DISCLAIMER

COPYRIGHT DISCLAIMER

Work of Fiction
This is a work of fiction . Any names, places, events, businesses, or ideas mentioned are purely products of the author’s imagination. Any resemblance to actual names, places, events, businesses, or ideas is purely coincidental and used in a fictional manner.

LGBT-Related Content
This is an LGBT-themed novel, specifically exploring relationships between men, including elements of incest. If you are uncomfortable with such themes or hold homophobic views, it is advised that you refrain from reading this book and find a novel that aligns with your preferences.

Mature Content
This novel contains explicit content, including sexual relationships between individuals of the same gender, which is not suitable for minors . By choosing to continue reading, you acknowledge that you have been warned and take responsibility for your decision.

Image Disclaimer
Some images used in this novel are not owned by the author and may be subject to copyright. Full credit goes to the original creators.

All Rights Reserved
Do not copy, distribute, or transmit this book in any form or by any means without explicit permission from the rightful author ( PhitusPen ). Unauthorized actions, including plagiarism, are violations of the law and subject to legal consequences.

Reader Expectations
This book may contain typos, grammatical errors, or incorrect punctuation. Readers are encouraged to approach with understanding. Feedback and corrections are welcomed and appreciated.

© PhitusPen (2025)

FORESHADOWING

𝘚𝘢 𝘨𝘪𝘵𝘯𝘢 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘥𝘪𝘭𝘪𝘮 𝘯𝘢 𝘨𝘢𝘣𝘪, 𝘵𝘢𝘩𝘪𝘮𝘪𝘬 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘨𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘳𝘶𝘤𝘬 𝘴𝘢 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘬𝘪𝘱𝘰𝘵 𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘥𝘶𝘭𝘢𝘴 𝘯𝘢 𝘬𝘢𝘭𝘴𝘢𝘥𝘢, 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘶𝘭𝘢𝘯 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘨𝘥𝘶𝘥𝘶𝘭𝘰𝘵 𝘯𝘨 𝘥𝘶𝘭𝘢𝘴 𝘢𝘵 𝘱𝘶𝘵𝘪𝘬 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘭𝘪𝘨𝘪𝘥.

“Malapit na ako,” usal ng driver sa kanyang sarili. Hindi na siya makapaghintay na makauwi at mahagkan ang kanyang mahal subalit anduon padin ang pag iingat na mag maneho.

𝘉𝘪𝘨𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘶𝘮𝘶𝘭𝘱𝘰𝘵 𝘮𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘥𝘪𝘭𝘪𝘮 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘣𝘪𝘭𝘪𝘴 𝘯𝘢 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘺 𝘮𝘢𝘭𝘪𝘸𝘢𝘯𝘢𝘨 𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘯𝘢 𝘪𝘭𝘢𝘸 𝘴𝘢 𝘮𝘨𝘢 𝘩𝘦𝘢𝘥𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘯𝘪𝘵𝘰. Nasilaw ang driver at sinubukang maging alisto.

𝘚𝘢 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘨𝘭𝘢𝘱, 𝘣𝘶𝘮𝘶𝘴𝘪𝘯𝘢 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯. Tila ba nagmamadali ito dahil sa bilis ng takbo at gusto mag counter flow.

𝑩𝑬𝑬𝑷** 𝑩𝑬𝑬𝑷***

Ang likurang bahagi ng truck ay biglang nagulantang nang bigla itong nabangga, nawalan ng kontrol at bumangga sa isang puno.

”𝘛𝘶𝘭𝘰𝘯𝘨!! 𝘛𝘶𝘭𝘶𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘰 𝘢𝘬𝘰!! 𝘈𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘯𝘵𝘪 𝘬𝘰!” sigaw ng driver, habang pilit na tinatanggal ang kanyang binti na naipit sa harapan ng sasakyan.

”𝘗𝘢𝘯𝘨𝘪𝘯𝘰𝘰𝘯, 𝘢𝘺𝘢𝘸 𝘬𝘰 𝘱𝘢 𝘔𝘢𝘮𝘢𝘵𝘢𝘺…” Bulong niya habang umuusok ang harapan ng truck, nagpapakita ng panganib ng pagsabog anumang sandali.

Sa loob ng truck, ramdam niya ang bawat tibok ng puso, bawat galos at sugat na dulot ng aksidente. Ang paligid ay puno ng usok at amoy ng gasolina. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang pilit na hinahanap ang cellphone sa kanyang bulsa.

Isang sasakyan ang huminto sa gilid ng kalsada at agad na tumulong sa kanya. Ang isang lalaki ay mabilis na tumawag ng rescue. Mabilis namang nakarating ang emergency.

”𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘯𝘢 𝘩𝘰 𝘮𝘢𝘨𝘢𝘨𝘢𝘸𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘳𝘢𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘨… 𝘯𝘪𝘺𝘰,” kita ang labis na pag-aalala sa kanyang mukha.

“Kailangan na ho naming gawin ito,” dagdag pa ng rescue, sabay paghanda ng gamit na pantanggal sa pagkakaipit ng binti.

Naghumiyaw ang driver sa sobrang sakit at stress.

Ang kanyang mukha ay puno ng pawis at luha habang pilit niyang iniinda ang matinding kirot.

Ang mga sumunod na sandali ay tila ba isang bangungot—ang kanyang mga hiyaw ay umalingawngaw sa paligid.

‘Magbabayad ka! Ipapakulong kita! Humanda ka!!’

ITO BA AY PARUSA SA KANYANG MGA KASALANAN SA MGA NAKARAAN O ITO TALAGA ANG TINADHANA PARA SA KANYA?

Parusa sa Parausan…

KABANATA 1

“Napag-usapan na natin ito, hindi ba, Belinda?” Tanong ni Andres, nagmamakaawa ang tingin sa kanyang asawa. Lagi na lamang silang nag aaway magmula ng sapitin niya ang kalunoslunos na aksidente.

”𝘛𝘶𝘭𝘰𝘯𝘨!! 𝘛𝘶𝘭𝘶𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘰 𝘢𝘬𝘰!! 𝘈𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘯𝘵𝘪 𝘬𝘰!”

Napaigtad na lamang si Belinda at nagpatuloy sa pagsasaayos ng kanyang gamit. “Mamatay kami sa gutom ng anak mo kung hindi ako kikilos, Andres.”

”𝘗𝘢𝘯𝘨𝘪𝘯𝘰𝘰𝘯, 𝘢𝘺𝘢𝘸 𝘬𝘰 𝘱𝘢 𝘔𝘢𝘮𝘢𝘵𝘢𝘺…”

“Tang-ina! Ako ang padre de pamilya rito, kaya ako dapat ang masusunod.” Salubong ang makapal na kilay ni Andres. Naghahalo ang pait at sakit sa kanyang dibdib. Tila inasinan ang sugat.

“Ikaw nga ang padre de pamilya, hindi ka naman makapag-bigay sa pangangailangan namin ng anak mo,” Ang kanyang mga kilay ay nagtataglay ng bahid ng pagkainis at stress, at kahit ang kanyang mukha, na karaniwang pustoriyosa, ay nababalot ng pagkabalisa. Parehas sila ng asawa niyang 27 taong gulang subalit mas matanda tignan si Andres dahil sa trabaho nito.

Napapansin ni Belinda ang paminsan-minsan na pagkislot ng ilong nito na karaniwang nakatangos lang, isang senyales ng matinding pagpipigil ng emosyon. Sa paligid, namumutawi ang tensyon, at kahit ang hangin ay parang napipigilan ang paggalaw sa antas ng kanilang pag-aaway.

“Gagawan ko nga ng 𝘱𝘢𝘳𝘢𝘢𝘯!”

”𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘯𝘢 𝘩𝘰 𝘮𝘢𝘨𝘢𝘨𝘢𝘸𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘳𝘢𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘯𝘵𝘪 𝘯𝘪𝘺𝘰”

Padabog na isinara ni Belinda ang kanyang maleta at tumayo mula sa pagkakaluhod. Namewang ito.

“Puro ka ganyan. Puro ka salita! Kulang ka naman sa gawa!” duro ni Belinda.

“Malapit na ang unang kaarawan ng anak mo, tapos wala ka paring pera. Ang upa rito sa bahay, ilang buwan ng hindi nababayaran. Malapit ng maputol ang kuryente at tubig. Kung hindi ako kikilos, paano tayo mabubuhay? Baon na baon na tayo sa utang, Andres! Lahat ng kaibigan ko ay nahiraman na natin ng pera.”

𝘗𝘢𝘵𝘪 𝘴𝘪 𝘒𝘦𝘯𝘯𝘦𝘵𝘩 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘴𝘢𝘪𝘥 𝘥𝘪𝘯. Siya ang 24 gulang na kaibigan, ninong ng anak ng mga ito, na si Christian, at hindi niya matanggap na wala na siyang maitulong sa pamilya sapagkat nasagad nadin siya at wala ng madukot pa.

Dalawang linggo din siyang wala sa trabaho at nagpapagaling sa sakit. Aware at alam na alam niya ang sinapit ni Andres buhat sa malagim na insidente.

Napatitig siya sa supot ng pandesal na dala dala para sa agahan ng pamilya Delgado, ngunit ang kanyang masiglang damdamin ay biglang nawala nang marinig ang pag aaway kanina at pagtama ng malakas na pinto at ang paglabas ni Belinda na may bitbit na malaking maleta.

Napaigtad ang nakasandal na si Kenneth sa dingding ng marinig ang ingay. ”𝘔𝘢𝘳𝘦…” bati nila ni Belinda sa isa’t isa. Tinignan siya ni Andres na tila puno ng galit.

“Ipapaubaya ko muna sa iyo ang mag-ama ko… bantayan mo at tulungan,” ani Belinda kay Kenneth, habang hinahatak ang kanyang maleta patungo sa hagdan, palabas sa munting gate ng apartment.

“Linda!! Mahal!!” sigaw ni Andres. Habang nagaganap ang mainit na eksena, napansin ni Kenneth ang luhang dumadaloy sa mga kayumanging pisngi ni Andres.

Marahil ay ito’y halo ng galit, panghihinayang, at pagkakaroon ng kahinaan sa harap ng isang paghihiwalay na hindi kayang pigilan.

Mabilis na sumulyap si Belinda sa kanyang asawa. Ang kanyang mga mata ay namumula, ngunit nakikita rin ang determinasyon para sa kinabukasan ng pamilya.

Pumasok si Andres sa kanilang maliit na loft na apartment, at agad namang sumunod si Kenneth.

“Andres!”

“Bakit hindi mo sa akin sinabi? Huh?! Bakit hindi mo sa akin sinabi na kumpleto na ang passport at ticket ng asawa ko?” galit na galit na tanong ni Andres kay Kenneth.

Alam ni Kenneth ang mga pangarap ni Belinda na pumunta sa ibang bansa, at ngayon ay narito na ang pagkakataon na ito. Alam din ni Kenneth na tutol si Andres sa pag alis ng asawa dati paman din.

Hindi nakaimik si Kenneth. Ang mala anghel niyang mukha ay nabalutan ng takot. Napipi siya.

Kilala niya ang lalaki, kapag ito ay galit, galit ito sa mundo at hindi kayang kontrolin ang sarili.

Isa pa ay sa laki ng bulas ng katawan nito at lapad ng braso nito kumpara sa kanyang payat na katawan kahit na isang binti lang ang meron sa katawan nito ay tiyak na wala siyang panama rito.

“Alam mo naman na ayaw ko siyang umalis at ako ang padre de pamilya rito kaya ako dapat ang mag provide sa amin.”

“Alam mo, Andres, mas mapapadali sana ang buhay niyo kung hahayaan mong magtulungan kayong mag asawa.” buntong hininga ng mas maliit na lalaki.

“Andres, hindi mababago ang katotohanang kulang kayo sa pera, at kailangan ng pamilya mo ng solusyon at malinaw na hindi mo kayang ibigay iyon ngayon. Kailangan mong maging practical!” dagdag pa ni Kenneth.

𝘕𝘢𝘴𝘢𝘮𝘱𝘢𝘭. Nasampal si Andres ng katotohanan at nasaktan siya sa tinuran ng kaibigan.

“Tama ka, Kenneth. Kulang kami sa pera. Pera na dapat ako ang nagbibigay sa aking pamilya.”

Tinuldukan ni Andres ang kanilang usapan at bumalik sa kwarto sapagkat umiiyak na si Christian, ang unico hijo ng pamilya matapos na marinig ang maingay na pagtatalo.

Napalunok na lang si Kenneth, hindi niya intensyon na saktan ito. Gusto niya lamang sabihin ang totoo at magpapagising dito.

Nag-iba ang atmospera sa loob ng loft type na apartment, naging maalab ang umagand dapat payapa lamang. Sa kabila ng pagkakaroon ng hidwaan, hindi napigilan ni Kenneth ang kanyang pagmamahal at pag-aalala para kay Andres.

Napasapo na lang si Kennet ng kanyang ulo. Sumasakit pa nga ang ulo niya ng pumunta siya rito marahil sa sakit at akala niya ay gagaan ang kanyang pakiramdam kapag nabisita niya ang pamilya dahil sa pakikipag chikahan kay Belinda na lagi niyang ginagawa.

Naglibot ang tingin ni Kenneth sa paligid. Hindi nakapagpigil siya. Iniimis niya na lang ang maruming kapaligiran, pati na rin ang sarili niyang pagiging bahagi ng problema ng mag asawa.

Ang kusina, na puno ng alikabok, malungkot na tila’y isang salamin ng kanilang kinatatayuan, na nagbigay ng masalimuot na tingin sa kalagayan ng mag-anak.

Dala ng pangakong inihabilin sakanya ng kaibigan nasi Belinda, agad siyang lumabas upang mamili ng pagkain.

Narinig ni Andres ang malakas na pagbukas at pagsarado ng pintuan sa ibaba ng loft room, na nagdulot sa kanya ng pagkadismaya.

Iniisip niyang baka iniwan na rin siya ni Kenneth. 𝘒𝘢𝘨𝘢𝘺𝘢 𝘥𝘢𝘵𝘪…

Lahat na lang ng tao ay iniiwan siya. Walang yatang taong nagtatagal sa kanya. Bumigat ang pakiramdam ni Andres. 𝘉𝘢𝘬𝘪𝘵 𝘨𝘢𝘯𝘶𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘰, 𝘶𝘮𝘢𝘢𝘭𝘪𝘴 𝘯𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘱𝘢𝘨 𝘸𝘢𝘭𝘢 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘩𝘪𝘩𝘪𝘵𝘢.

Sa pagpasok ni Andres sa kwarto kanina, inaasahan niya ang masakit na pag-asam ng paghahabol ni Kenneth sa kanya, ngunit wala itong naging ganap. Hindi sumunod sa kanya ang kanyang kumpareng maamo ang mukha na para bang pusa. Aniya pa sa sarili, marahil ay iniisip na ng kaibigan na mas mabuti ng humiwalay muna sa problema ng pamilya.

Nabalot ng takot at pangungulila si Andres. “Masyado yata akong umaasa. Masyado naman yata akong nagiging mahina,” bulong niya sa sarili habang nagdadalawang-isip kung tama ba ang pag-asang iyon.

Bumaba si Andres para ikuha si Christian ng gatas ng umungot ito subalit nakita niyang kaunti na lamang ang laman ng lata. Napakapit siya sa lamesa, pinagmamasdan ang repleksyon niya sa kutsara. Ang repleksyon niya ay nagbabalik ng lahat ng kabiguan at pangarap na hindi natupad. Walang ano-ano, binato niya ang kutsara nang malakas sa pader. Tumilapon ito at bumagsak sa sahig nang may kalabog na matinis.

“Putang ina naman!” sigaw niya habang nagwawala sa kusina.

Ramdam niya ang tensyon sa kanyang mga braso. Hindi niya mapigilan ang poot na sumasaklob sa kanya, kaya’t buong lakas niyang hinawi ang upuan. Tumalsik ito, tumama sa pader nang may malakas na kalabog, at tuluyang natilapon sa kabilang bahagi ng kusina. Ang tunog ng pagbagsak ay parang isang malakas na putok na umalingawngaw sa buong bahay, tanda ng kanyang matinding galit at pagkabigo. Ang ingay ng pagbagsak ng upuan ay parang mga sigaw ng lahat ng kanyang pagkatalo. Mapapasalampak siya sa sahig, halos mabaliw na sa galit at lungkot.

Sinampal-sampal niya ang sarili, pilit na inaalis ang sakit at pagkabigo na bumabalot sa kanyang dibdib. “Ba’t ganito? Bakit ganito ang nangyayari sa ‘kin?” Puno ng poot at pagkabalisa ang bawat galaw ni Andres. Tumutulo ang luha niya, ramdam ang bigat ng lahat ng problema.

Hindi niya makalimutan ang aksidente na nag-iwan sa kanya ng malaking dagok, ang stress na dulot ng patuloy na pag-aaway nila ng kanyang asawa, ang mga utang na nagpalala pa sa kanilang sitwasyon, at ang kawalan niya ng trabaho.

“Wala akong silbi! Wala akong magawa!” sigaw niya, hinampas ang sahig ng kanyang kamao nang paulit-ulit.

“Ni pang-gatas ng anak ko, wala ako!” Humihikbi siya, pilit na tinatakpan ang mukha, ngunit ang sakit at pagod ay bumabalot sa kanyang pagkatao. Iniwan pa siya ni Kenneth—ang tanging taong inaasahan niyang magiging sandalan niya.

Si Andres, basag na basag, hindi alam kung saan huhugot ng lakas. Nanginginig ang kanyang mga kamay, nag-uumapaw ang kanyang puso sa poot at kalungkutan. Ang bawat segundo’y tila isang impyerno, at ang tanging naririnig niya ay ang mga sigaw ng kanyang sariling pagkatalo.

Habang siya’y nakasalampak sa sahig, bigla niyang naramdaman ang pagkabigat ng kanyang mga problema. Isang saglit na tila napakabigat ng bawat hininga, napakabigat ng bawat paggalaw. Naramdaman niya ang malamig na sahig sa ilalim ng kanyang katawan, ngunit hindi iyon sapat para palamigin ang apoy ng kanyang galit at sakit.

Walang ibang tao sa paligid para magbigay sa kanya ng aliw o suporta. Walang Kenneth na lalapit sa kanya para sabihing magiging maayos ang lahat. Ang lahat ng ito’y kanya-kanyang laban—laban sa sarili, laban sa mundo. Sa gitna ng kanyang pagwawala, natagpuan ni Andres ang sarili sa isang estado ng ganap na pagka-bigo, nawawalan ng pag-asa at direksyon.

”𝘉𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪, 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘥𝘢𝘱𝘢𝘵 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘢𝘨𝘱𝘢𝘱𝘢𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘯𝘨 𝘦𝘮𝘰𝘴𝘺𝘰𝘯. 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘥𝘢𝘱𝘢𝘵 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘢𝘨𝘱𝘢𝘱𝘢𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘯𝘢𝘢𝘯,” ang paulit-ulit na pagsasabi ni Andres sa sarili, isang mentalidad na kanyang dala mula sa mga nakaraang pangyayari na bumago sa buhay nila ni Kenneth na para bang kapareha ng kasalukuyan nilang sitwasyon.

Sila ay magkababata ni Kenneth. Isang paaralan lang sila halos galing subalit sila ay nagkahiwalay ng lisanin ni Kenneth ang lugar nila ngayon, Port of Del Lorenz Poblacion dahil sa problema nito sa pamilya, wala siyang nagawa nuon. Ito ay umalis at siya ay naging kargador nuon lamang sa palengke dahil nawalan siya ng inspirasyon na mag aral.

Katawan niya pa nga ay batak subalit hindi ang mentalidad. Ngunit ang maganda at makisig na mga muscle ay unti unting nababalutan ng mga taba na nagbibigay sa kanya ng hugis ng isang dad-bod mulat sa aksidente dalawang linggo na ang nakararaan.

Napasinghay na lamang si Andres, hahanap na lang siya ng mauutangan. Isa o dalawang timpla na lang ang gatas ng anak niya at tatlo na lamang ang natitirang diaper nito. Kahit ilako niya ang katawan niya ay gagawin niya para lamang mabuhay ang kanyang anal.

Umakyat si Andres sa itaas ng bahay nang may mabigat na loob, bawat sapantay ng kanyang paa sa hagdang-pag-akyat ay tila pinapawi ang natitirang lakas niya. Ang kanyang mga kamay ay nakayakap sa hagdan, pinipigilan ang pag-tibok ng kanyang dibdib sa damdaming naglalaban. Ang isang binti niyang namamaga at ang pisikal na sakit mula sa aksidente ay nagsisilbing paalala ng kanyang pagkakabigo.

Nang makarating siya sa itaas, binuksan niya ang pintuan ng silid ng kanyang anak na may mahigpit na pagkakakapit sa pinto, na parang inaasahan ang isang pagtanggap. Pagpasok niya sa loob, ang kanyang mga mata ay agad na napadpad sa munting crib kung saan mahimbing na natutulog si Christian. Ang mga pangarap ay naglaho sa bawat sandali na siya’y nagmamasid sa anak.

Ang kanyang mga mata ay umikot sa paligid, halos hindi makakonsentra sa natitirang mga pasaning karga sa kanyang puso. Ang kanyang mga ugat sa leeg ay nagiging halata sa ilalim ng stress, ang kanyang paghinga ay mabigat, at ang kanyang pang-amoy ay nagiging mabigat sa damdamin.

Lumapit siya sa anak dala ang bote, mga kamay na nanginginig sa sobrang pagkapagod at lungkot. Inilapit niya ito sa bibig ni Christian, at habang ang bata ay unti-unting umiinom ng gatas, ang bawat patak na dumarating sa bibig ng anak ay tila nagbubukas ng pintuan sa kanyang pusong naglalaban-laban.

Nakita niya ang maliit na kamay ni Christian. Ang maliliit na binti ng bata ay nagkakabanggaan sa matigas na kutson, mga galaw na tila nagpapahiwatig ng kaligayahan sa kabila ng pag-iral ng pighati sa paligid.

“Anong mangyayari sa iyo, anak ko?” bulong niya sa sarili, habang ang kanyang mga mata ay bumabalik sa malalim na pagtingin sa mata ng kanyang anak. Ang mga piraso ng kanyang pangarap ay tila naglaho sa bawat pag-uyog ng mga kamay ni Christian, at ang mga alaala ng kanyang masayang pamilya ay nagiging mas malabo.

“Magbabayad ka! Ipapakulong kita! Humanda ka!!” ay hindi na lamang pangako sa driver na nagdulot ng aksidente kundi pati sa kanyang sarili—isang pangako na hindi siya magpapatalo, hindi siya susuko.

Itutuloy…

KABANATA 2

Matapos magdamdam ni Andres, lumipas ang tatlo’t kalahating oras, bumaba siya ng dahan dahan, nakita niya si Kenneth na nasa sofang kahoy.

Kagaya ng anak niyang sanggol sa crib na natutulog, ganun din si Kenneth. Nakita niya ang hapag na may isang lata ng gatas at isang balot ng diaper, napukaw din ng atensyon niya ang balot ng plastic na naglalaman ng inihaw na manok.

Mabilis na kumalam ang sikmura ng adan, anong oras nadin naman kaya nasasabik siyang kumain. Hulog talaga ng langit si Kenneth, bukod sa maganda nitong hitsura, maganda rin ang kalooban nito.

Nang maihanda niya na ang plato, maingat niyang hinaplos ang mukha ng kaibigan, naaalala niya ang kanilang kabataan.

Dumilat ang mata ni Kenneth at bumungad sa kanya ang matapang na mata ni Andes gawa ng makapal na kilay, makapal na labi at ilong na sakto sa mukha nito. Walang ano ano ay sabay silang pumunta sa lamesa at nilantakan ang pagkain na nandoon.

Lumipas ang oras, habang naglalaro si Kenneth at Christian, napansin ni Andres ang pagiging maingat ni Kenneth sa kanyang anak. Nakita niyang puno ng pagmamahal at pag-aalaga si Kenneth, isang katangian noon pa man ay kita na rito.

Nagtagpo ang kanilang mga mata walang usap usap pero napatawad na nila ang bawat isa sa naganap kanina. Ang mapait na kanina ay napalitan ng ngiti at pang-unawa. Tila ba ang pag-aaway na iyon ay nagbigay-daan para mas lalong maging malalim ang kanilang pagkakaibigan.

Habang nanonood ng telebisyon si Andres, “Kenneth, alam mo ba, gusto ko ng isa pang anak para may kalaro itong si Christian, gusto ko rin ng buong pamilya,” pabulong na sambit ni Andres, na nagpapakita ng pangarap.

Si Kenneth, na umupo sa harap ng telebisyon, ay itinaas ang kilay at nagbigay ng tingin kay Andres, nagtatanong, “Ano bang ibig mong sabihin, Andres? Buo naman kayong pamilya. Saglit lang duon si Belinda at tiyak na hindi iyon magtatagal duon dahil mas gusto nuon na mag negosyo at maging boss siya ng sarili niya kaysa maging empleyado.”

Nag-isip si Andres ng sandali bago sumagot. “Hindi ako sigurado diyan, ngunit alam mo bang natatakot ako, Kenneth? Natatakot ako na baka muling makahanap si Belinda ng iba. Natatakot akong mawalan ng buong pamilya.”

Ang mata ni Kenneth ay nagkaroon ng malalim na kahulugan, at nagsalita siya ng tahimik, “Muling makahanap ng iba? Anong ibig mong sabihin?”

Nakita ni Kenneth ang pag-aalangan sa mga mata ni Andres at muling nagtapat ng katotohanan. “Oo, may iba siyang nahanap. Isang masakit na realidad na kinailangan kong harapin ngunit hindi ito lalaki bagkus ay isang tomboy.”

Bakit sila nagtagal kung iniputan ni Belinda si Andres sa ulo? Kilala niya ang kaibigan galit ito sa manloloko at ayaw nito ng may kahati, saksi siya sa mga naganap nuon.

Habang nagpapatuloy ang kanilang usapan, napansin ni Kenneth ang bigat na nadarama ni Andres. Gusto niyang magbigay ng kahit konting ginhawa sa kaibigan, kaya’t bahagyang ngumiti si Kenneth.

“Andres, parang gusto kong mag tagay tayo, ano? Konting shot lang, para maibsan ang iniisip mo,” sabi ni Kenneth, habang iniaalok ang isang bote ng alak na kanina niyang binili.

Namula si Andres dahil nabigla siya sa bote ng alak na dala dala nito, hindi niya akalain na mayroong alak sa gilid ng upuan, ngunit pumayag na rin sa alok ni Kenneth. “Sige nga, Kenneth. Konting tagay lang, para mawala ang bigat,” anang ng adan sabay turo sa kanyang puso.

“Dahandahan lang. Baka masyado kang mabigla,” sabi ni Kenneth, na nag-aalala sa nararamdaman ng kanyang kaibigan.

Ngunit nagpatuloy si Andres sa kanyang pag-inom nang hindi man lang tumitingin kay Kenneth. “Relax ka lang, Kenneth. Konti lang naman ‘to.”

Tumayo si Kenneth at iniabot ang malamig na bote ng tubig at inabot kay Andres. “Heto, Andres. Magpalamig ka muna. Huwag masyadong padala sa alak,”

Ngunit parang balewala lang kay Andres ang payo ni Kenneth. Diretso pa rin siyang umiinom. Napagtanto ni Kenneth na kailangan niyang bantayan si Andres. “Andres, alam mo, kailangan mo pang algaan si Christian. Baka kailangan mo nang bawasan yan.”

Napakamot si Andres sa ulo at ngumiti ng mapait. “Wala ‘yon, Kenneth. Relax lang. May oras pa naman tayo. Saka minsan lang ito, kaya ko namang bantayan yan, hindi naman iyakin yang anak ko, basta busog, mahimbing ang ang tulog.”

Lumipas ang ilang tagay at naramdaman ni Andres ang biglang pagbabago sa kanyang katawan. Ang mga ilaw sa paligid ay tila naging malabo at ang boses ni Kenneth ay parang nanggagaling sa kabilang dulo ng silong. Napaupo siya ng maayos, naghalo ang damdamin ng takot at panghihina.

Pareho nang lasing sa alak. “Alam mo ba, Kenneth,” bungad ni Andres, bumibigat ang bawat salita habang tinutulak ng alak ang kanyang damdamin sa ibabaw, “kung hindi ka lumayo, baka magkasama pa rin tayo. Baka hindi ako naging kargador sa palengke. Baka hindi nasira ang buhay ko at mas maganda ito ngayon.”

“Dahil ba sa akin, Andres?” tanong ni Kenneth, napapikit habang iniinda ang sakit na dulot ng mga salitang iyon. “Wala akong magawa noon. Kailangan kong umalis. May mga problema akong kailangang harapin.”

“Problema? O takot?” tutol ni Andres, dinuduro si Kenneth sa dibdib. “Takot kang harapin ang buhay dito kasama ako. 𝐈𝐧𝐢𝐰𝐚𝐧 𝐦𝐨 𝐚𝐤𝐨𝐧𝐠 𝐧𝐚𝐠-𝐢𝐢𝐬𝐚. 𝐀𝐲𝐚𝐰 𝐬𝐚 𝐚𝐤𝐢𝐧 𝐧𝐠 𝐩𝐚𝐩𝐚 𝐦𝐨 𝐡𝐢𝐧𝐝𝐢 𝐛𝐚?”

Napabuntong-hininga si Kenneth. “Magkasama naman tayo ngayon, di ba? Nandito ako, bumalik ako. Pero hindi mo pwedeng isisi sa akin lahat ng nangyari sa’yo.”

Hindi umimik si Andres, ngunit ang lungkot at galit sa kanyang mukha ay nagsilbing salamin ng kanyang naguguluhang damdamin.

Ang kanilang mga alaala sa eskwelahan, ang kanilang mga pangarap na sabay nilang binuo, lahat ng iyon ay tila naglaho sa isang iglap dahil sa mga desisyong ginawa ni Kenneth.

Niyakap ni Andres ang bote ng alak, iniiling ang ulo habang binabawi ang bawat hikbi. “Bakit kasi kailangan mo pang umalis? Bakit hindi ka na lang nag-stay? Ang dami kong tanong na hindi mo nasagot, Kenneth. Kaya naman kitang ibahay nuon.”

Tahimik na umusog si Kenneth palapit kay Andres, iniabot ang kamay upang tapikin ang balikat ng kaibigan. “Andres, hindi ko kayang balikan ang nakaraan. Pero nandito ako ngayon. Sana mapatawad mo ako.”

“Bakit mo ako niloko? Bakit kailangan mong humanap ng iba? Di ba sabi mo sa akin ako lang? Gusto kitang bigyan ng Parusa.”

Sa loob ng kanilang apartment, sa ilalim ng mga ilaw na bumabalot sa kanilang mga anino, ang kanilang mga damdamin ay muling nagkrus, nagbigay-daan sa mga alaala at sakit na hindi madaling maghilom.

“Andres, tama na ‘yan. Huwag na nating balikan ang nakaraan,” sagot ni Kenneth, iniiwas ang tingin upang hindi makita ang mga mata ni Andres na puno ng pait at hinanakit.

“Kenneth, may hinalo ka ba dito?” May pangangambang nakaluklok sa kanyang mga mata. Walang pag-aatubiling itinanggi ni Kenneth. “Hindi, Andres. Wala akong ginagawang masama. Seryoso.”

Ngunit hindi napawi ang pag-aalinlangan sa mukha ni Andres. “Parang may kakaibang lasa. Sigurado ka bang walang hinalo ‘to?” patuloy niyang pagduda, habang minamasahe ang kanyang ulo. “Nahihilo ako puta!”

“Akin na, tikman ko mismo,” maktol ni Kenneth, at agad na inagaw ang baso ni Andres. Sa isang mabilis na galaw, nilaklak ni Kenneth ang natirang alak sa baso. Napakunot-noo si Andres, habang sinentro ang tingin kay Kenneth.

Tumigil ang lahat sa paligid habang nagtatangkang unawain ang damdamin ng kanyang katawan. Nag iinit siya sa ginawang pag agaw ni Kenneth sa baso, nagustuhan niya ang pagiging agresibo nito. Nahalina ang adan sa kung pano dumaloy sa lalamunan nito ang likido.

“Eh, kahit na walang halo naman, papayag ka, ‘di ba?” biro ni Kenneth, sabay ngiti na tila ba nagtatago ng lihim.

“Gago! 𝘋𝘢𝘵𝘪 𝘺𝘶𝘯 𝘢𝘯𝘰!” Napalunok si Andres at iwas ng tingin, nang makahinga ng malalim. Kinuha niya ulit ang baso mula kay Kenneth at bumawi sa pag-inom. Subalit, may bahid ng panghihinayang sa kanyang mga mata.

Namawis si Kenneth, nag-aalinlangan kung paano iaangkop ang kanyang biro sa nag-iba na ng ekspresyon ni Andres. “Biro lang yun, Andres! Akala mo naman kung ano hahaha, lagi naman nating biruan yun kasama ng ibang tropa dati,”

“Kenneth, aaminin ko, nahihilo ako,” sambit niya ng may pagpapakatotoo. Buti na lang at naiba na ang usapan nila dahil nahihirapang huminga si Kenneth dahil na trigger siya ng nakaraan.

Napa angat kilay si Kenneth, isang bahagyang ngiti ang bumukas sa kanyang labi.

“Ah, kaya pala hindi ka talaga mapakali diyan sa pagkakaupo mo at hinihimas himas mo payang tuhod mong natitira. Baka nag-iba na ang timpla ng katawan mo pagkatapos ng aksidente mo. Side effect siguro ng mga gamot na iniinom mo o baka naman sa operasyon. Hindi kaya, maaring nag-aadjust pa ang katawan mo,” paliwanag ni Kenneth, na may pag-aalala sa mukha.

“Oo nga, malamang. Siguro nga, nabigla lang ang katawan ko sa paglaklak,” sagot ni Andres, na may halong pang-aalala sa kanyang mukha. Tinapos nila ang inuman, hinayaan na muna ng binata ang adan.

Napagdesisyunan ni Kenneth na igayak na sa pagtulog si Christian, pagdating niya sa taas, sinisiguro niya na komportable ang tulog ng kanyang inaanak.

Pagbaba ni Kenneth, nanalaki ang mata niya sa nakakagulat na pangyayari ang bumungad sa kanyang mata. Nakita ni Kenneth si Andres na nakaupo sa sahig malapit sa banyo, may mahinang pag-ubo, at ang kanyang katawan ay puno ng suka. Agad na kumawala ang taranta sa puso ni Kenneth, at agad na tinakbo palapit kay Andres.

Nanginginig at may malungkot na ngiti, sumagot si Andres, “Pasensya ka na, Kenneth. Bigla na lang sumakit ang tiyan ko. Hindi ko napigilang magsuka.”

Hindi nag-atubiling bumalik si Kenneth sa kusina at kumuha ng baso ng tubig. Inalalayan niya si Andres na uminom, at binabantayan ang kaibigan na tila ba natakot sa nahihiya sa pangyayari.

Nang makaupo si Andres sa inidoro ng banyo agad niyang hinubad ang damit niya at salawal, naiwan ang isang punit punit na brief. Naaawa si Kenneth sa kanyang kaibigan, hindi niya alam kung ito ba ay aalaayan o hindi.

“A-andres, o-okay ka na?” hindi makatingin si Kenneth.

“Medyo nanghihina pa. Tulungan mo naman ako Kenneth na linisan ang sarili ko,” senswal na paanyaya ng adan.

Naramdaman ni Kenneth ang biglaang pagbabago sa atmospera. Marahil ay ramdam niya rin ang pagkalito ng kaibigan. Hindi niya alam kung paano magre-react sa sitwasyon. Pinapakiramdaman ni Kenneth ang sensitibong estado ni Andres. Hindi niya itatangi na nagagandahan siya sa hubog ng katawan nito. Nakakatakam ito at lalaking lalaki ang porma bagamat hindi bato bato ang katawan. Ganyang katawan ang masarap lantakan.

Mula sa kinatatayuan niya, nakakita si Kenneth ang kakisigan ni Andres. Nang pumalapit siya, parang nag-slow motion ang pag-ikot ng oras sa kanyang paligid.

Sa kanyang paghakbang, unti-unting napansin ni Kenneth ang bakat na hulma ng abs sa tiyan nito na mayroong bahagyang suka at matapang na amoy alak. Hindi nagtagal, dahan-dahan na nilapitan ni Kenneth si Andres. Binubuhusan niya ito ng malinis na tubig. Unti-unti lumapat ang palad niya sa dibdib nitong malusog at matitikas, nadarama niya ang mainit na katawan nito na nauuhaw sa linis at malamig na tubig.

Nagsimula nang kumalma si Andres habang paulit-ulit na pinapaliguan ni Kenneth. Sa bawat pagkuskos ng sabon sa maruruming bahagi ng katawan, mas lalong sumasarap ang paligid, at parang nagiging mas maligaya ang kapaligiran.

Ang suka ay unti-unting natutunaw, at nagiging malinamnam na mabangong sabon. Ang adan ay tila mas nagiging kalmado, nawawala ang hilo na nadarama, at unti unting napapalitan ng pag init.

Hinawakan ni Andres ang kamay ni Kenneth na may hawak na loofah, tinanggal niya ang net, gusto niyang madama ang init ng palad ng binata. Gusto niyang madama ang makinis nitong kamay.

Dinala niya ang haplos sa tiyan niya at tila ba papunta ito sa manipis na tela na itinatago ang kanyang alaga. Naalerto si Kenneth sa kung saan patungo ang kamay niya, gusto niyang hatakin ang kanyang kamay pero alam niya sa sarili niya na gusto niya kung saan papunta ang kanyang mga palad. Isa pa ay mahigpit ang pagkakahawak sa kanya ni Andres.

Hinatak ni Andres si Kenneth at binuksan ang shower. Napapikit si Kenneth sa lamig ng tubig na umagos sa kanyang malasutlang balat. Napapikit siya ng damahin ang kamay ni Andres na humawak sa pisngi niya.

“Kenneth,” bulong ni Andres, puno ng pangungulila at pagnanasa, “Matagal na rin. Matagal na rin.”

Sa bawat galaw ni Andres, naramdaman ni Kenneth ang init at lalim ng kanilang koneksyon. Hindi na siya tumutol, sa halip ay hinayaan niyang magpatuloy ang bawat haplos, bawat dampi ng labi ni Andres sa kanyang palad. Naghalo ang lamig ng tubig at init ng kanilang mga katawan, lumilikha ng isang kalmadong bagyo ng emosyon at pagnanasa.

Bumaba ang kamay ni Andres, dumaan sa kanyang balakang, at humawak sa kanyang likuran, nilapit si Kenneth sa kanyang katawan.

Ang bawat paghinga nila’y nagiging isang himig ng pagsuko at pagnanasa. Hindi na kayang itago ni Kenneth ang kanyang nararamdaman. Ang bawat pagtutol ay napalitan ng pagsang-ayon.

“Ikaw lang, Kenneth,” bulong ni Andres, habang hinahaplos ang likod ng kaibigan. “Ikaw pa rin.”

Napapikit si Kenneth, damang-dama ang bawat salita ni Andres. Sa mga sandaling iyon, tila naglaho ang lahat ng sakit at pangamba. Ang natira na lang ay ang init ng kanilang pagmamahalan, ang pangakong kahit anong mangyari, mananatili silang magkasama.

Niyakap ni Kenneth si Andres, at sa mga bisig ng bawat isa, natagpuan nila ang kapayapaan na matagal na nilang hinahanap. Ang bawat sandali’y parang walang hanggan, at sa bawat pagdampi ng kanilang mga labi, pinagtibay nila ang pangakong magmamahalan sa kabila ng lahat ng pagsubok.

Bumalik si Kenneth sa kasalukuyan, hinangaan ang kagandahan ng bawat detalye ng kanilang muling paghahawak sa bawat isa. Alam niyang mahaba pa ang kanilang tatahakin, ngunit sa bisig ni Andres, naramdaman niya ang kasiguruhan at pagmamahal na matagal na niyang hinahanap.

Ano ang pipiliin ni Kenneth ang kanyang pansariling init ng katawan o Moralidad niya dahil ito ay asawa ng kaibigan niya, ama ng inaanak niya, at kababata niya ito at kasal na.

“Ahhh…”

Dumaloy ang malamig na tubig.

”𝘐𝘱𝘢𝘱𝘢𝘶𝘣𝘢𝘺𝘢 𝘬𝘰 𝘮𝘶𝘯𝘢 𝘴𝘢 𝘪𝘺𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨-𝘢𝘮𝘢 𝘬𝘰…” - BELINDA

”𝘖𝘰, 𝘮𝘢𝘺 𝘪𝘣𝘢 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘩𝘢𝘯𝘢𝘱. 𝘐𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘴𝘢𝘬𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘥 𝘯𝘢 𝘬𝘪𝘯𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘱𝘪𝘯 𝘯𝘨𝘶𝘯𝘪𝘵 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘪𝘵𝘰 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪 𝘣𝘢𝘨𝘬𝘶𝘴 𝘢𝘺 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘪𝘣𝘰.”- ANDRES

Handa ba niyang tanggapin ang Parusa at maging Parausan para magbayad siya… sa pag iwan dito?

ITUTULOY…

DAD BOD o GYM RAT?

KABANATA 3

“Ahhh…”

Dumaloy ang malamig na tubig. Umiigting ang tibok ng puso ni Kenneth habang nakatayo siya sa ilalim ng malamig na tubig.

”𝘗𝘶𝘵𝘢 𝘬𝘰 𝘺𝘢𝘯!”

Ang bawat patak ng tubig ay parang mga pangil na humahaplos sa kanyang balat, nagdudulot ng kakaibang takot at kilabot. Napapapikit siya para madama ito.

Habang dumadaloy ang tubig, naramdaman niya ang isang magaspang na kamay na humahaplos sa kanyang dibdib.

Bumaba ang haplos na iyon sa kanyang utong, marahan ngunit nakakakilabot. Ramdam niya ang presensya sa likod niya.

Nanginig ang kanyang buong katawan dahil sa lamig at init.

”𝘎𝘢𝘭𝘪𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘣𝘢𝘵𝘢!”

Pinasok ni Kenneth sa kanyang lalamunan ang dalawang daliri, pilit inaabot ang tonsil na nakalawit doon. Hindi siya nasasamid, sanay siya. Bihasa at magaling. Mainit din ang nanduon at malambot.

”𝘈𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘳𝘢𝘱 𝘱𝘰! 𝘈𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘳𝘢𝘱 𝘱𝘰! 𝘗𝘭𝘦𝘢𝘴𝘦 𝘱𝘰𝘰𝘰𝘰”

Walang pag-aalinlangan niyang pinasok ng pinasok iyon sa lalamunan niya, ang bawat galaw ng kanyang mga daliri ay parang isang ritwal na nagpapalala ng kanyang pakiramdam.

Habang patuloy ang kanyang ginagawa, napapikit siya at pilit iniisip ang premyo niya na makukuha.

Ngunit sa bawat pasok at labas ng kanyang mga daliri, ramdam niya ang kakaibang sensasyon, isang halong takot at kalungkutan na nagpapalibot sa kanya.

Ang malamig na tubig na umaagos sa kanyang katawan ay tila ba sumasabay sa ritmo ng kanyang mga daliri.

Ang bawat patak ay nagpapatingkad ng kanyang pakiramdam, ang bawat haplos ng tubig sa kanyang balat ay parang nagiging mas malamig, mas magaspang.

Nagsimulang bumigat ang kanyang paghinga, na may halong pagkabalisa at pagkabighani sa kakaibang sitwasyong kanyang kinasasadlakan.

Ang kanyang mga daliri ay nagiging mas malalim, mas marahas, ngunit hindi siya tumitigil.

Ang magaspang na kamay ay bumaba pa, ngayon ay hinahaplos ang kanyang pwetan. Napakagat labi si Kenneth ng pisilin iyon, ipinikit niya pa ang mata at dinamang lalo.

Napaatras siya, ngunit walang kawala. Napahawak si Kenneth sa dingding, kumukuha ng balanse.

Dumaan ang isang sarili niyang kamay sa kanyang butas at naramdaman niya ang kasikipang taglay nito. Ang magaspang na kamay ay pabalik-balik sa kanyang dibdib, tila ba ginuguhit ang bawat hiwa at hubog nito.

Naramdaman niya ang haplos sa kanyang pusod, hinahawaka ang pilat na naduon.

”𝘒𝘢𝘯𝘵𝘶𝘵𝘪𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘰 𝘺𝘢𝘯 𝘢𝘩!”

”𝘚𝘢𝘳𝘪𝘸𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘳𝘪𝘸𝘢!!”

”𝘛𝘪𝘨𝘯𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘵𝘢𝘴, 𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘩𝘰𝘬, 𝘱𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘬𝘦!”

Kasabay ng pagbulusok ng tubig sa kanyang katawan ang paglabas ng luha sa kanyang mga mata.

Sa kanyang isipan, lumalaro ang mga imahe ng nakaraan, mga alaala ng sakit at pang-aabuso na pilit niyang kinakalimutan.

”𝘐𝘯𝘪𝘸𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘢𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨-𝘪𝘪𝘴𝘢. 𝘈𝘺𝘢𝘸 𝘴𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘱𝘢 𝘮𝘰 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘣𝘢?”

”𝘐𝘯𝘪𝘸𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘢𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨-𝘪𝘪𝘴𝘢. 𝘈𝘺𝘢𝘸 𝘴𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘱𝘢 𝘮𝘰 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘣𝘢?”- Andres

Ngunit sa bawat galaw ng kanyang mga daliri, bumabalik ang mga alaala, mas malinaw at mas masakit kaysa dati.

Kahit ano’ng gawin niya ay laging bumabalik ang trauma na pilit niyang binabaon. ”𝘛𝘪𝘨𝘯𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘵𝘢𝘴, 𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘩𝘰𝘬, 𝘱𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘬𝘦!”

Pilit niyang sinasara ang kanyang mga mata, ngunit ang mga imahe ay nananatili, naglalaban sa kanyang isipan.

Ang kanyang katawan ay naging isang laruan ng takot at pang-aabuso, bawat galaw ay nagiging isang alaala ng kanyang mga kasalanan at pagkakamali.

Biktima si Kenneth ng isang malagim na karahasan— rápé. Ilang lalaki ang bumaboy sa kanya. Hindi alam ito ni Andres at pawang siya lamang ang nakakaalam nito. Nag iwan pa nga ng isang pilat sa ilalim ng pusod niya. Ito rin ang dahilan ung bakit nilisan ni Kenneth si Andres dahl gusto niyang magpagaling sa trauma na kanyang naranasan.

Napalunok si Kenneth, pilit pinakakalma ang sarili. Ngunit sa bawat patak ng tubig, sa bawat haplos ng malamig na hangin, nararamdaman niya ang presensyang iyon dahil sa mismong bahay na ito iyon naganap.

“Anong ginagawa ko?” bulong niya sa sarili, ngunit walang sagot na dumating.

Ang bawat galaw ay tila ba nagpapasakit sa kanya, ngunit hindi niya mapigilang ipagpatuloy ang ginagawa dahil siya ay nabitin kay Andres.

Nasa loob na siya ng kanyang sariling tahanan ngayon, nag-iisa. Umuwi siya matapos niyang maasikaso si Andres at Christian.

Hindi natuloy ang naganap sa pagitan nilang dalawa na noong kabataan pa man nila ay nangyayari na. Nahuli pa nga sila ng kanyang tatay kaya duon sinabi ng kanyang tatay na ayaw nito kay Andres.

Nagsisi tuloy siya na hindi natuloy ang pagtatalik nila ni Andres, kaya ngayon ay nag-iinit ang katawan niya, na may tama pa ng alak, dahilan kung bakit siya nagkaroon ng delusyon at maalala ang nakaraan.

Bigla niyang narinig ang isang malakas na kalabog mula sa labas ng banyo. Napabalikwas siya ng tingin, at biglang bumalik sa kanyang alaala ang mga takot dalawang linggo na ang nakararaan.

Naalala niya ang mga gabi kung saan nagtatago siya sa ilalim ng kama, nanginginig sa takot habang naririnig ang mga kalabog sa labas ng kanilang bahay na gustong pumasok at manloob— muli.

Napaiyak si Kenneth, ngunit walang tunog na lumabas sa kanyang bibig.

“Kailangan kong makaalis dito. Baka naritong muli ang gustong manloob sa akin.”

Ang malakas na katok sa pinto ay biglang bumasag sa katahimikan ng bahay. Nagulat si Kenneth, mabilis siyang napatingin sa direksyon ng ingay. Agad siyang naglakad papunta sa pinto, nagmamadaling hinawakan ang seradura at binuksan ito.

Nagmadaling lumakad si Kenneth mula sa kinatatayuan at nagmadaling binuksan ang pintuan. Bumungad ang lalaking may mukhang pamilyar na kaagad namang binati ni Andres.

Kinaumagahan na, lumipas na ang gabi sa bahay ni Kenneth. Kasalukuyan na siyang nasa Apartment ng Pamillya Delgado. Tahimik na naging saksi sa pagdating ng isang kaibigan na pinagbuksan ni Kenneth na tila may angking enerhiya.

Walang pag-aalinlangan, pumasok ang estranghero na kakaiba ang dating. Nakatutok si Kenneth sa tindig. May suot na cap, sunglasses, at facemask na nagbigay lamang ng kakaibang misterio sa kanyang hitsura.

“Uy, Pare! Good Morning! Kamusta ka na?! Anong balita sayo?” Ang tinig ng estanghero ay masigla at puno ng galak.

Nilampasan nito si Kenneth, at diretsong lumapit kay Andres, Waring hindi napansin ang binatang may kargang bata dahil sa taglay na liit ni Kenneth kumpara sa tangkad ni Andres at ng kaibigan nito.

“Ito nagrerecover pa pare. Salamat sa pagbisita, ikaw kamusta ka na? Bakit saan ang punta mo? Gayak na gayak ang bihis mo ah,” puna ni Andres, na napaangat ang kilay sa kanyang kaibigan.

“Wala gagi! Cool kasi tignan, hahaha…” ang masayang sagot nito.

Mula sa pinto ay lumapit si Kenneth kila Andres, puno ng kuryusidad dahil ngayon lang niya nakita ang lalaking ito pero sa dulo ng isip niya para bang nakita niya na ito.

Unti-unting tinanggal ng bisita ang kanyang mask at sunglasses. Bumungad kay Kenneth ang mukha nito na parang lalaki na galing sa disyerto dahil sa wangis nito na para bang nahaluan ng isang Arabo o Indianong maypagka Filipino. May bahagyang bigote at balbas pa ang lalaki. Pinakilala ni Andres ang kanyang mga kaibigan. Ang edad ay tila 29 taong gulang.

“Siya ang tumulong sa akin noong ako ay nadisgrasiya sa truck. Siya ang tumawag ng ambulansiya nang sumalpok ang aking minamaneho sa puno nang mawalan ako ng balanse ng may bumangga sa puwetan ng truck na minamaneho ko,” pahayag ni Andres na na may halong pasasalamat at galang kay Junnie.

Napapansin ni Kenneth na may kakaibang ekspresyon ang lalaki. Napalunok ng malalim si Kenneth at mabilis na nag iwas ng tingin. Hindi ito mapakali sa kanyang kinatatayuan. “A-ah! Wow! Buti na lang tinulungan mo si Andres nuon. Salamat sayo mayroon pang Ama itong inaanak ko.”

“Kumain ka na ba pareng Junnie? Halika sabayan mo na kami sa pagkain. Gusto mo rin ba ng kape?” pag imbita ni Andres.

Magap na kumilos si Andres para gawan si Junnie ng kape. Umupo naman si Kenneth sa isang tabi at kaharap niya ang bisita. Kanina pa niya gustong usisain itong lalaki ito ngunit hindi niya mahagilap ang tamang letra.

“Ahh.. Junnie, nung natulungan mo si Andres nakita mo ba yung bumangga sa kanya?”

“Ikaw…” bulong ni Junnie, at biglang nag-iba ang expression ni Kenneth. Ang kanyang mata ay malalim ang tinakbo, may inaalala. Mukha siyang nabigla, may itinatago o iniisip na hindi niya nais na muling balikan.

“Huh?” tanong ni Kenneth.

“Ikaw… ba naman na nagmamadali nuong gabing iyon para makatulong sympre hindi mo na makikita yun.”

“Ahhh.. pero buti na lang talaga andun ka ng gabing iyon.. kung hindi baka kung napano na si Andres. Kawawa naman itong inaanak ko kung mangyari.”

“Andun talaga ako. 𝘈𝘯𝘥𝘶𝘯 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢 𝘯𝘨 𝘨𝘢𝘣𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘺𝘰𝘯.”

Habang lumalapit si Andres, bitbit ang tasa ng kape, ramdam ni Kenneth ang tumitinding tensyon sa pagitan nila ni Junnie. Hindi na niya magawang alisin ang kanyang tingin sa lalaki, na ngayon ay tila nagpapakilala ng isang hindi magandang balak.

“Pare, heto na ang kape mo,” sabi ni Andres habang inilapag ang tasa sa harapan ni Junnie. Ngumiti siya, walang kaalam-alam sa kung anong laro ng mga salita ang nagaganap sa pagitan ng kanyang kaibigan at ni Kenneth.

“Salamat, tol,” sagot ni Junnie habang tumango kay Andres. Hinawakan niya ang tasa ng kape, ang kanyang mga daliri ay mabagal na dumaan sa mainit na ceramic, tila sinusuri ang bawat detalye.

Si Kenneth, na hindi mapakali sa kanyang kinauupuan, ay napatingin kay Andres, umaasang makahanap ng sagot o kahit kaunting katiyakan sa kanyang mga mata. Ngunit ang ngiti ni Andres ay nanatiling kalmado, hindi batid ang mga nagbabadyang banta na nakatago sa likod ng mga titig ni Junnie.

Nagbigay ng isang mabigat na buntong-hininga si Kenneth, pinilit ang sarili na muling magsalita. “So, Junnie…ano naman ang pinagkaka abalahan mo sa buhay ngayon?” tanong niya, pilit na nililihis ang usapan, ngunit hindi maalis ang pagkabahala sa kanyang tinig.

“Mayroon akong malaking negosyo pero nagbawas kami ng tao dahil sa internal issue” Tumigil sa pag-inom si Junnie, itinapat ang tasa sa mesa, at tinitigan si Kenneth, na parang binabasa ang kanyang kaluluwa. “Kahit papaano, may mga bagay na bumabalik na sa ayos. Gusto ko sanang kalimutan ang mga problema.”

Nagpatuloy siya, “Pero minsan… may mga alaala na hindi mo basta-basta makakalimutan, kahit anong pilit mong itago. Alam mo yun, Kenneth?”

Napalunok si Kenneth. Para bang ang bawat salita ni Junnie ay puno ng hindi nasasabi, mga bagay na masyadong delikado upang tahasang banggitin. “A-alam ko… minsan, mahirap talaga,” sagot niya, halos bumubulong.

“Nagpadalos dalos kasi ako sa mga desisyon ko kaya ang daming naapektuhan. Ngayon, may mga empleyadong nawalan ng trabaho.”

“Basta, Kenneth,” sabay lapit ni Junnie, bahagyang yumuko upang mapantayan ang tingin ni Kenneth. “Mag-iingat ka, ha? Empleyado ka pa man din. Baka sa isang iglap lang ay matanggal ka sa trabaho kaya dapat may savings ka. Ang mundo, maliit lang. Parang gulong ang mundo, minsan nasa itaas ka, minsan naman ay nasa kalsada ka, ”

Itutuloy…

KABANATA 4

“A pleasant moment! Thank you for calling Hotel Grandiaz, where elegance meets exceptional service. My name is Kenneth Addington, What can I do for you today?”

Yung tumatawag sa kabilang linya ay nagtanong tungkol sa room, mabilis namang kumilos si Kenneth na i-access ang reservation. Ganito ang kanyang karaniwang trabaho. “Certainly! We only have available rooms starting three weeks from now. The price ranges from five thousand pesos for our regular rooms up to fifty thousand pesos for our ultra deluxe room with Standard Sea view and a balcony.”

Busy si Kenneth sa kanyang trabaho matapos ang salo salo nilang tatlo sa apartment. Ito ang kanyang pinagkaka abalahan sa buhay kung hindi siya nasa kanyang bahay.

“Kasama ka ba kapag nag book ako ng pinakamahal na kuwarto? Magkano kaba? Magkano ang booking sayo.” Nakaramdam ng pagkabigla at panggigil si Kenneth sa kabilang linya, ngunit kaagad na nagtagumpay ang kanyang propesyonalismong ugali.

Nagtaas si Kenneth ng kilay at itinaas ang tono ng kanyang boses, “Pasensya na po, pero dito po sa Hotel Grandiaz ay wala hong ganyang kasama. Hindi namin inaasahan ang ganitong uri ng tanong. Kung nais po ninyo ng impormasyon tungkol sa mga kwarto at amenities namin, ako po ay masaya na magbibigay ng tamang impormasyon.”

“Wala akong pakialam, gusto kong malaman kung magkano ka!”

“Pasensya na po, ngunit ako’y isang propesyonal na nagtatrabaho. Hindi hong tamang tanong ang ‘magkano ka.’ Kung mayroon pa po kayong ibang katanungan ukol sa aming hotel maari ko po kayong tulungan. You can also visit our website, Thank you!”

Ibinaba niya na ang tawag. Napailing si Kenneth mula sa nakaraang kausap pero maya maya lang ay nag ring na agad ang telephone.

“This is Kenneth from Hotel Grandiaz. Yes, may I help you today?” ikot mata ni Kenneth ng sagutin ang tawag, isinasangalang ng posibilidad na ito ay isa na namang prank call. Hindi niya tuloy nasabi ang standard operating procedure sa pagtawag.

Nang magtanong ang kausap tungkol sa mga idadagdag na amenities sa reservation ni 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘰 𝘝𝘪𝘭𝘭𝘢𝘯𝘶𝘦𝘷𝘢, napahinto si Kenneth. Biglang bumulaga ang isang pangalan sa kanyang isipan mula sa nakaraan. Nang mapansin na hindi ito prank call, napalunok si Kenneth at nagbalik sa propesyonal na aspeto.

“I apologize, but I couldn’t find Mateo Villanueva in our booking records. May I kindly ask for the guest’s full name and the date of their reservation?”

Ang caller ay nagbigay ng pangalan, “Try to check Mateo DIAZ on the account.” at habang tinitingnan ni Kenneth ang impormasyon, napagtanto niyang hindi lang ito pangalan ng kahit sino. Namawis ang kamay ni Kenneth.

𝘔𝘢𝘣𝘢𝘨𝘢𝘭 𝘯𝘢 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘨𝘰𝘴 𝘯𝘨 𝘢𝘭𝘢𝘬 mula sa bote papunta sa lalamunan sa bahay ni Andres.

“Hayop ‘yang kumpanya na ‘yan, pare,” umpisa ni Andres, “Akala ko, pagkatapos ng lahat ng mga taon ko sa kanila, ‘yan lang ang kaya nilang ibigay? Hindi nila magawang tumulong sa pondo ng imbestigasyon ng pulis. Mag t-tatlong linggo na wala pa rin. Maliit lang itong probinsya natin”

“Nagkanda letse letse pa ang pamilya ko. Umalis pa itong si Belinda na pakiramdam ko ay mayroon itong ibang adiyenda, hanggang ngayon wala pang text or tawag. Ang hirap, pare. Gusto ko lang naman na magkaroon kami ng magandang buhay. Pero tangina, lagi na lang akong binibigyan ng pagsubok. Karma yata ito dahil sa mga ginawa ko ng kabataan ko.”

Iniabot ni Junnie ang isang panibagong baso, isang paraan ng pagpapahayag na siya ay narito para makinig at magbigay ng suporta. Sumapit ang hating gabi bagsak na bagsak si Andres sa loob ng kuwarto matapos nitong asikasuhin si Christian. Si Junnie naman ay malalim na nakatingin sa lalaki habang siya ay nakatayo at nakadantay sa pintuan. Bakas ang isang matamis na ngisi sa mukha niya. Na obserbahan niya kasi kung pano ito ngumalngal sa kanya.

Maya maya lang ay nakarinig si Junnie ng kaluskos sa ibaba ng apartment. Paakyat na sana si Kenneth sa hagdan ng makita na nasa harapan niya si Junnie na naka pamewang. Kitang kita ng adan ang stress at pagod sa mukha ni Kenneth. Tila ba nag araro ito ng isang bukirin sa sobrang pagkasimangot nito.

“Kamusta ang trabaho Kenneth? Mahirap ba?” usisa nito at dahan dahang bumaba mula sa itaas. Amoy na amoy ni Kenneth ang alingasaw ng alak sa katawan nito.

“O-okay l-lang naman.. Kayo kamusta kayo? Kamusta ang bata?” nilagpasan ni Kenneth si Junnie at nag diretso sa kuwarto para usisain si Christian.

“Okay naman ang bata…” na ngilabot si Kenneth ng maramdaman niya ang umbok ng pagkalalaki nito sa kanyang likuran ng sumunod ito sa kanya.

“Malalim ang tulog. Pinadede na ni Andres yan. ” naramdaman ni Kenneth na lumapat ang katawan ni Junnie sa likuran niya ng sumipat din ito sa kuwarto. Damang dama ng binata ang kisig at tikas ng bisita. Andun din ang kakaibang init ng katawan nito at ang aroma ng lalaking matipuno pati ang alak nito.

“Ikuha mo naman ako ng damit kay Andres ang baho ko na kasi.” Agad na dumistansya si Kenneth dito at mabilis na nagbungkal ng damit na pwedeng ipahiram dito. Kumuha nadin siya ng boxer at short para ito ay presko sa pagtulog.

“Tignan mo kung kasya sayo ito.” Mabilis na naghubad si Junnie ng tshirt. Sa oversize nitong black na tshirt ay natatago ang matitigas nitong dibdib at ang hulmado nitong matitigas na pandesal.

Hindi kagaya ito ng kay Andres na may kaunting halo ng taba or yung tipong lalaki na yung muscle ay namamaga pa yung katawan dahil sa ibat ibang exercise. Yung katawan na matikas at may bilog. May ibat ibang atake ang katawan ng mga adan, ang kay Junnie pa nga ay tila ba pandesal na ipinasok sa tiyan nito dahil sa pagkahulmado nito.

Kinuha ni Junnie sa tulalang kamay ni Kenneth ang damit. Isinuot iyon at sakto lang sa kanya ang damit, hindi siya nagsusuot ng tight fit, gusto niya ng may kaunting allowance pero okay na ang size na iyon kaysa naman sa wala. Bakat tuloy ang utong niyang naninigas sa dress shirt ng kaibigan. Nagpasalamat si Junnie kay Kenneth at nag diretso na ng banyo para duon maligo.

Napalunok na lang si Kenneth, nag init siya sa katawan ni Junnie dahil nakita niya ang karug nito na may kakapalan na parang hindi ito nag aahit. Nabaling naman ang kanyang atensyon ng marinig niya si Andres.

“Kenny…” ungol ni Andres. Napatingin si Kenneth sa nagsalita, at napakunot ng noo. Hindi gusto ni Kenneth ang pangalan na iyon.

Ayaw niya. Unti-unti bumangon si Andres mula sa kama, kahit hilong-hilo, pilit na ngumiti kay Kenneth. Sa isang iglap, hinatak siya ni Andres, kasama siya sa paghiga sa kama. Kinulong siya nito sa mga braso, inihaga and pisngi sa dibdib.

Nanigas si Kenneth nang maramdaman ang matigas at mainit na katawan ni Andres. Ramdam niya ang lagabog ng dibdib nito at ang mainit na hininga na dumadaloy sa kanyang buhok. Parang asong tila ba inamoy-amoy ni Andres si Kenneth.

“Five minutes…” ungol ni Andres ng siya ay parang isdang pumapasag.

“Andres, ano ba…” pilit na kumakawala si Kenneth sa mahigpit na yakap ng maskuladong braso ni Andres, na para bang isang ahas na ayaw bitawan ang kanyang bihag.

Walang sinabi si Andres. Sa halip, ipinatong niya ang baba niya sa ulo ni Kenneth, at naglabas ng mainit na hininga.

Sa mga sandaling iyon, naglaho ang mga pag-aalinlangan, at ang kanilang katawan ay nagkaruon ng sariling wika, nag-uusap ng damdamin. Nang yakapin ni Andres ng hita niya si Kenneth naramdaman ng mas maliit ang alaga nitong matigas. Na estatwa si Kenneth at matapos ang ilang minutong paghihintay ay nakatulog uli si Andres.

Napaigtad si Kenneth ng biglang bumukas ang pinto. Nagulantang siya nang makita si Junnie na agad na pumasok sa kuwarto. Nang makita ang pagkakalapit ni Kenneth at Andres, agad na naghakbang si Junnie palayo sa kanila at humingi ng paumanhin. Namula si Kenneth, dahil sa maling akala ni Junnie. Nang maintindihan ni Kenneth ang reaksyon ni Junnie, mabilis siyang lumabas ng kuwarto.

Sa ibaba ng apartment, hinabol ni Kenneth si Junnie. “Junnie, teka lang! Wala kaming ginagawa ni Andres, pramis!” sabay hinabol niya ito papunta sa sala.

“Akala ko kasi… alam mo na,” sabi ni Junnie na halatang nahihiya.

“Relax. Chill lang. Hindi kami ganyan ni Andres, alam mo naman ‘yun. Magkaibigan lang kami,” paliwanag ni Kenneth, na tila ba naguguluhan pa rin sa nangyari.

Muling napagtuunan ni Junnie ng atensyon si Kenneth matapos ang insidente sa kwarto. “Kung ganun pala, single ka, Kenneth?” tanong ni Junnie na tila may bahid ng intriga.

“Ah, oo. Single nga ako. Wala akong asawa, walang iniintindi tulad ni Andres,” sagot ni Kenneth, sinubukan ang kanyang pinakamahusay na tono ng pagbibiro. Tumango si Junnie ng may halong kahulugan. “Eh, paano ka naging single sa itsura mong yan? May nanliligaw na ba sayo?”

Hindi alintana ni Kenneth ang tanong ni Junnie, bagkus ay nagbigay siya ng tila nag-iinarte pero kinikilig na ngiti. “Wala nga, e. Hindi pa dumadating ang Mr. Right ko. Sabi nga ng kaibigan ko, hinahanap pa siya ng Google Maps,” biro ni Kenneth ngunit sa kanyang mga mata, lumulutang ang pangarap at pangungulila. Isang pusong may kinikimkim na pangarap na sana, balang araw, ang tamang tao ay darating at magbibigay-kulay sa kanyang mundo.

“Hugot ka ah! Alam mo ba gamitin ang Google Maps? Kasi minsan kapag hindi, pwede kang madisgrasiya, or worst, ikaw ang makadisgrasiya at makasira ng buhay ng iba,“sa mga mata ni Junnie ay may misteryosong pagmumuni-muni.

“Baka nga hindi ako marunong, pero saan ba talaga si Mr. Right? Minsan, feeling ko, ang hirap hagilapin.”

Nagtaglay ng kaunting kahulugan ang matamis na ngiti ni Junnie. “Baka naman naghihintay lang siya na makita mo siya o kaya hintuan mo. Minsan kasi kailangan mong mag minor sa biyahe mo at huwag dirediretso lang.”

Habang pinapalo si Kenneth ng bulong ng pangarap, napalunok ito ng tahimik sa kanyang naririnig. Nagtagpo ang kanilang mga mata, at sa isang matamis na ngiti ni Junnie, tila may mas malalim itong kahulugan na tinatago. Hindi mapakali si Kenneth at nagtanong na lang ang binata kung ano pang kailangan nito.

“Pwede bang makihiram ng kumot at unan?” tumugon naman si Kenneth sa hinihingi nito.

Sa paglipas ng mga sandali, unti-unti ay nahimlay si Junnie sa sofa. Ang kanyang mga mata ay blanko habang ang kanyang isipan ay puno ng mga alaalang gustong kalimutan. Mapansin ang pagkakunot ng kanyang noo at ang pagkibot ng kanyang mga kamay sa ibabaw ng kanyang dibdib.

Sa isang pagtahak ng kanyang palad sa dibdib niya, para bang inuutusan ni Junnie ang kanyang sariling isipan na tigilan ang pag-alala ng masalimuot na mga alaala. Tinutuktukan ni Junnie ang kanyang noo gamit ang kanyang palad, inaayos ang turnilyong lumuluwag. Pero imbes na umayos ito ay lumuwag.

Siya ay mabilis na umakyat papasok sa kuwarto, nakatayo siya sa paanan ng kama nila Kenneth. Kitang kita niya si Andres na bagsak na bagsak at walang malay. Dumapo ang mata sa binti ni Kenneth. Duon siya napalunok at nag init.

Habang tinitingnan ni Junnie si Kenneth, ang kanyang mga mata ay nagtataglay ng masamang sigla, wari bang nag-aalok ng hindi magandang kapalaran. Hinawakan ni Junnie ng maingat at nanginginig ang malambot at makinis na binti ni Kenneth na walang kabuhok buhok, unti-unti niyang nilasap ang mga ito, na para bang nagpapakita ng pagnanasa.

Dinukwang pa niya ito at inamoy-amoy, sinisikap na buo niyang malasap ito. Ang bawat galaw ng kanyang mga daliri ay animo naglalaro sa tela, naghahanap ng lihim na kahulugan.

Ang pagkaakit na taglay ni Junnie sa katawan nito ay parang isang ritwal ng pagnanasa, ang paghims niya ng kanyang mga kamay ay nagbubukas ng pintuan patungo sa hindi kilalang mundo. Nang mapadako ang kanyang mga labi naramdaman niyang ito ay malambot.

Ang pag-amoy-amoy ni Junnie kay Kenneth ay dumadaloy lahat ng kanyang pandinig at pang-amoy, kumbaga ba nagiging liwanag ng kasiyahan sa dilim ng kanyang pag-iisip. Kaya kaya siyang ayusin ni Kenneth?

𝘣𝘭𝘢𝘨**

Napa igtad si Junnie ng marinig niya ang pusang lampong sa bubong na lumundag palipat sa kabilang bubong. Mabilis na natuhan si Junnie at nagising sa kanyang makamundong ginagawa. Dali dali siyang lumabas.

KINAUMAGAHAN AY NAUNANG NAGISING SI Kenneth kasama si Christian ay pinaarawan niya ito sa labas. Ang kanilang unit kasi ay hindi masyadong naarawan, sapagkat sila kasi ay nasa bandang dulo ng ikalawang palapag ng apartment. Ipinagpapasalamat na lang ni Kenneth na kahit papaano’y may rooftop sila kung saan pwede silang mag-enjoy ng sikat ng araw at magkaruon ng mas malaking liwanag.

Nang makabalik na sila sa apartment nakarinig siya ng maingay na talak ng isang bakla sa mga nangungupahan sa unang palapag dahil sa kalat sa labas ng pinto ng mga ito at sa mga basyo ng bote na mga basag.

“Tignan niyo, nagkalat ang pula pula na yan, ano yan dugo? Bakit may ganyan diyan? Bakit ang baho, parang amoy patay na daga, hanapin niyo kung saan nanggagaling hindi tagay lang kayo ng tagay, mga bakla kayo.”

Hindi na lang ito pinansin ni Kenneth at mabilis na nag diretso sa kanilang apartment para maihanda ang kanilang almusal. Pagbukas niya ng pinto, agad na napansin ni Kenneth si Junnie na nakaupo na sa lamesa, nagkakape. Ngunit pareho silang nagulantang nang makita ang isa’t isa, akala’y natutulog pa ang isa.

Ngumiti si Junnie, “Ang aga mo ata gumising, Kenny. Akala ko tulog ka pa.”

“Ah, Oo. Ito kasing si Christian umungot kaina eh. Nagugutom ka na ba, Junnie?” tanong ni Kenneth habang iniipit ang tinapay.

“Oo, eh.” nahihiya niyang pang ani. Agad na iniabang ni Junnie ang kanyang kamay kay Christian para siya muna ang magbuhat dito. Napangiti si Kenneth at mabilis na kumilos para ihanda ang kape at pandesal. Ngunit ay hindi nagtagal ay biglang umiyak si Christian na tila ba inaapi. Nataranta si Kenneth at hindi alam ang gagawin. Muntik pa siyang matapunan ng kanyang isinasalin na mainit na tubig mula sa termos dahil sa pagmamadali.

“Anong nangyayari sa baby ko na yan?” anas ni Andres mula sa hagdan na nakaupo kung bumaba sa hagdan. Tila may maliit na ulap ng pangamba na dumapo sa kanilang lahat nang dumating ang ama ng bata, baka kasi isipin nito na minamaltrato na ang kanyang anak.

Si Junnie ay nagtangkang magbigay ng ngiti kay Christian, habang si Kenneth ay nananatiling nagmamadali at nag-aalala sa kung ano ang maaaring maging dahilan ng pag-iyak ng bata. Agad na kinuha ni Andres si Christian ng siya ay makarating sa ibaba para ito ay patahanin.

“Tingnan mo naman, Kenneth, baka natakot lang kay Junnie. Saka siguro, gustong-gusto lang niyang kasama tayo,” wika ni Andres.

Dahan-dahan ay bumaba ang init ng tensiyon. Si Andres ay marahang hinihipo ang noo ni Christian at itinutok ang mukha nito sa kanyang balikat. Napansin ni Kenneth ang paglambot ng anak nito at tila ba napawi ang takot.

Natigil pa ang paghagok hagok. Ang yakap ng makisig at matikas na bisig ni Andres ay nagbibigay comporte at seguridad sa maliit na katawan ng walong buwang gulang na sanggol.

Kumalma naman si Kenneth, hindi na nagmamadali at natataranta para asikasuhin ang kanyang inaanak. Dinala niya na ang kape nila ni Andres sa hapag. Sila ay nagsalo salo sa isang munting hapagkainan sa maliit na apartment ni Andres.

Maya-maya lang ay natapos na silang kumain. Nag-ayos na si Kenneth sa paligid at sa kanyang sarili para sa kanyang pagpasok sa hotel. Siya ay kasalukuyang nakaupo sa sofa, nag-aayos ng kanyang sarili, ng marinig nila ang sunod-sunod na katok sa kanilang pintuan.

Tumayo si Junnie upang buksan ang pinto. Doon bumulagaang isang pulis. “Magandang umaga, Chief Adriano! Tuloy po kayo. Ano pong ating pag-uusapan?”

“May balita na po ba sa kung sino ang naka-disgrasya sa akin, Chief?” tanong ni Andres. Puno ng antisipasyon ang kanyang puso, na umaasa na mabigyan ng hustisya ang pagkaputol ng kanyang binti na naging dahilan kung bakit nagkanda-leche-leche ang buhay nila.

Napalunok naman si Kenneth dahil sa naririnig. Malakas ang kalabog ng kanyang dibdib at malalim ang kanyang paghinga. Ang kanyang mga mata’y nagpapabalik balik sa pulis at kay Andres, at ang tensiyon sa silong ng kanilang munting living room ay mas lumalalim sa bawat saglit.

Mahigpit na kinuyom ni Kenneth ang suklay sa kanyang kamay, bakas ang pangamba na nakatanim sa kanyang dibdib. Habang si Kenneth ay nag-iisa sa kanyang pag-aalala, naghihintay na mabigyan ng kasagutan ang mga tanong na bumabalot sa kanyang isipan.

Si Chief Adriano ay naglakad papasok, muling nagdala ng seryosong atmospera. Ang matikas niyang paglalakad at seryosong may katandaang mukha na batikan na sa serbisyo ay nagpapahiwatig ng kanyang determinasyon na malutas ang kaso at mahanap ang hustisya para sa Amang naputulan ng binti at naputulan ng pag-asa na mabigyan ng magandang buhay ang kanyang pamilya.

Ang kanyang malalim na boses ay nagbibigay linaw sa kanilang kinahaharap. “Andres, alam ko ang hirap na dinaranas mo. Mangangako ako, gagawin namin ang lahat para mahanap ang mga taong may kagagawan nito at mapanagot sila sa kanilang ginawa.”

“Napalinawan na ang video footage ng truck mo at nasa amin na ngayon ang mga larawan ng sasakyan.”

Itutuloy…

KABANATA 5

𝘚𝘢 𝘨𝘪𝘵𝘯𝘢 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘥𝘪𝘭𝘪𝘮 𝘯𝘢 𝘨𝘢𝘣𝘪, 𝘵𝘢𝘩𝘪𝘮𝘪𝘬 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘨𝘭𝘢𝘬𝘣𝘢𝘺 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘳𝘶𝘤𝘬 𝘴𝘢 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘬𝘪𝘱𝘰𝘵 𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘥𝘶𝘭𝘢𝘴 𝘯𝘢 𝘬𝘢𝘭𝘴𝘢𝘥𝘢, 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘶𝘭𝘢𝘯 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘨𝘥𝘶𝘥𝘶𝘭𝘰𝘵 𝘯𝘨 𝘥𝘶𝘭𝘢𝘴 𝘢𝘵 𝘱𝘶𝘵𝘪𝘬 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘭𝘪𝘨𝘪𝘥.

Ang kamera sa likod ng sasakyan ay nagre-record ng bawat galaw ng kapaligiran, nagtatangkang ipakita ang kabuuang kalagayan ng likurang bahagi.

𝘉𝘪𝘨𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘶𝘮𝘶𝘭𝘱𝘰𝘵 𝘮𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘥𝘪𝘭𝘪𝘮 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘣𝘪𝘭𝘪𝘴 𝘯𝘢 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘺 𝘮𝘢𝘭𝘪𝘸𝘢𝘯𝘢𝘨 𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘯𝘢 𝘪𝘭𝘢𝘸 𝘴𝘢 𝘮𝘨𝘢 𝘩𝘦𝘢𝘥𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘯𝘪𝘵𝘰.

Ang kanyang pagdating ay tila isang anino na lumabas mula sa kadiliman. Ang mabilis na sasakyan ay nagpahayag ng kanyang pagmamadali.

𝘚𝘢 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘨𝘭𝘢𝘱, 𝘣𝘶𝘮𝘶𝘴𝘪𝘯𝘢 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯.

𝑩𝑬𝑬𝑷** 𝑩𝑬𝑬𝑷***

Ang likurang bahagi ng truck ay biglang nasorpresa dahil sa pagbangga ng sasakyan na nagdulot ng kaguluhan at pagkawala ng balanse.

Ang kamera sa likod ng sasakyan ay patuloy na nagre-record, nagtatangkang humabol sa bilis ng pangyayari.

Ang madilim na ilaw sa likuran ng truck ay unti-unting lumalabas sa harap ng mga mata ng mga nakamasid sa video.

Sa video, ipinakita ang pinsala na nagdulot ng kaguluhan. Ito ang video files na hawak ng pulis, isang rekording ng kaganapang puno ng tensiyon at panganib.

Ang buong pangyayari ay nagtataglay ng dramatikong pagsilay sa mga pangyayari, isang eksena ng gabi na nagdudulot ng takot at hindi malilimutang pag-aalala.

𝙎𝙖 𝙗𝙖𝙨𝙚𝙢𝙚𝙣𝙩, 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘥𝘪𝘭𝘪𝘮 𝘯𝘢 𝘭𝘶𝘨𝘢𝘳 𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘰. 𝘏𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘨𝘢𝘣𝘪 𝘢𝘵 𝘪𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘭𝘢𝘸 𝘭𝘢𝘮𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘬𝘢𝘣𝘶𝘬𝘢𝘴. 𝘓𝘶𝘮𝘢𝘣𝘢𝘴 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘵𝘪𝘬𝘢𝘴 𝘢𝘵 𝘱𝘰𝘳𝘮𝘢𝘥𝘰𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪 𝘢𝘵 𝘥𝘢𝘩𝘢𝘯 𝘥𝘢𝘩𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨𝘭𝘢𝘬𝘢𝘥 𝘴𝘢 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘬𝘢𝘱𝘢𝘳𝘢𝘥𝘢 ”𝘐𝘵𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘦𝘳𝘢… 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘴𝘶𝘯𝘥𝘶𝘢𝘯 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯.”

“Hindi nakita ang plaka ng sasakyan puro puti na lang ang nakita ng kamera dahil sa malakas na ilaw na nagiging sanhi kung bakit hindi maayos ito na nahuli ng lente ng kamera,” sabi ni Chief Adriano sabay pindot ng pause sa kanyang laptop na dala.

”𝘈𝘬𝘪𝘯 𝘯𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘰𝘳𝘪𝘩𝘪𝘯𝘢𝘭.” 𝘚𝘢 𝘱𝘢𝘳𝘦𝘩𝘰𝘯𝘨 𝘭𝘶𝘨𝘢𝘳 𝘥𝘶𝘰𝘯 𝘬𝘪𝘯𝘶𝘩𝘢 𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘩𝘰𝘯 𝘮𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪 𝘴𝘢 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯.

Zinoom ng police ang laptop, “Kahit anong color correction at adjustment ang ginawa ay hindi talaga lumilitaw ang sasakyan na sinasabi mo Andres.”

“At saka… parang may humahabol sasasakyan,” dagdag pa ng pulis. Walang mababakas na emosyon dito pero matatag ang pagkakasabi ng pulis. Napalunok na lang si Kenneth sa pagdududa ng pulis.

“Pano ho? Wala naman sa video yun,” singit naman ni Junnie. Kita ang pagtataka sa kanyang mukha. Habang siya ay nakapangalumbaba.

”𝘉𝘢𝘩𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘢 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘱𝘢𝘭𝘪𝘸𝘢𝘯𝘢𝘨..” 𝘚𝘢𝘣𝘢𝘺 𝘵𝘶𝘳𝘰 𝘯𝘨 𝘮𝘪𝘴𝘵𝘦𝘳𝘺𝘰𝘴𝘰𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘨𝘮𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘦𝘭𝘦𝘷𝘢𝘵𝘰𝘳 𝘴𝘢 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘳𝘢𝘸𝘢𝘯.

“May speed limit sa lugar na iyon dahil sa slope ng lupa at mga nakaraang aksidente na naganap dito, kaya walang dahilan para sa sasakyan na magmatulin at makipag karera sa isang kalsada na hindi patag. Posibleng isa sa dahilan iyon kaya ito nagmamadali at nabunggo sa puwetan ng Delivery Truck ni Andres. Hindi mo ba nakita ang plaka, Andres?”

Umiling si Andres, “Ang sigurado ko lang po ay vios na pula ang kotse. Pero hindi ko na ho alam ang plaka at iba pang naganap dahil bilis ng pangyayari.” Bagsak ang balikat ng lalaki. Akala niya makukuha na niya ang hustisya at mapapagbayad ang may sala ngunit hindi pa pala natatapos ang pagtugis ng mga pulisya rito.

”𝘐𝘬𝘢𝘸 𝘯𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘩𝘢𝘭𝘢 𝘥𝘪𝘺𝘢𝘯.” 𝘚𝘢𝘣𝘢𝘺 𝘢𝘣𝘰𝘵 𝘯𝘨 𝘴𝘶𝘴𝘪 𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯. 𝘚𝘢 𝘥𝘪 𝘬𝘢𝘭𝘢𝘺𝘶𝘢𝘯 𝘴𝘢 𝘮𝘢𝘥𝘪𝘭𝘪𝘮 𝘯𝘢 𝘣𝘢𝘩𝘢𝘨𝘪 𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘴𝘦𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘮𝘢𝘵𝘢𝘵𝘢𝘯𝘢𝘸 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯.

“Okay lang yan Andres. For sure nandiyaan lang ang may sala sa paligid ligid. Hindi ba Kenneth?” usal ni Junnie.

“Aa-ah… Oo, nandiyan lang sila sa paligid ligid. Baka nga hindi pa sila nagbabayad sa nagawa nila ay nagdudusa na sila kaagad.” Hinagod ni Kenneth ang likod ni Andres para ipakita na nasa tabi lang siya palagi, nag iintay, 𝘩𝘢𝘯𝘥𝘢𝘯𝘨 𝘶𝘮𝘢𝘭𝘢𝘭𝘢𝘺.

Nauna nang umalis si Chief Adriano, at si Junnie ay nagmamadaling bumalik sa trabaho. Si Kenneth naman, kahit nanlalambot ang tuhod sa trahedya napanuod ay maagap na pumasok. Sa apartment, naiwan sina Andres at si Christian, parang naghihintay na mga tupa itong naglalakbay sa ulap na humihingi ng pag-asa na sana, isang araw, ay mabuo na ang kanilang pamilya at sana mapagbayad ang may sala.

“Tang-inang buhay ito,” anas Andres. Tinatawagan niya ang kanyang asawa para ito sana ay kamustahin at iparinig sa anak nila ang boses ng ina ngunit hindi ito sumasagot.

Una at kanina niya pa tinatawagan si Kenneth ngunit hindi naman sumasagot ito. Gusto niya ng kausap at masasandalan. Gusto niyang maglabas ng sama ng loob sa lahat lahat ng pagdurusa niya. Pero para bang ang tanging kanyang masasandalan ay ang alak na lamang.

Sumapit ang gabi, si Kenneth ay pauwi na sa apartment ni Andres. Nag aalala siya rito sapagkat ilang tawag nito ang hindi niya nasagot.

Tanging ang mahihinang ilaw ng mga poste ang nagbibigay liwanag sa kanyang daan. Habang binabagtas niya ang makipot na eskinita, nararamdaman niyang parang may sumusunod sa kanya. Napapabilis ang tibok ng kanyang puso. Minsan ay lumilingon siya, ngunit tanging anino ng mga puno ang kanyang nakikita.

Naisipan niya pa kasing mag shortcut ng daan dahil si Kenneth ay bumili pa ng ulam. Ang daan pauwi ay puno ng mga malalaking puno na tila sumasabay sa bawat hakbang.

𝘔𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘳𝘪𝘳𝘪𝘯𝘪𝘨 𝘱𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘵𝘶𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘩𝘰𝘯 𝘯𝘢 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘺 𝘵𝘶𝘮𝘢𝘵𝘢𝘱𝘢𝘬 𝘥𝘪𝘯 𝘴𝘢 𝘭𝘪𝘬𝘶𝘳𝘢𝘯. 𝘚𝘢 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘱𝘢𝘯, 𝘴𝘢 𝘥𝘶𝘭𝘰 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘬𝘪𝘱𝘰𝘵 𝘯𝘢 𝘥𝘢𝘢𝘯, 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘭𝘶𝘦𝘵𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘱𝘢𝘭𝘢𝘱𝘪𝘵. 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘮𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘯𝘰.

Pumihit ng kaunti at sa gilid ng kanyang mata, tila may hugis-tao siyang nakita na mabilis na nawala sa dilim.

’𝘚𝘪𝘯𝘰 𝘺𝘢𝘯?’

”𝘚𝘪𝘯𝘰 𝘬𝘢!?”

𝘐𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨𝘵𝘢𝘵𝘢𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘢𝘵 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨𝘵𝘢𝘵𝘢𝘬𝘢 𝘩𝘢𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘵𝘢𝘵𝘢𝘬𝘰𝘵.

𝑺𝒂 𝒂𝒑𝒂𝒓𝒕𝒎𝒆𝒏𝒕, Pinihit ni Kenneth ang pinto, “A-andres.. A-ah.. yung bata, nasaan?” Nagulat siya dahil sinalubong siya nito ng yakap.

“Nasa kuwarto na ang baby natin,” lasing na pagkakasaad nito at bumulaga sa ilong ni Kenneth ang amoy ng alak. Kinakalas ni Kenneth ang yapos ni Andres sa kanyang baywang ngunit lalo itong humigpit. “Kumain ka na ba Andres?”

“Hindi pa po, Kenny…” tila batang saad ng adan na nagpapa cute kay Kenneth. Nagpapalabi pa ang adan na para bang musmos na inapi.

“Halika na kumain na tayo. May dala akong ulam. Sisig, paborito mo.”

“Ayaw ko niyan.” dabog ni Andres na para talagang bata na umaayaw sumama sa magulang.

”𝘈𝘯𝘰 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘮𝘰? 𝘔𝘢𝘨𝘬𝘢𝘯𝘰 𝘢𝘵 𝘪𝘣𝘪𝘣𝘨𝘢𝘺 𝘬𝘰.” 𝘒𝘪𝘯𝘢𝘬𝘢𝘣𝘢𝘩𝘢𝘯 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘴𝘢 𝘣𝘶𝘩𝘢𝘺 𝘯𝘪𝘺𝘢. 𝘚𝘪𝘺𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨 𝘪𝘪𝘴𝘢 𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘭𝘢 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘴𝘢𝘮𝘢. 𝘒𝘶𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘮𝘢𝘵𝘢𝘺 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘳𝘪𝘵𝘰 𝘢𝘺 𝘣𝘢𝘬𝘢 𝘮𝘢𝘵𝘢𝘨𝘢𝘭 𝘱𝘢 𝘣𝘢𝘨𝘰 𝘮𝘢 𝘥𝘪𝘴𝘬𝘶𝘣𝘳𝘦 𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘵𝘢𝘸𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘢. 𝘓𝘢𝘨𝘪 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘶𝘮𝘢𝘥𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘪𝘵𝘰 𝘢𝘵 𝘮𝘶𝘬𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯𝘮𝘢𝘯𝘢𝘯 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘴𝘢 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘱𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘢.

𝘔𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘵𝘢𝘨𝘪𝘭𝘪𝘳𝘢𝘯 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘨𝘭𝘢𝘣𝘢𝘴 𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘳𝘪𝘭 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘴𝘢 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘱𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘩𝘺𝘢.

𝘜𝘯𝘵𝘪-𝘶𝘯𝘵𝘪 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘶𝘮𝘢𝘵𝘳𝘢𝘴.

Unti unting umatras ang dalawa mula sa pinto. “Gusto ko… gusto ko, ikaw ang kainin ko.”

“Andres! Ano ba yang sinasabi mo.” Nagulat si Kenneth sa mga salitang binitiwan nito. Maagap siyang umalis sa yapos nito.

Nakalimutan ng binata na wala na pala itong isang binti at pawang saklay na lang pala ang nakaalalay dito. Kaya ang nangyari ay na out of balance si Andres at dahil hawak siya nito ay sumama siya sa pagbagsak.

𝘣𝘭𝘢𝘨***

𝙗𝙖𝙣𝙜*** 𝙗𝙖𝙣𝙜**

𝑺𝒂 𝒌𝒂𝒏𝒊𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒈𝒃𝒂𝒈𝒔𝒂𝒌…, nasa ibabaw ni Kenneth si Andres at magkaharap ang kanilang mga mukha. Nakatitig si Kenneth sa mga mata ni Andres, na puno ng kahinahunan at pangangailangan. Nararamdaman ng adan ang bawat galaw ng katawan ng binata sa ilalim niya, na para bang bulate na kumikislot. Ang kanila namang damdamin ay naglalaro sa mga oras na iyon. Habang sila ay nasa ganitong posisyon, napalunok si Kenneth dahil iilang metro lang ang layo ng kanilang mga mukha. Ang init ng kanilang hininga ay parang naglalakbay sa pagitan ng kanilang mga labi.

Nang hindi inaasahan, naramdaman ni Kenneth ang mainit na halik ni Andres, na nagdulot ng kuryente sa buong katawan niya. Ang kanilang mga labi ay nagtagpo nang maanghang, naglalabas ng mga damdamin na hindi masabi ng salita.

Muli nalasahan ng adan ang kakaibang tamis ng fresh cherry sa labi nito. Hindi nakatugon si Kenneth, nasorpresa at nagulat sa hindi inaasahang pag-atake ni Andres. Matagal na panahon na din ng siya ay nagkaroon ng lalaki na humalik sa kanya, at sa sandaling iyon, tila ba bumalik ang mga alaalang matagal ng ibinaon sa kanyang kaharian ng mga alaala.

Sa gitna ng kanilang mga halik, ang hangin ay napuno ng masarap na amoy ng kagustuhan, at ang mga damdamin ay umigkas sa paraang walang kinikilalang hangganan.

Ang pag-ibig na matagal nang nawala sa alaala ni Kenneth ay unti-unting bumabalik, parang isang lihim na tinatawag ng kapalaran.

Sa paglipas ng oras, nadarama ni Kenneth ang lalong pagiging dominante ng labi ni Andres.

Parang isang marahas na bagyong dumaraan, ang halik nito na nagdudulot ng mainit na hangin ng pagnanasa. Hindi niya napigilang sumabay sa ritmo ng galak ng kaibigan, isinuko niya ang sarili sa init at galak na dulot ng marubdob na halik.

Ang mga labi ni Andres ay tila ba nagsisiklab ng apoy, nagdadala ng malupit na damdamin na sumasalamin sa matagal nang pinipigilan na pagnanasa.

Gumapang ang kamay ni Andres sa pwetan ni Kenneth habang nasa lapag padin sila ng malamig na simento. Damang dama ng dalawa niyang palad ang malambot at malaman nitong pang upo.

Nilamulatak ni Andres ito na tila isang clay doh na hinuhulma. Hindi makapalag ang mas maliit sa malaki. Ipinasok ni Andres ang malaki niyan kamay sa pants nito. Nadama niya ang butas ng puwet nito at napagdesisyunan niyang subukang ipasok ang kanyang matabang daliri. Sa tuwing itinutulak niya ito, tila ba mayroong pagkakakiliti kay Kenneth, napapaungol siya at napapakislot sa bawat pag-atake ng kanyang daliri.

Habang ipinapasok ni Andres ang kanyang daliri, ramdam niya ang pagiging masikip at matigas nito na pinipigilan ang kanyang pagpasok. Walang anumanng pampadulas, nag-uumungot si Kenneth sa pag-atake ng matabang daliri ni Andres. Gayunpaman, kahit na hindi nagtutuloy ang pasok ng daliri, nais ni Andres na maramdaman ang init na lumalabas mula sa duon, na patuloy na naglalabas ito ng reaksyon sa bawat ginagawa niya.

Nang mas mabusisi pang ipasok ng adan ang daliri sa loob ni Kenneth, mas lumalim ang kirot na nararamdaman ng binata. Ang bawat pag-ikot at pag-kalikot ng daliri ay tila nagdadagdag pa ng sakit at kahirapan sa kanyang katawan. Ang mga pagmumura ni Kenneth, na kahit na hinahadlangan ng kanyang dignidad, ay nagiging tila musika ng kapighatian para kay Andres.

Habang si Andres ay patuloy sa pagpapasok, mas nagiging maalam siya sa pagdurusa ni Kenneth. Nakita niya ang pag-tupi ng mga mata nito sa tuwing dumadaloy ang luhang nagmumula sa sakit. Ang pagkapit ng kamay ni Kenneth sa likuran ni Andres ay nagiging senyales na nagdudusa.

Sa gitna ng panghihina ng kanyang katawan, nakakita si Kenneth ng pag-asa sa mga mata ni Andres. Ipinaramdam ni Andres ang kanyang pagmamahal at pag aalaga sa pamamagitan ng munting halik sa pisngi ni Kenneth, tila ba isang banal na seremonya ng pangangalaga at pagbibigay-lakas ang kanyang ginawa.

Lumuhod si Andres. Akala ni Kenneth ay tapos na ngunit hindi paman siya nakakarecover ay nakita niya na lang ang kanyang sarili na nakatuwad sa lapag. Si Andres ay may mga mata na kumikislap ng kasiyahan ng sumambulat sa kanya ang puwetan ni Kenneth. Walang pag aalinlangan na ibinaba ni Andres ang kasuotan nito hanggang sa tuhod. Bumulaga sa kanya ang butas nitong inaasulto niya kanina.

Walang pag aalinlangan ay mabilis na nag dive ang nguso ni Andres duon. Ang init at lasa ng kanyang kinakain ay parang nagiging buhay na salamin ng masarap na alaala. Tila ba ang bawat sipsip ay nagpapakita ng respeto at pasasalamat sa pagod nito sa kanya at sa anak niya.

Ang alingawngaw ng kanyang munting supsop ay tila nagiging musika ng kasiyahan sa kanyang bibig.

Hindi naman magkamayaw si Kenneth sa ginagawa ni Andres.

Nang walang pag-aalinlangan, inumpisahan niyang ibaba ang kanyang salawal kasama ang kanyang panloob. Tila isang galit na tubo ang burat ni Andres na naglalabas ng masaga at maouting paunag katas. Handang handa na si Andres na itraka ang kanyang pagkalalaki sa butas ni Kenneth.

Ilang sandali ay nadama ni Kenneth ang kamandag at nalunok ang masakit na katotohanan, ang kanyang katawan ay biglang pumanginig, parang nagiging hindi sigurado sa sariling galaw. Ang kanyang mga kalamnan ay nagtataas ng tensyon, at ang panginginig nito ay hindi kayang itago. Ang bawat fiber ng kanyang pagkatao ay lumilitaw sa paraang tila ba nagtatangkang labanan ang pag-atake ng di-makikita.

Sa kabila ng malamig na simento, naramdaman ni Kenneth ang init ng kanyang katawan. Ang init na iyon ay hindi nagmula sa sikat ng araw kundi sa damdamin ng pangamba at takot na bumabalot sa kanyang puso na baka pagising nila bukas ay ibang galit ang kanyang kaharapin o pagising niya bukas ay nasa rehas na siya o pagising niya bukas ay magagalit sa kanya ang kanyang kaibigan.

Ang pag-alsa ng pawis sa kanyang katawan ay naglalarawan ng di-mapigilang takot at pangangatal ng kanyang pangangatawan. Ang mga patak ng pawis at luha ay tila mga ebidensya ng laban na kanyang pinagdaanan at ng mga emosyon na kumikislap sa kanyang balat. Ang init at lamig na sabayang nararamdaman ni Kenneth ay tila naglalarawan ng pagkaka-confuse at pagkaka-stun sa biglang pagbabago ng kanyang sitwasyon.

“Kenneth, ang sikip ng pekpek mo. Sa itaas kita yayariin.”

𝙉𝙖𝙖𝙡𝙞𝙢𝙥𝙪𝙣𝙜𝙖𝙩𝙖𝙣 𝙨𝙞 𝘼𝙣𝙙𝙧𝙚𝙨 ng umungot ang kanyang anak na nasa crib. Ayaw niya sanang gumalaw dahil komportable ang kanyang katawan sa yakap yakap niya. Kakaiba ang init nito at kinis at ayaw niyang pakawalan pa. Comportable rin ang kanyang pagkalalaki na para bang nasa langit ito. Idinilat niya ang kanyang mata at nakita niyang nasa bisig niya si Kenneth.

Sinilip niya ang kumot at duon niya nakita and kanyang pagkalalaki na nasa kweba pa ni Kenneth. Nang gumalaw siya at umatras ay duon napaungol ito. Sumambulat pa sa mata niya ang kanyang gata na umaagos sa mamulamula nitong lagusan na nabugbog ng kanyang malaking sawa.

Napangiti si Andres sa kanilang ginawa. Nalala niya ang palakpak ng kanilang baywang at katawan at kung pano niya paikutin ang mata nito. Ramdam na ramdam padin niya ang sikip nitong taglay nito kahit na tinanggal niya na ang kanyang pagkalalaki.

”𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴𝘴𝘴!! 𝘈𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘳𝘢𝘱!!! Ah…Ah… Ahhh..”

”𝘈𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘣𝘢𝘢𝘢!!”

”𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴𝘴 𝘬𝘰𝘰.. 𝘛𝘪𝘳𝘢𝘩𝘪𝘯 𝘮𝘰 𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘵𝘢𝘴 𝘬𝘰.”

”𝘛𝘢𝘮𝘢𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘪𝘺𝘰𝘯, 𝘱𝘭𝘦𝘢𝘴𝘦𝘦.”

”𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴 𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘺𝘢𝘯 𝘬𝘪𝘵𝘢.”

Dinampian niya ng halik ang noo ni Kenneth ng maalala niya kung pano mabaliw si Kenneth sa kayang pagkalalaki kung pano ito umungol at pano siya sakyan nito.

Kinaumagahan, naunang gumising si Andres para gumawa ng kanilang agahan. Inilagay niya ang kanyang anak sa maliit na parang rocking chair nito na regalo ni Kenneth.

Matapos tingnan ang anak, hindi napigilang mapangiti ni Andres. Totoo nga ang sinasabi ng ibang tao na kamukha ng anak ang kanyang ama. Sa matalim na kilay, matangos na ilong, at tila galit na mata, hindi maikakaila na anak niya si Christian. Nang walang ano-ano ay…

Napukaw ang atensyon niya…

𝙉𝙖𝙣𝙡𝙖𝙠𝙞 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙩𝙖…

𝘼𝙩 𝙣𝙖𝙣𝙡𝙪𝙢𝙤.

Itutuloy…

KABANATA 6

𝘔𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘳𝘪𝘳𝘪𝘯𝘪𝘨 𝘱𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘵𝘶𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘩𝘰𝘯 𝘯𝘢 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘺 𝘵𝘶𝘮𝘢𝘵𝘢𝘱𝘢𝘬 𝘥𝘪𝘯 𝘴𝘢 𝘭𝘪𝘬𝘶𝘳𝘢𝘯. 𝘚𝘢 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘱𝘢𝘯, 𝘴𝘢 𝘥𝘶𝘭𝘰 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘬𝘪𝘱𝘰𝘵 𝘯𝘢 𝘥𝘢𝘢𝘯, 𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘭𝘶𝘦𝘵𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘱𝘢𝘭𝘢𝘱𝘪𝘵. 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘮𝘢𝘬𝘪𝘭𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘯𝘰.

”𝘚𝘪𝘯𝘰 𝘬𝘢!?”

”𝘈𝘯𝘰 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘮𝘰? 𝘔𝘢𝘨𝘬𝘢𝘯𝘰 𝘢𝘵 𝘪𝘣𝘪𝘣𝘨𝘢𝘺 𝘬𝘰.” 𝘒𝘪𝘯𝘢𝘬𝘢𝘣𝘢𝘩𝘢𝘯 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘴𝘢 𝘣𝘶𝘩𝘢𝘺 𝘯𝘪𝘺𝘢. 𝘚𝘪𝘺𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨 𝘪𝘪𝘴𝘢 𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘭𝘢 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘴𝘢𝘮𝘢. 𝘒𝘶𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘮𝘢𝘵𝘢𝘺 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘳𝘪𝘵𝘰 𝘢𝘺 𝘣𝘢𝘬𝘢 𝘮𝘢𝘵𝘢𝘨𝘢𝘭 𝘱𝘢 𝘣𝘢𝘨𝘰 𝘮𝘢 𝘥𝘪𝘴𝘬𝘶𝘣𝘳𝘦 𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘵𝘢𝘸𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘢. 𝘓𝘢𝘨𝘪 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘶𝘮𝘢𝘥𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘪𝘵𝘰 𝘢𝘵 𝘮𝘶𝘬𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯𝘮𝘢𝘯𝘢𝘯 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘴𝘢 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘱𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘢. 𝑼𝒏𝒕𝒊 𝒖𝒏𝒕𝒊 𝒔𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒖𝒎𝒂𝒕𝒓𝒂𝒔.

𝘔𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘵𝘢𝘨𝘪𝘭𝘪𝘳𝘢𝘯, 𝘯𝘢𝘨𝘭𝘢𝘣𝘢𝘴 𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘳𝘪𝘭 𝘢𝘵 𝘪𝘵𝘪𝘯𝘶𝘵𝘰𝘬.

𝙗𝙖𝙣𝙜*** 𝙗𝙖𝙣𝙜**

“-Isang insidente ng pamamaril ang naganap kagabi sa isang makipot na daan, kung saan natagpuan si Chief Adriano, hepe ng pulisya, na malubhang napuruhan dahil sa mga tama ng bala.”

𝙉𝙖𝙣𝙡𝙖𝙠𝙞 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙩𝙖…

𝘼𝙩 𝙣𝙖𝙣𝙡𝙪𝙢𝙤

”- Ayon sa mga ulat, bandang alas-nueve ng gabi, isang hindi pa nakikilalang suspek ang namaril sa lugar. Mabuti na lamang at nakatawag pa ang hepe bago mawalan ng malay.” si Andres ay tila nawalan ng kulay at natulala sa kanyang narinig.

”- Sa kasalukuyan, kritikal ang kalagayan ni Chief Adriano at patuloy siyang ginagamot sa ospital. Nagsasagawa ng masusing imbestigasyon ang mga awtoridad upang matukoy ang pagkakakilanlan ng salarin at ang motibo sa likod ng krimen na ito.” Mabilis ang kanyang paghinga at bakas sa kanyang mga mata ang pangamba at kawalan ng pag-asa. “Tinitignan pa ang angulo ng pamar–”

𝙗𝙖𝙣𝙜**

Natauhan si Andres at bumaling ang tingin niya sa pinto ng marahas itong bumukas. Duon nakatayo ang isang matandang bakla. Ang may ari ng paupahan. Pinilit na inayos ni Andres ang kanyang sarili para harapin ang matanda. Maingat siyang lumapit sa pinto.

“Andres, ang bayad niyo sa upa? Magkakatapusan naman uli,” Napakamot na lang ang Adan ng kanyang batok. Taas kilay naman ito sa lalaki. Akala nito ay matatakam siya nito sa katawan nitong bilugan at matitigas na bisig, pwes, tama siya.

“M-m-agandang Umaga Ho, Mamang Lito..”

“Mas maganda ang umaga ko kung magbabayad na kayo ng upa ninyo.” Nilahad pa ni Lito ang kamay kay Andres para hingin ang bayad sa upa.

“Alam niyo naman ho siguro ang sitwasyon ko.. wala pa po kasing padala ang asawa ko,” durog na pusong saad ni Andres.

“Pwes, kung ganun pala… Hmm.. iba nalang ang ibayad mo sa akin,” malandi nitong saad. Tinitigan ng matandang bakla ang nakaumbok na pagkalalaki ng Adan. Kahit kulang ito ng binti ay hindi kailanman nabawasan ang gandang lalaki nito. Mas naging tila ba masarap na babuyin ito sa kama para sa matandang bakla. Nilapat ni Lito ang kamay niya sa dibdib ng Adan. Tamang tigas at tamang lambot ito. Masarap para sa kanya.

“Andres…” Bungad ni Kenneth na pupungaspungas pa sa hagdan. Kahit na masakit ang kanyang buong katawan ay pinilit niyang tumayo sapagkat na alarma siya sa ingay sa ibaba at sa ingay ng matinis na boses ng may ari ng bahay.

Mabilis namang inalis ng bakla ang kamay niya sa Adonis. “Good Morning Kenneth.. si Mamang Lito pala.”

“Naniningil ng upa…” Mahinang dagdag ni Andres. “Magkano po ba?” walang pakundangang saad ni Kenneth.

“Kinse mil lahat ang utang nitong si Andres,” mataray na saad ni Lito. Kung kailangan ni Lito ng tite, mas kailangan niya ng pera. Hindi naman siya kayang buhayin ng tite.

Tinignan pa nga nito mula ulo hanggang paa si Kenneth na waring binabasa ang buong pagkatao nito.. Walang ano ano ay umakyat muli si Kenneth. Pinilit niyang huwag ipahalata na tila mayroon siyang tae sa puwet dahil sa kirot na kanyang nadarama. Pagkababa, naglabas ito ng walong libong piso at nagsasabi na sa bukas na lang babayaran ang natitirang utang kapag siya ay nakapag withdraw na.

“Buti nga’t hindi na kayo sinisingil pa sa wifi, libre na nga, ang bagal pa magsibayad para sa upa. Siguraduhin lang na mababayaran ang kulang ah!” tumalikod na ito at naglakad habang sinusuksok ang pera sa bulsa ng daster nito.

“Kenneth.. salamat ah,” buong pusong saad ni Andres. Lagi na lang silang sinasalo ni Kenneth. Parati na lang itong nandiyan at nakasuporta sa kanila. Wala naman siyang maibayad dito sapagkat wala nga siyang trabaho. Kahit naman na nuon pang may trabaho siya bilang driver ng truck ay hindi niya parin ito mabayaran dahil mas malaki ang sahod ni Kenneth kumpara kay Andres. Provincial Rate kasi kay Andres at kay Kenneth naman ay nakabase sa syudad at ang bonuses and incentives ay sa ibang bansa naka base dahil nadin chain of hotels ang pinapasuka nito.

“Wala yun, basta para sa inaanak ko.”

𝘗𝘢𝘳𝘢 𝘴𝘢 𝘪𝘯𝘢𝘢𝘯𝘢𝘬 𝘣𝘢 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢?

“Hulog ka ng langit kahit kailan. Ang ganda ganda mo pa. Parang isang maamong anghel ang mukha mo,” puna ni Andres dito. Saka lumapit para matitigan ang mukha ni Kenneth.

“Psshh!! Bola ka talaga!”

“Pwera biro! Hahaha! Ang amo talaga ng mukha mo. Pero, hangga’t wala pa akong pera pwedeng ito muna ang pambayad ko.” Kinuha ni Andres ang kamay ni Kenneth at ipinatong sa kanyang dibdib pababa sa kanyang boxer shorts.

Nagkulay kamatis si Kenneth. Bulgar na Bulgar talaga ang lalaki kahit kailan. Walang kahiya-hiya at lalaking lalaki talaga ang dating, biruin ba naman nasa pintuan pa sila at kung makaasta ito ay parang silang dalawa lang ang tao sa mundo.

“Ang dami dami na naming utang sayo, baka pwedeng tanggapin mo muna ito bilang pandagdag bayad.”

“Buang! Pakainin mo na si Christian. Maghilamos lang ako.” Tumalikod na si Kenneth at nag diretso sa banyo. “Hindi na kailangan at maganda ka naman na,” pahabol na kantiyaw pa niya.

Sa hapag-kainan, si Andres ay parang naglilingkod kay Kenneth ng mas higit pa kaysa sa isang simpleng kaibigan. Ang alinlangan nito kung si Christian o siya ang uunahing asikasuhin ni Andres ay tila nagbibigay dagdag na kulay sa kanilang relasyon.

Napapailing na lang si Kenneth sa adan, kahit na anong pigil niya rito hindi ito nagpapaawat, kulang na lang pati pag inom niya ng kape ay magsahod ito ng palad na para bang bata ang paiinomin niya na may tutulo.

“Kenneth.. Anong oras ka uuwi mamaya?” tanong ni Andres. Maaliwalas ang mukha nito at hindi problemadong tignan. “Siguro mga ganong oras pa din kung hindi naman ay mas late.”

“Ahh.. ganun ba, baka pwedeng agahan mo ang uwi. Gusto kasi kitang ipagluto mamaya eh.” ipinatong pa ni Andres ang kanyang palad sa kamay ni Kenneth. Tinitigan lang ni Kenneth ito, nakita niya ang singsing na nakasukbit dito. Nagkakasala siya sa kanyang kaibigan. Nakikiapid siya sa asawa ng may asawa at sa asawa ng kanyang kaibigan, kumare at ina ng inaanak niya.

“Kenneth…?” napakurapkurap siya. Nasilayan niya ang mukha ni Andres na hindi naman laging maamo ngunit pagsakanya ito nakatingin ay tila ba nagiging maamo itong tupa.

“Ahh… oo.” wala sa hinagap niyang saad. “Pumayag ka na ah! Wala ng bawian yan!” Pumapalakpak pa si Andres.

”A-ahh.. ehh.. ano kasi Andres.”

“Hindi wala nang bawian, Kenneth,” mariing sinabi ni Andres, na tila ba naglalabas ng tapang sa pangako ngunit may bahid na pangungulila.

𝑺𝑨 𝑳𝑶𝑶𝑩 𝑵𝑮 𝑴𝑨𝑹𝑨𝑵𝑮𝒀𝑨𝑵𝑮 𝑳𝑶𝑩𝑩𝒀 𝑵𝑮 𝑯𝑶𝑻𝑬𝑳, ang mga computer sa front desk ay naglalakbay sa iba’t ibang transaksyon. Si Kenneth, isang propesyonal na nagtatrabaho sa front desk, ay masugid na nag-aayos ng mga booking habang si Sam, isang makulit na kaibigan, ay tila walang sawang nang-aasar.

“Kamusta naman ang pagiging nanay mo? May kasunod na ba ang munting Christian na magbibigay saya sa mundong ito?” tanong ni Sam na may naglalakihang ngiti.

Si Kenneth ay biglang tumigil sa kanyang ginagawa at tumingin kay Sam, tila ba nagugulat at napipilitang maging seryoso.

“Bakit mo naman naisip ‘yun? Ang aga-aga mo naman bakla, wala pang alas-diyes ng aalaska ka na kaagad,” sagot ni Kenneth na may bahid na kaba.

“Nakakalakad ka pa ba ng maayos? Malaki ba ang alaga ni Andres? Ikaw, iika-ika lumakad eh mukhang nabuksan nanaman ang iyong lagusan, hahaha!” sabay tawa ni Sam, na tila ba natutuwa sa sariling biro.

Si Kenneth ay napahiya at nag-ayos ng kanyang ayos, pinipilit na maging seryoso.

“Yung mga bisita natin next week ay mayayaman. Sana malaki magbigay ng tip ang mga iyon,” sabi ni Kenneth pag iiba niya ng usapan.

Biglang naputol ang pag-uusap nila nang biglang dumating ang isang estranghero naka-sweater, facemask na itim, sunglasses, at sweatpants na itim. Agad itong naglapag ng isang bungkos ng bulaklak sa counter at isang maliit na mayroong balot ng ribbon.

“Delivery for Kenneth Addington…” tumayo si Kenneth at hinawakan ang bungkos ng red roses sa counter. “Kanino po galing?”

Walang pasabi-pasabi, biglang kinunan ng litrato ng delivery boy si Kenneth at mabilis na naglakad palabas, na wala man lang paalam.

𝘋𝘦𝘢𝘳 𝘒𝘦𝘯𝘯𝘦𝘵𝘩,

𝘙𝘰𝘴𝘦𝘴 𝘢𝘳𝘦 𝘳𝘦𝘥, 𝘷𝘪𝘰𝘭𝘦𝘵𝘴 𝘢𝘳𝘦 𝘣𝘭𝘶𝘦,

𝘐𝘯 𝘵𝘩𝘪𝘴 𝘭𝘪𝘧𝘦𝘵𝘪𝘮𝘦, 𝘮𝘺 𝘩𝘦𝘢𝘳𝘵 𝘣𝘦𝘭𝘰𝘯𝘨𝘴 𝘵𝘰 𝘺𝘰𝘶.

𝘍𝘳𝘰𝘮 𝘢𝘧𝘢𝘳, 𝘐’𝘷𝘦 𝘢𝘥𝘮𝘪𝘳𝘦𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘪𝘯 𝘺𝘰𝘶𝘳 𝘴𝘮𝘪𝘭𝘦,

𝘐𝘯 𝘢 𝘱𝘢𝘴𝘵 𝘭𝘪𝘧𝘦’𝘴 𝘥𝘢𝘯𝘤𝘦, 𝘺𝘰𝘶’𝘷𝘦 𝘣𝘦𝘦𝘯 𝘸𝘰𝘳𝘵𝘩 𝘵𝘩𝘦 𝘸𝘩𝘪𝘭𝘦.

𝘐𝘯 𝘵𝘩𝘪𝘴 𝘣𝘰𝘶𝘲𝘶𝘦𝘵, 𝘴𝘦𝘤𝘳𝘦𝘵𝘴 𝘶𝘯𝘧𝘰𝘭𝘥,

𝘖𝘧 𝘢 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘴𝘵𝘰𝘳𝘺 𝘸𝘳𝘪𝘵𝘵𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘢 𝘵𝘢𝘭𝘦 𝘶𝘯𝘵𝘰𝘭𝘥.

“Huyyy!! Ang ganda naman ng bespren ko!” hiyaw ni Sam habang nakikibasa rin ng letter na nasa bulaklak. “Pero kanino kaya galing ito?”

“Edi kanino pa, edi kay Andres. Diba sa pastlife niyo may love story kayo?”

’𝘒𝘢𝘺 𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴? 𝘚𝘢𝘢𝘯 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘬𝘶𝘬𝘶𝘩𝘢 𝘯𝘨 𝘱𝘦𝘳𝘢 𝘴𝘪 𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴?’ Siya nga nagbayad ng upa nila kaninang umaga. Pano naman oorder ang kaibigan niya ng bulaklak na ganito kamahal at ganito karangya?

Sumayad ang isang matamis na ngiti sa labi ni Kenneth habang may pagtataka parin sa kanyang isipan. “Ikaw nanaman ang nagwagi, binigyan ka pa ng bulakalak kahit siya ay naban---” naputol ang sasabihin nito ng tinignan niya ito ng masama. Ang lakas lakas talaga ng bibig nito kahit na kailan. Wala pang katuturan ang lumalabas dito, parang timang.

Minabuti pa ni Kenneth na itago ang bulaklak para hindi makasagabal sa kanilang trabaho. Hindi parin naman natapos ang panakanakang kwentuhan nila at ang pang aalaska sa kanya ni Sam habang iniisip padin kung sino ang nagbigay sa kanya ng bulaklak.

Inabot niya ang maliit na kahon na kasama ng mga bulaklak. Mas maliit ito kaysa inaasahan niya, ngunit kapansin-pansin ang bigat nito. May kakaibang kaba sa dibdib niya habang binubuksan ang kahon, tila ba may nakatagong sikreto sa loob.

Nang bumukas ang kahon, bumungad ang isang maliit na musical box na carousel—maliit ngunit intricately designed. Mga kabayo ang nakapalibot dito, gawa sa makinis na porselana, at may ginto at pilak na detalye. Napakaganda. Nagulat siya nang biglang tumunog ang box; isang matamis, malumanay na melodiya ang sumayaw sa paligid

“Ang ganda nito,” bulong ni Kenneth sa sarili, sabay inabot ang liham mula sa bulaklak. Binasa niya muli ang mga linya:

_“Roses are red, violets are blue,

In this lifetime, my heart belongs to you…”_

Pakiramdam niya ay may malalim na koneksyon ang liham at ang musical box. Sino ang taong nagmamahal sa kanya ng ganito kalalim at patagong sumusubok magparamdam?

“Ang fancy naman! Wow, musical box!” patuloy padin ang malumanay na melodiya at pag inog ng mga kabayo.

Payapa…

Tahimik…

Maganda

… Kinagabihan si Kenneth ay nagalakad sa isikinat papunta sa apartment ni Andres. Tumatayo ang balahibo niya, pakiramdam niya ay may mga matang nakasunod sa kanya.

Minabuti niya na lang na huwag dalhin ang bulaklak dahil masyadong malaki iyon at mabigat para sa kanyang payat na braso.

Nang nasa harap na siya ng pinto ng apartment, dahan dahan niyang pinihit ang pinto at nakita niya na mayroong lamesang nakaayos. Sa gitna ng mesa ay matatagpuan ang mga plato ng chicken curry at pizza. Bagamat hindi high-end, ang pizza na binili sa labas ay inihain ito nang maayos sa mga nararapat na plato at kasangkapan.

Ang chicken curry ay may sariwang halamang-gulay pa sa ibabaw, nagbibigay ng kulay at ganda sa putahe. Ang pizza, sa kabilang banda, ay nilagyan ng malalaking piraso ng ham at paborito niyang pampasarap na toppings na keso.

Namutawi ng ngiti sa labi ni Kenneth habang tinitingnan ang simple ngunit magandang hapag-kainan. Ang kanyang mata’y kumislap sa tuwa at pagkamangha sa effort na ibinuhos ni Andres sa paghahanda ng pagkain. Ang simpleng pangyayaring ito ay nagdulot ng init at saya sa puso ni Kenneth.

Habang ini-enjoy ni Kenneth ang tanawin, biglang lumabas si Andres mula sa itaas ng apartment, isang loft-type na silong, dala ang isang tangkay ng rosas at isang bungkos ng diapers ni Christian. Nagkatitigan si Kenneth at Andres, ang adan ay nasa hagdan nakatayo gamit ang isang binti at siya naman ay nakatindig sa pintuan na mayroong pagkamangha sa lahat ng nakikita.

“Narito ka na pala. Kumusta naman ang trabaho mo?” Nang mapansin ni Andres na hawak niya parin ang diaper habang may bulaklak, unang reaksyon ni Andres ay ang pag-ayos ng kanyang sarili mula sa kasiyahan patungo sa isang maliit na bahagyang pagkahiya. Ang mabilisang paglubog ng kanyang ngiti at ang bahagyang pag-urong ng kanyang balikat ay nagpapahayag ng munting gulat sa kanyang bahagi.

“Thank you… pero para saan ba ito?” ang pagtatanong ni Kenneth naguguluhan siya akala niya kasi ay isang simpleng hapunan lang ang magaganap. “Ahhh.. ehhh.. ahmm…’ Hindi mahanap ni Andres ang tamang salita. Napakamot na lang siya sa kanyang batok. Tila tuloy pinapasikat niya ang kanyang malaking biceps, ngunit sadyang nahihiya lang talaga siya rito na parang isang bata na nahuli na gumaawa ng isang kalokohan.

“Gusto ko lang mag-thank you sa lahat ng ginawa mo para sakin, para sa amin ng anak mo… ang ibig kong sabihin ay sa inaanak mo. Lagi kang narito para sa amin dalawa. Sana hanggang dulo, Kenneth, huwag mo na ako ulit iwan. Sana nagustuhan mo yung rosas, tanda mo ba lagi tayong pumipitas niyan dati?”

“Oo, haha.. Kaya alam ng lahat dati pa lang na bading na ako dahil sa mahilig ako sa bulaklak.” pagbabalik tanaw nila. Nagtawanan sila sa kanilang mga kalokohan hanggang sa napagdesisyunan ni Andres na, “Halika na.” napatahimik si Kenneth at napataas ng kilay. ’𝘏𝘢𝘭𝘪𝘬𝘢𝘯 𝘬𝘢𝘢𝘨𝘢𝘥? 𝘑𝘶𝘴𝘬𝘰 𝘱𝘸𝘦𝘥𝘦 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘪𝘯 𝘮𝘶𝘯𝘢.’ Nakita ni Andres na nag iba ang ekspresyon nito.

“Ang sabi ko… Tara na, kain na tayo. Mahirap din kasing mag-balance sa isang paa eh,” natatawang usal ni Andres.

’𝘈𝘬𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘰 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘰 𝘯𝘢 𝘬𝘢𝘢𝘨𝘢𝘥. 𝘈𝘯𝘥 𝘥𝘶𝘮𝘪 𝘥𝘶𝘮𝘪 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢 𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘪𝘱 𝘬𝘰 𝘫𝘶𝘴𝘬𝘰.’ Usal ni Kenneth sa kanyang sarili. Sila ay umupo sa hapag-kainan at ikinatuwa ang isa’t isa habang kumakain.

Lumipas ang oras, at hating-gabi na. Nakahiga sila, nagbabahagi ng mga kwento at iniikot ang kanilang mga buhay. Sa tahimik na sandali, napagtanto ni Kenneth ang malalim na galit na nararamdaman ni Andres sa kotse na nagdisgrasya sa kanya sa paraan ng pag-k-kuwento nito. Nasabi rin ni Andres ang kalagayan ni Chief Adriano.

Tahimik na iniba ni Kenneth ang usapan, naglalagay ng mas mababaw na usapin na alam niyang kaya niyang sakyan at alam niyang alam niyang lusutan. “Andres, kamusta na nga pala si Linda?”

Namutawi ang isang malalim na buntong-hininga mula kay Andres, tila ba iniinda ang bigat ng kanyang damdamin. Ngunit, sa halip na ituloy ang usapan sa patungkol duon ay biglang nagbago ang kilos ni Andres. Dumapo ang kanyang palad sa kamay, muling nagkaruon ng ngiti habang bumubulong sa tenga ni Kenneth.

“Masarap ba yung chicken curry na luto ko?” tanong ni Andres, naglalambing at nag-aalok ng pag-uusap na mas magaan at ayaw kay Linda na usapan. Umiling si Kenneth.

“Hala, hindi masarap ang luto ng manok ko?” nagtataka si Andres, na tila may bahid ng pag-aalala sa mukha.

“Medyo parang matabang, kulang sa pampalapot,” sagot ni Kenneth na may matamis na ngiti sa labi, isang halik sa kanilang magaan na pagtatalo.

Tinutok ni Andres ang mga mata niya kay Kenneth, tila ba inuukit ang mga salitang iyon sa kanyang isipan. Naroroon ang bahagyang pagtampo, isang malambing na galit na nagbibigay-kulay sa gabing puno ng mga lihim na ngiti.

“Hindi na kita pagluluto sa susunod. Hmp!”

“Uy! Biro lang naman!!” Kinuha ni Andres ang saklay at nilinis ang kinainan nila.

“Ewan ko sayo! Matulog ka na. Ipapakain ko na lang sa pusa yung mga tira-tira, hindi pala masarap,” pagtatampo ni Andres, na para bang isang batang nagtampo na hindi napansin ang kanyang iniwan.

“Huwag sayang naman… gusto ko nga magbaon bukas eh,” dagdag ni Kenneth, na tila ba naglalaro sa tanong ng kanyang kasintahan. “Sabi mo hindi masarap, bakit ka magbabaon?”

“Masarap siya. Binibiro ka lang eh. Tampururut ka talaga ng malala,” kinilit ni Kenneth si Andres sa leeg. Sa magaan na halakhak ni Kenneth, lumabas ang malupit na pambubulas ni Andres, at nagdulot ito ng kakaibang aliw sa pagitan nila. Alam talaga ng kaibigan niya ang kiliti niya.

Lalong ngumuso si Andres kay Kenneth. “Ayaw ko naaa..” sumusuko niyang anas sa kiliti nito, tumigil naman si Kenneth, baka kasi magising si Christian na tahimik na natutulog sa crib.

“Pero… masarap ba talaga yung luto ko?”

“Oo, masarap, kulang talaga ng lapot,” pag-amin ni Kenneth ng buong puso. “May alam akong pampalapot duon, Kenneth.”

“Ano yun, Andres?”

“Ang tamod ko…” mahigpit na yinakap ni Andres si Kenneth at kinaskas ang kanyang naghuhumindig. Sa mga paglalambing at mahigpit na yakap, nagiging mas malinaw na naglalaro ang matindi at marubdob na damdamin sa pagitan ng dalawang pusong ligaw. Ang kanilang mga kilos at tingin ay nagbibigay ng pahiwatig ng isang gabi na puno ng pang-unawa at pagtanggap sa isa’t isa.

Nagtago ang mga mata ni Kenneth sa pagkahiyang kanyang nararamdaman, subalit sa kanyang kilos ay bumabalik ang init at pagnanasa. Hindi na niya kayang itago pa ang damdamin na bumabalot sa kanilang gabi. Paminsang paghinga lamang ni Andres ang nagsilbing senyales ng kanyang pag-aayang lumihim.

“Nakakalapot ba talaga yan?” tanong ni Kenneth, tila ba sunod-sunuran na sumasang-ayon Si Andres dito. “Malapot ito at masustansiya, Kenny..”

“Gusto mong katasan kita?” tukso ni Kenneth, ang kanyang mga mata ay naglalabas ng init at pagnanasa, isang malupit na pagnanasa na tila ba nagliliyab sa dilim ng kanilang kwarto.

Sa madilim na gabi, unti-unti ngumapang ang kamay ni Kenneth sa dibdib ni Andres. Marahang hinahaplos ito habang siya ay nakatitig sa tsokolate nitong mata, malalim na eyelids, at makapal na kilay. Ang kakaibang init ng kanyang mga palad ay unti-unti nang kumakalat sa buong katawan ni Andres, nagpaparamdam ng masidhing damdamin na tila ba nais bumulwak mula sa kanilang mga pusong nag-uunahan.

Walang anumang salita ang naglalakbay sa pagitan nila, subalit ang bawat haplos ay nagiging isang masining na pagsusuri ng kanilang mga damdamin.

Habang ang mga kamay ni Kenneth ay naglalakbay sa katawan ni Andres, tila ba naririnig ang tinig ng kanilang mga puso na nag-uusap sa dilim ng gabi. Ang lambing ng kanyang mga galamay ay nagiging daan sa masidhing pagsasama ng kanilang mga damdamin, isang pag-awit na walang salita ngunit buo ang pang-unawa.

Sila ay marubdob na naghalikan. Ginaya ang pangyayari kagabi hanggang sa makita na lang nila ang sarili nila na nasa kama sa itaas. Tumihaya si Andres, humiga naman ng patagilid si Kenneth, at umunan siya braso ni Andres saka itinuloy ang maalab na halikan. Nasa mukha niya ang kilikili nito. Langhap niya ang maskulinong aroma nito na lalong nagpainit sa kanyang munting katawan. Napansin pa ni Kenneth ang amoy ng pabango ni Andres, isang halo ng pulbo at musk na nagdadala ng init sa gabi.

Hinayaan ni Andres si Kenneth sa kamay nito na naglalakbay sa puti niyang t-shirt. Napakagat labi si Andres at napapapikit pa. Malalim ang ungol ng lalaki tila isang sundalo na ngayon lang nakaranas ng ganito matapos na sumabak sa isang gera.

Ang pagluhog ng damdamin sa bawat galang ng kamay ni Kenneth ay tila isang masiglang pagsaludo

Pinasok ni Kenneth ang kanyang kamay sa tela, ang kanyang palad ay dumapo sa mainit na balat ni Andres. Marahang inakyat ni Kenneth ang kanyang kamay, hinaplos ang maselang dibdib ng katawan ni Andres, at itong daliri ay hinuli ang utong. Ang paglipat ng kanyang mga daliri sa maselan at masarap na bahagi ni Andres ay tila isang masining na pag-eksplora sa mundong puno ng pagnanasa at pangako. Sa bawat galang ng kamay, nararamdaman ni Kenneth ang tagumpay ng kanyang galak sa pagtuklas ng hindi pa nadadaanan ni Andres.

Sa pagitan ng mga halinghing na bumabalot sa silong ng gabi, isang pag-aalab ng damdamin ang bumabalot sa kanilang katawan. Ang pagmamahalan na kanilang nadarama sa wakas ay nagiging buhay at masining sa mga oras na ito ng walang kahit na anong alak na halo.

𝙆𝙞𝙣𝙖𝙪𝙢𝙖𝙜𝙖𝙝𝙖𝙣, maagang nagising si Andres. Sa pagmulat ng kanyang mga mata, napagtanto niyang pareho silang walang saplot ni Kenneth matapos ang kanilang pagtatalik kagabi. Hindi maiiwasan ng kanyang puso ang pagbilis ng tibok sa tuwing si Kenneth ay malapit sa kanya.

Hinaplos niya ang maamong mukha nito, mala-anghel na hitsura na nagbibigay liwanag sa kanya. Napagtanto niya ang sobrang ganda ng kanyang kaibigan, at alam niyang maraming lalaki ang nahuhumaling dito, patay na patay sa kanyang kaibigan.

Mapapatingin siya sa kanyang cellphone matapos makita na ito ay umilaw. Kinuha niya ito at napansin ang mensahe ni Belinda. Agad siyang nagmadali na mag-reply, dahil nararamdaman niya ang kahalagahan ng maayos na pagsasagot sa mensahe ni Belinda na kanyang asawa. Hindi pa man din niya natitipa ang kanyang mensahe ay tumawag na ito.

𝘉𝘦𝘭𝘪𝘯𝘥𝘢: 𝘏𝘦𝘭𝘭𝘰, 𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴? 𝘒𝘢𝘮𝘶𝘴𝘵𝘢 𝘬𝘢 𝘯𝘢? 𝘒𝘢𝘮𝘶𝘴𝘵𝘢 𝘯𝘢 𝘳𝘪𝘯 𝘴𝘪 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘪𝘢𝘯?

Bungad ni Belinda sa kabilang linya na tila ba parang okay lang silang mag asawa at hindi sila nag away bago siya umalis.

𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴: 𝘏𝘦𝘭𝘭𝘰, 𝘓𝘪𝘯𝘥𝘢. 𝘖𝘬𝘢𝘺 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘬𝘰, 𝘢𝘯𝘥 𝘴𝘪 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘪𝘢𝘯, 𝘢𝘺𝘶𝘯, 𝘵𝘶𝘭𝘰𝘨 𝘱𝘢 𝘱𝘰. 𝘐𝘬𝘢𝘸 𝘮𝘶𝘴𝘵𝘢 𝘬𝘢 𝘫𝘢𝘯? 𝘗𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘺 𝘴𝘢𝘬𝘪𝘵 𝘬𝘢 𝘺𝘢𝘵𝘢? 𝘔𝘢𝘣𝘢𝘪𝘵 𝘣𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘮𝘰 𝘮𝘰?

Tinignan niya si Kenneth ng bahagya itong gumalaw.

𝘉𝘦𝘭𝘪𝘯𝘥𝘢: 𝘈𝘏𝘏, 𝘖-𝘰𝘰, 𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴. 𝘖𝘬𝘢𝘺 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘬𝘰. 𝘞𝘰𝘸, 𝘢𝘨𝘢 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘮𝘰.

Sa bawat salitang lumalabas sa bibig ni Belinda, mas lalong lumalim ang pangungulila sa boses ni Andres. Gustong-gusto niyang makipag-usap sa kanyang asawa, na matagal nang wala sa kanilang tabi dahil sa kanyang trabaho sa ibang bansa.

Ang mga tinig mula sa kabilang linya ay tila mga sagot sa mga tanong niya, subalit ang damdamin ng pangungulila ay hindi kayang punuan ng anumang teknolohiyang nagdudugtong sa kanilang dalawa. Kahit anong gawin, pagbaligtarin man ang mundo, asawa niya ito, legal sila, saksi ang Diyos at ibang pang tao sa kasala nilang dalawa. Hindi lang kasi sila ang kinasal ng araw na iyon, iyon kasi ay kasalang bayan.

𝘉𝘦𝘭𝘪𝘯𝘥𝘢: … 𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴. 𝘐𝘯𝘨𝘢𝘵 𝘬𝘢 𝘥𝘪𝘺𝘢𝘯 𝘴𝘢 𝘪𝘯𝘺𝘰. 𝘗𝘢𝘢𝘭𝘢𝘮 𝘮𝘶𝘯𝘢, 𝘩𝘢? 𝘛𝘪𝘨𝘯𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘨𝘤𝘢𝘴𝘩 𝘮𝘰, 𝘯𝘢𝘨𝘱𝘢𝘥𝘢𝘭𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘨 𝘱𝘦𝘳𝘢.

Andres: 𝘖𝘰, 𝘉𝘦𝘭𝘪𝘯𝘥𝘢. 𝘐𝘯𝘨𝘢𝘵 𝘬𝘢 𝘳𝘪𝘯 𝘥𝘪𝘺𝘢𝘯. 𝘈𝘭𝘢𝘮 𝘮𝘰 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯, 𝘮𝘪𝘴𝘴 𝘯𝘢 𝘮𝘪𝘴𝘴 𝘯𝘢 𝘬𝘪𝘵𝘢.

𝘉𝘦𝘭𝘪𝘯𝘥𝘢: 𝘔𝘪𝘴𝘴 𝘯𝘢 𝘮𝘪𝘴𝘴 𝘥𝘪𝘯 𝘬𝘪𝘵𝘢, 𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴. 𝘔𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘬𝘪𝘵𝘢. 𝘐𝘯𝘨𝘢𝘵 𝘬𝘢𝘺𝘰 𝘫𝘢𝘮, 𝘩𝘶𝘸𝘢𝘨 𝘣𝘢𝘴𝘵𝘢 𝘣𝘢𝘴𝘵𝘢 𝘮𝘢𝘨𝘵𝘪𝘸𝘢𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘪𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘰.

𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴: 𝘔𝘢𝘩𝘢–

Hindi natapos ang kanyang sasabihin ng biglang ma disconnect ang tawag. Ang pagsasara ng linya ang nagbigay daan sa malalim na buntong-hininga ni Andres. Ang pangungulila sa boses ng kanyang asawa ay naglakbay sa kanyang kalooban, nagpaparamdam ng bigat at lungkot na sa kanyang dibdib ay tumitimbang. Ang teknolohiyang nagpapadali sa komunikasyon ay hindi sapat para punan ang kawalan ng init at halik na dulot ng malayong pagitan.

Sa pagbukas ni Andres ng kanyang account, nadatnan niyang nagpadala ng pera si Belinda. Isang bagay na nagbigay ng kaunting ginhawa sa kanyang damdamin. Ang halagang dalawampung libo, kalahati nito ay nakalaan para sa renta, habang ang natirang ay magiging pambili ng mga pangangailangan ng kanilang anak, tulad ng gatas at diaper.

Minabuti na lang ni Andres na kumilos na para pag nagising ang kanyang bulinggit ay nakahanda na ang lahat. Bago umalis ay sinulyapan niya si Kenneth na natutulog padin. Nang maisara ng adan ang pinto ay ang pagdilat ng mata ni Kenneth.

Itutuloy…

KABANATA 7

“Andres, ito yung kulang sa upa ng bahay,” sabi ni Kenneth nang siya ay magising at bumaba. Tiningnan nito ang handog na pera at agad na umiling sa ibinibigay niya na bungkos ng pera.

“Hindi na, Kenneth. Ako na ang bahala duon.”

“Hindi, Andres, kailangan ko ring makatulong. Alam ko naman na kailangan niyo.”

“Kenneth, hindi na kailangan. Masaya ako na makatulong ka, alam ko ring may sarili kang gastusin. Sapat na ang alam kong andiyan ka para sa akin.”

“Hindi, sige na. Tanggapin mo na. Pano ka makakabayad kay Mamang Lito?”

“Ayos na, nagpadala si Belinda…” pag-amin ni Andres.

“Ay, talaga? Ano bang sabi niya? Kamusta na pala siya?” sabik sabikan na tanong ni Kenneth, nagbabakasakali na may mga bagong kwento ang kaibigan mula sa asawang matagal nang hindi nakakausap.

“Ah. eh, wala naman. Nagmamadali nga siya, binaba kaagad ang tawag. Mukang busy siya sa trabaho.”

“Ganun ba? Pero buti nakausap mo pa ang asawa mo,” mapait na sinabi ni Kenneth. Bitter na bitter ang tunog nito at tila sarkastiko na may iba yatang gustong ipahiwatig. Nabali ang kanilang usapan ng umungot si Christian, mabilis na tumayo si Andres at kinuha ang anak. Buti na lang naisalba ng bata ang tila pagtatalo ng dalawa.

“Anong oras ka pala uuwi mamaya? Mag oovertime ka ba?” tanong ni Andres habang karga karga ang bata. Iisang simpleng tango ang namutawi kay Kenneth. Ayaw niya munang makita ito. Para siyang babaeng may regla sa pagka badtrip niya ngayon. Tumayo na siya at naghanda sa pagpasok.

“Mag iingat ka, Kenneth!” Isang tango lang ang isinagot nito at mabilis na itong umalis papasok ng trabaho. Naiwan si Andres at Christian sa apartment nila.

“Parang bad trip si Ninong Kenneth mo ah!” Pagkausap niya sa bata. Nakatingin lang sa kanya ang anak na wari’y naiintindihan siya sa sinasabi niya. “Nakausap ko ang mama mo kagabi… nagmamadaling ibaba ang tawag. Ayaw yatang kausap tayo.”

“Gusto mo bang si Kenneth na lang ang maging mama mo? Mama Kenneth ang tawag mo sa kanya? Ma…ma.. Ken..neth. Mama Kenneth.. ikaw nga sabihin mo nga yun.”

Nakatingin lang kay Andres ang bilog at inosenteng mata ni Christian. Walang muwang ito sa paligid. Nilapat ng ama ang ilong sa ilong ng bata. Sumilay ang ngiti sa labi nito, nariyan pa na mahina na napahagikgik. “Ay, sobra naman yang baby na yan! Sobrang cute naman niyan,” papuri nito sa kanyang dugo at laman. “Sana anak mabigyan ka ni papa ng buong pamilya kasi ayokong iparanas sa iyo ang naranasan ko. Ayaw kitang magaya sakin, gusto ko maganda ang maging buhay mo.”

“Andres! Andres!” katok sa kanyang pinto, hindi paman din siya tumatayo sa sofa ay bumukas na ang pintuan at duon pumasok ang kanyang kaibigan na si Junnie. Silang dalawa ay nagkamustahan, may daladalang barbell ang bisita para kay Andres.

“Dinalan din kita ng whey at protein powder para naman magandang lalaki ka parin habang nasa bahay ka pa. Kamusta na pala ang misis ?”

“Ayus naman siya. Nag uusap naman na kami kagabi lang halos.”

“Mabuti naman kung ganoon.” bakas sa mukha ni Junnie na hindi siya interesado sa kanilang topic. “Pre, kumain ka na ba? Baka gusto mo may manok pa diyan at itlog kain ka lang.” Hindi na nagdalawang isip pa si Junnie at agad na siyang sumandok ng pagkain niya.

“Kamusta ka pre? Bakit parang galing ka sa gera? Ayus ka lang ba, lalim ng eyebag mo pare.” Sunod sunod ang pagsubong ginawa ni Junnie sa kanyang kinakain.

“Ahh.., Oo, ayus lang ako. Nga pala, Pumasok na si Kenneth?” usisa ni Junnie habang may laman pa ang bibig. At home na at home siya at nakataas pa ang mga paa sa upuan. “Oo, kakaalis lang halos nuong dumating ka”

“Kaninong pagkain ito? Nakalagay pa sa launch box oh. Ngayon lang ba yan?” Na alerto si Andres. Iyon ang inihanda niya para sa baon ni Kenneth subalit hindi nito nadala. Ginawaan pa man din niya ng maliit na letter iyon habang ito ay naliligo. Todo ang effort niya para rito pero parang nabaliwala lang ang lahat.

“Ahhh, hayaan mo lang yan diyan.” Hindi naman na siya pinansin ng kanyang kaibigan at kumain na ito, hindi nadin. Nang sumapit ang tanghalian, dumating si Mamang Lito upang singilin ang bayad sa upa ng bahay. Binigay naman ni Andres ang pera subalit mayroong pakiusap ang matanda kay Andres. Wala namang nagawa si Andres, sumunod na lang siya rito at pumasok sa unit nito habang gamit gamit ang saklay. Mabilis na kumilos si Lito at sinara ang pinto.

“Nakakasawa naman ang pagkain diyan sa labas,” anas Sam. Sumang ayon naman si Kenneth, kasalukuyan silang naghahanap ng makakainan para sa kanilang tanghalian. Hindi dapat siya sasama sa kaibigan kung dinala niya lang sana ang baon niya na hinanda ni Andres. Sinadya talaga niya iyon para iparamdam dito na siya ay galit.

“Kanina ka pa tahimik, ah! Nag away ba kayo ng asawa mo? Nagpa flowers pa kahapon, ngayon parang ang flower mo yata ang hindi nadiligan,” puna ni Sam. Napairap naman si Kenneth dito. “Hindi gaga! Gutom lang talaga…” depensa niya. Hindi kay Andres galing ang bulaklak, alam niya iyon, sigurado siya. Hindi rin siya sigurado kung sino ang nagbigay ng bulaklak na hanggang ngayon ay nasa locker niya pa.

Nakarating sila sa isang karinderya at duon kumain.

Sa loob ng karinderya, nagsimula na silang kumain. Tahimik lamang si Kenneth habang pinapakiramdaman ang paligid. Pakiramdam niya’y parang may mga matang nakamasid sa kanila. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang kanyang kaba.

“Bakit ho libre na?” tanong ni Kenneth. Hindi naman siya sinagot ng tindera at umalis na sa kanilang harapan. “Magpasalamat ka na lang, Kenneth. Wala namang mawawala kung tutuusin,” sabi ni Sam habang inuubos ang kanyang pagkain.

Maya-maya, bigla na lamang lumapit ang isang batang nagtitinda ng sampaguita. “Kuya, may nagpapabigay po sa inyo.” Nagulat si Kenneth nang makita niya ang batang may bitbit na isang pitas na rosas at isang maliit na teddy bear. “Para sa iyo, Kuya,” sabi ng bata sabay abot sa kanya ng rosas at teddy bear.

“Kanino galing ‘to?” tanong ni Kenneth na halatang kinakabahan. Hindi sumagot ang bata at nagpatuloy lamang sa pag-ngiti.

“Uy, Kenneth, ayan nanaman ang ganda mo.” biro ni Sam na hindi alintana ang tensyon sa paligid.

Habang nakatingin sa rosas at teddy bear, naramdaman ni Kenneth na mas tumindi ang kanyang kaba. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nito, ngunit sigurado siyang may kinalaman ito sa mga matang nakamasida. Luminga-linga siya sa paligid, ngunit wala siyang makitang kakaiba.

“Halika na, Sam. Umalis na tayo dito,” sabi ni Kenneth na halatang nagmamadali.

“Bakit naman? Kakatapos lang natin kumain,” tanong ni Sam na tila nagtataka.

“May kailangan lang akong asikasuhin,” sagot ni Kenneth habang iniiwasan ang mga tanong ni Sam.

Kinagabihan ay umuwi na si Kenneth. Saktong pagpasok niya sa bakod ng apartment ay lumabas si Andres sa isang unit na pawis na pawis, nasa likod nito si Mamang Lito na may ngiti sa labi. Napaiwas ng tingin si Kenneth at nauna na siyang umakyat. Mabilis namang sumunod si Andres kahit na siya ay hirap na itukod tukod ang kanyang saklay.

“Kenneth! Kumain ka na ba?” usisa ni Andres. Walang kibo si Kenneth, salubong ang kilay at madilim ang tingin sa paligid. “Hindi pa, pero nawalan ako ng gana.” Natigilan si Andres, ’𝘢𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘳𝘰𝘣𝘭𝘦𝘮𝘢 𝘮𝘰?’

Dirediretso ng pasok si Kenneth sa unit ng mga Delgado. Pagbukas niya ng pinto ay nasa sala si Junnie habang si Christian naman ay nasa kuna nito. Mas lalong nagtibay ang duda ni Kenneth kay Andres. ’𝘔𝘢𝘭𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘰𝘰𝘣 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘮𝘢𝘺 𝘪𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘨𝘢 𝘣𝘢𝘯𝘵𝘢𝘺 𝘢𝘩!’

“Kamusta ang araw ng baby na yan?” pagkausap ni Kenneth sa kuna. “Mukang pagod na pagod ang Papa mo sa mga iba’t ibang bagay sa labas at kaninang umaga mo pa suot yang damit na yan ah. Halika, ayusan ka ni Ninong.”

Nang matapos na ayusan ni Kenneth ang bata, nanatiling tahimik ang paligid. Walang kibuan, at ramdam ang mataas na tensyon. Ang bawat isa ay tila nag-aadjust sa ugali ni Kenneth, na para bang may dinadalang mabigat na suliranin.

Kita sa mukha ni Andres ang hirap sa sitwasyon. Pilit niyang binabasa ang ekspresyon ni Kenneth, ngunit parang si Belinda ito kapag nagagalit—isang misteryong hindi niya mahuli.

“Na-balitaan mo na ba ang nangyari kay Chief Adriano? Paano kaya ang mangyayari sa imbestigasyon?” tanong ni Junnie, ang boses may halong kaba.

“Oo, na-text ko na rin siya kanina para kumustahin, pero wala pang sagot,” sagot ni Andres, na tila nawawalan ng pag-asa.

“Grabe noh, sunod-sunod na ang nangyayari dito sa lugar natin,” ani Junnie, ang mga mata’y puno ng pag-aalala.

Tahimik lang na nakikinig si Kenneth, ngunit halata sa kanyang mga mata ang maraming tanong na bumabagabag sa kanyang isipan.

“Anong nangyari kay Chief Adriano?” tanong ni Kenneth, ang tinig ay mababa ngunit puno ng interes.

Sumulyap si Junnie kay Kenneth, nag-aalangan sa saglit bago sumagot. “Binaril siya sa dinaanan niya. Buti na lang at nakatawag pa si Chief Adriano kaya siya nasaklolohan agad.”

Nakita ni Kenneth ang pagkabahala sa mukha ni Junnie. “Saan siya nabaril? Alam na ba kung sino ang may gawa nito?”

Umiling si Junnie. “Wala pang malinaw na detalye. Ang alam ko lang, kritikal ang kondisyon niya pero stable na daw sabi ng ospital.”

Napatingin si Kenneth kay Andres. Naawa siya sa lalaki, nasungitan niya ito kanina, nabalewala, nagselos siya, at nasaktan niya pa kahit naman na alam niyang wala siyang karapatan. Mas malalim ang pinagdadaanan ni Andres kaysa sa kanya, at batid niyang mali ang naging reaksyon niya pero nagagawa parin ni Andres na ngumiti at mag alala para sa kanya. Napaka makasarili naman ni Kenneth kung tutuusin dahil puro sariling emosyon niya lang ang kanyang iniintindi.

Ilang sandali, habang si Christian ay payapang natutulog sa kuna at nandun ang teddy bear na binigay ng bata sa kanya kanina, nakahiga si Kenneth at Andres sa iisang kama. Nakatalikod si Andres kay Kenneth, tila nais ilayo ang sarili mula sa lahat ng nangyari. Ang katahimikan ng gabi ay parang bigat na nakadagan sa kanilang mga puso.

Dahan-dahan, lumapit si Kenneth at idinantay ang kamay sa balikat ni Andres, nagsimula sa isang mahinang haplos na tila sinasabing, Ramdam niya ang bahagyang panginginig ni Andres sa ilalim ng kanyang palad.

“Pasensya na kanina,” bulong ni Kenneth, ang boses ay puno ng pagsisisi sa kanyang inakto. “Hindi ko dapat ginawa ‘yun. Alam kong mahirap ang pinagdadaanan mo.”

Sa katahimikan, naramdaman ni Kenneth ang bigat ng damdamin ni Andres. Hindi siya umiwas, pero hindi rin siya sumagot. Pinisil ni Kenneth ang balikat ni Andres, isang tahimik na paalala ng kanyang pagmamahal at suporta.

“Alam kong hindi ko naiintindihan lahat ng nararamdaman mo,” patuloy ni Kenneth, halos pabulong. “Pero andito ako. Gusto kong tumulong, gusto kong magdamayan tayo.”

Ang kamay ni Kenneth ay dumausdos mula sa balikat ni Andres patungo sa likod, isang mabagal na galaw na puno ng pag-aalaga. Dahan-dahan, humarap si Andres kay Kenneth. Kita sa kanyang mga mata ang pagod at sakit, pero naroon din ang isang kinang ng bagong pag-asa.

Hindi na naghintay pa si Kenneth. Inilapit niya ang sarili, niyakap si Andres nang mahigpit. “Mahalaga ka sa akin, Andres,” sabi ni Kenneth, ang boses ay nauutal sa damdamin. “Patawarin mo ako.”

”𝘗𝘢𝘵𝘢𝘸𝘢𝘳𝘪𝘯 𝘮𝘰 𝘢𝘬𝘰.”

”𝙋𝙖𝙩𝙖𝙬𝙖𝙧𝙞𝙣 𝙢𝙤 𝙖𝙠𝙤.”

Niyakap ni Andres si Kenneth pabalik, ang kanyang mga kamay ay tila kumakapit sa isang kaligtasan. Sa mga bisig ni Kenneth, naramdaman ni Andres ang init at sinseridad ng pagmamahal.

Habang sila’y magkayakap, ang dilim ng gabi ay tila nawala, napalitan ng init ng kanilang damdamin. Sa mga bulong at mga haplos, naghilom ang mga sugat sa kanilang puso, nagpapasalamat sa isa’t isa sa presensya at pagmamahal na bumabalot sa kanilang dalawa.

Habang humihigpit ang yakap, hindi maipagkakaila ni Andres ang mainit na damdamin na sumiklab sa kanyang kalooban. Hindi niya alam kung tama ba ang ginagawa niya o kung ito ay isang paghakbang patungo sa hindi kilalang kaharian ng damdamin. Gayunpaman, ang pagnanasa ay nagsusumigaw sa kanilang pag-iglap.

Sa isang iglap ay nagdapo ang kanilang mga labi. Nagsimulang gumalaw ang nigpin ni Andres. Sinipsip niya ang labi ng kapareha, isang mainit na halik na nagdulot ng init at pagnanasa sa paligid. Dahilan sa matagal na pagitan, tila ba isang alon ng tamis at pangungulila ang umampas sa kanilang mga labi. Ang init ng kanilang halik ay nagdala ng lihim na alab na matagal ng hindi nararamdaman.

Pinaikot ni Andres ang kanyang dila, masiguro na mahuli ang bawat patak ng kahalumigmigan na sumisilay sa kanilang labi. Binabaklas niya ang mga gunita ng nakaraan.

Ang mga labi ni Kenneth ay saglit na hindi nakatugon, ngunit habang tumatagal, tila ba ito’y nagigising mula sa isang matagal na pagkakatulog at unti unting gumalaw. Ang kanyang sariling dila ay nagsabay sa marahang pagsalubong, nagtataglay ng kakaibang tamis na naglalakbay sa mga kaharian ng pangarap.

Nakatitig si Kenneth kay Andres, ang kanyang mga mata puno ng emosyon. Dahan-dahang bumaba ang kanyang mga labi, humalik sa matipunong dibdib ni Andres. Ramdam niya ang tigas nito sa ilalim ng kanyang mga labi, parang mga batong nakaumbok sa ilalim ng manipis na tela.

Dahan-dahang pinalibutan ng kanyang daliri, at naramdaman niya ang malambot na pandesal na nagkukubli sa ilalim. Hindi hulmado, ngunit perpekto sa kanyang pagdama.

Huminga ng malalim si Kenneth, dinama ang bawat pulgada ng katawan ni Andres. Ang kanyang kamay ay gumapang pababa, humihipo sa bawat kurba at lambot ng laman. Naramdaman niya ang siksik na anyo ng dalawang bola sa ilalim ng salawal, matatag at puno ng buhay din ang puno.

“Akin ba ito, Andres?” usisa ni Kenneth habang mahigpit na hawak-hawak sa kamay niya ang naninigas na kargada sa loob ng salawal.

Napalunok si Andres, hindi niya mapigilan ang sensasyon na dumadaloy sa kanyang katawan. Ang mga mata niya’y pumikit, ninanamnam ang init at tindi ng nararamdaman. Hindi siya nakasagot, napako ang kanyang mga labi sa pagnanasa.

Naging marahas si Kenneth, nadagdagan ng higpit sa kanyang hawak. “Sagutin mo ako, Andres,” aniya, ang boses ay matalim ngunit puno ng pagnanasa. Dahan-dahang niyang pinisil ang hotdog, nararamdaman ang init at tibok nito.

“Ken—Kenneth,” ungol ni Andres, nahihirapan magsalita dahil sa pag-apaw ng emosyon. Ramdam niya ang pagnanasa sa bawat galaw ni Kenneth, ang bawat haplos at pisil na nagdudulot ng init sa kanyang katawan.

Piniga ni Kenneth ang naghuhumindig ni Andres. Imbes na mapa aray mas lalo pa itong nadala sa alapap.

“Andres,” bulong ni Kenneth, “hindi kita pababayaan. Ipapakita ko sa’yo kung gaano kita kayang 𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢𝘢𝘯.”

Nang hindi makakuha ng tugon, bumaba ang halik ni Kenneth sa utong, mas naging mapusok at marahas. Naramdaman ni Andres ang init at kagustuhan, nagpaubaya siya, hinayaan ang bawat galaw ni Kenneth na magdala sa kanila sa tuktok ng pagnanasa.

’𝘔𝘢𝘴 𝘭𝘢𝘭𝘰 𝘬𝘪𝘵𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘮𝘢𝘩𝘢𝘭𝘪𝘯, 𝘈𝘯𝘥𝘳𝘦𝘴,’ bulong ni Kenneth sa isipan, ang kanyang mga mata’y puno ng sinseridad at pagnanasa.

“Ipapadama ko sa’yo sa bawat pagkakataon na nawala sa atin.”

Walang pakundangan hinatak ni Kenneth ang salawal. Tumalbog sa tiyan ang burat nito na may puting likido sa ulo. Nanuyo ang lalamunan niya, kaya’t walang paghihintay niyang sinuso iyon.

“Pùta!” Napalunok si Andres, hindi mapigilan ang malalim na paghinga habang nararamdaman ang init at basa ng bibig ni Kenneth. Ang bawat galaw ng dila ni Kenneth ay tila alon ng elektrisidad na kumikislap sa kanyang katawan. Hinawakan niya ang ulo ni Kenneth, pinipigilan ang sarili sa pagdaing.

“Kenneth…,” ungol ni Andres, halos nauubusan ng hangin. Ngunit hindi tumigil si Kenneth, mas naging marahas, masidhing nilamon ang bawat pulgada ng tarugo, parang gutom na hayop na sabik sa laman.

Ramdam ni Kenneth ang pag-igting ng bawat kalamnan ni Andres, ang panginginig ng kanyang katawan sa bawat pagsipsip at paglalaro ng dila. Hindi na siya nagdalawang-isip; gusto niyang ipakita kay Andres ang kanyang pagmamahal sa bawat galaw, sa bawat haplos.

“Sino ang mas magaling sa amin ni Belinda?” Walang pakundangang tanong ni Kenneth. Pisil pisil ang dalawag bola habang ang isang kamay ay binabate ng mabilis ang katawan ng burat.

Halos mamilipit si Andres, “ikaw, Kenneth. Ikaw!! Ang magaling” tumutupi ang daliri sa pagdedeliryo. Napapaarko ang balakang at mahigpit na naka kapit ang kamay sa kutson habang hindi maipinta ang mukha. Tagaktak ang pawis sa dad-bod na katawan nito.

“Sino ang mas magaling sa amin ng baklang gurang na Lito na yan?”

Nabigla si Andres. Wala namang naganap sa pagitan nila ng matanda. Hindi niya alam ang sinasabi nito. Ito ba yung nakita siyang lumabas sa unit ng bakla?

“Sagot! Andres, sagot!” Dinakot pa ni Kenneth ang namimintog na bola at mahinang pinitil ito. Napa igik na lang si Andres. Namumula ang morenong mukha nito. Labas ang ugat sa sintido.

“Walang nangyari sa amin ni Lito. Iba ang iniisip mo, Kenneth!” Impit na sigaw niya baka marinig sila ni Junnie sa labas.

Nakatikim uli si Andres ng mahinang palo. “Nagdadahilan kapa talaga Andres ah!” Mabilis na sinakmal ni Kenneth ang kahindigan ng sagad na sagad, baon na baon at lamon na lamon.

Ang kanilang mga katawan ay nagsanib sa isang ritmo ng pagnanasa at pagmamahal. Hinawakan ni Andres ang balikat ni Kenneth, hinatak ito pataas at siniil ng halik, nag-aapoy ang kanilang mga labi sa pagnanais na mawala sa isa’t isa.

Habang patuloy ang kanilang pagkakaisa, naramdaman nila ang isang malalim na koneksyon, isang koneksyon na higit pa sa pisikal na pagnanasa. Ang bawat galaw, bawat halik, ay nagsasalaysay ng kanilang pagsusumikap na maging buo muli, na maghilom sa mga sugat ng nakaraan.

Sa kanilang pagsanib, natagpuan nila ang init ng gabi, ang sinag ng pagmamahal na hindi mapapawi ng kahit anong pagsubok.

Ang kanilang mga katawan ay nagsalita ng wika ng pagnanasa at pagmamahalan, isang pangakong hindi kailanman bibitawan.

Sa wakas, huminto sila, humihingal at puno ng pawis, ngunit may ngiti sa kanilang mga labi. Nagkatitigan sila, puno ng pag-asa at bagong simula.

“Patawarin mo ako, Andres,” bulong ni Kenneth, habang niyayakap si Andres nang mahigpit. “Hindi ko na hahayaang masaktan ka pa. Hindi kita iiwan.”

“Salamat, Kenneth,” sagot ni Andres, ang mga mata’y nagliliyab sa pagmamahal. “Lagi kitang kasama.”

Sa gabing iyon, sa ilalim ng mga bituin, natagpuan nila ang isang bagong simula—isang pagmamahalan na mas matatag at mas mainit kaysa sa dati. Sa bawat halik at haplos, ipinakita nila ang kanilang walang hanggang pagmamahalan.

”𝘗𝘶𝘵𝘢!!” Tiim bagang na nakatingin ang isang pigura sa dilim. Ang kanyang mga mata’y nagliliyab sa galit at pagkasuklam habang pinagmamasdan ang dalawa sa ibabaw ng kama. Ang bawat haplos, bawat halik, ay tila mga patalim na bumabaon sa kanyang puso.

Napasabunot siya sa kanyang buhok, halos mabaliw sa nasaksihan. Ang kanyang mga kuko’y bumaon sa kanyang anit, ngunit hindi niya ininda ang sakit. Ang kanyang mga mata’y puno ng luha ng poot at pangungulila.

’𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘱𝘸𝘦𝘥𝘦!! 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘱𝘸𝘦𝘥𝘦!! 𝘈𝘬𝘪𝘯 𝘬𝘢!! 𝘈𝘬𝘪𝘯 𝘬𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨!! 𝘈𝘬𝘰 𝘥𝘢𝘱𝘢𝘵, 𝘢𝘬𝘰 𝘥𝘢𝘱𝘢𝘵 𝘪𝘺𝘰𝘯!’ sigaw ng kanyang isipan, puno ng matinding obsesyon at pagkabaliw.

Ang kanyang pagnanasa ay parang isang halimaw na lumalamon sa kanyang katinuan. Hindi siya makapaniwala na si Kenneth ay nasa piling ni Andres at si Andres ay nasa piling ni Kenneth.* Ang mga halik at haplos na dapat ay sa kanya.

”𝘚𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘬𝘢,“bulong niya sa sarili, puno ng pangako at pagkasira. ”𝘈𝘬𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘳𝘢𝘳𝘢𝘱𝘢𝘵 𝘴𝘢’𝘺𝘰, 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘴𝘪𝘺𝘢.”

Habang patuloy niyang pinagmamasdan ang dalawa, ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa galit. Ang bawat segundo ay parang isang torture, ang bawat galaw nila ay nagdadagdag ng sugat sa kanyang pusong basag na basag na.

”𝘔𝘢𝘬𝘶𝘬𝘶𝘩𝘢 𝘬𝘪𝘵𝘢,” bulong niya muli, ang kanyang mga mata’y nag-aapoy sa determinasyon. ”𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘢𝘬𝘰 𝘵𝘪𝘵𝘪𝘨𝘪𝘭 𝘩𝘢𝘯𝘨𝘨𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘱𝘢𝘴𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘬𝘢.”

Ang kanyang pag-iisip ay nagiging malabo, puno ng mga imahe ng karahasan at paghihiganti. Wala na siyang ibang iniisip kundi ang magkaroon ng paraan upang makuha ang sinta niya, kahit pa ito ay mangahulugan ng pagkawasak ng lahat sa kanyang paligid.

Sa dilim ng gabi, ang pigura ay nagmistulang isang anino na handang sumalakay sa anumang sandali. Ang kanyang pagkabaliw ay nagiging mas matindi, ang kanyang obsesyon ay nagiging mas mapanganib.

Ang pagmamahalan nina Kenneth at Andres ay nagmistulang isang banta na kailangan niyang wasakin.

”𝘚𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘬𝘢,” 𝘶𝘭𝘪𝘵 𝘯𝘪𝘺𝘢, 𝘮𝘢𝘴 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘯𝘢 𝘯𝘨𝘢𝘺𝘰𝘯, 𝘱𝘶𝘯𝘰 𝘯𝘨 𝘱𝘰𝘰𝘵 𝘢𝘵 𝘱𝘢𝘯𝘨𝘢𝘬𝘰. ”𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘢𝘬𝘰 𝘵𝘪𝘵𝘪𝘨𝘪𝘭… 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘢𝘬𝘰 𝘵𝘪𝘵𝘪𝘨𝘪𝘭.”

“Hindi maari. Ako dapat ang makikinabang sa katawan mo.”

itutuloy…

KABANATA 8

Kinaumagahan, nagising si Kenneth sa nakakabinging iyak ni Christian.

“Andres! Andres, si Christian!” sigaw niya, boses niya’y puno ng takot at kaba.

Napakapit siya sa kanyang tagiliran, ramdam ang sakit mula sa kanilang bakbakan kagabi. Halos hindi siya makabangon sa tindi ng sakit, pero mas matindi ang pag-aalala niya para sa bata.

Dumating si Andres sa silid, halatang hindi mapakali. Mabilis na dumiretso sa kuna, agad na dinampot si Christian, ramdam ang nag-aapoy na lagnat ng bata. “Kenneth, sobrang taas ng lagnat niya! Dalhin na natin sa ospital!”

Si Andres ay hawak-hawak ang kumikislot na katawan ni Christian, ang init ng bata ay tila sumusuot sa kanyang mga kamay. “Kaya mo bang tumayo, Kenneth? Kailangan nating kumilos nang mabilis!”

Habang pilit na bumabangon si Kenneth, naramdaman niya ang bawat kirot ng kanyang butas, ngunit hindi niya muna alintana ito. Ang mahalaga ay ang kalagayan ni Christian. “Kaya ko, Andres. Kaya ko.”

Sa labas, tila naglaho ang katahimikan ng umaga. Ang bawat tunog sa paligid ay parang nagiging mas malakas, mas magulo.

Kita ni Andres ang pamumutla ni Kenneth, ngunit wala siyang pagpipilian kundi ang umusad.

Pagdating nila sa kanto, mabilis silang tumawag ng tricycle.

Habang tumatakbo ang tricycle, ang bawat segundo ay parang nagtatagal ng isang oras. Si Kenneth ay pilit na hinahawakan ang kamay ni Christian, nararamdaman ang bawat tibok ng puso ng bata na parang humihina. Pinupunasan nila ito upang tignan kung bababa ang temperatura ng bata.

Pagdating nila sa ospital, halos magpatumba sila sa pagtakbo dahil sa saklay ni Andres. Agad na sinalubong sila ng mga doktor at nurse, kinuha si Christian mula sa kanilang mga bisig at dinala sa emergency room.

Si Andres ay naupo sa isang tabi, nanginginig at halos mawalan ng lakas. Si Kenneth naman ay pilit na lumalaban sa sakit ng kanyang katawan, ang kanyang mga mata ay puno ng luha at pag-aalala.

“Magiging okay siya, Andres. Kailangan nating magtiwala.”

Nanginginig ang mga kamay ni Andres, halos hindi makatingin kay Kenneth. Ang bawat salita ay pumipiglas mula sa kanyang labi, mahina at basag, “Kenneth… hindi ko kaya…” Naramdaman ni Kenneth ang bigat ng panginginig ng katawan ni Andres, tila bawat hakbang ay pinipilit ng takot.

Ang mga mata ni Andres ay naglalaban na hindi lumuha, puno ng pangamba. Tila nanunumbalik ang mga alaala—ang puting pader ng ospital, ang amoy ng gamot na nagpapahilo, at ang malamig na higaan kung saan niya naramdaman ang pinakamalupit na sakit. Ang kanyang mga palad ay malamig, mahigpit na nakakapit sa gilid ng kanyang upuan. Bawat paghinga ay mababaw, hirap, na para bang anumang sandali ay babagsak siya pabalik sa impyerno ng mga alaalang naranasan niya sa ospital kung saan siya inoperahan.

Hinawakan ni Kenneth ang kamay ni Andres, pilit na pinapakalma ito. “Kaya natin ‘to, Andres. Para kay Christian, kailangan nating magpakatatag.”

Habang naghihintay sila sa labas ng emergency room, ang katahimikan ay nagiging mas mabigat.

“Andres, bakit kaya biglang nagkasakit si Christian? Ano bang nangyari kahapon?” usisa ni Kenneth, pilit na kinakalma ang sarili ngunit halatang nanlalamig ang kanyang tono sa mga bagay na tumatakbo sa isip niya.

Napabuntong-hininga si Andres, tila nahihirapang sumagot. “Kenneth, si Junnie ang nagbantay kay Christian kahapon. Kailangan kong tumulong kay Mamang Lito, may pinapagawa siyang tubo sa bahay nila na may bara.”

Napangiwi si Kenneth, ang kanyang mga mata’y umikot. “Si Junnie? Bakit siya? Ano bang alam nuon sa bata? Hindi man lang napalitan ng damit si Christian kahapon! Kaya siya siguro nagkasakit, Andres! Mas inuna mo pa si Mamang Lito kaysa sa anak mo!” hindi mapigilang askad ni Kenneth.

“Kenneth, kailangan ko talagang tulungan si Mamang Lito. Wala nang ibang gagawa noon. Tska maraming akong utang na loob duon.” paliwanag ni Andres, pero kita sa kanyang mga mata ang pag-aalala at pagsisisi.

“Pero Andres, anak mo si Christian! Dapat siya ang una mong inasikaso! Ano bang mas mahalaga sa’yo? Ang tubo ni Mamang Lito o ang kalusugan ng anak mo?”

Napatungo si Andres, ramdam ang bigat ng mga sinabi ni Kenneth. “Alam kong nagkamali ako, Kenneth. Hindi ko dapat siya iniwan. Pero… hindi ko rin naman akalain na magkakasakit siya ng ganito.”

“Ano naman kaya ang klaseng pagbabantay ni Junnie?” Hinawakan na lang ni Andres ang kamay ni Kenneth. Halos hindi maghiwalay ang kanilang mga kamay, kapwa nag-aalala para kay Christian subalit kailangan mag fill up ni Kenneth ng mga ilang impormasyon.

Lumipas ang oras. Biglang bumukas ang pinto ng emergency room at lumabas ang doktor.

“Parent of Christian Delgado,” tawag ng doktor, napukaw ang atensyon nila.

Agad na tumayo si Kenneth at Andres, sabay na lumapit sa doktor, kapwa kinakabahan. “Dok, kamusta na po si Christian?” tanong ni Kenneth, ang boses niya’y puno ng pag-aalala.

Huminga nang malalim ang doktor bago nagsalita. “May lagnat at mababa ang platelet count ni Christian. Nagpositibo siya sa dengue. Kailangan natin siyang i-confine agad para mabigyan ng tamang lunas at monitoring.”

Napalunok si Andres, ang mga mata’y nanlaki sa narinig. “Dok, gaano po kaseryoso ang kalagayan niya?”

“Sa ngayon, kailangan nating bantayan nang mabuti ang kanyang kalagayan. Importante na ma-confine siya agad para sa hydration at para matutukan ang pagbaba ng kanyang platelet count,” sagot ng doktor, ang kanyang tono ay seryoso ngunit may pag-asa.

Napasapo si Kenneth sa kanyang noo, pilit na pinapakalma ang sarili. “Ano po ang mga kailangan namin gawin?”

“Unang-una, kailangan nating madala siya sa ward para sa patuloy na obserbasyon. Patuloy nating susubaybayan ang kanyang kondisyon, lalo na ang kanyang platelet count. Kailangan din nating siguraduhin na may sapat na hydration si Christian,” paliwanag ng doktor habang tinuturo ang direksyon patungo sa ward.

Agad na sumunod sina Kenneth at Andres, ang kanilang mga hakbang ay puno ng pag-aalala at pagmamadali. Habang pinapasok nila si Christian sa kwarto, pinilit ni Kenneth na magpakalma. Habang inaayos si Christian sa kanyang kama, ramdam nila ang bigat ng sitwasyon, ngunit naroon din ang pag-asa na maghilom ang anak.

Ang maliit na katawan ng bata ay napapalibutan ng mga IV lines at monitoring equipment. Napalibutan sila ng ibang mga dengue patient, karamihan ay mga bata rin na may parehong kalagayan.

Si Andres ay nakatitig lang kay Christian, ang kanyang mga mata’y puno ng pag-aalala at pagsisisi. Hindi niya magawang alisin ang tingin sa kanyang anak, na ngayon ay nakahiga at tulog, sa wakas ay kalmado narin. Parang nawala siya sa kanyang sariling mundo.

Sa kabilang dako, si Kenneth ay naging abala sa pag-aasikaso ng mga papeles at pag-aayos ng mga gamit. Nang masiguradong maayos na si Christian, lumapit siya kay Andres at mahinang nagsalita. “Andres, uuwi muna ako sa apartment mo para kunin ang mga gamit ni Christian at ang ilang gamit mo. Kailangan natin ng mga damit, pagkain, at iba pang gamit.”

Tumango si Andres, halos hindi makapagsalita sa bigat ng kanyang nararamdaman. “Salamat, Kenneth. Pasensya ka na, hindi ko alam ang gagawin kung wala ka.”

Hinawakan ni Kenneth ang balikat ni Andres, pilit na pinapakalma ang kaibigan. “Walang anuman, Andres. Magpakatatag ka para kay Christian. Babalik ako agad.”

Sa kanyang pag-alis, mabilis na lumarga si Kenneth patungo sa apartment ni Andres. Habang naglalakad sa mga mataong kalsada, pilit niyang itinatago ang kanyang sariling sakit, takot at pag-aalala. Ang bawat hakbang ay puno ng pagmamadali, nais niyang makabalik agad kay Christian at Andres.

Pagdating sa apartment, mabilis niyang kinuha ang mga kailangan. Isang bag ang pinuno niya ng mga damit ni Christian, ilang piraso ng damit ni Andres, at ang ilang personal na gamit na sa tingin niya ay kakailanganin sa ospital. Hindi maiwasan ni Kenneth na mapatingin sa paligid ng kwarto, ang mga alaala ng naganap kagabi ay bumabalik sa kanyang isipan.

Habang isinasara ang bag, napahinga ng malalim si Kenneth. “Kaya natin ‘to, Andres,” bulong niya sa sarili, pilit na pinapalakas ang loob. ”𝘎𝘢𝘨𝘢𝘸𝘪𝘯 𝘬𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘩𝘢𝘵 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘬𝘢𝘺 𝘊𝘩𝘳𝘪𝘴𝘵𝘪𝘢𝘯, 𝘢𝘵 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘴𝘢’𝘺𝘰.”

Napatigil si Kenneth sa kanyang ginagawa nang makarinig siya ng malakas na kalabog ng pinto sa ibaba. Ang tunog ay nagpadala ng malamig na kilabot sa kanyang gulugod. Habang pumupunta ang ingay ng yabag paakyat, nakaramdam siya ng hindi maipaliwanag na kaba. Pagbukas ng pinto, bumungad sa kanya si Junnie, ang mga mata’y puno ng isang bagay na hindi niya mabasa.

Nakatitig si Junnie kay Kenneth, ang mga mata’y tila hinuhubaran ang binata. Bumaba ang tingin ni Junnie mula ulo hanggang paa, at nagtagal sa kanyang pang-upo, isang tingin na puno ng pahiwatig. Napa-atras si Kenneth, pakiramdam niya’y nasa bitag siya ng isang mabangis na hayop.

“Sinugod sa ospital si Christian,”

“Para kang nanay, Kenneth.”

“Ikaw ba ang nanay ng bata? Masyado kang concern duon sa bata. Bakit, Kenneth, ano ba talaga ang pakay mo?”

Ramdam ni Kenneth ang pag-init ng kanyang mukha sa galit at inis. “Ano’ng ibig mong sabihin, Junnie? Ano bang problema?” Namula ang kanyang tainga sa pagpipigil.

Ngumisi si Junnie, tila isang ahas na nagpakita ng mga pangil. “Napakabait mo kasi, Kenneth. Parang ikaw na ang nanay ni Christian. Ano ba talaga ang pakialam mo sa bata? O baka naman… may iba kang balak kay Andres?”

Napakuyom si Kenneth, ang kanyang mga kamao’y nanginginig. “Junnie, wala kang alam sa mga nangyayari. Anak ni Andres si Christian. Wala kang karapatan na husgahan ako. Kababata ko si Andres at inaanak ko si Christian. Kumare ko si Belinda. Hindi pa ba sapat na dahilan iyon upang magkaroon ako ng pakialam sa bata?”

Ngumisi si Junnie, ang ngisi niya’y puno ng lihim na mga kahulugan. “Hindi mo ako maloloko, Kenneth. Alam ko ang nakikita ko. Parang masyado kang nagmamalasakit para sa isang ‘kaibigan’ lang. May nagawa ka ba sa kanya kaya ka bumabawi ngayon?”

“Ano bang gusto mo, Junnie? Bakit ka ba nandito? Hindi mo ba naiintindihan na may mas mahalagang bagay na dapat asikasuhin ngayon? Junnie, hindi ito ang tamang panahon at lugar para sa mga ganitong usapan. Kailangan ni Christian ang tulong natin ngayon.”

“Kenneth… masyado kang nagpapakapagod. Wala namang magiging resulta ang iyong mga ginagawa sa batang iyan.”

Huminga ng malalim si Kenneth, pinipilit niyang ipakita ang kanyang tapang. “Junnie, wag mong idamay ang bata sa mga sinasabi mo. Mas mabuting umalis ka na lang at hayaan mo kaming mag-alaga kay Christian.”

Napatingin si Kenneth kay Junnie, ang kanyang puso’y kumakabog sa kaba at galit. Humabang si Junnie, bumulyaw si Kenneth. “Ano!?”

”𝘈𝘬𝘰… 𝘒𝘦𝘯𝘯𝘦𝘵𝘩.. Ako ang alagaan mo,” sagot ni Junnie, ang boses niya’y puno ng kahulugan, na tila may nais ipahiwatig na mas malalim. “Susuklian kong lahat ang ginagawa mo.”

Lumapit lalo si Junnie kay Kenneth, ang bawat hakbang ay puno ng intensyon. Napaatras si Kenneth, hanggang sa maramdaman niyang nasa dingding na siya. Wala na siyang matatakasan. Nakatitig si Junnie sa kanya, ang mga mata nito’y tila nag-aapoy. Isang pulgada na lang pagitan nila.

Walang sinabi si Kenneth sa laki at lapad ng katawan ni Junnie. Mas matangkad din ito sa kanya kaya kinakailangan niyang tumingala upang mabasa ang mukha nito.

“Junnie, anong ginagawa mo?” tanong ni Kenneth, ang boses niya’y nanginginig.

Ngumiti si Junnie, isang ngiting puno ng lihim at pagnanasa. “Kenneth, matagal ko nang gustong gawin ito.”

Bago pa makapagsalita si Kenneth, siniil na siya ni Junnie ng mala-tigreng halik.

’𝘛𝘶𝘭𝘰𝘯𝘨𝘨𝘨𝘨!!!’

Ramdam niya ang init at pwersa ng labi ni Junnie, na tila gustong iparating ang lahat ng emosyon nito sa isang halik. Nagpupumiglas si Kenneth, pilit niyang itinutulak si Junnie palayo, ngunit mahigpit ang pagkakayakap sa kanya.

Napalunok si Kenneth, nararamdaman ang bawat paghinga ni Junnie na dumadampi sa kanyang balat. “Junnie, tama na. Hindi ito tama,” sabi niya, pilit na pinipigil ang sariling emosyon.

Ngunit tila bingi ang mas malaking lalaki sa kanyang mga salita. “Kenneth, matagal na kitang gusto. Hindi mo ba nararamdaman iyon? Hindi mo ba napapansin ang mga tingin ko sa’yo? Bakit hindi mo ako kayang mahalin gaya ng pagmamahal mo kay Andres?”

Napakapit sa dibdib si Kenneth, ang kanyang puso’y kumakabog sa kaba at galit, parang isang tupa na naipit sa sulok ng kulungan. “Junnie, hindi kita gusto. Hindi kita kayang mahalin ng higit pa sa pagiging magkaibigan. Kailangan kong pumunta kay Andres.”

Ngunit si Junnie ay tila isang mabangis na halimaw na nasugatan, ang galit sa kanyang mga mata’y nag-aapoy. “Si Andres na naman! Lagi na lang si Andres! Bakit hindi mo kayang makita na nandito ako, na kaya kitang alagaan, na kaya kitang mahalin ng higit pa sa kaya niyang ibigay?”

“Hindi ito ang tamang oras!” Ramdam ni Kenneth ang bawat salita ni Junnie, puno ng sakit at poot. “Junnie, hindi ito ang tamang paraan. Hindi mo makukuha ang pagmamahal sa pwersahan. Ang kailangan mo ay respeto at pag-unawa.”

Walang pakialam si Junnie. Ang kanyang mga mata’y parang mga mata ng isang gutom na tigre, handang lapain ang kanyang biktima. Mabilis siyang lumapit muli, ang kanyang mga kamay ay nagmamadaling humawak sa balikat ni Kenneth, pilit na hinihila siya palapit. Ang kanyang mga mata’y nagliliyab sa pagnanasa at galit.

“Junnie, tama na!” sigaw ni Kenneth, nagpupumiglas at pilit na itinutulak palayo si Junnie. Ngunit mahigpit ang pagkakahawak nito, tila bakal na hindi matitinag. “Hindi mo ba naiintindihan? Wala akong nararamdaman para sa’yo. Hindi kita kayang mahalin.”

Ngumisi si Junnie, puno ng hinanakit at pagkabaliw. “Hindi mo ba naiintindihan, Kenneth? Hindi ako susuko. Gagawin ko ang lahat para makuha ka. Kahit pa kailangan kong pwersahin ka. Hindi ko kayang makita na masaya ka kasama si Andres habang ako’y naghihirap.Ako ang fahilan ng ikalawang buhay ni Andres, kung hindi dahil sa akin ay patay na siya.”

“Kung hindi rin dahil sa kanya ay hindi mo ako makikilala Junnie.”

Nagpupumilit si Kenneth na makawala, ngunit ramdam niya ang kalakasan ni Junnie, parang isang bitag na nagkukulong sa kanya. “Junnie, kailangan mo ng tulong. Hindi ito normal. Kailangan mong tanggapin na hindi lahat ng bagay makukuha mo sa ganitong paraan.”

Walang naririnig si Junnie, ang kanyang isip ay puno ng kaguluhan at pagnanasa, parang isang ligaw na hayop na walang kontrol. “Kenneth, pagod na akong maghintay. Pagod na akong magpanggap na okay lang ako. Gusto kita, at gagawin ko ang lahat para makuha ka.”

Nagpupumiglas si Kenneth, patuloy na lumalaban. “Junnie, tama na! Kung talagang mahal mo ako, pakawalan mo ako. Hindi ganito ang pagmamahal. Hindi ito ang tamang paraan.”

Ngunit si Junnie ay tila bulag at bingi sa lahat ng sinasabi ni Kenneth. Ang kanyang mga kamay ay nagpupumilit na yakapin si Kenneth. “Hindi kita bibitawan, Kenneth. Hindi ako susuko. Kahit ano pa ang mangyari, magiging akin ka.”

Habang nagpupumilit na makawala si Kenneth, naramdaman niyang dumadaloy ang mga luha sa kanyang pisngi. “Junnie, please. Tama na. Kailangan ako ni Andres at kay Christian. Pakiusap, hayaan mo akong gawin ang tama.”

Ngunit sa bawat pagsamo ni Kenneth, lalong lumalakas ang determinasyon ni Junnie. Hindi lang nito sinabunutan si Kenneth, kundi parang bampira na bumaon ang labi sa tainga niya, nag-iiwan pa ng marka ng pag-aangkin sa leeg. Sa bawat sipsip at kagat, naramdaman ni Kenneth ang pinaghalong kirot at init na bumalot sa buong katawan niya. Ang bawat haplos ay nagiging patunay ng walang hanggang determinasyon ni Junnie na ipakita ang kanyang kapangyarihan at pagnanasa.

Pinong minasa ni Junnie ang bilog na utong ni Kenneth, ang kanyang malalapad na kamay ay walang tigil sa paggalaw, tila naglalabas ng tensyon at hindi mapigilang enerhiya. Habang ang kanyang mga daliri ay nagtatrabaho, ang kanyang labi ay walang puknat na nakasubsob kay Kenneth. Ang bawat halik ay mabangis, puno ng halimaw na galit at poot. Si Junnie, sa kanyang pagkabaliw, ay naglalabas ng kanyang pagnanasa at galit sa bawat dampi ng kanyang labi.

Dinilaan ni Junnie ang kanyang dalawang daliri, na parang isang ritwal. Walang pakundangan niyang pinasok ang mga daliri sa butas ni Kenneth, bawat galaw ay bigla at brutal, na parang sinasapian ng isang demonyo. Ang kanyang mga halik kay Kenneth ay nagiging mas marahas, tila baga’y walang hangganan ang kanyang pagnanasa at galit.

Napasigaw si Kenneth sa kabiglaan, “Ugh… Junnie… tama na,” ungol ni Kenneth, pilit na kumakawala sa kapit ng mas malaking lalaki.

Napangiwi si Kenneth, ang mukha’y nagsasalamin ng matinding kirot at takot. Pilit siyang pumapasag, ngunit ang kanyang maliit na katawan ay walang laban sa mas malakas at baliw na kaibigan. Sa bawat subok niyang makawala, mas lalo lamang humihigpit ang kapit ni Junnie.

Hindi mapigilan na umikot ang mata ni Kenneth ng paulit ulit na natamaan ng kaibigan ang kanyang kalooban. Tila isang isdang natanggal sa tubig si Kenneth dahil ang kanyang bibig ay bubukas sara. Bakas sa kanyang mukha na siya ay naliligayahan.

“Ano, Kenneth? Gusto mo pa ba?” mapang-asar na tanong ni Junnie.

“Ahhh… Junnie, tama na… hindi ko na kaya,” pagsusumamo ni Kenneth, ngunit may halong kiliti sa kanyang boses.

“Walang tatapusan, Kenneth,” bulong ni Junnie habang pinapasok at inilalabas ang kanyang matabang daliri sa butas.

“Ahhh!!! Ohh!”

Napapangisi si Junnie habang nararamdaman niyang unti-unting bumibigay si Kenneth. Ang mga halinghing at pagdaing ni Kenneth ay nagiging musika sa kanyang tenga, bawat ungol ay nagdadagdag sa kanyang kabaliwan.

“Masarap, di ba? Ayaw mo pang aminin,” bulong ni Junnie sa tainga ni Kenneth, na parang bampirang handang sumipsip ng kaluluwa. “Sagot… baby. Sabihin mo kay Daddy na nasasarapan ka.”

Sinakal ni Junnie ang binata ng hindi siya nakakuha ng tugon . Naging bato ang mukha niya habang mabilis naman na nagkulay kamatis si Kenneth sapagkag patuloy padin ang paglabas pasok ng daliri nito.

“O-oo, masarap… J-Junnie” ungol ni Kenneth, ang kanyang mga kamay ay nagkakapit sa braso ni Junnie, pilit na hinahanap ang balanse sa gitna ng kanilang labanan.

Hindi kontento si Junnie sa sagot nito kaya hindi mas lalo niyang diniinan ang kamay niya. “Ayusin mo ang sagot mo!”

“O-opo… m-m-masarap po. Daddy, Junnie.” Napasinghap na lang siya ng pakawalan siya nito.

“Shhh… relax ka lang, Baby Kenny. Lahat ng ito ay para sa’yo,” sagot ni Junnie, ang kanyang boses ay puno ng kasamahan at pagnanasa.

Ang paligid ay nagiging saksi sa kanilang marahas na engkwentro. Ang mga anino sa dingding ay nagsasayaw kasabay ng bawat mabigat na paghinga at halinghing. Ang bawat sulok ng silid ay tila nag-echo ng kanilang labanan, habang ang malamlam na ilaw ay nagdadala ng kakaibang drama at tensyon. Ang mga anino ng kanilang mga katawan ay nagiging halimaw na nag-aagawan sa bawat galaw, habang ang bawat segundo ay nagiging parang isang mahabang minuto ng karahasan.

Alas tres ng hapon ng matapos ang kanilang labanan, nagsi. Tatlong oras ang lumipas, wala talagang humpay si Junnie sa kanyang ka lapastanganan sa katawan ni Kenneth.

Bakas ang mga luha sa mga mata ni Kenneth. Nariyan din ang iilang mga pasa sa kanyang katawan, maging ang kiss marks at tadtad sa kanyang katawan.

Pagod na pagod siya sa naganap sa pagitan nilang dalawa. “Subukan mong may makaalam nito Kenneth ibubulgar ko sa lahat ang pinakatatago mong sikreto.”

Mabagal, hinalikan ni Junnie ang ulo ni Kenneth, na namamaluktot sa kama tulad ng isang batang takot. Naramdaman ni Kenneth ang bigat ng mga bisig ni Junnie na pumalibot sa kanya mula sa likod, parang isang bitag na hindi niya matakasan. Sa kabilang kamay, ipinakita ni Junnie ang isang video sa kanyang telepono—madilim ang kuha, ngunit malinaw kay Kenneth kung ano iyon.

𝑩𝑬𝑬𝑷** 𝑩𝑬𝑬𝑷***

Sa crib ni Christian ay tumunog mag isa ang carousel music box, tila may sariling buhay iyon na kumanta mag isa. Nakakatakot na sumabay sa emosyon ni Kenneth.

Itutuloy…

KABANATA 9

Kahit na ang katawan ni Kenneth ay sumisigaw sa sakit, pilit niyang itinatago ang kanyang nararamdaman. Sa tuwing sila ay hahakbang patungo sa ward, ang bawat lakad ay tila may pabigat sa kanyang balikat na nagpaparamdam sa kanya ng kirot at hirap, sa bawat paglanghap niya ng hangin, itinatago niya ang kanyang pag-ungol.

Sa bawat sandaling kasama niya siJunnie, pinipilit ni Kenneth na ngumiti kahit na ang bawat galaw ni Junnie ay nagpapalala ng kanyang kirot— Ang bawat pag-ikot ng kanyang mga mata, ang bawat pag-indayog ng kanilang balakang, ang pagsusumamo niya rito, ang pagka hirin niya sa malaking sawa nito ay nagpaparamdam ng mas malalim na sugat sa kanyang katawan.

“Kumusta ka, Kenneth?” tanong ni Junnie.

“Okay lang ako, Junnie,” matabang na sagot ni Kenneth, pinipilit na itago ang kanyang tunay na nararamdaman.

Kahit na ang bawat paghagkbang lang ni Junnie ay tila sumasalamin ng kanyang pagmamalupit, nagpapatuloy pa rin si Kenneth sa pagtatago ng kanyang kirot at pag-aalala. Sa kanyang isipan, mas mahalaga ang kaligtasan at paggaling ni Christian kaysa sa kanyang sariling nararamdaman.

Pagdating nila sa ward, nakita niyang nakatulog na si Andres sa tabi ng kama ni Christian, ang kanyang mukha ay puno ng pagod at pag-aalala. Maingat na inilapag ni Kenneth ang mga gamit at lumapit kay Andres, hinawakan ang kamay ng kaibigan.

Nagising si Andres, ang kanyang mga mata’y puno ng pasasalamat, gayunpaman ay naroon sa kanyang loob ang inis dahil sa pagkakatagal nito. Akal ni Andres ay makakarating ito ng tanghali sublit hapon na ito ay dumating, kasama pa ang lalaki na hindi naman niya kailangan. Hindi alam ni Andres kung bakit tila naging mapait siya bigla kay Junnie, gayong ito ang nagligtas sa kanya, marahil ba na naita niya na magkasama si Junnie at si Kenneth?

“Andres, narito na ang mga gamit. Magpahinga ka muna, ako na ang bahala kay Christian. Kumain ka na diyan, pasensya na at natagalan. Kailangan ko pa kasing mapaalam sa trabaho at mag-withdraw ng pera,” malambing na sabi ni Kenneth subalit puno ng kasinungalingan.

“Salamat, Kenneth. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung wala ka.”

Binati rin niya ang kumpareng si Junnie. “Kumusta, Junnie? Salamat sa pagpunta. Kailangan namin ng suporta ngayon.”

“Oo, walang anuman, Andres,” sagot ni Junnie, tumango at tumingin kay Christian. “Ano na ba ang kalagayan ni Christian?”

“Nakumpirma ng doktor na may dengue siya,” paliwanag ni Andres, halatang pagod ngunit pilit nagpapakatatag. “Kailangan daw bantayan ang platelets niya at siguraduhin na hindi siya magkakaroon ng komplikasyon.”

Nakapansin si Junnie ng pag-aalala sa mukha ni Andres. “Kumusta naman siya ngayon? May mga improvement ba?” tanong ni Junnie habang tinitingnan ang maliit na katawan ni Christian na nasa ilalim ng mga kumot.

“Medyo stable na siya, pero kailangan pa rin ng constant monitoring,” sagot ni Andres, huminga nang malalim. “Nakapagbigay na sila ng IV fluids at may mga gamot na rin para sa kanyang lagnat.”

“Mahaba-habang laban pa ito, pero andito kami para sa inyo,” sabi ni Junnie, tinitiyak na nararamdaman ni Andres ang suporta ng kanilang pagkakaibigan.

“Salamat, Junnie. Malaking tulong na andito ka,” sagot ni Andres, ang kanyang boses ay puno ng pag-asa at pasasalamat. Tumango siya at muling hinaplos ang kamay ni Christian, na parang sinasabing hindi sila susuko sa labanang ito.

Habang nag-uusap sina Andres at Junnie, tahimik na nakikinig si Kenneth, pilit itinatago ang kanyang nararamdamang sakit. Pagkatapos makapagpahinga ng kaunti, nagsimulang kumain si Andres ng pagkaing dala ni Kenneth. Tahimik na nakaupo si Kenneth, pinipilit itago ang kanyang nararamdamang sakit sa kabila ng pagod.

“Andres, alam na ba ni Belinda na nasa ospital si Christian?” tanong ni Junnie, pilit na itinatago ang kanyang pag-aalala.

“Hindi pa, Junnie. Baka magalit siya kapag nalaman niya. Alam mo namanang nanay kung gaano ka-protektibo sa anak ‘di ba? At saka baka maabalal iyon sa trabah niya..”

Napatingin si Andres kay Kenneth ng tahimik laman ito sa isang tabi at walang imik, napansin ang kakaibang kilos at suot ng kaibigan. “Kenneth, bakit balot na balot ka? Parang giniginaw ka ata,” puna ni Andres habang tinititigan ang mukha ni Kenneth.

“Naku, wala ito, Andres.” inayos ni Kenneth ang upo. “Medyo malamig lang kasi sa labas kanina. Ayos lang ako, wag mong alalahanin.”

Napapangisi si Junnie habang naririnig ang usapan. Alam niyang napagod si Kenneth dahil sa kanilang ginawa, ngunit tahimik lang siyang nakikinig, nagtatago ng kanyang tunay na iniisip. Pinapak niya ang binata, baawat sulok ng katawan ay nilgyan niya ng marka at chikinini para malaman ng lahat na teritoryo niya na ang katawan ni Kenneth.

Sa isip ni Andres, iniisip niyang siya ang dahilan kung bakit hindi maganda ang pakiramdam ni Kenneth. “Pasensya ka na, Kenneth. Alam kong napagod ka sa pag-asikaso sa lahat. Malaking tulong na nandito ka.” Isa pa ay naganap sa kanilang dalawa kagabi bago pa yariin ni Junnie si Kenneth ng umaga kaya ang butas ni Kenneth ngayin ay maluwag dahil ilang train ang naglabas pasoki.

“Naku, walang problema, Andres. Gagawin ko ang lahat para kay Christian at sa inyo,” sagot ni Kenneth, pilit na inaalis ang alalahanin ng kaibigan.

Habang patuloy ang kanilang pag-uusap, nanatiling tahimik si Junnie, nangingiti sa likod ng kanyang mga iniisip. Sa bawat sandali, ang kanilang pagsasama ay nagiging masalimuot, puno ng mga lihim at hindi masambit na damdamin.

𝘒𝘪𝘯𝘢𝘣𝘶𝘬𝘢𝘴𝘢𝘯, papasok si Kenneth sa hotel na matamlay, tulala, at halatang naghihina dahil sa nangyari sa pagitan nila ni Junnie na hindi naman niya ginusto. Naka angkas siya kay Junnie at pilit siya nitong pinapayakap sa katawan nito. Para tuloy itong paslit na nakakunyapit sa kanyang ama. Habang tinatahak ang daan papuntang lobby ay bumabanga sa isip niya ang mga naganap.

”𝘒𝘢𝘯𝘵𝘶𝘵𝘪𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘰 𝘺𝘢𝘯 𝘢𝘩!”

”𝘚𝘢𝘳𝘪𝘸𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘳𝘪𝘸𝘢!!”

”𝘛𝘪𝘨𝘯𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘵𝘢𝘴, 𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘩𝘰𝘬, 𝘱𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘬𝘦!”

”𝘈𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘳𝘢𝘱 𝘱𝘰! 𝘈𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘳𝘢𝘱 𝘱𝘰! 𝘗𝘭𝘦𝘢𝘴𝘦 𝘱𝘰𝘰𝘰𝘰”

Siya ay nagahasa nanaman mula ng pagkabata niya ay lagi na lang siyang napapagsamantalahan. Kailan ba siya makakakuha na ng pagmamahal na hindi katawan ang habol sa kanya? Lagi na lang libido ang pina-iiral ng mga lalaki. Ano bang pinagkaiba nila?

Pagsapit niya sa lobby, kitang-kita ang kaabalahan ng mga tauhan dahil sa biglaang pagdoble ng mga bisita. Ang grandeng chandelier sa gitna ng lobby ay nagdudulot ng kakaibang kinang, pero ang tensyon sa paligid ay hindi maikakaila. Hinalikan siya ni Junnie sa noo at agad din namang umalis dahil mayroon itong aasikasuhin.

Sa bawat sulok ng hotel, maririnig ang mga utos ng manager, ang mga hakbang ng staff na nagmamadali, at ang tunog ng mga telepono na walang tigil sa pagring. Ang mga bisitang may bitbit na mga mamahaling maleta ay pumipila sa front desk, nag-sasabi ng kani-kanilang mga plano habang naghihintay na ma-check-in. Ang mabangong halimuyak ng mga sariwang bulaklak sa bawat vase ay bahagyang nagbibigay ng ginhawa, pero ang alingawngaw ng stress ay hindi nawawala.

Habang naglalakad si Kenneth, sinalubong siya ni Sam, ang kanyang kaibigan at kasamahan sa trabaho. “Kenneth, bakit hindi ka pumasok kahapon? Hindi ka tuloy nakasama sa orientation tungkol sa magaganap na event,” tanong ni Sam, ang kanyang mukha ay puno ng pag-aalala.

“Na-ospital si Christian, Sam. Kailangan kong magbantay,” sagot ni Kenneth, halos walang sigla ang kanyang boses. “Ay, ganun ba?! Kawawa naman ang bata.” napailing na lang ito.

“Oh! Sige, ganito. Nagkaroon ng pagbabago sa iskedyul ng party. Napaaga ang event kaya’t kinakailangan nating mag-double time.” Tumango na lang si Kenneth.

Napakunot-noo si Sam at lumapit pa kay Kenneth, halatang nag-aalala sa kalagayan ng kaibigan. “Kenneth, ayos ka lang ba? Mukha kang pagod na pagod. Kung kailangan mo ng pahinga, sabihin mo lang.”

“Okay lang ako, Sam. Kailangan kongmagtrabaho,” tugon ni Kenneth, pilit na ipinapakita ang tapang.

Sa kabila ng tensyon at abala sa paligid, kapansin-pansin ang kagandahan ng hotel. Ang marmol na sahig ay kumikislap sa bawat hakbang ng mga bisita, at ang mga ginto at pilak na dekorasyon ay nagbibigay ng eleganteng ambiance. Ngunit sa bawat hakbang ni Kenneth, ang bigat ng kanyang katawan ay tila nadadagdagan.

Sabay na naglalakad papunta sa kanilang station ang dalawa, ramdam niya ang mas matinding tensyon sa bawat hakbang. Ang mga kasamahan niya ay nagmamadali, ang bawat isa’y may dalang alalahanin at kaba. Sa kabila ng kanyang kahinaan at kirot, pilit niyang tinutulungan ang mga kasama sa lahat ng makakaya niya.

Sa gitna ng kaguluhan, naririnig pa rin ang tunog ng mga kristal na baso na nag uumpugan habang may laman na mamahalin na wine, ang halakhakan ng mga bisita, at ang masiglang musika mula sa grand piano sa lobby. Ang kakaibang halo ng karangyaan at tensyon ay tila isang pelikula na nagaganap sa harap ni Kenneth, na sa kabila ng lahat, ay pilit na isinasantabi ang kanyang nararamdaman para lamang makapaglingkod ng maayos sa hotel.

Lumipas ang pagtatrabaho ni Kenneth, napansin niya ang maraming security at bodyguard na bumalandra sa engrandeng facade ng hotel. Huminto ang isang magarang sasakyan na may kasamang convoy. Nagkaroon ng kakaibang kaguluhan sa lobby, at ang mga bisita ay nagtinginan sa nagaganap.

Bumaba mula sa sasakyan ang isang matandang lalaki na may dignidad at karisma — ang may ari ng hotel. Kaagad na pumahilera ang mga manager upang batiin siya. Ang matandang lalaki ay ngumiti at kumaway, nagpapakita ng kababaang-loob sa kabila ng kanyang mataas na estado.

“Magandang tanghali po, Sir,” sabay-sabay na bati ng mga manager, ang kanilang mga mukha ay puno ng respeto at paggalang.

“Magandang tanghali,” sagot ng may-ari, ang kanyang boses ay malalim at puno ng awtoridad.

Matapos ang mabilis na pakikipagkamay at palitan ng mga bati, nagtuloy ang matanda sa function room kasama ang kanyang mga bodyguard.

May ibang mga bisita pang sumunod sa matanda. Talaga namang dumarami ang kanilang mga customers sa hotel, talagang mga bigatin. Magaganda ang suot na damit at magaganda ang tindig.

Hindi sila nakapag sabay ni Sam na mag lunch break. Shifting pa pati pagkain nila para ma-accommodate lahat ng guest. Hanggang maghapunan ay ganun din.

Kakatapos lang kumain ni Kenneth, kasalukuyan na siya ay nasa palikuran ng tumunog ang cellphone at kaagad itong sinagot ni Kenneth, palihim na nagbaba ng boses.

“Andres? Bakit ka napatawag? Kamusta naman ang lagay ni Christian?” tanong ni Kenneth, sinusubukang itago ang pagod sa kanyang boses.

“Ayus naman na. Naghapunan ka naba? Kenneth, mag-o-overtime ka ba ngayon?” tanong ni Andres, halatang may alalahanin sa kanyang boses.

“Oo, Andres, kakatapos ko lang kumain. Kailangan talaga. Biglang dumami ang mga bisita dito sa hotel dahil napaaga ang event. Understaffed pa kami, kaya’t kailangan mag-overtime para matiyak na maasikaso lahat.”

“Ganun ba…” sagot ni Andres, halatang malungkot. “Naiintindihan ko. Mahirap talaga ang sitwasyon niyo ngayon.”

“Pasensya na, Andres. Gusto ko sanang makasama kayo ni Christian, pero kailangan ko talagang magtrabaho. Alam mo naman na para rin ito sa inyo,” sabi ni Kenneth, may halo ng pag-aalala sa boses.

“Oo, naiintindihan ko. Kailangan mong kumayod. Pero sana, huwag mong pabayaan ang sarili mo. Alam kong pagod ka na,” sabi ni Andres, puno ng pag-aalala at lambing. “Kapag may oras ka, tawagan mo ako. Miss ka na namin ni Christian.”

“Salamat, Andres. Miss ko na rin kayo. Kapag may pagkakataon, tatawag ako. Mag-iingat kayo palagi,” sagot ni Kenneth, pilit na pinapakalma ang sarili.

“Mag-iingat ka rin, Kenneth. Huwag masyadong magpapagod, ha? Andito lang kami para sa’yo,” sabi ni Andres, ang kanyang boses ay puno ng pagmamahal at pag-aalala.

“Oo, promise. Sige, balik na ako sa trabaho. Ingat kayo,” paalam ni Kenneth bago ibaba ang telepono. Ngunit hindi paman din nagtatagal ay nag ring agad ang kanyang telepono.

“Hello?” tahimik niyang sabi.

“Kamusta na, Kenneth?” ani Junnie, na para bang isang selosong nobyo na ayaw mawalay ng kahit isang minuto sa kanyang kasintahan. Sa likod ng tanong ni Junnie, naroon ang hangaring mang-asar. Naroon ang bawat himig ng pagkayamot na ramdam na ramdam ni Kenneth.

“Okay lang ako,” sagot ni Kenneth, pilit na tinatago ang inis na unti-unting pumupuno sa kanyang dibdib. Sangkatutak ang text ni Junnie sa cellphone niya na puro emoji, gif, thirst traps at iilang mensahe may mga miss calls din pero ito nataon na sinagot niya.

Habang nag-uusap sila, nararamdaman ni Kenneth ang unti-unting pagkapuno ng kanyang pasensya. Hindi niya maiwasang maramdaman na para bang sinasadya ni Junnie na magpatawa at magpasakit sa parehong pagkakataon.

“Ah, gano’n ba? Hindi mo ba kakamustahin ang Daddy mo?” patuloy ni Junnie, na tila ba isang mapilit na asong gustong makipaglaro. At narito nanaman ang lalaki sa pagtawag ng Daddy, hindi niya alam kung bakit nahilig si Junnie sa pagtawag sa sarili ng Daddy. Mukang may Daddy fetish pa yata ang kumag.

Sa kabila ng lahat, nagpigil si Kenneth. Hindi niya hinayaan na mahalata ni Junnie ang kanyang nararamdaman. “Medyo busy na po ako, Junnie. Kailangan ko pang tapusin ang ilang bagay,” ang kanyang paalam. “Alam mo namang absent ako kahapon diba? Mayroong pang malaking event ang nangyayari ngayon dito sa hotel. Mamaya na lang tayo mag usap, Please.”

Ngunit bago pa man niya tuluyang ibaba ang tawag, may pahabol pa si Junnie. “Sandali, Kenneth,” sabi nito, na parang may mahalagang sasabihin. “May huling habilin lang ako sa iyo.”

Sa sandaling iyon, napuno ng imahe ang isipan ni Kenneth. “Alalahanin mo, Kenneth,” sabi ni Junnie, na tila ba may malaking rebelasyon. “Huwag kang magkakamali sa iyong galaw.” Habang binababa ang telepono, isang malalim na buntong-hininga ang binitiwan ni Kenneth.

“Sige po, Daddy,” pagpapakumbaba ni Kenneth at pagsunod sa gusto ng lalaki para hindi lumalala pa ang gulo.

Bakas ang ngiti sa labi ni Junnie sa tuwing sumusunod at napapaamo niya si Kenneth. Alam niyang kontrolado niya ang sitwasyon, at tila isang laruan lamang si Kenneth sa kanyang mga kamay. Satisfied si Junnie ng tawagin siya nitong “Daddy”

“Akin ka KENNETH…” usal ni Junnie bago ibaba ang tawag. Pumulandit din ang masaganang dagta sa kanyang malaking kabute na narinig pa ni Kenneth ang mga ungol nito.

Sa loob ng banyo, mahigpit na kumapit si Kenneth sa gilid ng lababo, pilit na inaasahang hindi madadaig ng panghihina. Puno ng lungkot at pagkadismaya ang gabi niya, salamat kay Junnie. Ramdam niya ang pagkirot ng kanyang sentido, tila ba lumulutang ang paligid.

Huminga siya nang malalim at nagsimulang maghilamos. Inaasahan niyang gagaan ang pakiramdam at mawawala ang pagkahilo. Ngunit sa bawat pisil ng malamig na tubig sa kanyang mukha, isang kakaibang init ang umusbong sa kanyang ilong. Nang ibaba niya ang kanyang kamay, nakita niyang pula ang kanyang mga daliri - dumudugo siya.

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang lalaki, dala ang amoy ng isang mamahaling pabango. Patuloy lang sa paghihilamos si Kenneth, pilit na iniwaksi ang pagkahilo. Subalit naramdaman niya ang patuloy na pag-agos ng dugo mula sa kanyang ilong, mas tumindi ang hilo.

“Dumudugo ang ilong mo,” sabi ng lalaki, ang boses ay pamilyar at malamig. Nang lingunin ni Kenneth, nanlaki ang kanyang mga mata sa pagkabigla. Si Mateo ito, ang huling taong inaasahan niyang makita.

Agad na kumuha si Mateo ng tisyu, handang punasan ang dugo sa ilong ni Kenneth. Ngunit umatras si Kenneth, tumigil ang kanyang paghinga sa kaba. Biglang nanghina ang kanyang katawan, at sa isang iglap, bumagsak siya sa malamig na tiles ng banyo. Ang malamig na sahig ay sumalubong sa kanyang balat, parang niyebe sa init ng tag-araw.

Sa kanyang pagkatumba, naririnig niya ang boses ni Mateo na tinatawag ang kanyang pangalan, tila nawawala sa sarili habang humihingi ng tulong. Lumalabo ang kanyang paningin, at ang tanging naririnig niya ay ang mabilis na tibok ng kanyang puso, sinasabayan ng pag-echo ng boses ni Mateo sa dingding ng banyo.

Itutuloy…

KABANATA 10

𝘕𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘩𝘢𝘯-𝘥𝘢𝘩𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨𝘮𝘶𝘭𝘢𝘵 𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘮𝘢𝘵𝘢 𝘴𝘪 𝘒𝘦𝘯𝘯𝘦𝘵𝘩, 𝘢𝘨𝘢𝘥 𝘯𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘳𝘢𝘮𝘥𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘮𝘣𝘰𝘵 𝘯𝘨 𝘬𝘶𝘵𝘴𝘰𝘯 𝘴𝘢 𝘪𝘭𝘢𝘭𝘪𝘮 𝘯𝘪𝘺𝘢. 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘱𝘢𝘯𝘨𝘬𝘢𝘳𝘢𝘯𝘪𝘸𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘤𝘰𝘮𝘧𝘰𝘳𝘵𝘦𝘳 𝘯𝘢 𝘣𝘶𝘮𝘢𝘣𝘢𝘭𝘰𝘵 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢 - 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘱𝘢𝘭, 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘮𝘣𝘰𝘵, 𝘢𝘵 𝘵𝘪𝘭𝘢 𝘨𝘢𝘸𝘢 𝘴𝘢 𝘱𝘪𝘯𝘢𝘬𝘢𝘮𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘯𝘢 𝘵𝘦𝘭𝘢. 𝘚𝘢𝘨𝘭𝘪𝘵 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘱𝘢𝘱𝘪𝘬𝘪𝘵 𝘮𝘶𝘭𝘪, 𝘯𝘪𝘯𝘢𝘯𝘢𝘮𝘯𝘢𝘮 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘬𝘪𝘳𝘢𝘮𝘥𝘢𝘮 𝘯𝘢 𝘵𝘪𝘭𝘢 𝘯𝘢𝘴𝘢 𝘶𝘭𝘢𝘱 𝘴𝘪𝘺𝘢. 𝘕𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘶𝘭𝘶𝘺𝘢𝘯 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘪𝘴𝘪𝘯𝘨, 𝘣𝘶𝘮𝘶𝘯𝘨𝘢𝘥 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘸𝘢𝘳𝘵𝘰.

𝘈𝘯𝘨 𝘤𝘩𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘦𝘳 𝘴𝘢 𝘬𝘪𝘴𝘢𝘮𝘦 𝘢𝘺 𝘬𝘶𝘮𝘪𝘬𝘪𝘴𝘭𝘢𝘱, 𝘢𝘵 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘬𝘶𝘳𝘵𝘪𝘯𝘢 𝘢𝘺 𝘺𝘢𝘳𝘪 𝘴𝘢 𝘮𝘢𝘣𝘪𝘨𝘢𝘵 𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘬𝘪𝘯𝘵𝘢𝘣 𝘯𝘢 𝘵𝘦𝘭𝘢, 𝘯𝘢𝘬𝘢𝘴𝘢𝘣𝘪𝘵 𝘴𝘢 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘪𝘯𝘵𝘢𝘯𝘢 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘨-𝘢𝘢𝘯𝘺𝘢𝘺𝘢 𝘯𝘨 𝘭𝘪𝘸𝘢𝘯𝘢𝘨 𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘸𝘢𝘯. Alam ni Kenneth na nasa isa siya sa mga pinaka magarang at eksklusibong kwarto ng kanilang hotel.

Napahawak siya sa kanyang ulo nang biglang sumakit ito, tila may humahampas sa loob ng kanyang bungo. Napatitig siya sa kanyang mga kamay, pilit inaalala ang nangyari bago siya nawalan ng malay.

𝘚𝘢 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘨𝘭𝘢𝘱, 𝘣𝘶𝘮𝘢𝘭𝘪𝘬 𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘭𝘢𝘢𝘭𝘢 𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘯𝘺𝘰, 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘮𝘪𝘨 𝘯𝘢 𝘵𝘪𝘭𝘦𝘴, 𝘢𝘵 𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘶𝘨𝘶𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘭𝘰𝘯𝘨. 𝘕𝘢𝘢𝘭𝘢𝘭𝘢 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘮𝘪𝘭𝘺𝘢𝘳 𝘯𝘢 𝘢𝘮𝘰𝘺 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘮𝘢𝘩𝘢𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘣𝘢𝘯𝘨𝘰 𝘢𝘵 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘰𝘴𝘦𝘴 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘨-𝘢𝘢𝘭𝘢𝘭𝘢 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢. 𝘉𝘪𝘨𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘶𝘮𝘢𝘨𝘪 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘪𝘱 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘶𝘬𝘩𝘢 𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘶𝘮𝘶𝘭𝘰𝘯𝘨 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢. 𝘚𝘪 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘰 — 𝘴𝘪 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨𝘭𝘪𝘨𝘵𝘢𝘴 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢.

”𝘚𝘪 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘰,” 𝘣𝘶𝘭𝘰𝘯𝘨 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘯𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘺 𝘩𝘢𝘭𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘨𝘶𝘭𝘢𝘵 𝘢𝘵 𝘱𝘢𝘨𝘵𝘢𝘵𝘢𝘬𝘢.

𝘉𝘪𝘨𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘮𝘶𝘬𝘢𝘴 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘪𝘯𝘵𝘰, 𝘢𝘵 𝘱𝘶𝘮𝘢𝘴𝘰𝘬 𝘴𝘪 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘰 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘺 𝘥𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘳𝘢𝘺 𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘪𝘯. Ang bango ng mainit na sabaw at sariwang prutas ay sumalubong kay Kenneth. Napatingin siya kay Mateo, na may ngiti sa labi at maamong tingin.

”𝘔𝘢𝘨𝘢𝘯𝘥𝘢𝘯𝘨 𝘨𝘢𝘣𝘪,” 𝘣𝘢𝘵𝘪 𝘯𝘪 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘰, 𝘩𝘢𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘯𝘪𝘭𝘢𝘭𝘢𝘱𝘢𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘳𝘢𝘺 𝘴𝘢 𝘮𝘢𝘭𝘪𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘮𝘦𝘴𝘢 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘱𝘪𝘵 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘮𝘢.

”𝘕𝘢𝘨𝘥𝘢𝘭𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘨 𝘩𝘢𝘱𝘶𝘯𝘢𝘯 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘴𝘢’𝘺𝘰. 𝘒𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘮𝘰 ’𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘬𝘢𝘪𝘯 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘣𝘶𝘮𝘶𝘵𝘪 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘬𝘪𝘳𝘢𝘮𝘥𝘢𝘮 𝘮𝘰.” Napaupo si Kenneth 𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘳𝘢𝘩𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘮𝘢𝘯𝘨𝘰𝘯 𝘮𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘬𝘢𝘩𝘪𝘨𝘢.

”𝘚𝘢𝘭𝘢𝘮𝘢𝘵,” 𝘴𝘢𝘣𝘪 𝘯𝘪𝘺𝘢, 𝘣𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘴𝘢𝘴𝘢𝘭𝘢𝘮𝘢𝘵 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘰𝘴𝘦𝘴. ”𝘗𝘢𝘴𝘦𝘯𝘴𝘺𝘢 𝘯𝘢 𝘴𝘢 𝘢𝘣𝘢𝘭𝘢. 𝘗𝘸𝘦𝘥𝘦 𝘯𝘢 𝘣𝘢 𝘢𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘶𝘮𝘶𝘸𝘪?” Iling lamang ang sagot ni Mateo, at sa kanyang mga mata’y may halong pag-aalala parin.

”𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘱𝘢, 𝘒𝘦𝘯𝘯𝘦𝘵𝘩. 𝘒𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘱𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘱𝘢𝘩𝘪𝘯𝘨𝘢. 𝘔𝘢𝘩𝘪𝘯𝘢 𝘬𝘢 𝘱𝘢.”

”𝘔𝘢𝘳𝘢𝘮𝘪𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘭𝘢𝘮𝘢𝘵 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢 𝘴𝘢 𝘭𝘢𝘩𝘢𝘵 𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘪𝘵𝘶𝘭𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘰 𝘱𝘦𝘳𝘰 𝘬𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘬𝘰 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢𝘯𝘨 𝘶𝘮𝘢𝘭𝘪𝘴—” Akmang aalis na siya sa kama ng putulin nito ang pagsasalita niya.

”𝘚𝘶𝘮𝘶𝘯𝘰𝘥 𝘬𝘢 𝘴𝘢 𝘣𝘢𝘨𝘰𝘯𝘨 𝘣𝘰𝘴𝘴 𝘮𝘰, 𝘒𝘦𝘯𝘯𝘦𝘵𝘩,”

Napapitlag si Kenneth sa sinabi ni Mateo, at bumigat ang hangin sa pagitan nila.

”𝘉𝘢𝘨𝘰𝘯𝘨 𝘣𝘰𝘴𝘴?”

”𝘈𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘪𝘣𝘪𝘨 𝘮𝘰𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘣𝘪𝘩𝘪𝘯?” Nilingon ni Mateo si Kenneth nang may halong pag-aalala at pangamba

”𝘔𝘢𝘺 𝘮𝘨𝘢 𝘣𝘢𝘨𝘢𝘺 𝘯𝘢 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘮𝘰 𝘱𝘢 𝘢𝘭𝘢𝘮, 𝘒𝘦𝘯𝘯𝘦𝘵𝘩. 𝘔𝘢𝘺 𝘮𝘨𝘢 𝘯𝘢𝘨𝘣𝘢𝘨𝘰 𝘯𝘢. 𝘗𝘦𝘳𝘰 𝘴𝘢 𝘯𝘨𝘢𝘺𝘰𝘯, 𝘬𝘢𝘪𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘮𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘱𝘢𝘩𝘪𝘯𝘨𝘢. 𝘏𝘶𝘸𝘢𝘨 𝘮𝘰 𝘯𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘴𝘪𝘱𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘨𝘢𝘺,” 𝘴𝘢𝘣𝘪 𝘯𝘪 𝘔𝘢𝘵𝘦𝘰, 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘰𝘴𝘦𝘴 𝘢𝘺 𝘱𝘶𝘯𝘰 𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨-𝘢𝘢𝘭𝘢𝘭𝘢.

Naramdaman ni Kenneth ang muling pagkirot ng kanyang ulo kasabay ng pagkirot ng kanyang dibdib. Ang mga tanong na bumabagabag sa kanya ay lalo pang dumami.

“Tapos po, nang medyo mababa na yung lagnat ko ay pinalabas nako sa clinic.” pag-iimbento ni Kenneth, taliwas sa tunay na nangyari. Pinutol niya na ang kwento niya sa nangyari para wala na masyadong problema pa.

“Ahh, ganun ba ang nangyari kaya wala ka sa lobby? Kasi sabi sakin ng kasama mo ay bigla ka na lang nawala at may kasama ka raw na lalaki. Akala ko tinakasan mo na ako,” usal ni Junnie. Ang tono nito’y puno ng pagkabahala at pagtataka. Kasalukuyang nasa parke sina Kenneth at Junnie.

“Ah… eh, bagong boss ko yun. Yun yung naghatid sa akin sa clinic si Sir. Mateo.”

Pasapit na ang umaga ngunit hindi pa sila nakakatulog, at dinaanan pa si Christian sa ospital. Kumakain si Junnie ng balot habang si Kenneth ay nakaupo sa tabi nito, tahimik na nagmamasid sa paligid.

“Nag-aalala ako sayo kasi hindi ka sumasagot sa tawag ko.” Dinampian pa ng bahagyang halik ni Junnie ang ulo ni Kenneth at nilingkis pa ng braso nito ang bewang ng mas maliit habang sila ay nakaupo. Tila isa silang magkasintahan na nagmamahalan at nagda-date.

Napatigil si Kenneth sa paglalambing ni Junnie, ngunit sa loob-loob niya ay naroon ang bigat ng kanyang kasinungalingan. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang tunay na nangyari, lalo na’t kasama si Mateo.

“Sorry na, Daddy ko,” sabi ni Kenneth, pilit na nilalambing si Junnie. “Hindi ko sinasadyang hindi makasagot. Nahilo lang talaga ako kanina.”

Biglang lumabi si Junnie, tila batang nagsusumbong. “Sabi ko naman sa’yo, huwag ka na magpupuyat masyado.” napamura si Kenneth sa isip niya. Hindi naman ang pagpupuyat niya ang dahilan kung bakit siya nag collapse.

“D-diba.. Nag make love tayo kaya ako napuyat.” pilit na sinasakyan ni Kenneth ang mga dellusion ni Junnie. Ayaw niyang ma trigger ang lalaki. Bakas kasi maging baril ito, kahit kailan ay pwedeng pumutok. Nabasa niya si Junnie simula pa lang ng unang may mangyari sa kanila at nakita niya na iba ang tama ni Junnie. Walang matinong lalaki na gagawa ng mga bagay na ginagawa nito.

Gumuhit ang guilt sa mukha ni Junnie. “Sorry, Baby ko. Kung hindi lang sana kita siguro pinag tripan sa tawag, hindi ka sana nahilo.” Yumakap siya kay Kenneth ng mahigpit, na para bang ito na ang huling beses na makikita niya ito.

“Okay lang, Daddy ko. Huwag ka na mag-alala. Wala ‘to,” tugon ni Kenneth, hinahaplos ang likod ni Junnie para mapakalma ito kahit na ayaw niyang hawakan ang lalaki. Kapag kasi dumadampi ang kamay niya rito ay naalala niya kung pano siya nito pilitin.

Pero sa kabila ng lahat, naroon pa rin ang pagiging seloso ni Junnie. “Basta walang nangyari sa inyo ni Mateo ah,” paninigurado nito, ang boses ay puno ng selos. “Kahati na nga kita kay Andres eh,” mahinang usal nito sa huli.

“Wala po, Daddy ko… promise!” paglalambing ni Kenneth, pilit na pinapakalma si Junnie. Nag puppy eyes pa siya. Alam niyang kapag nagalit ito ay tiyak na may gagawin itong hindi maganda. Halata sa mga mata ni Junnie ang pag-dududa, ngunit napapawi ito ng mga lambing ni Kenneth.

“Ano napag usapan niyo ni Andres kanina?” Usisa ng lalaki lahat na lang ay tinatanong nito. Lahat gustong malaman. Tila ba imbestigador sa lagay nito. Gumawa na lang kwento si Kenneth tutal wala naman masyadong nasabi si Andres sa kanya.

Pagkauwi nila sa bahay ni Kenneth ay sabay silang naligo. Kung saan lumalakbay ang kamay ni Junnie sa bawat sulok ng makinis at malambot nitong balat. Maingat ang mga haplos. Napapalabi pa ang lalaki sa tuwing umaaray si Kenneth kapag nadadaanan ng kamay niya ang mga pasa na gawa niya. Dinadampian pa ni Junnie ng mga halik ang labi ni Kenneth pababa sa mga marka.

Nanginginig si Kenneth habang sinasabon ang katawan ni Junnie. Ang mga daliri niya’y dahan-dahang lumapat sa matikas na dibdib ng kasama, dumudulas pababa sa hulma ng mga abs nito. Nang tumama ang kanyang mga daliri sa naninigas na utong ni Junnie, napasinghap ito, ang malamig na tubig ay tila nagdadala ng kakaibang kiliti.

Taas-noong tumingala si Junnie, inilagay ang dalawang kamay sa likod nito, nagbigay laya kay Kenneth na sabunin ang kanyang kilikili. Ang kanyang malalaking biceps ay lumitaw, kitang-kita ang mga ugat na naglalabasan, wari’y nagpapatunay ng kanyang lakas. Ang kanyang balat, kulay tsokolate, ay nagliliwanag sa ilalim ng tubig, bawat galaw ni Kenneth ay nagpapatingkad sa kanyang matikas na tindig at malakas na dating.

“Ang alaga naman ni Daddy ang linisan”, kitang-kita ang bawat ugat at matikas na anyo nito. Lumunok si Kenneth, nag-aalangan ngunit hindi makatanggi sa pakiusap ni Junnie.

“Dahan-dahan lang, Kenneth,” bulong ni Junnie sa tainga nito bago kagatin, may halong pakiusap at utos sa tinig.

Marahan niyang sinabon ang alaga ni Junnie, ang bula ng sabon ay nagbigay ng kakaibang kislap sa matikas na hugis nito. Ramdam ni Kenneth ang init na nagmumula sa katawan ni Junnie, habang ang malamig na tubig ay patuloy na dumadaloy, tila nag-aalay ng kakaibang sensasyon sa kanilang dalawa.

Sa bawat galaw ng kamay ni Kenneth, naramdaman niya ang bigat at tigas ng alaga ni Junnie. Naging mas maingat siya, pinapaliguan ito ng sabon, na parang isang mahalagang bagay na kailangan ng masusing pag-aalaga. Ramdam niya ang pagtibok nito sa bawat haplos, habang si Junnie ay napapasinghap, napapapikit, at napapaungol sa sarap.

Hindi nagtagal, naramdaman ni Kenneth ang pagod na unti-unting sumasalakay sa kanyang mga bisig. Mataba at mabigat ang alaga ni Junnie, at bawat hagod ng sabon ay tila isang hamon sa kanyang lakas.

Habang si Kenneth ay humihingal napansin niyang nakangisi si Junnie. Ang ngiti nito ay may halong kapilyuhan at pag-angkin, tila ba nag-eenjoy sa kanyang pagkakaroon ng kontrol.

“Kaninong alaga ang mas malaki, Kenneth?” tanong ni Junnie, ang tinig ay may halong selos at possessiveness. “Sa akin ba o kay Andres?”

Napakagat-labi si Kenneth, ramdam ang bigat ng tanong at ang tensyon sa pagitan nila. Patuloy siyang nagtrabaho, pinapahid ang sabon sa katawan ni Junnie, bawat haplos ay mas maingat at mas intensyonal.

“Sayo, Junnie,” sagot ni Kenneth, halos pabulong, habang binabanlawan niya ang matikas na dibdib nito, pababa sa abs, at muli sa alaga na kanina pa niyang nililinisan.

“Seryoso, Kenneth,” madiing sabi ni Junnie, ang boses ay mababa at puno ng tensyon. “Ayokong niloloko mo ako. Kaninong alaga ang mas malaki, ha? Sa akin o kay Andres?”

Nakita niya ang pagkibot ng mata nito at pagtagis ng bagang. Hindi niya nagamit ang magic word, ang tila ba gamot nito at pangpakalma nito— 𝘋𝘢𝘥𝘥𝘺.

Nanginginig ang kamay ni Kenneth habang ipinagpatuloy niya ang pagpupunas sa katawan ni Junnie. Biglang hinapit ni Junnie si Kenneth sa bewang, malakas at walang alinlangan, pinilit siyang lumapit. Halos magkadikit ang kanilang mga katawan. Tumitig si Junnie sa mga mata ni Kenneth, ang kanyang galit ay kitang-kita, tila nagbabadyang bagyo.

Ang bawat galaw niya ay puno ng pag-iingat, nais niyang masatisfy si Junnie at maiwasan ang anumang gulo.

Sa kabila ng takot, nagpa-cute si Kenneth, sinusubukang pahupain ang tensyon. Nilagay niya ang kanyang kamay sa dibdib ni Junnie, pilit na ngumingiti. “Seryoso, Daddy, sa’yo talaga,” aniya, may halong lambing sa boses

Ngunit hindi nagpa-awat si Junnie. Mas hinigpitan pa niya ang hawak sa bewang ni Kenneth, ramdam ni Kenneth ang diin ng mga daliri ni Junnie sa kanyang balat. “Huwag mo akong bolahin, Kenneth,” bulong ni Junnie, ang tinig ay puno ng pagbabanta. “Kung hindi mo ako pagsisilbihan nang maayos, ipapakita ko sa’yo kung paano ako magparusa. Sigurado ako tapos ang mga maliligayang araw mo.”

Habang pinupunasan niya ang katawan ni Junnie, naramdaman niya ang pagtagos ng selos at possessiveness nito, ngunit wala siyang magawa kundi sundin ang bawat utos at hiling ng kanyang kasama.

Ngayon, naging maalab ang halikan nina Junnie at Kenneth, ang init ng kanilang mga labi’y nagbabaga sa bawat sandali. Walang palag si Kenneth, tanggap ang kapangyarihan ni Junnie sa bawat halik at haplos. Takot lang niya sa malaking kamay na nakahawak sa leeg niya.

Nang bumitaw si Junnie upang huminga, nakita ni Kenneth ang pagkakataon. Halos luhaang tumingala siya, ang mga mata’y nangungusap ng pagod at pagmamakaawa. “Daddyyy,” ang kanyang tinig ay halos isang bulong, puno ng lambing, “pwede po ba… matulog na tayo? Masakit na ang katawan ko.” Ang kanyang mga mata ay naglalambing, parang batang naghahanap ng kalinga, ang mukha’y nagpapa-cute, umaasang maaantig ang puso ni Junnie.

Napalambot si Junnie sa pakiusap ni Kenneth. “Sige na nga,” sagot niya, may bahid ng pag-aalaga sa tinig. “Pero huwag mo akong bibitinin bukas, ha?”

Nakangiti si Kenneth, nagpa-baby at nagpa-cute, “S-s-sige po, Daddy. Bukas ulit.”

Humiga silang magkatabi, si Junnie ay niyakap si Kenneth mula sa likod, ang kanilang mga katawan ay magkadikit, halos walang espasyo sa pagitan. Ramdam ni Kenneth ang mainit at matigas na katawan ni Junnie, na para bang isang punong kahoy na puno ng muscle at init, dumuduldol sa kanyang likod. Napapikit si Kenneth, hinayaan ang pagod na dalhin siya sa tulog, habang si Junnie ay mahigpit na nakayakap sa kanya, parang isang mabagsik na bantay na hindi hahayaan may mangyaring masama.

Araw-araw naging ganito ang kanilang rutina. Walang sawa si Junnie sa mas maliit na lalaki. Sa kama, sa sahig, sa sofa, patagilid, patuwad, nakalutang sa ere—bawat sulok ng bahay ay kanilang napagdaanan. Umaga, tanghali, hapon, madaling araw—walang pinipiling oras si Junnie. Hindi nakapalag si Kenneth, nakapikit lamang at tahimik, takot na lumabas ang baho ng kanilang relasyon.

Isang umaga, habang inaayos ni Junnie ang helmet sa big bike, tinawag niya si Kenneth, “Halika na, aalis na tayo.”

“Opo, sandali lang,” sagot ni Kenneth, nagmamadaling magsuot ng sapatos. Sa kabila ng kanilang kakaibang sitwasyon, lagi pa ring may respeto ang kanyang boses, palaging handang sundin si Junnie.

Hatid-sundo ni Junnie si Kenneth araw-araw, parang walang ibang negosyo ang lalaki kundi siya. Ang talyer at motor parts na negosyo ni Junnie ay parang pansamantala lamang sa ilalim ng anino ng kanilang kakaibang pagsasama. Ang big bike ni Junnie ay palaging malinis, makintab, at lalaking-lalaki ang porma, bagay na bagay sa kanyang maskuladong itsura.

Pagdating sa apartment ni Andres, silang dalawa na lang ang bumabalik para kumuha ng gabit na kailangan ng mag ama. Si Andres ay abala sa pag-aalaga kay Christian sa ospital. Parang sila na ang nagmamay-ari ng bahay, bawat kwarto ay kanila ding nasakop, ang kanilang mga anino ay parang naging bahagi na ng mga dingding. Nariyan pa sa sobrang libog ni Junnie ay tinira siya nito sa sala habang nakabukas ang pinto.

Takot na takot siya na gumawa ng ingay dahil ayaw niyang maiskandalo ang kapitbahay ni Andres. Buti sana kung sa bahay niya na lang siya titirahin ay ayos pa dahil medyo malayo ang kanilang susunod na kapitbahay.

Minsan, habang si Kenneth ay nagluluto sa kusina, biglang yumakap si Junnie mula sa likod, “Anong ginagawa mo?” tanong niy.4+

“Nagluluto lang, Junnie,” sagot ni Kenneth, mahina at tila nagtatago ng emosyon. Alam niyang kahit ano pa ang sabihin niya, walang magbabago sa kanilang sitwasyon. “Sino ang kausap mo sa telepono? Naririnig kita na may kausap na iba. Sino yun?”

“Si Sam lang po…” sagot ni Kenneth, nag-aalangan at pilit na ngumingiti.

Biglang sininghot ni Junnie ang leeg ni Kenneth, para bang isang rosas na kanyang inaamoy at pinapahalagahan. Ramdam ni Kenneth ang mainit na hininga ni Junnie sa kanyang balat, at napapitlag siya sa kiliti at kakaibang sensasyon na dulot nito.

“J-Junnie, kakaligo ko lang po at kakatapos lang natin,” ani Kenneth, pilit na iniiwas ang leeg ngunit hindi makatakas sa matipunong braso ng lalaki. Nararamdaman niya ang matigas na alaga ni Junnie na tumatama sa kanyang likod, muling nagpapahiwatig ng pagnanasa.

Ang kanyang mga labi ay naglakbay mula sa leeg ni Kenneth patungo sa balika ntot, ang bawat halik ay nag-iiwan ng marka ng pag-aari. “Junnie, pwede ba mamaya na lang ulit? Kailangan kong tapusin ‘to,” pakiusap ni Kenneth, ang boses ay magalang at puno ng pag-unawa. Sinubukan niyang ilayo ng bahagya ang kanyang katawan ngunit lalo lang humigpit ang yakap ni Junnie.

“Hindi mo ba ako gusto?” tanong ni Junnie, may bahid ng lungkot at pagseselos. “Sabihin mo sa akin, Kenneth. Ako lang ba ang gusto mo?” panunudyo ng lalaki. Lagi nitong tinatanong ang ganuong uri, tila ba sinusubukan si Kenneth na magkamali.

“Ikaw lang, Junnie. Pero please, kailangan ko lang tapusin ito,” ani Kenneth, sinubukan niyang ngumiti at hagkan ang pisngi ni Junnie. “Pagkatapos nito, magpapahinga tayo. Paborito mo itong adobo, di ba? Para sa’yo ‘to at para kay Andres”

Napabuntong-hininga si Junnie, ngunit naglabas ng maliit na ngiti. “Sige na nga,” sagot niya, hinigpitan pa ang yakap bago bumitaw. “Pero pagkatapos nito, akin ka ulit, Kenneth.”

“Opo, Junnie. Sa’yo lang ako,” tugon ni Kenneth, magalang at puno ng pag-asa. Sa kanyang puso, naramdaman niya ang isang maliit na tagumpay, kahit pansamantala lamang, sa kanyang pagpapakalma kay Junnie. Patuloy siya sa pagluluto, umaasang matapos na ang araw na ito nang walang gulo, habang si Junnie ay tahimik na nanonood sa kanya, ang mga mata ay nag-aapoy pa rin ng pagmamahal at pagnanasa.

“Alam mo, gusto ko kapag handang-handa ka lagi,” bulong ni Junnie habang hinahaplos ang tiyan ni Kenneth. “Mahal kita, Kenneth.”

Napangiti ng bahagya si Kenneth, ngunit hindi niya maiwasan ang kumirot sa puso. “Oo, alam ko,” sagot niya, ngunit sa loob-loob niya, nagtatago ang mga katanungan at takot na hindi niya kayang bigkasin.

“Huwag ka nang tumingin sa iba, ako lang ang kailangan mo,” dagdag ni Junnie, ang boses ay nagiging seryoso at matalim.

“Opo, Junnie. Sa’yo lang ako,” tugon ni Kenneth, magalang at mapagkumbaba. Sa bawat salita at kilos, ipinapakita niyang handa siyang ipaubaya ang sarili kay Junnie, kahit na alam niyang may mga bahagi ng kanyang sarili na hindi na niya makukuha pabalik.

Sa bawat araw na lumilipas, lalong nahuhulog si Junnie kay Kenneth. Ang bawat ngiti, ang bawat haplos, ang bawat paglingap ni Kenneth ay parang lason na lalo pang nagpapalalim ng pagkabaliw ni Junnie sa kanya. Sa kabila ng lahat, patuloy ang kanilang pagsasama, tila walang katapusan, habang si Kenneth ay patuloy na sumusunod, isang malalim na bugso ng emosyon ang nagkukubli sa ilalim ng kanyang mga mata.

Lumipas pa ang ilang araw at gumaling na si Christian sa sakit. Si Andres, na hindi magkamayaw sa tuwa, ay pagod na pagod na rin sa ilang linggong pagbabantay sa anak. Isang gabi, habang tahimik na kumakain ng hapunan ang mag-ama, biglang bumukas ang pinto at pumasok si Junnie, para bang siya na ang may-ari ng bahay. Nagulat si Andres ngunit hindi na nagpahalata, sanay na sa ganitong eksena.

“Kamusta na kayo dito?” tanong ni Junnie habang umuupo sa sofa, walang pakialam sa paligid. Tumango siya kay Andres na tila ba siya pa rin ang nagdidikta ng mga nangyayari sa bahay.

“Pagod, pero masaya kasi magaling na si Christian,” sagot ni Andres, ngiti sa labi ngunit bakas sa mukha ang pagod. “Ikaw, Junnie, kamusta?”

“Ayos naman,” sagot ni Junnie, hindi alintana ang tanong. “Asan si Kenneth?”

Saktong lumabas si Kenneth mula sa banyo. Naglaway ang dalawang adan sa isang masarap na putaheng dumaan.

Kinagabihan, sa isang madilim at tahimik na silid, maalab na nag-isa ang katawan nina Kenneth at Andres. Bagamat labag sa loob ni Kenneth na pagbibigyan si Andres gawa ng pagod, naawa siya sa lalaki dahil alam niyang tigang na tigang ito.

Si Kenneth ang kumikilos, ang bawat galaw ay puno ng tiyaga at sakripisyo. Naramdaman niya ang init ng katawan ni Andres habang magkalapit sila, ngunit sa kabila ng lahat ng ito, tanging guilt, awa, at pag-unawa ang nararamdaman ni Kenneth para sa kasama.

Sa bawat posisyon na kanilang ginagawa, si Kenneth ang nagbibigay ng lahat ng pagsusumikap. Panaka-naka lamang ang galaw ni Andres. Sa bawat indayog, bawat haplos, si Kenneth ang nagdadala ng bigat ng kanilang pagsasama. Hindi niya maiwasang makaramdam ng kaunting kirot, ngunit tiniis niya ito alang-alang sa pag-unawa at awa sa kanyang kasama. Ang bawat sandali ay nagtatapos sa isang mahigpit na yakap, na para bang iyon na ang huling beses na magagawa nila ito.

Si Andres ay tila nahulog sa malalim na pagtulog, samantalang si Kenneth ay nananatiling gising, nag-iisip at nagbubulay-bulay sa mga pangyayari. Alam niyang hindi madali ang kanilang sitwasyon, ngunit sa gabing iyon, tiniis niya ang lahat upang magbigay aliw at ginhawa sa isang taong labis na nangangailangan.

Habang dilat na dilat naman ang mga mata ni Junnie habang nakaupo siya sa sala. Ang kanyang tingin ay matalim at nanlilisik, parang isang hayop na nag-aabang ng tamang pagkakataon upang sumalakay. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakasara, pinipigil ang pag-alpas ng kanyang galit. Sa ilalim ng mga kuko niya, naroon ang mga bakas ng sariling balat, tanda ng matinding pagpipigil.

Ang ilaw mula sa tabi ng sofa ay nagbubuga ng mahinang liwanag, nagbibigay ng anino sa mga sulok ng silid. Ang bawat anino ay tila nagiging buhay, gumagalaw sa ritmo ng mabigat na paghinga ni Junnie. Ang kanyang panga ay nakakuyom, mga ugat sa kanyang leeg ay namumutok sa galit

Isang matalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Junnie bago madiing hinawakan ang cellphone na naglalaman ng isang video na maaaring tumapos kay Kenneth at sumira sa maliwanag nitong kinabukasan.

Walang pakundangan siyang umakyat sa itaas at malakas na binuksan ang pinto. Bumungad sa kanya ang natutulog na si Andres, nakabukaka, walang saplot, nakalabas ang mabuhok na ari at si Kenneth na nakatulala, biglang napaupo nang makita si Junnie.

Nagmamadali at puno ng determinasyon, binaba ni Junnie ang short sa pagitan ng kanyang hita. Tinitigan niya si Kenneth, hinihintay ang reaksyon ng binata.

Nakapagtatakang hindi makatingin nang diretso si Kenneth. Halatang natataranta, tumingin siya kay Junnie na parang batang naipit sa isang sitwasyong walang takas. “Puwede ba… puwede ba bukas na lang po?” Mahina at halos pabulong ang tanong ni Kenneth, umaasa sa kahit katiting na awa.

Ngunit hindi nagbago ang ekspresyon ni Junnie. Wala siyang balak magbigay ng palugit. Sa isang iglap, tinapat ni Junnie ang telepono sa mukha ni Kenneth. “Isang pindot ko lang ng ‘send,’ tapos ka. Sigurado akong wala ka nang kinabukasan.”

Naging tahimik ang paligid, ang tanging naririnig ay ang mabilis na tibok ng puso ni Kenneth. Nakayuko siyang huminga nang malalim bago mag-angat ng tingin kay Junnie, nagmamakaawa.

“Sa babaa na lang tayo, please…” mahinang pagmamakaawa niya.

“Luhod.” Isang malalim na hininga ang pinakawalan ni Kenneth bago lumuhod sa harapan ni Junnie, alam ang laman ng video at ang magiging epekto nito sa kanyang buhay. Walang magawa si Kenneth kundi sundin ang nais ni Junnie. Sa bawat galaw niya, ramdam niya ang bigat ng kanyang sitwasyon. Ang malamlam na ilaw sa silid ay tila nagpapalala sa tensyon sa pagitan nila.

“Gagawin ko. Huwag mo lang ipakita ang video,” pakiusap ni Kenneth, halatang nanginginig ang boses habang hinahaplos ang kahindigan nito sa loob ng brief sinusubukang amuhin ang tigre sa loob nito.

Nakapikit si Kenneth nang magsimulang gumalaw, habang si Junnie naman ay nakatingin, sinusuri ang bawat kilos ng binata. Sa bawat sandali, tumitindi ang alitan sa kanilang dalawa, bawat isa ay may kani-kaniyang layunin at pangarap na maaaring maglaho dahil sa isang maling hakbang.

Tinira niya ang butas ni Kenneth sa mismong kuwarto kahit na anduon pa ang tamod ni Andres. Wala siyang pakialam basta alam niyang sa kanya si Kenneth, sa kanya at sa kanya ang bagsak nito. Pinunlaan niya si Kenneth ng kanyang masaganang katas at pinalinis niya pa ang kanyang kadakilaan gamit ang bibig nito, na nababalutan ng malalapot at malagkit na pinaghalong katas bago niya hinatak ito sa banyo at paulit ulit na minarkahan ang kalooban nito.

Habang lumalapit ang gabi sa pagwawakas, unti-unting nauunawaan ni Kenneth na wala siyang ibang magagawa kundi harapin ang kanyang kapalaran, habang si Junnie naman ay nakangiti, alam na hawak niya ang kapangyarihan sa sitwasyong iyon.

Dalawang lalaki ang kanyang piangsisilbihan sa umaga at gabi, si Andres na kanyang kumpare na nalulugmok sa kalungkutan at si Junnie na tumulong kay Andes na makaalis sa disgrasiya. Pinapahiram nga ni Junnie si Kenneth kay Andres pero alam ni Junnie na hindi magtatagal ay mapapasakanya rin si Kenneth ng buong buo.

Matagal niya ng minamanmanan si Kenneth simula ng bumalik ito sa isla kaya nuong nagkaroon siya ng pagkakataon kay Kenneth ay talaga namang inatake niya ito at walang sinayang pa na oras at panahon.

Umaga, sa trabaho ni Kenneth. Hinatid siya ni Junnie nasa parking lot sila ng hotel. Madilim dito at narito naka parada ang sasakyan ng mga empleyado kaya walang makakakita sa kanila ni Junnie. Dinampian ng halik ni Junnie ang noo ni Kenneth.

“Aalis ako, baby.. Mga ilang linggo mawawala si Daddy.” Kaya pala halos malaspag at lumuwa ang butas niya dahil aalis pala ito. Talagang sinulit ni Junnie ang katawan ni Kenneth. “Kailangan kong asikasuhin ang mga papeles. Huwag kang gagawa ng kalokohan at huwag kang manlalaki, ah.”

Hinapit ni Junnie si Kenneth sa mahigpit na yakap bago dumukot ng pera sa kanyang wallet, binilang ang ilang bungkos ng tag-iilang libo at iniabot kay Kenneth.

“Alagaan mo ang sarili mo. Kumain ka ng tama,” bilin ni Junnie habang pinipilit ang pera sa kamay ni Kenneth. “Bilhin mo lahat ng gusto mo. Gumamit ka ng angkas para makauwi ka agad, pero huwag kang yayapos sa driver. Babasagin ko ang bungo mo.” Ang huli niyang sinabi ay may halong biro, pero may konting seryosong banta rin.

Si Kenneth ay tahimik na nakinig, pilit na binabalik ang pera kay Junnie ngunit nagtatagis ang mga mata ni Junnie, talagang ayaw niyang kinokontra.

“Isesend mo rin sa akin ang detalye ng mga masasakyan mo,” dagdag pa ni Junnie, ang tono niya’y mapilit. Marubdob pa na hinalikan ni Junnie si Kenneth bago humarurot ng alis.

Pagdating niya sa hotel, nagmamadali siyang pumasok sa staff entrance. Narinig niya ang tawag ng kanyang supervisor sa radyo, “Kenneth, pakiusap, punta ka sa opisina ni Sir Mateo. Pinapatawag ka niya.” Nagulat si Kenneth, hindi inaasahan ang tawag na ito.

Binilisan niya ang hakbang patungo sa opisina ni Mateo. Tumibok nang mabilis ang puso niya, nagtataka kung ano ang dahilan ng biglaang pagpatawag. Pagdating niya sa opisina, kumatok siya nang mahina, saka pumasok.

“Good morning po, Sir. Pinapatawag mo raw ako?” tanong ni Kenneth, ang tinig ay may halong kaba at pagka-usisa.

“Kenneth, maupo ka,” sabi ni Mateo, ang boses ay matamlay ngunit matigas.

Umupo si Kenneth, ramdam ang pag-aalala. “Sir, ano po bang nangyari?”

Huminga ng malalim si Mateo bago nagsalita. “Kenneth, you’re fired.”

Itutuloy…

1. DISCLAIMER
2. FORESHADOWING
3. KABANATA 1
4. KABANATA 2
5. KABANATA 3
6. KABANATA 4
7. KABANATA 5
8. KABANATA 6
9. KABANATA 7
10. KABANATA 8
11. KABANATA 9
12. KABANATA 10