka pa?” tanong niya, hindi man lang tumitingin sa akin.

“Wala naman na,” sabi ko, sabay abot ng isang lata sa kanya. “Pero ito, try mo. Masarap ’to. Inumin mo na ngayon, bbayaran naman natin sa counter mamaya.”

Tiningnan niya sandali ang lata. “Pineapple juice? Hindi naman ako mahilig diyan.”

“Masarap ’yan, magugustuhan mo,” sagot ko habang pilit kong tinatago ang ngiti ko. “Sige na, kahit tikim lang.”

Nagtaas siya ng kilay. “Bakit parang ang kulit mo bigla?”

“Wala lang,” sagot ko at nagkukunwaring inosente habang inilalapit pa sa kanya ang lata. “Vitamin C. Pampaganda ng balat. Pampalakas din.”

“Pampalakas?” ulit niya habang nakakunot ang noo. “Pampalakas ng ano? Bumayo?”

Napailing ako. “Basta, inumin mo na lang. Ang bastos ng bunganga mo.”

Tumawa siya, pero sa huli, kinuha niya rin at binuksan iyon. “Okay, pero isa lang, ah,” sabi niya, sabay lagok ng kalahati ng lata. “Happy?”

“Very,” sagot ko na halos hindi maitago ang ngisi ko.

Hindi mo pa alam, pero mamaya… baka magpasalamat ka pa sa pineapple juice na ’yan.

Lumipat ako sa candy section at kinuha ang SnowBear . ’Yung menthol candy na matagal ko nang hindi nabibili. Binuksan ko ito agad at iniabot kay Rafael.

“Eto naman, tikman mo. Masarap iyan, pamparelax ng lalamunan.” sabi ko.

“Relax?” tawa niya. “Ano bang pinaplano mo, Baby?”

“Wala,” sagot ko, sabay lagay ng isang candy sa bibig ko. “Ano ba naman ’to, lahat na lang may kahulugan sa’yo.”

Umiling siya pero ngumiti rin. “Ikaw talaga. Pagkatapos mo akong painumin ng pineapple juice, bibigyan mo pa ako ng menthol. Mukhang may pinaplano ka ha?”

“Wala nga, tamang hinala ka.” sabi ko. “Basta sundin mo na lang ako. Ako ang bahala sa’yo.”

Napailing siya ulit, pero hinayaan lang niya ako. Naka-half smile siya habang pinagmamasdan akong naglalagay pa ng mga gamit sa cart.

Hindi niya alam, pero sa loob-loob ko, may mabigat na halong kilig at kapilyuhan ang mga iniisip ko.

Hindi mo pa alam, Daddy, bulong ko sa sarili ko habang naglalakad kami papunta sa susunod na aisle, pero ngayong gabi… malalaman mo kung para saan talaga ’yung pineapple juice at SnowBear.

Pagdating namin sa counter, halos puno na ang cart. Habang inilalabas ni Rafael ang mga groceries isa-isa, hindi ko mapigilang mapangiti. Ang sarap niyang tingnan. Nakasimpleng white shirt lang siya at naka-shorts, pero parang lahat ng cashier at bagger ay napapatingin sa kanya.

“Bakit ka nakangiti diyan?” tanong niya habang inaabot sa akin ang pineapple juice na kanina ko pa sinisilip.

“Wala,” sagot ko at umiiling. “Ang hot mo lang tingnan. Parang asawa kong nagbabayad sa grocery.”

Napailing siya, pero napangiti rin. “Kung ako ang asawa, ikaw naman ’yung gastador na partner. Puro matatamis at snacks ang binili mo.”

“Eh kasi gusto ko ng matamis,” sabi ko, sabay kindat. “Para maging sweet din ako sa’yo.”

Napailing siya ulit at tawa nang tawa ang cashier. “Ang sweet niyo pong dalawa,” sabi nito habang nag-scan ng mga items.

“Ganito talaga ’to,” sagot ni Rafael nang nakangiti. “Lagi akong pinapakilig kahit sa simpleng bagay.”

“Ay hindi, ah!” sabi ko agad, sabay dampi ng braso ko sa kanya. “Natural na talaga akong sweet, walang halong kemikal.”

Tumahimk siya saglit at pagkatapos ay ngumiti. ’Yung ngiti niyang parang totoo at hindi pilit.

“Alam mo, Baby,” sabi niya habang inaabot sa akin ang resibo, “kahit simpleng grocery lang ’to, parang gusto ko na sanang masanay na ganito tayo araw-araw. Ikaw, ako, at isang cart ng kung anu-anong pinaglilihian mo.”

“Wow, paglilihian agad?” sagot ko habang natatawa. “Ano ako, puwedeng mabuntis?”

“Mamaya bubuntisin kita,” bulong niya sabay tawa sa akin.

Kinurot ko siya sa tagiliran niya. Nagpalitan kami ng tingin habang pina-pack ng bagger ang mga pinamili namin. Tumahimik na siya pero may lambing pa rin. Ramdam ko ang simpleng saya na hindi kailangang ipaliwanag.

Habang inilalagay ko sa eco bag ang mga lata ng pineapple juice, napatingin siya ulit sa akin. “Bakit ba ang dami mong biniling juice?” tanong niya. “Hindi mo naman iinumin lahat ’yan, ’di ba?”

Ngumiti lang ako at mahinang nagsabi, “Paborito ko kasi talaga ’yan, ang kulit mo.”

“Paborito?” ulit niya habang nakakunot-noo pero may ngiti. “Eh bakit ako ang umiinom?”

“Mamaya na ako iinom,” sagot ko, sabay tapik sa braso niya. “Basta uminom ka ulit mamaya, ha? Sasabayan kitang uminom.”

“Bahala ka,” sabi niya habang natatawa.

Habang lumalabas kami ng supermarket, naririnig ko pa rin ang mahinang tawa niya. Hawak niya ang mga grocery bag, ako naman ang nagtutulak ng cart. Parang ganito pala talaga ang pakiramdam ng may kasama sa buhay . May kakulitan, may kalambingan, may plano (kahit may kalokohan minsan), pero sabay kayong humahawak sa pangarap.

Pagbalik namin sa condo, dumiretso si Rafael sa kusina para ilabas ang mga pinamili. Habang pinapanood ko siyang mag-ayos, naisip ko na parang mas lalo siyang gumuguwapo kapag seryoso. Suot pa rin niya ang plain white shirt na medyo nabasa ng pawis, at ang buhok niya, bahagyang basa dahil sa init sa labas.

“Magluluto ako ngayon,” sabi niya, tinanggal ang relo at inilapag sa counter. “Anong sauce ng pasta ang gusto mo?”

“Depende,” sagot ko habang nakasandal sa ref. “Anong mas masarap mong kayang iluto?”

Napatingin siya sa akin at ngumiti. “Syempre mas masarap ako. Mamaya mo na ako kainin.”

Tumawa ako sa kalokohan niya. “Puro kabastusan sinasabi mo,” sabi ko sa kanya. “pero puwede naman nating gawin mamaya.”

Umiling siya pero halatang pinipigilang mapangiti. “Ikaw talaga, gusto mo rin naman pala. Sige na nga, ako na ang bahala. ’Yung mas mabilis lutuin. Mas mabilis makakakantot sa’yo.” Sagot niya na nakapagpapula ng mukha ko.

Habang ginigisa niya ang bawang at sibuyas, ako naman ay nagbukas ng lata ng pineapple juice. “Ay, may pineapple juice pa pala dito,” sabi ko kunwari, kahit ako rin naman ang bumili nito. “Gusto mo, habang nagluluto ka, may pang-refreshment ka?”

“Sure,” sagot niya nang hindi tumitingin. “Pero hatian mo na lang ako, ah. Baka mabusog na ako at hindi makakain ng dinner.”

“Sige,” sabi ko, sabay abot ng baso. Pero sa loob-loob ko, tiwala lang, Pierre, tiwala lang sa plano. Makakamit mo rin mamaya ang matamis… na tagumpay.

Habang umuusok na ang sauce sa kawali, bigla siyang lumapit sa akin para abutin ang asin sa likod ko. Magkalapit na magkalapit kami. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa leeg ko, ang amoy ng bawang at olive oil na humalo sa amoy ng pabango niya.

“Excuse me,” sabi niya na halos pabulong. Tiningnan niya ako saglit. ’Yung tingin na hindi mo alam kung natatawa o may binabalak.

Pagkatapos, bigla siyang nagsalita, “Kung ganito lagi, baka masanay akong kasama ka.”

“Eh ’di masanay ka,” sabi ko sa malambing na tono. “Wala naman akong planong umalis.”

Tahimik lang siya pagkatapos noon. Tanging tunog ng kawali at mahinang ulan sa labas ang naririnig ko. Bigla niyang iniabot ang tinidor na may pasta at inilapit sa akin.

“Tikman mo,” sabi niya.

Sinubo ko ang pasta. “Ang sarap,” sabi ko habang nakangiti. “Puwede ka nang mag-asawa.”

“Aasawahin talaga kita mamaya.” sagot niya.

“Oh? Baka mamaya pagod ka na, Lolo,” asar ko sa kanya. “Malakas pa ba tuhod mo?”

Tumawa siya sa pang-aasar ko sa kanya, pero ang ngiti niya, iba. Para bang mas na-challenge siya sa mga lumalabas sa bibig ko. Para bang patutunayan niya mamaya na mali ang iniisip ko.

Patay yata ako nito mamaya. Sorry sa butas ko, mamamaga ka na naman.

Pagkaluto ni Rafael, inayos niya ang mesa. Simple lang, pero maayos. Dalawang plato, dalawang baso ng pineapple juice, at isang malaking plato ng pasta sa gitna. Walang kandila, walang musika, pero may kung anong init sa paligid na parang kumukulong sa amin.

“Wow,” sabi ko, “Ang sarap naman po nito, Chef.”

“Syempre, masarap kasi ’yung nagluto.” ngumiti siya habang naupo sa harap ko. “Basic.”

“Yabang,” sabi ko, “ikaw na talaga.”

Napailing siya pero hindi na kumibo. Kumain na kami ng aming late dinner. Ako na ang nagpresintang maghugas ng mga hugasin dahil siya naman na ang nagluto. Nanood naman siya ng Netflix sa sala habang nag-aayos ako ng mga hugasin at pinamili namin. Napag-usapan namin na bukas na lang namin aayusin ang mga dinala naming gamit mula sa bahay ko. Pagkatapos kong ayusin lahat ng pinamili, nagpaalam ako kay Rafael na mauuna na akong maglinis ng katawan bago matulog. Ramdam ko pa rin ang pagod ng buong araw, pero ang fulfilling sa pakiramdam.

Pagpasok ko sa banyo, sinalubong ako ng hamog ng mainit na tubig. Habang dumadaloy iyon sa katawan ko, parang unti-unti ring binubura ng bawat patak ang mga alaalang gusto ko nang bitawan. Lahat ng pagdududa, lahat ng galit, lahat ng konsensya. Gusto kong mawala, kahit sandali lang. Kahit ngayon lang.

Tumingala ako, ipinikit ang mga mata, at hinayaan kong lamunin ako ng init.

Narinig ko ang marahang pagkatok sa pinto ng banyo.

“Baby?” boses ni Rafael, mababa pero mahinahon.

“Hmmm?” sagot ko, hindi ko binuksan ang mga mata ko.

“Pwede ba akong–”

Hindi pa siya natatapos magsalita nang bumukas nang bahagya ang pinto. Nakasilip siya ro’n, nakatayo lang, at parang nahihiya. Basang-basa na ako sa tubig, at kahit gusto kong magsalita, natawa ako nang mahina.

“Akala ko tapos ka na,” sabi niya, sabay kamot sa batok. “Pwede ba akong sumabay?”

Hindi ko alam kung bakit pero hindi ako nagulat. Siya pa talaga ang may ganang mahiya, kanya naman itong condo na ito.

Tumango lang ako. “Sige…” Agad kong dinugtungan. “sabay lang ba talaga?” pilyo kong tanong sa kanya.

Napangiti siya, ’yung tipong ngiti na pilit niyang pinipigilan pero lumalabas pa rin sa sulok ng labi niya. “Depende,” sagot niya, sabay kindat sa akin. “Kung papayag ka.”

Pareho kaming natawa. Pero sa pagitan ng tawanan, ramdam ko ang kakaibang ginhawa. Ang katahimikan na hindi nakakailang, ’yung presensiya niya na parang sapat na para mapawi ang bigat ng buong araw. Tahimik lang kami pagkatapos, pareho lang naghuhugas ng katawan, parehong maingat na nililinis ang bakas ng nagdaan.

Kabanata 39

SnowBear

Naramdaman ko ang mainit na pagyakap ni Rafael sa aking likuran. Inamoy niya ang aking batok papuntang buhok ko na nagpatindig ng balahibo ko. Nakuryente ang aking balat tuwing tumatama ang kanyang balbas sa aking batok.

Hindi ako nakatiis. Agad akong humarap sa kanya at buong suyo siyang hinalikan. Marahan noong simula ngunit naging marahas ang paghalik ko sa kanya sa pagtagal ng ilang minuto. Parehong dumapo ang aming mga kamay sa katawan ng bawat isa na para bang ito lang ang kakapitan namin sa mga oras na iyon.

Hindi ako pumayag. Ako ang nagkontrol ng mga galaw naming dalawa. Dumapo ang mga halik ko sa kanyang matikas na dibdib. Pinaglaro ko ang dila ko sa kanyang malaking utong. Habang hinahalikan at pinaglalaro ang dila sa isang utong, abala naman ang isa kong kamay sa pagbubundol ng daliri sa kabilang utong.

“Ahhhmmm, Baby… A-Ang saraaapp…” ungol niya na nagbigay pa lalo sa akin ng senyales na ipagpatuloy at galingan pa.

Paikot-ikot kong pinaglaruan sa aking bibig ang kanyang utong. Nang magsawa, bumaba ang aking mga halik papunta sa gitna ng kanyang dibdib. Halos sambahin ko ang kanyang katawan sa pamamagitan ng mga halik ko. Pinalandas ko ang aking mainit na dila mula sa gitna ng dibdib papunta sa kanyang balikat. Bumaba papunta sa muscles ng kanyang mga braso. Bawat ugat ng kanyang braso at mga kamay ay hindi ko pinalagpas. Maging ang kabila ng kanyang kamay ay sinuyod ng aking mainit na dila.

Sunod kong pinuntirya nang marahan na paghalik at pagdila ang kanyang puson. Bawat bitak ng kanyang abs ay hindi ko pinalampas. Bawat himod ko roon ay ibayong kiliti ang kanyang nadama na kita sa mga ungol na kanyang inilabas. Nakatingala akong nakaluhod sa kanya habang dinidilaan ang kanyang katawan. Nang masulyapan ko ang kanyang pusod, ito naman ang ginawaran ko ng mga halik.

Napahawak siya sa aking buhok habang sinusundot-sundot ko ang kanyang pusod. Paikot ko itong nilawayan hanggang maisipan kong dilaan ang kanyang puson papunta sa gilid ng kanyang mga hita. Halatang iniiwasan ko ang kanyang tigas na tigas na malaking burat.

“B-Baby… isubo mo na, please…” pakiusap niya.

Malandi ko siyang nginitian habang nakatingala at dinilaan lamang ang kanyang malatrosong hita. Salitan kong dinilaan ang magkabila nito hanggang sa pumababa ito hanggang sa kanyang tuhod. Wala akong pinalagpas na bahagi ng kanyang katawan. Nang magsawa ako, nakangisi akong tumayo mula sa pagkakaluhod habang natatawang nakikita ang mukha ni Rafael na nakapikit at halatang nadadala sa ginagawa ko.

Dumilat siya nang maramdamang hindi na ako humihimod sa kanyang katawan.

“Baby?” tanong niya habang nakakunot.

“Maligo muna tayo. Mamaya na iyan.” Suhestiyon ko habang nakangisi. “Masakit ba sa puson na mabitin?” asar ko sa kanya.

“Tang ina, Baby. Papatayin mo ba ako sa bitin. Seryoso ba iyan?” hindi siya makapaniwala sa sinabi ko sa kanya.

Natatawa kong itinaas ang mga balikat ko sabay binuksan ang shower. Bumagsak ang maligamgam na tubig roon habang ang katabi ko naman ay napapamura na lang sa pagkabitin. Binilisan ko ang pagligo kaya nauna ako sa kanyang matapos.

“Bilisan mo na dyan. Nakabukaka na ako pagpunta mo ng kama.” Pagbawi ko sa kanya.

Kumislap ang mga mata ni Rafael at nagmadali siya sa pagligo. Natatawa naman akong lumabas habang nagpupunas ng katawan. Hindi pa ako nakakatungtong at nakakabukaka sa kama nang lumabas ng banyo si Rafael. Nagpupunas pa nga ako ng buhok at katawan habang nasa gilid ng kama.

“Bilis maligo, ah. Kantot na kantot iyan?” pang-aasar ko pa.

“Inaasar mo ako, ah. Babawian kita sa susunod, makita mo.” Pagbabanta niya.

Binelatan ko lang siya kaya naman napatili ako nang lumundag siya sa akin at bumagsak kami sa malambot na kama.

“Ayyyyy! Dadddyyyy! Parang tanga…” patili kong sigaw sa kanya.

Tinawanan niya lang ako pabalik at agad niya akong kinubabawan. Tinitigan niya ang mukha ko at agad akong nilaplap habang malikot ang kanyang mga kamay sa pagpisil sa aking katawan. Naramdaman ko sa hita ko ang matigas at mainit niyang kahabaan na sumusundot-sundot sa aking balat.

Bumaba ang kanyang mga halik papunta sa aking leeg patungo sa aking mga utong. Kinagat-kagat niya ito habang umiikot ang kanyang dila. Nilamas naman niya ang kabila kong suso na para bang isa akong babae. Salit-salitan niya itong ginawa na nagpalabas ng aking mga ungol at nagpatirik sa aking mga mata.

“S-Shit, Daddyyyy. Ang sarap.” Ungol ko sa kanya.

Hindi ako pumayag na siya ang magkokontrol ng lahat kaya naman pinaikot ko ang katawan naming dalawa at pumatong ako sa kanyang katawan. Kinuha ko sa bedside table ang mga telang ni-ready ko kanina at inilagay ko sa magkabilang palapulsuhan ni Rafael.

“Anong balak mo? Is this one of your fetishes?” tanong niya sa akin ngunit hindi naman siya pumalag. Mukhang game na game naman siya.

“Secret. Basta… masasarapan ka. Buti na lang sound proof ang condo mo. Kahit magsisigaw ka, okay lang.” tugon ko sa kanya.

“Siguraduhin mo lang na masasarapan ako.” Pang-aasar niya na tinugunan ko lang ng ngisi.

Matapos kong maitali ang kanyang mga kamay sa ibabaw ng headboard ng kama, sunod kong piniringan ang kanyang mga mata. Nang masigurong wala siyang nakikita, agad akong gumiling sa ibabaw ng kanyang burat habang nakapatong ang mga kamay ko sa kanyang malamang dibdib.

“Shit, Baby. Ang sarap ng ganito. Bakit ngayon lang natin ginawa ’to?” libog niyang ani sa akin.

Nag-lean ako papunta sa kanya at hinalikan ang kanyang mga labi sa paraang gusto ko. Ako ang nagkontrol ng aming halikan. Sinipsip ko ang kanyang mga labi maging ang kanyang dila ay hindi ko pinalagpas. Para ko itong chinuchupa habang naglalabas-masok sa aking bibig. Nang makuntento, dinilaan kong muli ang kanyang leeg, tenga, balikat at iba pa. Bawat muscles ng kanyang katawan ay dinaanan ng makasalanan kong dila.

“Nggghhh, Baby. Kantot na kantot na ako. Ang saraaap… give me more!” libog na libog na si Rafael sa ginagawa ko. Hindi ko pa rin sinusubo ang kanyang burat.

Umalis ako sa ibabaw niya at kinuha ang SnowBear sa bedside table. Nagtataka naman siya kung nasaan na ako. Nang makuha ito, inilagay ko ito sa gilid ng kama malapit sa kanyang hita para madali ko itong makuha kapag oras na.

“Baby, nasaan ka? Iyon na iyon?” nagtataka siya sa kilos ko.

Hindi ako nagsalita. Bagkus, pinagmasdan ko lang ang nakakatakam niyang katawan na nakahiga sa kama. Ang sarap-sarap ni Daddy Rafael. Hindi ako makapaniwala hanggang ngayon na ang isang katulad niya ang kumakantot sa akin. Malaki ang kanyang mga muscles sa katawan lalo na ang kanyang burat. Hindi pa rin ako makapaniwala hanggang ngayon na kaya kong isubo ang 10-inches niyang burat at kaya ko itong ipasok sa aking butas. Ang suwerte-suwerte mo bakla!

Wala na akong inaksayang oras at gumapang ako papunta sa pagitan ng kanyang hita. Ipinatong ko ang aking kamay sa kanyang malatrosong hita at walang ano-ano’y isinubo ang ulo ng kanyang burat na balot na ng kanyang pre-cum.

“Shiiiit! Baby! Binigla mo ang pagsubo! Tang-ina, sayong-sayo iyan!” sigaw niya.

Sinipsip ko ang ulo ng kanyang burat habang paikot na jinajakol ng dalawa kong kamay ang kahabaan niya. Dalawang kamay ko talaga ang kailangan upang maokupa ang kabuuan ng katawan ng kanyang burat.

Matapos kong sipsipin ang ulo ng burat niya, sunod kong ginawa ang pag-deepthroat dito. Halos masubsob ang mukha ko sa kanyang puson maisubo lang nang buong-buo ang kanyang masarap na burat.

“Shiiit! Deepthroat! Give it to me, Baby!”

Ilang segundo ko itong ibinabad sa aking lalamunan, nang hindi na ako makahinga ay pinakawalan ko rin ang pagkakasagpang ko sa kanyang burat. Paulit-ulit ko itong ginawa hanggang sa mangalay ang bunganga ko.

Nang mailuwa ko ang burat niya, balot na ito ng laway na mula sa akin. Jinakol ko ang kanyang kahabaan habang kinukuha ko ang SnowBear sa gilid niya. Binuksan ko ang kendi at agad na ibinabad ito sa aking bibig. Nabalot ng lamig ang bunganga ko habang paikot kong jinajakol ang kanyang burat.

“Baby, isubo mo pa, please… Bitin…” pakiusap niya.

Nang matunaw ang kendi sa bibig ko, agad ko siyang pinagbigyan at isinubo ang buo niyang burat. Wala akong pinalagapas ni isang pulgada ng kabuuan niya. Halos mapawi ng init ng burat niya ang lamig na nakabalot sa aking bibig.

“T-Tang ina, Babbbbyyyy! Bakit lumamig bunganga mo! Shiiittt!” sigaw niya.

Natuwa naman ako sa kanyang naging reaksyon kaya mas lalo akong ginanahan. Chinupa ko siya nang paulit-ulit. Mabilis na paggalaw ang ginawa ko na para bang hayok na hayok ako sa kanyang titi. Hindi naman mapakali ang kanyang balakang, maging ang kanyang mga kamay na nakatali ay para bang nais nang kumawala dahil sa sarap na binibigay ko.

“Baby, tang ina. Ang sarap ng ginagawa mo. Lalabasan na ako!” babala niya ngunit mas lalo ko lang binilisan ang pagchupa sa kanya. Tumulong pa ang kamay ko sa pagjakol sa ilalim ng kanyang burat habang ang isa ay naglalaro sa kanyang mga bola.

“Shiiittt, ayan na! Ayan na!” at lumabas nga ang katas na pinaghirapan ko.

Ang daming tamod na lumabas sa kanyang burat. Inipon ko lang ito sa aking bibig habang patuloy na tumatalsik sa kanyang burat ang kanyang makatas na tamod. Jinakol ko pa ang burat niya at piniga para masigurong simot na simot ang kanyang tamod. Nang maubos, pinaglaruan ko sa bibig ko ang tamod niya ngunit hindi ko pa nilulunok.

Agad akong lumapit sa kanyang mukha at hinalikan siya. Naghati kami sa tamod na inilabas niya at nilunok ko ang natira sa bibig ko. Nang matapos ang halikan naming dalawa, agad siyang nagkomento sa lasa ng kanyang katas.

“Tamod ko ba iyon? Tang ina, matamis pala tamod ko.” Hindi niya makapaniwalang sabi. Hindi man lang siya nandiri sa ginawa ko. Ang ibang mga top, ayaw at nandidiring kumain ng sarili nilang tamod.

“Kaya nga pinainom kita nang maraming pineapple juice. Ang sarap ba, Daddy?” tukso ko sa kanya.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras, nang makita kong nakatayo pa rin ang burat niya, agad kong kinuha ang lubricant at pinahiran ang buo niyang burat nito. Naglagay din ako sa butas ko para masigurong suwabe ang magiging pagpasok ng kanyang malaking burat sa akin.

Nang sa tingin ko ay sapat na ang dulas, agad akong pumatong sa kanya at itinutok ang ulo ng kanyang sandata sa bukana ng butas ko. Pumasok ang ulo ng kanyang burat na nagdala ng kuryente sa aking katawan. Unti-unti kong ibinagsak ang aking katawan sa kanyang burat hanggang sa maramdaman kong sumagad ito sa loob ko. Punong-puno ang pakiramdam ko sa loob ko sa ginawa kong pagpasok ng kanyang kahabaan.

“Shiiiit, Baby! Ang init ng loob mo… ang sikip.” Papuri niya.

Ibinabad ko saglit ang burat niya sa loob ko at nang makabuwelo, ipinatong ko ang mga kamay ko sa kanyang dibdib at sinimulan ang paggiling sa ibabaw niya nang dahan-dahan. Paikot-ikot ang balakang ko sa ibabaw niya na para bang sumasayaw ako.

“D-Daddddyyy, aggghhh…” ungol ko sa kanya na sinadya kong nakapang-aakit ang tono.

Nilaplap ko ang kanyang labi habang patuloy akong gumigiling sa kanyang ibabaw. Ramdam ko ang sarap na nararamdaman niya base sa kumakawalang ungol mula sa kanya. Patuloy lang kami sa pag-French kiss nang maisipan kong bilisan ang paggalaw sa kanyang ibabaw.

Plok! Plok! Plok! Plok! Tunog ng pagsasalpukan ng aming mga katawan habang parang tumatalon ako sa ibabaw niya. Ipinatong kong muli ang kamay ko sa dibdib niya at nilapirot ang kanyang malaking utong habang patuloy sa paggalaw.

“Shiiit, Baby! Talon lang, aggggh! Ahhhmmm!” ungol niya.

“D-Daddddyyy, fuck me! Nggggghhh!” sigaw ko naman habang umiindayog sa ibabaw niya.

Nang mangalay ako sa paggalaw, naka-squat lang ako sa ibabaw niya habang siya na ang gumalaw sa ilalim ko. Paulit-ulit niyang inatras-abante sa ere ang kanyang balakang kaya tusok na tusok ang butas ko sa ginagawang pagbarena ng kanyang burat. Mukhang mamamaga na naman ang butas ko nito. ’Di bale, masarap naman.

Nang mapagod siya sa paggalaw, nagpahinga muna ako saglit sa ibabaw niya at nag-muscle control na lamang. Nagdulot ito ng kakaibang sarap na lalong nakapagpabaliw kay Daddy Rafael.

“B-Babbbbyyy, tang ina. Ang sarap, ang sikip! The best ka talaga!” sigaw niyang papuri sa akin.

Pinasikip kong lalo ang aking butas at sinimulan muli ang paggalaw sa ibabaw niya. Nararamdaman ko na ang hapdi ng butas ko kaya naman ginalingan ko na at ramdam ko rin ang pagkayod ng ulo ng titi niya sa prostate ko.

Jinakol ko ang burat ko habang nagtaas-baba ang katawan ko sa kanya. Mas lalo tuloy sumikip ang butas ko sa ginagawa ko. Nang maramdaman kong malapit na akong labasan, binilisan ko ang pagjakol at napahinto ako sa paggalaw sa ibabaw ni Daddy Rafael. Nanigas ang mga binti ko habang may nakapasak pa ring burat sa butas ko.

“D-Daddddyyy, aggghhhh. Shiiiit, fuck me with your thick cock. Ahhhmmmm…” ani ko habang lumalabas ang aking tamod na tumalsik sa kanyang abs, dibdib at ang iba ay napunta sa kanyang leeg.

Sumikip ang butas ko kaya naman napasigaw si Daddy Rafael dahil malapit na rin siyang labasan. “Malapit na rin ako, Baby. Kantot lang…”

Dahil dito, kahit kalalabas lang ng tamod ko, agad akong gumiling sa ibabaw niya. Pabilis nang pabilis ang paggalaw ko hanggang sa maramdaman ko ang pagputok ng kanyang tamod. Mainit ang inilabas niyang tamod na alam kong napakarami nito. Umagos na ang iba sa singit ko kaya naman tumayo ako mula sa pagkakapatong sa kanya.

Plok! Tunog ng aking butas nang hugutin ko ang burat ni Daddy Rafael sa akin.

Wala akong sinayang na oras at agad kong dinilaan ang tamod kong napunta sa katawan ni Daddy Rafael mula abs, dibdib, at maging sa leeg niya. Nang masimot ko ito, nilunok ko ang iba habang ang iba naman ay ipinasa ko kay Daddy Rafael nang siya ay laplapin ko. Nagpasahan kami ng tamod habang naghahalikan. Nang maubos at makuntento, pagod akong napahiga sa ibabaw ng masarap na katawan ni Daddy.

“Ang sarap din ng tamod mo, Baby.” Puri niya. “First time kong kumain ng tamod, hindi ako nandiri. Mahal na mahal lang talaga kita kaya lahat kaya kong gawin para sa’yo.” Sabi niya sa akin.

“I love you too, Daddy…” tugon ko sa kanya habang napapapikit na sa pagod.

Hinalikan ko siya sa kanyang labi at tinanggal na rin ang kanyang pagkakapiring.

“Kumusta? Masarap ba?” tanong ko sa kanya na para bang nagtatanong lang kung masarap ba ang inihain kong luto.

“The best… because I am doing it with the love of my life…” tugon niyang nakapagpakilig sa akin.

Kinalas ko na rin ang kanyang pagkakatali sa kamay at bumalik sa pagkakahiga sa ibabaw niya. Sa laki ng katawan niya, nagmukha akong batang paslit habang pinapatulog ng kanyang ama. Daddy ko naman talaga siya… kinakantot nga lang niya.

Nakatulog ako nang may mga ngiti sa labi. Sana ganito na lang palagi. Puro sarap, walang hirap.

A/N

Hindi ko kayo natiis HAHAHA. Sana walang malito sa timeline. Nauna kasi timeline ng Kapalit ng Lahat. Ito yung time na nag-walk out si Sky nang kausapin siya ni Pierre. Na kay Manuel pa siya ng mga panahong ito.

Sunod-sunod ko kasing na-update noong nakaraan at kahapon ang Series 2. Anyway, enjoy reading.

Kabanata 40

Vengeance

Kinabukasan, tulad ng hula ko, mahapdi ang butas ko. Ngunit kahit ganoon, magaan pa rin ang pakiramdam ko dahil kasama ko si Rafael. Nagising akong yakap niya at malinis na ang katawan namin. Palagi talagang nang dahil sa pagod pagkatapos makipagkantutan, nakakatulog na ako nang hindi namamalayang nililinisan ako ni Daddy Rafael.

Ang sweet lang na hindi siya nakakalimot na linisan at ayusin ako pagkatapos naming magpasarap. Ang ibang lalaki, pagkatapos masarapan, para ka nang basura na hahayaan na lang mabulok sa tabi. Ang suwerte ko talaga sa kanya.

Dahil Sabado ngayon at wala akong pasok, pinakielaman ko na ang kusina ni Rafael. Nakapaglinis na ako ng katawan at nakaligo samantalang si Rafael ay tulog na tulog pa rin sa kanyang kama.

Abala ako sa pagluluto nang maramdaman ko ang pagyakap ng hubad na katawan ni Rafael sa likod ko. Malamig ang kanyang balat at amoy ko ang bango ng shower gel na ginamit niya sa pagligo. Ang kanyang boxer shorts naman ay tumatama sa likod ng hita ko kaya ramdam ko ang unti-unting pagtigas ng kanyang ari.

“Good morning, Baby…” bati niya sa akin. “Ang sarap naman ng umaga ko, ang bango-bango mo.” Puri niya habang sinisinghot ang leeg ko.

Nakikiliti naman ako sa kanyang ginawa. “Daddy, nakikiliti ako. Mamaya na ’yan. Isa!” Pakiusap ko.

“Mamaya na lang ba?” tanong niya habang idiniin ang kanyang burat sa pagitan ng pisngi ng puwit ko.

Pinatay niya ang kalan at iniharap niya ako sa kanya. Nilaplap niya ako gamit ang kanyang makasalanang dila. Ginalugad ng kanyang dila ang kaloob-looban ng bibig ko. Pagkatapos, ginawaran niya ng halik ang aking leeg at tenga na nakapagdulot sa akin ng kakaibang kiliti. Napakapit ako sa kanyang balikat dahil sa kanyang ginawa.

Dahan-dahan ko siyang niyakap, pinipisil ang kanyang malapad na likod. Ramdam ko ang bawat muscles ng kanyang katawan sa ilalim ng mga kamay ko. Huminga siya nang mabagal, pagkatapos ay sabik niyang pinaglaruan ang dalawa kong utong matapos niyang mahubad ang suot kong t-shirt. Kinagat at ipinaikot niya ang dila niya roon na nakapagdulot ligaya sa akin.

“Hmmm… D-Daddy…” mahina kong ungol na halos bulong lang. Napakapit ako sa kanya, hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko. Ramdam ko ang init ng katawan niya laban sa akin, at halos matunaw ako sa dami ng nararamdaman ko.

Napatingin ako sa kanya, at nakita ko ang ngiti sa mukha niya habang patuloy siyang bumababa ng halik sa aking katawan. Hindi ko mapigilan ang sarili ko kaya naman ako sana ang magkokontrol ng aming mga galaw ngunit pinigilan niya ako.

“Ako ngayon ang gagalaw.” Tugon niya sa akin kaya naman pinigilan ko ang sarili kong mangialam.

Pagkaluhod niya sa akin, agad niyang hinubad ang pang-ibaba ko. Iniikot niya ang katawan ko hanggang sa mapa-usli ang puwit ko sa harapan niya. Itinukod ko ang mga kamay ko sa kitchen counter upang paghandaan ang kanyang gagawin.

Ilang sandali pa, naramdaman ko ang pagkilos ng kanyang dila sa butas ko. Dinilaan niya ang butas ko na para bang kumakain siya ng ice cream. Bawat pagdila niya ay nagdulot ng kakaibang init sa akin. Hindi ko maipaliwanag ang eksaktong pakiramdam ng ginagawa niya, ngunit nang dahil sa malakas kong pag-ungol, siguradong masarap talaga ang ginagawa niya.

“Nggghhhh, D-Daddy… ang sarap. Eat my pussy…” tugon ko habang umuungol.

Hindi naman siya sumagot at sa halip, pinaghiwalay pa niya ang dalawang malaman kong puwitan at sinundot ng kanyang dila ang butas ko. Para itong bisita na pilit na pumapasok sa butas ko. Bawat pag-ikot ng kanyang dila sa butas ko ay nakapagbigay ng kakaibang sarap sa akin.

Nang magsawa siya sa pagkain ng butas ko, hinila niya ako at umupo siya sa ibabaw ng mesa. Mabuti na lamang at ang mesa ay gawa sa kahoy kaya kahit dito pa kami magkantutan ay hindi ito masisira.

Alam ko na ang ibig sabihin niya sa mga tingin niya pa lang. Wala akong inaksayang oras. Para akong puta nang isinubo ko ang kanyang mapagpalang burat. Sinipsip ang ulo hanggang sa isinagad ko ito sa aking lalamunan. Bawat ugat at haba nito ay nakabisado na ng aking bunganga. Dahil dito, suwabe kong naisubo ang kanyang burat habang nakapatong ang kamay ko sa hita niya. Ang mga kamay naman niya ay humihimas sa aking ulo na para bang sinasabi niyang mas husayan ko pa ang pagsubo.

Nang malawayan ko nang husto ang kanyang burat, hinila niya ako papanik ng mesa. Hinalikan niya ako sa aking labi habang pinapahiran niya ang butas ko ng lubricant. Naramdaman kong naglawa sa loob ko ang lubricant habang nakikipagpalitan ako ng laway sa kanyang mga halik.

Nang handa na ang aking butas at kanyang burat, pumatong ako sa kanya at itinutok ang kanyang burat sa aking butas. Ibababa ko na sana ang aking balakang sa kanya nang bigla siyang umulos paitaas. Sumagad ang kanyang burat sa butas ko na siyang nakapagpasigaw sa akin sa sarap. Hindi ko napaghandaan ang kanyang galaw.

“S-Shiiittt, D-Dadddyyy. Binigla mo.” Sabi ko sa kanya.

“Ang sabi ko, ako ang gagalaw di ba?” paalala niya sa akin.

Nakabukaka lang akong paupo sa ibabaw niya habang siya ay dahan-dahang gumagalaw sa ilalim ko. Pinaikot-ikot niya ang kanyang balakang habang gumagalaw.

“Tang ina ang saraaapppp. Ang sarap d’yan, Dad.” Ani ko sa kanya nang tumama ang ulo ng kanang burat sa sensitibong pader ng tumbong ko.

Limang minuto na siyang gumagalaw nang mabagal at gumigiling sa ilalim ko. Hindi ako makuntento sa ginagawa niya. May nararamdaman akong inis dahil hindi mapawi ng kanyang paggalaw ang kati nasa sa loob ko. Napu-frustrate ako dahil wala akong magawa. Siya ang may kontrol sa aming dalawa.

Nang hindi ako makatiis, humawak ako sa kanyang dibdib at gumalaw nang paatras-abante sa kanyang burat. Hinawakan ni Rafael ang aking balakang para pigilan sa paggalaw. Nang hindi ako huminto, hinampas niya nang dalawang beses ang aking puwitan na nakapagpa-ungol sa akin.

“You’ re a bad, bad, lover…” sabi niya sa akin. “Dahil diyan, may parusa ka sa akin.”

Inalis niya ako sa ibabaw niya at siya namang pagtayo niya mula sa pagkakahiga sa mesa. Hinila niya ako at pinababa rin sa mesa. Itinaas niya ang kanan kong hita pasampa sa mesa habang nakatalikod ako sa kanya nang nakatayo.

Ilang sandali pa, naramdaman ko ang pagkiskis ng kanyang malaking burat sa pagitan ng puwitan ko. Sinasadya niyang bitinin ako. Gumaganti ba siya sa akin? Epektibo dahil naiinis na ako sa ginagawa niyang pambibitin. Hindi ko matukoy kung saan ang dapat makamot sa loob ko para mawala ang inis ko.

Naramdaman ko ang pagtulo ng lubricant sa puwitan at butas ko. Ganoon din sa kanyang burat. Napakadulas na ng maselang bahagi ng aming katawan. Magiging madali na ang kanyang pagpasok sa akin. Iyon ay kung may balak siya.

“D-Daddy, please… ipasok mo na. Ang kati-kati sa loob ko. Kamutin mo gamit ang malaki mong burat. Sige na, ahmmmm…” Pakiusap ko sa kanya.

Ngunit, tulad kanina, hindi niya ako pinansin. Humipo ang kanyang katawan mula balakang ko pataas sa aking mga dibdib habang nararamdaman ko ang patuloy pa rin niyang pagkiskis ng burat niya sa butas ko. Nilamas niya ang dibdib ko kahit na wala naman akong malaking suso tulad ng mga babae.

“D-Daddy… please. Ano bang gagawin ko para ipasok mo lang ang burat mo sa pussy ko?” tanong ko sa kanya na ramdam na ang frustration sa aking boses.

“Hmmm… ano iyon, Baby?” tanong niya na nagmamaang-maangan. “Gusto mo bang ipasok ko?” muli niyang tanong habang iginigiling ang kanyang balakang habang kinikiskis pataas ang burat niya.

“Pasok mo na po, Daddy… fuck me harder, pleaseee…” pakiusap kong muli.

Akala ko babayuhin na niya ako ng kantot. Iyon pala, ipinasok niya lang ang ulo ng burat niya at muling ilalabas. Paulit-ulit niya iyon ginawa hanggang sa ma-frustrate ako dahil hindi talaga maalis ang kati sa loob ko. Para bang naghahanap ang tumbong ko ng tubo na maaaring ipasok. Iyong malaki. Iyong mataba. Iyong kayang pamagain ang butas ko. ’Yung tipong mahihirapan akong maglakad at dumumi ng ilang araw.

Nagulat ako nang bigla siyang umalis sa pagkakakapit sa akin.

“Kain na tayo, Baby. Magbabanlaw lang ako. Sunod ka na lang, ah.” Aya niya. Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya?

Ano? Kakain kami nang bitin? Pinaparusahan niya ba ako? Binibitin niya ako? Puwes, sisiguraduhin kong ako ang magwawagi.

Pinanindigan talaga ni Rafael ang pambibitin sa akin. Napapangisi siya tuwing nakikita ang nakabusangot kong mukha. Kumain talaga siya ng almusal na nakabalandra ang mahaba at mataba niyang burat. Wala siyang suot na kahit anong damit. Para pa siyang nananadya at nang-aakit. Hindi niya alintana ang lamig ng aircon. Magkasakit ka sana!

Dumaan ang buong Sabado at Linggo na walang ganap sa amin ni Rafael. Ibinabalandra niya sa harap ko ang nakakatakam niyang katawan. Akala naman niya bibigay ako. Iniirapan ko lang siya tuwing sinasadya niyang magpapansin.

May mga oras na bigla na lang siyang dadaan sa likod ko habang naghuhugas ako ng pinggan. Ikakaskas ang burat niya sa puwit ko pataas. Minsan pa, nagpupush-up siya habang naka-hubo’t hubad, nakalaylay ang kanyang ari.

Buti pa ang sahig, nadadampian ng kanyang burat! Paano na lang ang aking butas? Kailan baa ko muling mawawasak?

Inabala ko na lang ang sarili ko sa pag-aayos ng mga gamit kong galing sa bahay namin. Nagpapansinan naman kaming dalawa at nag-uusap. Hindi ko lang maiwasang umirap at magsungit sa kanya. High blood pa naman ang mga bading kapag walang kantot.

Kung ayaw niya akong kantutin, gagamitin ko na lang ang dildo sa Lunes kapag wala pa rin. Akala niya maiisahan niya ako? Bahala siyang makaraos nang walang butas ko.

Dumaan ang Lunes at may pasok na ako. Hinatid naman ako ni Rafael na nakasando lang at shorts. Hubog na hubog ang ganda ng kanyang katawan sa kanyang suot. Para bang inaakit akong hubarin ito at lawayan ang kanyang masarap na katawan. Gusto ko na ngang sabihin sa kanyang hindi na ako papasok at maghapon na lang niya akong tirahin. Pero, pinigilan ko. Pride na lang ang matitira sa akin, ayaw ko nang ipagkait sa sarili ko.

Pagpasok ko sa classroom, agad kong napansin ang bakanteng upuan sa kanan ko. Ang upuan ni Sky. Doon siya laging umuupo, parang nakasanayan na naming dalawa na hindi na kailangan pang pag-usapan kung sino ang katabi ng isa’t isa. Parang ritwal na. Pero ngayong araw, wala siya roon. Nasa kabilang dulo siya ng row, malayo sa akin. Hindi ko maiwasang mapahinto sandali at tumitig sa kanya.

Para bang may malamig na humaplos sa dibdib ko. Ang dami kong gustong itanong, pero ang tanging nagawa ko lang ay umupo sa dati kong puwesto. Habang nilalapag ko ang bag ko, naisip ko na ganito na lang ba kami? Anyway, kasalanan ko naman ang lahat. Nagpadalos-dalos ako. Wala akong karapatang magalit at mag-demand sa kanya nang mabilisang kapatawaran.

Sinubukan kong lumingon, baka mahuli ko ang tingin niya, baka kahit sandali ay magkita ang mga mata namin. At nang nagtagpo nga, saglit lang iyon, para bang isang segundo lang akong binigyan ng pagkakataon. Pero agad din siyang umiwas. Bumagsak ang tingin niya sa notebook niya, kunwari’y nagsusulat. Ramdam kong gusto niyang gumawa ng pader sa pagitan namin. Ramdam kong hindi niya ako gustong kausapin.

Parang ang bigat-bigat ng hangin. Lahat ng boses sa paligid, pati ’yung tunog ng chalk sa pisara, parang humahalo sa isang malayong ugong na hindi ko maintindihan. Tinitingnan ko si Sky mula sa gilid ng mata ko paminsan-minsan, umaasa na baka bumaling siya sa akin. Pero hindi. Hindi niya ako pinapansin. Para akong invisible sa paningin niya.

Matapos ang halos isang oras, tumayo ang class president at in-announce na wala kaming professor sa susunod na mga subjects. Nag-ingay ang klase, nagligpit ng gamit, nagplano kung saan pupunta. Ako naman, nanatiling nakaupo sandali. Pinagmamasdan ko kung saan pupunta si Sky.

Nakita kong nagligpit siya ng notebook niya nang mabilis, para bang gustong-gusto niyang makaalis at hindi siya makahinga dahil parehong hangin ang aming nilalanghap. Tumayo siya at naglakad papunta sa pinto. Tumayo rin ako agad at sinundan siya. Hindi ko na matitiis ’to. Kailangan kong marinig ang boses niya at humingi ng kapatawaran sa nagawa ko. Kung kinakailangang saktan niya ako, tatanggapin ko.

“Sky,” tawag ko, pero hindi siya lumingon. Pinabilis niya lang ang hakbang niya. Sinubukan kong habulin siya bago pa siya makababa ng hagdan. Inunahan ko siya at hinarangan nang marahan. “Sky, please, makinig ka muna.”

Huminto siya. Kita ko ang mukha niya. Malamig, matigas, at parang pader. Hindi na iyon ang mukha ng kaibigang kilala ko. Hindi na iyon ang mukha ng taong kinakausap ko palagi. Para bang ibang katauhan na siya.

“Anong gusto mo?” malamig niyang tanong. “Wala na tayong dapat pag-usapan.”

Parang tinusok ako ng karayom sa dibdib. “Sky, hindi mo naiintindihan–”

“Ayokong maintindihan!” sigaw niya na parang nabigla at sabay putol sa akin. Halos mapatingin ang mga tao sa paligid namin, pero wala akong pakialam. Lahat ng salitang binitawan niya, parang mga palaso na tumama sa akin. “Hindi mo gets? Hindi na tayo magkaibigan, Pierre. Wala na. Ayoko na. Wala akong kaibigang traydor…”

Para akong napako sa kinatatayuan ko. Kita ko sa mga mata niya ang sakit at galit, pero hindi ko alam kung paano ko siya aabutin. Gusto kong ipaliwanag. Gusto kong sabihin na hindi gano’n ang iniisip niya. Na magkaibigan pa rin kami at ayaw kong sayangin iyon.

“I’m sorry…” halos bulong ko na nanginginig. “Hindi gano’n ang iniisip mo–”

Pero umiling siya nang mariin at dumiretso pababa ng hagdan, iniwan akong nakatayo roon, hawak-hawak ang strap ng bag ko. Para akong batang hindi alam kung paano uuwi.

Naiwan akong nakatingin sa likod niya habang pababa siya. Nakita ko ang bahagyang panginginig ng balikat niya, at doon ko lang naramdaman kung gaano ko siya nasaktan. Gusto kong habulin siya, gusto kong sumigaw, gusto kong yakapin siya. Pero wala na akong boses.

Habang nakatayo ako roon, ramdam ko ang bigat ng dibdib ko. Hindi lang sakit, kundi takot. Takot na tuluyan na niya akong iwan. Takot na baka huli na para sa aming dalawa.

Patawad, Sky. Sinira ko ang tiwala mo.

Nanatili akong nakatayo sa tapat ng hagdan kahit wala na siya roon. Paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang mga salitang hindi ko nasabi, mga paliwanag na sana narinig niya bago siya tuluyang lumayo sa akin.

Ang masakit, hindi siya nagalit nang todo. Hindi siya sumigaw nang todo, hindi siya nagparinig. Pero ’yung katahimikan niya, doon ako tuluyang gumuho. Kasi alam kong ’pag tahimik si Sky, ibig sabihin, sobra na.

Bumaba rin ako, mabagal, parang bawat hakbang ay tinataga ng bigat ng konsensya ko. Sa unang pagkakataon matapos nang matagal na panahon, naramdaman kong nanginig ang kamay ko.

“Ang tanga mo kasi, Pierre,” mahina kong sabi sa sarili ko. “Ang tanga-tanga mo.”

Hindi ako galit kay Sky. Paano ako magagalit sa taong nagtiwala lang sa akin bilang kaibigan? Ang galit ko… nasa sarili ko.

Dahil ako ang isa sa dahilan kung bakit siya nasaktan. Ako ang dahilan kung bakit nakagawa siya ng desisyong ayaw naman talaga niyang gawin. Ako ang nagtulak sa kanya palayo sa pamamagitan ng mga bagay na hindi ko naman inakalang malaki ang magiging epekto… pero hindi ko napigilan.

Hinawakan ko ang dibdib ko, sinusubukang pigilan ang panginginig ng hininga ko.

“Kung may kasalanan man si Sky sa mundo…” napapikit ako, “… ’di hamak na napakalaki ng akin.”

Sinira ko ang tiwala niya. At ang mas masakit pa, sinira ko rin ang tiwala ko sa sarili ko. Kaya siguro kahit anong paliwanag, kahit anong paghingi ng tawad, hindi ko alam kung paano ko sisimulan.

Hindi dahil ayaw ko. Kundi dahil hindi ko alam kung karapat-dapat pa ba ako.

Kabanata 41

Transfer

Pag-uwi ko, tahimik ang buong unit. Wala ni isang tunog kundi ang mahinang ugong ng aircon at kaluskos ng mga hakbang ko sa sahig. Pero agad kong napansin ang isang bagay. May nakasampay na tuwalya sa sofa, at ang amoy ng liniment na kumalat sa hangin.

Napakunot ang noo ko. “Rafael?” tawag ko, pero walang sumagot sa akin.

Paglapit ko sa kuwarto, bumungad sa akin si Rafael. Nakahiga sa kama, nanginginig at pulang-pula ang mukha. Nakabalot ng kumot ang kanyang buong katawan.

“Hindi na ako magtataka kung bakit nilagnat ka,” sabi ko sabay lapit at halos mapailing. “Ikaw ba naman, halos wala nang saplot, nagbubuhat pa ng weights sa gitna ng gabi. Kanino ka pa ba nagpapa-impress?”

Bahagya siyang dumilat, at kahit namumungay na sa antok at init ng katawan, ngumiti pa rin siya nang pagod.

“Eh kasi naman… bakit ayaw mo akong sunggaban… ilang beses na akong nagpapapansin, ang lakas ng pagpipigil mo. Ako lang ba ang patay na patay sa ating dalawa?” tanong niya, paos ang boses, saka tumikhim.

Umiling ako, pero hindi ko napigilan ang mapangiti. “Karma mo iyan. May masama ka kasing binabalak. Kaya ngayon, may lagnat ka.”

Nilapitan ko siya at hinawakan ang noo niya. Mainit. Mainit na mainit ang kanyang balat na parang mapapaso ako kapag pinatagal ko ang paghaplos sa kanya.

“Daddy, grabe ’to. Dapat magpahinga ka na lang. Ano bang nararamdaman mo?”

“Okay lang ako. Medyo masakit lang ang katawan. Kaunting pahinga lang ’to,” pilit niyang sabi, pero halata sa boses na pinipilit lang niya.

“Hindi, hindi ka okay.” Tinakpan ko ng kumot ang katawan niya nang mas maayos. “Ako muna bahala sa ’yo. Matulog ka lang diyan.”

Huminga siya nang malalim, tapos dahan-dahang pumikit. Tahimik lang akong umupo sa gilid ng kama, pinapanood siyang unti-unting bumabagal ang paghinga.

At sa sandaling ’yon, may kakaibang kirot akong naramdaman. Hindi lang awa sa kanya, kundi lungkot. Kasi habang binabantayan ko siya, naiisip ko kung gaano siya kabuti sa akin… kung gaano siya laging nariyan para sa akin kahit nasasaktan siya. Kung paano niya ako inalagaan noong nagkasakit ako.

Ngayon, ako naman ang nandito para sa kanya. Tahimik, nagbabantay, at umaasang sana, kahit papaano, maramdaman niyang hindi na siya nag-iisa.

Medyo sinat na lang ang mayroon siya nang magising siya ng pasado alas dose na ng hatinggabi. Patuloy ko pa rin siyang pinupunasan sa kanyang katawan kaya nakabalandra ang kanyang katawan sa akin. Kasalukuyan kong pinupunasan ang kanyang singit nang mapansin kong nakatitig siya sa akin.

“Bakit?” tanong ko, ngunit umiling lang siya sa akin habang nangingiti.

Dahil hindi siya sumagot, nagpatuloy ako sa pagpunas sa katawan niya mula ulo, patungo sa leeg, at dibdib. Bumaba pa ito sa kanyang singit dahil itinaas ko ang kanyang suot na boxers. Nagulat ako nang unti-unting tumaas na parang tent ang kanyang boxers. Tumigas ang kanyang ari habang pinupunasan ko siya.

“Magtigil ka, Rafael. May sakit ka.” Babala ko sa kanya.

Tumawa siya sa akin at nakakalokong tumingin. “Subo mo, please.” Pakiusap niya.

“Tse! Manahimik ka. Nilalagnat ka na nga, kalibugan pa nasa isip mo.” Pangongonsensiya ko.

“Mas masarap ang burat kapag may lagnat. Mainit, masarap isubo at ipasok…” pang-aakit niya sa akin. Napatingin pa ako sa kanyang burat na kumislot kaya gumalaw ito paangat na parang nang-aakit sa akin. “Baby, please… hindi mo ba na-miss? Hindi ka ba nabitin noong nakaraang araw? Gawin mo na gusto mong gawin sa katawan ko, hindi ako aangal.”

Napalunok ako ng laway sa sinabi niya habang nakatitig sa kanyang mga mata na para bang sinasabi niyang pagmamay-ari ko ang katawan niya.

“Sigurado ka ba?” tanong ko na sinundan naman niya nang pagtango.

Kaya ang ginawa ko, pumuwesto ako sa pagitan ng kanyang hita at inilabas ko ang burat niya sa butas ng kanyang boxers. Tumitig ako sa kanyang mata habang dahan-dahan kong jinajakol ang kanyang burat. Nang hindi makuntento, isinubo ko ang ulo ng kanyang burat habang minamasahe ko ang mainit-init na katawan ng kanyang burat.

Nilaro ng dila ko ang ulo ng kanyang burat. Pilit na pinapasok ang dila sa butas nito at minsan pa ay marahang sinusupsop.

“Nggghhh, ang sarap, Baby. Isubo mo nang buo, please.” Pakiusap niya. Dahil may sakit siya, hindi na ako nakipagmatigasan pa at ibinigay ko ang gusto niya.

Isinubo ko nang buong-buo ang kanyang burat. Wala akong ni isang pulgada na pinalagpas. Dama ko sa lalamunan ko ang kakaibang init ngayon ng kanyang burat marahil gawa ng may sakit talaga siya. Sa libog at pagkabitin naming dalawa, hindi na naming naisip ang kanyang sakit. Dama ko ang pagtibok ng kanyang burat sa bibig ko.

Dahan-dahan kong chinupa ang kanyang burat na nakapagpaungol sa kanya nang malakas. Ilang sandali pa, binilisan ko ang pagtaas-baba sa kanyang mainit na burat.

“Baby, wait… tanggalin muna natin boxers ko. Tang ina, gagaling yata ako ngayon sa sakit. Na-miss ko lang yatang kumantot kaya nagkasakit ako. Nanibago katawan ko nang walang kantot.” Paliwanag niya.

Tinawanan ko siya bago nagsalita. “Ikaw kasi eh, ako pa ang chinallenge mo sa pagpipigil.”

Nang mahubad niya ang kanyang boxers, muli akong bumalik sa pagchupa sa kanya. Hayok ko itong isinubo nang sagad at pagkatapos ay ilalabas ang ulo at muling lulununin.

“Pasok mo, Baby…” utos niya. “Please…” pakiusap niyang muli nang makita ang pag-aalinlangan ko.

“Huwag mo kong sisihin kapag mas lalo kang nagkasakit, ah.” Babala ko ngunit kinuha ko rin ang lubricant na nasa bedside table ng kanyang kama.

Nang-aakit akong tumingin sa kanya habang hinuhubad ko ang aking damit. Nakahiga pa rin siya habang nakasaludo ang tigas na tigas niyang kahabaan. Nang mahubad ko ang lahat ng damit ko, nilagyan ko ng lubricant ang daliri ko at ipinahid sa bukana ng butas ko.

Pinaglawa ko ang lubricant sa paligid ng butas ko, maging sa loob nito upang maging suwabe ang pagpasok ng malaking burat ni Rafael. Ipinasok ko pa ang daliri ko dahil ilang araw ding walang burat na nakasalpak sa butas ko. Malaki pa naman ang ari ni Rafael, baka ako naman ang lagnatin sa sukat niya.

Nang tingin ko ay handa na ang butas kong makantot, sumampa ako muli sa kama at sinakyan ang katawan ni Rafael. Ipinatong ko ang kaliwang palad ko sa maumbok na dibdib ni Rafael samantalang ang isa naman ay ipinanggabay ko para maitutok ang burat niya sa butas ko.

Nang maisentro ko ang burat niya sa butas ko, dahan-dahan kong ibinaba ang balakang ko sa kanya. Masakit ang nadama ko dahil siguro ay ilang araw din akong hindi napasok. Huminga ako nang malalim at biglaan kong ibinagsak ang katawan ko nang hindi inaalintana ang hapdi at kirot na maaaring madama ko.

“Shiiit! Baby, binigla mo ang pagkakasagad. Ang saraaap!” ungol ni Rafael.

Samantala, hindi muna ako gumalaw at isinandal ko ang noo ko kaliwang leeg ni Rafael. Pinasikip ko ang butas ko upang mas madama ko ang init ng burat niya lalo na ngayong may sinat pa siya.

Ang init ng burat ni Daddy Rafael sa butas ko. Parang hotdog na nagliliyab sa loob ko.

Dinilaan ko ang leeg ni Rafael papunta sa kanyang tenga. Kinagat-kagat ko ito na nagdulot ng ibayong kiliti sa kanya.

Nang magsawa ako sa pangroromansa sa kanya, umayos ako ng puwesto at ipinatong ang dalawa kong kamay sa likuran ko, partikular na sa tuhod ni Rafael. Samantala, ang dalawa kong paa naman ay nakasuporta sa magkabilang gilid ng katawan ni Rafael malapit sa kanyang kili-kili. Inatras-abante ko ang aking katawan kaya’t kitang-kita niya kung paano pumasok ang burat niya sa masikip kong butas.

Dahan-dahan lang noong una ang galaw ko. Kumakaskas sa pader ng butas ko ang ulo ng burat niya nang dahil sa posisyon namin. Kakaibang kiliti at sarap ang dulot nito lalo na tuwing tumatama sa prostate ko ang mala-makopa niyang ulo. Kakaiba rin ang tigas ng burat niya ngayon, para na itong bakal sa tigas.

“Hmmmm… Daddddyyyy… fuck me!” ungol ko sa kanya.

Napahawak siya sa dalawa kong hita at ginabayan ang paggalaw ko. Mabagal noong una ngunit nang siya ay mainip, binilisan niya ang paggalaw ko na siya ko namang sinunod. Pabilis nang pabilis ang galaw ko na para bang nais ko nang marating agad ang rurok ng kasarapan.

Umayos ako ng puwesto at ipinatong naman ngayon ang kamay ko sa dibdib niya. Nagtaas-baba ako sa kanyang katawan. Tuwing makikita na ang ulo ng burat niya, pabagsak kong idinidiin ang butas ko sa kanyang kahabaan. Walang humpay ang paglundag ko sa kanya na para bang bola akong tumatalbog sa kanya.

“Tang ina… ang sarap mo, Baby… Shit ka!” mura niya.

Humawak siya sa balakang ko at gigil niyang sinabayan ang paggalaw ko. Kahit may sakit, hindi niya alintana ang panghihinang nararamdaman niya. Bagkus, para pa rin siyang demonyo kung kumantot sa akin. Pawisan ang kanyang katawan kaya hindi mo malalaman na may sakit pala siya kung makikita mo siya. Ramdam ko lang ito dahil sa init na singaw ng kanyang burat sa loob ko.

Dobleng sarap naman pala kapag tinitira ka ng titeng may lagnat. Ang tamod niya kaya? Dobleng init din kaya?

Kaya upang malaman, mas pinasikip ko pa ang butas ko habang gumagalaw sa ibabaw ng katawan niya.

“Putang ina, Baby! Bakit mas lalong sumikip ’yan?!” hindi niya makapaniwalang sigaw.

Plok! Plok! Plok! Tunog ng pagbabanggaan ng aming mga katawan.

Pabilis nang pabilis ang paggalaw ko hanggang sa maramdaman kong naninigas na ang katawan ni Rafael, tanda na malapit na siyang labasan.

“Ayan na ako, Baby. Fuck!” babala niya na siyang naging tanda sa akin na ipagpatuloy ang paggalaw.

Ilang sandali pa, nilabasan si Rafael sa loob ko. Isa, dalawa, tatlo hanggang sa hindi ko na mabilang kung ilang beses pumintig ang burat niya sa loob ko. Ilang araw din kaming walang ganap kaya alam kong marami siyang inilabas sa loob ko. Kakaiba rin talaga ang init na hatid ng kanyang katawan at tamod ngayong mayroon siyang sakit.

Ang sarap palang magpakantot kapag may lagnat siya. Ang init ng burat niya sa loob ko. Kapag ako naman kaya ang may sakit? Papayag ba akong magpakantot sa kanya? Baka sakaling kakaiba rin ang dalang init ng katawan ko sa kanya kapag nangyari iyon.

Kinabukasan, parang walang nangyari. Wala ng lagnat si Rafael kaya kampante akong pumasok at mag-commute na lang sa pagpasok.

Pagpasok ko sa campus, agad kong naramdaman ang distansiya kay Sky. Dama ko ang pader na itinayo ni Sky sa pagitan namin. Nandiyan lang siya, ilang metro ang layo, pero para kaming may magkaibang mundo.

Nakita ko siya agad sa may quadrangle. Nakaupo siya sa bench, hawak ang kape, habang may kausap. Si Troy.

Si Troy na ka-org niya sa CATS. Si Troy na lagi niyang kasabay kumain tuwing may meeting. Si Troy na, sa mga panahong wala ako, tila siya na ang palaging nariyan.

Tahimik kong pinanood sila mula sa malayo. Hindi ko alam kung bakit ang hirap lumapit. Marahil kasi wala na akong karapatang basta lumapit kay Sky tulad noon.

Tumawa si Sky sa sinabi ni Troy. Hindi ’yung pilit na tawa, para bang ang gaan ng kanyang pakiramdam ngayon. Hindi tulad kapag nakikita at kasama niya ako. At doon ako tuluyang natigilan. Wala na talaga ang aming pagkakaibigan. Sinayang ko.

“Uy, Pierre.”

Napalingon ako. Si Mico, isa sa mga kaklase namin. “Ang aga mo ah. Group project ba ulit?” Ngumiti lang ako nang pilit. “Oo, may aasikasuhin lang.”

Pero sa totoo niyan, wala naman talaga. Wala akong pakay. Nandito lang ako kasi umaasa akong baka kausapin na ako ni Sky. Kahit saglit. Kahit puyat sa pag-aalaga at pakikipagtalik kay Rafael, pinilit kong pumasok. Baka kausapin na kasi ako ni Sky.

Ngunit habang pinapanood ko silang dalawa, si Sky at si Troy, unti-unting lumulubog ’yung pag-asang ’yon. Nakayuko si Sky habang may pinapakita si Troy sa phone niya. Natawa ulit siya. At ako, parang napako sa kinatatayuan ko.

Hindi ako nagseselos sa paraan na gusto ko siyang agawin. Nagseselos ako dahil gusto kong bumalik ’yung dating samahan namin ni Sky. ’Yung ako pa ’yung dahilan ng tawa niya, ’yung ako pa ’yung tinatakbuhan niya kapag may problema siya, ’yung ako pa ’yung una niyang naiisip kapag may kailangan siya.

Pero ngayon, kahit isang sulyap… wala.

Napabuntong-hininga ako at umupo sa pinakamalapit na bench. Binuksan ko ang phone ko, nag-scroll kahit wala namang tinitingnan. Gusto kong magmukhang abala. Gusto kong hindi halata. Pero sa totoo lang, gusto ko talagang lumapit at kausapin siya.

“Patawad, Sky…” mahina kong sabi sa sarili ko. “…pero hindi ko alam kung paano mo ako mapapatawad nang hindi kita masasaktan nang paulit-ulit.”

At habang nakatingin ako sa kanila mula sa malayo, ramdam ko, unti-unti siyang lumalayo. At ako, kahit anong gawin ko, parang ako mismo ’yung nagtutulak sa kanya palayo.

Pagkalipas ng mga araw, nanatiling mabigat ang paligid. Parang laging may kulang sa bawat araw ko. Sa klase, kahit puno ng ingay at tawanan, ramdam ko pa rin ang tahimik na espasyo sa tabi ko kung saan nakaupo noon si Sky.

Wala nang mga biro. Wala nang sulyapan. Wala nang mga ngiting tila nagsasabi ng “nandito lang ako.”

Isang umaga, habang abala ang lahat sa pag-aayos ng upuan, narinig ko ang mababang bulungan ng dalawang kaklase sa likod ko.

“Uy, alam mo bang nag-transfer si Sky?” “Ha? Kailan pa?” “Kahapon daw. May nagsabi na lumipat na siya sa ibang lungsod. Hindi na raw babalik.”

Parang biglang huminto ang oras para sa akin. Hindi ko alam kung ano ang uunahin ko. Ang gulat, ang lungkot, o ang panghihinayang. Parang may malamig na kamay na biglang pumisil sa dibdib ko.

Hindi agad ako nakakilos. Tinitigan ko lang ang bakanteng upuan ni Sky, pilit inaalala ang huling sandaling magkasama kami. Ang mga titig na puno ng tampo, ang tinig na nanginginig sa galit, at ang mga salitang “Ayoko na. Wala akong kaibigang traydor.”

Ngayon, iyon na lang ang natira. Mga salitang nag-iiwan ng marka na hindi mabubura kahit ilang beses pa akong humingi ng tawad.

Umuwi ako nang tahimik ng araw na iyon. Pagpasok ko sa condo, sinalubong ako ni Rafael na kakagaling lang sa kanyang inasikasong negosyo, may pagod sa mukha pero agad ding ngumiti nang makita ako.

Ngumiti ako pabalik, pero wala sa mga mata ko ang ngiti.

“May nangyari ba?” tanong ni Rafael habang inilalapag ang bag sa sofa.

Umiling lang ako. “Wala… may nawala lang.”

Tahimik kaming dalawa pagkatapos niyon. Tanging tunog lang ng aircon ang maririnig sa amin. Pero sa loob ko, parang may bagyong hindi tumitigil.

Habang tinitingnan ko ang bintana, sa mga ilaw ng gabi at sa mga kotse sa ibaba, bumulong ako sa langit.

“Hindi man lang ako nakahingi ng kapatawaran. Sky, kung nasaan ka man, patawad.”

At sa unang pagkakataon, hindi lang galit o guilt ang naramdaman ko. Kundi isang matinding takot na baka nga, sa pagkakataong ito, wala nang babalik na Sky na kaibigan ko. Wala na.

Kabanata 42

Expecting

Tatlong buwan na. Tatlong buwang walang balita, walang mensahe, at walang sagot mula kay Sky. Minsan iniisip ko, baka ito na talaga ang paraan ng tadhana para iparamdam sa akin kung gaano kabigat ang kasalanan ko. Tahimik lang na umalis si Sky. At sa katahimikan ni Sky, mas lalo kong naririnig ang boses ng konsensya ko.

Nakibalita rin kami kay Tito Manuel pero maging siya ay tikom lang ang bibig. Sana lang ay nasa mabuting lagay si Sky ngayon, saan man siya naroroon.

Araw-araw pa rin akong pumapasok. Normal lang sa tingin ng iba sapagkat palagi pa rin akong nakangiti, nakikipagbiruan, at sumasagot sa recitation. Pero sa tuwing nauupo ako sa upuan ko, hindi ko maiwasang mapatingin sa kanan… sa dati niyang puwesto.

Wala na talaga siya roon. At kahit sino pa ang umupo doon ngayon, pakiramdam ko, mali. Parang may puwang na hindi dapat pinapalitan.

Minsan nga, nahuli kong nakatitig lang ako sa espasyo na iyon, walang iniisip. Hanggang sa mapansin ako ng propesor at tanungin kung okay lang ako. Ngiti lang palagi ang sagot ko.

Pinarentahan ko na rin ang bahay namin ng mga magulang ko dahil sayang naman kung hindi iyon magagamit. Nakatira pa rin ako sa bahay ni Rafael, at syempre, doon niya ako tinitira.

Kaya nang imbitahan ako ni Rafael na sumama sa Puerto Galera ngayong bakasyon, hindi na ako tumanggi. Wala naman akong ibang pupuntahan, at baka nga kailangan ko na ring magbakasyon kahit sandali.

Gusto kong maramdaman ulit ’yung pakiramdam na humihinga ako nang buo.

Pagdating namin doon, agad kong naamoy ang hangin ng dagat. Maalat, preskong may halong araw at kalayaan. Ang alon ay humahaplos sa buhangin, parang inaanyayahan akong kalimutan kahit sandali ang lahat ng mabigat.

“Ang ganda, no?” sabi ni Rafael habang inaayos ang strap ng bag niya. Nakasuot siya ng puting sando at simpleng shorts, pero hindi ko maiwasang mapatitig. Ang sarap talaga ni Daddy Rafael. Mula sa maumbok niyang dibdib, sa kanyang mga pandesal sa tiyan na bakat sa kanyang sando, maging ang kanyang matigas na hita ay kitang-kita at nakatatakam sa paningin. Lahat nga ng mga babae at lalake ay naiinggit sa akin tuwing nakikita kung paano ako tingnan ni Daddy Rafael.

Maliban roon, may kung anong ginhawa rin sa presensya niya, ’yung tipong kahit walang sinasabi, mararamdaman mong ligtas ka sa kanyang piling.

“Ang ganda,” sagot ko. “Tahimik. Parang wala kang iisiping problema.”

“Eh di sakto,” sabi niya sabay ngiti. “Dito tayo magpapahinga. Dito mo muna kalimutan lahat ng gumugulo sa’yo.”

Ngumiti ako nang pilit, pero may bahid ng pasasalamat. Si Rafael, sa lahat ng tao, siya pa rin ’yung nanatili sa tabi ko sa kabila ng mga imperfections ko. Alam kong nasaktan ko rin siya noon, pero heto siya, kasama ko pa rin. Hindi niya ako tinatalikuran, kahit minsan, pakiramdam ko, mas deserve niyang mawala sa tabi ko. Mas deserve niya ang perpektong tao kaysa sa akin. Ngunit palagi niyang pinapaalala sa akin kung gaano niya ako kamahal.

“Hindi ko kailangan ng perpektong tao para sa akin. Ang kailangan ko, ikaw.” Palagi niyang paalala sa akin.

Habang naglalakad kami sa dalampasigan, malamig ang tubig na humahaplos sa paa ko. Nakatingin ako sa malayo, sa linya kung saan nagtatagpo ang langit at dagat.

“Dati, gusto kong pumunta rito kasama si Sky,” sabi ko nang mahina. Hindi ko rin alam kung bakit ko nasabi. Tahimik si Rafael, pero nararamdaman kong nakikinig siya sa akin.

“Lagi niyang sinasabi, gusto niyang makita ’yung sunset dito,” patuloy ko. “Yung tipong pareho lang kaming tahimik, pero sapat na ’yung presensya ng isa’t isa.” Napatawa ako nang mapait. “Hindi ko alam kung mangyayari pa ’yon.”

May ilang segundong katahimikan. Ang tanging naririnig lang ay ang hampas ng alon at sigaw ng mga batang naglalaro sa ’di kalayuan.

Ilang sandali, narinig ko si Rafael. “Hindi lahat ng tao bumabalik, Pierre,” sabi niya nang mahinahon. “Pero minsan, hindi mo rin kailangang hintayin silang bumalik para makausad ka. Para makalimot sa sugat ng kahapon.”

Tumingin ako sa kanya nang nagtataka. “Ang kailangan mo,” dagdag niya, “patawarin ang sarili mo. Kasi minsan, ’yung galit na tinatago natin sa sarili, mas malala pa sa galit na ibinabato ng iba.”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung anong sasabihin.

Ang totoo niyan, araw-araw kong kinakausap si Sky sa isip ko. Paulit-ulit kong sinasabi ang mga salitang sana nasabi ko noon. Pero hanggang ngayon, wala pa rin.

Lagi kong tanong sa sarili ko, Kung lumapit ako, makikinig pa kaya siya? Pero sa bawat tanong, iisang sagot ang bumabalik sa akin. Hindi ko na alam. Hindi ko alam kung mapapatawad pa ba niya ako. Hindi ko alam kung totoo bang ang oras ang makapaghihilom ng sugatang puso.

“Salamat, Daddy,” sabi ko sa wakas. Tumingin ako sa kanya, sa mga matang puno ng pag-unawa. “Kung wala ka siguro, hindi ko alam kung saan ako pupulutin.”

Ngumiti siya. “’Wag ka nang magdrama. Tara na, lumangoy tayo. Malay mo, pag-ahon mo sa tubig, magaan na pakiramdam mo.”

Ngumiti rin ako, at sabay kaming tumakbo papunta sa dagat. Habang humahampas ang alon sa amin, habang naririnig ko ang halakhak ni Rafael, parang sandaling nawala ang bigat sa dibdib ko. Doon ko lang naramdaman ang saya, kahit sandali lang, na hindi nagkukubli sa sakit.

Habang lumulubog ang araw, tumambay kami sa buhanginan. Tahimik lang kami pareho habang pinapanood namin ang langit na nagiging kulay kahel at ginto.

“Alam mo,” sabi ko na halos pabulong, “kung naririnig ako ni Sky ngayon, gusto ko lang sabihin… sana masaya siya.”

Hindi sumagot si Rafael, pero naramdaman ko ang kamay niyang marahang dumampi sa kamay ko. Hindi ko iyon binawi.

At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ko na tinanong kung anong mangyayari bukas.

Sa gabing iyon, sa ilalim ng mabituing langit ng Puerto Galera, sapat na ’yung pakiramdam na humihinga ulit ako.

Na kahit may kulang, kaya kong magmahal. At kaya kong magpatawad, hindi ko man ito makuha kay Sky, sapat nang mapatawad ko unti-unti ang sarili ko.

Sa gabi ring iyon, marahan kong hinalikan sa labi si Rafael habang nasa loob kami ng tinutuluyan naming transient sa Puerto Galera. Humahaplos nang dahan-dahan ang aming mga kamay sa bawat balat ng aming katawan. Ang bawat paghinga niya ay parang musika sa tenga ko. Ang bawat tunog ng aming labi habang naghahalikan ay nakapagdagdag ng init na nararamdaman ko.

“Pierre…” sabi niya habang nagtatagal ang halik namin. Halos mabaliw ako sa init at sarap ng katawan niya.

Pinisil ko ang likod niya nang dahan-dahan habang binaba ang mga kamay ko sa baywang niya, ramdam ko ang bigat ng katawan niya laban sa akin.

Hindi ko na mapigilan. Hinila ko siya nang mas malapit, ramdam ang tibok ng puso naming parehong mabilis na pumipintig. Bawat galaw, bawat hinga, bawat haplos, lahat ay nagpapalakas ng tensyon at nagpapalalim ng aming damdamin.

“Mahal na mahal kita, Pierre…” madamdamin niyang sabi sa akin. “Ikaw lang. Ikaw lang ang iibigin ko.” Dugtong niya na para bang hindi pa sapat ang una niyang sinabi.

Sa bawat halik, nararamdaman ko ang init at pangangalaga niya, at nararamdaman kong unti-unti kaming nahihiga sa kama. Siya ang nasa ibabaw ko, samantalang ang malaki niyang katawan ang lumukob sa akin. Lahat ng emosyon, lahat ng pagnanasa, ay sabay na sumabog sa aming dalawa.

Hinawakan ko ang kanyang leeg, ramdam ang init ng balat niya sa kamay ko. Nilapit ko siya sa akin, at ang hininga namin ay nagsasalpukan sa isa’t isa. Magkahalong kilig at init na parang sasabog na ang dibdib ko. Napaka-sensual ng sandaling iyon, bawat titig, bawat galaw, parang may musika ang alon sa paligid namin.

Pinisil niya ang balikat ko, at bahagyang umungol ako sa kanyang leeg. “Daddy…” mahina kong ulit na bulong, at naramdaman ko ang unti-unti niyang pagpasok sa akin. Hindi kailangan ng mga salita. Basta’t ramdam namin pareho ang matinding koneksyon, ang init, at ang pangangailangan sa isa’t isa.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hinahaplos ko ang likod ni Rafael habang dahan-dahan siyang umuulos sa loob ko. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa bawat galaw niya. Huminga siya nang malalim, parang humihingi ng permiso na mas bilisan pa ang paggalaw ng kanyang balakang. Napakapit ako nang mahigpit sa leeg niya, at dahan-dahan kong dinilaan ang balikat niya. Naging hudyat iyon para mas bilisan niya ang pagbarena ng dambuhalang burat niya sa masikip kong butas.

“B-Baby…” bulong niya, mahina at puno ng libog, habang hinahawakan niya ang mukha ko. Napangiti ako sa tunog ng boses niya, ramdam ko ang pagtibok ng puso niya sa bawat haplos namin sa isa’t isa.

Hinawakan ko rin ang kanyang mukha, pinikit ang mga mata, at hinalikan siya sa labi nang dahan-dahan, pilit pinipigilan ang sarili ko sa labis na pagsigaw sa sarap. Ramdam ko ang init at tensyon sa paligid namin. Ang bawat halik namin ay parang nagbubukas ng emosyon na matagal naming alam, bawat titig ay nagpapalakas ng koneksyon naming dalawa.

“I love you, Daddy!” sigaw ko dahil ’di ko na mapigilan ang labis na sarap na pinalalasap niya sa akin.

Bumilis pa lalo ang kanyang galaw, hindi ko na ramdam ang pagpipigil niya sa sarili sa bawat sandali. Napapikit ako sa init ng halik at ang tunog ng hininga niya sa leeg ko ay nagpapaalab ng damdamin sa dibdib ko. Sa bawat haplos ng kamay namin sa isa’t isa, ramdam namin ang lakas ng pagnanasa at ang lalim ng pagmamahal na hindi namin maipaliwanag.

Hinahaplos ko ang malapad niyang likod at minsan pa ay nakakalmot ko na ito. Hindi man lang siya nakaramdam ng sakit dahil sa patuloy niyang pagsagad sa kalooban ko. Ramdam ko ang init ng bawat galaw namin, ang tibok ng puso namin na magkasabay. Huminga siya nang malalim, at ramdam ko sa mga kamay ko ang tensyon at nalalapit na pagsabog na pilit kong kinokontrol. Lalabasan na naman ako nang hindi hinahawakan ang burat ko. Sapat na ang sensasyon ng burat niyang naglalabas-masok at kumakayod sa pader ng butas ko sa loob.

“D-Dadddyyy, malapit na ako. K-Kantutin mo pa ako, pleassseee!” sigaw ko.

“M-Malapit na rin ako, Babbyyy! Tang ina, ayaaan naaa!” sigaw niya rin habang nararamdaman ko sa ibabaw ko ang paninigas ng kanyang katawan.

Ilang sandali pa, naramdaman ko ang sunod-sunod at mararahas niyang pagbayo sa akin. Ipinunla niya sa loob ko ang masagana niyang tamod habang tuloy-tuloy rin ang paglabas ng tamod ko sa pagitan ng aming katawan. Ramdam ko ang pag-agos ng mainit na likido sa butas ng puwit at sa dibdib ko. Sa sobrang dami nito, umagos pa ang iba mula butas at katawan ko. Namantsahan namin ang sapin ng kama ngunit hindi na namin iyon inisip.

Tanging sarap na aming nalasap mula sa pagbabanggaan ng aming katawan ang aming inalala. Nanatili pa sa loob ko ang kanyang burat bago niya naisipang tumayo para magtungo sa banyo. Samantalang ako, nanatiling nakahiga sa kama at nakapikit.

Tahimik ang buong paligid. Tanging tunog lang ng dagat ang maririnig sa labas, kumikiskis sa buhangin na para bang may sariling ritmo. Nakahiga pa rin ako sa kama, nakapikit, at sinusubukang namnamin ang bawat sandaling ito. ’Yung init ng balat niya kanina, ’yung amoy ng dagat na humahalo sa bango ng lotion sa balat ko, ’yung pakiramdam na kahit sandali, wala akong ibang iniisip kundi siya at ang kanyang pagkantot sa akin.

Naririnig ko ang lagaslas ng tubig sa banyo. May halong tunog ng shower at mga mumunting pag-awit ni Rafael sa ilalim ng agos ng tubig. Napangiti ako. Ang gaan ng loob ko. Parang sa wakas, maayos na ang lahat.

Pero ilang segundo lang, biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa bedside table.

Napakunot ang noo ko. Hindi ko kilala ang numero. Pinabayaan ko muna sandali. Siguro wrong caller, o baka bangko lang.

Pero ilang saglit pa, muling tumunog iyon. Muli. At muli. Paulit-ulit. Parang hindi titigil hangga’t hindi ko sinasagot.

Napabuntong-hininga ako. “Sino ba ’to…” bulong ko sa sarili, sabay abot sa cellphone. At sinagot ko rin, sa wakas.

“Hello?”

Tahimik sa kabilang linya. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang tunog ng hangin, parang may nakabukas na bintana sa kabila. Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang mahinang buntong-hininga ng caller.

“Pierre?”

Boses ng babae. Malamig. Pamilyar.

Parang bigla akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ko kailangang hulaan. Alam ko agad kung sino ito.

“Cecil,” mahina kong sambit habang nasa tenga ko pa rin ang cellphone ko.

Napakuyom ang kamao ko. Ramdam ko agad ang pagtaas ng tensyon sa dibdib ko. Parang may pumulupot na malamig na tali sa leeg ko.

“Bakit ka napatawag?” tanong ko, mahinahon pero mariin. Sinusubukan kong itago ang inis na unti-unti nang umaakyat sa lalamunan ko.

“Si Rafael…?” Bumigat agad ang pakiramdam ko nang banggitin niya ang pangalan ni Rafael. “Wala akong makontak na ibang number niya. Out of coverage siya palagi. Blocked din ako sa social media accounts niya.”

Napangisi ako nang mapait. “Baka ayaw ka lang niyang kausapin. May dapat pa ba kayong pag-usapan?” tanong ko.

Tumahimik siya saglit. Pero kahit wala siyang sinasabi, naririnig ko ang panginginig ng hininga niya. Sa isang bahagi ng utak ko, ramdam kong hindi ito simpleng tawag lang.

“Alam kong… galit ka sa akin,” mahinang sabi niya. “Pero kailangan kong sabihin ’to, Pierre.” Huminga siya nang malalim. At pagkatapos, parang isang suntok sa sikmura ang sumunod na salitang lumabas sa kanyang bibig.

“Buntis ako.”

Sandaling tumigil ang mundo ko sa narinig sa kanya.

Parang naglaho lahat ng tunog sa paligid. Wala na ang hampas ng alon sa dagat. Wala na ang ingay ng shower. Wala na ang malamig na simoy ng hangin.

Ang natira lang ay ang mabigat na hampas ng puso ko sa dibdib.

“H-Ha?” halos hindi ko maibuka ang bibig ko. “A-Anong… a-anong s-sinasabi mo?”

“Buntis ako,” ulit niya nang mas mariin. “At si Rafael ang ama.”

Napaatras ako sa kama. Para akong tinamaan ng kidlat. Nanlalamig ang buong katawan ko at para bang nahilo ako sa nalaman ko sa kanya. Napaupo ako sa kama, hawak pa rin ang cellphone, habang nanginginig ang mga kamay.

“Anong pinagsasabi mo, Cecil?!” halos pasigaw kong tanong. “Anong kalokohan ’to?!”

“Hindi ako nagsisinungaling,” tugon niya at halatang pinipigil ang hikbi. “Hindi ko rin ’to ginusto. Hindi ko rin alam kung paano ko sasabihin sa kanya, kaya sa’yo na lang muna ako lumapit.” Huminga siya nang mabigat. “Please… sabihin mo sa kanya. Kailangan ko siyang makausap.”

Parang pinipilipit ang sikmura ko. Ang utak ko, nagbabanggaan ang mga imahe. Si Rafael na nakayakap sa akin kanina, si Rafael na ngumiti sa ilalim ng araw, si Rafael na nagsabing “ikaw lang.”

Gayunpaman, mas rumihistro ngayon sa tenga ko ang boses ni Cecil. “Buntis ako. At si Rafael ang ama.” Paulit-ulit, parang sirang plaka.

Napahawak ako sa dibdib ko. Hindi ko alam kung nasasaktan ako sa puso o nahihirapan lang akong huminga. Ang hirap tanggapin. Ang hirap paniwalaan. Pero mas mahirap ipagsigawan na hindi totoo, dahil sa likod ng lahat, may boses na paulit-ulit na bumubulong sa akin. “Puwede nga. May nangyari sa kanila noon.”

Hindi ko mapigilang isipin. Paano kung totoo nga? Inagaw ko lang naman siya kay Cecil. Kahit na sabihin ni Rafael na walang sila, may nangyayari sa kanila noon.

Paano kung habang yakap ko siya gabi-gabi, yakap niya rin si Cecil sa kabilang kama? Paano kung habang ngumingiti siya sa akin, ganoon rin ang ngiting ibinibigay niya kay Cecil? At kung totoo ngang buntis si Cecil… ano pa ako sa kanya?

Ramdam ko ang unti-unting pag-angat ng luha sa gilid ng mata ko, pero hindi ko ito pinahulog. Ayokong umiyak. Ayokong maging mahina. Pero ang totoo, wasak na wasak ako sa loob ko.

Lagi kong sinasabi sa sarili ko na okay lang kahit maaga akong nawalan ng ina. Bata pa lang ako, nasanay na akong ako lang dahil palaging busy si Daddy Roman para buhayin ako. Walang tutulong, walang dadamay, at walang nagpupunas ng luha ko.

Pero ngayon… habang iniisip ko sina Rafael at Cecil, at ang batang iyon na hindi pa ipinapanganak, ramdam ko na parang muling binubunot ang kaluluwa ko palabas.

Magkaka-anak na si Rafael.

Ang lalaking ilang beses kong pinili kahit alam kong puwede niya akong saktan. Ang lalaking ilang ulit kong sinubukang paniwalaan, kahit paulit-ulit na akong nadadapa.

At ngayon, sa isip ko, malinaw ang lahat. Si Rafael, nakahawak sa kamay ni Cecil. Sa kabilang kamay niya, isang maliit na bata, nakangiti, walang kamuwang-muwang sa lahat.

Magkakasama silang naglalakad sa tabing-dagat. Magkakahawak-kamay. Masaya. Kumpleto.

Habang ako, nanonood lang mula sa malayo.

At habang pinagmamasdan ko silang papalayo, pakiramdam ko bawat hakbang nila ay may kasamang kutsilyo na paulit-ulit na tumatarak sa dibdib ko.

Ang sakit. Masakit sa paraang walang sugat, pero ramdam mo na unti-unti kang inuubos.

Hindi ko alam kung anong mas masakit. ’Yung maiiwan akong mag-isa, o ’yung alam kong kaya niyang maging masaya nang wala ako. Lalo na ngayong may sanggol na siyang sasalubungin sa mundo.

Naisip ko tuloy… kung ako ang nasa lugar ni Rafael, kaya ko bang ipagkait ang karapatan ng batang ’yon na makilala ang ama niya?

Kaya ko bang sabihin sa kanya at magmakaawa kay Rafael na, “Hindi, ’wag ko akong iwan. Pabayaan mo na lang ang mag-ina mo.”?

Hindi.

Kahit nasasaktan ako, alam kong hindi ko kayang gawin ’yon. Alam ko kung anong pakiramdam ng lumaking walang pamilya, walang tatay na tatawagin, walang kamay na hahawak sa ’yo pag nadapa ka.

At ngayon, kung totoo nga ang sinabi ni Cecil… hindi ko kayang ipagkait sa batang ’yon ang pagkakataong magkaroon ng buong pamilya.

Pero Diyos ko…

Sino naman ang bubuo sa akin kapag iniwan niya ako?

Tumingin ako sa banyo habang naririnig ko ang boses ni Rafael na kumakanta.

Hindi pa niya alam. Hindi pa niya alam kung anong unos ang paparating sa aming dalawa.

At ako… ako lang ang nakakaalam sa sandaling ’to na baka ito na ang simula ng dulo naming dalawa.

“Pierre?” tawag ulit ni Cecil sa mahinang boses. Pero hindi ko na siya masagot. “Pakisabi sa kanya… please.”

At bago ko pa mabigkas ang kahit anong salita, pinutol na niya ang tawag.

Tahimik.

Ang cellphone, mabigat sa kamay ko. Parang may apoy sa loob ng dibdib ko na gustong sumabog pero wala akong lakas para ibuga.

Ang paligid ko, umiikot.

At saka ko lang narinig ang pagbukas ng pinto ng banyo. Lumabas si Rafael, nakatapis lang ng tuwalya, may ngiti sa labi. ’Yung ngiting gustong-gusto kong makita tuwing umaga.

Pero nang magtagpo ang mga mata namin, napawi ’yon.

“Baby?” lumapit siya, may pag-aalala sa boses. “Anong nangyari?”

Hindi ako agad sumagot. Tinitigan ko lang siya. Ang tubig mula sa buhok niya, tumutulo sa balikat, pababa sa dibdib niya. Dati, iyon ang paborito kong tanawin. Pero ngayon, hindi ko na alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Kailangan ko na bang kabisaduhin ang bawat parte ng kanyang katawan?

Ang taong mahal ko. Ang taong ilang beses kong pinatawad. Ang taong akala ko, makakasama ko hanggang sa wakas.

Pero heto na naman kami.

Hindi ko pa man sinasabi, ramdam ko na ang takot sa likod ng mga mata ni Rafael. At sa loob-loob ko, tanging mga tanong lang ang paulit-ulit na umaalingawngaw sa akin.

Paano kung totoo ang sinasabi ni Cecil?

At kung totoo nga, ano pa ang matitira sa aming dalawa ni Rafael?

Paano kung nagsisinungaling lang siya para paghiwalayin kaming dalawa?

Hindi ko na alam ang iisipin ko. Nakakabaliw.

Kabanata 43

Free

Paano kung nagsisinungaling lang siya? Paano kung isa lang itong panibagong laro ni Cecil. Isang desperadong paraan para muling makuha si Rafael?

Kilala ko siya. Marunong siyang umarte. Marunong siyang magsalita sa paraang kahit kasinungalingan, nagmumukhang totoo.

Pero kilala ko rin si Rafael… alam kong may mga flings siya noon at isa sa naging fuck buddy niya noon ay si Cecil. Maliban doon, sa kabila ng pagiging hayok niya sa laman, responsableng tao si Rafael.

Kung totoo nga, kung may bata talaga, alam kong hindi niya iyon tatalikuran. Ganoon siya karesponsable at magmahal. Hindi lang ako ang minahal niya nang buo. Pati ang mga pagkakamali ko, tinatanggap niya.

At doon ako natatakot.

Kasi kapag nalaman niyang may bata, alam kong gugustuhin niyang panagutan iyon. At kung ganoon nga… saan na ako lulugar?

Hindi ko kayang maging “pangalawa.” Hindi ko kayang tumabi lang habang unti-unti niyang binabalikan ang babaeng minsan na ring naging bahagi ng buhay niya. At ngayon, dala pa ang isang buhay na mag-uugnay sa kanila habambuhay.

Hindi ko na alam ang iisipin ko.

Nakakabaliw.

Parang gusto kong maniwala na kasinungalingan lang ’to, pero sa likod ng lahat, may takot na kumakapit sa akin. Takot na baka totoo nga. Takot na baka sa pagmulat ko bukas, wala na siya sa tabi ko.

Napatingin ako kay Rafael. Nakatapis pa rin siya ng tuwalya sa bewang, basa ang buhok, at may ngiti pa rin sa labi kahit kita kong napalitan na ito ng pag-aalala.

“Baby?” sabi niya ulit, marahang lumapit. “Okay ka lang ba?”

Hindi ko alam kung paano ako makakasagot nang hindi ako mahuhuli. Paano ko sasabihin sa kanya na habang nakatayo siya diyan, ang puso ko ay unti-unti nang nahahati sa gitna?

Gusto kong isigaw, “Sabihin mo sa’kin na ako lang. Na walang iba.” Pero anong karapatan ko kung may buhay na pala siyang kailangang panagutan? Napakamakasarili ko talaga kahit kailan.

Huminga ako nang malalim at pinilit kong ngumiti. “Okay lang ako,” sabi ko, kahit halatang kasinungalingan iyon.

At sa sandaling iyon, napagtanto ko na mas madaling magsinungaling minsan kaysa tanggapin ang katotohanang baka ako na naman ang maiwan.

Buong bakasyon namin sa Puerto Galera, parang may mabigat na ulap na nakadikit sa dibdib ko. Kahit gaano kaganda ang dagat, kahit gaano kalakas ang tawa ng mga taong nasa paligid namijn, hindi ko maramdaman ang saya. Hindi ako nag-enjoy. Nasira ang bakasyon naming dalawa.

Nasa tabi ko si Rafael pero pakiramdam ko, malayo siya. O baka ako lang talaga ang lumalayo.

Minsan, habang nakaupo kami sa buhanginan, nakatingin lang ako sa alon. Parang gusto kong sumabay sa pag-ikot ng mundo pero hindi ko magawa. Sa bawat hampas ng tubig sa dalampasigan, naririnig ko ang tinig ni Cecil. “Buntis ako.”

At kasunod noon, ang imahe ni Rafael, nakahawak sa kamay ng isang batang kamukhang-kamukha niya.

“Ang lalim ng iniisip mo,” sabi ni Rafael habang umuupo sa tabi ko, may hawak na bote ng tubig.

“Wala naman,” sagot ko na may pilit na ngiti, kahit ramdam kong nangangatog ang labi ko.

“‘Wala naman,’ pero kanina ka pa nakatitig sa dagat. Halos di mo nga napansin na nilapitan ka ni Kuya at nag-aalok ng halo-halo.”

Napatawa ako nang pilit. “Siguro napagod lang. Ang init naman kasi.”

Napailing siya, saka tumingin sa akin nang diretso at matagal. Alam kong sinusuri niya ako gaya ng dati. Laging alam ni Rafael kung kailan ako nagsisinungaling. Kung ano ang nararamdaman ko.

“Baby,” aniya sa mababang boses, “may problema ba? Kasi parang… iba ka. Simula pa kahapon.”

Gusto kong sabihin ang totoo. Gusto kong isigaw ang mga narinig ko mula kay Cecil, na hindi ko alam kung paano ako kakapit kung totoo nga ang lahat.

Pero hindi ko magawa. Hindi ko kayang sabihin sa kanya. Ayokong makita sa mga mata niya ang kumpirmasyon ng kinatatakutan ko.

“Wala, Daddy. Nag-iisip lang ako sa mga bagay-bagay.” Bumuntong-hininga siya, at kahit hindi siya magsalita, malinaw ang nasa mata niya na hindi siya naniniwala sa akin.

Maya-maya, kinuha niya ang kamay ko. Mainit, magaspang, at pamilyar ito. Dati, sapat na ’yon para mapawi ang bigat na nararamdaman ko. Pero ngayon, kahit hawak ko na siya, parang may pagitan pa rin at may mali. Parang may dingding na hindi namin alam kung paano sisirain.

“Kung may problema ka,” mahinahon niyang sabi, “sabihin mo sa’kin, okay? Ayokong nagkukubli ka sa mga bagay na kinatatakutan mo. Nangako tayo sa isa’t isa na sasabihin ang lahat ’di ba? Walang sikreto?”

Ngumiti lang ako ng peke at tumango. Pero sa loob ko, isang bahagi ng puso ko ang bumulong.

Paano ko sasabihin sa’yo, kung ang kinatatakutan ko ay ikaw mismo? Ang maaaring pagkawala mo sa aking tabi.

Kaya sa bawat gabi sa Puerto Galera, habang natutulog siya sa tabi ko, ako naman ay nakatingin lang sa kisame. Tahimik. Hindi makatulog. Paulit-ulit kong naiisip na b

aka bukas, wala na siya. Baka bukas, may ibang buhay na siyang haharapin. Na baka bukas, iba na ang makakasama niya. Bubuo na siya ng sarili niyang pamilya. At hindi niya ako kapiling.

At sa bawat umagang dumarating, kahit anong pilit kong ngumiti, nakikita ko sa mga mata ni Rafael na hindi siya naniniwala na okay lang ako.

Tahimik ang biyahe pauwi mula Puerto Galera. Nagmamaneho na siya pauwi ng Maynila sa expressway. Wala akong marinig kundi ang ugong ng makina at ang mahina niyang pagbuntong-hininga sa tabi ko. Nasa passenger seat ako, nakatingin lang sa labas. Sa mga bundok na unti-unting naglalaho sa salamin, sa mga taong abala sa gilid ng kalsada, at sa mga signage na parang walang saysay.

Wala akong masabi. Kahit gusto kong magsalita, parang may nakabara sa lalamunan ko.

Si Rafael, kanina pa nagmamaneho. Wala ring imik. Pero sa bawat mahigpit niyang kapit sa manibela, sa bawat pag-igting ng panga niya, alam kong nagpipigil siya.

Hanggang sa hindi na siya nakatiis.

“Pierre,” aniya sa mababa pero matalim na boses. “Hanggang kailan mo balak ’tong ganito? Hanggang kailan ka maglilihim sa akin?”

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?”

“‘Anong ibig kong sabihin?’” inulit niya, sabay tawa na pilit at mapait. “Halos tatlong araw ka nang ganyan. Tahimik. Walang gana. Kahit sa gabi, halos hindi mo ako tinitingnan.” Huminga siya nang malalim, napayuko sandali, saka muling nagsalita nang mas marahan. “May ginawa ba akong mali? Sabihin mo naman para hindi ako nangangapa at nanghuhula.”

Napakagat ako sa labi. Gusto kong sabihin na wala, na hindi ito tungkol sa kanya, pero lahat ng ito ay tungkol sa kanya.

“Wala naman,” bulong ko. “Pagod lang talaga ako.”

“Pagod?” tumaas ang boses niya kaya bahagyang napalingon siya sa akin. “Pierre, hindi mo ako maloloko. Hindi ito simpleng pagod lang. May iniisip ka. At ayokong ako pa ’yung huling makaalam kung may problema ba tayo.”

Napakuyom ako ng kamao. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan. Paano mo ba sasabihin sa taong mahal mo na nakabuntis siya? Na baka bukas, hindi na ikaw ang tahanan niya kundi ang iba na?

Hindi ko naman siya mabibigyan ng anak kaya bakit niya ako pipiliin? Bakit siya mag-aalay ng pagmamahal sa akin gayong hindi naman kami makabubuo ng isang pamilya na mayroong kadugo na anak?

Kahit ilang beses niya akong kantutin, kahit ilang beses niyang sabihin na bubuntisin niya ako, lalabas pa rin ang katotohanan. Hinding-hindi ako magdadalang-tao kahit ilang beses niya iputok sa loob ko.

“Rafael…” mahina kong simula. Ngunit agad niya akong pinutol.

“Sabihin mo na. Kung may sasabihin ka, sabihin mo na ngayon. Huwag mo nang patagalin pa!” galit na galit niyang ani.

Tumingin ako sa labas, sa unti-unting dumidilim na langit. Parang sumasabay sa bigat ng loob ko. Huminga ako nang malalim bago nagsimula.“May tumawag sa’kin,” dahan-dahan kong sabi. “Nang nasa Puerto Galera tayo.”

Tumahimik siya. Ramdam ko ang biglaang pagbagal ng sasakyan.

“Sino?” tanong niya.

“Si Cecil.” Tipid kong sagot.

Narinig ko ang paghinga niya nang malalim. Sa isang iglap, naging mas mabigat ang hangin sa loob ng kotse.

“Ano’ng sinabi niya?” tanong niya muli.

Tinitigan ko siya. Sa sandaling ’yon, nakita ko ang takot sa mga mata niya. Takot na baka matulad kami sa dati, takot na masira muli kami.

“S-Sinabi niyang buntis siya.”

Parang tumigil ang mundo sa aming dalawa. Hindi siya agad nagsalita. Ilang segundo bago siya natawa na para bang may nakakatawa sa sinabi ko.

“Pierre, ano namang kinalaman ko doon? Hindi ako–”

“Ikaw daw ang ama…” putol ko na halos nanginginig. “Bakit kailangan niyang magsinungaling kung hindi sa’yo ’yun? Bakit siya tatawag sa’kin na nakikiusap na makausap ka? Rafael, sinabi niya na ikaw ang ama!”

Natahimik siya. Ramdam kong namuo ang luha sa mga mata ko, pero pinigilan ko.

“Hindi ko alam kung totoo. Hindi ko alam kung anong paniniwalaan ko. Pero ang alam ko lang, nasasaktan ako. Natatakot ako.” Bumuntong-hininga ako habang naluluha. “Dahil habang iniisip ko na may bata siyang pinagbubuntis, naiisip ko kung anong klaseng tao ako kung ipagkakait kita sa kanya.”

Tumingin siya sa ’kin nang mariin, at doon ko lang napansin ang panginginig ng mga daliri niya sa manibela.

“Pierre…”

Pero bago pa siya makapagsalita, tumingin na lang ako sa unahan at pinilit kong pigilan ang muling pag-iyak.

“Rafael, kung totoo ’yung sinasabi niya…” nilunok ko ang bigat sa lalamunan ko, “handa akong bitawan ka. Hindi ko hahadlangan ’yon.”

Tumahimik siya. Wala akong narinig kundi ang mahinang ugong ng makina at ang dagundong ng dibdib ko.

Pagkapasok namin sa condo, tahimik pa rin kami. Wala ni isa sa amin ang nagsalita. Tila ba bawat tunog ng aming mga hakbang ay sumisigaw ng mga salitang hindi namin masabi.

Diretso akong pumasok sa kuwarto namin, inilapag ang bag sa sahig, at saka umupo sa gilid ng kama. Ramdam kong sumunod si Rafael sa akin ngunit hindi ko siya nilingon.

Ilang segundo lang, naramdaman kong niyakap niya ako mula sa likod ko. Mahigpit at mainit ang mga braso niyang yumayakap sa akin.

“Daddy…” mahina kong sabi.

Pero hindi siya kumibo. Sa halip, naramdaman ko ang panginginig ng dibdib niya sa likod ko at ang mahinang pag-iyak na halos hindi ko inaasahan mula sa kanya.

“B-Bakit?” mahina niyang tanong habang garalgal ang boses. “B-Bakit ang dali mo namang bitawan ako, Pierre?”

Napapikit ako, napakapit sa kamay niyang nakayakap sa’kin. “Hindi kita binibitawan–”

“Gano’n lang ba ang pagmamahal mo sa’kin?” pinutol niya ako, ngayon ay nakaharap na sa’kin, hawak ang magkabilang pisngi kong luhaan na rin. “Kayang-kaya mo akong bitawan nang hindi man lang ako ipinaglalaban?”

Ramdam ko ang sakit sa boses niya. Ang takot, ang pagod, at ang mga sugat na dati pa naming pinagdaanan.

“Hindi mo man lang ako tinanong, hindi mo man lang ako pinakinggan kung ano ang gusto kong mangyari.” sabi niya na halos pabulong. “Kung ikaw, hindi mo ako kayang ipaglaban. Ako, lalaban ako para sa atin.”

Napayuko ako at hindi makatingin sa kanya. “Natatakot lang ako…” bulong ko. “Rafael, natatakot akong sa’yo manggaling na iiwan mo ako.”

“Pero bakit mo agad iniisip na iiwan kita?” may bahagyang galit na sa tono niya, pero nangingibabaw pa rin ang pakiusap. “Pierre, ilang beses ko bang kailangang patunayan sa’yo na ikaw lang ang gusto ko? Na ikaw lang ang mahal ko?”

Hindi ko na napigilan ang luha ko. “Hindi ko alam, Rafael… Hindi ko alam kung paano pa ako lalaban kung sa ganitong laban, alam kong talo ako. May bata nang involve ngayon.”

Saglit siyang natahimik, pero hindi niya ako binitiwan. Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang hinlalaki niya, saka tipid siyang ngumiti nang pilit at halatang nadurog sa narinig sa akin.

“Hindi mo kailangang matalo,” sabi niya. “Ang kailangan mo lang… maniwala sa’kin.”

Bumuntong-hininga ako, napahawak sa kamay niyang nakadikit sa pisngi ko. Gusto kong maniwala. Gusto kong ibalik ’yung tiwalang nabasag sa isang tawag. Pero paano?

“Rafael…” bulong ko. “Ang sakit kasi. Alam mo namang ikaw na ang tahanan ko. At ngayon, hindi ko alam kung uuwi pa ba ako sa’yo. Natatakot ako sa puwedeng mangyari.”

Hindi siya sumagot. Sa halip, hinalikan niya ako sa noo nang mahina, pero puno ng pakiusap. “Hindi kita bibitawan,” sabi niya na halos pabulong. “Kahit ilang beses mo pa akong itulak palayo.”

At sa mga sandaling ’yon, habang nakayakap siya sa akin, sabay naming naramdaman ang takot na baka iyon na ang huling yakap. Na baka kahit anong pilit naming hawak, may puwang na hindi na kayang punan ng mga salita.

Kabanata 44

Confidential

Tahimik kaming dalawa. Tanging tunog lang ng aming paghinga ang maririnig sa loob ng kuwarto. Ramdam ko pa rin ang init ng yakap ni Rafael at ang bigat ng mga salitang hindi pa niya nasasabi.

Hinila niya ako nang bahagya palapit sa kanya, tinitigan ako nang diretso, at doon ko nakita ang seryosong ningning sa mga mata niya. ’Yung hindi ko madalas makita kapag nagbibiro siya o kapag nilalambing ako.

“Baby,” mahinahon niyang sabi, pero matatag ang tinig, “kakausapin natin si Cecil. Tayong dalawa.”

Napakunot ang noo ko at napatingin sa kanya. “Natin?” tanong ko na halos pabulong. “Kasama ako?”

Tumango siya. “Oo. Dalawa tayo sa relasyong ’to. Kaya kung may bagyong darating, magkasama nating susuungin.”

Napakapit ako sa kamay niya, pero hindi ko agad nakayang magsalita. Ilang segundo akong tahimik at sinusubukang unawain kung paano niya nagagawang maging ganito katatag, habang ako, konting hangin lang, gumuho na.

“Daddy…” mahina kong sabi sa nanginginig pang boses. “Hindi mo kailangang gawin ’to para lang patunayan na mahal mo ako.”

Ngumiti siya nang mapait pero totoo. “Hindi ko ’to ginagawa para patunayan iyon, Pierre. Ginagawa ko ’to kasi totoo ’yung pagmamahal ko. Kung buntis nga siya, hahawakan pa rin kita sa gitna ng lahat. Hindi kita iiwan.”

Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. Hindi dahil sa hiya, kundi sa bigat ng pagmamahal niya na hindi ko alam kung kaya kong tapatan. Napahawak ako sa dibdib niya, marahang umiling, sabay bumulong, “Hindi ko alam kung anong ginawa ko para makatanggap ng ganitong pagmamahal sa’yo.”

Ngumiti siya nang bahagya at pinahid ang luha ko gamit ang hinlalaki niya. “Mahal mo ako, ’di ba?”

Tumango ako na halos hindi na makatingin.

“’Yun na ’yon,” sabi niya, saka muling niyakap ako nang mahigpit, at parang ayaw na niya akong bitiwan.

At sa yakap niyang ’yon, kahit panandalian lang, naramdaman kong bumagal ang mundo. Na baka kahit gaano pa kalalim ang sakit, kaya pa rin naming itaguyod ang pagmamahal na sabay naming pinili.

Maaga pa nang makarating kami sa coffee shop. Tahimik pa ang paligid at halatang bagong bukas lang ang café. Amoy pa ang kape at bagong lutong tinapay. Nakaupo kami ni Rafael sa sulok, sa pinakadulong mesa, ’yung malapit sa bintana. Hindi ko alam kung dahil ba sa kakasikat pa lang ng araw o dahil sa bigat ng pakay namin ngayon, pero pakiramdam ko, mabigat ang hangin sa paligid namin.

Tahimik lang si Rafael sa tabi ko, hawak ang tasa ng kape pero hindi iniinom. Paminsan-minsan, hinihigpitan niya ang kapit sa baso na para bang gusto niyang ipiga ang lahat ng tensyon palabas sa sarili niya. Ako naman, hindi ko alam kung saan titingin. Sa kanya ba, o sa pintuang kanina ko pa pinagmamasdan.

Pagdating ni Cecil, parang biglang bumagal ang oras. Simple lang ang suot niya. Puting blouse at maong, walang make-up, pero halatang pagod at may nagbago sa kanyang katawan. May dala siyang maliit na bag at isang folder na nakapulupot sa braso niya. Paglapit niya, ramdam kong nanginginig ang dibdib ko.

“Good morning,” mahinahon niyang bati, pero may kaba sa tono. Hindi ako sumagot. Si Rafael lang ang bahagyang tumango, sabay sabing, “Umupo ka.”

Umupo si Cecil sa tapat namin at ilang sandali pa ay nagkatitigan lang kaming tatlo. Walang nagsasalita, walang umuubo, kahit ang barista sa likod ng counter ay parang napatahimik din.

Ako na ang unang nagbaba ng tingin. Hindi ko kayang makita nang diretso ang mukha niya. Hindi dahil sa galit ako, kundi dahil sa takot. Sa takot na baka totoo nga ang lahat ng ito.

“Pierre,” mahinang sabi ni Cecil, halos pakiusap, pero agad din niyang ibinaling ang tingin kay Rafael. “Rafael… gusto ko lang sanang ipaalam sa’yo nang maayos. Hindi ko alam kung paano, kaya humingi ako ng tulong kay Pierre.”

Tiningnan siya ni Rafael nang diretso. “Cecil, sabihin mo na ang lahat,” malamig niyang tono, pero hindi bastos. Parang pinipigilan lang ang sarili.

Huminga nang malalim si Cecil. “Buntis ako. Kakatapos lang ng first trimester ko. Nalaman ko noong nakaraang buwan pa, pero hindi ko agad masabi dahil… hindi ko rin alam kung paano ko haharapin ’to. Alam mo namang ayaw kong magka-anak pa. Kakasimula ko pa lang bilang isang doktor. Kakasimula pa lang ng career ko.”

Walang nagsalita sa amin ni Rafael. Tanging tunog ng orasan sa dingding ang naririnig ko.

“Sinubukan kong kontakin ka, Rafael,” patuloy niya. “Pero out of coverage ka palagi. Noong tinawagan ko ulit, number invalid na. Sa social media, naka-block ako.” Bahagya siyang natawa pero walang saya, parang mapait na biro. “Kaya nang magpunta ako sa bahay nila Pierre, nalaman kong umalis kayo at pinaupahan iyon. Wala na akong ibang paraan kundi tawagan si Pierre.”

Doon ako napatingin sa kanya. Ayokong magpakita ng emosyon, pero ramdam kong kumakabog na naman ang dibdib ko.

“Hindi ko alam kung anong gusto mong mangyari ngayon,” sabi ni Rafael sa mababa pero diretsong tono. “Pero kung totoo ’yang sinasabi mo, kailangan nating maging malinaw.”

Tumango si Cecil, saka marahang inilabas mula sa folder ang isang papel. Ini-slide niya iyon sa mesa. Isang kopya ng ultrasound.

Hindi ko agad tiningnan, pero nang makita ko ’yung pangalan ni Rafael sa sulok, parang sumikip ang mundo ko. Hindi ko alam kung gusto kong tumayo, o sumigaw, o basta na lang lumakad palabas. Pero nanatili akong nakaupo, pilit na kinakalma ang sarili, habang sa loob ko, parang gumuguho ang lahat.

Ramdam ko ang tingin ni Rafael sa akin, pero hindi ko siya kayang balikan ng tingin. Nakatingin lang ako sa kape ko at tahimik lang akong nakatingin sa papel na inilapag ni Cecil sa mesa. Ang liwanag mula sa bintana ay tumatama sa manipis na larawan ng bata. Isang anino pa lang sa loob ng sinapupunan, pero sapat para basagin ang katahimikan naming tatlo.

Para akong nilamon ng pintig ng sariling puso ko. Kabadong-kabado ako.

“Kung ayaw niyong maniwala na ikaw Rafael ang ama,” mahinahon pero matatag na sabi ni Cecil, “puwede nating patunayan iyan. Alam mong ikaw lang ang nakaka-sex ko nitong mga nakalipas. Puwede tayong magpa-DNA testing.”

Tiningnan niya kaming dalawa, isa-isa, bago itinuloy. “Advance na ang technology ngayon. Seven weeks pa lang sa sinapupunan, puwede nang magpa-DNA test. Non-invasive. Hindi makakasama sa baby. Dahil ikatlong buwan ko na ngayon at nasa 12 weeks na, mas magiging clear ang resulta. Doktor ako kaya alam ko ang sinasabi ko.”

Naramdaman ko ang bahagyang pag-igting ng panga ni Rafael sa tabi ko. Kita kong nagbago ang tibok ng dibdib niya, ’yung parang gusto niyang maniwala pero natatakot din.

“Sigurado ka ba?” tanong niya sa mababa pero diretso.

Tumango si Cecil. “Oo. Ayokong magkaroon ng alinlangan. Ayokong isipin mong niloloko kita. Gusto kong malinaw ang lahat.”

Hindi ko alam kung bakit pero ramdam kong may katotohanan sa boses niya. Walang drama, walang paghihingi ng awa.

“Kung gano’n,” marahang sagot ni Rafael, “magpa-test tayo.” Simple lang ang pagkakasabi niya, pero mabigat. Kita ko sa mga mata niya na pinipilit niyang maging kalmado, kahit halatang may bagyong gustong kumawala sa kanya.

Tumango ulit si Cecil. “Okay. Ako na ang bahalang mag-asikaso. May alam akong clinic na gumagawa niyan. Confidential, mabilis ang resulta.” Saglit siyang ngumiti, pero kita sa ngiti niyang may takot din. “Hindi ko ito ginusto, Rafael. Hindi ko gustong guluhin kayo. Pero ayokong lumaki ang batang ’to nang walang alam tungkol sa ama niya.”

Hindi ako nakapagsalita. Tinitigan ko lang ang tasa ng kape ko na kanina pa lumamig. Sa bawat salitang binibitawan ni Cecil, parang mas lalo akong nilulunod ng realidad.

Ang totoo, gusto kong sumigaw. Gusto kong itanong kung bakit kailangang mangyari ’to, kung bakit sa amin pa. Pero nanatili lang akong tahimik dahil baka kapag nagsalita ako, masabi ko lang ’yung mga salitang hindi na puwedeng bawiin.

“Baby,” tawag ni Rafael sa tabi ko, mahina pero puno ng bigat. Napalingon ako. Kita ko sa mga mata niya ang pagod, pero higit doon, ang takot na baka mawala ako. “Okay ka lang?” tanong niya.

Hindi ako sumagot agad. Tumango lang ako kahit hindi totoo. “Okay lang,” sabi ko, kahit ang totoo, hindi ako okay.

Wala akong alam na mas masakit pa sa pag-upo sa tabi ng taong mahal mo, habang pinag-uusapan niya ang posibilidad ng anak niya… sa iba.

“Ako na ang hahanap ng clinic,” mariing sabi ni Rafael na para bang wala siyang tiwala kay Cecil. “Gusto kong matapos ’to. Gusto kong malaman ang totoo sa paraang gusto ko.”

Tumango si Cecil, saka marahang tumayo. “Ikaw ang bahala. Salamat, Rafael. Sa inyo. Hindi ko rin alam kung paano ko kakayanin ’to, pero gusto kong gawin ang tama. Para sa bata.”

Kinuha niya ang folder, isinilid ulit sa bag, at bago tuluyang umalis, sandali siyang tumingin sa akin. “Pierre… pasensya na.”

Hindi ko siya sinagot. Hindi ko kayang magsinungaling at sabihing okay lang.

Pagkaalis ni Cecil, nanatili kaming dalawa ni Rafael sa mesa. Tahimik. Walang nagsalita, pero ramdam ko ang panginginig ng kamay niya sa ilalim ng mesa. Ramdam ko rin ang panginginig ng dibdib ko na pilit kong itinatago.

Ang kape, malamig na. Ang araw, tuluyan nang sumikat. Pero sa loob ko, pakiramdam ko, unti-unti pa lang lumulubog ang mundo.

Tatlong araw matapos ang test, nanatili lang kami sa condo. Tahimik. Walang tawa, walang kuwento hindi tulad noon. Puro katahimikan na lang ang naghahari sa pagitan namin.

Kahit ang mga yapak ni Rafael sa sahig, parang may dalang bigat. Ako naman, halos hindi ko na rin alam kung paano huminga nang maayos.

Hinihintay namin ang resulta sa email. Sa bawat tunog ng notification, napapalingon si Rafael, pero hindi niya binubuksan.

Ako naman, parang gusto kong patayin ang wifi, i-freeze ang oras para hindi na dumating ang sandaling ’yon.

“Three to five days daw ’di ba?” tanong ko habang nakatingin sa tasa kong wala namang laman.

“Hmmm.” ’Yun lang ang sagot niya. Mahina. Walang direksyon. Napakatipid.

Tumayo si Rafael at lumapit sa bintana. “Ang hirap maghintay,” sabi niya na halos pabulong.

Tinitigan ko lang siya mula sa sofa. Ang mga balikat niyang dati kong sandigan, ngayon ay parang napakabigat. Walang katiyakan kung hanggang kailan pa ang aming paghihintay at paghihirap.

“Rafael,” mahina kong tawag.

“Hmmm?”

“Anong gagawin mo… kung totoo nga? Na ikaw ang ama?”

Napalingon siya. Matagal bago siya sumagot.

“Hindi ko pa alam. Ayokong isipin nitong nakaraang araw na ako ang ama. Baka naman nagsisinungaling si Cecil. Gusto kong magkaanak pero hindi sa ganitong paraan. Feeling ko, napagtaksilan kita kahit hindi naman. Kaya ang sagot ko, hindi ko pa alam ang gagawin ko.” Paliwanag niya pero para akong pinagsakluban ng langit at lupa.

Tumango ako, kahit gusto kong umiyak. Hindi ko siya masisisi. Hindi ko alam kung paano ko rin kakayanin. Kung totoo nga ang lahat, magiging ama na siya. Dapat mas matuwa siya dahil hindi ko kayang ibigay iyon sa kanya.

Gusto kong lapitan siya, pero parang may pader sa pagitan naming dalawa. Bigla siyang lumapit at umupo sa tabi ko. Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit.

“Pierre,” sabi niya, mahina pero puno ng damdamin, “ano mang lumabas sa test, gusto kong malaman mong mahal pa rin kita.”

Hindi ko alam kung matutuwa ako o lalo lang masasaktan.

“Pero Rafael…” pinigilan ko ang pag-iyak, “paano kung kailangan ka ng bata? Paano kung mangailangan siya ng ama, tapos ako… ako ’yung sagabal?”

Umiling siya. “Hindi ka sagabal.”

Pero kahit anong sabihin niya, ramdam kong may takot sa boses niya. Takot sa kung anong mangyayari kapag naging totoo na ang lahat.

Tinitigan ko siya. Ang mga matang dati kong kinagigiliwan, ngayon ay puno ng pag-aalala. Gusto kong maniwala sa kanya, pero sa likod ng bawat pangako, may boses na bumubulong sa akin.

Handa ka bang iwanan kapag dumating na ang panahon?

Niyakap niya ako nang mahigpit. Pero kahit gano’n, parang may pagitan pa rin sa amin. Isang manipis pero matalim na distansya, gawa ng takot at posibilidad.

“Malalampasan natin ’to nang magkasama,” bulong niya sa tenga ko.

Tumango ako, pero sa loob-loob ko, hindi ko alam kung totoo pa ’yon o gusto ko lang marinig.

Ilang araw pa lang ang lumipas, pero parang buwan na. Ito na ang pinakamahabang limang araw ng aming paghihintay.

Ang bawat umaga ay magkakapareho. Tahimik na almusal, malamig na kape, at mga matang nag-iiwasan. Tila lahat ng ingay sa mundo ay lumayo sa amin. Tanging katahimikan na lang ang nakatira sa pagitan naming dalawa.

Hanggang sa dumating ang hapon na ’yon. Papalubog na ang araw, kaya medyo kulay kahel ang liwanag na tumatama sa mga kurtina.

Nakaupo ako sa sofa, nakatitig lang sa walang laman na baso, nang biglang tumunog ang laptop ni Rafael.

Isang notification sound . Tunog na matagal na naming hinihintay, pero pareho naming kinatatakutan. Pareho kaming napalingon. Parang sabay na tumigil ang paghinga namin.

Dahan-dahan siyang tumayo. Nilapitan ang laptop. Pagkapindot ni Rafael ng mga keys sa keyboard at ng mousepad, tumambad sa screen ang salitang: “DNA Paternity Test Result- CONFIDENTIAL”

Hindi ko alam kung gusto kong makita o gusto kong tumakbo palabas ng unit.

Binuksan niya ang email. Tahimik. Walang salita. Tanging tunog ng pag-scroll ang narinig ko. At pagkatapos, natahimik si Rafael.

“Rafael?” mahina kong tawag.

Hindi siya agad sumagot. Tinitigan niya lang ang screen. At nang tumingin siya sa akin, doon ko nakita ’yung tinging ayaw kong makita kailanman.

Puno ng luha, ng pagkalito, ng guilt para sa akin.

“Baby…” Bumigat ang boses niya na halos pabulong. “Positive. Ako nga ang ama.”

Parang biglang naglaho ang lahat ng tunog sa paligid. Wala akong marinig. Wala akong maramdaman.

Ang tanging naramdaman ko lang ay ang biglang pagbigat ng dibdib ko na parang may humigop ng hangin sa paligid at iniwan akong walang malay sa gitna ng realidad.

Kabanata 45

Insecurity

Tumawa ako nang mahina hindi dahil sa nakakatawa, pero dahil parang wala na akong ibang magawa.

“Ah,” sabi ko na halos pabulong. “Congrats, magiging tatay ka na.” sabi ko na para bang ako ang nabuntis at magdadala ng sanggol.

Hindi ko siya matingnan. Kahit gusto kong magmukhang matatag, ramdam kong nanginginig na ang mga kamay ko. Ang mga salitang gusto kong sabihin, naiwan sa lalamunan ko, tinabunan ng luha at ng mga tanong na hindi ko alam kung kaya ko pa bang sagutin.

Lumapit siya sa akin. “Baby–”

“Wag muna, Rafael.” Iniling ko ang ulo ko at pinipilit na huwag umiyak. “Please lang… wag muna ngayon.”

Pero lumuhod siya sa harap ko at hinawakan ang mga kamay ko. Mainit ang palad niya, pero sa pagitan ng init na ’yon, may lamig na sumisingit sa amin. Ang lamig ng katotohanang hindi na kayang itanggi pa.

“Hindi ko alam kung paano ko haharapin ’to,” sabi niya nang umiiyak na rin. “Pero ayokong mawala ka, Pierre. Hindi ko kayang mawala ka.”

“Pero magiging ama ka na,” sagot ko nang pabulong pero matalim. “Hindi ko kayang maging hadlang sa bagay na ’yon. Alam mo kung gaano ko kamahal ang ideya ng pamilya, Rafael. Alam mo kung gaano kasakit… ’yung wala kang sariling pamilya. ’Yung hindi kumpleto. At ngayon–” Nabitin ang boses ko, kasabay ng pagpatak ng luha ko.

“Ngayon, ikaw, magkakaroon ka na ng anak. At hindi ako puwedeng maging dahilan para ipagkait mo ang buong pamilya sa bata.”

Umiling siya nang mariin. “Hindi mo naiintindihan–”

“Naiintindihan ko!” sigaw ko, sabay tayo. Nanginginig ang boses ko, pero tinuloy ko pa rin. “Naiintindihan ko, sanay naman akong maiwan, sanay akong mag-isa, Rafael. At kung ’yan ang kapalit ng pagmamahal ko sa’yo, kung ’yan ang kailangan para maging buo ang pamilya mo, tatanggapin ko!”

Tumahimik siya. Narinig ko ang mahinang paghikbi niya. Lumapit siya at niyakap ako mula sa likod nang mahigpit na parang gusto niyang pigilan ang oras.

Ako naman ay hinayaan ko na lang siya. Kasi baka iyon na ang huling yakap na ganoon kainit.

Mahal ko siya, oo. Pero may mga pagmamahal talagang kailangan mong bitawan hindi dahil ayaw mo na, kundi dahil iyon ang tamang gawin.

Nakatitig lang ako sa bintana, pinagmamasdan ang mga ilaw ng Maynila na kumikislap sa malayo. Parang mga bituin na pilit kong inaabot pero dumulas sa kamay ko.

Naririnig ko si Rafael sa likod ko. Kumalas siya ng pagyakap sa akin. Mabagal ang bawat hakbang niya at parang nag-iipon ng tapang bago muling magsalita.

“Pierre…” mahina niyang tawag sa akin.

Hindi ako lumingon. Hindi ko alam kung may mukha pa ba akong maipapakita sa kanya matapos marinig ang katotohanan kanina. Hanggang sa maramdaman ko ang dahan-dahan niyang paglapit.

Tumigil siya sa likod ko, saka nagsalita nang halos pabulong.

“Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Pero gusto kong maging malinaw ’to… mahal kita, Pierre. At hindi kita iiwan. Hindi ka lalayo sa akin.”

Napapikit ako. Ang simpleng salitang iyon, dati ay sapat para mapawi lahat ng takot ko. Pero ngayong narinig ko ulit, parang isa na lang itong matalim na alaala ng kung gaano kasakit magmahal.

“Rafael…” mahina kong sagot. “May anak ka na. Hindi mo kailangang…”

Pero pinutol niya ako. “Pakinggan mo muna ako, please…” Huminga siya nang malalim, sabay umupo sa gilid ng sofa habang kaharap ako.

“Alam kong nagkamali ako. Alam kong may ginawa akong bagay na ’di ko na mababawi. Pero Pierre, ’yung pagkakaroon ko ng anak kay Cecil… hindi ibig sabihin na kaya kong kalimutan kung sino talaga ang mahal ko.”

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. “Hindi ko kailangang makasama si Cecil para maging ama. Hindi ko kailangang bumalik sa kanya. Kaya kong palakihin ang bata, kaya naming maging magulang nang hindi kami magkasama. Susuportahan ko siya, oo, kasi anak ko ’yon. Pero hindi ko kailangang iwan ka para lang maging responsableng ama. Puwede kaming mag-coparenting.”

Napatingin ako sa kanya. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay mabigat pero buo. Walang pahiwatig ng pagdududa. Pero sa loob ko, naglalaban ang dalawang boses. Isa ang nagsasabing maniwala sa kanya, at ang isa ay nagsasabing magtira para sa sarili.

“Rafael…”

“Pierre, please. Baby…” Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit at parang takot na muli kong bawiin. “Huwag mo akong itulak palayo. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ’to kung wala ka. Magiging ama ako, oo, pero ikaw pa rin ang tahanan ko. Ikaw ’yung gusto kong uwian.”

Napatitig ako sa kanya, sa mga matang puno ng pagmamakaawa. Gusto kong maniwala. Gusto kong paniwalaan na kaya naming buuin ulit ang lahat kahit may sugat, kahit may kasamang ibang buhay na kailangang alagaan.

Pero sa ilalim ng lahat ng iyon, may takot pa rin talaga ako. Takot na baka dumating ang araw na piliin niyang buuin ang pamilya kasama si Cecil at ang bata. Samantalang ako, maiiwan na naman.

Ano bang mayroon ako na hindi niya makikita sa kanyang anak at kay Cecil? Ano ba ang maipagmamalaki ko sa kanya?

Tahimik akong tumayo at umupo sa tabi niya, inilapit ang noo ko sa noo niya. Nakapagdesisyon na ako.

“Kung totoo ’yan, Rafael,” mahina kong sabi, “kailangan mong patunayan. Hindi sa salita, kundi sa gawa.”

Tumango siya nang halos pabulong din. “Kaya ko, Pierre. Hindi ko alam kung paano, pero gagawin ko. Ayokong mawala ka. Mahal na mahal kita.”

At sa sandaling ’yon, hindi ko alam kung naniniwala pa ako o desperado lang akong kumapit. Pero pinili kong manahimik. Hinayaan ko siyang yakapin ako nang mahigpit na parang gusto niyang ipako ang pangako niya sa balat ko.

Ito ang klase ng pag-ibig na hindi na marupok… pero laging sinusubok.

Maaga pa nang muli kaming pumunta ni Rafael sa café. Tahimik lang kaming dalawa habang naghihintay. Pareho kaming kabado, pareho ring hindi alam kung saan hahantong ang lahat ng ito.

Pagkalipas ng ilang sandali, dumating si Cecil. Nakasuot siya ng simpleng puting dress, may hawak na maliit na tote bag, at kahit halata sa mukha ang pagod, maganda pa rin ang kanyang pustura. Napansin ko rin agad ang bahagyang umbok sa tiyan niya na hindi na niya itinatago.

“Salamat sa pagpunta,” sabi ni Rafael, habang si Cecil ay marahang umupo sa harap ng aming upuan.

Nakaupo kami muli sa sulok ng café. Maaga pa, kaya kami lang ang tao roon. Tahimik, malumanay ang tugtog ng background music, pero ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming tatlo.

Si Cecil ang unang nagsalita. “Salamat at pumayag kayong makipagkita. Hindi ko rin alam kung paano sisimulan ’to, pero… ayokong lumipas pa ang panahon nang walang kasiguruhan.”

Tumingin siya kay Rafael nang diretso. “Nakita niyo na siguro ang resulta ’di ba? Hindi ako nandito para guluhin kayo, pero kailangan nating pag-usapan ang lahat.”

Tahimik lang si Rafael, pero kita ko sa mukha niya ’yung lalim ng paghinga niya na parang nilulunok niya ang bigat ng sitwasyon. Ako naman, pinipigilan kong huwag umiyak o tumayo na lang at lumayo.

Pagkatapos ng ilang segundo, marahan siyang nagsalita. “Cecil,” tawag niya. “alam kong mahirap ito para sa ating lahat. Pero gusto kong linawin ito. Mahal ko si Pierre.”

Tumingin siya sa akin at pagkatapos ay bumalik ang tingin kay Cecil. “Hindi ko siya iiwan. Ang mayroon sa atin, tapos na. Pero ’yung bata, ’yun ang hindi ko tatalikuran.”

Hindi agad nakapagsalita si Cecil. Kita kong kumurap siya nang mabilis na parang pinipigilang maiyak. “Hindi ko naman hinihingi na bumalik ka,” sabi niya sa wakas nang mahinahon rin. “Ang gusto ko lang, gabayan mo ako sa pagbubuntis na ’to. Hindi ko rin kasi alam kung kakayanin kong mag-isa.”

Tumango si Rafael. “Oo, tutulungan kita. Sa lahat ng kailangan mo, nariyan ako. Pero bilang kaibigan, bilang magulang ng bata. Hindi bilang asawa.”

Tahimik akong nakikinig. At sa kabila ng lahat ng pinagdaanan namin, doon ko lang naramdaman ang kakaibang ginhawa sa dibdib ko. Hindi masaya pero totoo ’to. May sakit pa rin, oo, pero may katiyakan na rin sa wakas.

Tumingin si Cecil sa akin. “Pierre,” sabi niya, “salamat sa pagpunta. Hindi ko man masabi lahat ng gusto kong sabihin sa iyo, pero sana alam mong hindi ko sinasadyang masaktan ka. Hindi ko ’to ginusto.”

Ngumiti ako nang bahagya kahit mabigat pa rin ang pakiramdam. “Hindi mo ginusto pero nilagyan mo ng drugs ang wine na pinainom mo kay Rafael,” sabi ko. “Siguro… plinano mo ang lahat ng ito.”

Napayuko siya at hindi makatingin sa akin. Samantala, hinaplos ni Rafael ang hita ko na para bang pinipigilan akong magsalita ng masakit kay Cecil.

Habang palabas kami ng café, dumampi ang hangin sa mukha ko. Tahimik lang ako sa passenger seat habang minamaneho ni Rafael ang kotse papunta sa clinic. Magpapacheck-up kami.

Nasa likuran si Cecil, may hawak na maliit na folder at nakadantay ang kamay sa tiyan niya. Hindi ko alam kung bakit pero bawat tingin ko sa rearview mirror, parang unti-unting kumakapit sa lalamunan ko ang kaba.

Habang papasok kami sa OB-GYN clinic, ramdam ko ang lamig ng aircon at ang amoy ng alcohol na sumalubong sa amin. May mga buntis na naghihintay, may kasamang asawa o pamilya. Ang ilan ay magkahawak-kamay at excited. Nakaupo lang ako sa gilid na parang hindi ko alam kung saan ako lulugar.

Ano bang ginagawa ko rito?

Nang tawagin ang pangalan ni Cecil, sabay silang tumayo ni Rafael. “Halika, Pierre,” tawag ni Rafael nang nakangiti, pero hindi ko sigurado kung dahil ba sa kabog ng dibdib ko o sa kaba sa paligid ay hindi ako agad gumalaw.

Sumunod din ako, bagaman ramdam kong parang hindi ako dapat naroon sa loob.

Sa loob ng silid, malamig at maaliwalas. Si Cecil ay nakahiga sa ultrasound bed, tinutulungan ng nurse. Si Rafael, nakatayo sa tabi niya, hawak ang kamay niya, marahil dahil kinakabahan ito. Tahimik lang ako sa isang sulok at pinagmamasdan silang dalawa.

“Okay,” sabi ng doktor, habang inaayos ang gel sa tiyan ni Cecil. “Let’s check the baby.” Nang lumabas ang imahe sa monitor, biglang nagliwanag ang mukha ni Rafael.

“Wow…” mahina niyang bulong. Kita ko ang ngiti niya. Hindi lang basta ngiti, kundi ’yung tapat at totoo, ’yung matagal ko nang hindi nakikita sa kanya nitong mga nakalipas na araw.

“Ang liit pa niya, pero kumpleto na,” dagdag pa ng doktor. “Narito ang heartbeat.”

At nang marinig ko ang tunog ng tibok ng puso ng sanggol sa speaker, parang may kung anong bumagsak sa loob ko.

Isang bahagi sa akin ang natuwa dahil may buhay na nilikha ang Diyos. Pero mas malaking bahagi sa akin ang nasaktan.

Si Rafael ay nakatingin sa screen, tuwang-tuwa na parang bata. Si Cecil naman, may luha sa gilid ng mata habang ngumingiti. At ako?

Ako ’yung nasa likod ng camera, hindi kasali sa larawan.

Pinilit kong ngumiti, pero ramdam ko ang unti-unting paggapang ng insecurity sa dibdib ko. Sila. Sila ang may anak

. Sila ang may ugnayang kailanman, hindi ko mapuputol.

Pagkatapos ng ilang minuto, pinatay ng doktor ang machine at nagsimulang magpaliwanag. “Maayos naman ang kondisyon ng baby,” sabi niya, “pero kailangan nating maging maingat.”

Tumingin siya kay Cecil. “Doktora, medyo maselan ang pagbubuntis mo. Kaya, for now, iwasan mo muna ang stress, puyat, at mabibigat na trabaho.”

Tumango si Cecil nang tahimik.

“At isa pa,” dagdag ng doktor habang sinusulat ang notes niya, “bawal muna ang biyahe sa malalayong lugar, bawal din ang pag-akyat-akyat ng hagdan, pagbubuhat ng mabigat, pati–” saglit siyang tumingin kay Rafael, “…bawal muna kayong mag-sex. Kahit anong uri ng physical exertion o matinding emosyonal na stress, delikado.”

Napatingin si Rafael, bahagyang nahiya, at tumango. “Opo, naiintindihan ko po.”

Ako naman, tahimik lang. Pero sa loob-loob ko, kumirot lalo ang dibdib ko. Hindi dahil sa bawal, kundi dahil sa paraan ng tinginan nila. Parang may sariling wika ’yung mga mata nila. ’Yung uri ng koneksyon na hindi mo kayang sabayan kahit gaano mo gustong ipilit na kasali ka rin.

Habang si Rafael ay abala sa pagtango at pagtatanong tungkol sa prenatal vitamins, ako’y parang unti-unting naglalaho sa loob ng kuwarto. Nakaupo lang ako sa gilid, nakikinig, pero pakiramdam ko, isa lang akong bisita sa mundong unti-unti nang hindi para sa akin.

Napatingin ako sa monitor. Doon sa maliit na imahe ng sanggol na gumagalaw sa loob ng tiyan ni Cecil. Nakangiti si Rafael, ramdam ko ang tuwa sa mga mata niya, ’yung liwanag na matagal ko nang hindi nakikita kapag ako ang kaharap niya.

Tahimik kong nilunok ang kirot. Hindi ako dapat nagseselos, hindi ako dapat nasasaktan. Pero paano mo pipigilan ang puso mo, kung ’yung taong minahal mo nang buo ay masaya na sa iba. Sa paraang hindi mo kayang ibigay.

Kabanata 46

Offer

Pagkalabas namin ng clinic, hawak ni Cecil ang kopya ng ultrasound, nakangiti siya nang payapa. Si Rafael naman, tahimik lang pero ramdam kong magaan ang loob niya. Masayang-masaya siya sa kanyang magiging anak.

Ako? Tahimik lang rin, pero sa bawat hakbang ko, parang unti-unting lumalayo ako sa kanila.

Habang naglalakad kami papunta sa kotse, napatingin ako sa dalawang tao sa harapan ko. Sila, si Rafael at si Cecil, magkasabay, magkadikit, at sa gitna nila, isang bagong buhay.

Pagkatapos ng check-up, kumain muna kami sa isang maliit na restaurant malapit sa clinic. Tahimik lang kami noong una. Si Cecil, abala sa pagtingin ng ultrasound photo niya, habang si Rafael ay nakatingin lang sa kanya. ’Yung tingin na puno ng pag-aalaga at pag-aalala. ’Yung mga tingin na dati ay sa akin lang niya ibinibigay.

Iniikot ko lang ang kutsarita sa tasa ng kape ko. Paulit-ulit. Hindi dahil malamig na ang inumin, kundi dahil hindi ko alam kung paano papasok sa usapan nang hindi pipiyok.

“Rafael,” sabi ni Cecil nang marahan pero diretso. “Magpapahinga muna ako sa work. Hindi kasi ako makakakilos nang maayos… at ayaw kong may mangyaring masama kay baby. Kailangan ko raw mag-bed rest sang-ayon sa doktor.”

Tumingin siya kay Rafael, sabay dagdag, “Baka puwede mong suportahan muna ako habang nagbubuntis ako? Hindi naman habambuhay, habang buntis lang ako. Maselan ang pagbubuntis ko.”

Napahinga nang malalim si Rafael. Kita ko sa mukha niya ang pag-aalala, pero hindi ang pag-aalinlangan.

“Of course, tutulungan kita,” sagot niya. “Wala namang problema ro’n.”

Narinig ko ang bawat salitang iyon. At bagama’t alam kong tama at natural lang na gawin niya iyon bilang ama, may kung anong bigat na bumara sa lalamunan ko.

Habang si Rafael ay patuloy na nag-aalaga kay Cecil, parang unti-unting may espasyong nabubura sa pagitan namin.

Habang nag-uusap sila, hindi ko alam kung bakit ako biglang nagsalita. Halos hindi ko na napigilan ang sarili kong magsuhestiyon. Baka tanga lang ako? Hindi ko alam.

“Bakit hindi na lang tumira si Cecil sa condo?” Parehong napatingin sa akin sina Rafael at Cecil.

Tinignan ko si Rafael, sabay dagdag ko, “Maselan ang pagbubuntis niya, ’di ba? Wala naman siyang kasama sa inuupahan niya. At least sa condo, matutulungan natin siya kapag kailangan niya ng aalalay.”

Natahimik si Rafael ng ilang segundo, pagkatapos ay ngumiti. “That’s actually… a good idea.” Napatingin siya kay Cecil. “Kung okay lang sa’yo, puwede kang tumira muna sa amin habang buntis ka.”

Nagulat ako sa sarili ko. Hindi ko rin alam kung bakit ko talaga ’yun sinabi. Siguro, gusto ko lang na makita kung ano ang nangyayari sa kanila. Kapag dumalaw si Rafael sa tinitirhan ni Cecil, hindi ko sila mababantayan.

Siguro, ayaw kong mawala sa paningin ko si Rafael. Siguro… natatakot lang akong kung ano ang gawin nila sa likod ko. Kung wala ako sa paningin nila. Takot ako sa sarili kong multo.

O baka naman gusto ko lang saktan ang sarili ko? Masokista na ba ako? Sasaktan ko ba ang sarili ko sa maaari kong makita?

Nag-aalangan si Cecil noong una. “Sigurado ba kayo? Baka makaistorbo ako sa inyo. Nakakahiya naman.”

Ngumiti ako kahit may kung anong kumikirot sa dibdib ko. “Hindi ka istorbo, Cecil. Mas mabuti nang may nag-aalaga sa’yo kaysa mag-isa ka ro’n.”

“Salamat, Pierre,” sabi niya na may bahagyang ngiti. “Hindi ko inakalang… ikaw pa ang magmumungkahi niyan.”

Ngumiti rin ako pabalik, pero hindi na ako nagsalita. Kasi sa loob-loob ko, habang nakatingin ako kay Rafael na ngumiti nang may pasasalamat, alam kong sa bawat desisyon kong ito, ako rin ang unti-unting naglalagay sa sarili ko sa posisyon na masasaktan ako.

Pag-uwi namin sa condo, halos excited pa nga si Rafael. Inayos niya ang guest room, nilinis, nilagyan ng bagong bedsheet at mga unan.

Si Cecil naman, tahimik pero may ngiting bahagyang nagpagulo sa isip ko. At habang pinagmamasdan ko silang dalawa, kung ano-ano na naman ang naiisip ko.

Kapag nagsimula na silang mamuhay bilang “magulang” sa iisang bahay… hanggang kailan ko pa kakayaning maging bahagi ng mundong ’yun?

Ilang araw lang ang lumipas bago tuluyang lumipat si Cecil sa condo. Nag-jogging ako galing sa labas, at pagpasok ko pa lang sa unit, naamoy ko agad ang bagong lutong sinigang.

Tahimik akong tumigil sa may pinto. Si Rafael at si Cecil ay parehong abala sa kusina.

Si Rafael, nakangiti habang tinutulungan si Cecil na maghimay ng kangkong. Si Cecil naman, nakaupo sa high chair, suot ang loose na damit, may maliit na umbok na sa tiyan. Hindi pa halata masyado, pero sapat na para magpaalala kung bakit siya nandito.

“Baby!” tawag ni Rafael nang mapansin ako. “Tamang-tama, patapos na kaming magluto!”

“Kami.” Isa lang na salita, pero parang bumigat ang pakiramdam ko.

Ngumiti ako nang pilit. “Wow, mukhang masarap ’yan ah.”

Tinulungan ko silang maghain, pero halos hindi ako makasabay sa usapan nilang dalawa. Si Rafael at Cecil, panay ang tawanan sa mga simpleng bagay. Tungkol sa cravings, tungkol sa mga pamahiin sa buntis, tungkol sa pangalan ng magiging baby nila.

Hindi ko alam kung ako lang, pero parang ako ’yung bisita sa aming dalawa ni Cecil.

Pagkatapos kumain, habang nagliligpit ako ng pinggan, narinig kong tumatawa pa rin sila sa sala. May pinapanood silang video tungkol sa mga “funny pregnancy moments.”

Tumingin ako sa kanila mula sa kusina. Si Rafael ay nakasandal, habang si Cecil, nakahilig nang bahagya sa sofa.

Walang masama sa eksenang ’yon… pero hindi ko rin mapigilang masaktan.

Sa gabi, habang nasa kama kami ni Rafael, hindi ko mapigilang magtanong sa kanya.

“Masaya ka ba na magkakaanak ka na?”

Tumingin siya sa akin na medyo nagulat. “Ha? Oo naman. Bakit mo natanong?”

“Wala. Parang… ang gaan mong tingnan kapag kasama mo siya.”

Tumahimik siya sandali. “Pierre, si Cecil ay magiging ina ng anak ko. Natural lang na alagaan ko siya. Pero ikaw–” tumingin siya nang diretso sa mga mata ko, “ikaw pa rin ang mahal ko.”

“Alam ko naman ’yon,” sagot ko nang mahina. “Minsan lang kasi… hindi ko alam kung saan ako lulugar sa inyong dalawa. Mali, tatlo pala kayo.”

Yunakap siya sa akin. “Nandito ka sa tabi ko. Huwag kang mag-alala.”

Pero sa loob-loob ko, alam kong hindi gano’n kasimple iyon. Hindi ko maalis sa isip ko ’yung tuwa sa mukha niya noong nakita niya ang ultrasound. Hindi ko rin makalimutan kung paano siya nagmukhang… buo . Isang lalaking handang maging ama.

Bakit ba hindi ko kayang magdalang-tao? Kung tutuusin, pangarap ko rin namang magkaanak kay Rafael. Pangarap na lang iyon dahil imposible iyon.

Kinabukasan, may klase na kami. Second year na ako sa kolehiyo. Habang papasok ako ng klase, narinig ko pa si Rafael sa kusina, inaabutan ng vitamins si Cecil.

“Uminom ka ha, ’wag mong kalimutan. Sabi ni Doc, importante ’yan.” Napangiti ako nang pilit bago tuluyang lumabas ng pinto. Hindi na ako sasabay sa kanya papasok ng school.

Paglipas ng mga linggo, mas lumalim ang katahimikan sa pagitan naming tatlo. Hindi naman kami nag-aaway. Wala namang sigawan o tampuhan. Pero sa bawat araw na lumilipas, parang unti-unti akong nagiging hangin sa loob ng bahay.

Si Rafael, laging abala. Minsan umuuwi nang pagod galing sa pag-aasikaso ng kanyang negosyo, diretso kay Cecil para kamustahin kung nakakain na ba, kung uminom na ba ng vitamins, at kung nakapagpahinga.

Samantaang ako? Nandiyan lang sa gilid, nakamasid, nakangiti kapag napapatingin sa kanila. Hindi man lang niya matanong kung kumusta na ako. Tulad ng dati.

Minsan, isang gabi, habang nanonood kami ng TV, biglang napaungol si Cecil, hindi sa sakit, kundi sa biglaang pagsipa ng bata sa kanyang sinapupunan.

“Raf! Raf, naramdaman mo?!” sabi niya nang kinuha niya ang kamay ni Rafael at inilagay sa tiyan niya.

Si Rafael ay napatawa. “Grabe, ang lakas ng sipa, ah! Football star si baby!”

Pareho silang tumawa, at ako, nanahimik lang.

Hindi ko alam kung bakit pero hindi ako makatingin sa kanila. Kinuha ko na lang ang baso ko sa mesa at nagtungo sa kusina. Habang nagbubuhos ako ng tubig, napahawak ako sa dibdib ko. Ang tibok ng puso ko, mabilis na parang pinipigilan kong umiyak pero hindi ko alam kung bakit ako naiiyak.

Hindi ko naman kasalanan. Hindi ko kasalanan na siya ang ina ng anak niya. Pero bakit parang ako ’yung kailangang umintindi, ako ’yung kailangang magparaya, ako ’yung kailangang tahimik na masaktan?

Huminga ako nang malalim, pero parang wala namang hangin na pumapasok. Nakatingin lang ako sa basong may tubig pero parang may alon sa loob ko. Ganoon din siguro ako ngayon. Kalmado sa labas, pero sa loob, ang daming nagbabanggaan.

Naririnig ko pa rin mula sa sala ang tawa nila. ’Yung halakhak ni Rafael na dati, ako ang dahilan. Ngayon, ibang kamay na ang hinahawakan niya, ibang buhay na ang pinoprotektahan niya. At ako? Nandito lang, nagbubuhat ng baso, nakikinig sa tawanan ng dalawang taong pinagtagpo ng nakaraan.

Naramdaman ko ang pagdaloy ng luha ko pero pinigilan kong tumulo. Kasi baka makita nila, baka mapansin nila. Ayokong isipin ni Rafael na ang childish ko. Ayokong isipin ni Cecil na nasasaktan ako.

Pero totoo naman, hindi ba? Nasasaktan ako nang sobra. Nakangiti ako pagbalik sa sala, pero ramdam kong basag na ang ngiti ko.

Kinabukasan, habang papasok sa klase, napansin kong hindi na ako tinatanong ni Rafael kung sabay ba kaming lalabas. Kung ihahatid niya ba ako. Mukhang nasanay na siyang kaya ko na at ang mag-ina niya na lang ang asikasuhin niya.

Nasanay na lang akong nauuna. At sa tuwing umuuwi ako, madalas magkasama silang dalawa sa sala. Nagkukwentuhan tungkol sa mga baby names o kaya nagre-research tungkol sa mga gamit para sa bata.

Hindi ko naman gustong maramdaman na iba ako. Pero kahit anong pilit kong maging kalmado, ramdam ko ’yung layo sa pagitan namin ni Rafael. ’Yung pagitan naming dati hindi ko ma-imagine na posible pala.

Minsan, habang nasa kama kami ni Rafael, gusto kong sabihin na nasasaktan ako. Na natatakot akong mawala siya. Na hindi ko alam kung saan pa ako lulugar sa buhay niya.

Pero sa tuwing titingnan ko siya, pagod at antok, napipigilan ko na lang na ilabas ang nasa loob ko. Ayokong maging pabigat. Ayokong magmukhang makasarili. Lalo na ngayon, may batang kailangang intindihin at alagaan sa sinapupunan ni Cecil.

Kaya ang ginagawa ko na lang, pinagmamasdan ko siya habang natutulog. Tinititigan ko ang mukha niyang dati, ako lang ang dahilan ng ngiti.

Ngayon, parang iba na. Mas may lalim. Mas may bigat. Siguro dahil may ibang responsibilidad na siyang kailangang harapin.

At ako? Ako ’yung nasa tabi lang niya. Tahimik. Umaasang kapag natapos ang lahat ng ’to, kapag ipinanganak na ang bata, kapag maayos na si Cecil, baka sakaling bumalik ulit kaming dalawa sa dati.

Pero habang tinitingnan ko ang liwanag na pumapasok sa bintana, napapaisip ako.

Paano kung hindi na talaga kami bumalik sa dati?

Paano kung sa pagdating ng panahon, ako naman ang kailangang lumisan?

Ako na lang ba ang kumakapit sa dating kami? O baka walang isang salita si Rafael?

Ako ang nagyaya sa kanya na makipag-sex. Hindi ko alam kung bakit. Siguro gusto ko lang maramdaman ulit na ako pa rin ang pinipili niya, na ako pa rin ’yung minamahal niya. Sa mga araw na puro pag-aalaga kay Cecil at paghahanda para sa baby, pakiramdam ko kasi unti-unti na akong nawawala sa larawan.

Tahimik ang kuwarto, madilim, at sa sandaling iyon, kami lang ulit ang nasa mundong binuo namin. Ramdam ko ang init ng yakap niya, ang tibok ng puso naming magkadikit. Parang saglit na lumuwag ang bigat sa dibdib ko.

Doon lang ako ulit nakahinga. Tanging mga ungol naming dalawa ang maririnig sa kuwarto.

Pero bago pa man kami tuluyang malunod sa sandaling ’yon, biglang may kumatok.

Sunod-sunod. Mabilis.

“Raf? Raf?” boses ni Cecil, mahina pero mukhang may kailangan. “Raf, gising ka pa ba?”

Parang may nagyelong tubig na dumaloy sa ugat ko. Napatigil si Rafael sa paghalik sa akin, at bago pa ako makapagsalita, bumangon na siya.

“Sandali lang, Cecil!” sigaw niya, sabay abot ng kanyang shorts.

“Raf–” tawag ko nang mahina. Pero hindi na siya lumingon. Narinig ko na lang ang pagbukas ng pinto.

“Pasensiya na,” sabi ni Cecil mula sa labas. “Nagke-crave kasi si baby sa mangga. Gabi na pero baka may mabibilhan ka pa sa labas?”

Agad akong napapikit.

Mangga.

Isang simpleng prutas, pero parang bigla nitong binura lahat ng sandaling kanina lang ay amin ni Rafael.

“Hintayin mo ako, hahanap lang ako,” narinig kong sagot niya.

Pagkatapos ay mabilis na pumatakbo palabas, dala ang wallet at suot ang tsinelas.

At ako, naiwang nakahiga sa kama. Nakatingala sa kisame, nakahawak pa rin sa kumot, habang unti-unting lumalamig ang balat ko.

Hindi ko alam kung gaano siya katagal nawala. Sampung minuto? Dalawampu? Isang oras? Pero sa bawat segundong lumilipas, pakiramdam ko, hinihila ako ng kadiliman.

Ang dami kong gustong isipin para konsensyahin ang sarili ko.

“Natural lang ’yon,”

“may dinadala si Cecil,”

“responsable lang si Rafael.”

Pero hindi ko rin maikailang nasaktan ako.

Hindi dahil sa mangga. Kundi dahil sa kung paano siya agad tumayo, kung paano niya iniwan ’yung sandaling kami lang dapat. Dahil kahit hindi niya sabihin, malinaw sa kilos niya kung sino ang prayoridad niya ngayon. Tama naman iyon kung tutuusin.

At sa gitna ng katahimikan ng kuwarto, nababaliw ako sa naiisip ko.

Baka ito na talaga ang bagong realidad namin.

Hindi na ako ’yung sentro ng mundo niya. Hindi na lang sa akin umiikot ang mundo niya. Ako na lang ’yung nasa gilid, nakatingin habang may ibang tinutugon ang mga kamay niya.

Kabanata 47

Provoke

Matagal bago bumalik si Rafael. Hindi ko na alam kung anong oras na. Nakatulala lang ako sa kisame, nakahiga pa rin sa parehong posisyon, at hindi gumagalaw.

Wala na ’yung init ng mga bisig niya. Wala na ’yung yakap na kanina lang ay parang sandigan ko. Ang naiwan na lang ay ang malamig na hangin na galing sa aircon at ang amoy ng lotion ni Cecil na humalo sa amoy ng paligid.

Pilit kong pinipigilan ang mga luha ko, pero sa tuwing naaalala ko kung paano siya dali-daling tumayo, kung paano niya iniwan ako para lang hanapan ng mangga si Cecil, parang may kumikirot sa dibdib ko na hindi ko kayang pigilan. Ipinikit ko ang mga mata ko.

Narinig ko ang tunog ng pinto pagkatapos ng isang oras. Bumalik na siya. Tahimik niyang sinara iyon na parang ayaw niya akong magising. Ramdam ko ang paglapit niya sa kama pero hindi ako gumalaw.

“Hey…” bulong niya na halos pakiusap. “Tulog ka na ba?”

Hindi ako sumagot. Ayokong magsinungaling, pero ayokong magsalita. Dahil baka kapag nagsalita ako, puro pait lang ang lumabas mula sa akin.

Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. Umupo siya sa gilid ng kama at marahan niyang hinaplos ang buhok ko. Dati, ’yung haplos na ’yon ay sapat na para pakalmahin ako. Pero ngayon, parang wala na itong epekto sa akin.

Walang init, walang lambing, puno na lang ng pagod.

“Pasensiya na,” mahina niyang sabi. “Nagpabili lang siya ng mangga. Hindi ko kayang isnabin… buntis siya, Pierre. Naglilihi.”

Buntis siya.

Paulit-ulit ’yon sa utak ko. Parang sirang plaka na ayaw huminto. Oo, alam ko. Alam kong may dinadala siyang bata. Pero kailangan bang sa tuwing tatawag siya, sa tuwing may kailangan siya, ako ang kailangang isantabi?

“Okay lang,” sagot ko, kahit hindi naman talaga. Tumalikod ako sa kanya bago magsalita. Ramdam kong pinipigilan kong manginig ang boses ko. “Hindi naman kita pinipigilan.”

Niyakap niya ako mula sa likod. Tahimik. Pero kahit ganoon, ramdam kong hindi siya tuluyang nakadikit. Parang may manipis na pagitan sa amin. Hangin, hiya, o baka takot?

“Alam kong nahihirapan ka sa sitwasyon natin,” sabi niya. “Pero sana, huwag kang magduda. Mahal kita, Pierre. Lahat ’to… pansamantala lang.”

Gusto kong maniwala. Gusto kong sabihin na oo, kaya ko pa. Pero sa totoo lang, hindi ko na alam kung hanggang kailan.

Kada araw, parang mas dumadalas ang mga ganitong gabi. ’Yung ako ’yung unang nakakaramdam ng lamig, at siya ’yung laging kailangang umalis.

’Yung bawat tawag ni Cecil, parang utos na kailangan niyang sundin. At ako, laging naiiwan, nagbubuo ng mga dahilan para lang hindi ko maramdaman na unti-unti akong nauubos.

Hindi ko alam kung kailan nagsimula, pero napapansin kong nagbabago na rin ako. Madalas na akong tahimik. Madalas na lang akong nag-aabang. Madalas na akong naghahanap ng atensyon.

Hindi ko na siya kinukulit, hindi ko na siya tinatanong kung saan siya galing. Kasi sa dulo, kahit anong sagot niya, pareho pa rin ang nararamdaman ko. Nauupos na ako.

At habang nakayakap siya sa akin, habang sinasabi niyang mahal niya ako, napapaisip ako.

Hanggang kailan ko pa kayang ipaglaban ang pag-ibig na isinasantabi?

Mag-aalas kuwatro na ng hapon, tahimik ang buong condo. Si Rafael ay umalis kaninang umaga dahil may kailangang asikasuhin sa kanyang negosyo sa Makati.

Ako at si Cecil lang ang naiwan sa condo.

Tahimik akong nagkakape sa kusina, habang siya naman ay nakaupo sa sofa, nakataas ang paa, may hawak ng remote ng TV pero halatang wala naman talagang pinapanood. Ang katahimikan sa pagitan naming dalawa ay parang pader na hindi ko maakyat.

“Gusto mong magkape?” alok ko kahit hindi ko alam kung bakit pa ako nag-aalok.

Umiling lang siya. “Bawal daw sabi ng OB. Caffeine.” Sagot niya na wala man lang pagdapo ng tingin sa akin.

Tumango ako sa kanya. Ilang sandali pa, nagulat ako nang bigla siyang magsalita.

“Ang bait mo pala talaga, Pierre.” bigla niyang sabi, sabay ngiti. Pero hindi ’yung ngiting totoo. “Ang galing mo, ha. Kahit ganito ang sitwasyon natin, umaalalay ka pa rin sa akin. Hindi ko alam kung dapat akong matuwa o maawa sa’yo. Ang martir mo.”

Nabitawan ko ang tasa ng kape. Mabuti na lang at hindi ito nabasag.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko sa malamig na tono.

“Wala naman,” sagot niya, sabay tawa nang pilit. “Ang galing mo lang talaga. Ako kasi, hindi ko alam kung kakayanin kong makasama sa iisang bahay ’yung taong… ’yung taong pinili ng lalaking mahal ko. “

Tinamaan ako. Diretso sa dibdib ko. Pero pinilit kong ngumiti. “Hindi mo kailangang ipamukha ’yan sa akin, Cecil. Hindi ko rin ginusto ’to.” Sagot ko na lang para hindi na humaba pa ang pagtatalo naming dalawa.

“Pero tinanggap mo pa rin,” putol niya agad. “Ikaw pa nga ang nag-suggest na dito ako tumira. Ang dali mo sigurong mapapayag, no? O baka… takot ka lang na maiwan? Anyway, inagaw mo lang naman siya sa akin. Binabawi ko lang siya ngayon sa’yo. Inilalagay lang kita sa dapat mong kalagyan.”

Parang may biglang sumabog sa loob ko mula sa narinig ko sa kanya. Anong pinuputok ng butchi ng babaeng ’to?

Tumayo ako at hindi na ako nakapagtimpi pa. “Cecil, tama na. Alam kong buntis ka, pero huwag mong abusuhin ’yan. Hindi mo alam kung anong pinagdaanan namin ni Rafael. Sa pagkakaalam ko, ikaw lang naman ang nag-iisip na may relasyon kayong dalawa. Kaya huwag mong husgahan kung paano ko siya mahalin. Magpokus ka sa pagbubuntis mo sa anak niyo, baka mapaanak ka nang ’di oras kung stress-in mo ang sarili mo sa relasyon naming dalawa.” Bara ko sa kanya dahil sa irita ko sa kanya.

Tumahimik siya. Ilang segundo lang, pero ramdam kong nagbago ang ihip ng hangin.

“Iyan ba ang sinabi niya sa’yo, Pierre? Na hindi kami nagkaroon ng relasyon? Ang dali mo namang bolahin.” Sagot niya. “Pero sana, huwag mong idamay ang baby naming dalawa. Huwag kang mag-isip nang masama sa baby namin. ’Yung bata… wala siyang kasalanan dito. At oo, siguro nga naiinggit ako sa’yo. Kasi ikaw, may karapatang ipaglaban siya dahil mahal ka niya. Samantalang ako, wala. Kasi ang lahat ng meron ako… ang mahal niya sa akin… nasa sinapupunan ko pa.”

Napatigil ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Pero bago pa ako makagalaw, napangiwi siya. Naramdaman kong may kakaiba sa mukha niya. Parang nawalan siya ng kulay.

“C-Cecil?” tawag ko. “A-Ayos ka lang ba?”

Hindi siya sumagot. Napayuko siya, at doon ko lang nakita ang mantsa ng dugo sa sahig na tumutulo galing sa pagitan ng kanyang hita.

“Cecil!” mabilis kong sigaw na halos nanginginig ang kamay ko habang inalalayan siya. “Rafael! Shit– wala siya!”

“Ang sakit, Pierre…” halos hindi na siya makahinga. “Ang baby ko… tulungan mo kami!”

Hindi na ako nag-isip pa. Binuhat ko siya na halos madulas pa sa dugo sa sahig. Tumakbo ako palabas ng condo, sumakay ng taxi, habang hawak-hawak ko siya na nanginginig at maputla.

Hindi ko alam kung paano ko nakaya. Siguro sa adrenaline at sa lagay ng sitwasyon ni Cecil. Siguro dahil wala akong ibang pagpipilian. Hindi man kami nagkakaunawaan, walang kinalaman dito ang bata.

Habang nanginginig ang kamay ko, pilit kong pinipigilan ang sarili kong umiyak.

Si Cecil, namumutla, umiiyak din, at paulit-ulit na sinasabi, “Baka mawala si baby, Pierre… baka mawala siya…”

Hindi ko na siya sinagot. Hindi dahil wala akong gustong sabihin, kundi dahil ayokong marinig ang panginginig sa boses ko. Ayokong maramdaman niya na pareho lang kaming takot.

Bawat segundo sa biyahe ay parang oras. Naririnig ko ang ugong ng makina, ang malakas na tibok ng puso ko, at ang hinga ni Cecil na paiksi nang paiksi.

Nilingon ako ng driver sa rearview mirror, pero hindi ko siya matingnan. Ayokong makita sa mga mata niya ang awa. Ayokong maalala na sa sandaling ito, baka huli na ang lahat.

Hinawakan ko pa lalo ang kamay ni Cecil. Mainit, nanginginig. Sa isip ko, walang tigil ang dasal ko.

Lord, huwag mong kunin sa amin ang bata. Hindi niya kasalanan. Pero kung may kailangang masaktan, kahit ako na lang. Ako na lang ulit.

At habang tinatahak namin ang kalsada papunta sa ospital, doon ko lang talaga naramdaman kung gaano na ako kapagod.

Hindi lang sa sitwasyon. Hindi lang sa pag-intindi. Kundi sa kakapilit kong manatili sa mundong hindi na akin.

Gusto kong isipin na mabuti akong tao. Na kahit ganito kasakit, kaya kong maging kalmado, kaya kong tumulong. Pero sa bawat sigaw ni Cecil, sa bawat liko ng sasakyan, sa bawat patak ng ulan sa bintana, hindi ako mapakali.

Please…Lord… huwag mong hayaan na mawala ang baby nina Rafael at Cecil.

Nasa labas ako ng emergency room, malamig ang hangin ng aircon pero pawis na pawis ako. Hindi ko na maalala kung paano kami nakarating dito. Parang lahat ay mabilis, parang lahat nag-blur sa paningin ko.

Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang natuyong dugo sa kamay at puting t-shirt ko, at ang huling tingin ni Cecil bago siya dalhin ng mga nurse sa loob.

Nanginginig pa rin ang kamay ko nang binunot ko ang cellphone sa bulsa ko. Pinindot ko ang pangalan ni Rafael

sa screen.

Isang ring… dalawa… tatlo–

“Hello, Baby?”

Halos mapahinga ako sa ginhawa nang marinig ko ang boses niya.

“R-Rafael…” nanginginig kong sabi na halos ’di ko na makontrol ang tinig ko. “Si Cecil… dinala ko siya sa ospital. D-Dinugo siya, Rafael. S-sobrang dami ng dugo– hindi ko alam kung ano’ng–”

“ ANO?!

“ Sigaw niya na halos bumulaga sa tenga ko. “Pierre, anong nangyari? Paano nangyari ’yan?”

“Hindi ko alam! Bigla na lang–” pinilit kong huminga nang maayos pero sumisikip ang dibdib ko. “Nag-away kami… tapos napayuko siya, tapos– nakita ko na lang, may dugo na. Dinala ko agad–”

“ Nag-away kayo?!

“ sigaw niya muli sa mas matalim na tono. “Pierre, buntis siya! Alam mong maselan ang lagay niya, tapos– anong ginagawa mo, ha?!”

Parang tinuhog ng karayom ang puso ko sa bawat salita niya. “Hindi ko sinasadya…” mahina kong sagot. “Hindi ko alam na–”

“Hindi mo alam?!” putol niya, galit na galit ang tono. “Ano bang iniisip mo? Bakit kailangan mo pa siyang awayin gayong alam mong bawal siyang ma-stress? Kung may mangyaring masama sa baby–”

“ Rafael, tama na!

“ halos mapasigaw ako, pero garalgal na ang boses ko. “Ginawa ko ang lahat! Ako ang nagdala sa kanya dito! Ni hindi mo nga alam kung anong nangyayari sa condo! Ni hindi mo alam kung ano ang nangyayari sa akin!”

Tumahimik siya sandali pero narinig ko ang paghinga niyang mabilis na halatang pinipigilan ang sarili.

“Nasaan kayo?” mahina pero matalim na tanong niya.

“Saint Luke’s… ER…” sagot ko na halos paos na.

“Okay. Papunta na ako diyan. Pero Pierre…” huminga siya nang malalim pero ramdam ko ang poot sa tinig niya. “Hindi ko alam kung kaya kitang mapatawad kapag may nangyari sa anak ko.”

At bago ko pa masabing patawad , pinutol na niya ang tawag.

Parang may humigop ng lahat ng hangin sa paligid ko. Nanigas lang ako sa kinauupuan ko habang hawak pa rin ang cellphone na kanina pa nanginginig sa kamay ko.

Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat. ’Yung takot na baka may mangyari kay Cecil at sa baby, o ’yung mga salitang binitiwan ni Rafael na paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko.

“Hindi ko alam kung kaya kitang mapatawad…”

Parang isang kutsilyong tumarak sa loob ko. Hindi marahas ang pagkakabaon, pero mabagal, masakit, at walang tigil.

Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam kung ano pa ang puwedeng sabihin o gawin kapag ang taong pinag-alayan mo ng lahat ay tinitingnan ka na parang ikaw ang dahilan ng lahat ng kamalasang ito.

Naramdaman kong humigpit ang hawak ko sa cellphone, parang gusto kong basagin para lang maputol din ang mga salitang nagpaikot sa utak ko.

Pero wala akong magawa.

Naroon pa rin ako, sa malamig na bangko ng emergency room, habang si Cecil ay ginagamot sa loob.

Ako lang mag-isa. Kasama ng katahimikan at ng mga titig ng mga taong hindi naman alam ang bigat ng nangyayari.

Pinikit ko ang mga mata ko, pilit pinapakalma ang sarili.

Hindi mo kasalanan, Pierre. Pinagtanggol mo lang ang sarili mo. Ginawa mo lang ang tama. Tinulungan mo siya. Kung hindi mo ginawa iyon, baka… baka mas grabe pa ang nangyari.

Pero kahit ilang beses kong sabihin sa sarili ko na wala akong kasalanan, hindi pa rin tumitigil ang sakit na nararamdaman ko.

Kasi totoo naman. Ginawa ko ang lahat. Ginawa ko ang dapat.

Pero bakit ganito pa rin ang ending? Bakit kahit anong pili ko ng tama, ako pa rin ang laging talo?

Huminga ako nang malalim, pero walang dumarating na ginhawa. Ang alam ko lang, sa sandaling bumalik si Rafael, hindi ko na alam kung kakayanin ko pa ang mga susunod niyang salita.

Kasi ngayong gabi, sa gitna ng takot, pagod, at sakit, parang tuluyan nang bumigay ang parte ng puso kong matagal nang pilit lumalaban.

Kabanata 48

Blame

Napayuko ako, hawak pa rin ang cellphone ko, at nanginginig pa rin ang mga kamay. Ramdam ko ang mga matang nakatingin sa akin. Ang mga tao sa labas ng ER, mga nurse, at mga nag-aabang ng pasyente nila. Pero sa gitna ng lahat, para akong nag-iisa sa loob ng malalim na hukay.

Tumingin ako sa pinto ng ER na sarado pa rin. Doon ako napaupo sa malamig na upuan, at habang nakayuko, saka ko lang naramdaman ang bigat ng lahat.

Hindi ko alam kung saan ako nagkamali. Ang alam ko lang, sa isang iglap, naging ako ang may kasalanan ng lahat. Sa pagdurugo ni Cecil, sa sakit na nararamdaman ko, at sa galit ni Rafael.

At sa unang pagkakataon, hindi ko na alam kung kakayanin ko pa ba.

Hindi ko na alam kung ilang oras na akong nakaupo sa labas ng ER. Parang may sariling mundo ang bawat segundo. Bumabagal, humahaba, at paulit-ulit na pinapaalala sa’kin ang dugo sa kamay ko.

Ang dugo ni Cecil . Ang dugo ng batang wala pang pangalan.

Napapikit ako, pilit hinahabol ang sarili kong hininga, nang marinig ko ang malalakas na yabag papalapit sa akin. Pag-angat ko ng tingin, naroon na si Rafael .

Nakaputing polo, gusot, at halatang nagmamadali. Pero ang mukha niya ay may halong galit, takot, at pagod. Ang unang titig niya sa’kin ay parang sampal na walang tunog.

“Nasaan siya?” malamig niyang tanong.

“G-Ginagamot pa ng mga doktor,” sagot ko na halos pabulong. “Rafael, pasensiya na–”

“Wala akong pakialam sa pasensiya mo ngayon, Pierre!” Bumagsak ang tinig niya na matalim. “Sabi ko na nga ba, hindi magandang ideya na pagsamahin kayong dalawa sa iisang bahay! Alam mong maselan ang pagbubuntis ni si Cecil pero–”

Napayuko ako. Ramdam ko ang mga matang nakatingin sa amin ng ilang tao sa hallway, pero wala akong pakialam.

“Hindi ko sinasadya,” mahina kong sabi na halos pakiusap. “Nagtalo lang kami, pero hindi ko naman siya sinaktan, Rafael. Nagsasabi lang ako ng totoo–”

“Anong totoo?” matalim niyang putol. “Na hindi mo gustong buntis siya sa anak ko? Na istorbo siya sa atin? Na sana mawala na siya’t ang bata?”

Napatitig ako sa kanya at tuluyang tumulo ang luha ko. “Huwag mong sabihin ’yan. Hindi ko kailanman gustong may masamang mangyari sa kanya. Lalo na sa inosenteng bata na nasa sinapupunan niya. Bakit ganyan ka kasama mag-isip sa akin? Hindi mo ba ako lubusang kilala? Ganyan ba ang pagkakakilala mo sa akin?”

Tumahimik siya. Pero sa pagitan ng bawat hininga niya, naroon ang bigat ng galit na pilit niyang nilulunok. Humawak siya sa sentido niya na halos nanginginig.

Lumabas ang doktor mula sa ER na may hawak na clipboard.. Pawis na pawis ang doktor, pero kalmado. Tumayo ako agad.

“Doc, kumusta na po?” halos hindi lumalabas ang boses ko.

Bago siya makasagot, naramdaman ko sa tabi ko si Rafael. Gulo ang buhok niya at namumula ang mga mata.

“Rafael…” tawag ko, pero hindi niya ako nilingon.

Dumiretso siya sa doktor. “Doc, ano’ng nangyari sa kanila? Okay lang ba sila?!”

“Okay na sila. Buti na lang nadala agad sa ospital,” aniya. “Stable na si Ms. Dela Cruz at ang baby. Pero kailangan niyang umiwas sa anumang stress. Mahina pa rin ang kapit ng bata sa ngayon, kaya kailangang mag-bed rest nang tuloy-tuloy ni Ms. Dela Cruz.”

Halos sabay kaming nakahinga nang maluwag ni Rafael.

“Salamat po, Dok,” mahina kong sabi.

“Pero tandaan ninyo,” dagdag pa ng doktor, “kahit maliit na emotional stress, puwedeng makaapekto sa kanya. Walang sigawan, walang pagtatalo, at bawal ang anumang bagay na puwedeng magpataas ng kanyang blood pressure. Kapag muli siyang na-stress, posibleng hindi na kayanin ng katawan niya. Baka malaglag ang bata.”

Nanghihinang tumango si Rafael, halatang inaalis pa rin ang takot sa dibdib niya. Ako naman ay natahimik lang. Guilty pa rin sa mga nangyari. Parang may kutsilyong bumaon sa dibdib ko. Hindi man diretsong sinabi ng doktor, alam kong ako ang tinamaan sa sinabi niya.

“Salamat, Doc,” sabi ni Rafael. “Puwede ko na ba siyang makita?”

“Puwede. Pero sandali lang po, kailangan niya ring magpahinga.”

Tumango si Rafael at sumunod agad papasok.

Ako naman, nanatili sa upuan, tulala. Hindi ko alam kung susunod ako o mananatili rito. Ang tanging naririnig ko lang ay ang pintig ng puso ko. Mabagal, mabigat, at puno ng takot.

Nakatayo lang ako sa labas ng kuwarto, malamig ang mga daliri kong hinahaplos ko sa braso ko. Ramdam ko pa rin ang kaba na parang humahalo sa pawis na matagal ko nang pinupunasan pero ayaw mawala.

Sa loob, kita ko mula sa salamin na pinto si Rafael , nakatayo sa gilid ng kama ni Cecil , hawak ang kamay nito. Tahimik lang silang nag-uusap. Paminsan-minsan, hinahaplos ni Rafael ang buhok niya, at sa bawat haplos na ’yon, parang unti-unting pinupunit ang loob ko.

Hindi nila agad napansin na naroon ako sa may pinto. Narinig ko lang ang naiiyak na boses ni Cecil.

“Raf… I’m sorry. Hindi ko dapat ginawa ’yon. Hindi ko dapat prinovoke si Pierre. Kasalanan ko ang lahat ng ’to. Nagselos lang ako. Hindi ko naman alam kung ano ang pumasok sa isip ko…” Nakita kong tumulo ang luha sa gilid ng mga mata niya.

Hinawakan ni Rafael ang kamay niya. “Tama na, Cecil. Huwag ka nang umiyak. Masama sa baby natin iyan, ’di ba sabi ng doktor? Bawal kang ma-stress.”

Ngumiti pa si Rafael at bahagyang niyakap ang ulo nito. “Kumalma ka lang. Nandito lang ako.”

At doon ko siya nakitang muli. Ang dating Rafael na mapag-alaga sa akin, ang taong minsan kong inakalang akin lang, ngayon ay nakatayo sa tabi ng babaeng may dala ng dugo’t laman niya.

Hindi ko alam kung ilang segundo akong nanatiling nakatayo sa labas, hawak ang malamig na doorknob. Gusto kong pumasok, gusto kong ngumiti, gusto kong magpanggap na okay lang ako. Pero habang pinagmamasdan ko silang dalawa, parang may bumabara sa lalamunan ko.

Ganito pala ’yung pakiramdam ng unti-unting nawawala sa kamay mo ang taong mahal mo. Hindi dahil sa pagkakamali, kundi dahil sa mga sitwasyong wala ka namang laban. May mga laban na dapat mong sukuan at huwag nang subukang labanan.

Paano mo lalabanan ang isang batang inosente? Paano mo ipaglalaban ang isang pagmamahalan kung bawat pintig ng puso ng bata sa loob ng tiyan ni Cecil, ipinapaalala niyon na may koneksyon silang hindi mo kailanman maibibigay?

Gusto kong sabihin sa sarili ko na kaya ko, na matibay ako. Pero sa totoo lang, natatakot ako. Natataranta ako sa ideya na baka isang araw, magising na lang ako at tuluyan nang wala si Rafael sa tabi ko.

Na baka isang umaga, ’yung kamay na dati ay sa akin humahaplos, ngayon ay nakalaan na lang para kay Cecil at sa kanilang anak.

Ang daming tanong na sumisiksik sa isip ko.

Dapat ko na bang iwan si Rafael? Kung aalis ako, mapapanatag na ba si Cecil? Mawawalan na ba siya ng stress at ng tensyon?

Makakabuti ba iyon sa bata? Sa kanya? Sa kanila ni Rafael?

Pero… paano naman ako? Paano kung sa pag-alis ko, tuluyan na ring maglaho ang tanging pagmamahal na pinanghahawakan ko?

At kung mananatili ako, ano pang laban ko kung sa bawat kilos ni Rafael, sa bawat titig niya kay Cecil, kitang-kita ko na… ako na lang ang lumalaban sa pagmamahalan namin?

Napahinga ako nang malalim, pinilit kong ipako ang tingin ko sa kanila sa loob. Ang mga ngiti ni Rafael, ang paghaplos niya sa buhok ni Cecil, ang mga salitang banayad pero puno ng malasakit.

Noong una, iyon ang dahilan kung bakit ko siya minahal. Ngayon, iyon din ang dahilan kung bakit ako nasasaktan.

At sa mga sandaling ’yon, habang nakasandal ako sa malamig na dingding ng ospital, marahan kong tinanong ang sarili ko.

Hanggang saan ko kayang ipaglaban ang isang pagmamahal na unti-unti nang bumibitaw sa akin?

Nang tumahan si Cecil, muling bumaling si Rafael kay Cecil. “Magpahinga ka na muna,” mahinahon niyang sabi habang inaayos ang kumot nito.

Tahimik lang akong pinagmamasdan silang dalawa. Ang mga kamay nilang magkadikit, ang mata ni Rafael na puno ng pag-aalala, ng takot, at ng responsibilidad.

Ngayon ko na lang muling nakita ’yung tingin na ’yon sa kanya. ’Yung tingin ng taong may dahilan para lumaban.

At ako? Ako ’yung dahilan ng kaguluhan. Ako ang banta sa gitna ng katahimikan nila.

Habang pinagmamasdan ko silang dalawa, nakapagdesisyon na ako. Ito na siguro ang wakas namin.

Hindi na ako gagawa ng anumang eksena, magpapaliwanag na lang ako kay Rafael. Tahimik na pag-alis pero malinaw.

Ang bawat hakbang ko papalayo ay magiging mabigat, pero iyon din ang tanging paraan para makahinga silang dalawa.

Sa huling sulyap ko, nakita kong ngumiti si Rafael kay Cecil. At doon ko lang tuluyang naramdaman ang sakit na hindi ka makasigaw. ’Yung sakit ng taong hindi iniwan, pero unti-unting napagod na.

Tahimik ang buong biyahe pauwi. Wala ni isang salita ang lumabas sa pagitan namin ni Rafael . Tanging tunog lang ng makina at mahihinang patak ng ulan sa windshield ang bumabasag sa katahimikan naming dalawa. Ilang beses kong sinubukang magsalita para magpaalam, pero sa tuwing titingnan ko siya, ang mga kamay niyang mahigpit sa manibela, ang panga niyang nakakuyom, mas pinipili kong manahimik.

Pagdating namin sa condo, dumiretso si Rafael sa kusina. Hindi na nagpalit ng damit, kinuha lang ang isang bote ng alak mula sa kabinet. Wala siyang sinabi, pero sapat na ang bawat pagbuhos ng alak sa baso para maramdaman ko kung gaano siya kagalit, napagod at nag-alala ngayong araw. Ubos na ubos siya.

Ako naman, dumiretso sa banyo sa loob ng kuwarto. Pinabagsak ko ang tubig ng shower at hinayaan lang na tumama sa balat ko ang malamig na agos nito. Gusto kong mawala ang bigat, pero parang mas lalo lang lumalalim. Ang tunog ng tubig, parang paulit-ulit na bumubulong ng mga salitang ayaw kong marinig.

Kasalanan mo, kasalanan mo, kasalanan mo.

Sa sobrang pagod at pagkaubos ng emosyon ko ngayong araw, hindi ko namalayan na sa pagbagsak ng tubig ng shower ay siya ring pagbagsak ng luha sa aking mga mata.

Habang dumadaloy ang malamig na tubig sa katawan ko, parang unti-unti akong nilalamon ng bigat ng lahat ng nangyari. Ang bawat patak ng tubig, tila may kasamang bigwas ng konsensiya. Paalala ng lahat ng salitang nasabi ko, ng lahat ng galit na hindi ko napigilang ilabas.

Kasalanan mo, kasalanan mo, kasalanan mo.

Paulit-ulit, parang sirang plaka sa loob ng ulo ko. At kahit alam kong hindi ko ginusto ang nangyari kay Cecil, kahit alam kong wala akong masamang intensiyon, hindi ko mapigilang isiping baka nga tama si Rafael. Baka nga kung hindi ako nagpadala sa emosyon ko, hindi sana nagkaganoon.

Napahawak ako sa pader, pinikit ang mga mata, pilit nilulunok ang sakit na ayaw kong maramdaman. Hindi ko alam kung luha pa ba ang tumutulo sa pisngi ko o tubig na lang mula sa shower.

Ang alam ko lang, sobrang sakit. ’Yung sakit na hindi mo mailabas kahit sigawan mo ang buong mundo. ’Yung sakit na hindi mo maibsan kahit ilang beses mong sabihing “patawad” sa isip mo.

Naisip ko si Rafael. Kung gaano siya kabigat huminga kanina, kung paano siya biglang nagbago mula sa mga ngiti’t halakhak namin dati, hanggang sa titig niyang puno ng paninisi.

Wala na ’yung dating lambing sa mga mata niya. Wala na ’yung init ng yakap niya. Ang naiwan lang… malamig na pagtrato niya sa akin.

Tumingala ako, hinayaan kong dumaloy pa ang tubig sa mukha ko, para kahit papaano, maitago ko ang luha ko kahit sa sarili kong mga mata.

Gusto kong bumalik sa dati. Gusto kong bumalik sa araw na masaya pa kami, na ako lang ’yung iniisip niya.

Pero paano? Kung sa bawat umaga, may ibang buhay na ang iniingatan niya. At ako, mananatiling dahilan ng kaguluhan sa buhay niya.

Paglabas ko ng banyo, nababalot pa rin ng katahimikan ang buong condo. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula, pero alam kong ito na ang dulo. Binuksan ko ang cabinet, kinuha ko ang ilang damit, inilagay sa maliit na bag. Wala nang luha. Wala nang tanong. Parang inubos na ako ng araw na ’to.

Habang pinipinid ko ang zipper ng bag, napatingin ako sa paligid. Sa kama naming dalawa, sa kurtinang minsang siya ang pumili, sa mga litrato naming nakasabit sa pader.

Lahat ng alaala, parang biglang naging masikip sa dibdib ko. Ang bawat ngiti sa larawan, paalala lang ng kung anong hindi na kayang ibalik pa.

Kabanata 49

Goodbye

Nang lumabas ako, tahimik pa rin ang sala. Si Rafael, nakasandal sa sofa, hawak ang baso ng alak, nakatingin lang sa kawalan. Hindi ko alam kung ilang baso na ang nainom niya, pero kita ko na ang pamumula ng mga mata niya. Halata na rin sa bawat galaw niya ang bigat, ang pagod, ang sakit na hindi ko na kayang dagdagan pa.

Lumapit ako nang marahan sa kanya at tumayo sa kanyang harapan. Hindi siya tumingin sa akin at nakatingin pa rin siya sa kawalan.

“Rafael…” mahina kong tawag.

Wala siyang sagot. Umiling lang siya, saka muling uminom. Tiningnan ko siya, ang taong dati kong sandigan, ngayon ay parang ibang-iba na. Parang pareho kaming nasa ilalim ng kadiliman na hindi namin alam kung paano makakatakas.

Dahan-dahan akong umupo sa kabilang dulo ng sofa. Hindi kami nagtinginan. Wala na akong sinabi. Pero sa pagitan naming dalawa, ramdam kong unti-unti nang nababasag ang bagay na matagal naming pinoprotektahan.

At sa loob-loob ko, ito na talaga ang wakas ng aming kuwento. Hindi na madudugtungan pa. Mahirap nang maiayos ang aming sitwasyon.

Kung mananatili ako, maaaring mawala kay Rafael ang kanilang baby. Hindi iyon makakaya ng aking konsensya. Hindi ko kaya na nang dahil sa akin, maaaring mawala ang pangarap ni Rafael na magkaroon ng anak.

Kung piliin man ni Rafael na ihiwalay kaming dalawa ni Cecil ng tirahan, hindi ko na kayang makitang unti-unting mawala siya sa akin. Sa pinaparamdam niya sa akin, ayokong makita ng dalawa kong mga mata ang pamilyang unti-unti niyang mabubuo. Masakit.

Kaya hindi ko na hihintaying mangyari iyon. Kaya kong magparaya para sa kabutihan ng magiging anak ni Rafael. Kung ang sakit na mararamdaman ko ay ang kasiyahan at kapanatagan ng loob ng taong mahal ko, kaya kong magparaya. Masasaktan ako, pero alam kong mawawala rin ang sakit. O matututo na lang akong mabuhay sa kabila ng sakit na mararamdaman?

Tahimik pa rin kami sa sala, humandusay siya sa sofa, hawak ang baso, at parang wala nang lakas bumangon. Dahan-dahan akong lumapit, saka naupo sa tabi niya. Hindi ko alam kung anong mararamdaman. Awa, galit, o pagod. Siguro lahat na. Hindi ko alam kung tama pa bang kausapin siya o pabayaan na lang siyang uminom.

“Rafael,” mahinahon kong muling tawag sa kanya.

Wala siyang itinugon muli. Pero nang ilapat ko ang kamay ko sa balikat niya, bigla siyang napasinghap, parang doon lang siya muling huminga.

“I’m sorry…” mahina kong bulong. “Hindi ko sinasadya.”

Hindi ko alam kung narinig niya talaga ako, pero dahan-dahan niyang inabot ang kamay ko. Mainit. Mabigat. Para bang doon niya ibinuhos ang lahat ng pagod at galit na hindi niya kayang sabihin.

“Rafael…” mahinahon kong tawag muli. “Hindi ko sinasadya. Hindi ko–”

Hindi pa ako tapos magsalita nang marinig ko siyang mapait na tumawa. Mababa, lasing, puno ng kirot.

“Hindi mo sinasadya?” ulit niya nang hindi tumitingin. “Pierre, halos mawala sa akin ang baby ko… at hindi ko matanggap na maaaring ikaw pa ang maging dahilan.”

Parang tinusok ang dibdib ko sa narinig ko. Nanginginig ang kamay ko nang bumangon siya sa pagkakahiga at hinawakan ang palapulsuhan ng kanang kamay ko.

“Alam kong kasalanan ko. Pero pinagtanggol ko lang ang sarili ko.”

Bigla siyang tumayo, mabilis pero hindi marahas. Ang init ng alak, ramdam ko sa hininga niya nang lumapit siya nang kaunti. Walang salita, walang paliwanag, hinila niya ako palapit, mariin, parang may kinukuha sa akin na matagal na niyang pinipigil.

Nagtagpo ang mga labi namin, mabigat, magulo, puno ng sakit at pagod na hindi kayang sabihin ng kahit anong sorry.

Hindi ko alam kung paano nagsimula. Isang saglit lang, ang bigat ng hangin sa pagitan namin ay parang sumabog. Ang bawat halik ni Rafael, hindi na banayad gaya ng dati. Matigas, marahas, mabigat, puno ng galit at pagod. Parang sinasaktan niya hindi lang ako, kundi pati ang sarili niya.

Hindi ko siya tinulak. Hindi ko rin kayang magsalita. Hinayaan ko lang siya sa bawat galaw, bawat hinga, bawat haplos na may halong poot niya.

Sa bawat igting ng kanyang mga kamay, naramdaman kong gusto niyang kalimutan ang lahat ng takot, ng pagkabigo, at ang sakit ng mga nangyari.

At ako…

Ako naman, tinanggap ko lang lahat. Hindi bilang kapalit, hindi bilang parusa, kundi bilang pamamaalam.

Habang nakapikit ako, paulit-ulit kong sinasabi sa isip ko. Ito na ’to, Pierre. Ito na ang huling gabi. Huling beses mo siyang mararamdaman. Huling beses mong maririnig ang pangalan mo sa pagitan ng hinga niya.

Ramdam ko ang bigat ng bawat sandali. Parang bawat dampi ng balat niya, unti-unting binubura ang lahat ng alaala namin. Ang init ng kanyang galit ay naging lamig sa dibdib ko.

Hindi ko namalayang wala na kaming mga saplot. Isinubsob niya ang mukha ko sa sofa at dumagan siya sa akin. Kiniskis niya ang burat niya sa likod ko nang walang pag-aalinlangan. Dinig ko ang mga ungol niyang mabibigat sa bawat pagkiskis ng kanyang ari.

Ipinikit ko ang mga mata ko at handang tanggapin na lang ang lahat. Hindi ako lumaban sa kanya. Pagbibigyan ko ang sarili ko sa huling sandali. Kahit marahas siya, kahit wala nang pagmamahal ang kanyang ibigay na init, maramdaman ko man lang sa huling pagkakataon ang kanyang mga haplos, ungol, at init.

Tumigil siya saglit. Narinig ko ang kanyang pagdura sa paligid ng aking butas. Hinawakan ko ang sandalan ng sofa at naghanda sa kanyang pagpasok. Hindi siya gumamit ng lubricant. Ilang linggo na rin niya ako nang huling pinasok kaya alam kong masasaktan ako sa pagpasok niya.

Hindi ko na alam kung ano pa ang tama o mali sa mga sandaling ’to. Ang alam ko lang, bawat haplos, bawat galaw, may kirot na kasabay. Parang sinasakal ako ng mga alaala namin habang unti-unti siyang lumalayo sa akin.

Hindi ko siya sinisisi. Siguro kung ako rin ang nasa posisyon niya, ako rin ay magagalit. Pero sa bawat sandaling naririnig ko ang mabigat niyang paghinga, sa bawat haplos na puno ng galit at pagod, ramdam ko kung gaano ako kaliit sa mundong ginagalawan niya ngayon.

Kung ito ang paraan niya ng paglabas ng sakit, hahayaan ko. Kung ito ang kailangan niyang gawin para kahit papaano ay gumaan ang bigat sa dibdib niya, tatanggapin ko. Kasi ito na lang ang kaya kong ibigay. Ang sarili ko, kahit pa durog na durog na.

Sa loob-loob ko, gusto kong sabihin sa kanya, “Mahal kita. Kahit ganito, kahit masakit.” Pero wala nang boses na lumalabas sa akin. Wala na ring luha. Siguro ubos na ako. Pagod na ako.

Alam kong bukas, wala na ako rito. Alam kong pagdilat ng mga mata ko, iiwan ko na ang lahat ng ito. Ang pagmamahal, ang amoy niya, at ang init ng gabi. Pero ngayon, habang naririto pa ako, pipilitin kong kabisaduhin ang bawat segundo.

Kasi ito na ang huling beses. At kung ito ang huling alaala niya sa akin, sana kahit papaano, maalala niya na minahal ko siya. Hindi lang sa saya, kundi pati sa sakit na ipinadama niya. Gawin niyang marahas ang pag-angkin sa akin. Kung ito ang magpapapawi ng kanyang galit, tatanggapin ko. Kung ito ang magpapagaan ng kanyang loob, pagtitiisan ko. Tutal, huli na ito.

Naramdaman ko ang pagpupumilit na pagpasok ng burat niya sa masikip kong butas. Noong una, nahirapan siya. Umigkas ang burat niya nang hindi ito pumasok. Dinuraan niya ang burat niya at ikinalat ang laway rito. Idiniin ko ang pagkakapikit ng mga mata ko nang maramdaman kong papasok siyang muli.

Nagtagumpay siya. Pumasok ang ulo ng malaki niyang burat at pabigla niyang isinagad ang burat niya. Walang babala. Walang pasabi. Basta ba hinawakan ang aking balikat upang maisalubong ang katawan ko sa pagsagad niya nang mariin.

Nasaktan ako. Masakit. Pero hindi ko alam kung bakit hindi man lang ako umaray. Siguro, nasanay na ako sa sakit nitong mga nakalipas na araw. May mas sasakit pa ba kung unti-unti mong nakikitang nawawala sa iyo ang taong mahal mong nangako na hindi ka pababayaan? Wala na. Wala.

Natulala na lang ako nang magsimula siya agad na umulos sa ibabaw ko. Hinawakan niya ang buhok ko sa likuran habang umaayuda siya. Hindi ako umungol, hindi ako nagsalita. Manhid na ang katawan ko sa mga nangyayari sa amin.

“Hmmm… Nggghhhh. Shiiitttt. Tang ina ka.” Mga ungol niya na dati ay nagpapalibog sa akin.

Pinagpatuloy niya ang pagbarena ng burat niya sa butas ko. Dama ko ang hapdi ng butas ko dahil sa gaspang ng paglabas-masok ng kanyang dambuhalang ari.

Plok! Plok! Plok! Ang tunog ng paggalaw niya sa ibabaw ko.

Bumilis nang bumilis ang galaw niya habang siya ay nakasabunot sa buhok ko. Wala na ang ang dati niyang galaw na may halong pagmamahal. Wala na ang mga kilos niya tuwing kami ay nagtatalik na may halong pag-aalala. Ang tanging nasa isip niya ngayon ay mailabas ang galit na kanina niya pa nais ilabas sa akin.

Nararamdaman ko ang bigat ng bawat galaw niya. Hindi pagnanasa, kundi parusa. Para bang bawat haplos, bawat paglapit ng balat niya sa akin ay pag-ukit ng sakit na siya ring itinanim ko sa kanya. Hindi ko na alam kung umiiyak ba ako o pawis lang ang dumadaloy sa pisngi ko. Ang totoo, hindi ko na rin alam kung ano ang mas masakit. ’Yung paraan niya ng paghawak sa akin, o ’yung katotohanang unti-unti na siyang lumalayo habang magkalapit kami.

Hindi ko na siya tinulak. Wala na rin akong lakas. Ang natira na lang ay ’yung tahimik kong pagtanggap. Hinayaan ko na siya. Kung ito ang huling pagkakataon na maramdaman ko siyang ganito kalapit, gusto ko na ring namnamin kahit sa gitna ng sakit.

Sa bawat paghinga niya, ramdam ko ang bigat ng mga salitang hindi niya masabi. Sa bawat pagdausdos ng kamay niya sa balat ko, naramdaman ko ang malamig na hangin ng pagkawalay na paparating.

At habang nakapikit ako, tanging dasal lang ang naiiwan sa isip ko.

Sana sa huling gabing ito, kahit sa pamamagitan nito, maramdaman ko pa rin na kahit minsan… minahal mo ako.

At nang matapos ang lahat, hindi ako umiyak. Wala na akong luhang mailalabas.

Tinitigan ko lang siya. Si Rafael, lasing, pagod, at tahimik. At sa likod ng mga matang iyon, alam kong wala na akong puwang. Tumayo ako samantalang siya ay humiga sa sofa at tumalikod sa akin.

Kaya bago pa mag-umaga, sa katahimikan ng kuwarto, sinimulan ko nang tanggapin ang katotohanan. Na minsan, kahit gaano kalalim ang pagmamahal, kailangan mong umalis kapag ikaw na lang ang lumalaban.

Tahimik lang ang buong condo matapos ang lahat. Tanging tunog lang ng ulan sa labas ang maririnig. Marahan, pero mabigat, parang sinasabayang umiyak ng langit ang dibdib kong hindi ko na kayang pigilan.

Nakatalikod si Rafael, tulog na, o baka nagkunwaring tulog lang. Hindi ko na tinangka pang alamin. Tinitigan ko lang ang likod niya, ang balikat na minsan kong niyayakap sa mga gabing mainit, ang mga kamay na minsang nangakong hindi ako bibitawan.

Ngayon, pareho na lang kaming pagod na. Pero ako, ako na lang ba ang may natitirang pagmamahal? Hindi ko na alam. Ayaw ko nang alamin pa. Baka mas lalo lang akong masaktan.

Ganito pala ’yung pakiramdam ng sarili muna ang pipiliin.

Nakangiti ako pero mabigat ang dibdib ko, parang may nakapatong na bato sa puso ko na hindi ko maalis.

Dahan-dahan kong inayos ang kumot na inilagay ko sa katawan niya, tulad ng dati kong ginagawa kapag una siyang nakakatulog sa amin. Hinaplos ko pa ang buhok niya nang sandali at doon ko naramdaman ’yung huling init ng taong minahal ko nang buo. Ang init na alam kong hindi na magiging para sa akin.

Bumalik ako sa kuwarto, sa tabi ng kama, kinuha ko ang mga nakahanda kong bag sa pag-alis. Luma, gasgas, pero sapat na para sa mga gamit ko, at sa lahat ng alaala naming kailangang kong iwan. Habang nagbibihis ako, napatingin ako sa salamin. Wala akong luha, pero basag na basag ang mga mata ko.

“Pierre, ang tanga mo,” bulong ko sa sarili ko. “Kahit anong pilit mo, hindi mo pwedeng agawin ang mundong hindi na para sa’yo. Pag-aari na siya ng iba. Sa simula pa lang, pag-aari na siya ng iba. Pinilit mo lang ariin siya. Ito na iyon, ibigay mo na siya sa mas nararapat sa kanya. Sa mas kailangan siya. Maawa ka sa sarili mo. Alam kong kaya mo ’to. Lilipas din ang lahat.”

Bago ako lumabas ng kuwarto, huminto ako sandali.

“Rafael…” mahina kong sabi kahit alam kong hindi niya maririnig. “Salamat, kahit sandali, pinaniwala mo akong puwedeng maging masaya ang katulad ko. Na may magmamahal at tatanggap sa isang katulad ko.”

At sa wakas, lumakad ako palabas ng condo, marahan pero buo na ang loob. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang kirot ng bawat alaala namin. Ang unang beses niyang hawakan ang kamay ko, ang tawa niya sa ilalim ng katawan ko, ang mga gabing magkadikit at magkayakap kami. Pero ngayon, parang hindi na kailanman magiging ganoon.

Sa elevator, bago tuluyang bumaba, saka ko lang napakawalan ang luha. Tahimik, mabagal, pero walang tigil. Akala ko hindi ako maiiyak. Masakit talaga. Masakit.

Sa bawat pagtunog ng elevator pababa, parang unti-unti ring bumababa ang bigat sa dibdib ko. Pero kasabay no’n, mas lalong lumulubog ang puso ko sa sakit.

Ang bawat segundo, parang piraso ng alaala naming unti-unting naglalaho. Yung unang beses kong marinig siyang tawagin akong “Baby.” Yung mga gabing ako lang ang mundo niya. Yung mga halik niyang dati, puno ng init at pangako.

Ngayon, wala na. Hindi na ako ang Baby niya. Magkaka-baby na siya.

At habang papalapit sa unang palapag, pakiramdam ko, isa-isa ring binubura ng panahon ang lahat ng alaala namin. Pilit kong pinipigil ang hikbi, pero nang maramdaman kong huminto ang elevator, saka ko lang napagtanto. Wala na talaga akong babalikan.

Pagbukas ng pinto, ramdam ko ang malamig na hangin ng tower. Tahimik, ngunit sa loob ko, nagngangalit ang lahat ng sigaw na hindi ko nasabi.

At sa bawat hakbang palayo, para akong tinutulak ng bigat ng katotohanan na sa pag-alis kong ito, hindi lang siya ang iniiwan ko. Kasama kong inilibing ang bahagi ng sarili kong marunong magmahal.

At sa bawat patak ng luha ko, iisa lang ang dasal ko. Sana, sa susunod na buhay, makilala pa rin kita. Pero sana, doon, ako naman ang nagmamay-ari sa iyo. Walang kahati, walang pag-aalinlangan. Hindi kailangan ng anumang kondisyon. Hindi kailangang isantabi kahit saglit.

Kinuha ko ang cellphone ko at nagpadala ng mensahe kay Rafael.

Pierre:

Daddy,

Maraming salamat sa lahat ng pagmamahal na ibinigay mo sa’kin. Patawad sa lahat ng kasalanang nagawa ko. Sa mga salita at aksyon na nakasakit sa iyo, sa mga panahong pinili kong manahimik imbes na magpaliwanag.

Patawad kung sumusuko na ako. Alam kong duwag ako, pero hindi ko na kayang lumaban sa laban na ako lang ang natitira. Siguro, hanggang dito na lang talaga tayo. Huwag mo na akong hanapin at guluhin pa.

Mag-focus ka sa magiging anak mo. Deserve mong maging masaya, kahit hindi ako ang kasama mo sa dulo.

Hindi ako galit sa’yo. Ito lang ang tanging paraan ko para mapanatili ang respeto ko sa sarili ko.

Magiging okay din ako. Hindi man ngayon… pero sana balang araw, kapag hindi na ganito kasakit, kapag kaya ko nang ngumiti nang hindi naiiyak.

Salamat, dahil minahal mo ako sa paraan na akala ko ay hindi ko mararanasan. Salamat sa pagmamahal.

Paalam, mahal ko.

Kabanata 50

Kind

Dalawang taon at kalahati na ang lumipas mula noong gabing iniwan ko si Rafael. Madalas kong isipin noong umpisa ang mga nangyari sa amin, pero paglipas ng panahon, natutuhan ko ring mabuhay kasama ang sakit. Na parang hindi ako kailanman naging bahagi ng kuwento niya.

Memories keep on coming back, but I know I won’t come back.

Ngayon, may bago na akong buhay. Graduate na ako, at nakahanap ng trabaho sa The Meridian Hotel. Isang marangyang hotel chain na may mga branches sa iba’t ibang panig ng bansa. Nagpakalayo ako sa lahat ng alaala namin ng lalaking dati kong pinag-alayan ng pag-ibig.

Pinapaupahan ko pa rin ang lumang bahay ng mga magulang ko. Doon ko kinukuha ang pantustos sa ilang gastusin ko, dagdag pa ang natitirang pera ni Papa sa bangko. Hindi man marangya, sapat na para mabuhay ako nang tahimik.

Tahimik. Parang iyon na lang ang kaya kong piliin ngayon. Masarap din palang mabuhay nang may katahimikan. Hindi talaga nabibili ang peace of mind.

Bago pumasok sa trabaho tuwing umaga, lagi kong tinititigan ang sarili ko sa salamin. Ngumiti ka naman nang totoo, Pierre, sabi ko sa sarili ko. Ngumingiti naman ako. Pero minsan, parang hindi ko na kilala ’yung taong nakikita ko. Wala na ’yung Pierre na marunong tumawa nang buong-buo. ’Yung Pierre na kayang magmahal nang walang takot.

Sabi nila, time heals all wounds. Siguro nga, totoo ’yon. Pero minsan, kahit humilom na ang sugat, may peklat pa rin. May paalala ng sakit na naranasan mo. Tanda iyon na huwag mong kalimutan ang mga pinagdaanan mong sugat at sakit.

At tuwing may maririnig akong tumatawag ng “Sir Rafael” sa lobby, bigla akong napapalingon. Hindi ko alam kung dahil umaasa pa rin ako sa kanya o dahil natatakot akong muling makita siya.

Kung sakaling magtagpo ulit ang mga mata namin, hindi ko alam kung kaya ko pa siyang titigan nang walang mababasag sa loob ko. Hindi ko alam kung paano siya haharapin.

Naka-move on na ba ako? Hindi ko alam. Siguro, oo. Kasi hindi na ako umiiyak tuwing gabi, hindi tulad noong mga unang buwan. Pero siguro rin, hindi pa. Kasi minsan, kapag napapagod ako, hinahanap ko pa rin ’yung yakap niyang dati kong inuuwian. Hindi na ako naghihintay sa kanya, pero hindi rin ako lubusang nakakalimot pa.

Ganoon siguro kapag unang pag-ibig. Mahirap makalimutan. O baka nasanay na lang ako na mahal ko siya noon? O baka naman nakasanayan ko na lang ang ideya na mahal ko siya? Hindi ko na rin alam.

Minsan, naiisip ko… kung makita niya ako ngayon, nakatayo sa front desk ng hotel, nakangiti sa mga bisita, maayos ang uniporme, at tila mahinahon, baka isipin niyang okay na ako. At oo, siguro nga okay na ako. Pero hindi na ako ’yung Pierre na minahal niya. Ang natitira na lang ay ’yung bersyon kong mas pinanday na ng panahon at karanasan, at mas natutong bumitaw lalo na kung ito ay makabubuti sa lahat.

Maaga akong dumating sa hotel. Alas-sais pa lang ng umaga, pero masigla na ang buong lobby. Amoy kape, bagong mop na sahig, at malamig na simoy ng aircon na parang pilit tinatanggal ang kaba sa dibdib ko.

Ang The Meridian Hotel ay isa sa mga pinakasikat na hotel sa Metro Manila. Marmol ang sahig, kristal ang mga chandelier, at bawat galaw ng mga tao ay may ritmo at may disiplina.

Ito ang bagong mundo ko. Malayo sa dati kong buhay, malayo kay Rafael. Hindi naman siguro siya mapapadpad dito. Mahal ang pag-stay sa hotel na ito. Alam kong afford niya naman, pero, basta… sana hindi siya mapadpad dito.

Habang nakatayo ako sa front desk, pinipilit kong kabisaduhin ang bawat ngiti. Professional smile , sabi ni Sir Darren noong orientation naming dati. Hindi dapat sobra, hindi dapat kulang. Ngiti na kayang magpakalma ng bisita pero hindi magpapakita ng anumang kapaguran.

“Good morning, Sir. Welcome to The Meridian,” sabi ko sa unang guest na lumapit.

Ngumiti siya pabalik, pero wala akong maramdaman. Parang nakaprograma na lang ang lahat sa akin. Ngiti, pagbati, pagbigay ng keycard, at next guest please.

Habang nag-aasikaso ako ng mga papasok na bisita, napatingin ako sa malaking glass door ng lobby. Doon ko nakita ang repleksyon ko. Maayos ang polo, nakatuck in, may nameplate na Pierre Matthew R. Montero, Hotel Staff.

At kahit pa sabihing mukha akong composed, ako lang ang nakakaalam kung gaano kalakas ang tibok ng puso ko. Hindi dahil kinakabahan ako sa trabaho, kundi dahil sa takot na baka sa gitna ng mga bisitang dumarating ay may isang pamilyar na mukha akong makasalubong.

Isang mukha na dalawang taon mahigit kong iniiwasan. Isang tinig na kaya pa ring guluhin ang buong sistema ko kahit marinig lang sa alaala.

“Pierre, are you okay?” tanong ng katrabaho kong si Mica habang inaayos niya ang mga check-in forms.

Ngumiti ako. “Oo naman. Medyo kabado lang. Ilang buwan pa lang naman ako rito. Nakakatakot magkamali. Baka ’di ako maregular.”

Tumango siya at ngumiti rin. “You’ll get used to it. Dito, bawal makitang mukha kang stress. Ngiti lang palagi sa mga customers. Saka ano ka ba? Mareregular ka. Isa ka sa mga magagaling na staff dito. Kawalan nila kapag pinakawalan ka pa nila.” Papuri niya sa akin.

Ngumiti na lang ako sa kanya. Lagi lang dapat nakangiti. Habang tumatagal ang araw, unti-unti kong naramdaman na kaya ko palang mabuhay nang wala siya. Kaya ko palang gumising, magtrabaho, makipag-usap sa mga tao, at umuwi nang mag-isa. Hindi ko na siya gaanong naiisip sa mga gabing mag-isa ako sa kama.

Wala nang katawagan na “Daddy.” Wala nang yakap sa gabi. Wala nang “Good morning, Baby.”

Minsan, masakit pa rin. Pero kaya ko na. Siguro, ganito talaga ang paghilom. Hindi biglaan, hindi rin masaya. Isang proseso ang pagmo-move on. Isang araw magigising ka na lang, kaya mo na pala. Nakamove-on ka na pala. Isa lang itong mahabang proseso ng pagtanggap na minsan, hindi mo kailangang bumalik para gumaling.

At habang bumubukas ang elevator para sa bagong guest, napangiti ako nang marahan. Hindi dahil masaya ako, kundi dahil natutunan kong magpasalamat. Dahil kahit paano… kahit sandali lang, minahal ko siya, at minahal din niya ako. Kontento na ako roon ngayon. Atleast sa buhay ko, naranasan kong magmahal at mahalin pabalik… hindi nga lang nagtagal.

Mabilis lumipas ang mga buwan sa trabaho ko. Parang nasanay na rin ako sa paulit-ulit na tunog ng telepono, sa mga reklamo ng guests, sa amoy ng kape sa pantry, at sa mga meeting ni Sir Darren tuwing Biyernes ng hapon.

Minsan, naiisip ko, ganito na lang siguro ako habang-buhay. Steady, tahimik, kalmado. Walang drama, walang labis na saya, pero atleast walang sakit na mararamdaman.

Marami na ring nangyari sa buhay ko nitong nakaraang mahigit dalawang taon. May mga kaklase ako noong college na gustong manligaw, mga dating ka-opisina sa internship na minsan nagtsa-chat at nagyayaya ng dinner.

Pero kahit anong pilit nila, wala talaga akong gana. Parang may pader sa pagitan ko at ng mundo. Isang harang na hindi ko alam kung kailan guguho. Para bang pinprotektahan ko ang sarili ko sa posibleng sakit na mararamdaman bunga ng pag-ibig.

“Pierre,” tawag ni Mica isang tanghali habang nag-aayos ako ng reservation records. “Si Sir Darren daw, pinapapunta ka sa meeting room.”

Tumango lang ako at kinuha ang notepad ko. Normal lang naman iyon. Si Sir Darren, lagi ’yan may team huddle bago matapos ang shift. Pero iba ngayon. Konti lang kaming pinatawag, at parang mas maayos kaysa dati ang suot niyang polo.

Guwapo rin kung tutuusin si Sir Darren. Siya ang maituturing mong tall, dark, and handsome talaga. Maganda pa ang katawan at tsismis ng mga katrabaho ko, may six pack abs daw. Siguro nasa early 30’s na siya. Matured tingnan kaya madali siyang kausap lalo na sa trabaho. Marami ngang kasamahan ko ang may crush sa kanya, pero dinededma niya lang.

Pagpasok ko sa meeting room, amoy bagong timplang kape ang paligid. Nasa harap siya, nakasandal sa mesa, may hawak na tablet at bahagyang ngumiti nang makita ako.

“Ah, Pierre. Sakto. Dito ka sa harap.” Utos niya.

Umupo ako, at napansin kong habang nagdi-discuss siya ng customer service feedback , paminsan-minsan ay nagtatama ang mga mata namin. Hindi naman bastos, hindi rin lantaran. Pero parang may kung anong kakaibang tingin siya sa akin. ’Yung tipong professional , pero may kakaiba.

“Good work this week, Pierre,” sabi niya matapos ang meeting. “Consistent ka. May potential ka to handle the VIP desk soon.”

“Thank you po, Sir,” sagot ko, sabay yuko.

“Wag mo na akong tawaging ‘Sir’ pag tayong dalawa lang,” sabi niya sabay tawa nang marahan. “Darren na lang. Nakakatanda kapag may ‘Sir’ eh.”

Ngumiti ako nang pilit. “Ah… sige po Si– este, sige, Darren.”

“Good,” sabi niya, at sandaling nagtagal ang tingin niya sa akin na para siyang natulala sa ngiti ko bago siya tumalikod.

Paglabas ko ng meeting room, napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung anong pakiramdam ’yun. Hindi naman ako natutuwa, pero hindi rin ako ganap na walang naramdaman.

Pagdating ko sa staff quarters, binuksan ko ang cellphone ko. May tatlong chat mula sa mga dating kaklase ko.

“Pierre, nasa The Meridian ka pala nagtatrabaho? Tara coffee tayo?”

“Na-miss kita, seryoso. Libre kita.”

“Sana sagutin mo naman messages ko kahit once lang. Pa-notice idol.”

Binasa ko lang ang mga iyon at pagkatapos ay pinatay ko rin ang screen. Wala akong ganang mag-entertain ng mga lalake. Hindi dahil ayokong magmahal ulit, kundi dahil parang hindi ko pa alam kung paano. Parang may mali.

Kasi paano ka magbubukas ng bagong pinto kung hanggang ngayon, nasa labas ka pa rin ng lumang bahay, hinihintay ang taong hindi ka naman na pagbubuksan? Lumayas ka na ’di ba? Sumakabilang bahay na iyon, masaya na iyon sa bubuuin niyang pamilya. Sana. Para sulit ang pagpapaubaya ko.

Sa salamin ng locker room, tiningnan ko ang sarili ko. Mas maganda na ang katawan ko ngayon, mas malaman, pero siguro… mas matatag na rin ako. At kahit may mga taong gustong pumasok sa buhay ko, hindi pa ako handa. Hindi ko kayang ipilit ang tibok ng pusong matagal nang sumukong magmahal.

Pero sa isang bahagi ng isip ko, may boses na mahina pero malinaw.

Pierre, hanggang kailan ka ganyan? Kailan mo pagbibigyan na maramdaman ulit ang pagmamahal?

Kinabukasan, parang normal lang muli ang lahat. Maaga akong dumating sa hotel gaya ng nakasanayan. Binati ko si Ate Liza na nasa front desk, at si Mica naman, nakangiti na parang may alam sa akin.

“Good morning, Pierre!” bati niya na medyo may halong kilig.

“Good morning,” sagot ko, sabay abot ng attendance log.

“Uy, ah… baka mamaya si Sir Darren na naman maghatid sa’yo pauwi, ah?” sabay kindat niya sa akin.

Napakunot-noo ako. “Ha? Hindi ah. Nagtaxi ako kahapon. Hindi ako sumabay sa kanya. Nakakahiya na.”

“Hmmm, e bakit siya nagtanong sa amin kung nag-text ka raw ba na maayos na nakauwi? Usually ’di ba, kapag hinahatid ka nun, super OA ni kuya mo. Magpapa-text pa kung maayos kang nakauwi eh nasa tapat na ninyo ang apartment mo.”

Napahinto ako sandali. “H-ha?”

Tumingin lang si Mica sa akin, sabay kinurot ang tagiliran ko. “Wala, wala. Baka lang concern , ’di ba? Doon ka na, tsupi!” pagtataboy niya na may kasama pang pagwasiwas ng kamay.

Tahimik akong umalis papunta sa concierge desk. Clueless ako, pero ramdam kong may pinagtatawanan sila. Concerned lang siguro. Professional. Ganun lang ’yun. Baka ganoon siya sa lahat.

Pagdating ni Sir Darren, naka-itim siyang long-sleeve shirt na bakat na bakat sa kanyang katawan. Medyo nakasunod pa ang amoy ng pabango niya habang dumadaan siya sa hallway.

“Good morning,” bati niya sa amin, seryoso ang tono gaya ng dati.

“Good morning po, Sir!” halos sabay-sabay naming sagot.

Pagkatapos, bigla niya akong nilingon. “Pierre, good morning.”

May bahagyang ngiti sa labi niya, ’yung tipong halos hindi mo mapansin pero ramdam mo. “G-good morning po,” sagot ko, sabay yuko ulit.

Pagkapasok niya sa opisina niya, agad akong tinapik ni Mica na napapatili. Pati tuloy ang mga kasamahan ko ay napagaya sa kanya.

“O, kita mo na? Si Sir Darren ’yan, o! Di nga ngumingiti sa amin ’yan madalas, pero sayo. Aba, may pagngiti pa! Unli pa, saan ka pa?” tukso niya.

“Hala, sorry, Pierre! Naapakan ko buhok mo.” Pang-aasar pa lalo ni Melissa na isa ko ring kasamahan .

“Tumigil nga kayo,” sagot ko, pero napangiti rin ako kahit hindi ko alam kung bakit.

Pagkatapos ng shift, habang nagliligpit ako ng mga guest forms, lumapit ulit si Sir Darren sa akin.

“Pierre, tapos ka na ba?” tanong niya.

“Almost po, Sir.” Sagot ko.

“May ihahatid lang akong dokumento sa kabilang street. Sabay ka na, ihahatid kita pagkatapos pauwi.”

Medyo natigilan ako. “Ha? Ah, ’wag na. Mag-jeep na lang ako.”

“Wala nang jeep mamaya, rush hour. Punuan. Sayang oras sa pag-aantay ng jeep. Let’s go,” sabi niya sabay lakad palabas na para bang hindi ko siya dapat tanggihan.

Wala akong nagawa kundi ang sumunod. Tahimik lang kami sa elevator, hanggang sa maramdaman kong tinitingnan niya ako sa repleksyon ko sa pinto. Hindi ako makatingin sa kanya. Siguro nahihiya ako dahil isasabay na naman niya ako pauwi. Oo, nakakatipid ako. Pero… kapalit nito ay ang walang sawang panunukso ng mga kasamahan ko.

Pagbaba namin sa parking area, binuksan niya ang pinto ng kotse niya.

“Seatbelt, please…” sabi niya, sabay senyas.

Napatingin ako sa kanya. “Thank you po, Sir.”

Natawa siya sa akin. “Darren na lang sabi. Papaluin kita sa puwet. Ang kulet, ah.”

Napatingin ako sa kanya, sabay tawa nang mahina. “Sorry… Darren.”

Habang binabaybay namin ang daan pauwi, napansin kong nakasandal siya nang kalmado, nakangiti lang nang bahagya, at parang kampante. Sana bumalik din ang ganyan kong kapanatagan ng loob. Sana…

Pagkababa ko sa tapat ng apartment, pinaalala na naman niya, “Text mo ako kapag safe ka na nakapasok sa loob.”

Napakunot-noo ako sa sinabi niya. “Darren, okay lang ako. ’Wag masyadong OA. Nasa tapat na ako ng apartment ko.” Tugon ko sabay tawa nang kaunti.

“Pierre,” seryoso ang tono niya, pero may lambing. “Text mo na lang ako, please. Para lang sigurado akong safe ka.”

“Sige, ikaw bahala.” sagot ko na lang, at nang makaalis na ang kotse niya, nakatayo pa rin ako sa likod ng pinto, hindi makagalaw.

Text ko daw siya kapag safe akong nakapasok. Concerned lang siguro… o baka… baka hindi lang ’yun. Pero agad kong pinutol ang iniisip ko. Ayokong mag-assume. Wala naman siyang sinasabi. Mabait lang talaga ’yung tao.

Kabanata 51

Unfair

“Team, please settle down,” sabi ni Sir Darren habang inaayos ang tablet sa mesa ng function room. Maaga kaming pinatawag at halatang seryoso ang tono ng meeting. Lahat kami ay nagkatinginan, tahimik, at naghihintay.

“May ipinaabot na memo ang hotel president,” panimula niya. “Starting next month, magpapa-renovate ang The Meridian Hotel sa branch natin dito sa Maynila. Full renovation. Aabutin ng dalawa hanggang limang buwan, depende sa bilis ng renovation.”

Nagkagulo agad ang paligid. May mga napabulong at may mga napasinghap. Marami ang nag-alala.

“Sir, ibig sabihin po…?” tanong ni Ate Liza, halatang kinakabahan. Tatlo kasi ang pinapaaral na anak ni Ate Liza. Hindi siya puwedeng mawalan ng trabaho.

“Ang mga regular staff na matagal na sa serbisyo,” sagot ni Sir Darren, “magkakaroon ng paid leave, lalo na yung may mga service credits. Bakasyon muna kayo habang inaayos ang hotel. Pero para sa mga bago pa lang na contractual at hindi pa regularized…” saglit siyang tumingin sa amin, “…madedestino muna kayo sa ibang branch ng The Meridian kasama ang ilang regular employees.”

Tumahimik ang paligid. Ramdam ko ang biglang pagbigat ng hangin sa loob ng silid. Hindi ko alam kung matutuwa ako o mai-stress. Ibang branch? Saan kaya? Malayo ba?

“Pierre,” tawag ni Sir Darren, kaya napalingon ako bigla. “Pagkatapos ng meeting, stay ka saglit. May sasabihin lang ako sa’yo.”

Ramdam kong napatingin agad ang mga kasamahan ko. Si Mica nga, halos mapangiti na naman habang sumisipol ng ayieee nang mahina. Pero wala akong maisip. Ang utak ko, lumilipad na sa kung anong posibleng mangyari.

Baka sa probinsya ako madestino. Baka kailangan kong umalis ulit. Baka… baka ito na naman ’yung parte ng buhay ko na kailangan kong mang-iwan. Kung kailan naman sanay na ako sa routine ko sa bago kong nilipatan, saka pa ako aalis ulit. Buti na lang, wala ako masyadong gamit doon.

Habang nagpapatuloy si Sir Darren sa pagpapaliwanag tungkol sa schedule ng renovation at mga reassignment, nakatingin lang ako sa notepad sa harap ko, pero wala akong naisusulat. Pakiramdam ko, kahit gaano ko kagustong maging kalmado, unti-unting bumabalik ’yung pakiramdam ng pag-alis .

’Yung biglang paghihiwalay. ’Yung iniwanan mo na naman ang isang bagay na nagsisimula mo pa lang sanang mahalin. Ito. Itong bago kong trabaho. Ang nakasanayan ko nang environment.

Pagkatapos ng meeting, isa-isa nang nagsialisan ang mga staff. Ang iba, nag-uusap tungkol sa plano nilang bakasyon. Ang iba naman, halatang nag-aalala sa reassignment.

Ako, tahimik lang. Bitbit ko ang notepad na hindi ko man lang nasulatan, at ang isip kong puno ng tanong na hindi ko kayang sagutin.

“Pierre, stay ka muna, please…” sabi ni Sir Darren habang inaayos ang laptop sa mesa.

Tumango lang ako at nanatili sa upuan ko. Nang tuluyang makalabas ang lahat, narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga bago siya nagsalita.

“Medyo biglaan ’yung announcement, no?” sabi niya habang pinipindot ang tablet.

“Oo nga, Darren,” mahinahon kong tugon. “Akala ko, partial lang ang renovation. Hindi pala.”

Tumingin siya sa akin nang diretso, pero hindi intimidating gaya ng tingin niya sa iba.

“May mga nagrereklamo kanina,” sabi niya. “Pero ikaw, hindi ka man lang nagsalita.”

Ngumiti ako nang tipid. “Eh, Darren, ano pa bang masasabi ko? Hindi naman mababago niyon ang desisyon ng management kahit magreklamo ako. Susunod pa rin naman ako.”

Napangiti siya nang bahagya. “Tama ka riyan.”

Ilang segundo ng katahimikan ang namayani sa amin. Ang tanging maririnig lang ay ang mahina niyang pag-click sa touchpad. Hanggang sa muli siyang nagsalita nang mas mahinahon na.

“Actually, pinatawag kita kasi gusto ko sanang marinig ’yung opinyon mo. Kung sakaling bibigyan ka ng option, saan mo gustong ma-assign?”

Napatigil ako. Tumingin ako sa kanya at halatang nagulat.

“Ako?” paninigurado ko.

“Oo,” tumango siya. “Alam kong hindi ka pa regular, pero kung ako ang tatanungin, gusto kong mabigyan ka ng tiyansang makapili ng gusto mong branch. Isa ka sa mga maayos magtrabaho rito, Pierre. Kaya gusto ko sanang malaman kung saan mo gustong madestino.”

Sandali akong natahimik. Hindi ko alam kung matutuwa ako o mahihiya. Kasi halata sa boses niya ang lambing. Hindi ’yung pormal na tono ng manager sa staff, kundi ’yung parang totoo siyang pumupuri sa galing ko. Pinapaboran niya ba ako?

“Darren… parang unfair naman kung ako lang ang tatanungin mo niyan,” sagot ko, sabay ngiti nang maliit. “Baka isipin ng iba, may favoritism ka. Hindi maganda iyon para sa isang manager.” Pangongonsensiya ko.

Tumitig lang siya sa akin saglit, bago ngumiti rin nang pilit. “Wala naman sigurong masama kung papaboran kita, Pierre. Isipin mo na lang, reward ito dahil naging mahusay kang staff.”

“Pero, Darren… unfair pa rin iyon. Okay lang kung saan ako madedestino, doon na ako. Maluwag kong tatanggapin iyon.” Sagot ko.

Tumango siya, bagaman halatang may gusto pa sanang sabihin para mapilit ako. “Sige, kung iyan ang gusto mo.” mahinang sagot niya bilang pagsuko, sabay tayo mula sa upuan niya. “Pero hindi mo ako mapipigilan sa isa ko pang kagustuhan,” dagdag niya, sabay lakad papunta sa tapat ko.

Napatingala ako nang tumigil siya sa harap ng mesa ko. “Kahit saan ka madestino, Pierre,” sabi niya, mababa ang tono ng boses niya, “doon din ako magpapalagay.”

Napaangat ang kilay ko sa gulat. “D-Darren?”

Ngumiti siya. “Seryoso ako. Kung sa Cebu ka mapunta, doon ako. Kung sa Baguio, doon din ako. Hindi ko kayang pabayaan ka sa branch na hindi mo pa alam ang sistema.”

Tila biro, pero ramdam ko sa tono niya na may halong katotohanan. At sa loob-loob ko, hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis sa kanya. Ginagawa niya ba akong bata?

“Darren, hindi mo naman kailangang gawin ’yon,” sabi ko. “Kaya ko naman sigurong mag-adjust. Hindi na ako bata na kailangan pang gabayan.”

Umiling siya. “I insist. Hindi lang ito tungkol sa trabaho, Pierre. Pagbigyan mo na lang ako, please.”

Natigilan ako. Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang sinabi niya. Ang titig niya, diretso sa mga mata ko, at sandaling nagtagal bago siya tuluyang umatras at muling ngumiti.

“Anyway, hintayin natin ’yung resulta ng draw lots bukas,” sabi niya na pormal na ulit. “Kung saan ka mapunta, doon ka muna mag-report habang ongoing pa ang renovation dito. Ako na ang bahalang makipag-coordinate sa management para mapunta rin ako roon.”

Tumango na lang ako bilang pagsuko. “Ikaw bahala…”

Pagkalabas ko ng conference room, sinalubong agad ako ng mga kasamahan ko.

“Oh, Pierre! Grabe, ang tagal niyo ni Sir Darren ha,” sabi ni Mica na may ngiting nang-aasar. Malisyoso talaga ang babaeng ’to.

“Baka naman ikaw ang dahilan kung bakit may renovation, para madestino kayo sa iisang branch together! Para walang istorbo!” dagdag ni Melissa sabay tawa ng grupo.

Napailing ako, pero hindi ko mapigilang mapangiti. “Grabe kayo, parang tanga. Nag-meeting lang kami.”

“Meeting daw, pero ’yung mukha ni Sir, parang iba na ang glow kapag ikaw ang kausap,” singit ni Leo. “Alam mo, hindi na kami magtataka na baka nililigawan ka na ni Sir.”

Hindi ko na sila pinatulan. Ngumiti lang ako, sabay lakad palayo. Pagdating ko sa locker room, naupo ako sandali at huminga nang malalim.

Kung saan ako madestino, doon din siya? Bakit niya kailangang sabihin ’yon? Concern lang ba talaga siya? O may iba pa?

Hindi ko alam, ayoko nang alamin. Sumasakit lang ulo ko. Pero isang bagay lang ang malinaw sa akin. Sa tagal kong nanahimik, ngayon ko lang ulit naramdaman na may isang tao ulit na gustong manatili sa tabi ko. At kahit gaano ko gustong pigilan, may kung anong parte sa puso ko ang biglang kumislot.

Pierre, huwag kang assuming, bulong ko sa sarili ko habang isinusuot ang jacket. Hindi mo na kayang masaktan ulit. Hindi na.

Pero habang lumalakad ako palabas ng hotel, dala ang malamig na simoy ng hangin mula sa lobby, hindi ko mapigilang ngumiti nang bahagya. Dahil kahit sandali lang, kahit hindi ko alam kung saan ito hahantong, pakiramdam ko, baka ito na ang simula para may maramdaman akong pag-ibig muli.

Araw ng bunutan.

Martes ng umaga. Mas maaga pa ako sa iba nang dumating sa conference room. Ang mga ilaw, malamlam pa, at ang aroma ng bagong timplang kape ni Mica ang unang bumungad sa akin. Isa-isa ring nagsidatingan ang mga kasamahan ko, bitbit ang halong kaba at kasabikan. Sa gitna ng mahaba at makintab na mesa, naroon ang isang maliit na fishbowl na may mga puting papel sa loob. Doon nakasulat ang kapalaran naming lahat.

“Ang saya naman,” sabi ni Leo habang inaayos ang nameplate niya. “Parang raffle draw lang sa TV, pero destinasyon pala ng trabaho natin. Buti na lang, may dagdag suweldo kapag napalayo sa Manila ang destino. Libre pa food and accommodation. Libre pa bakasyon.” Dagdag niya na nagpakislap ng kanyang mga mata.

“Kung ako, kahit saan…” sabat ni Mica, “basta huwag lang sa Cebu. Ayoko na roon. Simula bata, doon na ako, umay na.” Tawanan ang iginawad nila kay Mica.

Napuno ang kuwarto ng tawanan at tuksuhan. Ngunit ako, tahimik lang. Ang kamay ko, pinipisil-pisil ko para mawala ang kaba.

Nakatayo si Darren sa unahan, bitbit ang clipboard at isang mapanatag na ngiti. ’Yung pamilyar niyang ngiti kapag gusto niyang iwasan na kabahan ang lahat.

“Good morning, team,” panimula niya. “As you all know, habang nagsasagawa tayo ng full renovation sa main branch dito sa Maynila, kailangan nating magpadala ng temporary staff sa ating ibang branches para tuloy-tuloy ang operations. At syempre, para tuloy-tuloy rin ang sahod niyo.”

Bumukas ang projector sa likod niya, at sunod-sunod na lumabas sa screen ang mga pangalan ng branches na pagpipilian.

The Meridian Hotel by The Queen– Cebu Branch

The Meridian Hotel by the Mountains– Baguio Branch

The Meridian Hotel by the Sea– Boracay Branch

The Meridian Hotel by the Ashes– Tagaytay Branch

The Meridian Hotel by the Peak– Davao Branch

The Meridian Hotel by the Gold- Cagayan de Oro Branch

“Ang mga regular staff, may choice kung saan nila gustong mag-report during renovation,” dagdag ni Darren. “Pero para sa ating mga contract-based at hindi pa regular, fair system tayo. Random draw. Bunutan.”

Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit nanginginig nang bahagya ang mga kamay ko. Parang may kutob akong hindi ko maintindihan. Parang may hindi ako magandang nararamdaman.

Habang pinapaliwanag ni Darren ang mechanics, nagdasal ako nang tahimik sa sarili ko. Huwag Boracay. Kahit saan na, huwag lang sa Boracay.

Hindi ko alam kung bakit gano’n pa rin ang reaksyon ko. Marami akong kakilala, mga dating kaklase, mga kabarkada, ang nagsasabi sa aking sumama sa kanila kapag nagbabakasyon doon. Pero palagi kong tinatanggihan.

Bakit pa? Para lang maalala ko kung paano niya ako hinalikan sa dalampasigan? Kung paano niya hinawakan ang kamay ko habang papalubog ang araw? Kung paano niya ako yakapin tuwing tinatanaw namin ang dagat?

Napakagat ako sa labi. Hindi ko na kaya. Hindi ko na kayang balikan ang lugar kung saan siya huling ngumiti sa akin nang totoo. Kung saan siya nangako ng pag-ibig sa akin.

At kung nasaan man siya ngayon, siguro kasal na sila ni Cecil. Siguro masaya na siya. Malaki na siguro ang baby nila. Malamang, naglakad siya sa altar habang hawak ang kamay ng babaeng iyon, at ako, wala roon. Ako, wala sa mundo nila. Etchapwera palagi.

“Pierre, ikaw na,” sabi ni Darren, sabay abot ng fishbowl.

Napalunok ako. Tumayo, dahan-dahan, at marahang isinawsaw ang kamay ko sa mga papel. Ramdam ko ang lamig ng salamin, ang bahagyang lagkit ng pawis sa aking palad, at ang mga mata ng lahat na nakatutok sa akin.

Kinuha ko ang isang papel at marahan kong binuklat. At doon ko naramdaman ang pagbigat ng dibdib ko.

“

The Meridian Hotel by the Sea– Boracay Branch.“

Parang sabay-sabay kong narinig ang mga tawa at hiyawan ng mga kasama ko, pero para sa akin, parusa ito.

“Wow, Pierre, jackpot ka! Beach!” “Maganda ’yan! Ang swerte mo!” “Palit na lang kaya tayo?”

Pero ako, wala akong nasabi. Tila bingi ako sa ingay, at ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na kabog ng dibdib ko.

Boracay.

Ang lugar na sinumpa kong hindi ko na babalikan. Ang lugar kung saan unang beses kaming nangako ni Rafael para sa aming dalawa. At ang lugar ding iyon ang hirap akong balikan dahil libo-libong alaala ang magbabalik sa akin. Pinangako ko noon sa sarili ko, hinding-hindi ako tatapak at maglalakad sa lugar na iyon kailanman.

“Okay ka lang?” tanong ni Darren, lumapit nang bahagya sa akin.

Tumango ako kahit ang lalamunan ko ay tuyo. “O-opo, Sir. Okay lang po.”

“Sigurado ka?” paninigurado niya.

“Opo.” Maikli kong sagot.

Pero sa loob-loob ko, gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihing, Hindi ako okay. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang bumalik doon kung saan ako mawawasak. Pero sa halip, ngumiti lang ako. Pineke ko na naman ang lahat.

“Good,” sabi ni Darren, bago siya ngumiti rin. “Interesting. Alam mo bang may pending meetings ako sa Boracay branch next week? Doon na lang din ako magpapadestino.”

Napatigil ako. “Sigurado ka na ba talaga?”

Tumango siya. “Never been this sure.”

Hindi ko alam kung anong klaseng tadhana ’to. Kung nilalaro lang ba ako ng mundo, o gusto nitong ipaalala na kahit anong takas ko, babalik at babalik ako sa pinagmulan ng naramdaman kong sakit.

Siguro ito na talaga. Baka kailangan ko nang harapin ’yung takot na matagal kong iniiwasan.

Baka oras na para harapin muli ang mga alaala. Kahit masakit, kahit mapait.

Ano bang ibig sabihin ng tadhana ngayon? Dadalhin ba talaga ako pabalik sa nakaraan para masaktan ulit… o para tuluyang makalaya?

Kabanata 52

Fears

Pagkalapag ng eroplano sa Caticlan Airport, agad kong naramdaman ang init ng hangin na humaplos sa mukha ko. ’Yung tipong nakasanayan mong init sa tag-araw, pero may halong bango ng alat at buhangin. Habang naglalakad kami palabas ng terminal, ramdam kong kumakabog na naman ang dibdib ko.

Hindi dahil sa kaba ng bagong assignment, kundi dahil sa pakiramdam na parang binabalikan ako ng lahat ng ayaw ko nang maalala.

May nag-offer naman na kasamahan ko na palit kami ng branch pero tinanggihan ko na. Una, nasabi ko kay Darren na unfair kung hindi ako bubunot at i-assign niya na lang ako sa gusto kong branch. Pangalawa, nasabi ko rin sa kanya na kung ano ang mabunot ko, roon na ako. Ayokong magpaka-hipokrito sa kanya. Nakakahiya masyado sa tao lalo na kung hindi ko kayang panindigan ang mga sinasabi ko.

Kaya pagdating namin sa pantalan, mabilis akong sumakay ng bangka papunta sa isla. Tahimik lang ako sa biyahe, habang pinapanood ang tubig na kumikislap sa ilalim ng araw. Sa bawat hampas ng alon, may mga alaala ring biglang sumusulpot sa akin.

’Yung tawa ni Rafael habang sinasabuyan ko siya ng tubig, ’Yung paghabol niya sa akin sa dalampasigan, ’Yung pagyakap niya mula sa likod ko habang pinapanood namin ang paglubog ng araw.

Baby, mahal na mahal kita.

Narinig ko pa sa isip ko ang boses niyang iyon, malambing, pamilyar, at masakit marinig iyon ngayon.

Pagdating sa hotel branch, sinalubong ako ng amoy ng bagong linis na lobby. Halong citrus at linen, pamilyar sa kahit sinong galing sa main branch. Ang pangalan ko ay agad tinawag ng HR officer, at ipinakilala ako sa mga staff doon. Nauna nang ipakilala ang iba kong kasama mula sa Main Branch.

“Siya si Pierre Matthew R. Montero, from Manila main branch din,” sabi ng HR. “Siya muna ang temporary front desk officer natin for the next few months.”

Ngumiti ako nang pilit. “Good morning po sa lahat.”

Isa-isang ngumiti ang mga staff. Magaan naman ang pakiramdam ko sa kanila, pero sa likod ng isip ko, may kung anong kumikiliti sa akin. Dito rin kasi nagsimula ang lahat. Dito nagsimula ang pag-ibig na inakala kong walang hanggan.

Nang dumating si Darren makalipas ang ilang oras, napalingon agad ang lahat. Nakasuot siya ng puting long-sleeves na bahagyang nakatupi sa siko, at may dala siyang folder sa kamay.

“Morning, everyone,” sabi niya. “Let’s make this a productive day.” Dagdag niya. Nagsinghapan naman ang iba naming kasamahan. Iba rin kasi ang hatak ni Darren. Marami ang nagaguwapuhan sa kanya.

Napatingin siya sa akin sandali, bahagyang ngumiti, bago nagpatuloy sa pagsasalita. “Pierre, after your shift, I’ll orient you about the special guests arriving this weekend.”

Tumango ako. “Noted po, Sir.”

Pero naramdaman kong napatingin sa amin ang dalawa kong kasamahan. Si Mica, na mukhang sabik nang makitsismis, ay nagkibit-balikat sabay bumulong kay Leo.

“Sinabi ko na nga ba eh, baby na ni Sir ’yan.” “Strict sa lahat, pero kay Pierre, smile lang.”

Pinili kong hindi na lang pansinin. Pero hindi ko maiwasang mapansin na sa tuwing dumadaan si Darren sa tabi ko, palaging mabagal ang lakad niya. Na kapag may tanong ako, siya mismo ang sumasagot, kahit puwede namang iba. Na kapag napapatingin ako sa kanya, parang palagi siyang may ngiting may ibig sabihin.

Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Hindi naman ako tanga. Alam kong may kakaiba. Pero… Hindi ko alam kung kaya ko na ba. Natatakot ako.

Ang totoo, marami na ring nagparamdam sa akin noon pa. Mga kaklase, mga kaibigan, mga nakilala sa mga org events. Pero palagi kong tinatanggihan. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil wala akong ganang sumubok ulit. Parang lahat ng pagsisimula, natatapos bago pa magsimula talaga.

At ngayong nandito ako, sa lugar na tinalikuran ko, may parte sa akin na natatakot.

Baka kapag natutunan ko ulit magmahal, maranasan ko ulit ’yung sakit na iniwan niya.

Baka kapag binuksan ko ulit ang puso ko, mawala na naman ako sa sarili ko gaya noon. Ilang taon ko ring pinaghirapang buuin ang sarili ko. Ayaw kong mapunta iyon sa wala.

Habang naglalakad ako palabas ng hotel pagkatapos ng shift, nasilayan ko ang dagat. Ang liwanag ng buwan ay nakahiga sa ibabaw ng alon, parang pilak na punit na nakalatag sa tubig. Lumapit ako sa buhanginan, huminga nang malalim, at ipinikit ang mga mata.

Rafael,

Kung nasaan ka man, sana masaya ka na.

At sana, sa pagkakataong ito, ako naman ’yung matutong maging masaya nang wala ka.

Pagmulat ko, may boses akong narinig mula sa likod.

“Nice spot, ah. Perfect para magpahinga.” Lumingon ako, si Darren pala, may dalang dalawang cup ng kape.

“Mind if I join you?” tanong niya nang nakangiti.

Hindi ako agad nakasagot. Pero nang iniabot niya sa akin ang isang cup, tinanggap ko rin. “Thank you, Sir.”

“Darren lang,” sabi niya. “Wala tayo sa trabaho ngayon.”

At doon ko lang napansin kung gaano siya kalapit, kung gaano kaiba ang titig niya sa akin. ’Yung titig na parang may gustong iparating, pero pinipiling huwag sabihin. Tahimik kami pareho, nakatingin sa dagat at sa buwan.

At sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, naramdaman kong may kakaibang init sa dibdib ko. Hindi dahil sa kape, kundi sa presensyang unti-unting lumalapit sa akin. Comforting kahit papaano na kasama si Darren. Para bang dati ko na siyang kaibigan na umaalalay sa akin.

Hindi ko alam kung saan hahantong itong pagpaparamdam niya. Ayoko namang kumpirmahin, ayokong masaktan siya sa magiging sagot ko.

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa hotel. Hindi pa ganoon kainit ang araw, at tahimik pa ang lobby. Mga ilang minuto pa lang ako sa front desk nang bumukas ang pinto ng opisina ni Sir Darren. Naka-long sleeves siya ulit, pero ngayon, nakatupi hanggang siko. Casual, pero halatang maayos pa rin at napakalinis niyang tingnan. Bakat na bakat ang muscles niya sa suot niya.

“Good morning, Pierre,” bati niya, habang dumadaan sa harap ko.

“Good morning po, Sir,” sagot ko na pang-propesyonal.

“Coffee?” tanong niya, sabay abot ng extra cup na hawak niya.

Bahagya akong napatingin. “Ah… thank you po, Sir. Pero nagkape na po ako kanina.”

Tumango lang siya. “Okay. Next time na lang. Bigay ko na lang sa iba ’to. Sayang naman.”

Wala lang naman ’yung simpleng eksenang ’yon. Pero ramdam kong napatingin ang mga kasama ko sa front desk.

Si Mica na naman, umirap sabay bulong kay Leo.

“Ayan na naman si Sir. Si Pierre lang talaga ang inaalok.” “Kung ako ’yan, matagal ko nang tinanong kung puwede bang manligaw,” sagot ni Leo, sabay tawa.

Umiling lang ako. “Focus na lang tayo sa trabaho, please.”

Pero kahit paano, hindi ko maitatangging napapansin ko rin si Sir Darren. Hindi naman ako manhid. Halata kung paanong iba siya umasta kapag ako ang kausap niya. Kung paano mas magaan ang tono ng boses niya, kung paano palaging may ngiti, kung paanong minsan, tila sinasadya niyang tumigil sa harap ko kahit wala naman siyang kailangang sabihin. Halata na rin siya ng mga kasamahan ko.

Pero hindi ko rin alam kung bakit hindi ko kayang sagutin ’yung mga tingin niyang iyon. Parang… ayokong mabigyan ng kulay ang isang bagay na baka hindi naman totoo. At higit sa lahat, ayokong paasahin siya.

Sa tuwing tumatama ang mga mata namin, mabilis ko ring iniiwas ang akin. Kung minsan, napapangiti siya at ako naman, bigla na lang napapatingin sa ibang direksyon, kunwari may ginagawa.

Pagkatapos ng shift, nagulat ako nang sabay kaming lumabas ni Sir Darren.

“Pierre,” sabi niya, “may dinner meeting ako with the area manager. Gusto mo bang sumama? Para makilala mo rin siya. My treat.”

Nagulat ako. “Darren, baka hindi ako kailangan doon.”

Ngumiti siya. “Akong bahala sa’yo. Besides, baka magustuhan mong makilala ang mga makakasama mo rito sa Boracay Branch. Marami naman tayo roon.”

Natigilan ako sandali. Hindi ko alam kung dahil lang ba sa kabaitan niya o may iba pa, pero mahirap basahin.

Tumango na lang ako. “Sige, Darren. Salamat sa pag-imbita.”

Habang naglalakad kami palabas ng hotel, nauna siyang magbukas ng pinto at tumingin sa akin sandali. Ngumiti siya, ’yung tipong ngiting hindi mo alam kung trabaho lang ba o may halong ibig sabihin.

Ngumiti rin ako pabalik. Magalang, pero walang emosyon. Sa loob-loob ko, may mahinang boses na bumubulong sa akin. Pierre, huwag kang papasok ulit sa apoy. Alam mo kung paano ’yan matatapos. Ikaw din.

Tahimik ang restaurant. Malambot ang tugtog ng jazz sa background, at halos marinig ko ang bawat paglagok ni Darren ng wine. Nakaupo kami sa isang sulok ng lugar, medyo malayo sa ibang mesa, siguro para makapag-usap nang maayos.

“Salamat sa pagpunta, Pierre,” sabi niya, habang iniaabot ang baso. “Alam kong last-minute ito.”

“Okay lang. Hindi naman ako busy pagkatapos ng shift. Wala naman akong gagawin masyado,” sagot ko, pilit na kalmado.

Tumahimik kami ulit. Ilang segundo lang pero mabigat. Parang may gusto siyang sabihin, pero pinipigilan pa niya.

“Pierre…” biglang tawag niya, at nang tumingin ako, diretso ang tingin niya sa akin. Hindi ’yung tipong tingin ng manager sa staff. Iba. Malambot. Tapat. Totoo.

“Actually, sorry… hindi totoong may mga kasama tayo ngayon. Pasensiya na kung bakit nagsinungaling pa ako sayo. Matagal ko nang gustong sabihin ’to kaya grinab ko na ang opportunity na ’to ngayong gabi.” Napatigil ako, hinintay ko siyang magpatuloy.

“Gusto kita.”

Diretso. Walang paligoy-ligoy. Wala ring biro.

Parang may sandaling tumigil ang paligid. ’Yung tunog ng mga kubyertos, ’yung mahinang tawanan sa ibang mesa, lahat biglang nawala sa pandinig ko.

Hindi ako agad nakasagot. Ang tanging naramdaman ko lang ay kung paano unti-unting bumigat ang dibdib ko. May ideya na ako, pero iba pa rin pala talaga kapag personal mo nang narinig iyon.

“D-Darren…” mahinang sabi ko na halos pabulong.

Tumikhim siya. “Alam kong mali. Alam kong boss mo ako. Pero hindi ko na rin kayang itago pa. Simula pa lang, iba ka na sa paningin ko. Hindi ko alam kung paano nagsimula, pero tuwing nakikita kita, parang gusto kong makita ang ngiti mo palagi. Hinahanap-hanap kita.”

Tumingin siya sa akin nang diretso. “Hindi kita pinipilit. Gusto ko lang maging totoo sa’yo.”

Hindi ako makatingin pabalik. Ang mga daliri ko, naglalaro sa dulo ng baso. Hindi ko alam kung paano ako magre-react.

Una, wala akong nararamdaman sa kanya. Wala ’yung tibok ng puso na dati kong alam kapag si Rafael ang kaharap ko. Walang kuryente, walang spark, at walang kung anong kilig na sinasabi nila. Ang init na nararamdaman ko ay init ng pakikipagkaibigan para sa kanya.

Pangalawa, trabaho ang pinunta ko rito. Hindi ako umalis sa lumang buhay ko para muling malito sa ganitong klaseng sitwasyon. Pumasok ako sa hotel industry para makapagsimula ulit, para mag-focus sa kinabukasan. Hindi para mag-entertain ng panibagong emosyon.

Pangatlo, manager ko siya. Boss ko. Kahit anong sabihin nila, hindi ko kayang maging komportable sa ideyang ’yon. Ano’ng sasabihin ng iba? Ano’ng magiging tingin nila sa akin?

At pang-apat, pagbibigyan ko ba ulit ang sarili kong magmahal? Kaya ko pa ba? Paano kung mauwi lang ulit sa wala? Sa sakit, sa pag-alis, at sa pag-iwan? Kaya ko pa bang buuin ulit ang sarili ko pagkatapos niyon? Hindi ko na alam. Basta isa lang ang sigurado ako. Natatakot ako.

Huminga ako nang malalim bago tumingin sa kanya. “Darren… salamat sa honesty mo. Pero hindi ko alam kung anong isasagot ko. Pero isa lang ang alam ko, mahalaga ka sa akin bilang kaibigan.”

Tumango siya nang marahan at bahagyang natawa. “Hindi mo kailangang sumagot ngayon. Naiintindihan ko. Atleast may nararamdaman ka sa akin kahit pagkakaibigan lang muna. Kaya kong makuntento roon… sa ngayon.”

Ngumiti siya, pero ramdam ko ’yung lungkot sa likod ng ngiting ’yon. At ako, napayuko lang. Kahit gusto kong sabihin na baka ibang tao ang mas deserving sa kanya, hindi ko magawa. Kasi sa totoo lang, hindi ko pa nga kilala kung sino ako ngayon. Hindi ko alam kung marunong pa ba akong magmahal.

Kabanata 53

Ghost

Pag-uwi namin, tahimik lang kami habang naglalakad. Hindi ko maiwasang mapaisip.

Bakit ganito? Bakit kapag may taong gustong magbigay ng pagmamahal, ako naman ang walang maibalik? Bakit parang sa tuwing may lumalapit, palayo ako nang palayo?

Baka kasi… hanggang ngayon, hindi ko pa rin tuluyang nabibitawan ang nakaraan. Hindi ko alam kung kaya ko pang maniwala sa pag-ibig.

Simula nang umamin si Darren, akala ko lalayo siya. Akala ko iiwas, matatakot, o kahit papaano, manlalamig siya.

Pero mali ako. Mas lalo siyang naging makulit, sa paraang hindi nakakainis, pero nakakagulo ng isip. Araw-araw, may kung ano siyang iniiwan sa mesa ko.

Kape. Energy bar. Minsan tsokolate, minsan sticky note na may simpleng “Good morning, Pierre.” Walang palya. At sa tuwing titingnan ko siya, lagi siyang nakangiti. ’Yung ngiting parang walang hinihintay, pero may ibig sabihin.

Ayaw kong isipin na nagpaparamdam pa rin siya. Ayaw kong isipin na may ibig sabihin ’yung mga simpleng bagay na ginagawa niya. Pero totoo naman, hindi ko maiwasang mapaisip.

“Sir, hindi niyo na kailangang mag-abala pa,” sabi ko minsan, habang inaabot pabalik ’yung kape.

Ngumiti lang siya. “Hindi ako napapagod maabala kung para sa’yo.”

Natawa ako nang mahina. Hindi dahil kinikilig ako, kundi dahil… hindi ko alam kung paano tatanggihan ang ganung klase ng kabaitan. Kabaitan na hindi ko na alam kung totoo pa, o baka ako lang ang umaatras sa bawat tangka niyang lumapit.

Napapansin ko rin, iba ang trato niya sa akin kumpara sa iba. Kapag may mali ako, hindi siya nagagalit. Kapag napagod ako, siya ang unang lalapit. Kapag may gustong ipagawa, laging may “please” at “thank you” siya sa akin. Kaya tuloy tinutukso ako ng mga kasamahan ko. Nakakailang ang ganoon. Dapat pantay ang trato niya sa akin at sa lahat. Trabaho ito, hiwalay dapat ito sa personal naming buhay.

Isang gabi, naglalakad ako papunta sa staff building na provided ng kompanya sa amin. Katatapos lang ng shift at umuulan pa. Amoy dagat, amoy buhangin. At sa bawat patak ng ulan, parang naririnig ko ulit ’yung mga alaala namin ni Rafael.

Yung tawanan namin sa tabing-dagat, ’yung yakap niya sa dilim, ’yung “Pierre, huwag mo akong iiwan.”

Pinikit ko na lang ang mga mata ko. Hindi ko gusto rito. Hindi pa rin talaga. Pero wala akong magawa. Dito ako nadestino. At marahil, may dahilan kung bakit.

“Pierre, wait up.” Narinig kong sigaw ni Darren mula sa likod. Paglingon ko, hawak niya ang payong sa kanyang kamay habang may isa pa siyang payong na nakabukas.

“Darren?” tanong ko na medyo gulat.

“Hindi mo kasi sinasagot ’yung mga messages ko,” sabi niya na hinihingal pa. “Umuulan kaya bibigyan sana kita ng payong.” Dagdag niya sabay abot sa akin ng isa pang payong.

“Salamat. Darren, gabi na. May shift ka pa bukas.” Ani ko.

“Eh kung hindi kita hahabulin ngayon, mababasa ka ng ulan. Baka magkasakit ka.”

Tumahimik ako. Hindi ko alam kung paano siya sasagutin. Ayoko talagang paasahin siya. Ayokong masanay sa mga ginagawa niya.

Kinuha ko ang payong sa kanya at nagsimula nang maglakad. Sinundan niya ang bawat hakbang ko sa gitna ng ulan. Wala kaming imikan. Tahimik lang kaming dalawa, nakikinig sa lagaslas ng ulan at alon sa ’di kalayuan.

Huminto ako sa paglalakad. Naririnig ko pa rin ang lagaslas ng ulan sa paligid. Malamig, mabigat, parang sinasabayan ang bigat ng loob ko. Nakayuko lang ako, hawak ang payong na ibinigay ni Darren. Hindi ko na alam kung dahil ba sa lamig ng gabi o sa mga salitang kailangan ko nang sabihin, pero nanginginig ang boses ko nang magsalita ako.

“Darren,” mahina pero buo kong sabi, “tama na siguro.”

Nilingon niya ako, halatang nagulat. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy. “Tigilan mo na ’yung ginagawa mo. Wala akong nararamdaman kundi pagkakaibigan lang. Hindi ko gustong paasahin ka. Ayokong umasa ka sa wala.”

Sandali siyang natahimik, nakatingin lang sa akin. Kitang-kita ko sa mga mata niya ’yung pagkadurog, pero pinilit pa rin niyang ngumiti. ’Yung tipong gusto niyang magmukhang matatag kahit halata ang sakit.

“Pierre…” mahinahon niyang sabi, “alam ko naman. Pero hayaan mo muna ako, please. Hayaan mong iparamdam ko lang. Hindi ko hinihingi na suklian mo, gusto ko lang maramdaman mo kung gaano kita kagusto.”

Napayuko ako at napakagat sa labi. Hindi ko alam kung matatawa ba ako sa tapang niya o maaawa sa pinipilit niyang ngiti. Bakit ba laging ganito? Akala ko noon, mas madali kapag may nagkakagusto sa’yo. Masakit din pala kapag tinatanggihan mo ang isang taong wala kang nararamdaman pero pawang kabutihan pa rin ang isinusukli sa’yo.

Tumango lang ako nang marahan. “Bahala ka… basta sinabihan na kita.” bulong ko. “Ayaw kitang masaktan nang dahil sa akin, Darren. Mabuti kang tao. Hindi kaya ng konsensiya kong masaktan ka nang dahil sa akin.”

“Hindi kita sisisihin,” sagot niya, pero bakas sa tinig niya ang sakit na hindi niya sinasabi. “Nakahanda naman ako sa ganoong posibilidad. Hindi naman porket nanligaw, sigurado nang maisusukli ang atensyon na ibinibigay. Let me give this shot, para wala akong pagsisihan na hindi ko sinubukan.” Dagdag niya.

Tumingala ako sa langit. Puro ulap, walang bituin. “Kung iyan ang magpapasaya sa’yo, Darren.” Suko ko sa kanya. “Oh sige na, gabi na. May shift ka pa bukas.” Pagtatapos ko sa usapan naming.

Ngumiti siya nang pilit. “Salamat, Pierre.”

Tumahimik ako. Ayokong masaktan siya lalo, pero ayoko ring maging dahilan para umasa pa siya. Nagsimula na rin akong maglakad. Tahimik. Ramdam ko pa rin ang mga yabag niya sa likod ko. Sinusundan niya ako, bawat hakbang, bawat patak ng ulan sa semento.

Naroon lang siya, nakatingin sa akin, hawak pa rin ’yung maliit na ngiti na parang pinipilit niyang paniwalaan na may pag-asa pa. At ako, nakatayo sa ulan, hindi makapagsalita. Dahil ang totoo, kahit ayoko siyang saktan, nasasaktan na siya.

Pero ayokong lokohin ang sarili ko.

Tahimik lang ang umagang ’yon. Katulad ng mga nakaraang araw, bumangon ako nang maaga kahit day-off ko ngayon. Walang espesyal o at least, ’yon ang iniisip ko.

Isang linggo na lang, mareregular na ako sa trabaho. Sa wakas, lahat ng puyat, ng pagod, ng mga sandaling gusto ko nang sumuko… may kapalit na rin. Hindi man marangya, pero sapat na maramdaman kong may napapatunayan ako.

Habang nagsusuklay ako sa salamin ng maliit kong kwarto, napangiti ako nang bahagya.

“Happy birthday, Pierre,” mahina kong sabi sa sarili na parang biro lang.

Wala naman akong inaasahang babati. Sanay na ako sa mga tahimik na kaarawan. Nang mamatay si Papa, nasanay na akong magdiwang nang mag-isa. Maliban nang makasama ko rito si Rafael. Naaalala ko na naman siya.

Kinuha ko ang polo shirt ko, inayos ang kuwelyo nito, at palabas na sana ako ng kuwarto nang mapansin kong may kakaiba. May maliit na kahong kulay asul sa labas ng pinto ko. Wala naman akong in-order. Wala rin akong inaasahang delivery.

Paglapit ko, may maliit na card na nakadikit.

“Good morning, Pierre. Happy birthday. Don’t argue, just open it.” – Darren.

Napatigil ako. Napaikot ko ang mga mata ko, sabay buntong-hininga. “Ang kulit talaga ng taong ’to?” bulong ko, pero sa loob-loob ko, may bahagyang ngiti na rin.

Pagbukas ko ng kahon, may maliit na cupcake sa loob. Simpleng tsokolate, may nakasulat pa sa ibabaw na “You deserve sweetness.”

Kasama rin ang isang complimentary keychain na may logo pa ng hotel, pero nakaukit sa likod: “Keep going.”

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak. Nakakainis. Nakakatuwa. Nakakahiya.

Sinubukan kong huwag isipin, pero ilang minuto pa lang, lumitaw sa harap ko si Darren. May hawak na maliit na paper bag, at ’yung ngiti niyang parang walang pinapagalitan buong araw.

“Happy birthday,” bati niya, sabay kindat. “Ito na ang totoo mong regalo.”

“Naku, nag-abala ka pa, Darren. Nakakahiya.” sagot ko, pero hindi ko maitago ang ngiti ko.

“A simple ‘Thank you’ will do.” sabi niya.

Ngumiti ako sa kanya. “Salamat.”

Iniabot niya ang paper bag sa akin. Pagkabukas ko, may laman itong simpleng leather wallet. May tatak ng buwaya at may kaunting pera pa sa loob.

“

Hala, Darren

May pera pa sa loob. Nakakahiya naman. Sa’yo na ’to, itong wallet na lang ang tatanggapin ko.“ Ani ko dahil nakakahiya naman talaga. Aabot yata ng sampung libo ang cash na nandoon.

“I insist. ’Di ba ganoon naman talaga? Kapag magreregalo ka ng wallet, dapat may lamang pera. Ilibre mo na lang ako mamaya kung hindi matatahimik ang konsensiya mo.” Suhestiyon niya habang natatawa.

“Darren, sobra talaga ’to,” sabi ko, sabay bitaw sa tingin ko sa kanya.

“Hindi. Kulang pa nga iyan. You deserve it.” sagot niya.

“Hindi ako sanay sa ganito.” Pagpupumilit ko pa.

“Sanayin mo na sarili mo, Pierre. Birthday mo naman, hayaan mo na.”

Hindi na ako sumagot sa kanya. Bagkus, inaya ko na lang siyang lumabas para mailibre siya. Pero bago iyon, pumunta muna kaming Grotto para makapagdasal ako. Buti day-off niya rin. Sinabayan niya raw ang day-off dahil alam niyang birthday ko ngayon.

Tahimik ang umaga sa Station 1. Banayad lang ang hangin, at ang liwanag ng araw ay tila may gintong halo habang tumatama sa tubig. Habang naglalakad kami ni Darren papunta sa Grotto, ramdam ko ang kakaibang kapayapaan. Hindi ko alam kung bakit ko siya inaya rito. Siguro dahil gusto kong may kasama, ayokong maging malungkot ako ngayong kaarawan ko.

“Ano’ng Birthday wish mo?” tanong ni Darren habang paakyat kami sa hagdang bato.

“Secret,” sagot ko, sabay ngiti.

“Lahat na lang secret sa’yo. Ang daya.” Sagot niya na sinamahan pa niya ng malungkot na boses. Pero kalaunan, ngumiti na rin.

“Sa akin na lang iyon no,” sabi ko, pilit na pinapagaan ang tono. “Birthday ko naman, ibigay mo na sa akin iyon.” Dagdag ko pa sabay tawa sa kanya.

Pagdating namin sa itaas, huminga ako nang malalim. Tiningala ko ang maliit na rebulto ng Birheng Maria, at doon ako tumigil. Tahimik akong nagdasal. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan, kaya pumikit na lang ako.

“Salamat sa panibagong taon,” mahina kong sabi sa loob-loob ko. “Salamat sa pagkakataong makabangon ulit ako. Kung pwede… sana, kahit isang araw lang, mawala nang lubusan ’yung bigat sa loob ko. At kung hindi man… sana, matuto na lang akong tanggapin ang lahat ng nangyari. Mapatawad ko nang lubusan ang sarili ko. At sana, maging masaya si Rafael kung nasaan man siya ngayon. At syempre, sana maging masaya na rin ako.”

Narinig kong umihip ang hangin, parang sagot na hindi ko maintindihan. Pagmulat ko ng mata, nakita kong nakatingin sa akin ang isang lalaki. Nakatayo malapit sa buhanginan. Nakasuot ng puting linen shirt, bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones. May hawak na cellphone at parang may hinihintay.

At kahit lumipas na ang dalawang taon, kahit hindi ko siya nakita nang gano’n katagal… alam na alam ko kung sino siya.

Si Rafael.

Bigla akong nanigas. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ko alam kung paano ako gagalaw. Ang kamay ko, nanginginig habang hawak ang cellphone ko, at ang mga mata ko, hindi na makaalis sa kanya.

Bakit siya nandito?

Bakit ngayon pa?

Bakit sa lahat ng lugar, dito pa sa Boracay kung saan naging parte ng pag-iibigan namin?

Parang biglang huminto ang paligid. Ang tanging naririnig ko lang ay ang hampas ng alon at ang malakas na tibok ng puso ko na parang gustong kumawala sa dibdib ko.

Nakatitig lang ako sa kanya, habang unti-unti siyang naglakad papunta sa may gilid ng buhanginan. Sa bawat hakbang niya, para akong hinihila pabalik sa nakaraan. Sa bawat halik, bawat yakap, at bawat gabing ako lang ang mundo niya.

Pero kasabay ng bawat alaala, naroon din ang sakit. ’Yung gabi ng pagtatapos namin. ’Yung mga salitang parang sibat na tumarak sa puso ko.

“Hindi ko alam kung kaya kitang mapatawad kapag may nangyari sa anak ko.” “Kung may mangyaring masama sa baby–”

Napapikit ako. Pierre, hindi ito totoo. Namamalikmata ka lang. Siguro pagod ka lang. Marami ka lang iniisip.

Pero nang muli kong idilat ang mga mata ko, nandoon pa rin siya. Nakatayo. Nakatingin nang diretso sa akin.

At sa mga mata niya, ’yung mga matang minsan kong minahal nang buo, may kung anong pamilyar na lungkot. Hindi ko alam kung dahil sa sikat ng araw o dahil nagkita ulit kami matapos ang lahat, pero parang doon ko ulit naramdaman na buhay pa pala ako.

“Rafael…” mahina kong bulong.

Hindi ko alam kung ano ang susunod kong gagawin. Lalapit ba ako? Tatalikod? Tatakbo? Ang sigurado lang ako, sa araw na iyon, muli kong naramdaman ’yung sakit at pag-ibig na matagal ko nang pilit kinakalimutan.

At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, huminga ako nang malalim, pinikit ang mga mata, at bumulong sa sarili.

Kaya mo iyan, Pierre. Fake it, till you make it. Baka nagkataon lang na nandito siya. Huwag kang OA. Huwag kang magpahalatang patay na patay ka pa rin sa kanya. Masaya na iyan sa pamilya niya. Huwag kang bibigay, please. Masasaktan lang ulit.

Kabanata 54

Professionalism

“Pierre? Okay ka lang?” tanong ni Darren na nagtataka.

Hindi ako sumagot sa kanya. Tumikhim ako at nag-iwas ng tingin sa kanya. Pero sa gilid ng mata ko, nakita kong napalingon si Rafael. Direkta sa direksyon namin.

At doon ako kinabahan. Hindi ko kayang magpaliwanag. Hindi ko kayang harapin siya. Hindi pa ngayon.

Kaya bago pa siya makalapit, bago pa niya ako makita nang malinaw, hinila ko si Darren papalapit.

“Pierre–” gulat niyang sabi, pero hindi ko na siya pinatapos.

Hinila ko siya nang mas malapit, halos magdikit ang aming mga katawan. At bago pa ako makapag-isip nang tama o mali, hinalikan ko siya sa gilid ng labi niya.

Hindi dahil gusto ko. Hindi dahil may naramdaman ako sa kanya. Kundi dahil kailangan kong maitago ang sarili ko. Ang mga matang ayaw ko nang makita, at ang pusong ayaw ko nang masaktan muli.

Sa pagitan ng alon at bulong ng hangin, naramdaman ko ang tibok ng puso kong kumakawala, habang tinatakpan ng katawan ni Darren ang mukha ko. At sa di kalayuan, alam kong si Rafael ay nando’n pa rin, nanonood sa amin. Napahinto siya.

Pagkatapos kong mahila si Darren at mahigpit na maitago ang sarili ko sa kanyang dibdib, agad kong binawi ang kamay ko. Hindi ako tumingin sa kanya. Ramdam ko pa ang init ng balat niya sa labi ko. Hindi ko sinasadya, pero parang nakatatak na iyon sa balat ko.

“P-Pierre…” mahina niyang tawag, medyo naguguluhan pero may halong tuwa sa boses niya.

“S-Sorry…” tipid kong sagot.

Mabilis akong naglakad pababa ng hagdan at halos tumakbo. Hindi ko alam kung totoo bang nakita ako ni Rafael kanina, pero ayaw kong alamin pa. Hindi ko kayang marinig ang pangalan niya, o maramdaman pa ulit ang bigat ng nakaraan.

“Pierre, sandali!” hinabol ako ni Darren. Naririnig ko ang mga yapak niya sa buhanginan, bahagyang humahabol sa akin. “Ano bang ibig sabihin noon? Ha? Gusto mo rin ba ako?”

Hindi ko siya sinagot. Pinilit kong panatilihing kalmado ang lakad ko, pero sa loob-loob ko, wasak na wasak ang dibdib ko.

Bakit mo ginawa ’yon, Pierre? Paulit-ulit kong tanong sa sarili ko. Dinamay mo pa talaga si Darren sa issue niyo ni Rafael. Nagpadalos-dalos ka na naman. Hindi mo naman siya mahal. Hindi mo naman gusto. Pero bakit parang wala kang kontrol kanina? Hindi ka na natuto sa mga maling desisyon mo. Wala kang character development!

Diyos ko, ang sama ko. Wala naman akong karapatang bigyan siya ng pag-asa. Alam kong wala talaga akong nararamdaman para sa kanya, pero hinayaan ko pa rin siyang umasa. Hinayaan kong isipin niyang may puwang siya, kahit wala naman talaga.

At ngayon, heto ako, hindi alam ang gagawin, habang ang taong pinakaiilagan ko sa loob ng mahigit dalawang taon… nandito. Si Rafael. Nagpalit ka pa ng sim card at ng mga social media accounts, dito rin pala kayo sa Boracay magkikita! Sa birthday mo pa talaga.

Ang gulo-gulo, Pierre. Ang gulo-gulo rin ng mga desisyon mo sa buhay!

Akala ko okay na ako. Akala ko natutuhan ko na kung paano tumigil magmahal. Pero bakit sa isang iglap, parang bumalik lahat? Bakit sa isang tingin lang ni Rafael, naramdaman ko ulit ’yung tibok ng puso kong akala ko matagal nang tumigil para sa kanya?

Napahawak ako sa dibdib ko. Diyos ko, bakit parang ikaw pa rin?

Pagkatapos, bigla kong naisip si Darren. Yung mga ngiti niya, ’yung mga paraang pinilit niyang maging rason ng saya ko kahit alam kong wala naman talaga siyang pag-asa. Ang unfair ko sa kanya.

Pinapasok ko siya sa mundo kong hindi pa pala handang magbukas. Pinilit kong maging normal, pero sa totoo lang, sarado pa rin ako. Sarado pa rin sa nakaraan na hindi ko matakasan.

Sarado ba talaga o dahil umaasa ka pa rin sa inyong dalawa?

Gulong-gulo ako. Para akong hinihila sa dalawang direksyon. ’Yung isa, pabalik sa sakit at alaala ni Rafael, samantalang ’yung isa, patungo sa taong pilit akong binubuo kahit hindi naman ako buo para sa kanya.

Napakapit ako sa poste ng ilaw malapit sa buhanginan. Huminga ako nang malalim.

Pierre, kailan ka matututong magdesisyon nang tama?

Ilang beses mo pang kailangang masaktan para matutuhan mo ’to? Ilang beses kang mananakit ng ibang tao?

Nilingon ko ulit si Rafael. Nakatitig pa rin siya sa akin, parang naghihintay na kusa akong lumapit at tumakbo sa kanya. At sa loob-loob ko, mas lalo lang lumabo lahat.

Hindi ko alam kung dapat ba akong lumapit… o tuluyan nang lumayo. Ang alam ko lang, sa araw na iyon, sa gitna ng sikat ng araw, sa pagitan ng dalawang lalaking parehong nagmahal sa akin sa magkaibang paraan, ako ’yung pinakanasasaktan.

At siguro, ako rin ’yung pinakamasamang tao sa mundo.

Pagkaliko namin sa may daan papuntang staff quarters, hinawakan ni Darren ang braso ko at pinaharap ako. Nakangiti siya, ’yung ngiting parang nakahinga nang maluwag.

“So…” aniya na medyo hinihingal, “does that mean na may nararamdaman ka na sa akin?”

Parang tinusok ang dibdib ko sa sinabi niya. Tumingin ako sa kanya, pero walang lumabas na salita sa bibig ko. Hindi ko alam kung paano sasagot. Ayokong magsinungaling, pero ayokong saktan siya.

“D-Darren, h-hindi ganoon iyon…” mahina kong sabi.

Ngumiti siya nang mas malalim, ’yung tipong naniniwala siya sa pantasya niya. “Iyon na iyon,” sabi niya nang masaya, “basta tayo na, ha? Walang bawian.”

Pagkatapos ngumiti pa siya bago ako iniwan sa daan, sabay tawa. “Ayusin ko lang uniform ko, may shift pa ako mamaya. Kulang daw ng staff dahil may mga umabsent. Kita tayo mamaya, birthday boy!”

At bago pa ako makasagot, tumalikod na siya at naglakad papunta sa kabilang gusali. Hindi ko man lang nalinaw sa kanya ang lahat. ’Di bale, kakausapin ko siya nang personal mamaya. Lilinawin ko ang lahat sa kanya at aamin ako sa naging pagkakamali ko sa kanya. Hindi niya deserve na masaktan dahil sa kaduwagan ko. Ang tanga mo talaga, Pierre.

Tatanggapin ko kung anomang masasakit na salita ang sabihin niya. Kung masaktan man niya ako, hindi ako gaganti. Deserve ko iyon dahil sa kagaguhan ko.

Pagpasok ko sa staff room, isinara ko agad ang pinto at isinandal ang likod ko rito. Huminga ako nang malalim, pero hindi pa rin sapat para maibsan ang bigat sa dibdib ko. Tumitig ako sa salamin.

Ang nakita ko roon ay isang taong pilit bumubuo ng panibagong buhay, pero tila hindi pa rin nakakawala sa lumang sugat.

Hindi ko alam kung nakita talaga ako ni Rafael kanina at kung nasaksihan ba niya ang ginawa kong eksena. Kung nakita ba niya kami ni Darren. Pero kung nakita niya, baka isipin niyang nakamove-on na ako. Na kaya ko na. Na may bago na akong mahal.

At siguro, iyon na lang ang tanging kabutihan sa lahat ng kaguluhan ngayon. Kung sakaling nakita niya, baka hindi na siya lumapit sa akin at hayaan na niya ako sa bagong buhay ko. Masakit, oo. Pero mas okay na siguro iyon. Lilipas din ang lahat.

Maingat ako ngayong araw. Halos hindi ako nagpapakita ng buong mukha sa mga guest. Lagi akong naka-face mask, nagdadahilan na inuubo, kahit simpleng sipon lang naman talaga.

Hindi dahil ayaw kong magtrabaho, kundi dahil gusto kong magtago. Gusto kong magtago sa mundo. Sa kahit sinong puwedeng makakilala sa akin.

Tinanggap ko ang shift ngayong gabi kahit birthday ko dahil sa kulang ng staff. Wala rin naman akong gagawin at gusto kong maging busy at para hindi na ako mag-isip nang mag-isip sa kuwarto. Hindi na natuloy ang panlilibre ko kay Darren. ’Di bale, sa ibang araw na lang. Isasabay ko na ring linawin sa kanya ang lahat.

Naka-assign ako ngayong gabi sa front desk. Hanggang alas dos ng madaling araw ang shift ko. Wala akong choice kundi alisin ang mask ko. Kaya kahit labag sa loob ko, ngumiti ako sa mga guests.

Tahimik ang lobby. 12 midnight na rin kasi. Ang mga ilaw, kalmado. Ang aircon, malamig. Walang guest sa counter, kaya nakatungo lang ako, nag-aayos ng booking records sa monitor.

“Good evening, Sir. Welcome to The Meridian Hotel,” sabi ko na parang automatic na ang sasabihin kapag nakita sa peripheral vision na may bisita sa hotel.

Habang sinasabi ko iyon, marahan kong tinaas ang tingin ko. At doon, tumigil ang oras.

Si Rafael.

Ang mukha na ilang taon kong pilit kinakalimutan. Ang mga matang minsang naging tahanan ko. Ang ngiti na minsang nagbigay sa akin ng dahilan para bumangon.

Pero ngayon, ibang Rafael ang nasa harap ko. Mas lalong gumuwapo, mas disente, mas matatag. Halatang mas umangat na sa buhay, pero may kung anong lungkot sa mga mata niya. At sa isang iglap, lahat ng pinilit kong kalimutan, bumabalik sa akin kahit ayaw ko.

Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko. Parang binabalikan ng katawan ko ang mga gabing dati’y kanya lang ako.

At kahit gaano ko pigilan, hindi ko maiwasang mapansin. Ang tikas ng tindig niya, ang pamilyar na paraan ng paghaplos ng hangin sa buhok niyang medyo humaba, at kung paanong sa bawat segundo, unti-unti akong nauupos sa harap niya.

Wala pa siyang sinasabi at ginagawa, hindi ka na mapakali! Umayos ka, bakla!

“Pierre?” mahina niyang sabi, parang hindi makapaniwala.

Halos mapakapit ako sa counter. Ang boses niya, Diyos ko, iyon pa rin. Malalim. Mainit. Nakakayanig ng sistema ko.

“S-Sir,” sagot ko, pilit pinipigilan ang sarili kong manginig. “Good evening po. Checking in po ba kayo?” Pormal kong dagdag. Propesyonal. Pero alam kong hindi ako makapaniwala sa sariling tono ko.

Ngumiti siya, ’yung tipong may halong gulat at pagkalito. “Yeah…” sagot niya. “Galing ako sa kabilang hotel. Gusto ko sanang mag-book ng room.” Dagdag niya.

Sandaling natahimik siya. “Hindi ko akalaing… dito tayo magkikita sa Boracay.”

Ayaw kong tumingin. Hindi ako sumagot sa kanya. Pero sa likod ng mga papeles at ng monitor, ramdam ko ang bigat ng titig niya. Parang bawat segundo, pinupunit niya ulit ’yung sugat na ilang taon ko nang tinatahi.

“Tinupad ko ang pangako natin. Taon-taon, tuwing birthday mo, pumupunta ako rito sa Boracay. Umaasang magpupunta ka rin. Makikita ka…” tugon niya na may halong lungkot.

Ang mga kamay ko nanginginig habang ini-encode ang pangalan niya sa system.

Rafael P. Castro.

Ang pangalan na minsan ay naging tahanan ko. Ang pangalan na tinakasan ko para makalimot, pero ngayong nasa harapan ko na ulit, parang lahat ng ginawa kong pagtakbo ay naging walang saysay.

Hindi ko kayang tumingin sa kanya nang diretso. Kahit gustuhin kong maging propesyonal, maging kalmado, ang simpleng pagbigkas niya ng pangalan ko kanina ay sapat para gumuho lahat ng itinayo kong pader sa loob ng mahigit dalawang taon.

“Pierre…” mahina niyang tawag, pero ramdam ko ang panginginig sa boses niya. Pinilit kong ngumiti, pero hindi ko nagawa. Nakatingin lang ako sa monitor, sa mga letra ng pangalan niya na unti-unting lumalabo sa paningin ko dahil sa luha na pinipigilan kong pumatak.

“R-Rafael, please…” halos pabulong kong sabi. “Nasa trabaho ako. Let us be professional.”

Tumahimik siya sandali. Naririnig ko lang ang mahinang ugong ng aircon, ang tunog ng wall clock sa likod ko, at ang mabagal na paghinga niya na parang sinasakal ako.

“Dalawang taon, Pierre,” sabi niya nang marahan. “Dalawang taon mahigit kitang hinanap. Hindi ko alam kung galit ka pa rin, o kung talagang ayaw mo na lang akong makita. Pero sana, kausapin mo ako.”

Napalunok ako, pilit kong tinatapos ang encoding kahit nanginginig ang kamay ko. Heto ka nga ulit. Pero bakit parang mas lalo akong nawawala sa sarili?

“Wala na tayong dapat pag-usapan pa, Rafael,” mahinahon kong tugon, kahit ang totoo, gusto kong isigaw na mali ’yon. Gusto kong itanong kung totoo pa ba lahat ng pangako niya noon. Kung inalala ba niya ako sa mga gabing wala ako. Kung naaalala pa ba niya ’yung huling halik namin bago ako tuluyang lumayo. Masaya ba siya noong mga panahong umalis ako sa tabi niya?

Ngunit imbes na sumagot, ngumiti lang siya. ’Yung ngiting matagal kong hinintay, pero ngayon, parang hindi ko na alam kung paano tanggapin.

“O-One night lang po ba, Sir?” tanong ko na para bang ayaw ko siya rito. Sana makaramdam siya at doon na siya mag-book sa pinakamalayong hotel.

“Depende,” sagot niya, at doon ako marahang napatingin. “Depende kung maisama ko pabalik ang gusto kong makasama habambuhay.”

May kakaibang tono sa boses niya. Hindi ko alam kung guni-guni lang ng puso kong matagal nang gutom sa atensyon niya, pero para bang may halong lambing at lungkot iyon.

Para akong nawalan ng hangin. Napako ako sa kinatatayuan ko, hawak pa rin ang mouse, pero tila tumigil ang mundo sa pagitan naming dalawa. Hindi ako makapagsalita. Hindi ako makahinga.

“R-Rafael…” mahina kong sambit, pero hindi ko naituloy.

Ang mga mata niya, ’yung dating puno ng tapang at pagmamataas, ngayon may halong takot. Takot na baka tuluyan ko siyang itaboy. Pero sa likod ng lahat ng ’yon, nando’n pa rin ’yung lalaking minahal ko. ’Yung lalaking nangako ng “habambuhay” sa ilalim ng ulan, habang magkahawak ang mga kamay namin.

“Hindi mo na kailangang sabihin ’yan,” mahinahon kong tugon, kahit nanginginig na ’yung boses ko. “Tapos na ’yung sa atin. Nagkamali tayo. Nagkasakitan tayo. Hindi mo kailangang bumalik pa.”

Pinilit kong ngumiti. ’Yung pilit na pagngiti ng isang taong gustong magpakatatag kahit durog na sa loob. “Welcome to Boracay, Sir,” sabi ko sa wakas, tinapos ko ang encoding, at inabot ko ang keycard niya. “Enjoy your stay.” Dagdag ko. Dalawang araw lang ang binook ko sa kanya. Bahala siya sa buhay niya.

Tinanggap niya iyon. Nagtagal ang daliri niya sa kamay ko. Sandaling haplos na parang paalam, o baka huling pag-asa para sa amin.

“Salamat,” bulong niya, bago siya tumalikod at naglakad papunta sa elevator.

Naiwan akong tulala sa harap ng monitor. Sa likod ng pader ng professionalism, unti-unting pumatak ’yung luha na kanina ko pa pinipigilan.

Mahigit dalawang taon kong inipon ang lakas para bumangon. Pero isang ngiti lang mula sa kanya, bumalik lahat ng sakit at lahat ng dahilan kung bakit, sa kabila ng lahat, siya pa rin. Siya pa rin talaga.

Ang tagal kong hinintay na makalimutan siya. Ginawa ko ang lahat. Lumayo, nagtapos ng pag-aaral, nagtrabaho, itinulak ang sarili kong umusad. Pero ngayong nandito siya, bumabalik lahat. Ang yakap. Ang halik. Ang mga gabing sabay naming pinapangarap ang “habambuhay.”

At ngayon, heto na naman siya, dala ’yung parehong pangakong minsan ko nang pinaniwalaan. Habambuhay.

Pero totoo pa ba ’yon? O parte lang ng alaala na gusto kong paniwalaan? At kung totoo man, may karapatan pa ba akong pakinggan siya pagkatapos ng lahat ng sakit na binigay niya? Ng mga pangakong napako at hindi niya tinupad?

Rafael, bakit ngayon ka pa bumalik?

Kung kailan natutuhan ko nang mabuhay ng wala ka.

At sa gabing ’yon, habang pinapanood kong lumalakas ang ulan sa labas, tanging isang tanong lang ang paulit-ulit sa isip ko.

Paano mo tatanggihan ang taong minsan mong minahal, kung ang totoo, hindi mo naman siya kailanman natutunang kalimutan?

Kabanata 55

Dog

Pagkatapos ng shift ko, halos gumapang na ako paakyat sa kuwarto. Pagod ang katawan ko, pero mas pagod ang isip ko. Pagbagsak ko sa kama, akala ko makakatulog agad ako. Pero imbes na antok, kung anu-anong alaala ang bumalik sa akin. Parang pelikulang ayaw tumigil, paulit-ulit lang ang eksena. Ako, si Rafael, at si Cecil.

Cecil.

Ang babaeng ilang beses kong tinangkang huwag kamuhian, pero hindi ko rin kayang kaawaan noon. Dahil siya ang dahilan. O siguro, gusto ko lang siyang gawin na dahilan ng lahat ng sakit na naramdaman ko.

Naalala ko ang araw na isinugod ko siya sa ospital. Galit na galit sa akin si Rafael na para bang ako ang may kasalanan ng lahat. Na walang kasalanan si Cecil doon. Hindi ko alam kung mas nasaktan ako sa tono o sa pagbibintang niya. Pero nang siya na ang sumabog, parang lahat ng itinayong tiwala ko sa kanya, gumuho sa isang iglap.

At doon ako tuluyang nabasag. Kasi mahal ko siya, pero mas mahal niya ang responsibilidad niya sa babaeng iyon. Hindi naman ako nakikipagkumpetensiya sa walang malay na bata. Sa panahong iyon, pakiramdam ko ay naiwan ako sa isang tabi. Hindi ko alam kung ako ba ’yung tama o ako ’yung sobra.

O baka naman makasarili ako noong panahon na iyon. Pero nangako kasi siyang walang magbabago sa amin. Na ako ang mahal niya. Nauunawaan ko naman na anak niya iyon, sariling dugo niya. Kaya nga umalis ako dahil ayokong mapahamak ang anak niya nang dahil sa akin.

Ngayon, dalawa at kalahating taon na ang lumipas, pero bakit parang sariwa pa rin ang lahat? Bakit ’pag naririnig ko ang pangalan niya, parang bumabalik lahat ng sigaw, lahat ng iyak, lahat ng gabing hindi ako makahinga sa sakit?

Ang tagal kong pinilit na maging maayos. Na maging propesyonal. Na maging “okay.” Pero ngayong nasa Boracay siya, sa parehong lugar kung saan ko dapat sinisimulan ang bagong buhay, bakit parang gusto niyang guluhin ulit? Dapat naging masaya siya dahil nagkaanak na siya. Hindi ba sila okay ni Cecil?

Napayakap ako sa sarili ko, nakatitig sa kisame ng maliit kong silid. “Pierre, hayaan mo na sila. Huwag kang marupok.” bulong ko sa sarili. “Hindi mo siya kailangan. Nakaya mo ngang wala siya ng ilang taon.”

Pero kahit anong pilit kong ipaniwala sa sarili ko, alam kong hindi totoo. Kasi ang totoo, kahit ilang taon na, si Rafael pa rin ang taong minahal ko na hindi ko magawang kalimutan.

Kinabukasan, maaga akong pumasok. Hindi ako nag-breakfast, hindi rin ako makangiti sa mga kasamahan kong bumabati. Gusto kong tapusin agad ang usapan sa pagitan namin ni Darren. Kailangan ko nang ituwid ’yung ginawa ko kahapon bago pa ito lumala.

Pagbaba ko sa lounge, nakita ko siya. Naka-backpack at nag-aayos ng gamit.

“Darren?” tawag ko, medyo may halong kaba.

Pagharap niya, halata agad ang pagod sa mukha niya. “Pierre,” sabi niya, sabay ngiti na pilit. “Sorry, hindi kita napuntahan kagabi para pag-usapan ang nais mo. Biglaan kasi, may emergency sa Maynila. Nasa ospital si Mama. Kailangan kong umuwi agad ngayon.”

Parang may kumurot sa dibdib ko.

“A-ano? Anong nangyari sa mama mo?” tanong ko agad, lumapit pa ako lalo sa kanya.

“Just now. Tumawag si Kuya. Nag-collapse daw si mama habang nasa grocery kagabi. Pierre, I’m sorry, kailangan ko talagang umalis.” Ramdam ko ang panginginig ng boses niya habang pinipilit niyang ayusin ang mga gamit.

Gusto kong pigilan siya. Gusto kong sabihin na may dapat tayong pag-usapan. Na hindi ko kayang magpanggap pa. Pero paano ko sasabihin iyon ngayon?

Paano mo sasaktan ang taong marupok na? Paano mo tatapusin ang isang bagay kung ’yung mundo niya mismo, gumuho na sa harap mo? Paano mo sasaktan ang taong may pinagdadaanan, kung alam mong ikaw naman ang dahilan ng magiging isa pa niyang pagkabigo?

At bago ko pa masabi ang totoo, bago ko pa masabing wala akong nararamdaman sa kanya, bago ko pa mailinaw na hindi dapat siya umasa, yumakap siya saglit sa akin at humalik sa pisngi ko. Tumalikod din siya agad, hawak ang backpack, at tuluyang lumabas ng hotel.

Naiwan ako ro’n, nakatayo sa gitna ng lobby, hawak ang salitang hindi ko nasabi.

“Darren…” mahina kong tawag, pero hindi na siya lumingon. Nakaalis na siya papunta sa labas, hawak-hawak ang phone, at tinatawagan ang kapatid niya.

Napahawak ako sa dibdib ko, pilit pinapakalma ang utak ko. Ang sama-sama kong tao. Alam ko ’yon. Habang may umaasang Darren na baka ako na ang sagot sa lahat ng dasal niya, eto ako ngayon, nakatingin sa lalaking minsan kong pinili, pero iniwan ako sa gitna ng lahat.

Gusto kong umiyak. Gusto kong sumigaw. Pero ang nagawa ko lang ay huminga nang malalim at tumingin kay Rafael na nakamasid sa akin.

“Bakit ngayon ka pa bumalik?” mahina kong tanong, halos pabulong lang.

Simula nang araw na ’yon, hindi na ako tinigilan ni Rafael. Parang anino o mas tama, parang aso siya sa mga nagdaang araw. Laging nasa paligid, laging nakamasid sa akin. Tumatagos ang mga titig niya sa akin.

Pagpasok ko sa shift, nandoon na siya sa lounge area ng hotel. Relaxed na nakaupo sa upuan, suot ang puting polo na bahagyang nakabukas sa dibdib, may hawak na kape, at parang hindi siya nauubusan ng oras. Paminsan-minsan, napapatingin siya sa direksyon ko, at kapag nagtatama ang mga mata namin, ngingitian lang niya ako. ’Yung ngiting gusto kong kalimutan pero ayaw akong bitawan.

“Pierre, ayan na naman ’yung daddy sa lounge!” bulong ni Lani habang nagta-type ng guest info.

“Ang guwapo, no? Ang ganda pa ng katawan. Parang mayaman,” sabat ni Trish, sabay kindat sa amin. “Kung ako, papakasalan ko ’yon kahit bukas agad! Ang sarap-sarap!”

Napairap ako sa kanila. “Focus tayo sa guests, please. Baka marinig kayo, maireport kayo sa management.” sabi ko, kahit medyo may diin.

Pero hindi sila tumigil. “Grabe, parang ang bango niya kahit malayo. Ang sarap tignan!” dagdag pa ni Lani.

“Kung hindi lang ako empleyado ng hotel, kanina pa ako nakabukaka sa harap niya! Sayang naman ’yung opportunity! Kahit isang gabi lang please, anakan mo ako, Dzaddy.” Maharot at may landing ani ni Trish.

Huminga ako nang malalim at pinilit muling ngumiti. “Trabaho muna tayo, mga sis.”

Ngunit sa loob-loob ko, Lord, tulungan N’yo ako. Baka mabigwasan ko ’tong mga ’to. Ang haharot.

Ramdam kong nakatingin pa rin si Rafael. Kahit hindi ko siya tingnan, alam kong nasa peripheral vision ko siya. Nakaupo, tahimik, pero may presensiyang hindi ko kayang balewalain.

Ang dami kong gustong itanong. Bakit nandito ka? Bakit hindi mo ako tinitigilan? Hindi ka ba napapagod? Doon ka na nga sa pamilya mo.

Pero mas malakas ang boses sa loob ko na nagsasabing, Pierre, huwag ka na. Wag mong bigyan ng karapatan iyan na saktan ka. Wag kang umasa sa mga pangako niyan.

“Uy, Pierre,” sabat ni Trish. “Tingin ko ikaw ang type ni Daddy. Kanina pa siya nakatingin sa’yo, promise.”

Napahinto ako saglit, pilit na pinanatili ang ngiti. “Guest siya. Respetuhin natin, please…”

Pero ang totoo, hindi ko na alam kung alin ang mas nakakainis. ’Yung panunukso ng mga kasamahan ko, o ’yung katotohanan na sa bawat titig ni Rafael, nararamdaman kong unti-unting gumuguho ulit ’yung pader na itinayo ko para sa kanya.

Ilang sandali pa, may biglang lumapit na babaeng guest rin kay Rafael. Maganda, makinis, at halatang sanay makipaglaro ng tingin. Naka-summer dress na halos kalahati ng likod ang nakalantad at kita ang umaalog na malulusog na dibdib. Ngumiti siya kay Rafael, at sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, parang biglang sumikip ang dibdib ko.

“Shems, ang pogi talaga no’n. Wala na, may lumapit na.” bulong ni Lani sa tabi ko.

Hindi ako sumagot. Nakapako lang ang tingin ko sa lounge, sa dalawa. Nakita kong may tinuro si Rafael sa phone niya, sabay tawa ng babae. Tumawa rin siya. Nagpapatawa ka pa talaga, ha?

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. May asawa ka na nga, may anak ka pa. Ganyan ka pa rin? Hindi ka ba natuto?

Pero kasunod ng galit, may kung anong kurot sa akin. Mas matindi, mas personal. Bakit ba apektado ka pa, Pierre? Wala na kayo. Wala ka nang karapatan.

Pero ayaw makinig ng katawan ko. Nang tumayo si Rafael at nagpaalam sa babae, sinundan ko siya ng tingin hanggang sa tumungo siya sa hallway. Papunta siguro siya sa kuwarto niya. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tumayo ako, iniwan sandali ang desk, at sinundan siya.

Tahimik akong naglakad sa likod niya, pinapanatiling maayos ang distansya. Pero nang makitang papasok na siya sa hallway na walang camera, doon ako kumilos.

Sa gilid ng pader, eksaktong nasa blind spot ng CCTV, hinila ko siya sa braso nang mahigpit, madiin, at parang may pinipigilan sa loob ko na gustong sumabog.

Napaatras siya, muntik mabangga ang balikat ko. Bago pa siya makapagsalita, itinulak ko siya papasok sa fire exit. Sa pagitan ng malamig na bakal at ng manipis na liwanag mula sa exit sign.

Doon ko lang naramdaman kung gaano kabilis ang tibok ng puso ko. At kung gaano ako kadesperado na marinig ang paliwanag niya.

“Anong ginagawa mo?” halos pabulong pero matalim kong sabi, habang nakasandal si Rafael sa malamig na pader ng fire exit. Ramdam ko ang pintig ng dugo ko sa sentido, kasabay ng malakas kong paghinga. “Bakit mo ako sinusundan? Ano bang gusto mong mangyari?”

Nagkibit-balikat lang siya na parang walang narinig. “Hindi naman kita sinusundan,” sagot niya habang kalmado, halos mapanlinlang pa rin ang ngiti. “Nagkataon lang siguro–”

“Rafael, huwag mo akong lokohin.” Pinutol ko siya agad. Ramdam ko ang panginginig ng boses ko, pero tinuloy ko pa rin. “Kahit ilang taon pa ang lumipas, alam ko kung kailan ka nagsisinungaling. Kanina pa kita nararamdaman sa likod ko. Sa frontdesk, sa lobby, at sa hallway. Para kang asong sunod nang sunod sa akin.”

Tumahimik siya. Pero sa mga mata niya, may kung anong emosyon na pilit niyang tinatago.

“Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo na,” dugtong ko, halos paos. “Kung wala, please… umalis ka na. Ayokong masangkot ka pa ulit sa buhay ko.”

Umusad siya ng isang hakbang palapit, pero itinaas ko agad ang kamay ko na parang dumedepensa sa kanya. “Tama na, Rafael.”

“Pierre…” mahinahon niyang sambit, pero hindi ko siya pinatapos.

“Oo na, sige na,” putol ko na may halong inis at pagod na rin. “Pinapatawad na kita, okay? Kung ’yan ang gusto mong marinig, ayan na.” Napatawa ako nang pilit, kahit may tumuturok sa dibdib ko. “Pwede ka nang umuwi ng Maynila. Makakasama mo na ’yung pamilya mo. Nami-miss ka na panigurado ng anak mo.”

Parang bigla siyang natigilan. Napansin ko kung paano tumigil ang paghinga niya, kung paano nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Mula sa mataas na kumpiyansa, naging basag ang kanyang mukha.

“B-Baby…” mahina niyang sambit, parang may gustong linawin, pero hindi ko na siya hinintay.

Ibinaba ko ang tingin, nilampasan siya, at marahang binuksan ang pinto ng fire exit. “Tama na, Rafael,” ulit ko sa mas mahina na ngayon. “Huwag mo na akong sundan. Hayaan mo na akong makausad sa buhay ko nang wala ka.”

Lumabas ako at hindi na lumingon. Pero habang naglalakad ako pabalik sa corridor, ramdam kong mabigat ang bawat hakbang ko. Parang bawat yapak, may laman na pinipilit kong itago. Galit, sakit, at ’yung uri ng pag-ibig na kahit anong iwas mo, nananatili pa rin sa puso mo.

Nagpatuloy ako sa pagtatrabaho. Nawala nga sa paligid si Rafael pero nang matapos ang shift ko at papunta na ako sa staff building, nakasalubong ko si Rafael na nag-aantay sa akin.

“Pierre…” Mabilis akong nilapitan ni Rafael.

“Sir, bawal po rito–” hindi ko natapos ang sasabihin ko.

Hinawakan niya ang braso ko, marahan pero matatag. Ramdam ko ang pamilyar na init ng palad niyang minsang naging tahanan ng kamay ko.

“Please,” mahina niyang sabi. “Sandali lang, pakinggan mo naman ako.”

Gusto kong umatras. Gusto kong tumakbo. Pero hindi ko magawa.

“Sir, may gagawin pa po ako–” hindi ko na natuloy ang sasabihin ko. Lumuhod siya sa harapan ko at nakita ko sa mga titig niya ang pagod at pagsisisi. Walang yabang, walang tapang.

“Baby, please…”

Yumakap siya sa likod ng mga hita ko kaya hindi ako makagalaw. Sa tuwing pipiglas ako, mas lalo niyang hinihigpitan ang hawak sa akin, pero hindi na gaya ng dati. Hindi marahas, hindi mapilit. Parang humihingi ng tawad ang bawat daliri niyang nakayakap sa akin.

“Pasensya na. Sa lahat ng pagkukulang ko. Sa lahat ng sakit na binigay ko sa’yo.” Nanginginig ang boses niya. “Sinisi kita noon sa mga bagay na ako pala talaga ang may kasalanan. Ang tanga-tanga ko. Ang duwag ko.”

Napalunok ako. Ang mga salitang iyon, ilang taon kong hinintay marinig. Ngayong naririnig ko na, pero bakit parang hindi ako makagalaw? Bakit ako nasasaktan pa rin?

“Rafael, tapos na ’yun,” sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili.

“Hindi ako humihingi ng tawad para linisin ang pangalan ko. Alam kong malaki ang kasalanan at pagkukulang ko sa’yo,” sabi niya nang halos pabulong. “Kahit hindi mo na ako patawarin, gusto ko lang malaman mong… hindi ko na kayang itago pa. Mahal na mahal pa rin kita sa kabila ng ilang taon, Baby.”

At doon, parang gumuho ang pader na itinayo ko sa sarili ko. Lahat ng pinilit kong kalimutan, bumabalik sa akin. Lahat ng tanong kong iniwasan, bumabalik muli.

Nararamdaman kong namumuo ang luha sa mga mata ko. Pero pinilit kong ngumiti. Hindi ’yung masayang ngiti, kundi ’yung mapait. ’Yung ngiti ng taong minsang nagmahal nang buo, pero natutong mabuhay kahit wasak.

“Rafael,” mahina kong sabi. “Hindi mo na kailangang sabihin ’yan. Sapat na ’yung narinig kong nagsisisi at humihingi ka ng tawad.”

Ngumiti siya, pero puno ng lungkot. Nanghihinang bumaba ang mga kamay niya mula sa pagkakayakap sa akin.

“Alam kong huli na,” sabi niya. “Pero kung may pagkakataon lang sana–”

“Wala na,” putol ko, kahit nanginginig ang boses ko. “Wala na tayong ‘sana.’”

Tumahimik kaming pareho. Ramdam ko ang lamig ng hangin sa pagitan naming dalawa. Ramdam ko rin ang init ng mga luhang pilit kong tinatago.

Sa huli, tumalikod ako. At habang lumalayo ako, narinig ko pa ang iyak ni Rafael, basag, punit, at totoo.

Hindi ko na siya nilingon. Dahil kung gagawin ko ’yon, baka bumigay ako. At hindi ko na kayang masaktan muli.

Kabanata 56

Baby

“Pierre!”

Napahinto ako. Pamilyar ang boses. Mabilis akong napalingon. Si Darren. Hawak pa niya ang tumbler niyang laging bitbit sa duty, pawis at medyo hingal, parang kakatapos lang tumakbo. Nakabalik na pala siya.

“Baby, kanina pa kita hinahanap,” sabi niya at ngiting-ngiti habang papalapit sa akin. Sa dami ng itatawag niya sa akin, bakit iyan pa?

At doon ako parang binuhusan ng malamig na tubig. Dahil sa likod ko, naririnig ko pa rin ang mga hikbi ni Rafael. Mahina, basag, nanginginig at nang lingunin ko, naroon pa rin siya. Nakatayo na, pero bakas pa rin sa mukha niya ang luha, ang pagkalugmok na kanina pa niyang pilit tinatago.

Napako ako sa kinatatayuan ko. Parang biglang huminto ang lahat ng tunog sa paligid. Ang tanging naririnig ko lang ay ang pagbilis ng tibok ng puso ko.

Nakatingin si Rafael sa amin ni Darren. O, mas tama, sa akin. May bahagyang pag-igting sa panga niya, at kahit hindi siya nagsasalita, ramdam ko ang bigat ng tingin niya. Hindi galit. Hindi rin tampo. Isa iyong uri ng sakit na walang pangalan. Tahimik pero matalim.

Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Gusto kong ipaliwanag. Gusto kong sabihing wala iyon, na na-misinterpret lang ni Darren ang lahat. Pero sino ba ako para magpaliwanag?

Wala na akong karapatan at dahilan para magpaliwanag sa kanya. Wala na kaming kami . Pero bakit gano’n? Bakit habang nakikita kong nasasaktan siya, ako ang parang hinihiwa sa dibdib?

Napatitig si Darren kay Rafael. Tila nagulat din siya kung bakit may lalaking humihikbi sa likod, pero bago pa siya makapagsalita, marahan kong hinila ang kamay niya. “Halika na,” mahina kong sabi.

Ayokong marinig pa ni Darren ang kahit ano. Ayokong may makitang gulo. Ayokong ipaliwanag ang mga salitang wala akong lakas banggitin.

Narinig kong tumikhim si Rafael, pero hindi ko siya nilingon.

“B-Baby…” mahina niyang tawag. Pinisil ko lang ang kamay ni Darren at pumunta na kami papasok ng building.

Habang naglalakad kami, ramdam ko ang titig ni Rafael sa likod ko. Mabigat, puno ng mga tanong na hindi ko kayang sagutin. At sa bawat hakbang namin, parang naririnig ko ang tunog ng mga bagay na unti-unti kong binibitawan.

Pagkapasok namin sa elevator, tahimik lang si Darren. Tanging hinga lang naming dalawa ang maririnig.

“Pierre…” tawag niya nang marahan.

Hindi ko siya matingnan. Nakatitig lang ako sa sahig, sa pagitan ng mga ilaw ng panel at ng sariling anino ko na parang gusto ko na ring takasan.

Nang dumating kami sa floor ng kuwarto ko, walang nagsalita sa amin. Tahimik. Mabigat. Pagkapasok namin sa kuwarto, saka ko lang naramdaman ang pagod. Parang lahat ng bigat na tinatago ko buong araw, biglang sabay-sabay bumagsak.

Pagkapasok namin sa kuwarto, tahimik lang si Darren. Hindi siya agad nagsalita, pero halata sa kilos niya na may gustong itanong. Nilapag niya sa mesa ang tumbler niya, saka dahan-dahang naupo sa gilid ng kama. Ako naman, nakatayo lang sa may pinto, parang ayaw pang pumasok nang tuluyan.

“Pierre,” mahinahon niyang sabi, “ano ’yung nangyari kanina?”

Hindi ko agad nasagot. Nakatitig lang ako sa sahig, sa pagitan ng mga bakas ng paa namin. Para bang ang hirap bigkasin ng totoo kahit alam kong wala na akong ibang dapat sabihin kundi iyon.

“D-Darren…” Mahina kong simula. “Pasensiya na sa nangyari noong nakaraan sa Grotto.”

Umangat ang tingin niya sa akin, halata ang pagkalito. “Anong ibig mong sabihin?”

Huminga ako nang malalim. “Noong birthday ko, nang nasa Grotto tayo… noong hinalikan ko ang gilid ng labi mo,” bahagya akong napapikit, pilit nilulunok ang bigat sa dibdib, “hindi dahil gusto kita. Ginawa ko ’yun kasi ayaw kong makita ako ng isang tao. Ayaw kong makita niya ako. At oo, ginamit kita para maitago ’yung sarili ko sa kanya.”

Tahimik lang si Darren. Hindi siya nagsalita, pero kita ko sa mga mata niya ang gulat, ang unti-unting pagbagsak ng inaasahan niya mula sa akin.

“Pasensiya na, Darren,” tuloy ko at marahang napatingin sa kanya. “Alam kong mali. Alam kong hindi tama na gamitin ka para lang takasan ’yung nakaraan ko. Pero… hindi ko na alam kung paano ko haharapin ’yung tao na ilang taon kong pinilit kalimutan.”

Sandali siyang natahimik. Nakayuko lang, pinaglalaruan ang takip ng tumbler niya. “So… wala talagang ibig sabihin ’yun lahat?” mahina niyang tanong.

Doon ako napalunok. “Wala, I’m sorry…” sagot ko, halos pabulong. “Wala akong nararamdaman para sa’yo, Darren. At matagal ko na sanang gustong sabihin ’to… kaso alam kong ang dami mong inaasikaso, ang dami mong problema. Ayokong dagdagan pa muna.”

Hindi ko alam kung gaano katagal kaming natahimik. Ang naririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang mahinang paghinga niya.

“Sana, sinabi mo agad,” mahinahon niyang sabi sa huli. “Para hindi ako umasa. Para isahang sakit na lang.”

Ramdam ko ang kirot sa boses niya, pero wala na akong maibigay na paliwanag. “Sorry,” tanging nasabi ko. “Alam kong kulang ang paghingi ko ng tawad para mawala ang bigat sa dibdib mo.”

Tumango siya, kahit halatang pilit. “Okay lang,” sabi niya, pero ’yung mga mata niya, parang kabaligtaran ang pinapakita. Tumayo siya, marahang kinuha ang tumbler, at bago lumabas ng kuwarto, saglit siyang lumingon sa akin. “Sana, Pierre, kung sino man ’yung iniiwasan mong tao… sana kayanin mo na siyang harapin. Nang sa gayon, tuluyan ka nang maging masaya sa buhay. Huwag mo na siyang takasan, harapin mo na siya. Sana maging masaya kayo.”

Pagkasara ng pinto, doon ko lang naramdaman ang bigat. Para akong nilunod ng katahimikan. Para akong binagsakan ng lahat ng salitang hindi ko kayang sabihin nang mas maaga.

At sa gitna ng kuwartong iyon, ako lang ang naiwan. Mag-isa, bitbit ang parehong kasalanan na sa pagtatago ko sa nakaraan, may nasaktan akong taong walang kinalaman sa lahat.

Umupo ako sa gilid ng kama, at sa wakas, bumigay ang mga tuhod ko. Para akong tinanggalan ng lakas. Diniin ko ang mga palad ko sa mukha ko, pilit itinatago ang init ng luha na kanina ko pa pinipigilan.

Ang sama ko. Ang sama-sama kong tao.

Darren didn’t deserve that. Hindi siya dapat nasaktan. Wala naman siyang ginawa kundi maging mabait sa akin, intindihin ako, kahit alam niyang may mga gabi akong tahimik lang, parang may hinahanap na wala sa kanya. Hindi niya ako pinilit. Hindi niya ako sinakal. Lagi lang siyang nandyan sa tabi ko. Mahinahon, tapat, at buo.

Pero anong ginawa ko? Ginamit ko siya para itago ang sugat na matagal ko nang ayaw harapin. Ginamit ko siya para huwag makita ni Rafael kung gaano pa rin ako kadurog.

Napailing ako, napapailing habang bumabagsak ang mga luha ko. “Anong kaibahan mo kay Rafael, Pierre?” bulong ko sa sarili ko. “Wala.”

Pareho lang kami ni Rafael. Parehong duwag. Parehong sinaktan ang taong nagmahal nang walang hinihinging kapalit sa amin.

Si Rafael, ginulo ang buhay ko kasi hindi niya alam kung paano tutuparin ang mga pangako niya. At ako, sinaktan si Darren kasi hindi ko rin alam kung paano mag-let go. Pareho lang kaming sugatan, pareho lang kaming may tinatakbuhan, at sa huli, pareho lang kaming nanakit ng taong walang kasalanan sa amin.

Ang ironic, ’di ba? Na ’yung taong pinakakinamumuhian mo, ’yung taong sinisisi mo sa lahat ng sakit na nararamdaman mo, unti-unti mong nakikita sa sarili mo.

Tumigil ako sa pag-iyak at napatingin sa kisame. Wala kang maririnig kundi ang mahinang tunog ng orasan at ang alon sa labas na parang nanunumbat.

“Hindi ako ganito dati,” mahina kong sabi. “Pero bakit parang ako na si Rafael ngayon?”

At doon ko lang na-realize na sa bawat pagtatago ko, sa bawat pagsisinungaling para protektahan ang sarili ko, unti-unti kong nawawala ’yung Pierre na marunong magmahal nang totoo.

Hindi ako makatulog. Papalit-palit ako ng puwesto para makatulog. Alas-dos na nang madaling araw, tahimik na ang paligid, pero hindi ang utak ko. Nagdesisyon akong lumabas.

Nakatulala lang ako habang naglalakad papunta sa elevator. Ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko. ’Yung bigat na nagsimula pa kanina nang marinig ko si Darren na tinawag akong Baby habang naroon si Rafael.

Bakit ako ang nasasaktan?

Bakit ako ang nahihirapan para sa kanya? Hindi ba dapat hindi ako makonsensiya sa kanya?

Pero bakit, dalawang taon na, at sa simpleng pagkikita lang namin, nagugulo na naman ako?

Hindi muna ako umuwi. Hindi ako makatulog. Sa halip, dumiretso ako sa bar ng hotel. Isang bote lang, sabi ko. Isang bote para sa tahimik na gabi. Pero alam kong kasinungalingan ’yon.

Tatlong shot pa lang ng whisky, ramdam ko na ang init na gumagapang sa lalamunan ko. Pinuntahan ko ang gilid ng pool. Walang tao, walang musika, tanging hangin at alon ng tubig lang ang makikita mo.

Umupo ako sa malamig na semento, tinakpan ng palad ko ang mukha ko, at doon ko lang napagtantong nanginginig pala ako. Umiiyak na naman ako. Lumalakas ang hagulgol ko. Dahil ba ’to sa alak?

“B-Baby…”

Pamilyar. Mababang boses. Boses na hindi ko na dapat marinig pa.

Napalingon ako. At heto na naman siya. Si Rafael. Nakatayo sa ilang hakbang lang mula sa akin. Suot pa rin ang parehong suot niya kanina. Disente, guwapong-guwapo, pero may kung anong lungkot sa mga mata niya.

“Umalis ka rito,” mahina kong sabi. “Wala akong lakas para harapin ka ngayon.”

“Baby…” Lumapit siya. Mabagal. Maingat. Para bang kahit paghinga niya, nakakasakit na sa akin.

Tumawa ako nang pilit. “Ang kapal ng mukha mong lumapit sa’kin ngayon. Akala ko ba nagkaintindihan na tayo?”

Hindi siya sumagot. Kaya nagtuloy-tuloy ako.

“Alam mo ba kung gaano ako nasaktan, ha?” tumaas na ang boses ko. “Araw-araw, sinisisi ko ang sarili ko sa mga nangyari. Pinaniwala mo akong kasalanan ko lahat. Pati ang nangyari sa anak ninyo. Ginawa mong parang ako ang halimaw, ako ang masama! Kaya nga lumayas ako, ayokong ako ang maging dahilan ng paghihirap mo. Ang maaaring pagkawala ng baby mo!”

Nanginginig ang kamay ko. Pinipigilan ko ang luha pero hindi ko kaya. “Habang ikaw, ayos lang! Nagpatuloy ka sa masaya mong buhay, Rafael. Mayroon ka ng anak na pinapangarap mo, ng pamilya. Ako, naiwan akong durog! Alam mo bang tuwing naiisip ko ang mukha mo, gusto ko nang mawala?”

Lumapit siya paunti-unti hanggang nasa harap ko na siya. Tahimik lang siya, pero kita ko ang pag-igting ng panga niya, ang pagkinang ng mga mata niyang puno ng pagsisisi.

“Baby, I’m sorry,” mahina niyang sabi. “Mali ako. Nasaktan kita nang sobra. Ang tanga-tanga ko noon–”

“Hindi mo kailangang mag-sorry! Ang gusto ko, lubayan mo ako!” sigaw ko, sabay hampas sa dibdib niya. “Huli na, Rafael! Huli na ang lahat! Alam mo bang ilang gabi akong umiiyak mag-isa? Ilang beses kong gustong bumalik sa’yo pero natatakot akong sisihin mo ulit ako? Na balewalain mo ulet ako! Naniwala ako sa’yong walang magbabago sa atin, pero ano ang nangyari? Wala! Nasaktan ako, eh… sinungaling ka!”

Pinalo ko ulit siya sa kanyang dibdib. Isa pa. Hanggang sa maging sunod-sunod iyon. Pero sa bawat palo ko, mas lalong humihigpit ang yakap niya sa akin.

“Baby, tama na… please… I’m sorry.” bulong niya na halos pakiusap.

Pero hindi ako tumigil. Hanggang sa bumigay na lang ako. Napahagulgol ako sa dibdib niya, walang pakialam kung sino ang makakita sa amin. Tutal madaling araw naman na. Marami na ang tulog sa hotel.

“Ang tagal kong tinuruan ang sarili kong kalimutan ka,” hikbi ko. “Pero bakit pag nakita kita, bumabalik lahat? Wala naman akong karapatang mahalin ka pa…”

Hindi siya nagsalita. Hinawakan niya lang ang ulo ko, pinasandal sa dibdib niya, at doon ako tuluyang bumigay.

“Baby,” bulong niya, mahina pero buo, “hindi na kita hahayaan ulit masaktan. Hindi na. Babawi ako sa’yo. Please… mahal na mahal pa rin kita. Hayaan mong patunayan ko araw-araw kung gaano ako nagsisisi sa ginawa ko sa’yo noon. Bumalik ka na sa akin…”

Pero sa loob-loob ko, alam kong kahit anong yakap niya, hindi na maibabalik ang taong dating ako. Dahil kahit gano’n kalalim ang yakap niya, may pagitan pa rin sa amin. Pagitan ng dalawang taong parehong huli na sa isa’t isa.

Tumahimik ang paligid. Tanging tunog ng alon at mahinang tugtog mula sa bar ang umaalingawngaw sa pagitan namin. Nakasandal pa rin ako sa dibdib ni Rafael, kapwa kami walang imik matapos kong ibuhos lahat ng luha at sakit na matagal kong kinimkim. Ramdam ko ang bigat ng gabi at ang bigat ng bawat paghinga niya.

Naririnig ko ang mabagal niyang paghinga, ang bahagyang pagtaas-baba ng kanyang dibdib sa ilalim ng aking pisngi. Parang bawat hinga niya ay paglaban, bawat pagbuga ay paghihingalo ng isang kaluluwang pagod na. May kung anong malamig na hangin ang dumaan, ngunit ang yakap niya’y nanatiling mainit. Isang init na matagal kong hinanap, at ngayo’y muli kong natagpuan, pero hindi ko alam kung karapat-dapat pa ba sa akin.

Hanggang sa ako na ang unang nagsalita.

“Rafael…” Mahina ang boses ko, halos pabulong. “Ano na’ng nangyari sa’yo? Sa inyo ni Cecil? Bakit ako ang ginugulo mo ngayon.”

Natahimik siya. Hindi siya agad sumagot. Tila nilulunok pa niya ang mga salitang matagal nang nakakulong sa dibdib. At nang maramdaman ko ang panginginig ng katawan niya, alam kong may mabigat siyang dinadala.

“B-Baby…” basag ang tinig niya, parang bawat salita ay may kalakip na pagdurusa. “N-Namatay si Cecil kasama ang bata.”

Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko. Ang puso ko, tumigil.

“A-Anong… anong sinabi mo?” halos hindi ko mailabas ang boses ko.

Huminga siya nang malalim, pero garalgal. “Noong nanganak siya… nagkaroon ng komplikasyon. Inisip naming kakayanin pa. Pero… pareho silang hindi kinaya. Si Cecil… pati si baby… pareho silang namatay.”

Nakatitig lang ako sa kanya, hindi makagalaw, at hindi makapagsalita. Walang marinig kundi ang mahinang alon na tila nakikiramay. At nang makita kong napaupo siya sa malamig na semento, tinakpan ang mukha, at doon tuluyang bumigay. Parang narinig ko rin ang pagkabasag ng isang bahagi ng puso ko na akala kong matagal nang wasak.

Kabanata 57

Home

Hindi ako makapaniwala sa ibinunyag ni Rafael. Napatulala lang ako sa kanya habang dahan-dahang bumabagsak ang mga luha sa aking pisngi.

“Sinisisi ko ang sarili ko araw-araw,” basag niyang sabi habang nanginginig. “Akala ko, magiging maayos ang lahat. Hinanap kita nang umalis ka, halos mabaliw ako kakahanap sa’yo. Ngunit, sa kabila ng lahat, hindi ko pinabayaan ang sanggol na nasa tiyan ni Cecil. Ginampanan ko ang pagiging ama habang nasa sinapupunan pa siya. Pero sa huli, pareho kayong nawala sa akin. Pareho kayong mahalaga pero sa huli, napabayaan ko.”

Doon ako napaiyak nang todo. Lumuhod ako sa harap niya, mahigpit ko siyang niyakap. Hindi ko na alam kung para bang ako ang umaalo sa kanya o ako ang humihingi ng kapatawaran.

“Rafael…” bulong ko habang pinapahiran ang luha niya, “bakit hindi mo sinabi sa’kin agad? Bakit kailangan mong pagdaanan ’yon mag-isa? Bakit wala ako sa tabi mo noong nawasak ka? Noong may pinagdadaanan ka rin?”

“Wala kang kasalanan, ako ang may kasalanan ng lahat. At isa pa, hindi ko alam kung may karapatan pa ako sa’yo,” sagot niya na halos hindi marinig. “Sinaktan na kita. Ako ang naging dahilan ng paglayo mo. Paano ko pa haharapin ’yung taong pinakaminahal ko, kung ako mismo ang dahilan kung bakit siya nawasak at lumayo?”

Niyakap ko siya nang mas mahigpit. Ramdam ko ang panginginig ng katawan niya, ang init ng luha niya sa leeg ko. At sa bawat hagulgol niya, parang bumabalik lahat ng mga gabing ginugol ko sa pag-iwas, sa pagtatago, sa paniniwalang kaya kong kalimutan siya.

Ngayon, heto kami. Parehong basag. Parehong may kasalanan. At habang nakasubsob siya sa balikat ko, doon ko naramdaman ang bigat ng lahat ng ’di namin nasabi.

“D-Daddy…” hikbi ko na halos hindi na marinig, “May kasalanan rin ako. Kung hindi ako umalis noon… baka nandoon ako sa tabi mo. Baka hindi mo kailangang magdusa nang mag-isa. Baka nayakap kita nang nagluluksa ka sa pagkamatay ng anak mo. Lagi na lang akong tumatakbo. Lagi akong natatakot. Laging mali ang mga desisyon ko.”

Hinawakan niya ang mukha ko, pinilit niyang ipaling sa kanya ang tingin ko. “Hindi mo kasalanan, Baby,” mahina niyang sabi na para bang pinapaintindi sa akin ang katotohanan. “Wala kang dapat sisihin sa sarili mo.”

Pero sa loob-loob ko, ang sigaw ng puso ko ay mas malakas pa sa alon ng dagat.

Kung wala akong iniwasan… kung hindi ako tumalikod noon… baka hindi siya nag-iisa noon. Baka hindi siya nawalan. Baka hindi siya umiiyak mag-isa. Pareho kaming nasaktan. Pareho kaming nahirapan.

At ngayong narito siya, durog at umiiyak sa harap ko, ako naman ang nilalamon ng tanong. Bakit lagi kaming nasasaktan? Bakit kami pinaparusahan ng mundo? Bakit mali kami palagi ng aming mga desisyon? Ang gusto lang naman namin ay ang maging masaya nang magkasama.

“Patawad, Daddy…” bulong ko, halos wala nang lakas.

Hindi siya sumagot. Sa halip, niyakap niya lang ako ulit. Mahigpit, desperado, parang natatakot na kung bibitaw siya, mawawala ako sa hangin. At doon, sa ilalim ng malamlam na ilaw ng pool at mga bituin sa Boracay, pareho kaming umiiyak.

Isa sa kalungkutan. Isa sa pagsisisi. At pareho sa isang pagmamahal na kahit ilang ulit nang sinubukang itago, kahit ilang beses nang sinira ng panahon, ay patuloy pa ring humihinga sa pagitan ng bawat pag-iyak, bawat haplos, at bawat pagyakap.

Hindi ko alam kung anong mas malakas. Ang tibok ng puso ko o ang dagundong ng alon sa di kalayuan. Hinalikan ako ni Rafael at hindi ko siya pinigilan. Mainit pa ang labi ni Rafael sa labi ko, at kahit pilit kong ikulong ang hininga ko, naroon pa rin ang panginginig sa dibdib ko. Para akong nalunod. Hindi sa alak, kundi sa damdamin na ilang taon kong pinigilan.

Mahal ko pa rin siya. At habang nakatingin ako sa mga mata niyang puno ng luha at pagod, hindi ko na nagawang magsinungaling.

“Dad…” mahina kong sabi na halos pabulong, “mahal pa rin kita. Ikaw lang…”

Kasabay ng pag-amin kong iyon, parang bumigay lahat ng bigat sa dibdib ko. Lahat ng galit, lahat ng sakit, tinangay ng hangin at tinunaw ng halik. Kaya nang muli siyang yumuko at halikan ako, hindi na ako umatras. Hinayaan kong lamunin ako ng sandaling iyon.

Pero isang boses ang pumutol sa lahat.

“P-Pierre?”

Nanginig ako. Parang biglang may malamig na dumampi sa batok ko. Dahan-dahan akong lumingon. At doon, tumigil ang mundo ko.

Si Darren.

Nakatayo sa ’di kalayuan, ang mukha niya, gulat, may sakit, at pagtataka na hindi ko alam kung alin ang mas matindi. Parang hindi ko alam kung paano ako hihinga.

“D-Darren, wait–” Tumayo ako, pero bago pa ako makagalaw, naramdaman kong hinila ako ni Rafael. Mahigpit at desperado.

“Baby, hayaan mo siya,” sabi niya.

“Rafael!” Napalakas ang boses ko. Ramdam kong nanginginig na ang mga kamay ko. “Kailangan kong ipaliwanag sa kanya–”

Ngunit mas lalo lang humigpit ang kapit ni Rafael. “Hindi mo siya kailangang habulin. Hindi pa ngayon. Hayaan mo muna siyang iproseso ang lahat.”

“Pero–” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bumagsak ang tingin ko kay Darren. Papalayo na siya. Hindi man lang lumingon sa aming dalawa.

Ang bawat hakbang niya, parang pako na tumutusok sa dibdib ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumakbo. Pero bakit parang ayaw gumalaw ng mga paa ko?

Nang tuluyang mawala sa paningin ko si Darren, parang naputol ang hininga ko. Umupo ako sa gilid ng pool, at doon na tuluyang bumigay.

“Anong nagawa ko…” bulong ko. Ramdam kong nanginginig na ang mga kamay ko. “Ang gulo-gulo, Rafael. Lagi na lang.”

Tahimik lang si Rafael sa tabi ko. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko ang tingin niya. ’Yung tinging puno ng konsensiya, parang gusto niyang akuin lahat ng kasalanan sa mundo.

Pero hindi iyon nakakatulong. Kasi sa loob-loob ko, ako ang hindi makapili. Ako ’yung lumilikha ng gulo kahit ayaw ko. Ako ’yung nananakit sa mga taong mahalaga sa akin.

Tumingin ako sa tubig ng pool. Kalmado, pero sa ilalim, gumagalaw. Parang ako. Tahimik sa labas, pero nilalamon ng kaguluhan sa loob ko.

At habang naroon ako, nakatingin sa mga repleksyon naming dalawa sa tubig, napapaisip ako. Hanggang kailan ko pa hahayaang masaktan ang mga taong marunong magmahal sa’kin?

Pagkapasok namin sa kuwarto ni Rafael, halos hindi ako makatingin sa kanya. Ang dami kong gustong sabihin, pero parang natuyo ang lalamunan ko. Tahimik lang ako habang naririnig ko ang tunog ng tubig mula sa banyo. Sa bawat patak, parang panibagong bigat sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman. Masaya ba ako dahil magkasama ulit kami ni Rafael? O dapat ba akong matakot dahil baka ito na naman ang simula ng panibagong sakit?

Lumapit ako sa bintana at tumingin sa labas. Tahimik ang Boracay sa dis-oras ng gabi. Ang mga ilaw ng mga resort, nanlalabo sa paningin ko, parang mga alaala na ayaw luminaw.

Tumingin ako sa mga palad ko. Kanina lang, doon siya humawak sa akin nang mahigpit, desperado. At sa higpit na ’yon, parang gusto kong maniwala na baka may natitira pa talaga para sa amin. Pero… si Darren. Nasasaktan dahil sa akin.

Biglang sumagi sa isip ko ang mukha niya. ’Yung paraan ng ngiti niya sa tuwing tinitingnan niya ako. Kung paano niya sinasabing “ingat” kahit simpleng lakad lang ang pupuntahan ko. Mabait siya. Sincere. At ako? Ako ’yung taong nakasakit sa kanya nang hindi man lang nagbibigay ng malinaw na dahilan at paliwanag sa kanya.

Hindi ko gustong mangyari ’yon. Pero nang makita ko si Rafael kanina na wasak at lumuluha, lahat ng itinayo kong pader sa puso ko, gumuho sa isang iglap.

Lumabas si Rafael mula sa banyo, tuyo na ang buhok, at nakasuot ng puting shirt. Napansin kong tinitigan niya ako saglit bago siya naupo sa kama.

“Ang tahimik mo,” sabi niya.

“Iniisip ko si Darren,” sagot ko na halos mahina, parang may kasamang hiya.

“Si Darren?” tanong niya, at sa paraan ng pagkakabigkas niya, alam kong may halong selos.

“Oo,” sabi ko. “Hindi ko naman siya sinagot, Rafael. Pero… naging mabuti siya sa akin. Hindi ko kayang balewalain ’yon. Naging kaibigan ko na rin siya.”

Tumahimik siya. Tinitigan niya lang ako. “Hindi mo naman kasalanan iyon. Sinabi mo naman na sa kanya na wala kang nararamdaman.” sabi niya sa huli.

“Pero nasaktan ko pa rin siya,” sagot ko. “At ang mas masakit, hindi ko alam kung may karapatan pa akong maging masaya kasama ka.”

Ramdam kong nanginginig ang boses ko. Hindi dahil sa galit, kundi dahil sa pagod. Sa dami ng emosyong pilit kong nilalabanan, nagkakahalo-halo na ang lahat sa akin.

Umupo siya sa tabi ko. Mainit ang palad niyang dumampi sa likod ng kamay ko. “Baby,” sabi niya, “hindi ko hinihingi na kalimutan mo na lang siya, na kalimutan mo na lang ang lahat. Pero sana, huwag mong takasan ang totoo mong nararamdaman.”

Tumingin ako sa kanya. At sa isang iglap, bumalik lahat sa akin. Ang mga halakhakan namin noon, ang mga yakap, ang mga gabi ng away at tampuhan, hanggang sa araw na nagpaalam ako sa kanya.

“Hindi ko na alam, Rafael,” mahinang sabi ko. “Hindi ko alam kung tama pa ’to. Pero mahal pa rin kita. At ’yun ang totoo. Iyon ang malinaw sa ngayon.”

Walang sinabi si Rafael. Ngumiti lang siya nang may lungkot, pagkatapos inabot ang kamay ko, hinawakan nang mahigpit.

“Kung ’yan ang totoo,” sabi niya, “hindi ko na hahayaan pang masaktan ka muli. Haharapin natin ang lahat nang magkasama.”

At sa katahimikan ng gabing iyon, habang nakasandal ako sa balikat niya, naramdaman kong kahit paano, kahit ilang beses nang nasira ang lahat, marunong pa rin akong magmahal. Magkasama na naming haharapin ang bukas. Sana ito na nga.

Hindi ko alam kung saan ito hahantong, kung ito ba ay hanggang dulo. Pero ngayong gabi, sapat na ’yung maramdaman kong buhay pa ako. At kahit naguguluhan pa rin ako kay Darren, kay Rafael, at sa sarili ko, alam kong hindi ko na kailangang tumakbo muli.

Hindi ako mapakali buong umaga. Ang kape sa harap ko, tatlong beses ko nang tinangkang inumin pero hindi ko man lang maubos. Kanina pa ako nag-iisip ng tamang paraan para sabihin kay Darren ang lahat. Pero sa totoo lang, walang magandang paraan para saktan ang isang taong naging mabuti sa’yo.

Nasa restaurant kami ng hotel, sa isang mesa malapit sa veranda. Maaga pa, kaya wala pang gaanong tao. Ramdam ko ang lamig ng aircon, pero pawis ang mga palad ko.

Nakaupo sa tapat ko si Darren, nakasuot ng puting polo at may bitbit na tablet. Lagi siyang maayos, laging composed, pero halata ko, kabado rin siya ngayon. Siguro alam na niyang may mabigat akong sasabihin.

Sa malayo, tanaw ko si Rafael. Nakatayo siya sa lobby, kunwari’y abala sa cellphone pero paminsan-minsan ay tumitingin sa direksyon ko. Hindi kami gaanong nag-usap kanina, pero pinakiusapan ko siyang ako na lang ang kakausap kay Darren. Nagkatinginan lang kami saglit.

Huminga ako nang malalim. “Darren…”

Itinaas niya ang tingin niya, may ngiti pa rin. “Bakit ang seryoso mo, Pierre? Smile ka naman dyan.”

Ngumiti ako nang tipid at napayuko sandali bago nagsalita. “Gusto kong magpasalamat sa lahat ng kabaitan mo. Sa pagtulong mo sa akin, sa tiwala mo, sa lahat ng pagkakataon na inintindi mo ako kahit hindi ko naman hinihingi.”

Tumahimik siya. Hindi sumagot. Tinitigan lang ako na parang hinihintay kung saan hahantong ang mga salitang ’yon.

“Pero Darren,” pagpapatuloy ko, “hindi ko kayang suklian ang nararamdaman mo. I’m sorry…” Nagulat ako sa bigat ng sariling boses ko. “Sinubukan kong buksan ulit ’yung puso ko noon, pero… wala pa rin. Hindi ko alam kung kailan ko kaya. O kung kaya ko pa ba noon.”

Isang mahabang sandali ng katahimikan ang lumipas sa amin. Tiningnan ko siya, nakangiti pa rin, pero ’yung mga mata niya, doon ko nakita ’yung sakit.

“Akala ko…” sabay hinga niya nang malalim, “akala ko baka puwede tayong dalawa. Well, atleast sinubukan ko. No regrets.”

“Pasensya na,” sabi ko na halos pabulong. “Hindi ko gustong paasahin ka. Alam kong unfair. Pero ayokong magsinungaling sa’yo.”

Tahimik niyang inilapag ang tablet sa mesa, pagkatapos ngumiti ulit. ’Yung ngiting pilit pero magaan. “Alam mo, Pierre,” sabi niya, “hindi mo kailangang humingi ng tawad sa pagmamahal na hindi mo kayang ibigay. Hindi mo kasalanan ’yon.”

Gusto kong maiyak sa sinabi niya.

“Pero,” dagdag niya, “kung ito ay tungkol sa pagre-resign mo…”

Saka ko lang iniabot ang envelope na kanina ko pa hawak. “Pasensya na. Kailangan ko talagang umalis.”

Kinuha niya ang sulat, pero imbes na buksan, inilapag niya lang. “Hindi ko tatanggapin ’to,” aniya. “Pierre, isa ka sa pinakamagaling kong staff. Ilang araw na lang, mare-regular ka na. Deserve mo ’yon. Hindi porket binasted mo ako, mawawala ang pagkilala ko sa’yo bilang mahusay na empleyado.”

Napangiti ako nang bahagya. “Salamat, Darren. Pero kailangan kong gawin ’to. Nakapagdesisyon na ako. May mga bagay akong kailangang ayusin. Hindi ko pwedeng takasan ulit. Buong-buo na ang desisyon ko. Sa tingin ko, ito na ang pinakamakabubuti… para sa ating lahat.” Tugon ko. Tumango siya bago nagsalita.

“Alam ba ’to ni Rafael?” tanong niya, ngunit umiling lang ako. Totoo namang hindi pa alam ni Rafael. Sasabihin ko sa kanya mamaya.

Tiningnan niya ako nang matagal, pagkatapos ay tumango. “So magreresign ka dahil aayusin mo ang sa inyo ni Rafael?” tanong niya nang diretsahan.

Hindi ako nakasagot agad. “Hindi mo kailangang magpaliwanag,” sabi niya sa dulo. “Pero sana, kung saan ka man papunta, sana doon mo mahanap ang totoong kapayapaan at kasiyahan na matagal mo nang hinahanap. Makakauwi ka na sa totoo mong tahanan, Pierre.”

At doon ako tuluyang napaiyak. Hindi ko napigilan.

“Salamat, Darren,” mahina kong sabi habang pinupunasan ang luha ko. “Salamat kasi kahit nasaktan ka, pinili mo pa ring maging mabuti sa akin. Napakabuti mong tao. May taong nakalaan para sa’yo, ipagdadasal ko iyon araw-araw.”

Tumayo siya, humakbang papalapit, at marahang hinawakan ang balikat ko. “Basta alagaan mo ang sarili mo, Pierre. At kung sakaling masaktan ka ulit, bumalik ka dito. Hindi dahil gusto kitang agawin… kundi dahil gusto kong malaman mong may lugar ka pa rin dito. Ako’ng bahala kay Rafael, bubugbugin ko siya kahit mas malaki ang katawan niya sa akin.”

Natawa ako sa sinabi niya. May ngiti na sa mga labi ko na may kasamang ginhawa. At sa gilid ng paningin ko, nakita ko si Rafael. Nakatayo pa rin sa malayo, parang hinihintay kung handa na akong lumapit sa kanya.

Habang pinagmamasdan ko siya, ramdam kong ito na ’yon. Ito na ang pagkakataon para pumili. At sa unang beses matapos ang mahabang panahon, hindi na ako tatakbo.

Ngayon, ako na ang lalapit. Hindi na bilang taong nagtatago, kundi bilang taong handa nang magmahal ulit. Kahit nasaktan pa noon at kahit masaktan man sa dulo. Uuwi na ako sa tahanan ko.

Kabanata 58

Memories

Tahimik ang paligid nang makarating kami sa Grotto. Ang parehong lugar kung saan halos gumuho ang mundo ko noon, pero ngayong bumabalik kami, iba na ang pakiramdam ko. Parang lahat ng sakit, ng luha, ng pagsisisi, unti-unting tinatangay ng hangin.

Magkatabi kaming naglakad ni Rafael papalapit sa rebulto. Tahimik lang siya, nakayuko, pero mahigpit ang hawak sa kamay ko. Ramdam ko ang init ng palad niya. Totoo, buo, parang sinasabi niyang hindi na niya bibitawan kailanman ang mga kamay ko.

Pagdating namin sa tapat ng Birhen, sabay kaming lumuhod. Walang salita, puro dasal ang aming isinalita. Sa isip ko, isa lang ang hinihiling ko, na sana, ito na ’yung simula ng panibagong kabanata naming dalawa ni Rafael. Mas totoo, mas payapa, at mas matatag.

Pagkatapos naming magdasal, marahan niya akong niyakap mula sa likod. Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa dibdib ko, mabilis pero alam kong totoo.

“Baby…” bulong niya sa tenga ko, sabay halik sa pisngi ko. “Salamat kasi bumalik ka. Binigyan mo pa ako ng isang pagkakataon.”

Ngumiti ako kahit nangingilid na ang luha. “Hindi naman talaga ako nawala, Rafael. Natakot lang ako.”

Hinawakan niya ang kamay ko, pagkatapos may isinuksok sa daliri ko. Napatigil ako. Nang tumingin ako, halos mapahawak ako sa dibdib ko sa gulat dahil kilalang-kilala ko ang singsing na isinuot niya sa akin.

“Dad… ito ’yung–”

Tumango siya bago pa ako makatapos magsalita. “Oo. ’Yung singsing na akala mong nawala noon sa playground.”

Hindi ako makapagsalita. Ang mga alaala ay biglang bumalik, ’yung araw na binigay niya ang singsing na ito noong birthday ko rito sa Boracay. Ang unang punta namin dito nang magkasama kaming dalawa. Maging nang maiwala ko ito noon matapos kong itapon ito sa playground sa aming subdivision. Akala ko nawala na ito. Akala ko, hindi ko na ito maisusuot muli.

“Hinanap kita noong unang araw na umalis ka,” patuloy ni Rafael. “Nagbakasakali ako na baka nasa playground ka lang. At doon ko ’to nakita. Hindi ko alam kung bakit imbes na ikaw, ito ang nahanap ko. Siguro kasi ang sabi ng tadhana… kailangan ko itong isuot muli sa’yo sa muli nating pagkikita. At dumating nga ang araw na ’to.”

Hindi ko na napigilan ang luha ko. Ipinakita niya rin ang kapares ng singsing na isinuot niya sa akin. Magkasama naming tinitigan ang aming mga daliri. Hindi ako makapaniwalang maisusuot ko muli ang isa sa pangako namin sa isa’t isa.

“Daddy…” mahina kong sabi. “Sana this time, kaya na natin ’tong ingatan.”

Ngumiti siya, ’yung ngiting unang minahal ko. Mapayapa at tapat.

“’Yan ’din sana ang gawin natin sa pagmamahalan natin, Baby,” sabi niya. “Hindi basta-basta itatapon. Hindi na natin hayaan na mawala ulit. Iingatan, aalagaan, at hindi babalewalain.”

Tumingin ako sa kanya, pagkatapos marahan kong hinawakan ang mukha niya.

“Pangako,” sabi ko. “Simula ngayon, kahit gaano kahirap, hindi na ako aalis. Hanggat hindi mo sinasabi, hinding-hindi ako aalis sa tabi mo.” Dagdag ko.

“Hinding-hindi na kita pababayaan. Ikaw lang, habambuhay. Mahal na mahal kita, Baby.” Aniya pagkatapos ay ngumiti siya sa akin at muli akong niyakap.

Sa gitna ng katahimikan ng Grotto, habang naririnig ko ang mahina niyang paghinga sa balikat ko, doon ko lang tuluyang naramdaman ang tunay na kapayapaan. Ito na talaga. Ito na sana.

Wala nang sakit, wala nang tanong. Ang natira na lang… pagmamahal na natutong magpatawad.

Naglakad kami pabalik ng hotel. Si Rafael sa tabi ko, tahimik lang, pero hindi na kami gaya kanina. Hindi na rin kami gaya ng dati. Walang salita, pero magkahawak ang kamay namin. Mahigpit na para bang sinasabi namin sa isa’t isa na hindi namin bibitawan ang isa’t isa anumang pagsubok ang ibato sa amin ng kapalaran.

Mainit ang palad niya. Matagal ko nang hindi naramdaman ’yon, pero ang totoo, hindi rin naman ’yon nawala sa alaala ko. Parang muscle memory na kahit ilang taon kang walang hinahawakan, kapag dumampi ulit ang kamay na dati mong tahanan, mararamdaman mo agad kung saan ka dapat humawak.

Tahimik lang kaming naglalakad sa pathway papunta sa lobby. Rinig ko pa ang hampas ng alon sa likod namin, at ang mga yabag naming sabay ang tunog. Pagdating namin sa loob, agad kong naramdaman ang mga tingin ng mga tao. Lalo na nang mapansin nilang magkahawak pa rin ang kamay namin ni Rafael.

Bibitawan ko sana ang kamay ni Rafael dahil nakakahiya, ngunit mas lalo niya lang hinigpitan ang hawak sa akin na para bang minamarkahan niyang sa kanya ako.

“Pierre…” tawag ng isa kong kasamahan, si Lani, na nasa front desk. “Sino ’yan?!” bulong niya sa iba.

Narinig ko pa ang isa, si Trish, na napahinga nang malakas. “Grabe, Pierre. Ang guwapo talaga ng daddy mo– este, jowa mo ba ’yan?” sabay tawa niya na parang kinikilig.

Napayuko ako, mabilis kong binitawan si Rafael, pero huli na. Nakatitig na silang lahat, parang may eksenang ayaw kong mapanood. Nakangiti si Rafael, ’yung tipong hindi alintana ang mga matang nakatingin sa amin. Niyakap niya ang bewang ko dahil nahihiya talaga akong magpahawak ng kamay sa kanya.

“Good evening,” bati pa niya sa mga kasamahan ko, kaswal, parang wala lang.

“Good evening po, Sir!” halos sabay-sabay na sagot ng mga kasamahan ko. Halata sa boses nila ang tuwa at kilig.

“I’m Pierre’s boyfriend. Since 3 years ago pa.” Ani Rafael na para bang proud na proud siya.

“Ay, akala ko pa naman may pag-asa ang manok ko.” Bulong ni Leo na siyang nakatanggap ng batok kay Mica.

Gusto kong matunaw sa kinatatayuan ko. Pero sa halip, napabuntong-hininga na lang ako.

“Guys,” mahinahon kong sabi. “Actually, aalis na ako. I already filed my resignation.”

Biglang natahimik ang lahat. “Resignation?!” halos sabay-sabay nilang tanong.

Ngumiti ako, pilit pero buo. “Oo. May aayusin lang akong mga bagay. Personal.” Saglit akong tumingin kay Rafael. “Pero balak ko na rin naman talagang hindi magtagal bilang empleyado.”

Tila nagulat sila, pero wala nang nagtanong pa. Si Mica lang ang lumapit at mahigpit akong niyakap. “Mamimiss ka namin, Pierre. Ikaw ’yung pinakamasipag sa amin. Sayang, hindi tayo babalik ng Maynila na magkakasama.”

Ngumiti ako, pero ramdam kong nanginginig ang labi ko. “Salamat. Mami-miss ko rin kayo.”

Pagkatapos noon, dumiretso kami ni Rafael sa kuwarto niya para mag-ayos. Hindi ko alam kung anong naghihintay sa Maynila, hindi ako sigurado kung tama ang desisyon ko. Kung tama bang sundan ulit ang taong minsang sumira sa’kin. Pero habang hawak ko ang kamay niya ngayon, habang ramdam kong totoo ang bawat pagpigil niya sa akin na bumitaw…

Parang gusto kong maniwala ulit.

Sa huling sandaling iyon, bago kami umalis, nilingon ko pa saglit ang hotel. Doon ko kasi natutunang bumangon. Doon ko rin natutunang magpatawad. Hindi lang sa iba, kundi sa sarili ko.

At ngayon, siguro oras na para simulan ulit ang kuwento naming dalawa.

Pagkasakay namin sa kotse matapos makalapag ng eroplano sa Maynila, ilang sandali muna kaming parehong tahimik. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang patak ng ulan sa windshield, at ang tunog ng makina na tila umaayon sa tibok ng puso kong hindi pa rin makapaniwala sa lahat ng nangyari.

Habang nakatingin ako sa labas, bigla kong narinig si Rafael.

“Sigurado ka na ba, Baby?” tanong niya, mahinahon pero ramdam kong may halong pag-aalala sa tono. “Iyong tungkol sa pagre-resign mo.”

Napangiti ako nang marahan, hindi ko alam kung dahil sa kaba o sa inis sa sarili ko. “Sigurado na ako.”

Ngumiti rin siya, pero ’yung ngiting may bahid ng lungkot. “Gusto ko lang siguraduhin na hindi mo ’to ginagawa dahil sa akin. Though kaya naman kitang buhayin. Pero kung balak mong bumalik sa pagtatrabaho, hindi kita pipigilan. Kahit kasama mo pa sa trabaho si Darren, magtitiwala ako sa’yo.”

Huminga ako nang malalim, saka tumingin sa kanya. “Hindi dahil sa’yo ’to, Rafael. Ginagawa ko ’to para sa sarili ko. Balak ko na noon pa na mag-manage ng negosyo. Ayokong sayangin ang natapos kong kurso.”

Tinitigan niya ako, at ilang segundo kaming walang imikan. Hanggang sa hindi ko mapigilan ang mapangiti nang bahagya.

“At saka…” dagdag ko, sabay kindat sa kanya. “Nandyan ka naman ’di ba? Buhayin mo na lang ako, ako na ang bahalang bumukaka. Kaya huwag ka masyadong mag-alala.”

Napatawa siya, ’yung tawang matagal ko nang hindi naririnig sa kanya. Malambing at totoo. “Aba, hindi ko tatanggihan ’yan. Gusto kong ako na lang talaga ang bumuhay at bumayo sa’yo araw-araw.”

“Talaga lang, ah. Kaya mo pa ba?” biro ko, pero hindi ko mapigilan ang munting tawa. “Pero seryoso, gusto ko talagang magpahinga na muna. May mga ipon naman ako, may plano. Hindi ako puwedeng habambuhay na empleyado.”

“Anong plano mo?” tanong niya, sabay tingin sa’kin habang humahawak pa rin sa manibela.

“Magnenegosyo,” sagot ko. “Matagal ko nang gustong subukan. Gusto kong magtayo ng maliit munang café siguro. Kapag kumita na at may sapat na pera na, malay mo hotel na ang sunod kong maipatayo. Gusto kong ako na mismo ang mag-manage. Ako na ang nagdedesisyon.”

Ngumiti si Rafael. “Bagay sa’yo iyan, Baby. Marunong kang makitungo sa tao, marunong kang makinig. At…” huminto siya saglit, parang nag-iisip ng tamang salita, “…marunong kang magmahal sa ginagawa mo. Hayaan mo, susuportahan kita sa gusto mong mangyari. Magkasama nating bubuuin ang mga pangarap mo.”

Natahimik ako. Sa dami ng beses na sinaktan ako ni Rafael noon, hindi ko alam kung bakit sa mga ganitong sandali, kaya pa rin niyang patatagin ang loob ko.

Tumingin ako sa kanya, nakangiti pero seryoso. “Sana nga, this time, tama na ang mga desisyon natin.”

Tumango siya, saka marahang hinawakan ang kamay ko. “Tama o mali, Pierre… basta magkasama ulit tayo, handa akong sumugal.”

Pagdating namin sa EDSA, tahimik lang ako sa biyahe. Nakatingin ako sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga ilaw ng siyudad na parang walang nagbago. Pero sa akin, mayroon. Parang noong bago ako umalis dito, sugatan pa ako. Ngayong bumalik ako ng Maynila, nabuo na muli ako.

Pagliko ng sasakyan, napansin ko na hindi kami papunta sa dati niyang condo. “Hindi ba dapat sa condo mo tayo?” tanong ko, sabay lingon sa kanya.

Ngumiti lang si Rafael. “Wala na ako doon.”

“Ha?!” Napataas ang kilay ko. “Anong ibig mong sabihin?”

“Binenta ko na iyon noon. Naaalala ko lang ang mga masakit na nangyari sa atin doon. Gusto ko nang magsimula ulit na kasama ka. Ibang buhay, ibang bahay.” Sagot niya.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Gulat, kaba, o tuwa. Hanggang sa huminto kami sa tapat ng isang bahay sa loob ng isang subdivision. Malaki, maaliwalas, at may malawak na hardin sa harapan. Hindi siya sobrang marangya, pero maganda. May pakiramdam ng isang tahanan.

Pagpasok ko, agad akong napatigil. Sa dingding ng sala, nakasabit ang mga larawan namin. Mga kuha pa noong bago ako umalis. Ang higit na kumuha ng atensyon ko ay ang larawan naming magkasama habang nakayakap siya sa likod ko at nakahalik sa aking pisngi.

“D-Daddy…” mahina kong sabi, halos hindi ko maituloy. “Akala ko… tinapon mo na lahat ng alaala natin.”

Lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang likod ko. “Hindi ko magagawang itapon ang alaala natin. Kahit nagalit ako noon nang walang basehan, kahit sinubukan mong kalimutan ako, hindi ko magagawang itapon ang alaala natin. Kasi kahit gaano man katagal ang panahon… ikaw pa rin ang uuwian ko, Baby. Ikaw lang ang minahal ko nang ganito.”

Napayuko ako. Tinitigan ko ang mga larawan namin, isa-isa, at pakiramdam ko bumabalik lahat ng taon na nawala at nasayang.

A/N

Hi! Gusto ko lang sabihin na ang mga characters na isinulat ko ay may mga flaws. Hindi sila perpekto. Nakakagawa sila ng mga bagay at desisyon na pinagsisisihan nila sa dulo, lalo na kapag mataas pa ang emosyon nila.

Si Pierre ay hindi bumalik kay Rafael dahil lang sa pagkamatay ni Cecil at ng baby. Ang nangyari ay naging turning point para sa kanya. Hindi siya bumalik para kalimutan ang nakaraan, kundi para ayusin ang mga nasira.

At tungkol naman kay Rafael , naiintindihan ko kung bakit marami sa inyo ang galit sa kanya. Oo, nasaktan niya si Pierre, at oo, marami siyang nagawang mali. Pero ang mahalagang bagay dito ay ang r

ealization niya. Na hindi palaging pride o takot ang dapat manaig kapag mahal mo ang isang tao. Huli man dumating, pero dumating pa rin ’yung pagkaintindi niya na ang pagmamahal ay hindi tungkol sa kontrol o pagtakbo sa mga pangako, kundi sa pagtanggap sa mga kamalian. Kahit masakit, kahit magulo, at kahit huli na.

Hindi ko sinulat sina Pierre at Rafael para maging ideal lovers. Sinulat ko sila para ipakita kung gaano kakomplikado ang pag-ibig kapag hinaluan ng takot, trauma, at mga maling desisyon. Sa dulo, pareho silang nagkamali, pero pareho rin silang natuto. Iyon ang totoong buhay. Aminin man natin, lahat tayo ay may mga maling nagawa sa ating partner. Lahat tayo ay deserve mabigyan ng second chance. At doon umiikot ang kwento.

Sa Epilogue, mababasa niyo ang POV ni Rafael. Mula umpisa, hanggang sa napagdaanan niya nang umalis at hinanap niya si Pierre. Saka natin siya husgahan kung deserve niya ang second chance o hindi kapag nabasa niyo na ang huling kabanata ng kuwentong ito.

By the way, ’yung Ibalon Norte na probinsiya na mababanggit dito, it’s a fictional province na mababanggit sa mga susunod kong kuwento. Stay tuned and stay horny. Eme

Kabanata 59

Love

Pagkatapos ng ilang araw ng pag-aayos sa bahay ni Rafael, tahimik lang kaming dalawa. Wala nang kailangang sabihin. Bawat galaw, bawat pagtiklop ng damit, bawat pagwalis ng alikabok, parang may kasamang pag-alis ng mga bakas ng nakalipas.

Nang matapos kami, napaupo si Rafael sa sahig, nakasandal sa dingding, at pinagpapawisan. “Masaya ka bang pinatawad mo ako at binigyan ng isa pang pagkakataon?” tanong niya habang pinagmamasdan ang mga kahon ng gamit na nakatabi sa sulok.

“Oo naman. Pero tingin ko, wala namang problema roon. Nagkamali ka noon, nagkamali rin ako noon. Walang perpektong relasyon. Ayoko nang sayangin ang panahon. Mahigit dalawang taon na tayong nagdusa at nasayang iyon.” matapat kong sabi, sabay punas ng pawis sa noo ko.

Tumahimik siya sandali. Pagkatapos, marahan niyang sinabi, “Hindi ko na sasayangin ang binigay mong pagkakataon. Araw-araw akong babawi sa nasayang nating panahon.”

Tumango ako sa kanya at ngumiti. Naaalala ko noong idinetalye niya sa akin ang mga pinagdaanan niya noong hinahanap niya ako. Matindi ang pinagdaanan ko noon, marami rin siyang kinaharap na pagsubok mahanap lang ako. Hindi ito paligsahan sa kung sino ang mas nasaktan at mas marami ang pinagdaanan. Ang taong humihingi o nagbibigay ng kapatawaran ay ang taong marunong magmahal.

Naaalala ko pa noong nagkaroon ng awayan ang mga magulang ko. Umiiyak ako noon dahil sa kanilang pagtatalo na hindi ko maintindihan. Hanggang sa nag-walk out ang ama ko noon. Tinanong ng batang ako si Mama.

“Mama, sino po ba dapat ang unang humingi o tumanggap ng tawad sa inyong dalawa para magbati na kayo?” inosente kong tanong.

“Anak, bata ka pa. Huwag mo masyadong iniisip ang mga problema ng mga matatanda.” Sagot niya. “Pero dahil curious ka at gusto mo talagang malaman ang sagot, ang taong dapat unang humingi o tumanggap ng kapatawaran… ay ang taong nagmamahal.”

Hindi ko maintindihan iyan noon. Pero habang naglalakbay kami ni Rafael papuntang probinsiya, roon ko unti-unting naunawaan ang lahat. Anim na oras na pagmamaneho patimog ng Maynila ang naging biyahe namin ni Rafael patungong Ibalon Norte. Ito ay isang probinsiya sa Timog ng Metro Manila.

May mga bundok, palayan, ilog, dagat at kalsadang paikot-ikot na tila sinusukat ang tiyaga naming dalawa. Parehong nakatingin kami sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga dumadaang punong niyog at lumang bahay na may nakasampay na mga kurtina sa veranda.

Minsan, napapatingin ako kay Rafael. Tahimik lang siya, pero ramdam kong may kung anong pinipigilan siya sa loob niya. May mga mata siyang tila hinahabol ang mga alaalang ayaw niya nang bumalik, pero ayaw din niyang tuluyang bitawan.

Pagdating namin sa Ibalon Norte, sinalubong kami ng hangin na may halong alat ng dagat at amoy ng bagong giling na palay. Ang mga kalabaw sa bukid, tila masayang naglalakad sa ilalim ng araw. Sa ’di kalayuan, tanaw ang dagat na kumikintab sa liwanag. Tahimik ang paligid, walang busina, walang cellphone signal, at walang ingay ng Maynila.

“Na-miss ko ’tong ganitong katahimikan,” sabi ko habang bumababa ng sasakyan.

Tumango siya at bahagyang ngumiti. “May property kami rito. Hayaan mo, kapag gusto mong huminga, puwedeng-puwede tayong pumunta rito.”

Dumiretso kami sa sementeryo. Dala-dala namin ang mga bulaklak at kandila para kay Cecil at sa anak ni Rafael. Tahimik lang kami habang nakatayo sa harap ng mga pangalan sa marmol.

Cecil A. Dela Cruz

Baby Rafael Jr.

Ang paligid ay napakapayapa. Tanging huni ng ibon at pagaspas ng hangin ang maririnig. Sa likod ng bawat paghinga ko, ramdam ko ang bigat na dahan-dahang bumababa sa balikat ni Rafael.

Matagal kaming hindi nagsalita. Hanggang sa siya na ang unang bumasag sa katahimikan.

“Pierre…” mahinahon niyang sabi na halos pabulong. “Naisip ko noon pa man… kung buhay man sila ni Cecil at ang anak namin, babalikan pa rin kita. Hahanapin pa rin kita saan mang sulok ng mundo. Hinding-hindi ako susuko.”

Napatingin ako sa kanya at nagulat. Pero sa mga mata niya, walang pagdududa, at puro katapatan.

“Hindi ko alam kung kailan ko na-realize ’to,” patuloy niya, “pero ikaw ang hindi ko kailanman tinigilang mahalin. Kahit anong pilit kong pinapaniwala ang sarili ko na kaya kong maging masaya sa’yo kahit may posibilidad na may kapiling ka ng iba, may parte sa akin na ikaw pa rin ang hanap. Umaasang tayo pa rin hanggang sa huli.”

Huminga siya nang malalim, at saka tuluyang bumigay ang boses niya.

“Nagsisisi ako, Pierre. Lahat ng salitang binato ko sa’yo noon… lahat ng paninisi. Hindi ko naisip kung gaano kasakit ’yung mga salitang binitawan ko noon.” Napayuko siya, mariing pinipigilan ang luha. “Hindi kita man lang pinakinggan. Hindi ko inintindi kung gaano ka nasaktan sapagkat ang tanging naisip ko noong mga panahong iyon ay ang sariling kong pag-aalala. Hindi man lang ako nakahingi ng tawad sa naging reaksyon ko nang maospital si Cecil at muntik nang makunan noon. Akala ko kasi, makakasama pa kita kinabukasan, may bukas pa para suyuin ka.”

Tahimik akong nakinig. Walang salita, pero bawat linya ng mukha niya, bawat pagbitaw ng tinig niya, ramdam kong totoo ang pagsisisi niya.

Ganoon talaga ang buhay. Kaya hanggat kasama natin ang mga mahal natin sa buhay, sabihin natin ang mga gusto nating sabihin habang sila ay kapiling pa natin. Hindi natin alam kung ano ang naghihintay sa bukas.

“Alam kong walang kapatawaran ang ginawa ko,” dugtong niya, “pero gusto kong marinig mo… na nagsisisi ako. Hindi dahil gusto kong maghugas-kamay sa’yo, kundi dahil gusto kong maitama ang mga mali ko sa taong minahal ko nang totoo.”

Doon ko siya tinapik sa balikat, saka marahang hinawakan ang kamay niya.

“Rafael,” sabi ko, “hindi mo kailangang sisihin nang matagal ang sarili mo sa nangyari sa nakaraan, tapos na iyon, wala na tayong magagawa pa roon. Minsan, sapat na ’yung tinatanggap mo na hindi mo na kayang baguhin ang nakalipas. Marami pa tayong panahon ngayon at sa hinaharap. Doon mo patunayang deserve mo ng ikalawang pagkakataon… deserve natin ng ikalawang tiyansa.”

Tumango siya, marahan, habang pinupunasan ang luha sa ilalim ng mga mata.

“Salamat, Pierre,” bulong niya. “Dahil kahit anong sakit ang ibinigay ko sa’yo, nandito ka pa rin sa tabi ko.”

“Mahal kita,” sagot ko, “gusto kong maramdaman mo… na hindi ka na mag-iisa.”

Ngumiti siya, ’yung ngiting may halong lungkot at pasasalamat. Hinaplos niya ang lapida at mahina niyang sinabi, “Cecil, salamat. Hindi ko man nasabi noon, pero salamat dahil naging tulay ka para maging mas matatag kami ni Pierre ngayon. Patawad dahil hindi ko nasuklian ang pagmamahal na gusto mo, kung bakit umasa ka sa akin. Salamat dahil kahit sa maikling panahon, inalagaan mo ang anak ko. Salamat sa sakripisyo mo.” Tahimik lang ako at hinayaan ko siyang kausapin si Cecil. Hinayaan kong ilabas niya lahat ng hindi niya nasabi noon.

Bumaling naman siya sa puntod ng kanyang anak na katabi lang ni Cecil. Tumahimik si Rafael nang ilang sandali, parang pinipilit hanapin ang boses sa pagitan ng hikbi at hangin. Dahan-dahan siyang lumuhod, inilapat ang palad sa malamig na marmol ng lapida ng kanyang anak.

“A-Anak…” mahina niyang sabi na halos pabulong, na baka marinig ng hangin at tangayin palayo ang kanyang mensahe. “H-Hindi man lang kita nasilayan nang matagal. Hindi ko narinig ang iyak mo. Hindi ko man lang nahawakan ang mga daliri mong maliit.”

Napasinghap ako. Hindi ko alam kung hihinga ba ako o mananatili lang sa katahimikan. Sa bawat salitang binibitawan niya, ramdam ko ang bigat ng taon ng pagtitiis at paghihirap niya. Lumandas nang tahimik sa aking pisngi ang mga luha ko.

“Alam mo ba, araw-araw kitang iniisip?” patuloy niya, pilit ang ngiti sa pagitan ng luha. “Tuwing nakaririnig ako ng batang tumatawa, naiisip ko, ’gano’n din kaya kalakas ’yung tawa mo kung nabuhay ka? Tuwing nakakakita ako ng batang yakap-yakap ng tatay niya, naiisip ko, ’kaya ko rin sanang gawin ‘yan… kung nabuhay ka lang sana.’”

Hindi ko na napigilang mapaluha. Tumingala siya, pinunasan ang luha gamit ang likod ng kamay, pero tuloy-tuloy pa rin ito. “Anak, sana mapatawad mo si Papa. Baka kaya ka nawala ay dahil sa hindi pa ako lubos na naging handa. Baka hindi naging sapat ang pag-aalaga ko sa’yo. Baka naging masama akong tao kaya hindi kita deserved.”

Suminghot siya bago nagpatuloy. “Anak, alam kong naririnig mo na si Papa Pierre mo noon pero hayaan mong ipakilala ko siya sa’yo. Alam kong sinaktan ko siya noon pero anak… nandito siya ngayon sa tabi ko. Hindi na ako mag-isa.”

Doon siya lumingon sa akin, puno ng luha ang mga mata. “Nandito siya. Hindi niya ako iniwan nang tuluyan. Siya ’yung kinukuwento ko sa’yo palagi na mahal na mahal ko.” Sabi niya na nakapagpasinghot sa akin. “Kung nasaan ka man, gusto kong malaman mong dahil sa kanya, natuto ulit akong lumaban. Natuto akong humingi ng tawad. Natuto akong magpatuloy sa buhay kahit masakit na.”

Lumapit ako, hindi ko na kayang tingnan na mag-isa niyang binubuhos ang sakit na matagal niyang tinago. Lumuhod ako sa tabi niya, at marahan kong hinawakan ang balikat niya.

“Rafael…” bulong ko, pero hindi ko naituloy.

Napayuko siya, at huminga nang malalim, parang sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, hinayaan na niyang pakawalan ang lahat. “Kung naririnig mo ako, anak,” mahinang sabi niya, “sana alam mong mahal kita, kahit wala ka na sa mundo. At sana, pag nagkita tayo balang araw, yakapin mo ako. Kasi simula ngayon, hindi ko na hahayaang mawala pa ang mga taong mahal ko.”

At doon, habang tahimik na bumabagsak ang luha ni Rafael sa lapida ng anak niya, naramdaman kong parang may kumirot sa puso ko. Hindi lang dahil sa awa, kundi dahil sa pagmamahal. Ang lalaking minahal ko noon, ’yung nagkamali, nilisan ko, at bumalik sa akin ngayon, nakikita kong handang humingi ng kapatawaran sa mga taong mahal niya. Hindi takot na ipakita ang kanyang kahinaan. Hindi na siya ang taong nagtulak sa akin palayo, kundi ang ama at lalaking natutong lumuhod para sa pag-ibig at kapatawaran.

At habang mahigpit kong hinahawakan ang kamay niya, tahimik akong nagdasal sa sarili ko. Lord, sana mapatawad na rin niya ang sarili niya.

At ngayon, habang pinagmamasdan ko si Rafael na nakaluhod sa harap ng puntod ng kanyang anak, bigla kong naalala ang tanong na ’yon at ang sagot ni Mama.

“Ang taong dapat unang humingi o tumanggap ng kapatawaran… ay ang taong nagmamahal.”

Noon, hindi ko talaga naintindihan ang ibig niyang sabihin. Akala ko, kapag nakagawa ka ng kasalanan sa taong mahal mo, ikaw ang unang dapat humingi ng tawad. Pero ngayong naririnig ko si Rafael na nagsusumamo ng kapatawaran, ngayon ko lang naintindihan kung gaano kabigat ang magmahal nang totoo.

Dahil ang totoong pagmamahal, marunong yumuko. Marunong umamin na nagkamali siya. Marunong magpakumbaba kahit alam niyang wala siyang ginawang mali. Marunong magsalita at makinig para sa kabutihan nilang dalawa.

At doon ko rin napagtanto… ako rin pala. Ako rin ay kailangang humingi ng tawad sa sarili. Hindi dahil ako ay nagkasala sa iba, kundi dahil ako ay nagmamahal pa rin, kahit ilang beses na akong nasaktan ng taong nasa harap ko ngayon.

Habang pinupunasan ni Rafael ang luha sa pisngi niya, tahimik akong napangiti, kahit ramdam kong mabigat ang dibdib ko. Dahil sa bawat luha niya, parang sinasagot niya ang tanong na matagal kong kinimkim mula pagkabata.

Sino nga ba dapat ang unang humingi o tumanggap ng kapatawaran?

Ngayon alam ko na. Ang taong nagmamahal talaga, tama si mama. Ang nagmamahal… siya ang unang lumalambot, unang lumuluhod, unang tumatanggap ng sakit, pero siya rin ang unang natutong magpatawad at humingi ng tawad.

At habang hinahawakan ko ang balikat ni Rafael, hindi ko alam kung para ba sa kanya ang yakap na gusto kong ibigay, o para sa sarili kong matagal ding naghintay ng ganitong katotohanan. Mahal namin ang isa’t isa kaya natuto kaming humingi at tumanggap ng kapatawaran.

Pagkapasok pa lang namin sa ancestral house nina Rafael dito sa Ibalon Norte, ramdam ko agad ang gaan ng pakiramdam naming dalawa. Para bang nahugot ang tinik sa aming mga dibdib na matagal na nakatarak at nagpapahirap sa aming dalawa.

Amoy kahoy, luma, at mahina lang ang ilaw mula sa mga bintanang may kurtinang kulay kremang medyo kupas na sa kanilang bahay. Para bang bawat sulok ng bahay ay may kuwento na nais sabihin. Parte ng maunlad na kasaysayan ng kanilang pamilya.

“Rafael! Ikaw nga!” halos mapasigaw si Aling Lagring, ang matagal nang caretaker ng pamilya nila. Niyakap niya si Rafael na parang anak na matagal na niyang hindi nakita. Ako naman, nakatayo lang sa gilid at pilit ngumiti sa matanda.

“Ay, ikaw siguro si Pierre,” sabi niya nang mapansin ako. “Naku, ang dami kong narinig na kuwento tungkol sa’yo noon dito kay Rafael. Masaya akong magkasama na kayo ngayon.” Dagdag ni Aling Lagring.

Hindi ko alam kung dapat akong ngumiti o mahiya. Noon . Iyon agad ang salitang tumama sa’kin. Ibig sabihin, matagal na niya akong naikukwento kay Aling Lagring at mukhang alam nito kung ano ang mayroon sa amin ni Rafael.

“Halika, hijo, pasok kayo. Nilinisan ko na ’yung kuwarto sa itaas, parang naramdaman kong may darating talaga. Buti na lang!” masigla niyang paanyaya.

Napatingin ako kay Rafael. Ngumiti lang siya, ’yung tipong simple pero may halong kirot. “Salamat, ’Nay Lagring,” sagot niya.

Pagpasok namin, nakita ko ang mga lumang larawan sa dingding. Mga larawan ni Rafael noong bata pa, kasama ang pamilya niya. Nasa USA na naka-based ang mga magulang at kapatid ni Rafael at siya na lang ang natira rito sa Pinas.

Sa mga sumunod na araw, doon muna kami tumuloy habang inaayos ko ang plano ko para sa café. Ang totoo, gusto ko lang magpahinga malayo sa Maynila, sa gulo ng isip ko, at minsan, kahit sa sarili kong mga tanong. Pero sa panahong ’yon, mas nakita ko kung gaano unti-unting nagbago si Rafael.

Hindi na siya ’yung lalaking minsan ay mainit ang ulo lalo na sa iba. Dati, maliit lang na pagkakamali, parang kailangang magpaliwanag ka kaagad. Pero ngayon, kapag may hindi ako nagawa, ngingiti lang siya at pakakalmahin ang sarili.

Minsan, napalakas ako ng apoy sa kalan at muntikan nang masunog ang bahay. Pero imbes na magalit at manisi, tinulungan niya akong apulahin ang apoy at tinanong kung okay lang ba ako. Mas nag-alala siya sa kalagayan ko kaysa sa kanilang bahay na pamana pa ng kanilang ninuno.

“Baby, be careful next time, ah. Baka mapahamak ka.” Mahinahong sabi niya. “Patingin nga ako ng kamay mo.” Dagdag niya habang sinusuri ang mga kamay ko.

Napatingin ako sa kanya. Sa maliit na bagay na ito, nakita kong hindi na siya basta-basta maninisi. Hindi niya ako isasantabi dahil sa taas ng kanyang emosyon. Hindi niya na ako basta-basta sasaktan. Uunawain niya ako at iingatan.

Kapag abala ako sa mga plano para sa café tulad ng paghahanap ng mga suppliers, sketches ng interior, cost estimates, palagi siyang nandyan. Tahimik lang, minsan maghahain ng kape o maglalagay ng biscuit sa tabi ko.

“Hindi mo kailangang tapusin iyan lahat ngayong gabi,” sabi niya minsan, habang hinahaplos ang balikat at buhok ko. “Take your time, Baby. Kaya mo iyan.”

“Daddy,” sabi ko isang gabi habang pareho kaming nasa veranda, tanaw ang dagat sa malayo, “Salamat ha. Sa lahat.”

“Wala ’yon,” sagot niya. “Gusto kong bumawi. Gusto kong maramdaman mong kaya kong sumuporta sa gusto mo. Sa magpapasaya sa’yo.” Niyakap niya ako sa aking likod.

“By the way, kung kailangan mo ng investor, puwede akong mag-finance sa itatayo mong negosyo.” dagdag niya.

Ngumiti ako, pero umiling. “Salamat, pero gusto kong simulan ’to sa sarili kong paa. Gusto kong tuparin ang pangarap ko nang walang tulong ng iba…” lumingon ako sa kanya. “alam kong dapat magkasama tayo sa pagtupad ng pangarap ng isa’t isa. Pero gusto kong maging proud ka sa akin dahil kinaya ko ’tong buuin.”

Tumahimik siya sandali, pagkatapos ay marahang tumango. “Sige. Pero kung sakaling kailangan mo ng tulong, nasa tabi mo lang ako, Baby.”

Hindi ko alam kung saan kami patungo. Pero alam ko, sa pagkakataong ito… hindi na ako takot. Dahil kung dati, iisa lang ang kailangang humingi ng tawad, ngayon, pareho na kaming marunong humingi at magpatawad. Hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto at patuloy pa kaming magmamahal sa isa’t isa.

Kabanata 60

Enchanted

Madalas akong maagang magising para magplano ng mga kailangan sa café. Pagbaba ko sa kusina, naamoy ko agad ang kape. Amoy brewed coffee na may halong cinnamon at vanilla, paborito ko. Paglingon ko, nandoon si Rafael, suot ang lumang apron na halatang hiniram pa sa caretaker nila. Iyon lang ang suot niya sa pang-itaas na pinaresan ng kanyang manipis na boxer shorts kaya kitang-kita ang maskulado niyang katawan. Ang sarap namang gumising kapag ganito ang makikita mo.

“Good morning, Baby.” bati niya, sabay abot ng tasa sa akin. Niyakap niya ako at hinalikan sa aking labi matapos ko itong ilapag sa mesa.

“Anong mayroon?” tanong ko.

“Wala naman. Bukas pala may pupuntahan tayo, mag-prepare tayo mamaya. Secret muna kung saan!” sabi niya sabay ngiti sa akin.

Napangiti rin ako, kahit anong pilit kong itago ang excitement. Bakit ba parang ang simple lang naman ng ginagawa niya, pero ang lakas tumibok ng puso ko? At saan kaya kami pupunta? Ang daming pakulo ng lalaking ’to ah.

Pagsapit ng tanghalian, abala ako sa muling pag-sketch ng interior ng itatayo kong cafe. Naka-sando lang ako, pawis na pawis, at gutom na gutom na. Bigla na lang may sumulpot sa gilid ko. Si Rafael, bitbit ang tray na may dalawang plato ng sinigang at kanin.

“Alam kong hindi ka pa kumakain. Lunch muna tayo, Baby.” sabi niya.

“Dad, abala ako. Mamaya na, please.” Tanggi ko sa kanya dahil ganap na ganap ako sa pagguhit.

“Hindi. Dito na tayo kumain, para wala kang dahilan. Makapag-aantay ang trabaho, pero ang pagkain, masamang pinag-aantay. Baka magkasakit ka niyan sa ginagawa mo, huwag kang magpalipas ng gutom.” Pangaral niya sabay upo niya sa tabi ko.

Napailing ako pero napangiti rin. “Subuan mo na lang ako, Daddy… please?” pa-cute ko sa kanya. Napahinga na lang siya nang malalim at pinagbigyan din ang gusto ko.

“Sige na nga. Basta damihan mo ang pagsubo, ah. Pasalamat ka, Baby kita.” sagot niya sa akin at sinimulan na akong subuan habang may tinatapos ako.

Sa gitna ng araw, pawis, at maasim na amoy ng sinigang, naramdaman kong hindi lang asim ng sinigang ang nagpapakilig sa akin. Maging ang mga kilos ni Rafael sa akin ay nakapagdagdag kilig sa akin.

Pagsapit ng gabi, habang nagpapahinga kami sa veranda, bigla siyang nagsabing, “Tara, labas tayo sandali.”

Sumunod naman ako sa kanya, at pagdating sa hardin, nagulat ako nang buksan niya ang switch. Nakasabit ang mga maliit na bumbilya sa mga puno at may nakaset-up na mesa na may mga pagkain na parang mini café ang eksena.

“Tsaraaan!” sigaw niya. “Practice lang ng ambiance ng café mo. Ginawa ko ’to kanina habang busy ka.” Dagdag niya.

“Ang effort mo naman,” sabi ko. “Parang may gagawin ka yatang kasalanan, ah?” huli ko sa kanya.

“Wala, ah! Good boy na ’to.” Bara niya sa akin.

Pinaupo niya ako sa mesa at nagsimula kaming kumain. Pasta, chicken wings, at wine ang kanyang hinanda. Na-appreciate ko ang effort niya dahil siya mismo ang nagluto nito kanina. Nagulat ako nang may inabot siya sa aking bulaklak na itinago niya pala sa gilid.

“Para saan ’to?” tanong ko habang hindi mapigilan ang pamumula ng mukha.

“Lavender,” sabi niya. “Sabi ng florist, pampakalma raw ’to. Para kapag na-stress ka sa pag-iisip ng café mo, may malalanghap kang dahilan para ngumiti at kumalma.”

Tumingin ako sa kanya, at siya naman, nakangiti lang, parang walang inaasahang kapalit mula sa akin. Hindi ako makasagot, kaya tinakpan ko na lang ng tawa ang lahat.

“Ang sweet naman ni Daddy. Mukhang may kapalit ’to ah.” sabi ko sa kanya.

“Puwede naman,” sagot niya sabay kindat sa akin. “Pero bukas na lang, napagod ako sa mga ginawa ko ngayong araw.” Dagdag niya na siyang nakapagpatawa sa amin nang malakas. Tinukso ko pa siya na matanda na talaga siya.

Nang matapos kaming kumain, may awitin si Taylor Swift na mabagal sa radyo na pumailanlang sa aming paligid. Bigla siyang lumapit sa akin at hinila niya ang mga kamay ko.

“May I take this dance?” tanong niya.

“Daddy, anong ginagawa mo?” tanong ko habang natatawa na. “Parang tanga ’to.”

“Huwag ka nang KJ. Para kumpleto na ang araw natin, sayaw tayo… please?” Aya niya.

“Ha? Hindi ako marunong–”

Pero bago ko pa matapos, itinapat na niya ang kamay niya sa bewang ko, marahan, at walang puwersa.

Dahan-dahan kaming umikot sa ilalim ng dilaw na buwan, habang ang tanging maririnig ay ang tunog ng mga kuliglig sa paligid.

This night is sparkling, don’t you let it go I’m wonderstruck, blushing all the way home I’ll spend forever wondering if you knew That this night is flawless, don’t you let it go I’m wonderstruck, dancing around all alone I’ll spend forever wondering if you knew I was enchanted to meet you

Napatitig ako sa mga mata ni Rafael. Tinapatan niya ang titig na ginawa ko sa kanya. At pagkatapos, isinandal niya ang kanyang noo sa aking noo. Ngumiti siya nang napakatamis habang nakatitig sa aking mga mata. Halos matunaw ako sa sobrang kilig na nararamdaman.

Please don’t be in love with someone else Please don’t have somebody waiting on you Please don’t be in love with someone else Please don’t have somebody waiting on you

Sana nga, tulad ng nakasaad sa kanta. Hindi ka na sana pa umibig sa iba, Rafael. Kung mangyari man iyan, hindi ko na alam kung iibig pa ba ako sa iba. Dahil alam ng puso ko, sa kabila man ng agwat ng ating edad, ikaw lang ang hinahanap ng puso kong ito.

This night is sparkling, don’t you let it go I’m wonderstruck, blushing all the way home I’ll spend forever wondering if you knew This night is flawless, don’t you let it go I’m wonderstruck, dancing around all alone I’ll spend forever wondering if you knew I was enchanted to meet you

Please don’t be in love with someone else Please don’t have somebody waiting on you

Habang patuloy kaming sumasayaw, ramdam ko ang tibok ng puso ni Rafael na sumasabay sa mabagal na tugtog. Parang bawat pintig ay sinasabi ang mga salitang matagal kong gustong marinig. Hindi ko alam kung anong mahika ang mayroon sa gabing ’yon pero pakiramdam ko, bumagal ang mundo para lang sa amin.

Dati, ang ganitong mga sandali ay parang pangarap na lang sa akin. Noon, siya ang laging tumatalikod, ako ’yung laging naghihintay sa isang tabi. Pero ngayong nakayakap siya nang ganito kalapit sa akin, tila lahat ng sakit na natira ay unti-unting tinatangay ng hangin.

“Baby…” mahina niyang tawag, halos pabulong lang.

“Hmmm?”

“Thank you.”

Napakunot ang noo ko. “Para saan?”

“Sa pagbibigay mo sa’kin ng pagkakataon. Sa pagtanggap mo ulit sa taong minsan mong sinukuan.”

Hindi ako nakasagot agad. Gusto kong sabihin na hindi naging madali. Na ilang gabi rin akong umiiyak, nagtatampo sa tadhana, nagtatanong kung bakit kailangang siya pa ang taong minahal ko. Pero sa halip, napahigpit na lang ako ng yakap sa kanya.

Ang init ng kamay niya sa likod ko, ang mahinang hinga niya sa tuktok ng ulo ko, sapat na para maramdaman kong totoo na ang lahat ng ’to. Hindi na ito alaala lang. Hindi na rin ito panaginip lang.

Kung dati, ang bawat titig niya ay parang suntok sa puso ko, ngayon, isa na itong paghilom. Ang dating lalaking nagpaulan ng sakit, ngayon siya rin ang payong na nagbibigay sakin ng kanlungan.

Napapikit ako.

“Daddy…” bulong ko.

“Hmmm?”

“Wala. Gusto ko lang sabihing… ang suwerte ko.”

“Nah,” ngumiti siya, saka marahang ikinulong ako sa bisig niya. “Ako ’tong mas suwerte. Kasi binigyan mo pa ’ko ng pagkakataong itama ’yung dati kong mali. Tinanggap mo lahat ng mga imperfections ko. Tinanggap mo kung sino ako.”

At doon ko naramdaman ang mga luhang hindi ko na pinigilan. Hindi ’to luha ng pait, kundi ng kapayapaan. Luha ng pusong minsang durog, pero ngayon ay marunong nang maniwala ulit.

“Mahal na mahal kita, Baby.” Bulong niya sa tenga ko.

Isinandal ko ang ulo ko sa dibdib niya. Ramdam ko ang pagtaas-baba ng kanyang paghinga, ang init ng kanyang balat sa malamig na simoy ng gabi.

Nang inangat ko ang aking mukha, hinalikan ko ang kanyang labi. Sa paghalik kong iyon, ipinadama ko sa kanya ang tugon ko sa kanya na mahal na mahal ko rin siya.

At sa katahimikan ng gabing ’yon, isang bagay lang ang malinaw sa isip naming dalawa. Kung ito man ang simula ng panibagong pahina ng aming kuwento, sana wala na itong katapusan.

Kinabukasan, pumunta nga kami sa supresang lugar na gustong ipakita sa akin ni Rafael. Hindi ko alam kung paano niya nahanap ang lugar na ’yon. Ayon kay Rafael, Tinago Falls daw ang pangalan ng lugar na pupuntahan namin. Halos isa’t kalahati rin ang aming nilakad sa gubat marating lamang ang lugar na ito.

Pagdating namin, parang bumalik kami sa ibang panahon. Walang signal, walang maingay na sasakyan, walang mga tindang souvenir. Tanging kaluskos ng mga dahon at lagaslas ng tubig mula sa talon ang aming naririnig. Wala ring katao-tao kaya tama lang ang pangalan nito na para bang itinago ang ganda sa ibang mga tao.

Ang hangin rito ay malamig at mabango, may halong amoy ng lumot at kahoy. Ang tubig na bumabagsak sa talon ay napakalinaw na umaagos sa ilog.

“A-Ang g-ganda… wow!” mahina kong sabi habang manghang-mangha sa nakikita ko.

“’Di ba?” ngumiti siya. “Secret place namin ito noong bata pa kami. Konti lang ang may alam nito.”

Napatango ako sa kanya. “Kaya pala tayo lang ang tao rito.”

“Syempre, kaya rito kita dinala. Para solong-solo kita.” balik niya, sabay kindat at tawa sa akin. Buti na lang handa ako, hindi niya alam iyon.

Naglatag siya ng banig at inayos niya ang maliit na basket na may lamang pagkain. May mga sandwich, prutas, at iced tea na siya pa raw mismo ang naghalo. Habang kumakain kami, nagkuwentuhan lang kami ng kung anu-ano. Madalas, puro pang-aasar at panghahamon lang ni Rafael kung kaya ko pa bang papasukin siya sa aking kuweba.

Pagkatapos naming kumain, nagyaya siyang maligo.

“Dad, malamig,” sabi ko, pero natawa lang siya sa akin.

“Sa simula lang ’yan malamig. Pero masasanay ka rin.” Paliwanag niya. “Huwag kang mag-alala, paiinitin kita.” Dagdag niya na nakapagpapula ng mukha ko.

At bago pa ako makatanggi, sinabuyan na niya ako ng tubig, sabay tawa. “Daddy!”

Naghabulan kami sa mababaw na bahagi ng ilog, nagsabuyan ng tubig, at sa bawat tawa niya, pakiramdam ko, nabubura ang mga latak ng sakit na iniwan ng mga taon. Nang mapagod kami, naupo kami sa inilatag niyang banig. Basang-basa ang buhok niya, kumikintab sa ilalim ng araw ang kanyang maskuladong katawan. Ang bitak ng kanyang abs at biceps ay hulmang hulma dahil brief lang ang suot-suot niya.

Tahimik lang kami. Tanging tunog lang ng talon ang naririnig sa aming paligid.

“Na-miss ko ’to,” bulong niya.

“Ang maligo sa falls?” tanong ko.

“Hindi. ’Yung marinig kang masayang tumatawa,” sagot niya. “Yung makita kang hindi lumuluha.” Hindi ako agad nakasagot. Tumingin lang ako sa kanya, at sa pagitan naming dalawa, may kakaibang katahimikan. Hindi awkward, kundi mapayapa. ’Yung klase ng katahimikan na hindi mo gustong sirain.

Nagulat ako nang unti-unting lumapit ang mukha ni Rafael. Masuyo niyang hinalikan ang aking labi. Dahan-dahan niya itong ginawa na para bang sinusulit niya ang bawat saglit na mayroon kami.

Dahan-dahan akong inihiga ni Rafael sa banig na nakapatong sa damuhan. Ang kanyang mga kamay ay naglakbay sa aking katawan. Hinubad niya ang suot kong shirt, hinimas ang aking dibdib. Ang kanyang mga daliri ay naglalaro sa dalawa kong utong na naging mas matigas pa sa bawat haplos ng kanyang mga daliri.

“Ang ganda mo, Baby. Ang sarap mong hawakan,” bulong niya habang ang kanyang bibig ay bumaba at dinilaan ang utong ko.

Habang ang kanyang dila ay paikot-ikot na binabasa ang paligid ng utong ko, nakagagawa ito ng tunog na mas lalong nakapagpainit sa akin. Ramdam ko ang init ng bibig niya, ang kanyang dila ay nagiging mas agresibo, kinagat niya nang marahan ang utong ko, at ako naman ay umungol nang malakas.

Napaarko ang aking katawan sa sarap na tinatamasa ko. “D-Daddy… ahhhh… ang sarap niyan,” hingal ko, ang aking mga kamay ay hinimas ang kanyang buhok.

Bumaba pa ang halik ni Rafael sa akin, hinubad niya ang shorts ko at hinimas ang aking ari na nakatayo na rin. Hinimas niya ito nang marahan habang ang kanyang daliri ay naglalaro sa ulo nito.

“Gusto mo ba ’to, Baby?” tanong niya nang mapangahas.

Tumango ako, ang aking mga mata ay napapikit nang mababaw sa sarap. Inilabas ni Rafael ang isang maliit na bote ng lubricant mula sa kanyang bag. Ibinuhos niya ang lube sa aking burat at idinikit niya rin ang kanyang daliri sa butas ko. Naglalaro sa paligid ng butas ko ang kanyang malaking daliri bago niya ito ipinasok nang dahan-dahan.

“Relax, Baby. Ako’ng bahala sa’yo,” sabi niya. Ang daliri niya ay unti-unting pumasok, naglalakbay sa loob ko.

Dalawang taon mahigit na rin ang huli kong kantot mula sa kanya. Mula nang kami ay maghiwalay, wala akong ibang lalaking pinapasok sa akin kaya alam kong mahihirapan akong muli na papasukin ang kanyang burat.

Napakapit ako sa banig nang masanggi ni Rafael ang prostate ko. “Ahh! Daddy… doon… yes!” ungol ko nang malakas.

Mula sa isa, naging dalawa, hanggang sa naging tatlo ang daliring ipinasok niya sa akin. Doble ang sarap na nararanasan ko dahil kasabay ng pag-finger niya sa akin ay ang pagjakol niya sa burat ko. Para bang habang may kumakantot sa akin ay may kinakantot din ang burat ko.

Ang tunog na nabubuo habang ang daliri niya ay umuulos sa burat at butas ko, ay nakapagpadagdag ng libog sa akin. Ang sakit ay nagiging sarap, ang dalawang taon na paghihintay ay naging sulit sa bawat galaw niya. Naramdaman kong nabatak ang butas ko, naghahanda ito para sa kanyang dambuhalang ari.

“Ang sikip mo, Baby. Ang sarap mong pasukin nito,” ungol niya.

Pero hindi ako makapapayag na ako lang ang masasarapan. Tumayo ako mula sa pagkakahiga at si Rafael naman ang pinaupo ko sa banig. Isinandal niya ang kanyang dalawang kamay sa kanyang likuran para hindi siya tuluyang mapahiga. Lumuhod ako sa pagitan ng kanyang hita habang dahan-dahang dumadapa.

Tumingala ako sa kanya, ngumiti nang pilyo at pagkatapos ay isinubo ko ang burat niya nang dahan-dahan. Mainit, mabigat sa bibig, at ang bango ng burat niya kahit na galing kami sa mahabang paglalakad. Amoy ang pawis sa kanyang ari at katawan ngunit hindi ito masangsang. Nagpadagdag ito ng barakong amoy ni Rafael na siyang nagpataas lalo ng libog ko sa kanya.

“Ahhh… f-fuck…” ungol niya habang napakapit sa ulo ko.

“Shiiiit, Baby… ganyan nga… sige pa… na-miss ko ’to.” Ani niya. Mas lalo kong binilisan ang pagchupa sa kanya na may tunog pa sa bawat paglabas-masok nito sa bibig ko. Sagaran ko itong inilabas-masok sa aking bibig na tila bang naaalala pa nito kung paano chupain ang kanyang burat.

Slrk! Slrk! Slrk!

Naghalo ang laway ko sa katawan niya at halos mabaliw siya sa sarap.

“P-Puta, Baby! Malapit na ’ko agad… ang galing mo talagang chumupa!” babala niya ngunit hindi ako tumigil.

Sinapo ko pa ang bayag niya at jinakol nang bahagya habang sinusubo siya nang mas malalim. Ilang segundo lang nang maramdaman kong malapit na siya, itinigil ko ang pagchupa sa kanya. Iniluwa ko ang burat niya habang siya naman ay may pagtatanong sa mukha kung bakit ko itinigil ang pagsubo sa kanyang malaking burat.

Napahinga siya nang malalim at pawis na pawis, bitin na bitin sa ginawa ko. “Tangina, Baby… ngayon na nga lang ulet, bibitinin mo pa ba ako?”

Natawa ako nang bahagya sa reaksyon niya. Tumayo ako at pinunasan ang bibig ko gamit ang mga daliri ko. Hinalikan ko siya sa pisngi niya.

“Sinabi ko naman sa ’yo na miss na miss kita, eh. Ipapakita ko sa’yo kung gaano ko na-miss ang burat mo.” Akit ko sa kanya.

Hindi siya nakatiis at hinila niya ako palapit sa kanya. Hinalikan niya ako nang mariin habang nakaalalay ang mga kamay niya sa mukha ko. Todo laplap siya sa akin kung saan ang kanyang mga dila ay ginalugad ang loob ng aking bibig. Palitan kami ng laway sa aming mga galaw.

Pagkatapos ng mainit na halikan namin sa ibabaw ng banig, pinahiga ko nang maayos si Rafael. Pawis pa rin siya at hinahabol ang hininga niya.

Akala niya siguro ay patapos na kami pero hindi ko kayang sayangin ang pagkakataong ito. Hindi ko sasayangin ang ganda ng lugar at ang pagkakataong walang tao sa paligid. Dahan-dahan akong umakyat sa ibabaw niya. Nakasakay ako sa matigas niyang hita at nakatitig nang diretso sa mga mata niya.

“Whoa, Baby…” ngumiti siya pero halatang nagulat sa ginawa ko. “Sigurado ka bang ipapasok ko ang burat ko sa butas mo?” tanong niya.

Ngumisi ako at sinadya kong gawin ang tinig ko na malambing pero may halong panglalandi. “Hindi mo na kailangang mag-alala, Daddy… ako’ng bahala.”

Gumalaw ako sa ibabaw niya at dahan-dahan kong iginiling ang burat niya sa butas ko. Ramdam ko ang matigas niyang alaga sa bukana ko habang kinikiskis ko ito sa akin. Ang init ng burat niya.

“Hinanda ko na ang sarili ko kanina… sa bahay pa lang, nilinis ko na ’yan.” Sabi ko sa kanya na may kasamang ngiti na nagsasabing alam ko ang ginagawa ko.

Napatingala siya at nanlaki ang mga mata. “Puta… seryoso ka?”

Tumango ako nang nakakagat-labi. “Oo naman, Daddy. Malinis na malinis ang butas ko para sa’yo. Sobrang ready na ako’ng magpatira sa’yo… dalawang taon mahigit iyan na hindi napasok kaya alam kong masikip na masikip ’yan.”

Napamura siya nang mahina at hinila ako palapit para halikan nang marahas. Mainit, malalim, at parang wala nang bukas. Habang naghahalikan kami, agad kong itinutok ang burat niya sa butas ko at sabay unday ng balakang ko para maramdaman niya ang butas kong nakalapat na sa tigas na tigas niyang alaga. Dahan-dahan ko siyang pinapapasok hanggang sa makakalahati na ang nakapasok sa akin.

“Shiiit, Baby…” bulong niya na halos kumawala ang ungol sa kanyang bibig. “Ang sikip-sikip mo.”

“Ikaw lang ang huling pumasok diyan kaya ganyan ’yan kasikip…” bulong ko sa tenga niya at sinadya kong himasin ang dibdib niya pababa sa abs niya para mas lalo siyang mabaliw.

Hindi na siya nag-aksaya ng oras at hinawakan ako sa balakang para i-guide ako pataas-baba. Napasinghap ako nang maramdaman ko ang burat niyang unti-unting sumasagad papasok. Alam kong masasaktan ako pero tiniis ko dahil alam kong masasarapan din ako kalaunan.

“A-Ahhh…” Napakagat-labi ako at napakapit sa balikat niya.

“Relax, Baby…” bulong niya at hinimas ang likod ko. “Let me in, slowly…”

Dahan-dahan akong umupo at sinasagad siya unti-unti. Ramdam ko ang bawat pulgada niya na pumapasok sa akin, mainit at masakit sa una pero masarap. Napatigil ako sandal habang ninanamnam ang sensasyon nang magtagumpay akong maisagad siya. Naramdaman ko pa ang bulbul niyang lumapat sa aking balat.

“Good boy…” bulong ni Rafael habang hinahaplos ang balakang ko.

Hindi muna kami gumalaw. Para bang sinasanay pa ang butas ko sa korte at hugis ng malaki niyang burat. Nang masanay na ang katawan ko ay nagsimula akong gumiling nang dahan-dahan. Paglipas ng ilang minuto, unti-unti itong naging mabilis.

Plak! Plak! Plak! ang tunog ng balat naming nagtatama sa bawat galaw ng aming katawan.

“Shiiit, Baby, ang sarap mo…” ungol niya habang nilalamas ang puwet kong tumatalbog sa kanyang malamang hita. “Gusto mo ’to ’di ba? Kinakantot ng malaki kong burat?” tanong niya. Tumango ako sa kanya habang lumulundag sa kanyang ibabaw. Nakakagat-labi pang umuungol.

“Uh-huh… ahhh… para lang sa’yo ’to, Daddy… Ahhhmmm…” napahawak sa dibdib niya para hindi matumba habang binibilisan ko pa ang pag-indayog sa ibabaw niya.

Hinila niya ako bigla para halikan habang gumagalaw ako sa kanyang ibabaw. Ramdam ko ang dila niyang umiikot sa loob ng bibig ko at halos mawalan ako ng hininga.

“Putang ina, Baby… kung alam ko lang na ganito ka kahanda, kanina pa kita binanatan.” Malakas niyang sigaw dahil alam niyang walang makakarinig sa amin.

Napatawa ako nang bahagya kahit hingal na hingal na. “Then… gawin mo ngayon… pagsawaan mo butas ko. Laspagin mo ako ng burat mo. Warakin mo ako, Daddy!”

“Ahhh! Daddy! Sige paaa! Kantot pa!” sigaw ko rin.

“F-Fuck…” ungol niya nang bumilis nang bumilis ang pagtalbog ko sa ibabaw niya. “Baby, ang sikip-sikip mo talaga. Ramdam na ramdam ko na kumakapit ang butas mo sa bawat labas-masok ko.”

“Shit, Daddy! Bakit parang lumaki ’yang burat mo? Anong ginawa mo dyan sa nakalipas na taon? Aggghhhh!” ramdam na ramdam ko ang pagkayod ng burat niya sa masikip kong butas.

“Gusto mo ’yan, ’di ba?” bulong niya at tinatapik-tapik pa ang pisngi ng puwet ko habang patuloy sa mabilis na pag-ulos.

“Daddy… ahhh… sige pa… bilisan mo pa! Malapit na ako!” Ramdam kong kumakapit pa lalo ang loob ko sa bawat pasok niya, parang ayaw siyang bitawan.

“B-Babbbyyy…” halos paungol na ang boses niya. “Konti na lang… malapit na rin ako… sabay tayo!”

Kinurot ko ang utong niya habang siya naman ay kumantot na parang demonyo sa ilalim ko. “Sige lang, Daddy… buntisin mo ako… iputok mo sa loob!”

Ramdam ko na lalong tumitigas si Rafael sa loob ko na para bang kumikibot sa bawat pag-atras at pag-abante ng kanyang balakang. Habol-hininga na siya, pawis na pawis ang noo, pero hindi bumibitaw ang tingin niya sa akin.

Plak! Plak! Plak! ang malutong na tunog ng mga balat naming nagsasalpukan.

Ang pawis ko ay umaagos na pababa ng likod ko. Ramdam ko ang mga daliri niya sa bewang ko na halos nag-iiwan na ng marka sa bawat diin niya.

“B-Baby…” bulong niya habang naninigas na ang mga paa. “a-ayan na ako. Tang ina… ang saraaaap! Ayaaaan naaaa!”

Napapikit ako at nanginginig ang mga hita pero hindi ako tumigil sa paggiling sa ibabaw niya. Gusto kong maramdaman ang lahat, gusto kong masagad ang tamod niya hanggang sa dulo ng butas ko.

“Sige pa, Daddy… isagad mo lang… punuin mo ako ng tamod mo…” malibog kong utos sa kanya habang nararamdaman ko ang pagsirit ng mainit niyang tamod sa loob ko.

“Puta… B-Babbbbyyyy!” halos pasigaw niyang mura at nagbigay pa ng isang madiin na huling ulos sa akin.

Kasabay noon ay naramdaman kong nilabasan din ako. Kumalat sa tiyan ko ang sariling katas habang patuloy pa rin ang pag-alsa ng dibdib ko sa hingal.

Napasandal ang mukha ko sa dibdib niya, pero hindi niya ako binitiwan. At doon ko mas lalong naramdaman ang mainit at malapot na tamod niya na inimbak niya sa loob ko. Hindi ko na nabilang ang sunod-sunod na bugso ng kanyang tamod sa loob ko. Punong-puno ako hanggang sa naramdaman kong parang umaapaw na ang loob ko. Ito ang unang beses na may nangyari sa amin matapos ang aming pagbabalikan kaya hindi nakapagtataka ang kasabikan niya sa butas ko.

“Aaaahhh! Daddy, ang sarap magpakantot sa’yo!” Napakagat ako sa kamay ko para hindi ako mapasigaw nang malakas, nanginginig ang buong katawan ko sa ibabaw niya kahit kanina pa kami nilabasan.

“Shit…” bulong ni Rafael habang dahan-dahang hinahaplos ang balakang ko. “Tang ina, Baby… ikaw lang din ang huli kong nakantot. Ang dami kong inilabas.”

Napangiti ako kahit nanginginig pa. Hinawakan ko ang kamay niya at inilagay sa dibdib ko. Ramdam niya siguro kung gaano kabog nang kabog ang puso ko.

Hinalikan niya ako sa batok nang mabagal at mainit. “Mahal na mahal kita, Baby.”

“Mahal din kita, Daddy.” Tugon ko sa kanya at nakipaglaplapan akong muli sa kanya.

Dahan-dahan siyang kumalas pero hindi muna ako umalis sa ibabaw niya. Ramdam ko pa rin ang unti-unting pag-agos ng tamod palabas sa aking puwit. Tumutulo ito pababa sa hita ko. Napaungol ako sa kiliting naramdaman.

“Halika,” bulong niya at hinaplos ang pisngi ko. “Maligo tayo. Ready ka na ba sa round two?” tanong niya.

Tumawa ako nang mahina pero napangiti rin. “Ready’ng ready… kakayanin ba ng tuhod mo, Daddy?” tukso ko sa kanya.

Ngumisi siya, ’yung tipong nanghahamon pero puno ng pagnanasa. “Syempre! Akala mo ikaw lang ang naghanda? Kantot asawa ka sa akin ngayon.”

Napatili na lang ako nang hinila niya ako patalon sa ilog. Opo, mukhang mawawasak na naman ako. ’Di bale, masarap naman sa pakiramdam. Ilang round man ang gawin namin, hinding-hindi ko siya susukuan. Susuka pero hindi susuko!

Kabanata 61

Steamy

Matapos ang aming unang pag-iisa sa damuhan, hindi pa kami nakuntento roon. Ang aming mga katawan ay puno pa rin ng init, ang pawis sa aming balat ay lumamig nang lumusong kami sa tubig, pero ang pagnanasa ay hindi pa rin nawawala. Mainit pa rin ang pisngi ko habang hawak-hawak ako ni Rafael sa gitna ng tubig sa ilog. Para akong batang inaalalayan niya papunta sa gilid ng talon.

Si Rafael, ang aking dominanteng top na masarap, ay tumingin sa akin nang may apoy sa mga mata. “Hindi pa tayo tapos, Baby,” bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng gutom.

Hinila niya akong muli, ang kanyang kamay ay mahigpit sa baywang ko, at naglakad kami papunta sa isang makinis at malaking bato sa gilid ng talon. Ang bato ay mainit sa init ng araw at ang tubig ay dumadaloy sa paligid nito na parang bulong ng kalikasan.

Pinahiga niya ako sa bato, ang aking katawan ay nakaharap sa kanya. Kita ko sa aking mukha ang malakas na tubig na bumubulusok mula sa gilid ko, galing sa talon. Samantala, ang batong pinapatungan ko ay makinis, nagiging malamig sa aking balat, pero ang init ng katawan ni Rafael sa harap ko ay nagiging mas dominante.

“Buka mo hita mo, Baby,” utos niya nang mapangahas, ang kanyang mga kamay ay hinimas ang aking puwitan, at kanya itong pinisil nang marahan.

Tumango ako, ang aking katawan ay nagiging puno ng libog ulit, ang aking ari ay nagiging matigas sa antisipasyon ng aming gagawin. Dalawang taon na ang nakalipas, at ngayon, gusto kong maramdaman ulit sa pangalawang pagkakataon ang kanyang lakas, ang kanyang pag-angkin sa akin.

Pinosisyon ni Rafael ang kanyang malaking basang burat sa aking butas. Ang lubricant at tamod niya ay naghalo sa loob ko kaya alam kong napakadulas nito. Hinimas niya ang ulo ng kanyang ari sa butas ko at tinukso-tukso niya ito nang marahan.

“D-Daddy… please,” hingal ko, ang aking boses ay puno ng desperasyon. “P-Pasukin mo na ako. Kantutin mo na ako ng iyong dambuhalang burat. Ahhhmmmm!” dagdag ko sabay ungol nang nakakalibog.

Si Rafael ay ngumiti, ang kanyang kamay ay hinawakan ang baywang ko nang mahigpit, at pumasok siya nang dahan-dahan sa akin.

“Ahh… fuck, Baby, ang sikip mo pa rin,” ungol niya, ang kanyang ari ay unti-unting binuka ang butas ko, nagiging mas malalim sa bawat segundo.

Ramdam ko ang sakit na nagiging sarap, ang dalawang taon na paghihintay ay nagiging mas masarap ngayon. Nang maisagad niya ang burat niya sa butas ko, hindi na siya nag-antay pa ng utos mula sa akin. Bumilis ang kanyang pag-ulos, ang kanyang hita ay umuumpog sa aking puwitan.

Plok! Plok! Plok! ang tunog ng paghampas ng kanyang katawan sa akin. Nagiging mas malakas ito bunga ng echo na dala ng talon at bundok.

Ang bato ay naging suporta ng aking mga kamay upang hindi ako mahulog. Ang aking katawan ay umaarko sa sarap na muli kong nararamdaman.

“D-Daddy… harder… ahhhh!” ungol ko, ang aking mga kamay ay hinimas ang bato na para bang dito ako kumukuha ng sapat na lakas upang sabayan ang kilos ni Rafael.

Hinawakan ni Rafael ang hita ko, hinihila nang marahas, nagiging mas dominante siya sa pag-ulos sa akin. Bawat pag-atras at abante niya, sagad niya itong ibinibigay sa akin na parang walang bukas.

“Y-Yes, Baby… take it… a-ang sarap mong pasukin,” hingal niya, ang kanyang mga ungol ay nagiging mas malakas.

“Mmmm… ahhh… deeper, D-Daddy!” Ang tunog ng kanyang pagpasok ay nagiging mas malakas. Ang kanyang burat ay nagiging mas malaki at mas matigas sa loob ko. Umulos pa siya nang mas agresibo kung saan ang kanyang dalawang bola ay umuuntog sa aking puwitan.

Ang tubig sa ilog ay nagmistulang background music sa mahalay naming mga galaw. Ang tubig na tumatalsik ay malamig sa aming balat na puno ng pawis, pero ang init sa pagitan naming dalawa ay hindi naging sapat para matupok ito.

Ramdam ko ang bawat ulos niya, ang kanyang lakas ay nagiging parte ng akin, ang mahigit dalawang taon na distansya ay parang naglaho sa bawat galaw namin.

“D-Daddy… ang sarap… a-ang lalim mo,” hingal ko, ang aking ari ay nagiging mas matigas, naglabas pa ng pre-cum sa butas ng aking burat.

Samantala, si Rafael ay bumagal ng kaunti sa paggalaw. Iginiling niya paikot ang kanyang hita kaya naman ramdam kong umiikot ang burat niya sa loob ko. Kumakayod ang ulo niya sa prostate ko na nakapagpasigaw sa akin.

“D-Daddyyy! A-Ang sarap-sarap!” sigaw ko, ang kanyang kamay ay bumaba sa aking dibdib, kinurot ang utong ko.

“Gusto mo ba ito, Baby? Araw-araw kitang kakantutin para masanay na ang butas mo sa burat ko. Gusto mo iyon?” tanong niya, ang kanyang boses ay puno ng kontrol.

Hindi nagtagal, nagbago siya ng posisyon. Hinila niya ako pataas nang hindi tinatanggal ang pagkakasugpong ng kanyang burat sa akin. Isinampa niya ako sa kanyang malakas at malaking katawan at patayo niya akong tinira. Walang kapaguran niya akong binayo habang nakatayo siya sa mababaw na parte ng ilog.

Ang aking mga binti ay nakapulupot sa kanyang katawan, ganoon din ang aking mga kamay sa kanyang leeg. Habang tumatalbog ako sa kanyang katawan, nakaalalay naman sa aking bewang ang kanyang malakas na mga kamay. Halos sampung minuto niya akong kinantot nang kinantot sa puwesto naming iyon.

Ang kanyang katawan ay napakainit. Ang aming mga mata ay nagtagpo, hinalikan ko siya habang gumagalaw ako. Sinalubong niya ang aking galaw habang nakatayo siyang kinakantot ako sa ere.

“Lalabasan na ako, Baby.” Babala niya. “Gusto kong makita mukha mo habang nilalabasan tayo,” bulong niya, ang kanyang burat ay mas malalim at mas mabilis na bumarena sa akin. Ramdam ko sa aking tiyan ang naaabot ng kanyang mahabang burat.

“Ahh! D-Daddy… yes… m-malapit na rin ako!” ungol ko, ang aking mga kamay ay hinimas ang kanyang balat, nakalmot ko pa ang kanyang likod sa gigil ko.

Bumilis pa lalo ang kanyang pagrapido sa akin, ang kanyang bewang ay umulos nang mas agresibo. Ang burat ko ay kumakaskas sa pagitan ng aming mga tiyan kaya lalabasan talaga ako kahit hindi namin ito hinahawakan.

“Baby… ang init mo… ayan na ako… Aggggghhhh!” hingal niya, ang kanyang mga ungol ay nagiging mas malakas nang maramdaman kong nilabasan siya. Ipinunla niya muli ang kanyang mainit na tamod sa akin, na para bang mabubuntis niya ako sa kanyang ginawa.

“Ahhh… fuck… yes, Daddy!” Ramdam ko ang kanyang ari na piniga ng aking butas nang ako ay labasan din. “Daddy… nilabasan na ako… ahh, ang sarap!” ungol ko, ang aking katawan ay nanginig at unti-unting nanghina.

“Baby… fuck… ahhhh!” ang huling ungol niya matapos niyang masaid ang kanyang tamod.

Muntik na akong malaglag sa tubig kung hindi lang ako naalalayan ni Rafael. Nanghina ako sa sarap na aming ginawa. Dahan-dahan akong inihiga ni Rafael sa makinis na bato ng Tinago Falls. Nang matapos, humiga sa ibabaw ko si Rafael, ang aming mga katawan ay muling nagkadikit.

Hinalikan niya ang labi ko nang marahan. “Mahal kita, Baby. Ikaw lang ang iibigin ko habambuhay,” bulong niya sa tenga ko na nakapagdulot sa akin ng kuryente sa aking balat.

Ngumiti ako, ang aking mga mata ay puno ng kakontentuhan. Naging saksi ang Tinago Falls, maging ang makinis na malaking bato sa gilid nito, sa pagpapalabas ng aming pagmamahal. Ang aming pagmamahal ay naging mas malalim at ang aming alaala roon ay hindi namin malilimutan.

Pag-uwi namin galing sa Tinago Falls, ramdam ko na agad ang bigat ng katawan ko. Parang binugbog ng sampung katao ang katawan ko. Siguro dahil nababad ako sa malamig na tubig, o baka dahil sa sobrang saya at lakad buong araw. Ramdam ko rin ang butas ko na alam kong namamaga na. Sa bawat lakad ko, napapaaray ako. Kinarga na nga ako ni Rafael na siyang pinagpasalamat ko sa kanya.

Noong una, binalewala ko lang. Akala ko simpleng pagod lang at puwedeng ipahinga. Pero pagdating namin sa bahay, nagsimula na akong ginawin.

“Baby, okay ka lang?” tanong ni Rafael habang nag-aayos kami ng aming gamit.

“Opo, siguro pagod lang. Ipahinga ko lang ’to mamaya,” sagot ko, pero nanginginig na ang boses ko. Paglapit niya sa akin, inilapat niya ang likod ng kamay niya sa noo ko. Mainit ang pakiramdam ko.

“Nilalagnat ka.,” sabi niya, halatang nag-aalala. “Napasobra yata ako.”

“Hindi, okay lang ako–” sagot ko pero hindi niya ako pinatapos.

“Baby,” putol niya, ang tono niya ay puwang para sa pagtanggi, pero hindi rin marahas. “Humiga ka muna. Ako na ang bahala rito.”

Hindi ko alam kung bakit, pero sumunod ako. Baka dahil pagod na rin ako. Baka dahil gusto kong maramdaman ’yung klase ng pag-aalaga na dating naranasan ko sa kanya. Habang nakahiga ako, naririnig ko ang kaluskos niya sa kusina. Ilang minuto lang, bumalik siyang may dalang basang bimpo at gamot. Inilapat niya ang bimpo sa noo ko, marahan, at parang takot siyang masaktan ako.

“Dati, ikaw ang may sakit at inalagaan ko.” mahina kong sabi, nakapikit pa rin, habang inaalala ang ginawa kong pag-aalaga sa kanya noong nagkasakit siya sa condo.

“Kaya ikaw naman ang aalagaan ko ngayon,” tugon niya. “Ganoon naman talaga. Kung sino ang mas may kakayahan sa atin, siya muna ang bahala. Kaya magpahinga ka lang dyan. Ako’ng bahala sa’yo.”

Tumahimik kaming dalawa. Ang tanging tunog lang ay ang mahinang pag-ugong ng electric fan at ang hinga naming pareho. Ramdam ko ang init ng palad niya sa noo ko habang pinapalitan niya ng bagong bimpo.

“Daddy…” tawag ko na halos pabulong.

“Hmmm?” tipid niyang tugon.

“Salamat.” Sagot ko habang nakapikit. “Salamat sa pag-aalaga.” Dugtong ko.

“Walang anuman,” tugon niya. “Pero sa ngayon, matulog ka na muna para um-okay pakiramdam mo. Huwag nang matigas ang ulo. Papaluin ka sa puwet ni Daddy.”

“Gusto ko iyon. Ouch, Dzaddy.” Harot ko sa kanya, kahit na ba masama na talaga ang pakiramdam ko.

“Puro ka kalokohan. Tulog na.” utos niya, kaya naman natulog na talaga ako.

Hindi ko na nagawang tumanggi. Dahan-dahan akong nilamon ng kadiliman, at sa pagitan ng init ng katawan ko at ng lamig ng gabi, ramdam ko ang kamay niyang nakapatong sa kamay ko. Matatag. Tahimik. Totoo.

Pagising-gising ako dahil kinailangan kong uminom ng gamot. Patuloy pa rin akong pinunasan ng bimpo ni Rafael at pinakain pa ng lugaw. Nang maghatinggabi na, bumuti ng kaunti ang pakiramdam ko. Mainit pa ng kaunti ang pakiramdam ko, ngunit ang butas ng puwit ko ay makati. Para bang nangangailangang ipasok ang malaking burat ni Rafael upang mawala ang kati.

Walang sawa akong inalagaan ni Rafael kaya naman sa tingin ko, dapat ko siyang pagsilbihan. Dapat kong tuparin ang pantasya niyang masubukang pasukin ako nang mainit ang aking katawan. Pantasya niya o pantasya mo? Hindi na ako sigurado. Basta ang alam ko lang, sabik na akong muling mapasok niya.

Hinimas niya ang noo ko, binigyan ako ng tubig, at hiniga ako sa kama nang marahan.

“Magpahinga ka muna, Baby,” bulong niya, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala.

Pero sa loob ng ilang oras, ang lagnat ko ay bumaba na talaga, ang aking katawan ay nagiging malakas ulit, at ang pananabik ko sa kanya ay lalong tumaas.

Dalawang taon mahigit ba naman ang nakalipas, at ngayon, sa kamang ito sa kanilang tahanan sa Ibalon Norte, gusto kong balikan ang kanyang init, ang kanyang lakas, ang aming pagiging isa. Sa gabi ito, ang silid ay madilim, ang lampara sa bedside ay nagbibigay ng malamlam na liwanag.

Si Rafael ay nasa tabi ko pa rin, ang kanyang walang saplot na pantaas na katawan ay nakadikit sa akin, ang kanyang braso ay nakayakap sa baywang ko. Ramdam ko ang init ng balat niya, ang kanyang paghinga ay marahan sa leeg ko. Ang aking katawan ay muling nag-iinit sa kanya, ang aking ari ay nagiging matigas sa ilalim ng kumot, at ang pananabik ko ay hindi ko na makontrol.

“Daddy,” bulong ko nang mahina, ang aking kamay ay hinimas ang kanyang dibdib, naglalaro sa kanyang utong na nagiging matigas sa aking paglapirot. “Gusto ko ng… Round 3.” Dugtong ko na siyang nakapagpatigas ng panga niya.

Napadilat ng kanyang mata si Rafael, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa gulat at pananabik din.

“Baby, kakababa pa lang ng lagnat mo. Sigurado ka ba?” tanong niya, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala, pero ramdam ko ang kanyang burat na nagiging parang bakal sa ilalim ng shorts niya.

Tumango ako, ang aking katawan ay mas inilapit ko pa sa kanya. “Mahigit dalawang taon ang nasayang, Daddy. Sabik na sabik ako sa’yo. Gusto kong maramdaman ka ulit sa loob ko,” sabi ko, ang aking boses ay puno ng desperasyon.

Hinila ko siya palapit, hinalikan ang kanyang labi nang mariin. Ang aming mga labi ay nagtagpo, ang dila ko ay pumasok sa bibig niya, naglalaro sa kanyang dila na parang nag-aagawan kami ng kontrol.

“Hmmm… Baby, ang hayok mo,” ungol niya sa bibig ko, ang kanyang mga kamay ay bumaba sa katawan ko, hinahawakan ang aking baywang at hinahatak ako nang mas malapit.

Ang tunog ng aming mga halik ay maririnig sa buong kuwarto, ang pagsipsip at paglaplap ng aming mga dila ay nagiging mas marahas sa katahimikan ng silid.

Hindi nagtagal, si Rafael ay naghubad ng kanyang shorts, ipinapakita ang kanyang matipuno at maskuladong katawan. Hinimas ko ang kanyang mga muscles, ang aking mga daliri ay naglalaro sa kanyang abs na pinagmamalaki niya.

“Daddy… ang sarap ng katawan mo,” bulong ko, ang aking kamay ay bumaba sa kanya, hinimas ang kanyang malaking burat na tayong-tayo na.

Halos lumuwa ng pre-cum ang burat niya, handa na muli akong pasukin. Si Rafael naman ay ngumiti, hinubad ang mga damit ko at hinimas ang aking ari na matigas na rin.

“Ang sabik mo talaga, Baby. Ako rin naman,” sabi niya, ang kanyang kamay ay nagtaas-baba sa ari ko nang marahan, ang kanyang daliri ay naglalaro sa ulo nito na basa na rin sa pre-cum.

Inilabas ni Rafael ang lubricant mula sa drawer. Pinahiran niya ang kanyang daliri at idinikit ito sa butas ko, naglalaro sa paligid nito bago pumasok nang dahan-dahan.

“Relax, Baby. Medyo maga ng konti ang butas mo,” sabi niya. Ang daliri niya ay pumasok at naglalakbay sa loob ko.

Hinanap ng kanyang malaking daliri ang dingding ng prostate ko. “Ahhh! D-Daddy… dyan… yes!” ungol ko nang mahanap niya ito. Idiniin niya pa lalo ang daliri niya sa dingding ng butas ko kung saan matatagpuan ang sensitibong spot nito.

Nagdagdag siya ng isa pang daliri, bumuka lalo ang butas ko, at naghahanda ito para sa pagpasok ng kanyang burat.

“Ang init ng loob mo lalo, Baby. Ang sarap mong pasukin,” ungol niya.

Ako naman ay hindi na makapag-antay pa. “Daddy… please… gusto ko na ng burat mo. Ipasok mo na agad. Ang kati ng butas ko.” Pakiusap ko habang ang aming mga katawan ay puno ng pawis.

Sa wakas, pumosisyon si Rafael sa ibabaw ko, ang kanyang malaking ari ay basa na ng lubricant. Hinimas niya ang burat niya habang itinututok sa butas ko, tinutukso ng ulo nito.

“Ready ka na bang mawasak muli?” tanong niya.

“Y-Yes, Daddy… kantutin mo na ako,” sagot ko, ang aking boses ay puno ng antisipasyon.

Ang kahabaan ni Rafael ay pumasok nang dahan-dahan, ang ulo ng kanyang ari ay ini-stretch ang butas ko.

“Ahh… fuck, Baby, dumoble ang init ng butas mo,” ungol niya.

Ako naman ay umungol sa sakit at sa sarap na nararamdaman. “Daddy… masakit… pero mas lamang ang sarap.” Tugon ko nang maisagad niya sa butas ko ang malaki niyang ari.

Hanggang sa si Rafael ay gumalaw na sa ibabaw ko. Umulos siya nang malalim, ang kanyang balakang ay nagiging mas agresibo sa pagbomba niya sa puwitan ko. Bumilis ang aming ritmo. Hinawakan ni Rafael ang baywang ko, ang kanyang ari ay naglabas-masok sa akin.

“B-Baby, aggghhhh… ang init mo sa loob. Napakasarap,” hingal niya, ang kanyang mga ungol ay nagiging pasigaw na. “Ahhhh… yes… take it all!”

Ako naman ay umungol rin nang malakas. “D-Daddy… harder, please… ahhh! Y-Yes!” Ang tunog ng aming galaw ay nagiging musika sa aming pandinig.

Plok! Plok! Plok! ang balat namin ay umuuntog sa bawat ulos niya, ang tunog ng basang lubricant at pre-cum ay nagiging mas malakas.

Ramdam ko ang bawat pulgada niya, ang kanyang lakas ay nagiging parte ng akin, at ang dalawang taon na paghihintay ay naging sulit para sa aking katawan.

Nagbago ng posisyon si Rafael, hiniga niya ako patagilid, ang kanyang kamay ay hinimas ang ari ko sa ilalim habang siya ay umuulos.

“Gusto mo na bang labasan ka?” tanong niya.

Tumango ako, ang aking katawan ay nagiging mas mainit pa. Itinaas ko lalo ang aking kanang hita upang mas lalong malalim ang maabot ng burat ni Rafael. Sinalsal nang mabilis ni Rafael ang ari ko kasabay ng pagkantot niya sa butas ko.

“D-Daddy… m-malapit na ako… ahhhh!” ungol ko, ang aking katawan ay napaarko sa sarap na nalasap, at ito ay hindi ko kinaya.

Hanggang sa naramdaman kong nilabasan ako at ito ay tumalsik sa kumot habang ako ay umuungol nang malakas. Patuloy pa rin siya sa pagjakol ng burat ko kahit nilalabasan na ako.

“Daddddyyyy! Ahh… ang saraaap! Kantot pa!” malakas kong sigaw na siyang naging hudyat kay Rafael para idiin pa ang pagkantot sa akin.

Dahil sumikip lalo ang butas ko nang labasan, sumunod si Rafael na nilabasan habang umuulos nang mas malalim sa akin. Nang siya ay nilabasan, muli niyang ipinunla ang mainit niyang tamod sa mainit kong butas. Ang kanyang ungol ay hindi na makilala.

“B-Baby… f-fuck… ahhhhh!” Ang tunog ng kanyang burat sa butas ko ay lumakas habang ang kanyang ari ay nagpalabas ng tamod sa loob ko. Ang init ng kanyang masaganang katas ay naging bahagi ng akin.

Nang matapos labasan, si Rafael ay humiga sa tabi ko, ang aming mga katawan ay magkadikit, ang silid ay naging mas malamig nang dahil sa aming pawis. Hinalikan niya ang buhok ko sa likuran at hinigpitan niya ang yakap sa akin.

“I love you, Baby. Magpagaling ka, para lagi kitang titirahin.” bulong niya.

Ngumiti ako, ang aking mga mata ay puno ng kakuntentuhan. Sa kanilang bahay, ang aming pagmamahal ay nagiging mas malalim, ang mainit naming sandali ay nagiging alaala na hindi namin malilimutan. Ang kanyang pagkantot sa akin ang nagpapagaling sa mahigit dalawang taong paghihintay ko.

Kabanata 62

Video

Tatlong araw na ang lumipas mula noong gabing nagkasakit ako. Pero kahit anong gawin ko, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang sandaling ’yon. Tinotoo nga ni Rafael, simula nang gabing iyon at nawala ang lagnat ko, inaraw-araw talaga namin ang pagsisiping. Para kaming nasa honeymoon stage sa aming ginagawa.

Habang naghahanda ako ng almusal sa kusina, narinig ko siyang sumigaw mula sa sala.

“Baby! Halika rito, bilis!” tawag niya sa akin na nagmamadali.

Napalingon ako, hawak-hawak pa ang spatula. “Ha? Hindi pa ako tapos magluto, Daddy. Patapos na ’to.”

“Mamaya na ’yan. Tara na, excited na silang makilala ka.” Sagot niya lang sa akin, nagtaka ako kung ano ang sinasabi niya.

Napakunot ako ng noo. “Sino iyan, Dad?”

Ngumiti siya, ’yung tipikal na ngiti niyang parang laging may tinatago. “Basta, palagi kitang kinukwento sa kanila.” Tipid niyang tugon sa akin.

Mas lalo akong walang naintindihan sa kanya. “Ha? Anong kinukwento mo?”

“Lahat,” sagot niya, sabay kindat sa akin. “Na mabait ka. Na maganda ka. Na maasikaso ka. Na mahal na mahal kita.” Kinilig ako sa sinabi niya kaya pumula ang mukha ko.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan. Bago pa man ako makatanggi, siya na ang lumapit sa akin sa kusina bitbit ang kanyang laptop.

“Baby, meet my family.”

Sa screen, tatlong mukha ang agad kong nakita. Isang babae na mukhang mas bata ang edad kay Rafael, isang lalaking maamo ang mukha na may edad na, at isang ginang na agad kong napansin ang ngiti. Malambing at puno ng init ang presensiya.

“Oh my! So this is Pierre! “ masiglang bati ng babae. “Kuya, he’s exactly how you described him!”

Namula yata ako. “Ah, hello po. I’m Pierre.” sagot ko, sabay ngiti nang alanganin sa kanilang lahat.

My gosh! Lahat sila ay magaganda at guwapo. Bawal yata ang panget sa pamilyang ’to.

“Hi Pierre! By the way, I am Lia. You can call me Mommy Lia. This is my husband, Daddy Raffy. And this woman who’s scaring you is Randall.” pakilala ng ginang habang tumatawa. “Bahave, Randall.” Saway niya sa anak niya.

Ngumiti siya nang bumaling muli sa akin. “Pierre, anak, ang dami naming naririnig tungkol sa ’yo. Rafael tells us how much lighter his days have been since you came back into his life.”

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Parang biglang naging maliit ang boses ko, naging mahinhin. “Ah… siya nga po ’yung mas nag-aalaga sa akin, Ma’am. I mean M-Mommy Lia.” Tugon ko na halatang hindi pa sanay sa pagtawag sa kanya. “Ako po yata ’yung pasaway sa buhay niya.”

Tumawa silang lahat, pati ang ama ni Rafael na kanina’y tahimik, napangiti rin.

“You should come visit us here in California, Pierre,” sabi muli ng ginang. “We’d love to meet you in person. Stay for a while. Let us take care of you this time.” Dagdag niya.

Nanlaki ang mata ko. “Ha? Ako po? Hindi naman po ako–”

“Yes, you!” sabat ni Randall, sabay tili. “You’re practically a part of our family already! Kuya’s been telling us you make the best sinigang and coffee.”

“Randall!” reklamo ni Rafael, natawa habang hinihila ako palapit sa screen. “Don’t expose me!”

“Eh totoo naman!” sagot ng kapatid niya. “Kuya, you even sent us a photo of him sleeping sa couch! We know how soft you’ve become because of him.”

Napatingin ako kay Rafael, nagulat. “Sinend mo ’yung picture kong tulog? Rafael! Nakakahiya itsura ko! Baka tumutulo pa laway ko dun at nakanganga pa bunganga ko!” dabog ko sa kanya.

Ngumiti lang siya, ’yung pilyong ngiti na alam kong talo na ako. “Ang cute mo kaya, paano ko hindi ipagyayabang sa pamilya ko?”

Tumawa ulit ang pamilya niya. Pero ako, parang natunaw lang sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung anong mararamdaman. Hiya, tuwa, o kilig na gusto kong itago sa kanilang lahat. Pulang-pula na ang mukha ko sa naririnig sa kanilang lahat.

Marami pa kaming napag-usapan tulad ng mga paboritong pagkain, mga napuntahang lugar. Pati nga mga dadalhin daw naming Pinoy delicacies sa California, ibinibilin na nila sa amin. Mukhang kailangan talaga naming magbakasyon sa US nito. Tutal, sagot naman daw lahat ni Rafael.

Nang matapos ang tawag, ibinaba ni Rafael ang laptop niya. Tahimik muna kaming dalawa, hanggang siya na ang unang nagsalita.

“Paano ba ’yan, legal ka na sa pamilya ko. Kumusta sila?” tanong niya.

Ngumiti ako. “Mabait sila. Bakit ka nila naging kapamilya?” tukso ko sa kanya.

Natawa siya sa sinabi ko. “Kaya nga you are now a part of our family, para dalawa na tayong blacksheep.” Balik niya sa akin. “Mabait talaga sila… pero ngayon lang ulit ako nakakita ng gano’ng mga ngiti sa kanila.” Seryosong dagdag ni Rafael.

“Bakit naman?” tanong ko.

“Eh kasi… matagal na rin nila akong kinukulit na magseryoso na sa buhay. Maghanap ng makakasama sa buhay. At kahit anong kwento ko noon sa mga napupuntahan kong magagandang lugar, parang laging may kulang. Pero ngayon, kapag ikaw ’yung kinukwento ko, parang buo ang lahat sa akin. Nakakangiti na sila sa mga kuwento ko tungkol sa’yo.”

Hindi ako nakasagot. Nakatitig lang ako sa kanya habang binabanggit niya ang mga salitang madalas kong marinig sa kanya. Hindi ’yung I love you , kundi ’yung mga simpleng patunay na pinahahalagahan niya ako bilang kasintahan.

Lumapit siya at marahang kinuha ang kamay ko. “Baby, gusto mo ba talagang pumunta sa States? Alam kong sina Mama ang nagyaya. Pero kung hindi ka pa handa… kung kailangan mo pa ng panahon, puwede naman nating ipagpaliban muna. Sabihan mo lang ako, baka nabibigla ka sa mga pangyayari.”

“Okay lang naman,” sagot ko, “Gusto ko rin silang makilala pa nang lubusan para makilala ko ang mga taong nagmamahal pa sa taong mahal ko.”

“Ang tamis naman, Baby ko,” sabi niya, niyakap ako. “Sige, ayusin natin agad mga papers natin. Sigurado akong magkakasundo kayo ng mga kapamilya ko. Baka ako pa nga ang maging saling pusa kapag ipinakilala kita.” Dagdag niya na sabay naming tinawanan.

At sa sandaling ’yon, habang yakap niya ako, naisip kong totoo nga siguro. Minsan, hindi mo kailangan ng mga salitang magagarbo para maramdaman ang pagmamahal. Minsan, sapat na ’yung maramdaman mong pinagmamalaki ka niya at hindi ikinakahiya.

Kinagabihan, pagkatapos kong maligo at nagpapatuyo na lang ng buhok bago matulog, lumabas si Rafael ng banyo na para bang isang hari. Wala siyang kahit na anong suot na damit. Sa kanyang paglakad, kumakalampag ang kanyang burat sa bawat hakbang niya.

Napakagat ako ng labi nang lumapit siya sa aking tabi. Nakasuot lang ako ng sando at maikling shorts kaya lantad sa kanyang paningin ang makinis at maputi kong balat habang nakasandal ako sa headboard ng kama pahiga. Hinimas niya ang aking ulo hanggang sa hinawakan ng kanyang daliri ang aking labi.

Ipinasok niya sa bibig ko ang kanyang hintuturo. Malaway ko naman itong isinubo na parang lollipop. Hindi siya nakuntento, dinagdagan pa niya ng isa pang daliri ang ipinasok sa aking bibig. Nang mailuwa ko ang dalawang daliri niya, napaangat ako ng tingin sa kanya. Kita ko ang libog sa kanyang mga mata, maging ang pag-igting ng kanyang mga panga.

Biglang pumasok sa isipan ko ang isa sa mga pantasya ko sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko at matapang kong sinabi sa kanya ang gusto naming gawin.

“D-Daddy,” bulong ko, ang aking boses ay puno ng pananabik. “Mag-video tayo habang tinitira mo ’ko. Gusto mo ba ’yon, Dad?” tanong ko at lumapat pa ang aking kamay sa kanyang dibdib na siyang nakapagpagulat sa kanya.

Ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa kuryosidad at pagnanasa. “B-Baby, sigurado ka ba? Baka kumalat iyan,” sabi niya, pero ramdam ko ang kanyang ari na unti-unting tumitigas na nakabalandra sa harap ko.

Tumango ako, ang aking katawan ay nagiging mas mainit dahil sa pananabik ko. “Yes, Daddy. Ide-delete naman natin pagkatapos nating panoorin. Gusto kong makita kung gaano ka kaguwapo habang kinakantot ako.” Tugon ko at ibinaba ko pa sa puson niya ang mga kamay kong mainit.

Ngumiti siya nang mapangahas, kinuha ang cellphone ko sa tabi ko at sinimulang iset-up ito. Inilagay niya ang cellphone niya sa tripod na ginamit namin noong nakaraan para kumuha ng larawan naming dalawa. Ngayon, sex video na ang kukuhanan nito. Itinapat niya ito sa gilid ng kama kaya alam kong makukuhanan nito ang buong kama.

“Sige, Baby. Simulan na natin.” Sagot niya at may pinindot siya sa cellphone ko kaya alam kong nagsisimula na itong mag-record.

Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan. Dumapa siya sa ibabaw ng katawan ko habang unti-unting lumapit ang mukha niya para halikan ako. Nilaplap niya ang bibig ko na parang wala nang bukas. Para kaming pornstar sa galaw ng aming mga bibig. Tuwing pumapasok ang dila niya sa bibig ko, hinihigop ko ito at sinisipsip ko sa loob. Ganoon din ang ginagawa niya sa akin.

Ilang sandali pa, habang hinahalikan niya ang aking balat, hinubad niya ang lahat ng aking damit. Ang aming mga katawan ay naging exposed sa camera. Nag-flex pa si Rafael ng kanyang biceps na para bang pinagyayabang ito sa kung sino man ang makakapanood ng video namin.

Si Rafael ay inihiga ako sa kama, ang kanyang mga kamay ay lumandas sa aking dibdib, nilamas niya ito na para bang isa akong babae. “Ang ganda mo, Baby,” bulong niya sa akin.

Hinimas ko naman ang kanyang burat, minasahe ko ito nang marahan. “D-Daddy… isubo kita,” hingal ko, ang aking boses ay puno ng desperasyon.

Agad ko siyang inihiga sa kama. Sinigurado kong kita sa camera ang gagawin kong pagsubo sa kanyang burat. Isinampal ko sa aking mukha ang burat niya habang malanding nakatingin sa camera. Pagkatapos, dinilaan ko ang katawan nito at muling sinampal sa akin. Tumama sa mukha ko ang sarili kong laway ngunit hindi ako nandiri. Mas ginanahan akong ulit-ulitin iyon.

“B-Baby, shiiit… isubo mo na, please.” Pakiusap niya.

Dahil ayaw kong mapuno ang memory ng cellphone ko, hindi ko na siya binitin. Agad kong isinubo ang burat ni Rafael. Una ko munang sinipsip ang ulo ng burat niya kaya lumakas ang ungol niya. Malaya siyang umungol dahil kami lang ang tao sa ancestral house nila. Isa pa, malayo ang kapitbahay.

“T-Tang ina, Baby… chupa lang!” gigil niyang sabi habang sarap na sarap sa aking ginagawa.

Umatras ako nang kaunti at binigla kong isubo nang sagad ang kanyang burat.

“S-Shiiiit! A-Ang saraaap!” sigaw niya. Ibinabad ko ang kanyang burat ng ilang segundo bago ako gumalaw sa pagchupa sa kanya.

Para akong pokpok sa ginagawa kong pagsubo nang buo sa kanyang burat. Wala akong pulgadang pinalagpas. Double performance ang ginawa ko sa pagsubo sa kanya.

“B-Baby, tama na. Baka labasan na ako. Ang galing mong chumupa, kantutin na kita.” Ani niya, hinawakan niya ang ulo ko para pigilan ako sa pagchupa.

Kinuha ni Rafael ang lubricant sa gilid, inangat ang ulo ko mula sa burat niya, at inutusan akong maglagay ng lubricant sa kanyang burat. Ginawa ko ang gusto niya at binuhusan ko nang maraming lube ang kanyang ari. Nang makuntento ako sa dami, jinakol ko ang burat niya gamit ang dalawa kong kamay para kumalat ang lube.

Pumatong ako sa kanya patalikod. Reversed cowboy ang posisyon namin para makita niya at makuhanan ng video kung paano maglalabas-masok sa masikip kong butas ang maugat niyang burat.

Itinutok ko ang burat niya sa butas ko, naglalaro sa paligid nito bago pumasok. “Relax, Baby,” sabi niya. “A-Ang sikip mo, Baby. A-Ang sarap mong pasukin,” ungol niya.

Pumasok na ang ulo ng kanyang burat. Ako naman ay naging mas maingay. “Daddy… can you see how your big cock is fucking me?” malandi kong tanong sa kanya.

Mas lalo siyang nalibugan kaya inangat niya ang balakang niya. “Aggghhhh, D-Daddy!” sigaw ko lang nang maramdaman kong sumagad agad ang burat niya sa loob ko.

Sigurado akong nakuhanan ng camera ang pabigla niyang pagpasok sa akin. Maging ang naging ungol naming dalawa ay nakuhanan lalo na nang pumasok ang kabuuan niya.

Hindi muna ako gumalaw. Nag-muscle control ako habang humawak ako sa kanyang tuhod para kumuha ng suporta.

“T-Tang ina, Baby! Pinipiga burat ko! Putang butas iyan, parang vacuum!” sigaw niya habang sarap na sarap.

Hinimas ko ang burat ko, gumiling sa ibabaw ni Rafael. “Ahhh… D-Daddy… ang laki ng burat mo,” ungol ko, ang ulo ng kanyang ari ay naramdaman kong lumaki nang piniga ng butas ko.

Hinawakan ni Rafael ang baywang ko at tinapik. Na para bang binibigyan niya ako ng senyas na magsimula nang gumalaw. Ang kanyang mga kamay ay gigil na humawak sa balakang ko bago ako dahan-dahang gumalaw habang jinajakol ko pa rin ang burat ko.

“Baby… ang sikip mo… ganyan nga, ride me,” hingal niya, ang kanyang ulos ay sumasalubong sa aking galaw.

Bumilis ang ritmo naming dalawa, ang aking katawan ay umaarko sa sarap na nararamdaman ko. Lumingon ako sa camera at malanding kinagat ang labi ko upang ipakitang sarap na sarap akong umuupo sa burat ng boyfriend ko.

Hindi nagtagal, ginabayan ni Rafael ang balakang ko upang mas lalo kong bilisan ang pag-upo sa kanyang burat. Kitang-kita niya kung paano tumalbog ang puwetan ko sa kanyang puson. Ang malagkit na lubricant na nasa aming balat ay gumawa ng tunog na maririnig saan mang sulok ng kuwarto.

Plak, Plak. Plak

Nang magsawa kami, nagbago kami ng posisyon. Hinila niya ako pataas, pinadapa ako sa kama sa posisyong dogstyle. Ang aking mukha ay nakaharap sa unan, ang aking puwitan ay nakataas.

“Kakantutin kita nang mabilis, Baby. Be ready.” bulong niya habang nagbibigay ng babala, ang kanyang ari ay pumasok ulit sa butas ko nang mas malalim. Mas abot na abot ng burat niya ang kailaliman ng butas ko sa posisyong ito.

“Ahhh… f-fuck me, Daddy,” ungol ko, ang kanyang pag-ulos ay naging marahas.

Plak, Plak. Plak

Ang kanyang balakang ay gumalaw at umuumpog sa aking puwitan. “Daddy… harder… ahhh! Yes!” ungol ko, ang aking mga kamay ay kumapit sa bedsheet, humihingi ng tulong upang hindi mabuwal.

Ang tunog ng aming pagtatalik ay naging tanda ng taas ng aming libog, ang aming katawan ay napuno ng aming mga pawis. Halos maligo na kami sa aming pawis para mailabas lamang ang aming init sa katawan.

Ramdam ko ang bawat ulos niya, ang kanyang lakas ay nagiging parte ng akin, at ang kanyang mga ungol ay mas lumakas pa. Para na kaming nagmamakaawang mailabas lang ang dapat ilabas.

Hinawakan ni Rafael ang buhok ko gamit ang kanyang kaliwang kamay, hinila niya ito nang marahan, nagiging mas dominante ang kanyang paggalaw. “B-Baby… ang init ng loob mo,” hingal niya, ang kanyang mga ungol ay naging sunod-sunod. “Ahhhh… yes… take it all.” Bumilis pa ang kanyang ritmo, ang kanyang kanang kamay ay bumaba sa ari ko, jinakol niya nang mas mabilis kaysa sa kamay ko.

“Daddy… shiiit! I’m close… ahhhhh!” ungol ko, ang aking katawan ay nanginig sa sarap na kanyang ipinamalas.

Nilabasan ako habang jinajakol niya ang burat ko. Tumalsik sa bedsheet ang tamod ko habang ako ay umuungol nang malakas.

“D-Daddy! Ahh… yes, fuck me!” ungol kong muli. Dahil sa nilabasan ako, mas sumikip ang butas ko habang tinitira ako patalikod ni Rafael.

Ilang sandali pa, naramdaman kong lumaki ang ulo ng burat ni Rafael sa butas ko. Umulos siya nang mas malalim at siya ay nilabasan sa loob ko. Ang kanyang ungol ay naging sigaw na.

“B-Baby… f-fuck… ahhhh!” Ang tunog ng kanyang paggalaw ay rinig na rinig ko habang ang kanyang ari ay sumirit ng tamod sa loob ko. Ang init ng katas niya ay naramdaman ng butas ko. Ang dami niya pa ring inilabas kahit araw-araw niya akong kinakantot.

Nang matapos siyang labasan, tinanggal niya sa pagkakapasok ang burat niya.

Plok! Ang tunog ng pag-alis niya ng kanyang burat sa butas ko.

Tumayo siya at pinatay niya ang recording. Samantala, napadapa lang ako sa kama sa sobrang pagod. Hindi ko na inalintana ang mainit na tamod na tumutulo mula sa aking butas. Hindi ko na rin naisip ang tamod kong nahigaan ko na. Papalitan na lang namin ang bedsheet mamaya. Basang-basa ito ng pawis naming dalawa kanina pa.

Humiga siya sa tabi ko sa kama, ang aming mga katawan ay magkadikit at pawis na pawis.

“Panoorin natin,” sabi ko, ang aking boses ay puno ng pananabik.

Inayos niya ang cellphone, pinlay ang video. Nakita namin ang lahat. Ang cowboy position, ang pag-dogstyle niya sa akin, ang mga ulos niya, ang masarap niyang katawan na nadedepina tuwing humahampas sa akin, ang ekspresyon kong sarap na sarap, at ang mga ungol naming dalawa. Lahat iyon ay nakuhanan nang malinaw.

“Ang hot natin, Baby,” bulong niya, ang kanyang kamay ay humimas sa aking pang-upo matapos niyang i-delete ang video naming dalawa. “Tang ina, nalilibugan na naman ako. Tara, sa banyo naman tayo.” Aya niya, hinampas pa ang puwitan ko.

Hindi na ako nakatanggi pa nang parang sako niya akong binuhat papuntang banyo. Napatili na lang ako sa ginawa niya. At doon, sa banyo ng kanilang bahay, muli niya akong inangkin na parang wala nang bukas.

Author’s Note:

Mga mahal kong mambabasa, isang paalala lang mula kay HeroticaGrey. Kung sakaling dumating kayo sa puntong gusto ninyong i-record ang inyong sarili o kung may kasama man kayo sa sarap, isipin ninyong mabuti bago pindutin ang “record button.”

Ang mga video na ganyan ay pinag-iisipang gawin, at minsan, kahit gaano ninyo kamahal ang isa’t isa ngayon, hindi n’yo hawak ang bukas. Protektahan ninyo ang sarili ninyo at ang taong kasama ninyo. Kung hindi ito mapipigilan, siguraduhing may pahintulot ng bawat isa, walang bahid ng pamimilit, at higit sa lahat, siguraduhing ligtas ang mga kopya. O mas mabuting i-delete pagkatapos, o huwag na lang talagang mag-record ng mga bagay na hindi kailangang makita ng iba.

Ang pag-ibig ay dapat magturo ng respeto sa bawat isa sa atin. Hindi ng takot, hindi ng pagsisisi. Ingatan ninyo ang inyong dignidad gaya ng pag-iingat ninyo sa puso ninyo at ng taong mahal ninyo. ❤️

Kabanata 63

Crossroads

Mainit pa rin ang hangin kahit gabi na. Ang mga ilaw sa daan ay naglalaro sa windshield, papalit-palit ang dilim at liwanag habang tumatakbo ang sasakyan. Tahimik si Rafael sa pagmamaneho, pero ang bawat sulyap niya sa akin ay may kung anong nais iparating. Parang may gustong sabihin, pero pinipigilan niya.

Ako naman, nakatingin lang sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang madilim na tanawin. Pero sa totoo lang, hindi iyon ang nasa isip ko. Ramdam ko pa rin ang init ng aming sandali sa Tinago Falls kahit ilang linggo na rin ang nakalipas noon. Ewan ko ba kung bakit iyon ang pinakatumatak sa akin sa Ibalon Norte.

“Pagod ka na?” tanong niya sa mahinang boses.

“Medyo,” sagot ko, sabay ngiti sa kanya. “Pero kaya naman. Wala kang kausap kapag natulog ako, baka maaksidente tayo.” Pangamba ko.

Ngumiti rin siya, ’yung tipong may bahid ng kapilyuhan. “Masaya rin ako. Ang tagal ko nang hindi nakadama ng ganitong kapayapaan. Pero may hindi makalma sa akin ngayon.” Alam ko iyon dahil ganoon din ang nararamdaman ko ngayon.

Tumahimik kami ulit. Tanging tunog ng makina ang maririnig sa aming paglalakbay. Hanggang sa maramdaman ko ang kamay niyang marahang lumapat sa ibabaw ng aking tuhod. Hindi siya nagsalita, pero ang bawat galaw ng daliri niya ay mabagal, sinasadya, at puno ng init.

“D-Dad…” mahina kong sabi, parang babala pero may halong paghinga. Hindi ko rin naman siya pinipigilan.

“Hmm?” tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa kalsada. “May problema ba?”

Umiling ako. “W-Wala naman.” Pero hindi ko rin siya pinigilan nang humimas na ang kanyang kamay sa makinis kong hita. Hindi pa siya nakuntento, pinisil pa niya ang hita ko na para bang nanggigigil siya.

Ang mga ilaw sa labas ay kumikislap, dumudulas sa mukha niya habang nakatutok sa daan. Ang kamay niya, gumuhit naman ngayon ng maliliit na bilog sa balat ko. Parang bawat haplos ay paalala kung gaano na kami kalapit, kung gaano kalalim ang namamagitan sa aming dalawa.

“D-Daddy…” tawag kong muli.

“Hmmm?”

“Baka maaksidente tayo niyan.”

Ngumiti siya, bahagyang lumingon sa akin. “Hindi. Ako pa.”

Napatawa ako, pero sabay napapikit nang maramdaman kong marahan niyang pinisil ang hita ko malapit sa singit ko. Mainit. Nakakakuryente.

Pagdating sa stoplight, sandali siyang tumigil. Lumingon siya sa akin, ang mga mata’y tila nanlilisik sa lambing. “Baby…” bulong niya. “Alam mo bang ang hirap pigilan ng sarili ko kapag nandiyan ka lang sa tabi ko?”

Hindi ako nakasagot. Lumingon lang ako palayo, pilit na tinatago ang ngiti sa mga labi.

Habang umaandar muli ang kotse, naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang hinlalaki sa likod ng kamay ko. Dahan-dahan niya itong hinawakan, at sa pagitan ng mga hinga naming magkalapit, parang umuusok ang hangin sa loob ng sasakyan.

Walang sumunod na salita. Wala ring kailangang sabihin. Ang bawat ngiti, bawat tingin, bawat paghinga ay alam na namin ang kahulugan.

Hindi ko na napigilan. Hinimas ko ang ibabaw ng zipper ng kanyang pantalon at ramdam ko kaagad ang init ng singaw ng kanyang burat na nagiging matigas sa ibabaw nito.

“Daddy… ang laki-laki talaga ng titi mo.” bulong ko, sabay binuksan ko ang kanyang pantalon, in-unzip ang kanyang zipper, at inilabas ang kanyang malaking ari na nakatayo na.

Nagulat si Rafael nang bahagya sa pagiging pilyo ko, pero ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa pananabik. Hindi niya ako pinigilan nang unti-unti kong jinakol ang kanyang burat. Sa halip, mas ibinababa pa niya ang kanyang pantalon hanggang tuhod habang tinutulungan ko siyang ibaba ito.

“Baby, ano pang inaantay mo? Chupa na,” utos niya na agad ko namang sinunod.

Umayos ako ng puwesto sa passenger seat at yumuko. Dinilaan ko ang kanyang burat mula ulo papuntang katawan upang ito ay malawayan ko. Dahan-dahan ko ring pinaikot ang kamay kong nakasakal sa kanyang burat habang nilalawayan ko ito. Nang hindi ako makatiis, isinubo ko ang burat niya at binabad sa aking dila. Sinipsip ko ang malaking ulo ng kanyang burat na nakapagdulot nang malakas na ungol sa kanya.

“Shiiit, B-Baby. Ang sarap niyan.” Puri niya habang pilit pinapasok ng dila ko ang butas na daanan ng kanyang tamod at ihi.

Binuka ko pa ang aking bibig at isinubo ang ari niya, ang aking dila ay naglalaro sa ulo nito na basa na sa pre-cum. Ang lasa niya ay pamilyar na sa akin, maalat na matamis, at mas nakakaadik lalo na kapag sinisipsip ko nang mabuti ang ulo ng kanyang burat.

Nang magsawa, unti-unti kong nilulon ang kabuuan ng kanyang burat. Mula ulo hanggang sa pinakailalim nito ay wala akong pinalampas. Nang maabot ko ang pinapuno ng kanyang kahabaan, hindi ko ito niluwa agad. Ibinabad ko ito sa aking lalamunan hanggang sa maramdaman ko ang kamay ni Rafael na dinidikdik ang ulo ko sa kanyang puson sa sobrang sarap na kanyang nalalasap.

“T-Tang ina, deepthroat, Baby!” puri niya. Nang nawalan ako ng hangin, agad akong umatras sa kanyang puson ngunit hindi ko niluwa nang buo ang ari niya. Nang makabawi, inulit kong muli ang pagsagad sa kanyang burat at mas lalo ko pang pinasikip ang bibig at lalamunan ko.

“Agghhhh, parang minamasahe burat ko ng bibig at lalamunan mo. A-Ang galing mo, t-tang ina!” sigaw niya, lalo na nang mas binilisan ko ang paulit-ulit na pagchupa sa kanya.

Slurp. Slurp. Slurp. Ang tunog ng pagchupa ko lalo na nang maging malaway ito.

“Ahhh… B-Baby, ang init ng bibig mo,” ungol niya, ang kanyang kamay ay hinimas ang buhok ko, at ginabayan ako nang marahan sa pagsubo habang siya ay nagmamaneho.

Ang kotse ay maayos niya paring namamaneho, pero ang kanyang paghinga ay nagiging mabilis, ang kanyang pag-ulos sa aking lalamunan ay nagiging bahagya ang bilis sa bibig ko. Nagpatuloy ako, ang aking kamay ay hinimas ang kanyang dalawang itlog. Nilamutak ko ito nang marahan habang agresibo ko na siyang chinuchupa. Ang laway ko ay tumutulo sa gilid ng bibig ko ngunit wala akong pakielam. Dumagdag pa ito sa pataas na pataas na libog ko.

Naging mas malakas ang ungol ni Rafael. “Mmmm… yes, Baby… deeper… fuck, ang sarap.”

Ramdam ko ang kanyang pagkontrol na unti-unting nawawala, ang kanyang ari ay nagiging mas matigas sa bibig ko. Pero hindi kami maaaring magpatuloy nang ganito sa highway. Ang panganib ay nagiging kapana-panabik, pero alam kong kailangan naming huminto. Mabuti na lamang, tinted ang kotse. Walang makakakita sa amin sa labas habang umaandar ang sasakyan.

“H-Humanap tayo ng madilim na parte,” bulong ko, ang aking bibig ay niluwa saglit ang ari niya.

Tumango si Rafael, ang kanyang mga mata ay puno ng gutom. Hindi nagtagal, nakita niya ang isang maliit na daan na papunta sa isang tagong lugar. Madilim, mapuno, at walang tao sa paligid. Agad niyang pinark ang kotse, ang makina ay pinatay, at hinila niya ako papunta sa gitnang bahagi ng kanyang SUV.

Pagkaupo niya sa likuran lang ng aming upuan kanina, hinila niya ako pakandong sa kanya. Nakaharap ako sa kanya at masuyo niya akong hinalikan. Habang hinahalikan niya ang aking labi, naglalakbay ang mga kamay namin sa katawan ng bawat isa. Hanggang sa mahubad namin ang damit naming dalawa.

Sa madilim na daan na ito, tanging liwanag sa buwan ang aming naging saksi sa aming pag-iisa. Dinuraan niya ang kanyang burat at ikinalat ang laway sa kanyang burat. Umangat ako sa kanyang kandungan at itinutok niya ang burat niya sa butas ko. Ilang saglit pa, unti-unting pumasok ang kahabaan niya sa loob ko. Hinalikan niya ako upang hindi ko gaanong maramdaman ang sakit ng pagpasok niya. Wala nang oras para hanapin namin ang lubricant kung nasaan man iyon.

“F-Fuck, Baby. Ang sikip mo talagang pasukin,” sabi niya nang mapangahas, ang kanyang mga kamay ay nilamas ang pang-upo ko.

Hanggang sa maisagad ko ang burat niya sa butas ko. Agad akong gumiling sa ibabaw niya at nag-muscle control.

“Ahhmmm, ahhhh… D-Dadddy. A-Ang saraaap!” ungol ko habang gumigiling sa kanya. Ang init ng burat niya sa loob ko.

“T-Tang ina, Baby. Sakal na sakal talaga burat ko.” Puri niya sa akin.

Nang makabuwelo na ako, ginabayan niya ako sa pag-angat ng aking katawan sa kanyang kandungan. Hawak niya nang mahigpit ang bewang ko na tingin ko ay magmamarka ang kanyang mga daliri. Nag-angat baba ako sa kanyang kandungan. Mabagal noong umpisa, pero paglipas ng ilang sandali, naging mabilis na mabilis ito na naging sanhi sa pag-uga ng kanyang kotse.

Ramdam ko ang naaabot ng kanyang burat sa loob ko. Na para bang nasusundot nito ang kiliti sa loob at nawawala ang kati.

“Ahhh! D-Daddy… f-fuck me… yes!” sigaw ko habang umiindayog sa ibabaw niya.

Tumagaktak na ang pawis sa aming balat ngunit wala kaming pakielam. Tanging libog ng aming katawan ang nais naming pawiin.

“Ohhhh, y-yeah! B-Baby, ang sikip mo. Ang sarap mong pasukin!” ungol niya naman habang hinahalikan ang leeg ko.

Habang patuloy ako sa pagtaas-baba sa kanya, unti-unting bumaba ang mga halik niya sa akin na mas lalong nagpainit sa akin. Dinilaan niya nang salitan ang magkabila kong utong. Ginamitan pa niya ng pagkagat kaya naman naging doble ang sensasyon na bumabalot sa akin.

“Ahh… fuck, Daddy, ang init ng burat mo sa loob ko,” ungol kong muli. “D-Daddy… masakit… pero shiiit… ang sarap.” Dagdag ko dahil dama ko ang magaspang na pagkaskas ng kanyang burat sa pader ng loob ng butas ko. Nakakadkad ng ulo ng burat niya ang prostate ko kaya naman siyang-siya ako kahit medyo mahapdi.

Mas bumilis pa ang aming ritmo. “Ahhh… yes… take it all.” Ungol niya na sinalubong na ng ulos ang paggalaw ko sa ibabaw niya.

“D-Daddy… harder… ahhhh! Yes, ang sarap-sarap!” umungol ako nang malakas na para bang sigaw na ang lumabas sa bibig ko sa sobrang sarap na pinapadama niya.:

Plok! Plok! Plok! ang tunog ng aming paggalaw na rinig sa buong kotse.

Nawalan na kami ng pakielam kahit na may dumaan man na kotse o tao sa labas. Ang mahalaga na ngayon sa amin ay mailabas ang init na aming sinimulan. Ang balat namin ay kumikiskis sa bawat ulos niya, samantalang ako naman ay halos hindi napagod sa pagtalbog sa ibabaw ni Rafael.

Ramdam ko ang bawat pulgada niya, ang kanyang lakas ay kitang-kita habang nilalamas niya ang puwetan ko. Hanggang sa nagbago kami ng posisyon. Hiniga niya ako sa upuan, lumabas siya ng kotse at hinila niya ang katawan ko na sakto lang para makantot niya ako habang siya ay nakatayo sa labas.

“Gusto mo na bang labasan ka?” tanong niya.

Tumango ako, ang aking katawan ay nagiging tensiyonado habang binubuka ko ang aking mga hita. Pinatong ko ang kanang paa ko sa driver’s seat samantalang ang isa naman ay sa backseat. Jinakol niya saglit ang kanyang burat at muling dumura dito bago niya muling ipasok ito sa akin. Hindi ko mahawakan ang burat ko dahil sigurado akong lalabasan na ako.

Wala na kaming pake kung nasaan kami ngayon. Hindi na namin alintana kung malamok ba ang lugar dahil nasa labas na si Rafael. Hawak-hawak niya ang bewang ko habang gigil siyang nag-aatras abante sa akin.

Halos sampung minuto niya akong kinantot na parang walang bukas. Humahampas na ang kanyang puson sa pisngi ng puwetan ko. Ang dalawa niyang itlog ay kumakalembang rin sa puwitan ko.

“Shiiit! Tang ina, malapit na ako, Baby!” babala niya, kaya hinawakan ko na ang burat ko at jinakol ito. Kanina ko pa ramdam ang nalalapit kong pag-sabog pero pinipigilan ko lang talaga. Ito na ang oras para ilabas ang init ko.

“D-Daddy… I’m close… ahhh!” ungol ko, ang aking katawan ay umarko sa sarap na nararanasan ko.

Ilang sandali pa, narating ko ang langit. Hinayaan kong tumalsik ang tamod ko sa aking tiyan at dibdib. Dahil sa nilabasan ako, sumikip ang lagusan ko kaya naman sunod na nilabasan din si Rafael.

“A-Ayan na, ayan na! Ahhhhh… y-yes!” sigaw ni Rafael nang siya ay sumunod na labasan.

Habang nilalabasan, umuulos pa rin siya nang mas malalim sa loob ko, ang kanyang ungol ay nagiging parang iyak na.

“B-Baby… f-fuck… ahhhh!” ungol niyang muli, naramdaman ko pa sa loob ko ang huling sumpit ng tamod niya. Napakainit at napakarami niyang inilabas. Siguro dahil sa sobrang libog dahil pantasya talaga namin ang magkantutan sa pampublikong lugar. Sa labas ngunit walang nakakakita sa amin.

Nang matapos, kinuha niya ang tissue at pinunasan niya ang tamod na nagkalat sa aking katawan. Ganoon din ang ginawa niya sa tamod na umaagos sa aking butas. Pinunasan din niya ng bimpo ang katawan naming kumintab sa mga pawis na aming inilabas.

Hinalikan ni Rafael ang labi ko. “I love you, Baby,” bulong niya. Ngumiti ako, ang aking mga mata ay puno ng kakontentuhan.

Pauwi sa Maynila, ang aming pagmamahal ay nagiging mas malalim. Ang ganito naming karanasan ay nagiging alaala na hindi namin malilimutan. Isa na naman ito sa mga alaalang pupuno sa aming mga pantasya.

Lumipas ang ilang buwan mula nang magvideo call kami sa pamilya ni Rafael. At sa bawat linggo, parang mas lalo kaming nagiging magaan sa isa’t isa. Wala na ang mga lamat, wala na ang mga salita na kailangang itama. Puro saya na lang, plano, at mga pangarap sa isa’t isa.

Naging abala kami sa pag-aasikaso ng mga papeles namin para sa bakasyon sa Amerika. Si Rafael, laging nasa harap ng laptop, kausap ang travel agent o ang kapatid niyang si Randall sa California. Ako naman, abala sa pagkuha ng mga requirements naming dalawa tulad ng NBI clearance, bank certificate, travel insurance, pati medical documents na kailangan daw bago kami lumipad. Si Rafael pa mismo ang nag-insist na siya ang sasama sa akin sa DFA para kumuha ng passport appointment.

“Baka pormahan ko pa rito kapag hindi mo ako kasama,” biro niya noon habang hinihintay naming tawagin ang pangalan ko.

“Buti alam mo,” sabi ko, pero ngumiti lang siya. “ang ganda ko pa naman.” Dugtong ko na nakapagpatawa sa aming dalawa. Tinitigan pa kami ng guard na para bang manahimik kami kung hindi ay palalayasin kami sa loob.

Pagkatapos ng halos tatlong buwan ng paghahanda, halos kumpleto na ang lahat. May visa appointment na rin kami, at sabi ng konsulado, malaki raw ang tiyansa namin na ma-approve. Kaya naman, masayang-masaya kami.

Isang gabi, nagkayayaan kaming lumabas at magpunta sa isang bagong bukas na bar. Doon kami nagpunta sa Neon District na nasa Taguig. Medyo classy at hindi sobrang maingay ang tugtog nang madatnan namin. Medyo maaga kami ng kaunti kaya wala pa gaanong gana ang lahat para pumarty.

May mga ilaw na kulay amber, amoy alak at pabango, at may mga taong halatang gustong tumakas sa bigat ng linggo. Umorder kami ng whiskey sour para sa kanya, mojito naman para sa akin. Simple lang, pero sakto sa mood ng paligid.

Habang nakaupo kami sa bar counter, nakatingin ako sa paligid, hanggang sa may biglang tumapik sa balikat ni Rafael.

“Rafael?”

Pamilyar ang boses. Mababa, buo, pero may halong gulat.

Paglingon ko, isang lalaking medyo tumanda nang bahagya pero matikas pa rin. Hindi halata ang mukha niya sa kanyang edad. Mas bata siyang tingnan kung tutuusin. Si Manuel. Kaibigan ni Rafael. Ang kaibigan niya sa barko at ang ama-amahan ng umalis kong kaibigan.

“Manuel!” bati ni Rafael, tumayo at agad na niyakap ito. “Long time no see!”

Nakangiti rin ako, pero ’yung ngiti ko, unti-unting nawala nang mapansin ko ang lalaking kasunod ni Manuel.

Si Sky.

Tatlong taon. Tatlong taon mula nung huli kaming nagkita. Tatlong taon mula nung hindi siya nagpaalam na siya ay aalis. Hindi man lang ako nakapagpalam sa kanya.

“S-Sky…” mahinang sabi ko, parang hindi ako sigurado kung dapat ko ba siyang ngitian o iwasan.

Tumingin lang siya sa akin at tumango. Hindi gaanong ngumiti. Pero sa tingin ko, sapat na iyon dahil sa laki ng kasalanan ko sa kanya.

Naalala ko kung paano ko ginamit ang kanyang ama-amahan, na ngayon ay mukhang kasintahan na niya, para paghigantihan si Rafael. Natatandaan ko pa ang sakit na nakita ko sa kanyang mukha nang magkaroon kami ng komprontasyon. Nakikita ko pa sa aking alaala ang kirot sa kanyang mukha habang hindi namin gustong magpalit ng kapartner sa kama. At higit sa lahat, tanda ko pa ang kabiguan sa kanyang mukha nang hindi niya mapilit si Rafael na gantihan din ako sa pamamagitan ng paggamit sa kanyang katawan.

Tandang-tanda ko pa. At hindi ako proud sa ginawa ko noon. Ngayong kaharap ko siyang muli, hindi ko ito napaghandaan. Ngunit sigurado ako, hindi ko palalagpasin ang gabing ito nang hindi ko siya nakakausap. Hindi ko hahayaan ang ibinigay na pagkakataon ng tadhana para makahingi ako ng tawad sa kanya.

Naramdaman kong nanuyo ang lalamunan ko habang pinagmamasdan sina Rafael at Manuel na nagkukwentuhan na para bang walang lumipas na taon. Parang kahapon lang noong magkasama sila sa barko, sabay nagtatawanan at nagbibiruan. Pero ako… ako ang parang batang nawawala sa sariling eksenang ginagalawan ko.

Si Sky ay tahimik lang sa tabi ni Manuel, bahagyang nakasandal sa bar counter, hawak ang kanyang cellphone. Hindi ko alam kung maiilang ba ako o lalapit na lang sa kanya at magpanggap na okay lang ang lahat. Ang problema, hindi pa kami okay. Hindi ako okay. Hindi ako mapakali sa upuan ko kahit katabi ko si Rafael.

“Pare, dito na kayo sa table namin. Matagal-tagal na rin tayo nang huling magkita,” sabi ni Manuel na may ngiti sa labi, sabay turo sa table na nireserba nila.

Nagkatinginan kami ni Rafael. “Magandang ideya yan, pare,” sabi ni Rafael, sabay abot ng braso ko. “Tara, Baby.”

Bahagya akong napangiti pero pilit. Pumunta kaming apat sa table nila Sky. Umupo ako sa tabi ni Rafael, katapat ni Sky. Ramdam ko ang pagtama ng mga mata namin, pero agad ko iyong iniwas sa kanya. Sa tuwing titingnan ko siya, bumabalik ang mga gabi ng pagkakamali, ng mga aksyong hindi ko na mababawi, at ng sakit na ako mismo ang nagtanim sa kanya.

“Grabe, ilang taon na rin ’no?” tawa ni Manuel habang nagsasalin ng beer sa baso ni Rafael. “Walang pinagbago ang katawan mo, ah. Hindi halata na tumatanda na tayo.”

“Tigilan mo nga ako, baka maniwala ako,” sagot ni Rafael habang nakangiti. “Eh ikaw nga, mas mukhang bata pa rin.”

“Loko,” natatawang balik ni Manuel.

Natawa rin ako nang bahagya, pero hindi ko maramdaman ang saya sa loob ko. Dahil habang nakikita ko silang nagbibiruan, ramdam ko ang bigat sa pagitan namin ni Sky. Para bang bawat tawa nila ay mas lalong nagpapaingay sa tahimik na pagitan naming dalawa. O baka ako lang ang apektado sa aming apat?

Minsan kong nasulyapan si Sky. Nakatingin siya kay Rafael, hindi sa paraang romantiko, kundi parang iniisip niya kung totoo ang sinabi ni Manuel.

Nagpalinga ako. Kailangan ko nang gawin ’to. Hindi ko kayang lumipas ang gabi nang hindi siya nakakausap. Hindi ko kayang magsaya na makikitang ganito kaming dalawa.

“Ah, excuse me,” sabi ko habang tumayo. “Sky…”

Napatingin siya sa akin, hindi nagsalita. Ilang segundo kaming nagtitigan bago ako muling nagsalita. “Puwede ba tayong mag-usap? Sandali lang.”

Tumahimik ang table namin. Pero sa tingin ko, alam ni Rafael kung ano ang balak ko. Kaya bahagya siyang tumango, parang sinasabi niyang go ahead . Ganun din si Manuel. Tumingin lang kay Sky at marahang tinapik ang balikat nito, na para bang pinahihintulutan ito.

Tumayo si Sky. Walang sinasabi. Walang ekspresyon. Parang gusto kong umatras, pero huli na. Nagsimula na siyang maglakad palabas, at sumunod ako.

Pagkalabas namin ng bar, sinalubong kami ng malamig na hangin. Maingay pa rin sa loob, pero dito sa labas, tanging ugong ng mga sasakyan at mahinang tugtog na lang ang maririnig. Nasa ilalim kami ng malabo’t dilaw na ilaw ng poste.

Nakatayo siya sa harap ko, nakapamulsa, at nakatingin sa kalye. Mas mature na ang mukha niya ngayon ngunit hindi naman halos nagbago ang features niya. Sa katunayan, mas naging makinis at maayos ang itsura niya. Ang titig niya ngayon, matatag, at may kapayapaan. Hindi tulad noon na alam mong mailap siya at napakatahimik. Na para bang anumang oras ay sasabog siya. Ngayon, maaliwalas ang mukha niya kahit na ba nasa harap niya ang isa sa mga taong nanakit sa kanya noon.

Hindi ko alam kung paano sisimulan. Ilang beses kong binuka ang bibig ko pero walang lumalabas na anumang salita.

“S-Sky…” mahina kong sabi. “Pasensya na kung… kung ginugulo kita ngayong gabi. Alam kong hindi mo gustong makita ako. Alam kong baka mas mabuti kung hindi na tayo nagkita ulit. Pero gusto kong–”

“Pierre,” putol niya. Kalmado ang boses, pero ramdam ko ang bigat sa likod ng bawat salita. “Matagal kong inintay ang pagkakataong ’to. Hindi para awayin ka. Pero para marinig kita.”

Ngumiti siya ng kaunti, ’yung tipid na ngiti na walang galit pero may distansya. “Minsan, kahit anong iwas natin, dadating ang panahon na kailangang harapin natin ang isa’t isa… huwag nang takasan. Parang ganito.”

Tumango ako na parang bata. Nang makabawi, nagsalita na ako para sabihin ang pakay ko. “Pasensiya na, Sky. Sa lahat. Sa lahat-lahat ng ginawa ko. Hindi ako naghahanap ng dahilan. Ginawa ko ’yon kasi… kasi duwag ako. Nasaktan ako, at sa halip na harapin ang sakit, ginamit ko si Manuel. Ginamit ko kayo ni Manuel para saktan si Rafael.”

Narinig ko ang pagbuga niya ng hangin. Hindi siya umiwas ng tingin. “Alam ko. Matagal na.”

“Alam kong walang makakabura sa ginawa ko,” dagdag ko pa. “At hindi ko hinihingi na patawarin mo ako ngayon. Gusto ko lang malaman mo na nagsisisi ako. Humihingi ako ng kapatawaran sa ginawa kong pagtataksil sa iyo. Nasira ko ang tiwala mo, sinira ko ang pagkakaibigan nating dalawa.”

Tumahimik siya sandali. Tinitigan niya ako, at sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, nakita ko sa mga mata niya na hindi siya galit, kundi pagod. Pagtanggap.

“Pierre,” sabi niya, marahang huminga. “Salamat sa paghingi ng tawad. Actually, hindi ko alam kung anong naramdaman ko noong una kitang makita kanina. Pero ngayon, habang pinapakinggan kita, narealize kong matagal na pala kitang napatawad. Naka-move on na ako. Masaya na ako ngayon at ayaw ko nang makaapekto ang nangyari sa atin noon sa kasiyahang nararamdaman ko ngayon. Hindi na ako galit sa iyo. At siguro… siguro tama sila. Hindi ko kailangang patuloy na bitbitin ’yung galit na ’yon. Pero…” Napangiti siya nang bahagya. “Hindi ko rin alam kung kaya ko pa ulit maging kaibigan mo. Napatawad kita, pero hindi ako basta-basta makakalimot sa nagawa mo, Pierre.”

Napayuko ako at nalungkot. Actually, inexpect ko na ang sasabihin niya. Masakit pa rin pala kapag narinig mo mismo sa kanya.

“O-Oo. Naiintindihan ko. Hindi ko naman hinihingi ’yon. Masaya na ako na alam kong napatawad mo na ako.”

Tumango siya. “Pero who knows, ’di ba?” sabi niya, sabay ngiti sa akin. “Baka isang araw, kapag hindi na natin inaalala kung ano’ng nangyari noon, baka kaya na nating tawanan ang mga iyon. Magkuwentuhan ulit nang walang bigat na naaalala.”

Hindi ko napigilan ang sarili ko. Lumapit ako at niyakap siya. Sa una, hindi siya gumalaw, pero kalaunan, naramdaman ko ang mahina niyang pagyakap pabalik sa akin.

“Salamat, Sky,” mahina kong sabi. “Salamat sa pagbibigay ng tiyansang makausap ka at makahingi ng tawad.”

Pagbitaw namin, parehong kaming ngumiti. May lungkot pa rin, pero magaan na. Parang sa wakas, may nabunot na tinik na matagal nang nakabaon sa dibdib ko.

“Tara na sa loob,” sabi ni Sky habang tumitingin sa pinto ng bar. “Baka nag-aantay na mga boyfriend nating dalawa.”

Tumango ako at napangiti nang makumpirma ang relasyon nila ni Manuel. “Oo. Tara na.”

At sabay kaming bumalik sa loob, tahimik, pero pareho naming alam na hindi na kami babalik sa dati, pero sa wakas, pareho na kaming malaya. Malaya sa sakit ng nakaraan. Tama nga ang sabi nila. Panahon ang makapagpapahilom ng sugatang puso. At iyon ang kinailangan namin ni Sky. Kinailangan namin ng sapat na panahon para maghilom… at magpatawad. Sapat na sa akin na napatawad niya ako kahit hindi niya na ako ituring na kaibigan muli. Wala na akong hihilingin pang sobra roon.

Author’s Note

Mga mambabasa, paalala lamang. Kahit exciting o daring pakinggan, ang pakikipagtalik sa pampublikong lugar ay may kaakibat na panganib . Maaaring humantong ito sa legal issues (tulad ng acts of lasciviousness o public indecency), exposure sa sakit

, at higit sa lahat, paglabag sa privacy at consent ng ibang tao sa paligid.

Kung sakaling gusto ninyong magpahayag ng intimacy, siguraduhing ginagawa ito sa ligtas at kapwa ninyong sinang-ayunang lugar . Tandaan: hindi sukatan ng pag-ibig ang pagsasagawa ng public sex, kundi kung paano mo iginagalang ang sarili mo at ang taong mahal mo.

By the way, after ng story na ito, ang focus ko naman ay ang story ni Sky. Doon niyo makikita kung paano naghabol si Manuel kay Sky. Syempre kailangan nating pahirapan si Papa Manuel. Hindi basta-basta ang ginawa niya kay Sky. Anyway, tulad ng story na ito, hanggang Kabanata 65 rin iyon. At sa Epilogue, mababasa ang POV ng mga top na masarap.

Kabanata 64

Contentment

Pagpasok namin muli sa bar, agad akong sinalubong ng ingay. Rinig sa buong bar ang halakhakan ng mga tao, ang tugtog ng DJ na dumadagundong sa sahig, at ang makukulay na ilaw na parang pumipintig kasabay ng ritmo ng musika. Naramdaman ko ang biglang pagbabago ng enerhiya, mula sa tahimik na pag-uusap namin ni Sky kanina sa labas, tungo sa mas maingay pero masayang mundong ito.

Si Rafael, agad kong nakita, nakaupo sa mesa at ang isang braso ay nakapatong sa sandalan ng upuan habang hawak ang bote ng beer. Nang magtama ang mga mata namin, ngumiti siya sa akin. ’Yung tipong alam kong may halong tanong sa likod. Itinaas niya ang kamay niya at iniabot sa akin habang papalapit ako.

“Everything okay?” tanong niya, marahang hinaplos ang likod ng kamay ko at hinila ako upang maikandong niya. Sinamyo niya ang likod ng tenga ko habang nag-aantay ng sagot mula sa akin.

“Yeah,” sagot ko, sabay lingon kay Sky na kasalukuyang umuupo sa tabi ni Manuel. Ngumiti lang siya sa akin nang bahagya. “Everything’s good now,” dagdag ko, at kahit simpleng sagot lang ’yon, ramdam kong totoo iyon.

Tahimik muna akong nakinig habang muling nagpatuloy ang tawanan sa mesa. Umalis na ako sa pagkakakandong kay Rafael at umupo sa dati kong puwesto. Si Manuel, gaya ng dati, ang pinakamaingay. Nagkukuwento ng mga kalokohang karanasan sa barko, habang si Rafael ay panay ang hirit ng biro. Si Sky naman, minsan nakikinig lang, minsan sumasabat ng banayad na komento, at ako naman ay ganoon lang din ang ginagawa. Minsan ay pinagmamasdan silang tatlo, at kahit ganoon, nakakaramdaman ako ng kakaibang ginhawa.

Wala na ang bigat ng nakaraan. Wala na ang sikip sa dibdib sa tuwing maririnig ko ang pangalan ni Sky. May distansya pa rin sa amin, oo. Pero hindi na ito ’yung tipong kailangang punan. Para bang pareho naming tanggap na, kahit hindi na kami tulad ng dati, pareho kaming maayos at civil sa isa’t isa.

Ganoon talaga. Ang tiwala ay parang babasaging baso. Kapag nabasag na, hindi mo na maibabalik sa dati niyang porma.

Pagkatapos ng ilang sandali, sa amin naman ni Sky nabaling ang atensyon ng dalawang lalaki. May biro sa ngiti nilang dalawa, pero bakas sa mga mata nila ang kuryosidad.

“Saan kayo galing ni Sky?” tanong ni Rafael, sabay lagok ng beer. “Ang tagal niyo ha. Baka naman nanlalaki kayo, hmmm?”

Napatawa si Manuel nang marinig ’yon. Si Sky naman, umiling na lang, kunwaring abala sa cellphone niya, habang ako naman ay halos mabilaukan sa tawa.

“Loko ka talaga, Daddy,” sabi ko, sabay hampas sa braso niya. “Nag-usap lang kami. May mga hindi natapos noon… tinapos na namin kanina. Nag-sorry ako sa kanya.”

Tumango si Rafael, pero hindi mawala ang pilyong ngiti niya. “Good. Mabuti kung ganoon. Mahirap mabuhay nang may kaalitan. At isa pa, hindi minsan maiiwasan ang ganitong pagsasama ninyo.”

“Opo, Daddy…” sagot ko, nakangiti pa rin. “Ako ang nagpasimula, kaya ako ang nagpapakumbaba.”

“Hmmm,” tumango siya, sabay kindat sa akin. “Matured na si Baby ko ngayon.”

“Tumigil ka nga,” sabi ko, pero natawa rin ako.

Biglang tumunog ang unang beat ng isang upbeat song, at nagsigawan ang mga tao sa paligid. Si Manuel, na halatang medyo tipsy na, biglang tumayo. “Aba, ayan! Sayawan na!” sabay hila kay Sky papuntang dancefloor.

“Hoy, akala mo kayo lang?!” sigaw ni Rafael, sabay tayo rin at hinila ako.

“Ayoko, nakakahiya!” reklamo ko, pero huli na ang lahat. Nasa gitna na kami ng dancefloor, hawak-hawak niya ang kamay ko, sabay alon ng katawan namin sa tunog ng musika.

Hindi ko alam kung dahil sa ilaw o sa alak, pero parang gumaan ang paligid. Si Sky at Manuel, nagtatawanan, parang matagal nang magkasama. Si Rafael naman, panay ang biro sa akin habang umiindak, sabay sabing, “Baby, sabayan mo naman ako!”

Napatawa ako. “Eh kasi, hindi ako sanay sa ganito!”

“Eh ngayon, masasanay ka na!” sabi niya, sabay hawak sa bewang ko at pinaikot ako nang marahan. Tumawa ako, at sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, wala akong ibang naramdaman kundi saya.

Hanggang sa may lumapit na lalaking may dalang tray ng apat na makukulay na shot glass.

“Complimentary drinks po,” sabi niya.

“Uy, libreng alak!” sigaw ni Manuel.

“Teka, sigurado ka bang safe ’yan?” tanong ko, pero natawa lang si Manuel. “Relax, Pierre. Libre na nga, kukuwestiyonin mo pa?”

Dahil sa sinabi niya at nag-aantay ang lalaki sa bitbit niyang tray, isa-isa kaming kumuha ng shot glass at sabay-sabay naming itinaas ito.

“To new beginnings,” sabi ni Rafael. “To forgiveness,” dagdag ni Sky. “To second chances,” singit ni Manuel. “To not dying after drinking this,” sabi ko, sabay tawa nilang lahat.

Sabay-sabay kaming uminom. Matamis sa una, pero may kasunod na apoy. ’Yung dumudulas sa lalamunan, tapos biglang sumasabog ang init sa loob. Bumalik kaming lahat sa aming table matapos naming sumayaw.

Pagkatapos ng sampung minuto, naramdaman ko agad ang kakaibang init sa katawan. Hindi lang simpleng tama ng alak. ’Yung tipong dumadaloy sa dugo at parang mabigat sa pakiramdam.

“U-Uh… Daddy,” bulong ko, “ang init.”

Tumingin siya sa akin, pawis na pawis rin ang noo. “Ako rin. Parang… grabe ’tong alak na nainom natin.”

“Baka naman–” simula ni Manuel, pero agad siyang pinutol ni Sky, “Huwag mong sabihing may halong–”

Napahinga kami nang sabay, at nagkatinginan. Lahat kami, mainit, parang nilalagnat pero gising na gising pa rin. Kakaibang init ang nararamdaman ng katawan ko. Para akong sinisilaban at ang balat ko ay napakainit. Pawis na pawis ako at medyo hinihingal kahit na may aircon naman. At isa pa, kaunting kiskis lang ng balat namin ni Rafael, nagigising ang dugo ko at para bang may nais akong ilabas para maibsan ang nararamdaman.

“Guys,” sabi ni Manuel, huminga nang malalim. “May hotel sa tabi. Magpahinga muna tayo ro’n.”

Wala nang tumutol. Tumawid kami palabas ng bar, sabay hawak ni Rafael sa kamay ko. Pagdating sa front desk, sabay pa kaming nagsalita. “Two rooms, please.”

Umiling ang receptionist. “Sir, last room na lang po ang available. Two king-size beds, good for four.”

Nagkatinginan kaming apat. Si Manuel, ngiting aso ang pinakita. “Mukhang meant to be talaga ’to, ha.”

“Ang dumi ng utak mo. Magpapahinga tayo,” sabi ni Sky, pero bahagyang natawa rin.

Tumingin sa akin si Rafael. “Okay lang, Baby?”

Napahinga ako, pero ngumiti rin. “Eh, wala na rin naman tayong choice, di ba? Gusto ko nang magpahinga. Ang init ng pakiramdam ko.” Reklamo ko.

At pagpasok namin sa kuwarto, sinalubong kami ng malamig na hangin mula sa aircon. Pero kahit gano’n, hindi pa rin mawala ang apoy sa ilalim ng balat ko. Parang may kakaibang humahaplos sa bawat hinga ko.

At doon, sa gitna ng malamlam na ilaw ng hotel room, nagsimula ang gabing hindi namin inaasahan. Kakaiba lamang sa naranasan namin noon.

Wala na kaming pakielam sa nangyayari sa paligid. Hindi na namin binuksan ang ilaw. Sa halip, ang bedside lamp lang ang nagbibigay liwanag sa amin. Magkalayo naman ang dalawang kama ng dalawang metro kaya aninag lang nang kaunti ang kabila kung nasaan si Sky at Manuel na magkayakap sa kama. Ganoon din kami ni Rafael na magkayap na din sa kama.

Tumingin sa akin si Rafael at inaninag ang aking mukha. “Okay ka lang?”

“Y-Yeah,” sabi ko, kahit halatang pinapawisan pa rin. “Baka sobrang malakas lang ang tama ng drinks na ininom natin.”

Sa gilid ko, nakahiga na si Manuel, nakatawa pa. “Kung anong klaseng alak ’yon, gusto kong malaman.”

Sumagot si Sky, “Wala nang magsasalita, matulog na tayo. Bukas na natin problemahin kung ano ’yung pinainom sa atin.”

Tumango ako at naupo sa gilid ng kama. Si Rafael naman, marahang umupo rin sa tabi ko. Sa sandaling ’yon, kahit mainit pa rin, may kakaibang ginhawang dumampi sa dibdib ko. Ang presensiya lang niya, parang sapat na para pakalmahin ako.

Hindi ko alam kung dahil sa alak o sa sandaling ’yon, pero habang tumatahimik na ang paligid, ramdam ko lang ay ang init ng gabi at ang tibok ng puso kong sabay sa kanya. Pero ang init na nararamdaman ko ay hindi lang sa emosyon, parang umaalon ito sa balat ko, nagiging mas matindi sa bawat segundo.

Napansin ni Rafael ang aking paghinga na nagiging mas mabilis, ang kanyang kamay ay hinimas ang aking hita. “Baby… okay ka lang ba?” bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala, pero ramdam ko ang kanyang katawan na nagiging tensiyonado rin.

“H-Hindi ko alam, Daddy… ang init,” sagot ko, ang aking kamay ay hinubad ang aking damit.

Wala akong tinira para maibsan ang init na nararamdaman ko. Ibinalot ko ang kumot para matakpan ang katawan ko. Samantala, gumapang sa bayag ni Rafael ang kamay ko, ramdam ko ang kanyang burat na nagiging matigas sa bawat paghimas ko.

Sa kabilang kama, narinig ko naman ang ungol ni Manuel. “M-Mahal… puta, ang init talaga.”

Narinig ko rin si Sky na umungol at nagsalita rin. “M-Mahal… hindi ko na rin kaya.”

Parang nagiging kompetisyon ng palakasan ng ungol ang lahat. Ang aming mga ungol ay nagiging mas malakas, ang aming mga katawan ay nahihirapan kaming kontrolin dahil siguro sa sangkap na iyon sa alak. Hindi na kami makapagpigil. Ang libog na aming nararamdaman ay nagiging sobra at nananaig sa amin, wala na kaming pake kung naririnig namin ang isa’t isa.

“D-Daddy… hindi ko na kaya.” Bulong ko kay Rafael. Hinubad ko na rin ang lahat ng kanyang saplot. Wala akong itinira sa kanya, gusto kong magpatira sa kanya kahit may kasama kami sa kuwarto.

Hinila ako palapit ni Rafael, hinalikan ako nang mariin. “B-Baby… hindi ko na rin kaya. Bakit ang init-init?” reklamo niya rin, ang kanyang dila ay ginalugad na ang bibig ko.

Ang aming mga labi ay magkahinang sa isang halik na puno ng pagmamadali. Nagiging marahas ang aming paglalaplapan, ang aming mga dila ay nagiging mas mapusok na gumagalugad sa aming bibig. Walang gustong magpatalo sa amin. Nakaupo kami sa kama habang naghahalikan at dumadako ang mga kamay sa iba’t ibang parte ng aming katawan. Wala na kaming pakielam kung unti-unting natatanggal ang kumot na ibinalot namin kanina.

Pagkadilat ko, ganoon din ang ginagawa nina Sky at Manuel. Wala na rin silang pakielam sa aming dalawa ni Rafael kaya mas lalong nawala ang aking pag-aalinlangan. Nawalan na kami ng pakielam at ang tangi na lang naming naisip ay ang pakawalan ang init na bumabalot sa amin.

Ramdam ko ang pag-angkin ni Rafael sa akin, ang kanyang mga kamay ay gigil na pumisil sa baywang ko na parang sinasabi niyang akin siya, at ako ay sa kanya lang. Ang init ng bibig niya ay nagiging bahagi ng akin, ang lasa ng kanyang laway ay nakakaadik, at sa bawat segundo, nararamdaman ko kung gaano niya ako inaangkin. Parang hindi na ako makakaalis sa kanyang bisig.

Sa kabilang kama, narinig ko ang tunog ng kanilang halikan. Si Manuel ay nginangasab ang bibig ni Sky nang agresibo. “Mahal… ang tamis mo… ahhh,” ang kanilang paglalaplapan ay nagiging malakas, parang nag-uunahan kami sa intensidad.

Hindi nagtagal, hinawakan ko ang malaking burat ni Rafael na nakatayo na, ang ulo ay basa na sa pre-cum, ang ugat ay nagiging prominente sa liwanag ng kuwarto. Dumapa ako sa harap niya, ang aking mga mata ay puno ng libog at gutom. Hinimas ko ang burat niya, ang aking daliri ay naglalaro sa ulo nito na mainit at basa pa.

“Daddy, akin lang ’tong burat mo,” sabi ko nang mahina, ang aking boses ay puno ng desperasyon.

Hinawakan ni Rafael ang buhok ko at hinila ako palapit sa kanyang burat na parang nginungudngud na rito. “Sige, Baby. Sayong-sayo ’yan.”

Binuka ko naman ang aking bibig at isinubo ang kahandaan niya, ang aking dila ay naglalaro sa ulo nito, naglilingkis sa katawan na puno ng mga ugat. Ang tunog ng pagchupa ko sa kanya ay malakas dahil sa marahas at malaway kong pagsubo sa kanya.

Slurp, slurp, slurp. Tunog nito habang ako ay sumusubo sa kanya nang mas malalim.

Ang aking mga labi ay aking pinasikip sa paligid ng burat niya, ang laway ko ay tumutulo sa gilid ng bibig ko.

“Ahhh… fuck, Baby, ang init ng bibig mo,” ungol niya, ang kanyang balakang ay umuulos nang bahagya, pumasok nang mas malalim sa bibig ko ang burat niya.

Ginabayan niya ang ulo kong nagtataas-baba sa kanyang puson. Ramdam ko ang kanyang pag-angkin, ang kanyang ari ay hulmang-hulma sa bibig at lalamunan ko. Isinubo ko nang sagad ang ari niya nang mas agresibo. ’Yung tipong gutom na gutom sa burat at nagiging alipin sa kanyang kasarapan.

Sa kabilang kama, si Sky ay chinucupa na din si Manuel. “M-Mahal… ang sarap mong sumubo… Ahhhmmm,” ang kanilang ungol ay nagiging mas malakas, parang nag-uunahan kami sa pagbibigay ng sarap sa aming mga boyfriends.

Nagbago kami ng posisyon ni Rafael, na ginaya rin nila Sky. Para kaming may kompetisyon dito na kung saan ginagaya ang galaw ng bawat isa, nagpapagalingan. Ang kaibahan lang ngayon, nasa nararapat na kaming partner. Hindi na namin hahayaang matikman ng iba ang aming kapares. Nag-69 kami sa kama. Si Rafael ay nasa ilalim ko, ang kanyang burat ay nasa bibig ko ulit, habang ang kanyang bibig ay ginagalugad ang aking butas. Ang kanyang dila ay naglalaro sa paligid ng butas ko, dinidilaan nang marahan bago nagpupumilit pumasok. Ang kanyang dila ay paikot-ikot na gumagalaw sa butas ko, pinasok pa niya ang isa niyang daliri at hinahanap ang prostate ko.

Nanginig ako nang mahanap ng kanyang daliri ang pader ng prostate ko. Paulit-ulit niya itong pinindot-pindot kaya naman nailuwa ko ang burat niyang nasa bibig ko. Napakapit ako sa kanyang hita at napahiga sa kanyang puson. Kaya ang burat niya ay nasa pisngi ko.

“Ahhh! D-Daddy… dyan… yes!” ungol ko, ang aking bibig ay muling isinubo ang burat niya nang makabawi ako. Ang laway ko ay tumutulo sa kabuuan ng kanyang ari, ang aking mga kamay ay hinimas din ang kanyang dalawang bola.

Hanggang sa dumoble ang sarap na nararamdaman ko nang naging tatlo na ang daliring pinapasok niya sa puwit ko. FIninger niya ako nang mabilis. Hindi ako nagpatalo. Chinupa ko rin siya nang agresibo. Hindi ko tinigilan ang kahabaan niya at para bang sinusundan ko lang ang paglabas masok ng kanyang mga daliri. Ang sarap na aming nararanasan ay mahirap nang kontrolin.

“M-Mahal… ang sikip mo… ahhhh!” ungol ni Manuel habang dinidilaan si Sky sa kanyang butas, ang kanilang paglamon sa sensitibong parte ng kanilang katawan ay nagiging marahas din tulad ng amin.

Sa wakas, si Rafael ay pumosisyon sa ibabaw ko. Ang aming mga mata ay nagtagpo, ang kanyang katawan ay nagiging dominante sa akin. Naglabas siya ng lubricant, idinikit niya ang kanyang daliri sa butas ko, naglalaro sa paligid nito bago pumasok nang dahan-dahan.

“Relax, Baby,” sabi niya, ang daliri ay ikinalat ang lubricant sa loob ko. Paulit-ulit niyang ginawa iyon. “Ang sikip mo, ang sarap mong pasukin,” ungol niya.

Ako naman ay hindi patatalo. Inabot ko rin ang lubricant at hinatak ang burat ni Rafael. Pinatakan ko ito ng lubricant at pinahiran ng lube na parang jinajakol na ito. Pagkatapos ng ilang minuto, hindi na ako makatiis.

“Daddy… please… titi mo na ang ipasok mo.” Agad siyang tumugon sa akin.

Hinimas niya ang ari niya sa butas ko, tini-tease ang ulo nito bago pumasok nang dahan-dahan.

“Ahhhh… fuck, B-Baby,” ungol niya, unti-unti niyang pinasok ang burat niya sa akin. Hanggang ang ulos niya ay nagiging malalim at nagawa niyang maisagad ang burat niya sa akin.

Hindi siya agad gumalaw. Binabad niya muna ang burat niya sa loob ko. Ilang saglit pa, bumuwelo siya at sunod-sunod na malalakas na ulos ang ibinigay niya sa akin. Hindi ko ito napaghandaan kaya napanganga ako sa ginawa niya.

Plop, plop, plop. Ang tunog ng pagkantot niya sa akin.

“B-Baby… ang init mo,” hingal niya, ang kanyang mga ungol ay nagiging sigaw na. Dahil napapanganga na ako, pinatakan niya ng laway ang bibig ko. Imbes na mandiri, mas nalibugan pa ako rito.

“Isa pa, Daddy.” Request ko na inulit naman niya. Malugod kong tinanggap ang laway niya sa bibig ko. Pinaglaruan ko pa ito bago hinatak ang mukha ni Rafael para laplapin ang bibig niya. Pinagpasa-pasahan namin ang aming mga laway.

“Ahhh… yes… take it all.” umungol siya nang malakas nang makawala ang bibig niya.

“D-Daddy… harder… ahhhh! Yes!” Ramdam ko ang kanyang pag-angkin sa bawat ulos niya, nagiging mas malalim ang naaabot ng kanyang burat. Ang aking katawan ay nagiging alipin na ng sarap na ibinibigay niya.

Sa kabilang kama, si Manuel ay nakadapa rin kay Sky. “M-Mahal… ang sarap mo… puta!” ang kanilang paggalaw ay nagiging marahas din, parang nagpapalakasan kami ng intensidad sa aming mga galaw.

Nagbago kami ng posisyon ni Rafael. Nag-cowboy ako sa ibabaw niya, umupo ako nang dahan-dahan at ang ari niya ay pumasok ulit sa butas ko. Halos mapaiyak ako sa sarap nang sumagad ito.

“D-Daddy… ang lalim, ahhhh!” ungol ko, ang aking mga kamay ay nasa kanyang dibdib para suportahan ang aking galaw.

Samantala, hinawakan ni Rafael ang baywang ko, sinalubong ang pagtalbog ko sa ibabaw niya.

“B-Baby… nakakalibog kang tignan,” hingal niya, ang kanyang kamay ay nilamas ang puwitan ko.

Ginabayan niya ang aking katawan sa pagtaas-baba sa kanyang burat. Nagiging alipin ako ng libog habang gumagalaw sa ibabaw niya. Hindi maibsan ang init na nararamdaman ko. Para bang kailangang mailabas ang init at kati sa loob ko para maibsan ang nararamdaman kong libog.

Sa kabilang kama, naka-cowboy din si Sky sa kanyang boyfriend. Pagalingan kaming dalawa sa pag-indayog sa aming mga daddy. “M-Mahal… bilisan mo… tang ina, ahhhh!” utos ni Manuel na agad namang ginawa ni Sky.

Hindi rin ako nagpatalo. Binilisan ko nang binilisan ang paggalaw sa ibabaw ni Rafael. Para akong hinete at si Rafael ang kabayo ko. Sabagay, parang titi ng kabayo rin naman sa laki ang burat niya.

Hindi nagtagal, nagbago ulit kami ng posisyon ni Rafael. Nang dahil sa kung anomang mayroon sa alak na iyon, ang tagal labasan ni Rafael. Ganoon din ang pakiramdam ko. Para bang kailangan ng matindi at marahas na kantot para lang mailabas namin ang init ng aming libog. Binuhat ako ni Rafael nang hindi nahuhugot ang burat niya sa puwit ko.

Pumosisyon si Rafael sa mahabang sofa na nasa gilid ng aming kama. Ilang sandali pa, sumunod ang dalawang nagkakanaan din. Umupo malapit sa tabi ni Rafael si Manuel habang nakasakay sa kanya si Sky.

Umindayog ako sa ibabaw ni Rafael nang maiayos niya ang puwesto naming dalawa. “Baby, ride me,” sabi niya, ang kanyang mga kamay ay hinimas dibdib ko habang sinasalubong niya ang galaw ko.

Hinampas ni Rafael ang puwitan ko na para siyang nangangabayo. “D-Daddy… ahhhh… y-yes, f-fuck me!” ungol ko, ang aking katawan ay umaarko sa sarap na nararamdaman ko.

Sa tabi ni Rafael, nagtataas-baba rin si Sky kay Manuel. Nang mapatingin si Manuel kay Rafael, nakipag-apir pa siya sa boyfriend ko. “Ang sarap pare… tang ina… ahhh!” ungol niya.

Bumilis ang aming ritmo ni Sky na para kaming nag-uunahan sa pangangabayo, ang sarap na natatamo namin ay hindi na namin makayanan.

“D-Daddy… m-malapit na ako,” ungol ko, ang aking ari ay nagiging tensiyonado at alam kong konting haplos na lang nito ay lalabasan ako.

Jinakol ni Rafael ang burat ko nang mabilis habang gumagalaw ako sa ibabaw niya. “B-Baby… malapit na rin ako, s-sabay tayo shiiit!” hingal niya.

Dahil sa ginawa niya, nilabasan ako at tumalsik ang katas ko sa pagitan naming dalawa. Tumalsik sa katawan niya ang iba na agad kong dinilaan. Hinalikan ko siya para matikman niya rin ang katas ko. Hanggang sa maramdaman ko ang sunod-sunod na pagpapalabas niya ng kanyang katas sa loob ko. Mainit ang burat niya, pero dobleng init ang hatid ng kayang tamod na tumatalsik sa loob ko.

Sabay kaming napaungol sa sarap habang naghahalikan. “Ahhhmmmm!“Narinig ko rin ang sigaw ni Manuel nang siya ay nilabasan sa loob ni Sky. “M-Mahal! Ahhhh… ayan na ako, tang ina!” ungol ni Manuel habang tinatamuran niya sa loob si Sky.

Patuloy pa rin kaming naglalaplapan ni Rafael kahit na siya ay nilabasan na sa loob ko. Matigas na parang bakal pa rin ang kahabaan niyang nakapasak sa akin. Parang kahit sundan namin ito ng isa pang round ay kayang-kaya pa rin niyang lumaban.

Napuno ng aming mga ungol ang buong silid. Nagpakasasa kaming lahat sa buong magdamag. Inabot na kami ng umaga sa pagkakantutan dahil nasundan pa ito ng ilang mga rounds.. Lahat ng parte ng hotel room ay nabinyagan namin. Mayroon sa harap ng salamin, sa shower room, sa balcony ng hotel, at maging sa lapag ng aming kuwarto ay hindi namin pinalampas. Iba’t ibang posisyon ang aming ginawa maibsan lamang ang init na nararamdaman.

Kung noon, nagpalitan kami ng partner. Ngayon, hindi na namin pinahintulutan ang ganoong pangyayari. Na para bang pinatutunayan namin sa isa’t isa na sapat na ang init at pagmamahal ng aming kapares. Hindi na namin kailangang tumingin at tumikim ng iba.

Ang init ay nawala na, pero ang alaala ng nagdaang gabi ay nakatatak na sa aming isipan. Sa hotel room na iyon, ang aming pagmamahal ay nagiging mas malalim, ang mainit na sandali ay paalala na kami ay kontento na sa aming mga kapares. Wala na kaming hahanapin pang iba. Sapat na ang sarap na pinalalasap ng taong aming mahal.

Kabanata 65

Court

Halos hindi ko maipinta ang mukha ko habang nakasakay kami sa eroplano. Ilang oras na ang biyahe papunta sa California, at kahit ilang beses ko nang tinignan ang boarding pass ko, parang hindi pa rin ako makapaniwala. Pupunta talaga ako sa Amerika. At higit pa ro’n, makikilala ko na sa wakas ang pamilya ni Rafael nang personal.

Kasama ko siya ngayon, tulog sa tabi ko, nakasandal ang ulo sa balikat ko habang mahigpit ang hawak sa kamay ko. Na para bang sinasabi ng bawat dampi ng palad niya na nandito ako, ’wag kang kabahan.

Bago kami lumipad, inasikaso muna namin lahat ng kailangang papeles. Naayos namin ang visa, travel insurance, medical clearance, pati mga dokumentong kailangan para sa business leave ko. Nakatulong na rin na registered na ang café ko at maayos ang takbo nito. Si Mika, ang manager na matagal kong naging kaklase noong college, ang inatasan kong mamahala habang wala ako.

“Pierre, don’t worry,” sabi niya bago kami umalis. “Ako nang bahala sa Rafierre Cafe,” Napangiti ako. “Mag-enjoy ka na lang sa bakasyon mo.” Dagdag niya, kahit halatang kabado rin akong iwan ang unang negosyo kong itinayo.

Pero ngayon, habang tinitingnan ko si Rafael na mahimbing na natutulog, naisip ko na kung meron man akong pinagkakatiwalaan nang higit pa sa negosyo ko, siya ’yon.

Pagkalapag namin sa Los Angeles, sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin at ang kakaibang amoy ng bagong bansa. Kakaiba kaysa sa Pilipinas.

“Welcome to California, Baby,” bulong ni Rafael habang inaakbayan ako.

“Grabe, ang lamig pala rito,” sabi ko, sabay tawa. “At ang mahal ng tubig kaysa sa Pinas. Ginto ang presyo ng bottled water.”

Tumawa siya. “Hindi mo kailangang magtipid sa tubig. Sagot kita sa lahat.”

Pagdating namin sa bahay ng pamilya niya sa Anaheim, agad akong kinabahan. Malaki ang bahay nila roon. Kulay cream, may garden sa harap, at sa may pintuan, nakatayo si Mama Lia, ang mama ni Rafael, kasama ang ama niyang si Papa Raffy, at ang kapatid niyang babae na si Randall.

“Raf!” sigaw ni Randall, sabay yakap. “You didn’t tell us he’s this handsome and cute in person!” sabay turo sa akin. Niyakap niya ako at bineso.

“Randall…” saway ni Rafael, pero natatawa rin.

Ako naman, halos hindi makapagsalita. “Good afternoon po, Mama, Papa, Randall.”

Ngumiti si Mama Lia sa akin dahil sa wakas ay nasanay na akong tawagin sila sa ganoong ngalan. Ilang beses ba naman na kaming nag-videocall at in-insist niya talaga na iyon na ang itawag ko sa kanila. Welcome na welcome ako sa kanilang pamilya.

Nilapitan niya ako. “Ang pogi naman ng anak ko.“At bago ko pa malaman ang gagawin niya, niyakap niya ako nang mahigpit. ’Yung yakap na parang matagal na niya akong kilala at nakasalamuha nang harapan.

“Welcome to the family,” sabi niya, sabay tapik sa likod ko. “Mag-enjoy ka sana sa bakasyon niyo rito ni Rafael. Kasi kung hindi, baka ngayon pa lang, palayasin kita rito.” Biro niya.

“Ma, grabe ka naman sa Baby ko,” natatawang sabi ni Rafael.

Sa loob, agad akong pinaupo sa hapag-kainan. Ang daming pagkain. May adobo, sinigang, lumpia, pati pancit, at parang fiesta na.

“Wow! Parang nasa Pilipinas lang ako Mama Lia.” puri ko.

“Of course! We may live here, but our stomachs never migrated.” Tugon naman ni Mama Lia.

Habang kumakain, hindi ko maiwasang mapangiti habang pinagmamasdan si Rafael. Ang saya niya, ’yung tawa niya, ’yung paraan ng pagtingin sa pamilya niya. At sa bawat pagkakataong magtatama ang mga mata namin, may lambing at pasasalamat sa tingin niya. Naaalala ko na naman ang sinabi niya noon sa akin.

Masaya akong may bago ka ng pamilya. Nawala man nang maaga ang mga magulang mo, nandito ang pamilya ko para punan ang kakulangang iyon. Pamilya mo na rin ang pamilya ko.

“Pierre, anak.” sabi ng papa niya habang naglalagay ng ulam sa plato ko, “Rafael told us about your café business. How’s it going?”

“Maayos naman po, Papa,” sagot ko. “Naka-leave lang ako ngayon pero may manager akong pinagkakatiwalaan. Pagbalik namin, may plano akong magbukas ng bagong branch sa Quezon City.”

“Wow,” sabi ni Randall. “Sana makapunta ako sa café mo soon. Hayaan mo, kapag nagbakasyon kami sa Pinas, hinding-hindi ko palalagpasin na puntahan ang café mo. Sigurado akong masarap ang mga pagkain niyo riyan.”

“Syempre, masarap magmahal ang Baby ko, eh.” Ani ni Rafael sabay yakap sa akin nang mahigpit. Hindi na siya nahiya na nasa harap lang namin ang pamilya niya. Ganoon pa man, nakangiti lang silang nakatingin sa aming dalawa ni Rafael. Naging hudyat ito para halikan ni Rafael ang pisngi ko.

Matapos ang hapunan, naglabas si Mama Lia ng kape at sinabing, “Pierre, I just want to say… thank you for taking care of my son. He’s been playing for a long time, and I can tell he’s at peace now. I can see it in his eyes.”

Napatingin ako kay Rafael, at nakita ko rin doon ang sinasabi ng mama niya. Kapayapaan.

“Actually po,” sagot ko, mahina pero buo, “mas marami po siyang ginawa para sa akin. Napaka-supportive po ni Rafael, caring, at ang love language po niya ay acts of service.”

Tumahimik sila sandali. Pagkatapos biglang ngumiti si Papa Raffy sa amin. “Then it sounds like you complement each other.”

Tumawa kaming lahat, pero sa loob-loob ko, totoo ’yon. Sa lahat ng pinagdaanan namin, lahat ng galit, guilt, pagkakawalay, at muling pagkikita. Siguro nga, ’yung pagmamahal namin, hindi lang basta para maging masaya. Nandito kami para tulungan ang isa’t isa. Partner talaga kami.

At habang nagkukulitan ang pamilya niya, habang nakasandal ako sa sofa at nakatingin kay Rafael na masayang-masaya, napangiti ako. Ito pala ’yung pakiramdam ng pag-uwi sa isang tahanan na hindi mo inakala na magiging iyo rin balang araw. Masaya ang puso ko. Nakahanap ako ng tahanan sa katauhan ni Rafael, may bago pa akong tahanan dahil sa kanyang pamilya.

At sa gitna ng tawanan, naisip kong siguro, dito rin magsisimula ang panibagong yugto namin. Hindi bilang mga taong lumaban sa nakaraan, kundi bilang dalawang pusong natutong maniwalang muli.

Hindi ko alam kung bakit parang mas malamig ang simoy ng hangin kaysa sa dati. Baka dahil nasa tuktok kami ng Griffith Observatory sa Los Angeles, o baka dahil kabadong-kabado ako. Ang tanawin mula rito ay hindi kapani-paniwala. Ang mga ilaw ng lungsod, kumikislap sa ibaba na parang bituin sa lupa, at sa di-kalayuan, tanaw ang Hollywood sign, tila paalala ng mga kuwento ng pag-ibig at pangarap na natupad sa lugar na ito.

“Ang ganda, ’no?” sabi ni Rafael habang nakayakap sa likod ko.

Tumango ako, pero ang totoo, siya talaga ang tinitingnan ko. ’Yung ngiti niya, ’yung liwanag sa mga mata niya na parang mas maliwanag pa sa mga bituin sa langit.

“Dad, parang kailan lang, nasa Maynila lang tayo, nag-aaway pa tayo dahil sa kape at pag-oovertime ko sa café.” Napatawa ako. “Ngayon, nasa California na tayo.”

Ngumiti siya. “Hindi lang tayo basta nandito. Nandito tayo dahil pinili nating magpatawad at magsimula ulit bilang magkapartner.”

Hindi ko alam kung bakit bigla siyang natahimik at naging seryoso pagkatapos niyang sabihin ’yon. Hinawakan niya ang mga kamay ko, marahang pinisil, at huminga nang malalim.

“Baby,” sabi niya, sabay harap sa akin. Nagtaka ako dahil napakaseryoso niya. Kita rin sa mata niya ang takot at pangamba. Hanggang sa lumuhod siya, doon mismo sa harap ng observatory, sa gitna ng mga turistang nagpi-picture.

Napasinghap ako. “Rafael, anong–”

Bago ko pa matapos, inilabas niya mula sa bulsa ang isang maliit na kahon. Nang binuksan niya ’yon, kumislap ang isang singsing sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang ganda ng singsing.

“Hindi ko na kayang maghintay pa,” mahinang sabi niya. “Naghintay ako ng taon bago kita muling makita. Naghintay ako ng mga araw para makasiguro na pinatawad mo na ako. Pero ngayon… hindi ko na kayang hintayin pa ang araw na ’yon kung saan magiging akin ka nang tuluyan.”

Nanginig ang boses ko. “R-Rafa…”

“Baby, alam kong hindi tayo perpekto. Ang dami nating pagkakamali, sugat, at mga tanong. Pero sa kabila ng lahat, ikaw lang ang palaging pinipili ng puso ko. Hindi ko man mabura ang nakaraan, pero gusto kong ang lahat ng darating, ang lahat ng bukas ko… ay kasama ka. Will you marry me?”

Narinig ko ang mga tao sa paligid na nagsimulang magbulungan, may sumigaw pa ng “Say yes!” pero sa sandaling iyon, wala akong ibang naririnig kundi ang tibok ng puso ko.

“Rafael…” halos bulong ko na. “Ikaw talaga, hindi mo ako binibigyan ng pagkakataong huminga. Pinapakilig mo ako palagi. Parang tanga ’to.”

Ngumiti siya. “Baby, nangangawit na ako, pakakasalan mo ba ako o pakakasalan kita?”

Natawa ako sa gitna ng pag-iyak. “Ang kapal ng mukha mo, parang wala naman akong choice doon. Pareho lang iyon.” Pinunasan ko ang luha ko, sabay sabing, “Pero oo. Oo, Rafael. Oo, pakakasalan kita.” Dagdag ko. Tumayo siya at bigla akong niyakap. Inangat niya ako sa lupa at inikot habang yakap-yakap.

Sabay sigawan ang mga tao sa paligid. May pumalakpak, may sumipol, may nag-video pa sa amin. Pero wala na akong pakialam. Pagkalapag niya sa akin, hinalikan niya ako sa noo, mahigpit, totoo, at puno ng pangako. Pagkatapos, hinubad niya ang dati kong singsing na binigay niya sa Boracay. Pinalitan niya ito ng engagement ring naming dalawa.

Kinabukasan. Mainit pero maaliwalas ang umagang iyon sa Los Angeles. Banayad ang hangin, at sa kabila ng simpleng araw, tila espesyal ang lahat para sa amin ni Rafael. Nasa harap kami ng Los Angeles County Clerk’s Office , pareho kaming naka-white polo, simpleng pantalon, at may parehong ngiti sa labi. Ngiting hindi mapapantayan ng kahit anong engrandeng kasal.

Habang hawak ni Rafael ang kamay ko, ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga daliri. Hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa sobrang tuwa. Pareho kaming halos hindi makapaniwala na pagkatapos ng lahat ng mga tampuhan, pagkakamali, at pagkakahiwalay, heto kami, handang magsimula ng bagong kabanata.

“Ready?” tanong niya, bahagyang nakangiti, habang inaayos ang kuwelyo ng polo ko.

“Kanina pa,” sagot ko. “Ikaw ba?” tanong ko. Inayos ko rin ang polo niya at pinatakan siya ng halik sa kanyang labi.

“Matagal na akong handang pakasalan ka,” sabi niya, sabay halik sa noo ko bago kami pumasok sa loob ng munisipyo.

Pagpasok namin, sinalubong kami ng dalawang lalaking Pilipino rin. Mag-asawa na pala sila ayon sa clerk. Halos pareho lang din namin sila ni Rafael, medyo magkalayo ang edad. Magka-holding hands sila at kanina lang din sila kinasal. Sila ang magiging saksi namin, sabi ng officiating officer. Buti pumayag silang maging witness namin ni Rafael sa kasal.

“Alam mo, nakakatuwa kayo,” sabi ng mas bata habang pumipirma sa form. “Naaalala ko tuloy nung nagkakilala kami ng asawa ko. Sana marami pang tulad natin sa Pilipinas ang maikasal. At sana maisa-legal na rin kahit ang civil union sa ating bansa, nang sa gayon, lahat ng karapatan sa batas na mayroon ang mag-asawang straight ay magkaroon din tayo.”

Ngumiti ako. “Sana nga, pareho lang naman tayong tao sa harap ng batas. Dapat pantay tayo pagdating sa karapatan, anuman ang kasarian.”

Lumapit na ang officiant, isang babaeng Amerikana na may magaan at mahinahong ngiti. “Are you both ready to exchange vows?” tanong niya.

Nagkatinginan kami ni Rafael. Parang biglang huminto ang lahat. Ang mga tao, ang ingay ng lungsod, pati ang tibok ng puso namin. Kami lang. Parang dalawa lang kami sa mundong aming ginawa. Hinawakan namin ang kamay ng isa’t isa.

“I, Rafael P. Castro, take you, Pierre Matthew R. Montero…” nagsimula siya, mahina pero buo ang boses. “…to be my partner, my home, and my peace. Hindi man tayo nagsimula sa perpekto, pero ikaw ’yung gusto kong makasama habang inaayos natin ang lahat… araw-araw.” Madamdamin niyang sabi habang halata ang panginginig sa boses.

Napangiti ako, at hindi ko na napigilan ang luha. Tinanggal ni Rafael ang engangement ring ko at pinalitan ng makinang na gold na wedding ring. Ang dami ko ng singsing na galing kay Rafael, puwede ko nang isangla kapag nagipit ako. Binura ko sa isip ang mga iniisip ko at ako naman ang seryosong nagsalita ng aking wedding vows.

“I, Pierre Matthew R. Montero, take you, Rafael P. Castro…” sagot ko, nanginginig ang boses. “…to be my truth, my comfort, and my forever. Maraming beses kong sinira ang sarili ko, pero sa ’yo ko natutunan kung ano ang ibig sabihin ng kapatawaran. At ngayon, gusto kong patunayan araw-araw na karapat-dapat tayo sa pagmamahal na kaya nating ibigay.” Madamdamin kong sabi, inalis ang engagement ring ni Rafael at pinalitan ng wedding ring na kapares ng sa akin.

Tumahimik ang lahat nang matapos kami. Tanging paghinga at mga hikbi ko lang ang naririnig ko. Ngumiti ang officiant, at pagkatapos ay marahang nagsalita.

“By the power vested in me by the State of California… I now pronounce you legally married.”

“Congratulations,” dagdag niya. “You may now seal your vows with a kiss.”

Hindi kami nagdalawang-isip. Hinawakan ni Rafael ang mukha ko, at sa gitna ng liwanag na pumapasok sa salaming pinto ng munisipyo, hinalikan niya ako. Mabagal, totoo, at puno ng pangako.

Pumalakpak ang aming mga witness maging ang aming officiant. “Ay, Diyos ko, naiiyak ako! Nakakakilig kayo!” sabi ng mas bata sa couple, habang pinupunasan ang mata.

Nagpasalamat kami sa lahat nang bumuo sa aming kasal. Pagkalabas namin ng building, sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin. Hawak-hawak ko ang marriage certificate at tinititigan ko rin ang aming wedding ring na nasa aming mga daliri. Nakita ko si Rafael na nakatingin sa akin na para bang ako na ang lahat sa kanya.

“Hindi ka makapaghintay, ha,” biro ko, sabay kindat sa kanya. “Sigurista ka talaga, patay na patay ka ba talaga sa akin at hinila mo ako agad kinabukasan para magpakasal?”

Ngumiti siya, sabay yakap sa akin mula sa likod. “Hindi ko kasi kayang patagalin pa. Gusto ko nang marinig na asawa na kita, Baby. Don’t worry, we’ll prepare for our wedding ceremony with our family and friends.”

At doon, sa gitna ng umaga sa California, sa ilalim ng liwanag ng araw na tila naging saksi sa aming pagmamahalan, humalakhak kami pareho. Lahat ng sakit, galit, at pagkalito ay tila naglaho sa bawat halakhak na iyon. Sa wakas, tapos na ang lahat ng takbuhan, pagtatago, at mga pagkakamaling muntik nang sumira sa amin.

Legal. Tahimik. Walang hanggan.

Habang magkahawak-kamay kaming naglalakad palayo sa gusali, napatingin ako sa kanya. Naalala ko kung saan nagsimula ang lahat, kung paano ko siya minahal kahit alam kong siya ay pag-aari ng iba. Kung paano ko pinilit na kalimutan siya, pero sa huli, bumalik din ako sa kanya.

Ngayon, habang nakahawak siya sa kamay ko, may tahimik na kapayapaan sa dibdib ko. Hindi na ako takot, hindi na ako nagtatago. Hindi ko na kailangang sisihin ang sarili ko.

Sa wakas, wala na akong kailangang agawin. Wala nang kailangang ipaglaban sa maling paraan. Dahil ang pag-ibig namin, sa wakas, ay naririto na. Malaya, buo, at totoo.

Huminga ako nang malalim, tinitigan muli ang singsing sa aking daliri, at bahagyang ngumiti.

“Sa wakas…” bulong ko, habang nakatingin sa kanya. “Hindi ka na pag-aari ng iba.”

Ngumiti siya, sabay halik sa aking labi. “At ikaw,” sabi niya, “ang tanging pag-aari kong hindi ko kailanman isusuko.”

At sa halik na iyon, natapos ang lahat. Ang mga sugat, ang mga lihim, at ang nakaraan. Dahil minsan, kailangang dumaan ka muna sa pagiging pag-aari ng iba para maranasan mo kung gaano kasarap ang maging pag-aari ng tunay na nagmamahal sa’yo.

— WAKAS —

Author’s Note

Maraming, maraming salamat sa lahat ng sumubaybay sa kuwento nina Pierre at Rafael

. Sa mga nagalit

umiyak

tumawa , at oo, sa mga nalibugan din habang binabasa ang bawat mga eksena. Salamat sa inyo. Dahil sa mga reaksyon, komento, at mensahe ninyo, nabigyang-buhay nang tuluyan ang mundong pinagsaluhan ng dalawang pusong minsang nagkasakitan pero natutong magmahal muli.

Hindi naging madali ang nilakbay nila. Puno ng sikreto, selos, pagkakamali, at mga sandaling halos mawalan na sila ng dahilan para magpatuloy. Pero gaya ng totoong pag-ibig, natuto rin silang bumangon, humingi ng tawad, at magmahal nang mas totoo.

Kung nasaktan ka man sa ilang bahagi ng kwento, kung nainis ka kay Pierre o kay Rafael, tandaan mo, ganoon din ako habang sinusulat ko ’to. Dahil minsan, kailangan nating harapin ang mga hindi perpektong anyo ng pag-ibig para maunawaan kung gaano ito kabuo kapag natutong magpatawad.

At ngayon na natapos na natin ang Pag-aari ng Iba , gusto kong sabihin na… hindi pa ito ang katapusan.

Ang susunod na update ay mula naman sa POV ni Rafael (Epilogue). Kung paano nagsimula, kung paano natapos, at kung gaano kalalim ang pag-ibig niya kay Pierre.

Stay tuned mga Baby, dahil minsan, ibang kuwento ang lumalabas kapag ang puso ng kabilang panig ang nagsimulang magsalita.

Epilogue

Rafael P. Castro

Minsan, ang mga alaala ay parang mga alon. Akala mong matagal nang humupa, pero may isang ihip lang ng hangin, bumabalik uli sa dalampasigan ng isip mo. Ganito ang naramdaman ko nang muli kong makita si Pierre noon.

No’ng una, hindi niya ako nakilala. Pero ako, tandang-tanda ko pa siya.

Hindi ko akalaing ganito magsisimula ang kuwento namin ni Pierre. Hindi sa dagat. Hindi sa Boracay. Hindi sa isang malalim at dramatikong eksena. Kundi sa… isang computer shop

Oo. ’Yung amoy pawis, kape, at kulob na aircon ng isang computer shop.

Nasira ang laptop ko nang umuwi ako mula sa pagbabarko, kaya napilitan akong maghanap ng computer shop para gumawa ng resignation letter ko bilang seaman. Sawa na ako sa biyahe, sa pagod, at sa dagat. Gusto ko nang tumigil at tutukan ang AirBnB business na sinimulan ko habang nasa barko pa ako.

Pag-upo ko, sinalubong ako ng tunog ng keyboard, sigaw ng mga kabataan na “TOWER MID! TOWER MID!” at halos magkandahulog sa upuan sa kakapanood ng laro. Para akong naligaw na malaking bulas sa dagat ng mga kabataan, pero okay lang. At least may mapaggagamitan ako ng computer.

Huminga ako nang malalim, binuksan ang Word file, at nagsimulang mag-type.

To whom it may concern…

Pagkatapos ng ilang minuto, napangiti ako. Natapos ko rin sa wakas. Kaya habang hinihintay ko itong mag-print, napatingin ako sa screen ng katabing PC.

DOTA.

Tumibok ang puso ko. Para akong batang sabik na makalaro ulit. May tirang oras pa naman ako. Matagal na rin nang huli akong naglaro. Kaya nag-log in ako, parang bumabalik sa kabataan ko.

Isang laro lang.

Pang-alis stress.

Ngayon na lang ulit ako maglalaro.

Nag-load ang game. At doon nagsimula ang kapalaran ko.

Kalahating laban pa lang, ramdam ko nang kinakalawang na ang galaw ko. Hindi na ganoon kabilis ang reflex ko. Hindi ko ma-execute nang maayos ang combo. Nagpapa-auto attack na lang ako minsan.

Shit.

Pero kahit ganoon, hindi ako ganon kabad–. Hanggang sa may naramdaman akong presensyang nakatayo sa likod ko. At biglang may boses na umalingawngaw sa tenga ko.

“Kuya… bobo ka maglaro.” Napatigil ako at dahan-dahan akong lumingon.

At ayun siya. Isang payat na teenager na naka-school uniform, may hawak pang milktea, at nakakunot ang noo na parang siya ang may-ari ng DOTA.

Si Pierre. Oo, si Pierre. Pero siyempre… hindi ko pa alam noon kung gaano siya magiging mahalaga sa buhay ko. Ang alam ko lang? Buwisit siya. Anong karapatan niyang sabihan ako na bobo ako? Ganito ba ’to pinalaki ng magulang niya? Bastos ’tong bata na ’to ha.

“Ha?” tanong ko, hindi makapaniwala.

Inulit niya, mas malakas pa. “Bobo ka maglaro, Kuya.”

Parang may umakyat na dugo sa ulo ko. Menor de edad na nga, bastos pa. At higit sa lahat–

TAMA SIYA.

“Hindi naman,” depensa ko, pilit kong pinanindigan at pinapakalma ang sarili ko. “Na-miss ko lang maglaro. Ngayon na lang ulit nakapaglaro.” Paliwanag ko para makalusot.

“Nah,” sagot niya. “Hindi ’yan dahil matagal kang ’di nakapaglaro. Talent kasi talaga iyan… na wala ka.”

PUTA.

Gusto ko siyang saktan dahil sa tapang niyang sagutin ako nang ganyan. Kaso naisip ko, ma-Bantay Bata pa ako sa kanya.

“Gusto mo ikaw na lang maglaro?” hamon kong kunwari chill lang sa attitude niya.

“Ayoko nga. Nagpapabuhat ka lang, eh,” sagot niya, sabay higop ng milktea. “Pero ’di ako tulad mo. Hindi umaatake nang naka-neutral creeps pa.”

Napalingon ako sa screen. Tang ina. Tama siya. Hindi ko napansin. At doon ko siya mas lalo pang pinagmasdan.

Hindi dahil cute siya, kundi dahil ang tapang niya. Diretso kung magsalita. Walang filter, walang preno. Parang maliit na bagyong naglalakad.

“Anong pangalan mo?” tanong ko.

“Pierre,” sagot niya.

“Ako si Rafael.” Pakilala ko.

“’Di ako interesado. ’Di ko naman tinanong.” Malamig niya lang na sabi sa akin. “Okay, Kuya Rafael… pindutin mo ’yan. Hindi ’yung isa. Tsaka wag kang magpa-panic.”

Napatingin ako sa kanya, nakakainis siya pero nakakaaliw siya at the same time. Gusto lang ata nitong makalibre ng laro. Walang pangrenta ng computer kaya nagdudunung-dunungan. Pero pinagbigyan ko na siya, nakakaaliw naman siya. Ang sarap niyang gawing keychain lalo na kapag seryoso siya at lumalaki ang butas ng ilong niya.

At habang inuubo ako sa hiya dahil tinuturuan ako ng mas bata pa sa akin, may narinig akong tawanan sa kabilang dulo.

“Uy Pierre!! Umuwi ka na raw sabi ng Papa mo!”

“Oo na!” sagot niya, sabay lingon sa akin. “Kuya… next time wag ka maging feeder ha? Panget mo ka-bonding.”

At bago siya lumabas, huminto siya sandali sa pintuan, tumingin sa akin, at ngumiti. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kumislot sa dibdib ko.

Kung tutuusin, hindi ko na dapat naaalala ’yung batang tumawag sa akin ng “bobo maglaro” sa computer shop ilang taon na ang nakalipas. Pero ewan ko ba. Nakatatak na sa utak ko ang maliit na demonyong ’yon.

Kaya nang makita ko ang pangalan ng guest sa AirBnB booking ko, napakunot ako.

“Mr. Roman Montero and son, Pierre.”

Hindi kaya siya ’yun? Common naman ang pangalang Pierre. Bahala na. Hindi ko naman mapipigilan kahit siya pa ’yon.

Pagdating nila sa unit ko sa Tagaytay, ako mismo ang nag-asikaso sa kanila. Isa naman sa perks ng semi-retired life ang makaharap ang guests. Kadalasan, bored ako kaya nag-eenjoy akong mag-ala-butler.

“Good afternoon po, Sir,” bati ko sa ama niya, na mukhang mabait at simple lang. “Welcome sa Ridgeview Suites.”

“Salamat,” sagot niya habang bitbit ang overnight bag. “First time ng anak ko dito sa Tagaytay. Nagpumilit mag-staycation.”

Napatingin ako sa likod niya. And there he was. Mas matangkad na siya ngayon. Iyon nga lang, parang mas pumayat siya ngayon.

Taon na ang lumipas, pero minsan natatawa pa rin ako pag naaalala ko ’yon. Hindi dahil cute siya. Kundi dahil nakasira siya ng kumpyansa ko bilang “magaling” daw akong mid-player noon.

Pero never ko naman in-expect na magkikita kami ulit. Tahimik siya ngayon kumpara noong binabara niya ako sa computer shop. Parang ibang tao siya ngayon. Baka may pinagdadaanan? O baka naman hindi siya iyan?

Okay. Hindi niya ako nakilala. O nakalimutan na niya ako? At mas mabuti ata ’yon.

“Pierre, anak, say thank you,” utos ng tatay niya habang inaabot ko ang susi.

Tumingala siya, bahagyang tumango, at mahina lang na, “Thank you po.”

Napakunot noo ako. Mahinhin? Tahimik? Hindi palasagot?

…SINO ’TO AT NASAN NA YUNG DEMONYITONG BATA?

Pero ngumiti na lang ako. “Enjoy your stay po.”

Lumipas pa ang ilang mga taon. Hindi ko naman itatanggi noon, wala pa sa bokabularyo ko ang seryosong relasyon. Mahilig akong maghanap ng fuck buddy. Atleast, walang pressure at walang responsibility hindi tulad kapag karelasyon mo ang isang tao. Ang daming expectations at may mga awayan pa na hindi ko kayang paglaanan ng oras para ayusin. Ayokong maging dramatiko.

Noong bata-bata pa ako, ang dami kong naging karanasan lalo na noong nasa barko ako. Pero syempre, practice safe sex. Gumagamit ako palagi ng condom. Katulad ngayon, kasama ko ang fuck buddy kong doktor na si Cecil.

No labels. No drama. Just… sex lang nang sex kapag may oras. Pagkatapos, uuwi na parang walang nangyari.

At gaya ng normal naming set-up, isang hapon, inaya niya ako sa kanyang tinitirhan. Syempre, hindi mawawala ang kantutin ko siya. Tinira ko siya na parang puta sa ibabaw ng sofa.

“Ahhh… sige pa… Ahhhmmm… Oh my God!” ungol niya.

“Shiiit… ang galing mo…” sabi ko naman habang umuungol. Sa mga naka-sex ko, hindi naman maitatanggi na magaling si Cecil. Sabagay doktor siya, alam niya ang mga pleasure point ng isang tao.

“Dahan-dahan… ahhh… ohhhh… Ang laki ng burat mo. Walang-wala kay Roman! Shiiit!” sigaw ni Cecil. Sino nga pala ulet si Roman? Ahhh, baka yung sinasabi ni Cecil na isa pa niyang fuck buddy.

Nakatukod si Cecil sa likod ng sofa, itinaas ko lang palda niya hanggang bewang, at isinubsob ko ang katawan niya rito. Nakaipit siya sa sofa, bahagyang nakayuko, at bawat galaw ko, umaalog ang katawan niya. Lalo na ang malusog niyang suso.

Plak! Plak! Plak! Plak!

“Ang sarap mo, Cecil…” ani ko, paos at puno ng libog.

“Bilisan mo pa… tang ina!” sagot niya kaya naman sinunod ko ito.

Nang nilabasan ako. Nagbihis ako agad ng damit at naghahanda nang umalis. Isa na namang araw na may diniligan ako.

Hanggang sa bigla akong napatingin sa picture frame kung saan magkasama ang dalawang tao. Mag-ama.

“Uy, sino ’to? Kilala ko sila, ah.” Sabi ko kay Cecil.

“H-Ha?” nauutal niyang bulong.

“Si Pierre iyon ’di ba? Kung hindi ako nagkakamali. Kasama niya ang papa niyang si Sir Roman.” Sabi ko kay Cecil. “Kaano-ano mo sila?” tanong ko.

“Bakit… kilala mo sila?” balik na tanong ni Cecil.

“Oh,” sagot ko. “Naging client ko. Ikaw? Kamag-anak mo sila?” tanong ko muli.

Tumahimik si Cecil. Hindi siya makatingin sa akin.

“R-Rafael… k-kasi… ang totoo niyan…” putol-putol niyang sabi.

“Ano? Magsabi ka nga nang totoo.” Sabi ko dahil nakakahalata na ako sa ikinikilos niya.

Dumaan pa ang sampung segundo bago siya muling nagsalita. “A-Asawa ko si Roman… at anak niya si Pierre sa una niyang asawa.” Parang huminto ang paligid dahil sa kanyang sinambit.

Parang may sumabog na granada sa tenga ko. Hindi ko agad narinig ang ibang tunog sa paligid. Hindi ang electric fan, hindi ang ulan sa labas, hindi ang tunog ng cellphone ni Cecil.

Wala. Puro puting ingay lang. Pumikit ako, huminga nang malalim, pero kahit anong pilit kong kumalma, nanginginig ang panga ko. Nang makabawi, galit na galit akong napatingin sa kanya.

“Tang ina, Cecil… ano? “

Hindi siya sumagot. Hindi man lang makatingin. Lumapit ako, marahan pero mabigat ang bawat hakbang.

“Sinabi ko sa’yo, ayoko nang may sabit. Kaya palagi kitang tinatanong!

‘Single ka ba?’ ‘May sabit ka ba?’ At sagot mo parati– wala. “

Napakagat siya ng labi, halatang natataranta na. “R-Raf, kasi–”

“‘Kasi’ ano?” putol ko, halos mapasigaw na. “Sinungaling ka! Ginawa mo akong kabit? Ha?”

Napatakip siya ng bibig niya, pero nagpatuloy ako. “Kung sinabi mo lang noon, Cecil. Kung sinabi mo lang na may asawa ka– hindi kita gagalawin. Hindi ako papasok sa ganitong kalokohan.”

Umagos ang luha sa pisngi niya, pero hindi ako natitinag. Pakielam ko sa kanya. Fuck buddy ko lang naman siya at hindi girlfriend.

“Raf, mahal kita,” halos bulong niya. “Hindi ko mahal si Roman. Hindi ko na siya mahal. Kailangan ko lang… kailangan ko lang ng tutulong sa pag-aaral ko sa medisina… sa luho ko. Hindi ko naman ginusto–”

“‘Hindi mo ginusto?’” Halos tumawa ako pero walang saya, puro pait sa boses. “So, ginamit mo siya. At ginamit mo rin ako. Gusto mong magdoktor, pero hindi mo kayang maging tapat? Hindi mo kayang magsabi ng totoo?”

Umiling siya, umiiyak na. “Hindi ko sinasadyang saktan ka…”

“Cecil,” bulong ko pero nanlalamig ang tono, “Hindi ako nasasaktan o galit dahil may asawa ka. Galit ako dahil nilagay mo ako sa posisyon na ayaw ko. Ayaw ko sa may sabit. Ayaw kong maging kasangkapan sa panloloko mo.”

Natigilan siya. Napahikbi.

Ako naman, humarap sa picture frame ulit.

Si Pierre. Si Roman.

Parang may kutsilyong tumusok sa sikmura ko. Pinulot ko ang shirt ko sa sahig, sinuot iyon nang madiin. Hindi ko alam kung galit ba ako kay Cecil… kay Roman na hindi ko kilala nang lubos pero nadamay ako… o sa sarili ko, dahil pinapasok ko ang mundong hindi ko sinuri.

“Tama na, Cecil.” Nakatingin ako sa kanya nang diretso. “Ayokong marinig pa lahat ng dahilan mo. Hindi ko trabaho ayusin ang kalat mo. Ayaw na kitang makita.”

Lumapit siya, hawak ang braso ko, at nanginginig. “Rafael, please–”

“Wag mo akong hawakan.”

Huminto siya.

“May respeto ako sa sarili ko,” sabi ko sa wakas. “Kung kaya mong lokohin ang asawa mo, puwes huwag mo akong idamay!”

Hindi siya nakasagot. Binuksan ko ang pinto.

“Good luck sa inyo ni Roman.” Sabi ko kay Cecil, napatingin ako saglit sa picture ni Pierre. “At sa anak niya. Sorry…” mahinang bulong ko na hindi narinig ni Cecil.

Lumabas ako. Hindi na lumingon. At habang naglalakad ako palabas, naisip kong ang liit lang talaga ng mundo. Sinong mag-aakalang makakasalamuha ko ulit ang batang iyon. What a small world.

Makalipas ang ilang linggo mula nang harapin ko si Cecil, sinubukan kong ibalik ang buhay ko sa normal. Nag-ayos ako ng units, naglipat ng furniture, nagpa-meeting sa mga tao ko. Lahat na lang ginawa ko para hindi ko maisip ang gulong sinawsawan ko.

Pero isang hapon, napadpad ako sa isang bookstore habang naghihintay ng maintenance team. Gusto ko sanang bumili ng planner, kunwari organized ako kahit ang messy ng buhay ko.

Naglalakad ako sa aisle ng mga nobela, hawak-hawak ang kape ko, nang biglang–

BLAG!

“AY!” “Aray!”

May tumama sa dibdib ko, malakas. Parang bola siyang tumalbog sa katawan ko kaya parang nayakap ko siya para hindi siya tumalsik.

Nanlaki ang mata ko. Si Pierre. Bakit ang cute niya?

Mas tumangkad na siya mula noong huli ko siyang makita, pero ngayon, mas halatang… may angas? Pero may lungkot din sa mga mata. May kakaibang timbang sa balikat na hindi ko maipaliwanag.

“Sorry po,” bulong niya, halos hindi ako matingnan. Nag-inat siya ng tuwid pero halata, nanginginig ang kamay niya. Parang kanina pa umiiyak o may dinadala.

Ilang segundo akong natulala. Tangina, Rafael, umiwas ka. Baka isipin ng bata manyak ka. Kasi naman, mukha siyang… ang cute niya.

Yung tipong gusto mong tanungin kung okay lang siya, kung may nakaaway ba, kung gusto ba niya ng ice cream.

PUTA, TIGIL. Minor ’yan. Sinampal ko ang sarili kong utak.

Ngumiti ako nang tipid sa kanya. “Okay lang. Dahan-dahan lang sa paglalakad. Mag-iingat ka.”

Tumango siya. “Opo. S-Sorry po. Hindi ko nakita. Nakatungo kasi ako.”

Napansin kong pula ang mata niya. At hindi dahil sa pagtakbo. Yung pulang alam mong galing sa iyak. Yung pag-iyak na pilit tinatago.

“Uh… okay ka lang ba?” tanong ko nang mahina.

Pero agad kong binawi sa isip. Tangina, bakit mo tinanong? Mukha kang predator!

Umiling siya, pilit na ngumiti pero hindi umabot sa mata. “Opo, okay lang po ako. Pasensya na talaga. Sige po.”

Tumingin ako sa kanya nang mas maigi. May bitbit siyang libro tungkol sa pamilya at isa pang tungkol sa coping at stress. Shit. Naguguluhan nga ang bata. May pinagdadaanan.

Gusto ko siyang tawagin. Gusto ko sanang i-comfort. Gusto kong tanungin kung may problema ba siya kay Roman. Kung may nakaaway ba siya. Kung kailangan ba niya ng makakausap o ng magtatanggol sa kanya.

Pero… Rafael! Hindi mo ’yan anak. Hindi mo pamangkin. Hindi mo kakilala. Wag kang magmukhang pedophile na bigla-biglang nag-aalok ng comfort. Bakit ka ba naging ganyan? Hindi ka naman ganito dati!

Kaya ngumiti na lang ako ulit nang mahinahon.

“Sige. Ingat ka,” sabi ko sa hangin dahil malayo na siya sa akin. At habang nakatingin ako sa umaalis niyang likod, naramdaman kong may humila sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko alam kung ano ang meron. Pero ang sigurado, may lungkot sa mga mata niya na hindi ko matanggal sa isip ko hanggang matapos ang araw.

At kahit pilit kong pinapaalala sa sarili ko na bata pa siya, na manatili dapat akong malayo, hindi ko maiwasang isipin.

Bakit parang gusto ko siyang tulungan? Bakit gusto ko siyang alagaan? Bakit parang gusto ko pa siyang makita ulit?

Nakakainis. Nakakabahala. At pinaka-ayaw kong aminin… nakakatakot. Dahil sa unang pagkakataon… parang nakaramdam ako ng kakaiba.

At hindi ko alam kung dapat ba akong lumayo… o tanggapin na minsan, may dalawang taong hindi dapat magkrus ang landas… pero pinagtatagpo pa rin ng tadhana.

Hindi ko in-expect na sa araw na ’yon, habang nag-aayos ako ng mga contract sa isang café, may biglang lalapit sa akin na multo mula sa nakaraan.

“Raf…” Isang boses na hindi ko na sana gustong marinig muli. Paglingon ko, si Cecil. Payat, maputla, naka-dark shades kahit indoor. Halatang hindi naging maayos ang mga nakalipas na taon para sa kanya.

Nanlamig ang batok ko. “Ano’ng ginagawa mo rito?” malamig kong tanong.

Umupo siya nang walang paalam, na para bang may karapatan pa siya sa buhay ko. “Raf… kailangan kitang kausapin,” sambit niya. May halong kaba ang boses niya. Hindi ako umimik.

Huminga siya nang malalim bago nagsalita. “Si Roman… pumanaw na.”

Parang may tumama sa sikmura ko.

“H…ha?” nagulat ako, kahit hindi ko siya kilala nang personal bilang tao, hindi ko gusto ang ganitong balita.

“Namatay siya due to colon cancer two months ago,” dugtong ni Cecil. “Matagal na pala siyang may iniindang sakit. Hindi niya sinabi sa akin agad. Hindi rin kay Pierre.”

Napapikit ako. Si Pierre. Bata pa. Wala ng ina. Ngayon pati ama niya… wala na.

“Ano… kumusta si Pierre?” halos pabulong kong tanong.

“Hindi ko alam,” sagot ni Cecil, umiiling. “Stepson ko lang naman siya at hindi tunay na anak. Hindi ko naman siya gaanong kinakausap. Pero… Raf, puwede na tayong magsama. Wala na akong inaalalang asawa. Wala nang hadlang sa ating dalawa.”

Parang lumamig ang buong lugar. Parang may bumagsak na yelo sa dibdib ko.

“Cecil,” madiin kong sabi. “Kakamatay lang ng asawa mo. At sa lahat ng ginawa mo, iniisip mo pa rin ang sarili mo? Nagluksa ka ba talaga?”

“Raf,” lumapit siya, parang tangang may pag-asa, “mahal kita. Noon pa.”

“Hindi kita mahal,” sagot ko, diretso ang tingin sa kanya. “Ginamit mo ako at ginamit lang kita para sa pangangailangan ko.”

Biglang nag-iba ang tono ng mukha niya. Parang na-offend, parang hindi siya sanay na hindi sinusunod ang gusto niya.

“Puwede na tayong magsimula ulit,” bulong niya, pilit pa ring ngumiti. “Raf… puwede na tayo. Kung gusto mo ulit akong gamitin, papayag ako. Makasama lang kita. Please…”

Pero ang nasa isip ko lang… Si Pierre. Paano na siya? Sino ang kasama niya? Kumakain ba siya nang tama? Sinuportahan ba siya sa pagluluksa niya? Mayroon bang nagko-comfort sa kanya? May nagpapahid ba ng luha niya?

At ngayon, nag-iisa na talaga siya. Wala rin namang pakielam ang stepmother niya sa kanya. At ang alam ko, wala na siyang kamag-anak. Si Cecil na lang ang kasa-kasama niya ngayon… lalo na sa kanyang pagluluksa.

Hindi ko alam kung bakit sobrang humigpit ang dibdib ko sa ideya na mag-isa siyang nagluluksa.

“Rafael,” ulit ni Cecil, hawak na ang kamay ko, “huwag mo na akong tanggihan. Kailangan kita. Mahal kita.”

Tinanggal ko ang kamay ko, mariin. Napapikit ako at hindi ko alam kung pagsisisihan ko ba ang gagawin kong desisyon.

“Sige, pumapayag na akong tumira kasama mo.” sabi ko. “Pero hindi kita ituturing na girlfriend ko.”

“Ganoon? Pero sige, kahit katiting na nararamdaman mula sa’yo, tatanggapin ko. Tutal, alam ko namang hindi mo matatanggihang ma-inlove sa akin.” desperado niyang sagot.

Kinagabihan, nag-drive ako papunta sa bahay nila Pierre. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ako sigurado kung dapat. Pero ang alam ko, ayoko siyang masaktan nang mag-isa. Ayoko siyang magluluksa nang walang kasama. Ayoko siyang mag-isa sa buhay. Hindi ko alam kung bakit nasasaktan ako para sa kanya. Naaawa? Hindi ko na alam kung anong ginagawa ko.

Huminto ako sa labas ng gate nila. Naka-off ang karamihan ng ilaw sa loob ng bahay. Tahimik. Masyadong tahimik. Para bang sumisigaw ng kawalan.

“Pierre…” bulong ko, kahit nasa labas lang ako.

Hindi niya alam na nandito ako. Hindi niya alam kung sino ako. Ni hindi ko nga alam kung tanda ba niya ako. Kahit saglit lang ang aming mga encounter noon, hindi ko siya makalimutan.

At ngayong alam kong nag-iisa siya sa pinakamadilim na yugto ng buhay niya… hindi ko puwedeng balewalain iyon. Hindi ko kaya.

Hindi ko alam kung bakit siya ang naaalala ko. Hindi ko alam kung bakit siya ang iniisip ko. Hindi ko alam kung bakit parang hinahatak ang puso ko sa direksyon niya.

Siguro dahil gusto kong makita kung… kumusta na siya. Kung may kasama ba siya. Kung–. Hindi ako sigurado. Ayoko ring aminin sa sarili ko. Nakakatakot.

Pagdating ko sa bahay, binuksan ni Cecil ang gate at sinalubong niya ako. Tahimik ang buong paligid, parang walang tao. Pero may ilaw sa sala.

“Pierre?” tawag ni Cecil, medyo pasigaw. “Pierre? Nasaan ka? Dalian mo.”

May marahang yabag mula sa itaas. Ilang segundo pa, bumaba si Pierre mula sa hagdan. At doon ako natigilan. Mas tumangkad siya. Mas humaba ang buhok. Mas naging mahinahon ang kilos. Pero iyong mga mata niya? Iyong lungkot? Para siyang anumang oras ay mababasag? Iyong paraan ng paghawak niya sa railing na parang nauupos siya?

Kilala ko iyon. Kilala ko siya.

Pero siya? Hindi man lang tumigil ang tingin niya sa akin. Ni hindi nagbago ang ekspresyon. Parang… wala lang akong kahulugan. Parang first time lang niya akong makita. Hindi ba niya ako natatandaan?

“Pierre,” tawag ni Cecil na may pilit na ngiti. “May ipapakilala ako.” Huminga siya nang malalim, halatang kinakabahan.

“This is Rafael. Boyfriend ko.” Aalma pa sana ako nang biglang lumapit si Pierre, bahagya siyang yumuko bilang paggalang.

“Good evening po,” mahina niyang bati. Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Hindi niya ako kilala. Hindi niya maalala. Ni konting senyales, wala. Kahit doon sa pagkakatayo niya… Kahit sa pagsukbit niya ng buhok sa likod ng tainga… Kahit sa pag-iwas niya ng tingin na may halong hiya at pagod.

Wala. Hindi ako pamilyar sa kanya. Hindi ko alam kung matutuwa ako o maiinis sa kanya.

“Hi,” sagot ko, pilit na kalmado. “Ako si Rafael. Ang bago mong… D-Daddy.” Shit! Mali ba ako ng sinabi?

Tiningnan niya ako sandali, mabilis lang. Wala ni isang bakas ng pagkilala. Walang trace ng batang nandoon sa computer shop noon. Walang trace ng teenager sa Tagaytay na pinigilan kong kausapin. Ni hindi man lang bakas na nakita niya rin ako noon sa bookstore.

Wala. Parang ako lang talaga ang nakakakilala at nakakaalala sa aming dalawa.

“Pierre,” sabat ni Cecil, “mag-uusap kami sandali. Kahit juice man lang, pakitimpla naman kami? Thank you.” Tumango si Pierre, walang tanong-tanong, at dahan-dahang naglakad papunta sa kusina.

At doon ako tuluyang napatitig sa likod niya. Medyo maliit siya sa edad niya pero tumangkad na siya sa lagay na iyan. Maputi at pantay ang kanyang kutis, matangos ang ilong, singkit ang mga mata, at may kalambutan ang features niya na alam mong may halong banyaga.

Mas payat siya ngayon. Mas nakayuko. Mas may dalang bigat na hindi niya sinasabi. At mas lalo kong naramdaman ang pagpitik ng puso ko.

Hindi ito dapat. Hindi dapat ako nagre-react nang ganito. Hindi dapat…

Pero hindi ko mapigil. Hindi nang makita ko siyang ganoon ka-lungkot. Hindi nang makita kong hindi niya alam na nagluluksa siya nang mag-isa. Hindi nang makita kong wala siyang kakampi sa sarili nilang pamamahay.

“Raf,” tawag ni Cecil, pilit ang ngiti. “Thank you dahil pinagbigyan mo ako sa gusto ko. Hayaan mo, pagsisilbihan kita… lalo na sa kama.” Mapang-akit niyang dagdag na ikinailing ko lang.

Tumingin ako sa kanya. Diretso. Walang halong biro. Hindi ko alam. Ang alam ko lang, habang pinanonood kong gumagalaw si Pierre sa kusina, tahimik, malungkot, at mag-isa.

May isang tanong na umiikot sa isip ko. Ano’ng nangyari sa’yo, Pierre? At bakit parang gusto kong alagaan ka kahit hindi mo ako kilala?

At doon nagsimula ang hindi ko maipaliwanag na pagnanais sa kanya. Pinigilan ko naman dahil masyadong malayo ang agwat naming dalawa. Para akong teenager na hindi mapakali kapag nandyan siya. Gusto ko siyang nakikita, kahit hindi niya ako kausapin at pansinin.

Gusto ko rin kapag kunwari’y hindi ko siya pinapansin. Nakikita ko sa peripheral vision ko ang mga titig niya sa akin. Ang pagkamangha sa kanyang mga mukha habang sinisilayan niya ang katawan ko.

May pag-asa ba ako sa kanya? Papayagan ba niya akong pumasok sa mundo niya? Malapit naman na siyang maging nineteen, baka puwede naman kaming dalawa? Grooming ba ’to? Hindi ko naman siya kinontrol at nilapitan noong menor de edad siya. Ano ba ’tong nararamdaman ko sa kanya? Baka wala lang ’to. Tigang yata ako.

Kaya ng isang araw na umalis kami ni Cecil para sa pupuntahan niyang seminar, hindi ako mapakali. Mag-isa lang si Pierre sa bahay. Baka mapahamak siya at hindi niya makayanang protektahan ang sarili niya. Sino ang magtatanggol sa kanya kapag may nanloob sa bahay?

“Pierre, ikaw na ang bahala dito sa bahay, ha! Huwag na huwag kang magpapapasok ng kung sino-sino dito, sinasabi ko sa’yo. Mahirap na.” bilin ni Cecil sa kanya habang nasa banyo ako at nagpupunas ng katawan.

Lumabas ako ng banyo habang nakatapis ang manipis na towel sa aking bewang. Umaagos pa ang butil ng tubig mula sa aking malapad na balikat, pababa sa aking malaman na dibdib at bato-batong 8-pack abs.

Nakita kong napalunok nang maraming beses si Pierre habang nakatitig sa akin. Kunwari’y kumunot ang noo ko sa kanyang pagkakatitig sa akin. Inayos ko ang towel pababa kaya pansin na pansin ang tattoo sa ibaba ng aking pusod. Nakangising tumitig ako sa kanya habang papanik ng hagdan. Napaiwas siya ng tingin sa akin at bumaling kay Cecil na nag-aayos ng kanyang bag at maleta.

“Naku naman, Rafael! Bilisan mo ang kilos mo! Kanina pa kita sinasabihan na kumilos na. Sinabayan mo pa talaga ako sa pag-aayos!” galit na baling ni Cecil sa akin.

“Oo na, oo na! Bunganga mo, parang armalite na naman.” Singhal ko kay Cecil. Panira ng diskarte.

Umalis din kami agad ni Cecil. Magkatabi kami ni Cecil sa round table habang hinihintay magsimula ang seminar. Pareho kaming pagod, pero at least libre ang pagkain at maganda ang venue. After ng session, bumaba kami sa restaurant sa hotel para kumain.

Habang inaantay ko ang order, biglang may bumangga sa likuran ko.

“Ay! Sorry po! Sorry talaga!” Isang babae, naka-business attire, may hawak pang papel at halatang nagmamadali. Natapon ang juice sa polo ko.

Pinunasan ko lang. “Okay lang, no worries.” Sabi ko sabay ngiti sa babae.

Ngumiti rin siya, medyo apologetic sa akin. “Thank you po, sir. Sorry talaga.”

Tumango ako, pagkatapos bumalik sa upuan. Pero si Cecil? Hindi na ngumiti. Hindi na kumibo. Nakakunot ang noo. Para siyang pinasingawan. Bahala siya.

“Tang ina, nakita mo ’yun?” tanong niya agad pag-upo ko.

“Ano?” sagot ko, clueless.

“’Yung babae! Nilalandi ka na nga sa harap ko! Hindi ka man lang umiwas!”

Napataas ang kilay ko. “Landian ba ’yung pagbuhos ng juice sa akin?”

“Halata namang nagpapapansin! May pagngiti ka pa!” turo niya sa akin, halatang hindi makapaniwala.

Huminga ako nang malalim. “Cecil… girlfriend ba kita?”

Naputol ang bibig niya sa pagsagot.

“Hindi ’di ba?” patuloy ko nang diretso. “Fuck buddy lang tayo. Sumang-ayon ka sa setup nating dalawa. Malinaw kong sinabi noon na hindi kita mahal.”

Nakita kong namula ang mukha niya. Hindi dahil kinikilig, kundi dahil galit.

“Putang ina mo, Rafael,” sabi niya, halos pabulong pero puno ng puot. “Alam mo, mali ’to. Mali talaga ’to.”

Tumayo siya, mabilis, umangat ang upuan. Sinundan ko lang siya ng tingin. Nag-walkout siya palabas ng restaurant. Hindi na siya sumipot sa last session ng seminar. Hindi rin siya bumalik sa hotel. Baka nagpahangin. Bahala nga siya, buti nga sinamahan ko pa siya.

Kaya ako na lang umuwi at pasado alas siyete ako nakauwi. Pagdating ko sa bahay nila Pierre, tahimik. Walang TV. Walang ingay. Parang mas malamig kaysa dati.

Nagpasya akong maligo sa banyo malapit sa kusina para maibsan ang pagod at lagkit. Habang bumabagsak ang tubig mula sa shower, kung ano-ano na naman ang naiisip ko.

Mali na nga siguro na pinapaasa ko pa si Cecil… Pero mas mali na iiwan kong hindi ko tinitignan kung ayos lang si Pierre. Baka ’di pa niya kaya?

Paglabas ko ng banyo habang nakatapis ng tuwalya, nagulat ako sa eksenang nasaksihan ko. Anong ginagawa ni Pierre? Nabura sa isipan ko ang inosenteng pagtingin ko sa kanya, napalitan ito ng matinding pagnanasa. Marunong na siya ng kamunduhan? Mukha siyang inosente.

Kita ko kung paano umusli ang puwitan niya sa sahig habang ang dildo ay nakapatong sa sofa. Noong una, hirap na hirap siyang isubo ang dildo. Hindi nagtagal, hayok na hayok niya itong isinubo. Lalong napigtas ang lahat ng pagpipigil na ginagawa ko noon.

Hindi ako nakatiis, naglakad ako papalapit sa kanya hanggang sa mapansin niya ako.

“T-Tito R-Rafael!” gulat niyang sigaw.

Umupo siya sa sofa at kinuha ang throw pillow para ipantakip sa ari niya. Lumapit ako sa kanya at hinawakan ko ang kanyang kanang kamay. Dumilat siya na parang nahipnotismo.

Ibinagsak ko sa sahig ang tuwalyang suot ko kaya napatingin siya sa ibaba. Nanlaki ang mga mata niya nang makita niya ang burat kong sumasaludo sa harap ng bibig niya. Tila nag-iimbita ito na isubo niya ito.

Ipinatong ko sa burat ko ang kanyang kamay. Halos mapapikit ako nang maramdaman ko ang init ng kamay niyang bumalot sa burat ko. Pinatibok-tibok ko ang ari ko na mas lalong nagpadepina ng mga ugat nito na para bang galit na galit sa paghawak niya

Nang hindi gumawa ng anumang kilos si Pierre, nagsalita ako para pahintulutan siya. “Hagurin mo, Pierre. Sa’yo ’yan ngayong gabi.” nang-aakit kong paanyaya sa kanya.

Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa. Agad niyang jinakol ang tigas na tigas kong burat habang nang-aakit siyang nakatingala sa akin. Sarap na sarap ako sa hagod niya at libog na libog na ako.

“A-Ang i-init ng kamay mo, putang ina! Ang sa-saraaaap!” halinghing ko,

“Tito, akala ko bukas pa kayo uuwi?” tanong niya habang itinataas baba ang burat ko at ipinatong niya ang kaliwang kamay niya sa malatroso kong kanang hita bilang suporta.

“Nagtalo kami ng tita mo. Ahhh! Huwag na nating pag-usapan iyan. Ang mahalaga, matitikman mo na ang gusto mo. Gustong-gusto mo ang burat ko ’di ba?” tanong ko. Please, say yes, Baby.

Tumango siya sa akin. Yes!

Hinawakan ko ang pisngi niya. “Sumagot ka, putang ina! Ahhhh!” gusto kong marinig na gustong-gusto mo ’to… dahil ako, matagal ko nang gusto ito.

“Opo, Tito Rafael. G-Gustong-gusto ko po itong burat niyo!”

“Ano pang hinihintay mo? Isubo mo na iyan! Chupain mo ako! Ipakita mo kung gaano ka kagaling sumubo! Gusto mo ’to ’di ba?!”

At hindi niya nga pinalampas. Chinupa niya ako nang parang walang bukas. Hindi pa siya sanay, pero alam kong makakasanayan niya rin ito. Bakit parang nag-eexpect ka pa na may kasunod, Rafael?

“P-Putang inang bata ka! Ang galing mong sumubo. Sanay na sanay ka na! Nakailang burat ka na?!” tanong ko sa kanya at hinawakan ko pa ang pisngi niya habang subo niya pa rin ako.

Kung nakarami na siya, wala akong pakielam. Basta sisiguraduhin kong sa akin siya babagsak. Nakarami na rin naman ako noong ’di ko pa siya kilala kaya bakit ko kukuwestiyunin kung may karanasan na siya sa iba?

Iniluwa niya pansamantala ang burat ko bago sumagot. “Kayo pa lang po, Tito Rafael.”

Napangiti ako sa sinabi niya. “Ang suwerte ko pala kung ganoon. Ako ang magiging una mo sa lahat!” dugtong ko hanggang sa ipinuwesto ko siya para imouthfuck.

“Ayan na ako! Putang ina! Ahhh…!” sigaw ko habang lumalabas sa burat ko ang manamis-namis at maalat-alat kong katas.

“Sikreto lang natin itong dalawa, ha! Hindi puwedeng makarating sa Tita Cecil mo. Kung hindi, hindi mo na matitikman ang burat ko.” Babala ko sa kanya na para bang kawalan niya kapag sinabi niya kay Cecil. Pero ang totoo, mas kawalan ko.

Nanlaki ang mata niya nang patakan ko ng mababaw na halik ang labi niya bago bumulong sa kanyang tainga. “Mag-practice kang ipasok ang dildo na iyan sa puwet mo. Sa susunod, kakantutin na kita.”

Pagsapit ng hatinggabi, hindi ako mapakali sa kuwarto. Hindi ako makapaniwala sa nangyari sa amin ni Pierre. Sisilipin ko lang sana siya sa kanyang kuwarto pero nagulat ako sa nasaksihan ko sa kanya.

“Sabi na nga ba, hindi ka makakatiis na mag-practice ngayong gabi.” ani ko habang confident na nakasandal sa pinto ng kuwarto niya.

“T-Tito Rafael… Help me, please…! Unghhh!” akit niya sa akin habang pinapakita na nahihirapan at nasasarapan siya.

Hindi ko naman siya binigo. Lumapit ako sa kanya at umupo sa kama. Hinawakan ko ang dildong nakasalpak sa butas niya at unti-unti ko itong ginalaw habang nakatingin sa kanyang mga mata.

“Ang sikip mo, Pierre. Kung nakikita mo lang kung paano sakalin ng puwit mo ang dildo na ’to, mamamangha ka. Halos sumama ang laman tuwing inilalabas ko ang dildo sa butas mo.” wika ko.

“Ahhhh… Tito, dahan-dahan lang! Mmmhhh!…” ungol ko.

Nagbingi-bingihan ako sa kanya. Binilisan ko ang galaw ng dildo sa butas niya maging ang pag-jakol ko sa burat niya. Malapit niya na sanang marating ang rurok ng kasarapan nang biglang inialis ko ang dildo at tumayo mula sa pagkakaupo sa kama.

Nang-aakit kong hinubad ang akong t-shirt at shorts. Brief na kulay puti na lang ang natitira sa aking katawan. Umupo siya mula sa pagkakahiga at inilapit niya ang mukha niya sa brief ko at tumingin siya sa akin nang nang-aakit pataas.

Shit, Baby! Huwag ganyan! Baka makantot kita nang ’di oras. Hindi ka pa handa. Uunti-untiin natin, please. Stop being a tease!

Matapos niyang damahin sa pisngi niya ang burat kong nakatago sa puting brief, agad niyang sinimulan ang pagsamba rito. Halos lumabas na ang ulo ng burat ko mula sa garter ng aking brief.

“Sa’yo iyan ngayon. Ipakita mo kung gaano ka kauhaw sa burat ko.” Nanghahamon kong bulong sa kanya.

“Opo, Tito Rafael.” tugon niya habang nakatingin sa aking mga mata.

“Huwag mo kong tawaging ‘Tito Rafael’. ‘Daddy Rafael’ ang itawag mo sa akin sa kama. Maliwanag?” shit, Rafael! You’re doomed!

“Yes… Ahhhm, D-Daddy Rafael!” malibog niyang wika.

“Good boy!” tugon ko. Ginulo ko pa ang buhok niya at hinawakan ko ang kanyang mga pisngi.

Dumating na nga araw na inangkin ko siya. Ang araw na iyon ay hinding-hindi ko malilimutan. Ito ang araw na alam kong sa sarili kong mababaliw ako sa kanya. Sa mga taong dumaan sa buhay ko, sa kanya ko lang naramdaman ang ganitong pakiramdam. Nakikita ko pa lang siya, hindi na ako mapakali. Hawakan pa lang niya ako, gusto ko na siyang yakapin at angkinin. Malala ka na, Rafael.

“Handang-handa ka na. Aangkinin na kita. Dadahan-dahanin ko lang, Baby.” deklara ko sa kanya.

Napatango naman siya sa akin at pumikit na lamang upang paghandaan ang pagpasok ko. Ibinuka ko pa ang kanyang mga hita upang mas maging madali ang pagpasok ko sa masikip niyang butas.

“A-Araaayyy… A-Annnggg s-sakiiit, D-Dadddyyy!” reklamo niya.

“A-Ang sikip mo, shiiit!” puri ko sa kanya. “Mawawala rin ang sakit, konting tiis lang, Baby. Mamaya, sasarap din iyan.” pag-aalo ko sa kanya.

Hinalikan ko siyang muli at nilamas ang dibdib niya para mawala ang sakit na nararamdaman niya. Unti-unti akong muling umulos hanggang sa naisagad ko na ang burat ko.

“Ahhhmmm, D-Daddddyyy…” ungol niya na para bang musika sa akin.

“F-Fuck! Ang sikip mo, ang saaaarrrraaap.” Mura ko. “Baby… tangina, ang sikip mo talaga…” ungol ko, mababa at halos garalgal na. Piniga niya pa ang butas niya na mas lalong nagbigay sa akin ng kakaibang sarap. Mas masikip pa sa puke ng babae.

“Shiiittt! Pigang-piga ang burat ko!” mangha ko sa ginawa niya.

Napakagat siya ng labi, pilit pinipigilan ang ungol pero hindi niya na rin nakayanan. “Shiiit, Daddy… ang init ng burat mo…”

Dahan-dahan na akong gumalaw hanggang sa binarena ko na siya ng kantot. Pinaranas ko sa kanya kung paano gumalaw at kumantot ang barakong tulad ko.

“R-Ramdam ko, gusto mong wasakin kita. Gusto mo ba iyon, ha? Wasakin ba kita, ha? Sagot!” tanong ko sa kanya.

“Y-Yes, D-Daddy… bilisan mo pa… wasakin mo ’ko, please…” Hindi niya na mapigilang magmakaawa, ganoon kalupit ang sarap na pinapalasap ko sa kanya. “Shiiit, Daddy!” halos mapasigaw siya sa sarap.

Pabilis nang pabilis, mas malalim, mas brutal na ang ritmo ko sa ibabaw niya. Puno na ng mga ungol at mura naming dalawa ang apat na sulok ng kuwarto ni Pierre. Wala na kaming pakielam kung may makarinig man sa amin.

“Dadddyyy… huwag kang titigil! Sige pa! Sige paaaa!” sigaw niya na halatang sarap na sarap.

“Putangina, Baby… tangina… ang sarap mo! Gusto mo ba ’to, ha? Palagi kitang kakantutin, ha? Aaraw-arawin natin to, ha?!” halos pasigaw kong ungol, sabay kagat sa balikat niya.

“Daddyyy… huwag kang titigil! Sige pa! Sige pa!” malakas niyang hiyaw.

At lalo akong nagwala. Pareho kaming nagkakandaliyad, nagkakandarapa, hanggang sa ramdam ko na ang pamimigat ng puson ko, ang pagkislot ng buong katawan ko.

“Sabayan mo ako, Baby… sabay tayo. Ahhhmmm… Ang sarap… Shiiiiit!” hingal kong sigaw, sabay madiing kadyot na nagpakislot sa buong katawan niya.

Pinutukan ko siya ng aking tamod sa butas niya. Sinaid ko ang inilabas kong katas, hindi ako tumigil hangga’t hindi ito nasisimot.

“A-Ang init ng tamod mo, Daddy.” wika niya na para bang nang-aakit sa akin gamit ang mapungay niyang mga mata.

Pareho kaming nanigas, umungol nang malakas, at bumagsak siya sa dibdib ko, pawisan at nanginginig lang. Ilang saglit kaming pareho na hinihingal, walang imikan, at pawisan. Ngunit, wala kaming pakielam.

Pagkatapos, iniangat niya ang ulo niya at hinalikan ko naman siya sa kanyang mga labi. “Baby…” bulong ko pagkatapos kong lamutakin ang bibig niya. “Ako lang kakantot sa’yo, ha?”

Hindi siya nagsalita pero napahawak lang siya sa batok ko, sabay hila para muling mahalikan siya. Para bang ito ang sagot niya sa tanong ko. Kaya naman nang malaman kong may nangyari sa kanila ni Manuel, para akong binagsakan ng malaking bato sa dibdib. Kakagaling lang natin sa Boracay para ipagdiwang ang birthday mo, bakit ganito ang nangyari?

Idagdag pa itong si Cecil na para bang drinoga ako para may mangyari sa amin. Ang balak ko lang ay kausapin siya para itigil na ang kalokohan naming dalawa at seryosohin na kung ano man ang mayroon sa amin ni Pierre. Pero ano bang nangyayari?

Manuel:

Pre, tingnan mo ’tong natira ko ngayong araw. Panalo!

Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko ang cellphone ko at binabasa ang mensahe ni Manuel. Nanggigigil kong tinitingnan ang larawan ni Pierre habang subo-subo ang burat ng kaibigan ko.

Putang ina! Gusto kong magwala. Gusto kong bugbugin si Manuel. Pero naalala ko, ano bang karapatan ko kay Pierre? Ni hindi ko nga maayos-ayos kung ano man ang mayroon sa amin ni Cecil.

Ginawa ko naman ang lahat. Lahat ng posisyon sa sex, ginalingan ko. Halos araw-arawin ko na siya para hindi na siya maghanap ng ibang burat pero hindi pa pala sapat. Para na nga akong sugardaddy sa mga ginagawa ko sa kanya.

Putang ina na lang talaga! Ngayon na nga lang magmamahal, nasaktan pa. Pero may kasalanan ka rin naman sa kanya Rafael kahit hindi mo ginusto iyon! May ibang pinasukan ’yang burat mo kahit nangako ka sa kanya na siya lang. Shit!

Hinanap ko kung saan posibleng pumunta si Pierre. Pumunta ako kay Manuel pero hindi ko siya naabutan doon, kaya bumalik ako ng bahay. Kumatok ako sa nakasarado niyang pinto sa kuwarto.

“Pierre?” walang sumasagot. Muli akong kumatok, mas madiin na. “Pierre, Baby… please… pagbuksan mo ako. Mag-usap tayo.”

“Baby…” mahina at halos pakiusap na ang tono ko nang wala akong marinig sa kanya. Alam kong nasa loob siya. “Alam kong nandiyan ka. Please, kausapin mo ako.”

Ilang minuto pa ang lumipas pero wala pa rin. Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy. “Pag-usapan natin ’to. Magpapaliwanag ako.”

Pagkalipas ng ilang sandali, naalala kong may spare key sa kuwarto ni Cecil. Agad ko iyong kinuha at binuksan ang kuwarto niya.

Nagulat siya nang biglang bumukas ang pinto. Napaangat siya ng ulo nang pumasok ako.

“Pierre…” mahina kong tawag, bakas ang pagod at pag-aalala sa mukha ko.

Agad siyang napaupo at pinunasan ang luha niya. “Lumabas ka,” malamig niyang sabi.

Dahan-dahan akong lumapit at parang natatakot na baka tumakbo siya. “Baby, please… pag-usapan natin ’to.”

“Wala tayong dapat pag-usapan!” sigaw niya, tumayo siya at itinuro ang pinto. “Lumabas ka, Rafael!”

Natigilan ako at nasaktan sa trato niya sa akin. Bakit parang ako lang ang may kasalanan sa aming dalawa?

“Hindi mo alam ang totoo–” sagot ko sa kanya para magpaliwanag pero pinutol niya ako.

“Ano pa ba ang kailangan kong malaman?!” putol niya na halos pasigaw na. “Narinig ko kayo ni Tita! Nakita ko kung paano mo siya–” napahinto siya. Shit! Sinasabi ko na nga ba! Nakita niya ang pang-aabuso sa akin ni Cecil. Hindi ko naman ginusto iyon! Ni hindi ko maigalaw ang katawan ko para pigilan siya sa ginagawa niya sa akin.

Tahimik lang akong nakatayo, nakokonsensya kahit na hindi ko naman iyon ginusto. Nagsalita akong muli na puno ng desperasyon. “Pierre, hindi mo naiintindihan. Please, pakinggan mo ako.”

Lumapit siya sa akin at itinulak ako papalabas. “Umalis ka na lang. Kung may natitira kang respeto sa’kin, lumabas ka.”

Hindi ako kumilos. Nakahawak lang ako sa hamba ng pinto, mahigpit, habang nakatingin sa sahig. Umigting ang panga ko na parang pinipigilan ang magsalita.

“Rafael…” mahinang bulong niya. “Ayoko munang makita ang mukha mo.”

Nanatili lang ako roon at hindi umalis. “Rafael, please…” halos pabulong niyang sabi. “Umalis ka na lang.”

At doon ako biglang sumabog.

“Umalis?!” halos pasigaw kong balik, namumula ang mukha, at nasasaktan. “Ako ang dapat umalis? Ako ang humihingi ng tawad pero ikaw–” tumigil ako, huminga nang malalim, at parang pinipigilan ang sarili ko pero hindi na ako nakatiis. “Ikaw din naman, ’di ba?!”

Napakunot noo siya, hindi niya agad naintindihan ang sinabi ko. “Anong–”

“’Wag ka nang magmaang-maangan, Pierre!” sigaw ko, itinuro ko siya habang nanginginig ang kamay. “Alam kong nagpagamit ka sa iba! Alam kong nagpa–” natigilan ako dahil nasasaktan ako kapag naaalala ko ang larawan niya habang subo-subo ang burat ni Manuel. “Nagpakantot ka sa iba!”

Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Napaatras siya at napahawak sa dibdib. “Anong sinasabi mo?” mahina niyang tanong.

“Wag mo na akong lokohin!” halos pumutok ang ugat sa sentido ko. “Huwag mong sabihing wala kang ginawa! Alam ko lahat, Pierre! Lahat! Lahat-lahat!”

Nanginig ang labi niya. “Bahala ka kung ano’ng gusto mong paniwalaan! Basta, umalis ka!” sagot niya lang sa akin.

“Pierre, umamin ka na.” Madiin ang boses ko na halos nanginginig sa galit at sama ng loob.

“Wala akong aaminin kasi wala naman akong kasalanan!” balik niya agad. “Hindi ko alam kung ano ang pinagsasabi mo!”

“Wala?!” Napatawa ako, putang ina ayaw pang umamin. “Sa tingin mo maniniwala ako sa’yo?!”

“Maniwala ka o hindi, Rafael,” bumagsak na ang luha niya. “Wala na akong pakialam.” At dito ako lalong sumabog. Kung ikaw walang pakialam, puwes ako hindi. Makikialam ako.

Kaya naman hinila ko siya para dalhin sa bahay ni Manuel. Nagpupumiglas pa siya pero dahil sa laking bulas ko, wala siyang nagawa. Galit na galit ako habang nagmamaneho. Nagsisigawan pa kaming dalawa habang papunta kay Manuel. Kita ko ang gulat sa mukha niya nang iparada ko ang kotse sa harap ng bahay ni Manuel.

At doon na nga nangyari ang hindi dapat mangyari. Hindi ko alam kung bakit pumayag ako sa alok ni Manuel na magpalit kami ng partner. Sa galit ba? Dahil sa alak? O sa inis dahil ayaw pang umamin ni Pierre. Nagsisinungaling pa siya sa akin.

Kaya nang makita ko siyang umiiyak at lumabas ng bahay ni Manuel pagkatapos niyang mag-ayos sa banyo, agad akong nagbihis ng damit. Shit, Rafael! Anong ginawa mo? You messed up, big time!

Binusinahan ko siya sa gilid ng kalsada nang makita ko siya. Binuksan ko ang bintana bago magsalita sa kanya. “Sumakay ka.” Utos ko.

Umiling siya at humakbang palayo. Pero iniharang ko sa dinadaanan niya ang kotse ko. Binuksan ko ang pinto sa passenger seat.

“Pierre. Sumakay ka na,” ulit ko sa mas mababang tono pero halatang pigil ang galit. Pero imbes na sumunod siya, nanatili lang siyang nakatayo sa gilid ng kalsada at nakatingin lang sa akin.

Bumaba ako ng kotse at mabilis ang mga hakbang na pumunta sa kanya. Hinawakan ko ang braso niya at marahas kong hinila papasok sa passenger seat.

“R-Rafael! Bitawan mo ako!” halos pasigaw niyang sabi, pero hindi ako tumigil. Isinara ko ang pinto at mabilis na bumalik sa driver’s seat.

Nagsigawan kaming muli sa kotse pero sinabihan ko siyang hindi siya lalabas ng kotse hanggat hindi kami uuwi. Mag-uusap kami at tatapusin namin ang problemang ito ngayong gabi rin.

“Anong problema mo?!” sigaw niya, sabay hampas sa kamay kong nakahawak sa braso niya nang nasa sala na kami.

“Problema ko?!” sigaw ko at humarap sa kanya. “Pierre, nagpatira ka sa ibang lalaki! Alam mo bang nasaktan ako sa ginawa mo?!”

Tumulo ang luha niya, pero pinilit niyang magsalita. “Oo! Oo, may kasalanan ako! Aaminin ko na! Pero ikaw ba, Rafael? Wala ka rin bang kasalanan?!”

Napahinto ako. “Ano’ng ibig mong sabihin?” malamig ang boses ko.

“Alam ko, Rafael. Narinig ko kayo. Nakita ko pa nga si Tita Cecil na gumigiling sa ibabaw mo.” Ani niya.

Halos mapatigil ako, pero hindi ako umiwas. “Hindi ko siya gusto. Hindi ko siya mahal. Ikaw ang gusto ko, Pierre! Ikaw ang mahal ko!”

Itinulak niya ako bago siyang sumigaw muli. “Eh bakit mo ginawa?!” halos pasigaw na iyak niya. “Paano mo nasabi na ako lang kung nagawa mong halikan at tirahin ang asawa ng tatay ko?!”

Tatalikod na sana siya para umakyat pero hinila ko siya pabalik. Mabilis ko siyang niyakap mula sa likod, mahigpit, at para bang takot na takot akong mawala siya.

“Rafael, bitawan mo ako!” umiiyak niyang sigaw at pilit kumakawala sa yakap ko. Hinigpitan ko lang ang yakap ko sa kanya para hindi siya makawala.

“Ayaw mo kasi akong pakinggan, Pierre!” halos pasigaw kong sabi habang nanginginig ang boses. “Ayaw mo akong pagbigyan na ipaliwanag ang lahat! Paano tayo magkakaintindihan?!”

Matapos niyon, sinabi ko sa kanya ang lahat. Mula sa pagpunta ko sa kuwarto para kausapin si Cecil hanggang sa pagpumilit niyang tikman ko ang wine na uwi niya galing sa ibang bansa. Maging ang ginawa niyang pagmamalabis sa akin.

Nagkaunawaan kami ni Pierre at nagkaaminan ng aming nararamdaman. Mahal ko siya at mahal niya ako. Kaya alam kong kami nang dalawa. Bakit pa patatagalin? Natikman na namin ang isa’t isa. Ipararamdam ko sa kanya araw-araw kung gaano ko siya kamahal.

“Hindi ko gustong maranasan natin iyon muli. Hindi ko gustong makita ang isa’t isa na nakikipag-sex sa iba… hindi tayo dapat ganyan. Simula ngayon, ikaw lang… ikaw lang ang mahal ko, Pierre. Walang sikreto, walang iba. Pangako,” sabay hawak sa kamay niya at niyakap ko siya nang mahigpit.

Sana nga. Mapanindigan naming dalawa ito. Pero hindi ko inasahan na maagang matutuklasan ni Cecil ang relasyon naming dalawa ni Pierre. Dahil may alas ako sa kanya, madali ko siyang napaalis sa buhay namin ni Pierre. Inaya ko si Pierre na tumira na sa akin. Sa totoo lang, matagal ko nang gusto iyon. Gusto ko ’yung ideya na sa akin siya umuuwi at ako ang bumubuhay sa kanya. Mabuti na lamang at nasaksihan niya ang pagpunta ni Sky sa bahay bago kami tumira sa condo. Akala ko, panibago na namang pagsubok ito sa aming dalawa.

Mahal na mahal ko si Pierre at lahat gagawin ko para sa kanya. Naging masaya at tahimik ang buhay namin ng ilang mga buwan. Bakas man ang lungkot niya dahil sa pag-alis ni Sky, nanatili ako sa tabi niya upang maiparamdam sa kanya na kasama niya ako kahit sa kalungkutan.

Nang magbakasyon kami sa Puerto Galera, ramdam kong may tinatago siya sa akin. Hindi ako nagsasalita pero dama ko. Hinahayaan ko siyang maging handa bago niya buksan sa akin kung anuman ang iniisip niya. Pero hindi ako nakatiis. Natapos na’t lahat ang bakasyon namin, hindi pa rin siya nagsasalita.

“Pierre,” tawag ko sa kanya dahil tulala na naman siya. “Hanggang kailan mo balak ’tong ganito? Hanggang kailan ka maglilihim sa akin?”

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. “Anong ibig mong sabihin?”

“‘Anong ibig kong sabihin?’” inulit ko ang sinabi niya, sabay tawa na pilit at mapait. “Halos tatlong araw ka nang ganyan. Tahimik. Walang gana. Kahit sa gabi, halos hindi mo ako tinitingnan.”

Huminga ako nang malalim, napayuko sandali, saka muling nagsalita nang mas marahan. “May ginawa ba akong mali? Sabihin mo naman para hindi ako nangangapa at nanghuhula.”

“Wala naman,” bulong niya. “Pagod lang talaga ako.” Dagdag niya pero di ako naniniwala.

“Pagod?” tumaas ang boses ko. “Pierre, hindi mo ako maloloko. Hindi ito simpleng pagod lang. May iniisip ka. At ayokong ako pa ’yung huling makaalam kung may problema ba tayo.”

Napahinto siya nang ilang saglit bago napilitang magsalita.

“Rafael…” mahina niyang simula. “May tumawag sa’kin,” dahan-dahan niyang sabi. “Nang nasa Puerto Galera tayo.”

Tumahimik ako. Binagalan ko ang pagmamaneho sa kotse para marinig nang husto ang isisiwalat niya. “Sino?” tanong ko.

“Si Cecil.” Tipid niyang sagot.

Huminga ako nang malalim. Anong kasinungalingan na naman ang sinabi ng babaeng iyon?

“Ano’ng sinabi niya?” tanong ko kay Pierre, tumitig siya sa akin kaya napatingin din ako sa kanya. Sa totoo lang, natatakot ako na baka mas paniwalaan ni Pierre ang kasinungalingang sasabihin ni Cecil.

“S-Sinabi niyang buntis siya.” Para akong nabingi sa sinabi niya. Ano daw? Buntis? Sino? Buntis si Cecil? Edi, congrats! Bakit ako naiipit dito?

“Pierre, ano namang kinalaman ko doon? Hindi ako–”

“Ikaw daw ang ama…” putol niya na halos nanginginig. “Bakit kailangan niyang magsinungaling kung hindi sa’yo ’yun? Bakit siya tatawag sa’kin na nakikiusap na makausap ka? Rafael, sinabi niya na ikaw ang ama!”

Natahimik ako. Ramdam kong pinipigilan ni Pierre na maiyak. Nagpatuloy siya sa pagsasalita.

“Hindi ko alam kung totoo. Hindi ko alam kung anong paniniwalaan ko. Pero ang alam ko lang, nasasaktan ako. Natatakot ako.” Bumuntong-hininga siya habang naluluha. “Dahil habang iniisip ko na may bata siyang pinagbubuntis, naiisip ko kung anong klaseng tao ako kung ipagkakait kita sa kanya.”

Tumingin ako sa kanya nang mariin dahil mukhang alam ko na ang patutunguhan ng pag-uusap na ito. Hindi ko siya igi-give up nang dahil lang sa nabuntis ko si Cecil. Puwede naman kaming mag-coparenting ni Cecil habang magkapiling kami ni Pierre.

Hindi ko alam kung paano ko dadalhin ang gabing iyon. Kapag naiisip ko pa rin ’yung mga salitang sinabi ni Pierre, “handa akong bitawan ka” , parang inuulit-ulit iyon sa ulo ko na baka ako na nga ang dahilan kung bakit siya natutong matakot.

Hindi ko inakalang kaya niya akong bitawan nang gano’n kadali. At mas lalong hindi ko inakalang gano’n pala kasakit marinig iyon mula sa taong akala ko, kampante na sa pagmamahal ko.

Nang umuwi kami sa condo, ramdam kong may pader sa pagitan naming dalawa. Tahimik siya, tahimik ako. Nang pumasok siya sa kuwarto, sinundan ko siya. Wala man akong sinabi agad, niyakap ko siya mula sa likod dahil baka iyon na ang huling beses na papayagan niya ako.

At nang maramdaman ko siyang nanginginig, doon na ako bumigay.

“Bakit ang dali mo namang bitawan ako, Pierre?” Hindi ko mapigilang tanungin. Hindi ko mapigilang mapaiyak. Ako na nga itong nagkamali, pero sa isang iglap, pakiramdam ko ako rin ang naiwan.

Sabi niya, natatakot lang siya. Natatakot na baka ako ang unang bumitaw.

At doon ko narealize. Pareho kaming takot. Pareho kaming nasasaktan. Pero kailangan may isa sa amin na manatiling matatag.

Kaya ko sinabi ang mga salitang alam kong takot din akong sambitin. “Kung hindi mo ako ipinaglalaban… ako, lalaban ako para sa atin.”

Sa araw na iyon, nagpasya ako. Hindi ko hahayaang isang sitwasyon o isang batang hindi ko sinasadyang mabuo ang makakasira sa amin ni Pierre.

Kaya kinuha ko ang kamay niya. At sinabi kong, “Tayong dalawa ang haharap kay Cecil. Tayong dalawa.”

Kinabahan ako nang dumating si Cecil. Hindi dahil sa kanya mismo, kundi dahil sa kinakatakot kong makita sa mukha ni Pierre ang takot, sakit, at pag-iwas.

Nang ilabas niya ang ultrasound at nakita ko ang pangalan ko… para akong nilunod ng malaking alon. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa, o matakot, o mahiya kay Pierre. Pero isa lang ang malinaw, na kahit anong mangyari, hindi ko iiwan ang taong kasama ko ngayon.

Kaya nang sinabi ni Cecil na puwedeng magpa-DNA test, pumayag ako agad.

Hindi ko alam kung may pag-asa pa akong mali ang resulta. Pero parte ko rin ’yon, ang pagiging ama. At kahit takot akong makita ang magiging reaksyon ni Pierre, mas takot akong hindi niya maramdaman na pinipili ko siya.

Limang araw kaming halos hindi makahinga. Limang araw na tahimik ang condo, pero parehas kaming puno ng mga tanong.

At nang dumating na ang email, ako mismo ang natakot buksan iyon. Pero kailangan kong makita.

“Baby… positive. Ako nga ang ama.”

Nasira ang loob ko nang makita kong napayuko si Pierre. Mas masakit pa iyon kaysa sa mismong resulta. Kahit ako, hindi ko alam kung paano ko ibabalanse ang dalawang mundo ngayon. Ang mundong may batang kailangan kong kalingain, at ang mundong ako at si Pierre ang bumubuo.

Dinala namin si Cecil sa OB. Habang nasa ultrasound room, hawak ko ang kamay niya. Hindi dahil mahal ko siya kundi dahil kinakabahan siya. Pero nang marinig ko ang tibok ng puso ng bata…

Natuwa ako. Napaiyak. May lukso ng dugo.

Nakita kong pinipilit ngumiti ni Pierre, pero alam kong nasasaktan siya. At ang sakit na iyon ay kasalanan ko. Kung kaya ko lang hatiin ang sarili ko, ginawa ko na. Kaso, tao lang ako. At madalas, kahit ayaw ko, nasasaktan ko siya habang sinusubukan kong maging ama sa anak namin ni Cecil.

Hindi ko inasahan na si Pierre pa ang magmumungkahi na tumira si Cecil sa condo. Nagulat ako. Pero alam kong gusto niyang maging sigurado na wala akong gagawing hindi niya nakikita, na hindi ko iiwan ang relasyon namin sa likod ng pinto ng iba.

Pero sa tuwing naririnig ko ang boses ni Cecil, sa tuwing kailangan niya ako… hindi ko siya mahindian. Baka kung ano ang mangyari sa baby namin. Kaya madalas, sinusunod ko ang mga pabor niya. ’Di bale, ngayon lang ’to. Kapag lumabas na ang baby, balik na kami sa kanya-kanya naming buhay. Para sa anak ko. Pero parang nakalimutan ko ata ang Baby ko? Mauunawaan niya naman ako.

Kapag sumisipa ang baby sa tiyan ni Cecil? Nakikita kong napapangiti si Cecil. Nakikita kong napapangiti rin ako. At kapag napapatingin ako kay Pierre… nakikita ko ang piraso ng puso niya na natatanggal tuwing naririnig niyang masaya ako sa bagay na hindi niya kayang ibigay sa akin.

Masakit.

Mas masakit na ako ang dahilan ng sakit na nararamdaman niya. Konting-tiis lang, Baby. Kaya natin ’tong lagpasan.

Tahimik lang ang condo nang umalis ako kaninang umaga. Tiningnan ko muna si Pierre bago ako bumaba. Maamo ang mukha niya habang natutulog. Parang walang bigat na dinadala.

Hindi ko gustong iwan siya mag-isa kasama si Cecil. Pero kailangan kong harapin ang mga tauhan ko sa Makati, may deal akong kailangang ayusin, at ayokong lumala ang sitwasyon ng negosyo ko lalo na at may bubuhayin na akong baby sa hinaharap.

Bago ako umalis, binalikan ko siya. Hinaplos ko ang buhok niya. Hinalikan ko ang sentido niya.

“Baby, babalik ako agad. Mag-iingat kayo rito, ha?” Hindi siya nagising. Pero ngumiti siya nang bahagya.

At doon ako umalis. Hindi ko alam… iyon na pala ang huling umagang simple pa ang lahat. Nasa elevator ako ng isang building sa Makati nang tumunog ang cellphone ko.

“R-Rafael… si Cecil… dinala ko siya sa ospital. D-dinugo siya, Rafael–” Para akong binuhusan ng kumukulong tubig.

“ANO?!” Hindi ko mapigilan ang sumigaw. Hindi ko makontrol ang tono ko. Nagdidilim ang paningin ko.

Habang nagsasalita siya, parang paputol-putol ang bawat salita. At oo, uminit ang ulo ko nang sabihin niyang nag-away sila . Nag-aalala ako sa kalagayan ng anak ko.

“Pierre, buntis siya! Maselan siya! Alam mong bawal siyang ma-stress!” Bumabalik-balik iyon sa bibig ko dahil iyon ang tanging naiisip ko.

Takot. Hindi galit. Takot ang bumabalot sa buong pagkatao ko. Takot na mawala ang anak ko. Takot na hindi ko siya magawang protektahan sa oras na kailangan niya ako. Takot na wala ako roon.

At oo. Takot din na baka ang pagkawala ng bata ay dahil sa isang taong mahal ko rin.

“Kung may mangyari sa baby– hindi ko alam kung kaya kitang mapatawad.” At doon ko pinutol ang tawag.

Hindi dahil gusto ko. Kundi dahil kung magpapatuloy pa ako, baka puro takot at hindi katotohanan ang masabi ko. Ayokong magsisi sa mga salitang sasabihin ko gayong takot at galit ako. Alam kong pagsisisihan ko iyon.

Pagdating ko sa ospital, nakita ko agad si Pierre. Puno ng dugo ang shirt niya. Pawisan. Nangangatog. Pero hindi ko siya kayang tingnan nang diretso. Hindi ko kayang alamin muna ang nararamdaman niya… dahil baka may mas masamang nangyari sa loob. Sa anak ko.

“Nasan si Cecil?” iyon lang ang lumabas sa bibig ko.

Nangigigil ako sa kaba. Sa inis sa sarili ko. Sa takot sa maaaring nangyari. At oo– kahit hindi ko gustong lumabas iyong mga nasabi ko. Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng sigaw ko. Siguro dahil sa takot. Siguro dahil nanginginig ang buong pagkatao ko.

At nang makita ko siyang umiiyak… may pumutok na maliit na parte sa dibdib ko. Pero hindi ako puwedeng tumigil. Kailangan kong magpakaama, kahit isang gabi lang.

Hindi ko siya nilingon, pero naramdaman ko siyang sumunod sa akin sa pintuan ng ER. At kahit hindi ko sinabi nang direkta… naroon siya. At naramdaman ko iyon.

“Rafael… I’m sorry,” iyak ni Cecil habang nakahiga sa kama. “Kasalanan ko ang lahat. Nagselos lang ako…”

Hawak ko ang kamay niya habang nanginginig siya. “Tama na. Kumalma ka. Masama sa baby,” sagot ko.

At kahit sinabi ko iyon, sa loob ko… kung ano-ano ang naiisip ko. Pero isang tao lang ang malinaw para sa akin.

Pierre. Pierre. Pierre.

Si Pierre ang tumulong. Si Pierre ang nagdala sa kanya rito. Si Pierre ang sumalo sa dugo. Si Pierre ang nagpanic. Si Pierre ang nagdasal. Si Pierre ang buong araw na nagbabantay. I’m sorry, Baby.

Pag-uwi namin ng condo, tahimik siya. Tahimik lang din ako. Ako man, hindi ko alam kung paano ko haharapin ang gabi. Hindi ko rin alam kung paano ko siya haharapin. Ang kapal ng mukha mo, Rafael.

Hindi ako umiyak sa ospital. Hindi ako umiyak habang nagmamaneho. Pero pagkalabas ko ng kotse… para akong nabiyak. Kinuha ko ang alak. Iniwas ko ang tingin ko sa kanya. Baka kasi kapag tiningnan ko siya… bumigay ako.

Baka habulin ko siya. Baka yakapin ko siya. ’Di bale, may bukas pa naman. Patawarin mo ako, Baby. Sa lahat ng pagkukulang ko. Babawi ako sa’yo simula ngayon.

Sa gutom ng puso ko na maging mabuting ama, hindi ko napansing nagiging masamang partner na pala ako sa kanya. Si Pierre? Siya ang una kong pinagtanggol noon. Siya ang ipinaglaban ko noon. Siya ang pinili ko araw-araw.

Pero ngayong gabi… ako mismo ang naghulog sa kanya sa pinakamadilim na bahagi ng kwento namin. At hindi ko alam, kung kaya ko pang ayusin ito.

Nang gabing iyon, kahit lasing ako, alam kong may nangyari sa aming dalawa. Ibinuhos ko roon ang lahat ng aking emosyon. Ipinadama ko sa kanya ang pagmamahal at pagpapasensya na natatakot akong sabihin sa kanya. Pero nagsisi akong hindi ko sinabi sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit ko agad binuksan ang phone ko pagbangon ko kinabukasan. Parang may humihila sa akin na hindi ko maipaliwanag. At doon ko nakita, isang mahabang mensahe mula kay Pierre.

Daddy,

Mag-focus ka sa magiging anak mo. Deserve mong maging masaya, kahit hindi ako ang kasama mo sa dulo.

Hindi ako galit sa’yo. Ito lang ang tanging paraan ko para mapanatili ang respeto ko sa sarili ko.

Magiging okay din ako. Hindi man ngayon… pero sana balang araw, kapag hindi na ganito kasakit, kapag kaya ko nang ngumiti nang hindi naiiyak.

Salamat, dahil minahal mo ako sa paraan na akala ko ay hindi ko mararanasan. Salamat sa pagmamahal.

Paalam, mahal ko.

Habang binabasa ko, bawat linya, parang may humihiwa sa dibdib ko.

“Patawad kung sumusuko na ako.”

“Huwag mo na akong hanapin.”

“Mag-focus ka sa magiging anak mo.”

“Paalam, mahal ko.”

Napaupo ako sa gilid ng kama na para bang nawalan ng lakas ang buong katawan ko. Hindi ko agad napigilang mapahawak sa mukha ko, hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa bigat ng pagkakamali ko kagabi.

Ang mga sinabi ko. Ang galit. Ang paninisi. Ang boses ko na mas malakas kaysa dapat. Ang boses ko na mas nakasakit kaysa nakatulong. Hindi ko siya pinakinggan. Hindi ko siya pinaniwalaan. At ang pinakamasakit, hinayaan kong isipin niya na mas mahalaga sa akin ang responsibilidad kaysa sa kanya.

Gusto kong tumayo. Gusto kong tumakbo palabas para hanapin siya. Pero hindi ko magawa.

Bakit hindi ako agad nag-sorry? Bakit ko hinayaang lamunin ako ng pride ko? Bakit pinagpabukas ko pa?

Siguro dahil natakot ako. Natakot ako na baka tama siya, na baka wala akong karapatang mahalin pa siya matapos ang lahat ng sakit na naidulot ko sa kanya. Natakot ako na baka huli na. At mas natakot ako… na baka hindi niya na ako kayang patawarin.

Dahan-dahan akong tumayo, at hindi ko namalayan na naibato ko ang isang basong nasa mesa. Nabasag. Kumalat. Pero wala na akong pakialam. Isa-isa kong sinipa ang mga nabasag na piraso. Bumagsak ang picture frame. Sinipa ko rin.

Hindi dahil galit ako kay Pierre. Galit ako sa sarili ko. Galit ako dahil ako ang dahilan bakit umalis siya. Galit ako dahil ako ang nagtaboy sa taong mahal ko.

“Tang ina…” bulong ko, halos pabulong pero puno ng sakit. “Pierre… bakit ka umalis? Bakit mo ako iniwan?”

Hindi ako nag-ayos. Hindi ako nagpalit. Kinuha ko lang ang susi at lumabas ng condo, halos mabasag ang pinto sa pagkakasara ko.

Hinanap ko siya.

Una kong pinuntahan ang dating bahay nila. Doon siya tumira mula pagkabata. Pero pagdating ko doon, ang nangungupahan lang ang nandoon. Tumawag ako sa kanya, nagbabakasakaling sagutin niya. Out of coverage. Kinabahan ako. Para akong nauubusan ng paghinga.

“Baby… nasaan ka ba… please. I’m sorry.” bulong ko habang hinihigpitan ang kapit sa gate.

Hindi ako tumigil. Naglakad ako sa loob ng subdivision kahit wala akong direksyon. Tumatakbo. Hinihingal. Pero wala akong pakialam. Hanggang sa narating ko ang maliit na park na malapit sa block nila. Tahimik. Walang tao. At sa gitna, may lumang swing na bahagyang gumagalaw dahil sa hangin.

Lumapit ako roon at umupo. Hindi ko na alam kung ilang minuto lang o ilang oras akong nakatungo roon. Parang may butas sa dibdib ko. Parang may nawawala. Hindi– may nawawala talaga.

Habang nakaapak ang mga paa ko sa lupa, may kumislap na maliit na bagay sa damuhan, sa tabi ng isang malaking bato. Nasilawan ako sa liwanag ng poste kaya napansin ko iyon.

Inabot ko iyon.

Singsing.

Hindi basta singsing. Ang singsing na ibinigay ko kay Pierre noong birthday niya sa Boracay. Suot ko pa ang kapares nito. Napatitig ako sa aming singsing. Ito ang naiwala niya matapos naming mag-away dahil sa mga pagkakamali naming dalawa.

At ngayon, nasa palad ko. Nilamon ng dilim. Iniwan. Tulad ko. Napahigpit ang hawak ko sa singsing. Parang gusto ko itong wasakin, pero mas hinigpitan ko lang ang hawak roon.

“Tang ina naman…” unti-unting nanikip ang dibdib ko, halos hindi ako makahinga. “Hindi… hindi puwedeng ganito. Hindi puwedeng mawala ka sa’kin.”

Mas lalo akong natakot. Mas lalo kong naramdaman. Isa ba itong pangitain? Isa ba itong hudyat na dahan-dahan na siyang lumalayo? Na baka tuluyan na siyang mawala sa buhay ko?

Hindi ako pumayag. Hindi ako papayag. Tumayo ako, muli kong tiningnan ang singsing sa palad ko.

“Hahanapin kita, Baby…” bulong ko. “Kahit saan ka magpunta. Kahit gaano ka kalayo. Kahit galit ka sa akin… hindi ako titigil. Ipasusuot ko muli ang singsing na ito sa’yo.”

Huminga ako nang malalim, hindi dahil kalmado ako, kundi dahil iyon lang ang paraan para hindi ako mabaliw sa takot.

“Hindi ka mawawala sa’kin,” bulong ko, halos parang panata. “Hindi ko hahayaang maging pangitain ’to. Gagawin ko ang lahat… makabalik ka lang.”

At sa araw na iyon, doon nagsimula ang tunay kong paghahanap sa taong mahal ko. Hindi ko alam kung saan siya pupunta. Hindi ko alam kung makikita ko pa siya. Pero ang alam ko lang, hindi ako titigil hangga’t hindi ko muling nahahawakan ang taong mahal ko.

Kahit masaktan ako. Kahit magalit siya. Kahit itulak niya ako palayo. Dahil sa puntong iyon… doon ko lang tunay na naintindihan na hindi ko kayang mabuhay nang wala si Pierre. Hindi ko kayang mawala siya. Hindi na. Hindi kailanman.

Hindi ko alam kung ilang araw, linggo, o buwan ang lumipas. Pero ang sigurado ako, nagbago ang mundo ko mula nang nakita ko ang singsing sa damuhan.

Doon ko naintindihan kung ano ang ibig sabihin ng pagkawala. At doon nagsimula ang pinakamahabang araw ng buhay ko, ang araw na wala si Pierre sa tabi ko.

Hindi ako tumigil. Hindi ako huminto. Hindi ako nagbawas ng lakas o determinasyon.

Hinahanap ko siya. Araw-araw. Gabi-gabi. Para akong nababaliw, pero sa totoo lang, mas mababaliw ako kung hindi ko siya hahanapin.

Isang araw, sa sobrang desperado ko, nag-post ako sa Facebook.

“Kung may nakakita kay Pierre Matthew Montero, please message me. Kailangan ko siya makausap. Hindi ako mapalagay. Reward will be given.”

Nag-viral. May nag-DM, sabi raw nakita niya si Pierre sa Pampanga. May isa sa Baguio. May isa sa Davao.

Pinuntahan ko lahat. At doon ko natutunan ang isang masakit na aral. Kapag desperado ka, madaling magsamantala ang ibang mga tao.

Isang lalaki ang nag-offer ng clue. “Boss, kasama raw siya ng pinsan ko. Pwede ko kayo i-meet.”

Nagpadala ako ng pera para sa sinasabing “pamasahe.” Wala. Walang nangyari.

Sinubukan ko ulit sa iba. Pareho lang.

Hanggang sa isang gabi, may nag-text. “Nakita ko Pierre mo. Pupuntahan mo ba? Pumunta ka sa address na ito, malapit siya dyan nakatira.”

Dahil desperado ako, sumunod ako. Pagdating ko roon, tatlong lalaking naka-face mask ang bumungad sa akin. May hawal na

kutsilyo at pinagbantaan ako.

“Boss, cellphone mo, buksan mo GCash account mo. ’Yung wallet mo, amin na. Kung gusto mo pang mabuhay.”

Wala akong nagawa. Wala rin akong pake. Hindi iyon ang sakit na iniinda ko. Mas masakit ’yung katotohanang napaniwala nila ako, at hindi ko pa rin siya nakikita.

“Rafael, tama na!” sigaw ni Cecil habang hawak ang tiyan niya, halatang pagod na at malapit na siguro siyang manganak. “Kahit saan ka pumunta, wala naman si Pierre! Magpahinga ka muna. Kung gusto mong mabuhay para makita ang anak mo na lumaki, itigil mo muna ’yan!”

Hinawakan ko ang sentido ko, pero hindi ko siya matingnan.

“Cecil, hindi mo naiintindihan,” mahina ko lang na sabi. “Hindi ako mabubuhay nang hindi ko alam kung nasaan siya. Hindi ako makakatulog nang maayos. Hindi ako makahinga. Hindi ako makapagpatuloy sa buhay ko.”

“Paano naman ako?” umiiyak na sabi ni Cecil. “Ano, gusto mo bang manganak akong mag-isa? Gusto mo bang mawala si baby dahil pinipilit mong hanapin ’yung taong–”

“Taong MAHAL ko,” putol ko. At doon siya tumigil.

Tumahimik lang siya. Pero mas mabuti na ang katahimikan kaysa sa kasinungalingan.

“Naghanap na ako ng kasambahay,” sabi ko. “Hindi ka puwedeng mag-isa dito sa bahay. Pero Cecil… kahit manganak ka bukas, sa makalawa, o sa susunod na linggo, hahanapin ko pa rin si Pierre.”

“Rafael…” nanghihina niyang sabi, “Kaya mo bang iwan ako sa ospital kung sakaling manganak ako?”

“Kung tatawag ka dahil mangananak ka na…” huminga ako nang malalim. “Babalik ako agad. Huwag kang mag-alala, hindi ko kayo pababayaan ng baby natin.”

Napapikit siya, halatang nasasaktan. Pero alam naming pareho ang katotohanan. Hindi niya ako kayang pigilan.

At hindi ko siya kayang dayain. Hindi ko naman pababayaan ang anak naming dalawa.

Hindi ko na maalala kung paano ako nakakarating sa kung saang bayan. Naglalakad. Nag-aabang. Nagtatanong sa mga tanod, tindera, guard ng mall, barista, at kahit sino pa.

“Kilala n’yo po ba ’to?” “Saan po ang boarding houses dito?” “May bagong lumipat po ba rito?”

Minsan tinitingnan ako ng ibang mga tao nang may awa. Minsan parang may pagdududa. Minsan wala silang pakialam. Pero hindi ako tumigil.

Pag-uwi ko gabi-gabi, doon ako humihiga sa kama… sa tabi ng unan niya. Minsan, naamoy ko pa ang shampoo niya. Minsan, pakiramdam ko may bigat ang kama, parang nandoon pa siya.

At doon ako nauubos. Hindi ako umiyak nung na-hold up ako. Hindi ako umiyak nung na-scam ako. Pero sa gabi, kapag ako lang ang mag-isa? Doon bumabagsak ang lahat. Doon ako napapahawak sa singsing niyang hawak ko parati.

“Baby… nasaan ka ba…”

Minsan, hindi ko alam kung nagdadasal ba ako o nagsusumamo. Kahit ilang siyudad ang puntahan ko, kahit ilang jeepney terminal, bus station, park, boarding house, kahit ilang tao ang tanungin ko… wala pa ring Pierre.

Pero hindi ako susuko. Hindi ako hihinto. Hindi ako titigil.

Dahil sa gitna ng paghahanap ko, may isang bagay akong alam na alam ko. Kahit manganak si Cecil, kahit may anak na ako, hindi ko kayang mabuhay nang wala si Pierre.

Kahit isang segundo.

Si Cecil, responsibilidad ko habang buntis. Ang bata, ang anak ko. Pero si Pierre… siya ang buhay ko.

Mahal ko siya bilang kapares.

At walang sinumang makakapigil sa akin. Hindi pera, hindi takot, hindi panganib, sa paghahanap sa taong para sa’kin…

at ako para sa kanya.

Hindi ko alam kung pang-ilang araw ko nang pag-ikot sa Maynila para hanapin si Pierre. Pero ngayong umaga, napunta ako sa huling lugar na kaya ko pang puntahan. Sa school na ini-enrollan niya noon.

Baka sakaling bumalik siya. Baka sakaling may nakausap na professor. Baka sakaling may iniwan siyang clue.

“Sir, may student po ba kayong Pierre Matthew Montero? He’s around 20… maliit ng kaunti, maputi, may eyeliner minsan…”

Umiling ang guard.

“Sir, last year pa po siya nag-file ng pag-transfer out. Hindi na po siya bumalik.” Ani naman ng registrar na nakausap ko. Noong una, ayaw pang sabihin dahil data privacy daw. Nakulitan na siguro sa akin.

Parang may humigop ng hangin sa dibdib ko.

“May alam po ba kayo kung saan siya lumipat? Kaibigan? Kamag-anak?”

“Wala po, sir. ’Yun lang po ang record.” Ngumiti ako ng pilit at nagpasalamat.

Pero habang lumalakad ako palabas ng campus, pakiramdam ko para akong multong hindi makahanap ng sariling anino.

Nasaan ka ba, Baby…

Hindi ko na alam kung saan ako pupunta ng mga sandaling iyon. Kaya naglakad lang ako. Kahit saan. Parang umaasa na kahit saan ako dalhin ng paa ko… nandoon siya.

Hanggang sa biglang tumunog ang telepono ko. Kinabahan ako. Hindi ko maipaliwanag pero alam kong mali ang pakiramdam ko.

“Hello? Ate Mila?”

“Sir Rafael– si… si Ma’am Cecil po… dumudugo nang sobra. Dinala ko na po sa ospital! Sir please, bilisan ninyo–”

Hindi ko na narinig ang kasunod. Tumakbo ako papuntang parking. Tumakbo ako habang nanginginig ang kamay ko sa pagkakapit sa cellphone. Hindi ko naramdaman ang paghinga ko, hindi ko naramdaman ang pagod, ang init ng araw. Wala.

Ang narinig ko lang.

“Please sir… parang hindi na po niya kaya…”

Pagdating ko sa ospital, parang naghalo ang amoy ng gamot, dugo, at takot sa ilong ko. Nakita ko si Ate Mila, umiiyak sa corridor.

“A-Asan si Cecil?!” halos pasigaw kong tanong.

“T-Tinakbo po sa OR. Sir… sobrang daming dugo…”

Hindi na ako nakapagsalita. Tumakbo ako sa direksyon ng operating room. Nandoon si Dr. Santos, palabas ng pinto. Pawis na pawis. Pagod na pagod ang kanyang mukha.

“Doc!” halos pasigaw kong sabi. “Doc, kumusta sila? Si Cecil? Si baby?”

At doon ko nakita ’yung tingin na kaagad kong naintindihan bago pa siya makapagsalita. ’Yung tingin ng doktor na sumuko na. ’Yung tingin ng doktor na humihingi ng kapatawaran kahit wala siyang kasalanan.

“Sir Rafael…” mahina niyang sabi. “We tried. Ginawa namin ang lahat. Pero… hindi po kinaya ng katawan ni Ms. Dela Cruz.”

Parang may sumabog na dinamita sa pandinig ko. Hindi ko marinig ang sarili ko. Hindi ko marinig si Doc. Ang naririnig ko lang ay ang pagputol ng hininga ko.

“At ang… ang baby ko?” tanong kong halos pakipot na tinig.

Umiling ang doktor, mabigat.

“Wala rin po… hindi na po namin siya nailigtas. Ang daming dugong nawala kay Ms. Dela Cruz.”

At doon ako tuluyang napatigil. Literal na napatigil. Parang hindi gumagalaw ang mundo. Ang corridor, ang mga tao, ang ilaw sa kisame. Lahat nag-blur sa paligid ko. Ang tanging malinaw lang ay ang sakit na kumalabog sa dibdib ko.

Hindi ko namalayan na lumuhod ako. Hindi ko namalayan na napasandal ako sa malamig na pader ng ospital. Hindi ko na namalayan na umiiyak na pala ako nang wala man lang tunog.

Si Ate Mila, humahagulhol sa gilid ko. Pero wala akong marinig.

Hinampas ko ang pader gamit ang kamao ko. Isang beses. Dalawa. Tatlo. Hanggang sa dumugo ang balat ko.

Pero hindi ko pa rin maramdaman ang sakit. Hindi iyon sapat kumpara sa sakit na nararamdaman ko sa loob.

“Ano bang nagawa ko…” bulong ko, nanginginig. “Ano bang nagawa kong mali…”

At doon ko lang naramdaman ang pinakamalalim na takot.

Nawalan ako ng anak.

Nawalan ako ng taong kasama ko sa laban sa buhay.

Nawalan ako ng taong mahal ko.

Ano pang saysay ng buhay ko?

Pero higit sa lahat… nawalan ako ng pagkakataon.

At habang nakaluhod ako sa sahig ng ospital, duguan ang kamao, basag ang dibdib, at hindi makahinga… ang dalawang taong naging dahilan kung bakit umalis si Pierre sa buhay ko–

wala na rin. Nagsakripisyo si Pierre para maging maayos ang paglabas ng baby ko. Pero ano’ng nangyari? Bakit ba ako pinaparusahan ng Diyos? Kabayaran ba ito ng mga nagawa kong mali noon?

At ngayon, ako? Mag-isa.

At wasak.

Hindi ko alam kung paano ako uuwi. Hindi ko alam kung paano ako haharap sa mundo bukas. Ang tanging sigurado lang ako…

Kailangan ko siyang hanapin. Kailangan ko si Pierre ngayong nagluluksa ako. Kailangan ko ng mapagkukunan ng lakas. Dahil kung wala siya, wala na rin ako. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Nasaan ka na ba, Baby? Kailangan kita ngayon. Kahit ngayon lang magpakita ka, kailangang-kailangan kita ngayon.

Pagkatapos mailibing nina Cecil at ang anak ko sa Ibalon Norte, ilang araw pa akong nanatili sa probinsya. Tahimik doon, napakatahimik na parang bawat huni ng ibon ay tanong kung bakit nangyayari sa akin ito ngayon?

Pagbalik ko ng Maynila, hindi pa man natutuyo ang luha ko, nag-impake agad ako. Hindi na ako naghintay. Hindi na ako nagpahinga. Hindi na ako nag-isip.

Hinayaan ko na lang na ilakad ako ng mga paa ko papunta sa tanging taong hindi ko kaya talagang palayain. Si Pierre.

Alam kong Boracay ang pinakamahal ni Pierre. Alam kong iyon ang lugar na babalikan niya, lalo na kapag nasasaktan siya at gusto niyang makatakas. Kaya unti-unti kong tinahak kung saan ko alam na may bakas siya.

Ang una kong punta, mismong birthday niya. Dala ko lang ang isang maliit na cake, isang kandila, at ang singsing na pinulot ko sa playground. Pagdating ko sa Grotto, inakyat ko ang hagdang mabato. Pagdating ko sa taas… wala.

Walang Pierre. Walang anino. Walang bakas kahit footprints man lang niya. Pero umupo ako roon, maghapon. Pinanood ang alon. Hawak ang singsing. At inusal ang isang pangalang ilang taon ko nang hindi marinig mula sa kahit sino.

“Pierre… nasaan ka na?”

Umalis ako sa Noche Buena. Iniwan ko ang pamilya ko, kahit ayaw nila. Galing pa silang ibang bansa.

Si Mama, umiiyak pa. “Rafael, anak… hindi ka ba napapagod?”

Hindi ko siya masagot. Hindi dahil wala akong sagot, kundi dahil ayoko siyang masaktan sa sagot ko. Dahil oo, pagod na pagod na ako.

Pero mas pagod akong wala si Pierre sa tabi ko. Siya ang pahinga ko.

Pumunta ako ulit sa Grotto. May mga turista, may mga pamilya, may mga couple na naglalakad. Ako? Ako ’yung lalaking laging may hawak na singsing para muling isuot kay Pierre kahit parang kabaliwan na.

Pero inilapag ko pa rin iyon sa isang bato sa tabi ko, sakaling makita niya. Wala pa rin siya. Ibinalik ko na lang sa bulsa ko.

Birthday ko naman. Dapat masaya. Dapat may kasama. Dapat may tawanan. Pero wala sa akin ang salitang dapat . Ang meron lang ako… ay paghahanap.

Pagdating ko sa Boracay, umuulan. Malakas. Sobrang lakas na halos hindi ko makita ang landas papunta sa Grotto. Pero tinuloy ko pa rin. Pumuwesto ako sa dalampasigan. Basang-basa ako. Giniginaw. Pero hindi ko man lang inisip iyon.

Ang nasa isip ko lang ay ang sarili kong desperasyon. Kung nandito ka lang, Pierre… hindi ako aalis.

At hindi ako umalis. Hanggang sumapit ang madaling araw. Hanggang umayos ang panahon. Hanggang natuyo ang dagat at naglabas ng liwanag ang araw.

Pero kahit gano’n, wala pa rin siya.

Hindi ito madaling paghahanap. Hindi ito simpleng reunion. Hindi ito “hintayin mo lang, darating siya.”

Ito ay pagbabayad sa kasalanang hindi ko alam kung may kabayaran pa.

Kaya tuwing may espesyal na okasyon tulad ng birthday niya, birthday ko, death anniversary ng anak ko, Pasko, Bagong Taon– nandun ako.

Sa Grotto. Nag-iisa. Hawak ang singsing na dapat noon pa nasa daliri niya.

Hindi ko namalayan ang panahon. Hindi ko napansin ang buwan na lumipas. Hindi ko namalayan na halos dalawang taon na akong nabubuhay na parang multo. Gising pero hindi buhay.

Pinahanap ko na siya sa mga detectives. May mga nakapagturo pero hindi ko naman siya nakikita sa lugar na iyon. Ganoon siguro talaga. Kapag ayaw na sa’yo, na kapag nilayasan ka na at ayaw ka nang makita, hindi talaga kayo magkikita. Pero sinubukan ko pa ring manalig.

Pupunta ako sa Boracay. Uuwi ako sa Maynila. Trabaho ng konti. Iyak sa gabi. Hanap ulit sa mga lugar na baka puntahan niya. Walang kain nang maayos. Walang tulog nang mahaba. Walang kausap.

At paulit-ulit lang ang siklo,

“Baka ngayon, makasalubong ko siya.”

“Baka makita ko na siya.”

“Baka magpakita na siya.”

“Baka patawarin niya na ako.”

Pero wala. Hanggang sa natapos ang dalawang taon at anim na buwan ng paghahanap, ng pagdarasal, ng pag-asa, at ng pagdurusa.

Nandito na naman ako sa Boracay. Birthday na naman ni Pierre. Panibagong taon na naman na aasa akong makita ko siya.

Nasa dalampasigan pa lang ako sa Grotto nang matigilan ako. Doon ko siya unang nasilayan muli. Nakaharap sa maliit na rebulto ng Birheng Maria. Tahimik siyang nagdarasal, nakapikit, humihinga nang malalim. Hindi niya alam na ilang metro lang ang layo ko. Hindi niya alam na pinapanood ko siya. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Para akong hihimatayin sa tuwa. Nanghihina ako habang nangingilid ang luha sa aking mga mata.

Doon ako muntik mawalan ng lakas sa tuhod. Ilang taon ko siyang hinanap, at ngayong nasa harapan ko siya… ibang Pierre na ba ang kaharap ko o siya pa rin ba ang Baby ko?

Pagmulat niya, nagtagpo ang mga mata namin. At kitang-kita ko ang pagkabigla sa kanya. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Ako naman, para akong hindi makahinga. Siya ba talaga iyan o nililinlang lang ako ng mga mata ko? Sobra na ba akong desperadong makita siya?

Hindi niya ako nilapitan. Hindi siya ngumiti. Nakita ko agad ang tensyon sa balikat niya, ang mabilis na paghinga, ang pagkapit niya sa cellphone niya na para bang sandalan.

At doon ko nabasa sa mga labi niya ang pagtawag niya sa pangalan ko.

“Rafael…”

Pero bago pa man ako makalapit, nakita kong lumapit siya sa isang lalaking mas bata kaysa sa akin.

Nag-uusap sila. At sa puntong iyon, para siyang nataranta. Hindi para sa lalaki kundi para itago ang sarili niya sa akin

. At sa harap ko… hinila niya ang lalaki, halos magdikit ang katawan nila, at hinalikan niya ito sa labi

Hindi ko alam kung paano ako nakatayo pa noon. Parang binaril ang dibdib ko. Parang may humigop ng hangin sa loob ng katawan ko.

At habang ginagawa nila ’yon, kitang-kita ko ang takot sa mga mata niya. Hindi iyon halik ng pagmamahal, sigurado ako. Iyon ay halik ng isang taong desperado para huwag akong makita

Para huwag ko siyang lapitan. Kaya ibinigay ko iyon sa kanya.

At tumakbo siya pababa ng hagdan. Pagdating niya sa buhanginan, hinabol siya ng lalaki. Pinanood ko sila mula sa malayo. Kung paano niya hawak ang dibdib niya na parang may inaayos. Kung paano siya huminga nang malalim, paulit-ulit.

Hindi ko alam kung baliw na ba talaga ako o masyado lang akong nabubulag sa pagmamahal sa kanya. Hindi pa siya naka-move on sa akin, sigurado ako. Bakit ganoon ang reaksyon niya nang makita niya ako. Sigurado akong hindi niya boyfriend ang lalaking iyon. Hindi niya mahal iyon base sa body language nilang dalawa.

Nagtatago lang siya. Tumatakbo. Mula sa akin.

Kinagabihan, pinili kong mag-book sa hotel na iyon. The Meridian. Hindi ko alam kung bakit doon ako dinala ng paa ko, pero parang hinihila ako ng hangin. At paglapit ko sa front desk, nakita ko siya.

Si Pierre. Nakauniform. Mas payat. Mas tahimik. Mas propesyonal. Pero nanginginig ang kamay. Cute pa rin siya.

“Pierre?” mahina kong sabi.

At doon ko narinig ang boses niyang pilit nagtatapang-tapangan.

“S-Sir… checking in po ba kayo?”

Sumakit ang dibdib ko sa “Sir.” Pero ang pinakamasakit? Yung marahan kong sabi sa kanya ng “Tinupad ko ang pangako natin… taon-taon, tuwing birthday mo, pumupunta ako rito. Umaasang makita ka.”

At kahit hindi siya tumingin, naramdaman ko ang panginginig niya. Nang abutan niya ako ng keycard at sabihing.

“Welcome to Boracay, Sir. Enjoy your stay.” Para akong gumuho.

At nang nagtagal ang daliri ko sa kamay niya, sandali lang… pero sapat para maramdaman kong siya ’yon. Siya pa rin ang Baby ko.

Umalis ako nang hindi lumilingon. Dahil kung lumingon ako, baka bumigay ako sa harap ng lahat.

Dalawang taon mahigit ko siyang hinanap. Dalawang taon mahigit ko ring ipinaalala sa sarili ko na wala na si Pierre, na wala akong karapatang umasa pang makita siya. Pero ngayong nasa harapan ko siya, kahit isang ngiti lang, bumalik lahat.

At sa bawat tingin ko sa kanya, ramdam kong nasa dibdib niya pa rin ang sakit na ako ang may gawa.

Nakita ko siyang naglalakad pauwi pagkatapos ng shift niya. Pagod, tulala, at halatang binibigay ang lakas para takasan ang mga alaala ko. Alam kong ako ang dahilan kung bakit hindi siya makatulog. Ako ang dahilan kung bakit siya iniwan ng lakas, habang ako naman, parang aso sa anino niya, hindi kayang lumayo.

Nakikita ko siyang naglalakad sa lobby, nakayuko, habang pinapanood ko siya mula sa lounge. Ang mga kasamahan niyang babae, tinutukso siya tungkol sa “Daddy” na nakamasid sa kanya– ako ’yon. Pero sa loob-loob ko, hindi ko alam kung matatawa ba ako o mas masasaktan dahil tuwing tinatakasan niya ang tingin ko, lumiliit ang mundo ko.

Nang may lumapit na magandang babae sa akin, nakita ko kung paano nanigas ang katawan ni Pierre. Tumingin siya sa direksyon namin. Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Tumawa ako nang konti, pero hindi para sa babae. Para kay Pierre. Para makita niyang kaya ko pang ngumiti kahit ilang taon akong walang buhay. Nagseselos ba siya? Isang pakita mo lang na mahal mo pa rin ako, luluhod ako sa harapan mo, Baby, at sasambahin kita.

At doon niya ako sinundan. Alam kong ayaw niya. Kahit hindi ako lumilingon, ramdam kong sinusundan niya ako. Nakita ko siyang biglang huminto sa hallway, at bago ko pa malampasan ang blind spot ng CCTV, hinila niya ako.

Madiin, desperado, puno ng galit at takot. Ikinulong niya ako sa fire exit.

“Anong ginagawa mo? Bakit mo ako sinusundan? Para kang asong sunod nang sunod sa akin.” Hindi ko masagot nang diretso. Kasi totoo.

Hindi niya alam kung ilang gabi na akong hindi natutulog nang maayos. Kung ilang hotel na ang dinaanan ko sa pag-asang nandito nga siya. Kung ilang beses kong hinanap ang mukha niyang hindi mawala sa utak ko. Kung ilang taon kong isinisingit ang pangalan niya sa mga dasal ko.

Pero ang narinig ko mula sa kanya ay kabaligtaran.

“Pinapatawad na kita. Makakasama mo na ang pamilya mo. Nami-miss ka na ng anak mo.” Para akong tinamaan sa dibdib. Hindi niya alam. Wala na ang anak ko. Pero hindi ko maipaliwanag. Hindi pa. Baka isipin niyang nagpapaawa ako sa kanya para balikan niya. Ayokong iyon ang isipin niya.

At bago pa ako makasagot, iniwasan niya ako. Iniwan niya ako sa fire exit kasama ang mga salitang wala raw kaming “sana.”

Pero nang narinig ko ang pinto na sumara, doon ko lang naramdaman ang tunog ng pagputok ng dibdib ko. At napaiyak ako.

Hindi yung iyak na tahimik. Hindi yung iyak na para lang mailabas ang bigat. Iyon yung iyak ng lalaking nalulungkot kasi nasa harap niya na ulit ang isang taong hinanap niya nang dalawang taon mahigit, pero mas lalo siyang natatakot ngayon.

Nang lumabas ako, nakita ko siyang may kasamang ibang lalaki. Si Darren, ang manager niya. Ang kasama niya sa Grotto noong birthday niya.

“Baby, kanina pa kita hinahanap.” At doon ako tuluyang natulala.

Nakita ko si Pierre na nanigas. Nakita ko ang pagkaputla ng labi niya. Nakita ko kung paano biglang lumabo ang mga mata niya habang nakatingin sa akin. At sa hindi ko alam na paraan, kahit wala akong karapatan, nasaktan ako.

Sobrang sakit. Huli na ba talaga ang lahat para sa amin?

Hindi ko alam kung paano huminga habang pinapanood sila na papasok sa building, habang ako naiwan sa labas na parang batang naiwanan sa ulan. At nang makita kong wala na sila, napaupo ako sa putik at hindi mapigil ang luha ko.

Hindi ako makatulog ng gabing iyon. Kahit madaling araw na, naglakad ako palabas papuntang pool para magpahangin. Napahinto ako nang makita ko siya, umiiyak.

Hindi ko inasahan na sa gabing iyon, matapos ang lahat ng taon ng paghahanap, makikita ko ulit si Pierre. Pero hindi bilang taong galit, kundi bilang pusong matagal ko nang nasaktan. Nang tawagin ko siyang “Baby…” , agad kong nakita ang pag-igting ng panga niya, ’yung sakit na ako mismo ang lumikha. Tinanggap ko ang lahat ng sigaw, palo, at luha niya. Wala akong karapatang sumagot. Ako ang sumira sa kanya noon.

Habang inihahampas niya ang dibdib ko, minsan sunod-sunod, lalo ko siyang niyakap. Hindi dahil para pigilan siya, kundi dahil iyon lang ang kaya kong ialay. Isang yakap na sana, kahit papaano, magpababa ng bigat ng lahat ng ginawa ko sa kanya. Sa bawat salitang “Sinungaling ka!” at “Umalis ka,” ramdam kong mas duguan pa ang konsensya ko kaysa sa katawan ko. Pero hindi ako lumayo. Hindi na ako aalis muli.

Nang bumigay siya sa pag-iyak at sumubsob sa dibdib ko, doon ako tuluyang nadurog. ’Yung tinig niyang humihikbi, ’yung salitang “Wala akong karapatang mahalin ka pa…” – lahat iyon, parang kutsilyo sa dibdib ko. Kaya nang sabihin kong “Mahal na mahal pa rin kita,” iyon ang totoo, iyon ang pinakabuong totoo na kaya kong ibigay sa kanya.

Pero nang tanungin niya ako tungkol sa anak ko, doon ako tuluyang bumigay. Sa wakas, nasabi ko ang matagal ko nang tinatagong impiyerno. Ang pagkamatay ng anak ko. Hindi ko napigilan ang bigat, ang pagkalugmok. Umupo ako sa semento, tinakpan ang mukha, at doon ko nailabas ang dalawang taong sakit na ako lang ang may alam. At nang yakapin niya ako, doon ko naramdaman kung gaano ko siya kailangan noon, kung gaano ako nasasaktan nang mag-isa.

Habang umuugong ang alon sa likuran namin, nagkasundo kami sa katahimikan. Pareho kaming sugatan, parehong may dalang kasalanan, parehong naghirap nang mag-isa. Nang sabihin niya na “Patawad, Daddy…” , halos hindi ko kayanin. Dapat ako ang humihingi noon, hindi siya. Ako ang may kasalanan nang lahat. Ako ang nagpabaya, pero bakit mas iniisip niya pang sisihin ang sarili niya? Napaka-selfless ng Baby ko.

Nang halikan niya ako, nang sabihin niyang mahal pa rin niya ako, parang binuhusan ng liwanag ang dalawang taong puro kadiliman. Pero saglit lang ang kapayapaan noon, dahil dumating si Darren.

Nakita ko sa mga mata ni Pierre ang panginginig, ang gulat, ang gulong hindi na niya alam kung paano haharapin. Hinila ko siya palapit, pinakiusapang hayaan muna si Darren. Alam kong masisira siya kung pipilitin niya ’yon sa sandaling pagod at wasak siya. Pero ramdam kong mas lalo ko siyang sinasakal sa pagitan, kahit wala akong intensyong ganun.

Sa kuwarto, habang naririnig ko ang tubig sa banyo, ramdam kong natatakot siya. Iniisip pa rin si Darren, yung kabutihang ipinakita nito sa kanya. Masakit iyon, pero tinanggap ko. Karapatan niyang magdamdam. At nang sabihin niyang mahal pa rin niya ako, pero hindi niya alam kung tama ba iyon, parang gusto kong umiyak. Pero tumango lang ako. Hindi ko siya pipilitin. Hindi ko siya itutulak. Kakapitan ko siya nang hindi ko siya sinasakal.

Nang kinausap niya si Darren kinabukasan, tumayo ako sa lobby para subaybayan lang siya, hindi para kontrolin. Ramdam kong mabigat ang bawat sandaling iyon. At nang nakipag-usap siya kay Darren nang maayos, buo, magalang, at tapat, mas lalo ko siyang minahal. Dahil kahit nasaktan niya si Darren, hindi siya naging duwag.

At nang bumalik siya sa akin, nakita ko sa mga mata niya ang pagpili. Hindi dahil wala siyang ibang makapitan. Kundi dahil nakita niyang sa kabila ng sugat namin, mas tahanan kami kaysa bagyo.

Sa Grotto, nang isuot ko sa kanya ang singsing na itinago ko nang dalawang taon, nakita ko ang mga mata niyang nagniningning. At sa yakap namin sa ilalim ng Birhen, ramdam kong may dumating na bago, hindi perpekto, hindi bago, pero totoo.

Hindi ko alam ang dulo. Pero ngayong nasa tabi ko siya, at hawak ko ulit ang kamay niya, handa akong harapin ang bawat bukas. Kahit gaano kahirap, hindi ko na siya bibitawan.

At ang taong iyon… ako. Ako pa rin. Sa lahat ng pinili niyang takasan, pangalan ko pa rin ang pinakanakatatak.

Hindi ko alam kung luha ba iyon ng saya o luha ng kasalanan. Pero isang bagay ang sigurado ako habang pinapanood siyang magsalita ng aming wedding vows nang magpakasal kami sa Amerika.

Hindi pa tapos ang kuwento namin.

Hindi pa tapos ang pagmamahal ko sa kanya.

At hindi ko na hahayaang masira kami ng sinuman o ano pa man.

Hindi ako makapaniwala na matapos ang lahat, heto kami ngayon, nakatayo sa harap ng iisang altar, hindi na bilang dalawang taong takot magmahal, kundi bilang dalawang pusong sa wakas ay pinili ang isa’t isa.

Una, ikinasal muna kami sa huwes. Tahimik, simple, pero puno ng ginhawa. Noong nilagdaan ko ang papel, naramdaman kong para akong huminga muli matapos malunod nang napakatagal. Hawak-hawak ko ang kamay ni Pierre, at doon ko naramdaman na tapos na ang pagtakbo namin.

Ilang buwan ang lumipas, nagkaroon kami ng wedding ceremony kasama ang pamilya at mga kaibigan naming dalawa. Si Mama, tatlong beses pa umiyak bago magsimula ang entourage. Si Papa, umiiyak din, kahit hindi niya aminin. Nandoon si Manuel at Sky, nakaupo sa harap, saksi sa pagmamahalan naming dalawa.

Habang naglalakad si Pierre papunta sa akin, suot ang puting barong na may burdang asul, napahawak ako sa dibdib ko. Hindi dahil kinakabahan ako… kundi dahil ang tagpong iyon ang sagot sa lahat ng pagsubok na binuhat namin noon.

At nang hawakan niya ang kamay ko, medyo garalgal pa siyang tumawa. “Daddy… kaya na natin ’to. This time, hindi na tayo bibitaw.”

At oo. Kinaya namin.

Pagkatapos ng kasal, napag-usapan namin ni Pierre ang tungkol sa Surrogacy sa U.S. Hindi ko maipaliwanag ang tuwa ko. Hindi dahil magkakaanak kami ni Pierre, kundi dahil sa wakas, gagawin namin nang magkasama ang pangarap naming dalawa na magkaanak. Plano naming magkaroon ng anak mula sa semilya naming dalawa. Dalawang anak ang plano namin sa parehong surrogate mother.

Hindi ako natatakot sa puwedeng mangyari sa hinaharap. Dahil ngayong hawak ko na ang kamay niya, ngayong legal at buo na ang pangako namin, alam kong hindi ko kailanman kailangang pag-alilanganan ang pangako namin sa isa’t isa. Mas matatag na kami ngayon. Mas kaya na naming harapin dalawa ang mga pagsubok na maaaring ibato sa amin.

Hindi siya pag-aari ng iba. Hindi ako pagmamay-ari ng kung sinuman.

Minsan sa buhay niya, naging ganoon siya. Pag-aari ng takot, ng trauma, ng pagkakataong hindi handa, ng desisyong minadali, at ng sakit na ako mismo ang may sala.

Pero ngayon… Ngayon, sa wakas, siya ay malaya.

At ako rin.

Habang hinahaplos ko ang singsing sa daliri ko, napatingin ako kay Pierre. Nakatayo siya sa tabi ko, masaya, payapa, at buo. Ang taong ilang ulit nang nawala sa akin. Ang taong ilang ulit kong sinubukang hanapin. Ang taong ilang ulit kong pinili at pipiliin pa rin sa lahat ng araw na darating.

Ngumiti siya, sabay sabing, “Daddy… let’s go home.”

At doon ko naintindihan. Ito pala ang tunay na kahulugan ng tahanan. Hindi ang lugar, hindi ang nakaraan, hindi ang takot… kundi ang pag-ibig na sa wakas ay hindi mo na kailangang ipaglaban mag-isa.

Kaya ito ang kuwento naming dalawa. Kuwento ng dalawang taong paulit-ulit na nagkamali… pero paulit-ulit piniling magmahal.

Kuwento ng pag-alis, pagbalik, paghilom, at pagpili. Kuwento ng dalawang pusong minsang naging Pag-aari ng Iba

, pero ngayon ay pag-aari na ng isa’t isa . Buo, tapat, at walang takot.

At dito nagtatapos ang lahat. Sa isang pangakong hindi na bibitaw. Dahil sa dulo, kami pa rin.

Kami na ngayon ang may-ari ng aming sariling kuwento.

Share this story:

Pag-aari ng Iba (Completed) ✔

Pag-aari ng Iba

Table of Contents

Pag-aari ng Iba (Completed) ✔

Install WattHub

Dismiss install banner?

Notifications