TEASER

Living at the top of the hill where everything seems away like the blazing sun in La Carlota, Terra Charlotta Ciervo aims to have a better future. Not only for her but also for the kids in Sitio Verde. The hatred from other people outside her refuge would never be the reason to stop her ambition.

However, the chances to achieve something high is difficult because she doesn’t have much resources to depend on. Despite of her daily struggles, she’s still lucky to find another inspiration to keep moving forward. Stealing glances at Grego Almendarez is enough for her. He was like a mesmerizing sun that’s impossible to reach.

Charlotta knows that she could only dream of him. She couldn’t touch him. But she’s fine with that. She will just admire him from afar… without knowing that her fate has other plans for her.

---

REMINDER: Be aware of the grammatical error and poor delivery of sentences, dialogues, and so on that you will encounter while reading. The author is always trying her best to improve until she gets better. I did not proofread this story. This is raw and has a lot of flaws. If you can’t afford reading a story that is not perfectly written, this is not for you. Thank you for dropping by. I appreciate your time.

— MISSGRAINNE

PROLOGUE

PROLOGUE

MADILIM na abo ang kulay ng langit sa araw na iyon. Ang paligid ay nanatiling luntian sa kabila ng bagsik ng panahon. Umaagos pababa ang putik dahil sa biglang pagbuhos ng ulan. The brown mud has became reddish. They were like an endless blood in the middle of storm.

Mula sa baitang na gawa sa kahoy sa harap ng pintuan ng munting bahay, pumangalumbaba si Charlotta habang pinapanood ang pag tangis ng langit.

Hindi na naman siya nakapasok sa escuelahan dahil sa panahon. Kung hindi lang sobrang lakas ng ulan, susugod pa rin siya kahit pa alam niyang puro putik na siya pagkadating doon.

Inaabot siya ng humigit kumulang isang oras sa paglalakad araw-araw mula sa Sitio Verde pababa sa kapatagan. Depende sa kanyang bilis. Mula sa patag, sasakay naman siya ng tricycle papunta sa escuelahan. Kapag kapos sa pamasahe, nilalakad niya na lang ang patungo sa La Carlota Escuela ng halos kuwarenta minutos para lang makapasok.

“Pasensya na, apo. Nasira na ang payong at kapote natin. Hindi ka tuloy nakapasok ngayon.”

Ang lola Salma niya lang ang kasama niya sa maliit na bahay na iyon. Inabandona na siya ng kanyang ina at sumama sa ibang lalaki. Hindi niya alam kung sino ang ama niya. Ang sabi ng lola Salma niya ay foreigner daw. Nabuntis ang ina at iniwan kalaunan.

Charlotta wasn’t surprise when her grandmother told her about her father. Halata naman sa itsura niya na may dugong banyaga.

Ang kutis niya ay ibang iba sa kulay ng mga tao sa kanilang sitio o kahit pa sa normal na kulay ng mga taong nakatira sa La Carlota. She’s almost paper white. Her hair is light caramel. They are like a curly vines hanging on her head.

Girls on their school always accused her that she was putting a mascara on her naturally curled eyelashes to make them thick and long. Samantalang wala siyang pambili niyon. Kapos sila sa pera at walang panahon bumili ng kahit na anong kolorete sa mukha o katawan.

“Sigurado ka? Bakit ang ganda ng pilik mata mo?” akusa sa kanya ni Jayda isang araw sa loob ng classroom nila.

Nakapameywang ito sa harap niya kasama ang dalawang kaibigan. Si Charlotta naman ay tahimik na nakaupo sa silya. Naghihintay sa susunod na teacher nila.

“Wala akong pambili ng gano’n-”

“Sabagay, dukha lang kayo. Nakatira ka pa sa bundok. Dapat hindi ka na nag aral dito e.”

Simula nang mag umpisa siyang mag aral, hindi nawawala ang mga taong katulad ng mga kaklase niya. Mapangmaliit, mapanghusga at masasama. Para bang hindi sila tao kung laitin ng mga ito.

Maaaring nakatira sila sa bundok, malayo sa sibilisasyon, pero nakakalapag naman ang mga taga sitio sa sentro kung nasaan ang mga ospital, paaralan, pamilihan, simbahan, at iba pang kailangan ng mga tao.

Sadyang mahirap lang ang buhay doon kumpara sa urban area. Some of the people in Sitio Verde were living like how old people lived. They are outdated, but they don’t really care. They are used to live like their ancestors.

Nahuhuli sila sa mga bagong teknolohiya. Pagdating naman sa usaping kalusugan, minsan lang sa isang buwan nagpupunta ang mga doktor o nurse. Kaya kapag may nagkakasakit sa sitio, hindi agad nabibigyan ng lunas kung hindi pa bababa sa sentro.

Kaya naman naging pangarap niya ang maging doktor balang araw. Ngunit kaagad niyang natanto na magastos iyon. Alam niyang hindi nila kakayanin ang tuition fee at iba pang kailangan sa gano’n na kurso. Mula sa pagdodoktor, gusto niya na lang maging nurse. Makakatulong pa rin siya sa mga tao sa sitio lalo na sa mga bata.

Charlotta winced when Luella pinched her cheek.

Napahawak siya sa nasaktang pisngi.

“Akala ko may cheek tint,” Luella said as an excused for pinching her rosy cheek.

Palaging gano’n ang mga babaeng kaklase niya at ka-eskwela. Minsan ay kyuryoso sa kanya. Madalas ay nilalait siya at ang pinagmulan niya. Na hindi naman dapat.

Dahil sa mahabang paglalakad araw-araw, kaya namumula ang pisngi niya.

“Sino ang gustong sumama? Maliligo tayo sa Playa Azure sa Sabado.”

Isang kaklaseng lalaki ang nag aya. Kaagad naman na nagtaas ng kamay ang grupo ni Jayda.

Wala siyang masasabing kaibigan sa escuelahan. Ayaw din naman makipag kaibigan talaga ng mga tao sa kanya. Ayos lang. Mabubuhay naman siya ng walang kaibigan. Minsan ay nakakainggit lang dahil kapag may ganitong outing, hindi siya nakakasama.

Lumapit si Gavin sa kanya. Ang kaklase na nag-aya.

“Gusto mong sumama, Charlotta?”

Narinig niya kaagad ang hindi pag sang ayon ng mga kaklase. Ang mga bulungan. Ang disgusto. Kaya mabilis siyang umiling.

“Hindi na, Gavin.”

“Baka wala siyang pera pangbayad sa entrance?”

“O kaya pangbayad sa pamasahe niya papunta sa Playa Azure?”

“Wag mo na isama ’yan, Gavin.”

“Ganda lang naman ambag niyan sa atin.”

“Baka mawalan tayo ng gamit kapag sinama ’yan.”

Sabay sabay ang hinuha at panghuhusga ng mga kaklase niya sa rason kung bakit ayaw niyang sumama.

“Ililibre kita ng entrance fee,” si Gavin na hindi pinansin ang mga sinabi ng kaklase nila.

Charlotta shook her head again. Halata naman na ayaw siyang kasama ng mga ito. Ayaw niyang ipilit ang sarili niya.

Paano kung may mawalang pera o gamit? Baka siya pa ang mapagbintangan kahit hindi niya naman iyon gagawin.

“Susunduin kita sa patag ng motor, ano? Sama ka na, Charlotta.”

“Ako na lang ang sunduin mo, Gavin,” sabat ni Luella. “Kami ni Jayda.”

“Oo nga, Gavin. Wag mo na pilitin ’yan si Charlotta.”

Bigo na bumuntonghininga si Gavin nang umiling ulit siya. Buo agad ang desisyon niya.

“Sana next time makasama ka na.”

“Susubukan ko,” aniya kahit na walang balak talaga.

Lunch came. Imbes na sa canteen siya kumain, mas pinili niyang sa likod ng Gymnasium. Nagalit sa kanya ang nagtitinda sa canteen dahil hindi naman siya bumibili ng pagkain doon pero roon siya kumakain. Palagi siyang nagbabaon ng pang kain niya sa lunch para mas makatipid.

May mga bench naman do’n. May mga naglalakihang puno rin bilang lilim sa mga istudyante na piniling magpalipas ng oras. May mga napapatingin sa kanya at magbubulungan. Gano’n naman palagi. Nasasanay na siya.

Sa kanan niya ay may mga naghaharutan at nagtatakbuhan. Sa hindi kalayuan naman ay mga football player. Tanghaling tapat pero naglalaro pa rin ang mga ito.

Charlotta opened her lunch box. Ang lola niya ang naghahanda palagi ng pagkain niya. May kanin doon, pritong itlog, at nilagang kamoteng baging. Sa tabi niya naman ay ang bag at water tumbler.

Nakakailang subo pa lang siya nang biglang tumilapon ang kinakain dahil sa pagtama ng bola ng football.

“Hala! Sayang…” mabilis niyang dinampot ang pagkain na tumapon sa kundungan niya at ibinalik sa lunch box.

Halos kalahati ang nasayang dahil nasa lupa na ang mga ’yon. Hindi na nasalo ng paldang suot.

“Sorry,” a baritone in front of her made her swallowed.

Charlotta recognized the voice easily. The pace of the beating of her heart changed quickly. Sadyang nakakabahala ang naging reaksyon ng puso niya.

Her eyes slowly scanned his football cleats. It’s a combination of white and green. The black knee high socks hugs his legs powerfully. His white football uniform has a print of the name of their school in front of it.

“Natapon tuloy ang pagkain mo,” patuloy nito nang ekspertong nakuha ang bola gamit ang mga paa. The ball is now trapped in between his feet.

She couldn’t look at him in the eyes. She just couldn’t. It felt like it was a sin to even glance at him while he’s that close to her.

She has started to admire Gregorious Almendarez, or more known by his nickname Grego when she was on her Grade 6. Now that she’s on her Grade 9, the nervousness she’s feeling when he’s around intensified.

Dati ay masaya siya kapag nakikita ito kahit sa malayo lang. Pero habang tumatagal ay iba na ang nararamdaman niya. Kinakabahan na siya. Hindi mapakali. Nahihiya na ewan. It was hard to understand her feelings. They are mixed and unexplainable.

“Bibilhan na lang kita sa canteen-”

“Ah, h-hindi na. Hindi na,” mabilis na agap ni Charlotta.

Sinubukan niya itong tignan bilang pabuya sa sarili sa araw na iyon.

He has a deep set of ebony eyes. Thick perfect eyebrows, well define nose, and a lips that always seems smirking. His feature is quite harder than other boys in school. Iyon marahil ang dahilan kung bakit iba ang atake ng puso niya dahil alam niyang magkaiba talaga sila. Hindi lang sa pisikal na anyo at pag kilos, kundi pati ang malaking agwat sa katayuan sa buhay.

He’s also responsible, polite and a true gentleman. Tatlong pag-uugali na mahirap hanapin sa isang lalaki sa bagong henerasyon.

She heard that he’s already helping his father to manage their sugarcane business even if he’s still studying. Kaya sino ang hindi hahanga sa gano’n klaseng lalaki? Grego is really admirable.

He’s popular not only on their school, but also in town. Dahil bukod sa athletic ito, may maayos na grado, ay mayaman din ang pamilyang pinagmulan. They own the largest azucarera in La Carlota together with del Grazias.

Marami ang nagkakagusto kay Grego. Nasaksihan niya na rin ang pagpapalit palit ng girlfriend nito sa nakalipas na mga taon. He’s not a playboy though. She’s sure of that. Hindi rin kailanman nabalita na nanloko o nagpa-iyak ng babae. Marami lang talaga ang nagkakagusto rito at normal lang ang pumasok sa relasyon.

At tulad noon, masaya siya kapag nalalaman na may kasintahan ang isang Grego Almendarez. Na masaya ito. Pero nag-iiba talaga ang damdamin niya sa paglipas ng panahon. Napansin niya ’yon.

Ayaw niyang pangalanan pa ang nararamdaman dahil natatakot na pati siya ay hindi iyon matanggap.

“Grego! Tara na!” palapit ang isang player sa kanila.

Grego playfully kicked the ball towards his teammate and chuckled. “I will be back after lunch.”

Nakita niya ang pag sulyap sa kanya ng player. At nang sumipol ito na tila ba nang aasar sa kung kanino, uminit ang pisngi niya.

“Ano? Si Charlotta naman ang popormahan mo?” biro nito nang nakangisi.

Mabilis siyang umiling sa player na hindi niya matandaan ang pangalan. Nahihiya siya na gano’n ang tingin nito sa kanila ni Grego.

“Wag ka maniniwala diyan. Babaero ’yan,” bilin nito sa kanya sabay kindat.

Nang ibalik niya ang tingin kay Grego, naabutan niyang umawang ang labi nito sabay nag iwas ng tingin sa kanya. Mariin na kinagat ang labi. Hindi niya alam kung naiinis o nagagalit sa sarili.

Dahan-dahan na isinarado ni Charlotta ang lunch box. Nanghihinayang siya sa pagkain na nasayang.

“Gusto mo bang dito ipagpatuloy ang pag kain? O sa canteen na lang?”

Pinilit niyang ngumiti sa kabila ng kaba sa dibdib. Ayaw niyang makaabala pa. Hindi siya sanay na kinakausap siya ng mga istudyante. Lalo at si Grego pa iyon. Napapatingin na sa gawi nila ang mga naroon. Baka maging paksa na naman siya ng usapan.

“Hindi ako kumakain sa canteen.”

“Bakit hindi?” His thick brows creased.

“M-Mas gusto ko dito.”

Bukod sa walang nanggagambala sa kanya roon, hindi rin nga kasi siya puwede sa canteen kung hindi naman siya bibili.

Nakatitig sa kanya si Grego na para bang hindi kumbinsido sa dahilan niya. Ang matinding pintig ng puso niya ay hindi nagpapaawat.

“Mapresko kasi dito at tahimik,” dagdag niya pa para maniwala ito. “Totoo…”

He leered as if he’s still not convinced. There’s some visible sweats from his forehead down to his jaw and neck. Ang buhok ay medyo basa rin ng pawis dahil sa paglalaro ng football kanina.

“Hintayin mo ako rito. Magpapalit lang ako.”

Magsasalita pa sana siya bilang pagtanggi pero tinalikuran na siya ni Grego.

Ngumuso si Charlotta. Ano? Maghihintay talaga siya ro’n? Buti na lang at alas dos pa ang pasok niya. May isang oras pa siya para magmunimuni.

Kinuha niya ang notebook at lapis sa bag nang mapag desisyunan gumuhit. Ilang minuto na ang lumipas pero hindi pa rin dumarating si Grego. Baka naman pinaasa lang siya?

“Akala niya siguro makikipag mabutihan kanya,” bulungan ng mga istudyante ang pumukaw sa tahimik niyang pag guhit ng isang magandang gown.

Nilingon niya ang mga ito. Hindi sigurado kung siya ba ang pinag-uusapan. Sa daming pangyayari at halos araw-araw siyang minamata ng mga ka-escuela, baka kahit hindi siya ang topic, nag a-assume siya na siya.

Siguro’y hindi na nakayanan ng dalawang babaeng Grade 10 ay lumapit sa bench na inuupuan niya.

“Bakit kinakausap mo pa si Grego? Hindi ka ba nahihiya?” pagalit nito sa kanya.

Sanay na sanay na siya sa mga babaeng nang aaway sa iba’t ibang dahilan. Kaya mas minabuti niyang huwag magsalita.

“Baka naman ginayuma mo ’yon? Nagpatulong ka sa lola mong mangkukulam para makuha ang loob niya?” akusa ng isa sa kanya.

“Hindi mangkukulam ang lola ko-”

“At sa tingin mo tanga kami para maniwala sa sinasabi mo, Charlotta?! Huh?!”

Nagtawanan ang dalawa. Sinigurado na maririnig niya ang pang iinsulto sa bawat halakhak.

“Salot lang kayo dito sa La Carlota e. Dapat hindi na kayo bumababa sa sentro. Doon na lang kayo sa Sitio Verde!”

Despite their insults and accusations towards the people in Sitio Verde, Charlotta tried her best to ignore the girls. Kung papatol siya, useless din dahil hindi naman siya hahayaan na manalo. They will never believe on her. So what’s the use of wasting her time and energy?

“Binabalaan na kita, Charlotta, hindi ikaw ang tipo ni Grego. Masasaktan ka lang sa huli.”

“Salamat sa babala,” wala sa sarili niyang sinabi.

“Hindi mo ba nakikita ang agwat ng estado ninyo sa buhay? Ang malaking pagkakaiba ninyo? Dapat ay ikaw na mismo ang umiiwas sa kanya. Nakakahiya ka!”

“Hindi ako ang lumapit sa kanya.”

Napalunok siya nang maramdaman ang kirot sa puso. Alam niya ang pagkakaiba nila ni Grego. Masyado itong mataas para abutin niya. O kahit pangarapin man lang. Pero bakit nasasaktan pa rin siya? Samantalang alam niya naman simula pa lang na hindi talaga puwede. Kahit kaunting tiyansa ay wala.

“At kung lumapit siya, ikaw na ang lumayo!”

“Andiyan na siya. Tara na,” mahinang sambit ng isa at hinila na ang kasama nito.

Napairap na lang si Charlotta. Ramdam niya kaagad ang papalapit na prensensya ni Grego.

“Inaway ka na naman?” bungad nito sa kanya.

When she finally looked up on him from her notebook, she caught him eyeing the girls.

“Hindi naman. May tinanong lang sila,” she bites her tongue for lying.

“I hope so…”

Ngumiti siya kahit na tila kay lungkot ng dibdib.

Staring at Grego Armendarez and realized how their worlds are very different, made her feel sad for her heart.

“Lunch mo,” he said casually and handed her a paper bag. “Tanggapin mo. Masasayang ito.”

Sa totoo lang ay wala siyang balak tanggapin iyon. Kaya lang ay mukhang alam nito kung gaano sa kanya kahalaga ang pagkain na masasayang at nagawa pa nitong sabihin ’yon. Hindi niya na tuloy matanggihan ang munting pagkain.

“Sana hindi ka na bumili,” nahihiyang sambit niya.

“Kainin mo ’yan ha?” anito at nagtatangka ng umalis.

Kaagad siyang tumango-tango. Aalis na agad ito? Hinatid lang talaga ang pagkain? At bakit ba dismayado siya? Dapat ay masaya siya dahil binigyan siya ng pagkain ni Grego. Masyado na siyang mapaghangad. Hindi iyon maganda.

“Sige! Salamat.”

Ilang sandali pa siyang tinitigan ni Grego. She smiled at him to convince him that she’s really gonna eat the foods he bought for her so he doesn’t need to worry.

Kaya lang ay napawi ang maganda niyang ngiti nang suplado itong nag iwas ng tingin. Bago tuluyang tumalima. Hindi na siya nilingon pa.

Bagsak ang balikat na tinignan ni Charlotta ang paper bag. Mukhang hindi iyon galing sa canteen. Sa labas pa yata binili.

Galit ba si Grego? O baka masyado lang siyang naging palangiti? Baka iniisip nito ay gusto niyang makipag kaibigan? Baka hindi na ulit siya kausapin? O lapitan man lang?

“May kaunting ipon po ako galing sa pagtatrabaho sa Azucarera, la. Bibili po ako ng payong at kapote sa sentro kapag tumila na ang ulan,” aniya habang pinagmamasdan pa rin ang makakapal na mga patak ng ulan sa labas.

Tuwing Sabado at Linggo ay nagtatrabaho siya sa Azucarera. Nagkita naman sila kahapon ni Grego, pero nalulungkot parin siya na hindi sila magkikita ngayong araw dahil sa hindi magandang panahon.

Charlotta closed her eyes and wished for the sun to come out. So that she will see him again.

1 ~ AZUCARERA

CHAPTER

ONE

GAMIT ang chalk, isinulat ni Charlotta sa maliit na blackboard ang mga numero. Tuwing Biyernes ng hapon ay tinuturuan niya ang mga bata sa sitio nila. Nasa sentro pa ang mga escuelahan at karamihan sa nakatira roon ay hindi afford ang mga gastusin. Kaya mas piniling huwag na lang mag aral.

Tatlong taong gulang daw siya nang dalhin ng ina sa La Carlota. Tanging pagtatanim ng mga kamote, prutas at gulay ang pangunahing pangkabuyahan ng mga tao sa Sitio Verde. Dadalhin sa sentro ang mga produkto at ibebenta sa napakaliit na halaga.

Masipag ang lola Salma niya kaya may pera kahit papano pangtustos sa gastos niya sa pag-aaral. Noong anim na taong gulang siya ay nag umpisa siyang tumulong sa pagtatanim at pagtitinda. Hanggang ngayon ay iyon parin ang bumubuhay sa kanila.

Nang magsimula siyang mag aral, doon na siya nakaisip kung paano kikita ng pera pangdagdag sa allowance niya at sa pangangailangan nilang mag lola. At ngayong nasa Grade 9 na, mas mapapadali kahit papano ang makakuha ng part time job sa sentro.

“One plus one… equals to?” Charlotta trailed off.

“Two!” the kids answered.

“Very good!” she smiled widely at them. “Oh, itong susunod naman ha. Isa isang sasagot.”

Puwede rin naman siyang kumuha ng kurso pang edukasyon pero talagang nangingibabaw ang gusto niyang maging nurse.

Natapos ang dalawang oras na pagtuturo sa mga bata. Naglaro na ang mga ito at siya naman ay bumalik sa bahay nila. Ang lola niya ay nagluluto na agad. Nasanay silang maagang kumain ng hapunan dahil walang kuryente.

Tanging gasera o kaya’y kandila lang ang liwanag nila. Sa labas naman ay minsan may bonfire na ginagawa ang mga kapitbahay bilang tanglaw. Especially if the moon was not that bright like when it’s full.

“La, gusto ko po na magtrabaho sa azucarera,” muling subok niya sa pakikipag usap.

Ayaw siyang payagan ng lola niya na mag trabaho roon dahil nag aalala na baka pagmalupitan siya ng mga tao. Gusto niyang siguraduhin dito na hindi.

“Magtatanong tanong muna ako kung maayos ba ang mga trabahador do’n.”

“Wala naman pong mangyayaring masama sa akin.”

“At paano ka makakapasok do’n? Tatanggpin ka ba? Disiseis ka pa lang.”

“May mga estudyante po silang tinatanggap bilang part time. Puwede po ako.”

“At sino nga ang magpapasok sa ’yo, Terra?”

Hindi niya masabi sabi kung sino dahil nag aalala na pagdudahan siya. But she has no choice.

“Si Grego po…”

Nahinto sa paghahain ang lola niya. Matanda na ito pero malakas pa rin. Halata na rin ang kulubot sa mukha. Ang buhok ay kulay puti sa ibabaw. Pababa ay kulay itim naman. Nakapusod sa malinis na paraan.

“Sino? ’Yong bang tagapagmana ng mga Almendarez?”

Dahan-dahan siyang tumango. Pinisil ang mga daliri na nasa ibabaw ng kandungan. Medyo kinakabahan kahit hindi naman dapat.

Grego Almendarez is only child. He’s the only heir of their sugarcane business.

“Kaibigan mo ang batang ’yon?”

Bahagya siyang ngumuso bago tumango ulit. “Opo, la.”

Her grandmother squinted her eyes. Para bang hinuhuli siya nito. Nag iwas siya ng tingin.

“Nililigawan ka?”

“Hindi, la. Hindi,” umiling iling si Charlotta.

Totoo. Hindi naman talaga nanliligaw si Grego. Sadyang mabait lang sa kanya. Naiintindihan ang sitwasyon niya kaya nag offer kung gusto niya bang mag trabaho sa azucarera.

“Sigurado ka na hindi nanliligaw sayo, Terra Charlotta?”

“Sigurado po ako! May girlfriend po ’yon.”

Nakikita niya si Grego na may kasamang babae. Magaganda at matatalino. Usap usapan na girlfriend nito. Hindi naman siya nagtatanong. Pero baka girlfriend nga.

“Maganda ka, apo. Magandang maganda. Kaya hindi ako magtataka kung may mga magkagusto man sayo. Kahit pa mayayaman sa La Carlota o karatig bayan.”

Bumuntonghininga siya. Marami man ang nang aaway sa kanya sa escuelahan pero may mga lalaki na nagpapahayag ng damdamin sa kanya. She’s not naive when it comes to boys courting her or liking her. Siguro ay dahil kahit noong nasa elementarya pa lang ay may mga kaklase na nanliligaw sa kanya.

Kaunti na lang ay mapapapayag niya na ang lola Salma.

“Tuwing Sabado at Linggo lang po ang pasok ko sa azucarera. Makakaipon po ako ng pang gastos sa escuelahan kapag nag trabaho ako ro’n. Hindi ka na po mahihirapan mag tinda sa sentro, la.”

“Paano ka makakaipon? Mamamasahe ka pa papunta sa pabrika.”

“May service po sabi ni Grego. Ihahatid ako hanggang sa gate ng sitio.”

Nanliit ang mga mata nito at umismid. “Kailan ka mag uumpisa?”

“Sa Sabado rin kapag pumayag ka po.”

Malambing siyang ngumiti. At lumapad ang ngiti nang tumango ang lola. Charlotta stood up and embraced her grandmother.

Maaga siyang pumasok sa escuelahan. Alas otso pa ang unang subject niya pero alas siete pa lang ay naroon na siya sa bench sa likod ng Gymnasium kung saan ang tila naging tagpuan nila ni Grego.

Hindi sila masyadong malapit sa isa’t isa. Tila nga hindi magkakilala kapag kasama nito ang mga kaibigan. Kaswal lang palagi ang usapan nila. Hindi niya matawag na magkaibigan sila talaga. Kahit pa gano’n, sapat na sa kanya iyon.

“Anong kiss? Kadiri ka!”

Narinig niya ang boses sa kabilang bench. Nakapatalikod sa kanya ang babae at sa harap naman nito ay lalaki na uma-amba ng halik.

“Just a morning kiss, Chantria,” the boy said to the girl.

Nanliit ang mga mata ni Charlotta.

Doon din pala tumatambay ang mga ito kapag umaga? Sabagay, wala masyadong estudyante roon. Kaya nga gusto niyang do’n manatili kapag walang klase.

“Ibi-break kita kapag pinilit mo akong halikan! Sige ka!” banta ni Chantria.

“Isang buwan na tayo pero wala pa rin torrid kiss?”

“Bakit? Magaling ka bang humalik?”

“Subukan mo para malaman mo.”

“And if I get disappointed, I will break up with you.”

“Woah…” the boy was stunned.

Nawala ang atensyon niya sa dalawa nang makita sa malayo si Grego. Suot ang uniporme na pang kolehiyo, ang bag na nakasukbit sa likod, habang nagtitipa sa cellphone.

Ah. Baka ka text nito ang girlfriend?

Hindi naman puwedeng siya dahil wala naman siyang cellphone. Tatayo na sana siya para salubungin ito at masabi na payag na ang lola niya na mag trabaho siya sa azucarera, ngunit nahinto nang salubungin ito ng magandang babae.

“Sila na pala?” si Chantria, nakatingin kung nasaan sila Grego. “Bago na naman girlfriend ni Grego ah.”

“Hayaan mo na sila. Maghalikan na tayo,” aya ng lalaki.

Tama pala ang usap-usapan. May girlfriend na pala talaga si Grego. Ngumiti siya tulad ng dati. Dapat masaya siya. Hindi siya dapat malungkot. Walang dahilan para gano’n ang maramdaman niya.

Umalis si Charlotta at nagpunta na sa classroom nila. Sa ibang araw niya na lang sasabihin kay Grego ang sagot niya tungkol sa pagtatrabaho sa azucarera.

Dumating ang teacher nila sa unang subject at nag umpisa na rin itong magturo. Nakikinig lang siya at tahimik. Kahit pa ginugulo na naman siya ng grupo ni Jayda.

“Sino ba ang muse niyo rito?” tanong ng teacher.

“Si Charlotta, Ma’am!”

Nakita niya ang pag irap ni Luella. Silang dalawa noon ang nominated sa pagiging muse. Mas marami siyang nakuhang boto dahil lahat ng lalaking kaklase ay siya ang ibinoto.

“Malapit na ang intrams. Ano ang plano niyo?”

Ang class President nila ang sumagot ng mga gagawin. Magtitinda sila sa intrams at magtatayo ng photo booth. Ni hindi niya alam na nag plano na pala ang mga ito. Hindi siya sinabihan!

“Miss Ciervo, gusto mo bang sumali sa Miss Intrams?”

Palagi siyang nakukuhang muse ng klase pero hindi siya kailanman sumali sa mga patimpalak ng escuelahan nila. At ngayong taon, gano’n pa rin ang balak niya.

“Ayaw ko po, Ma’am,” magalang na sagot niya.

“Sayang ’yon. May cash prize pa naman.”

Charlotta shifted on her seat. Cash prize? Kailangan niya ng pera!

“Talaga, Ma’am? Baka puwedeng ako na lang ang representative namin?” prisinta ni Luella.

Napatingin siya sa kaklase. Gusto niyang sumali. Baka sakaling masungkit niya ang cash prize. Sayang din ’yon.

Magsasalita pa sana si Charlotta at magsasabi na sasali siya kaya lang ay may biglang naisip.

Baka pagtawanan lang siya ng mga estudyante? Bukod pa ro’n, wala siyang damit at sapatos na gagamitin. Nakakanood siya ng mga school pageant. Lahat ng kandidata ay naka gown. Naka make-up. Maayos ang mga buhok. At suportado ng mga kaklase.

Walang susuporta sa kanya. Kaya… huwag na lang.

“Si Luella na lang Ma’am ang representative namin,” desisyon ng class President nila.

“Puwede namang dalawa ang sumali. Walang problema,” ang teacher niya na sa kanya nakatingin.

Her classmates looked at her too. As if they are waiting for her answer if she wants to join or her answer will still be a big NO.

“Sali ka na,” udyok sa kanya ng katabing si Gavin.

“Wala akong gown at sapatos,” mahinang sambit niya.

“Mayroon ang ate ko. Pahihiramin ka no’n.”

Kilala niya ang ate ni Gavin. Mabait at maganda rin. Walang duda na pahihiramin siya. Pero hindi pa siya makapag desisyon.

“Gandang ganda ’yon sayo e,” dagdag nito.

“P-Pag iisipan ko po, Ma’am,” tanging nasagot niya sa teacher na nag aabang.

Natapos ang unang subject at dumating naman ang guro nila sa pangalawa. Nang mag lunch na ay nagsi alisan ang ibang kaklase. Doon na siya nilapitan nila Luella.

“Ano? Sasali ka? Pagtatawanan ka lang do’n, Charlotta. Mapapahiya lang ang section natin!”

Niligpit niya ang notebook at nilagay sa loob ng lumang bag.

“Wag ka nang sumali. Ako na lang ang representative ng klase natin,” anito at hinawakan siya sa braso nang hindi niya sinagot. “Nakikinig ka ba?”

Charlotta pulled back her arm, making Luella’s eyes widened. Marahil ay nabigla dahil hindi naman siya pumapatol noon. At ngayon ay medyo agresibo siya.

“Lumalaban ka na? Ang tapang mo na ah!”

“Tumigil nga kayo, Luella,” saway ng tagapagtanggol niyang si Gavin. “Ano naman kung gustong sumali ni Charlotta? May karapatan siya dahil siya ang muse ng klase.”

Pati ang pagsali niya sa Miss Intrams ay big deal sa mga kaklase. Hindi na lang talaga siya sasali para manahimik ang mga ito.

“Palagi mong pinagtatanggol ang babaeng ’yan! Nagayuma ka na yata, Gavin!”

“Tumahimik ka, Luella!” si Gavin sa naiinis na tono.

“Isusumbong kita sa Kuya ko!” banta ni Luella at naiiyak na lumabas ng classroom.

Charlotta sighed. “Salamat sa pagtatanggol mo, Gavin. Pero kaya ko naman. Ayokong madamay ka.”

“Kapag hindi mo sila lalabanan, mawiwili sila sa pang aaway sa ’yo, Charlotta.”

She smiled sadly at him. Kahit papano ay may mabuti pa rin sa escuelahan na ’yon. She’s thankful for that.

Charlotta ate her lunch with Gavin. Naroon ulit siya sa tambayan niya tuwing tanghali. May mga naglalaro ng football pero hindi niya makita roon si Grego.

“Sabihan mo ako agad kapag nakapag desisyon ka nang sumali para sasabihin ko sa ate Glenda ko,” bilin ni Gavin pagkatapos nilang kumain.

“Sige…”

Gavin then stared at her. Nang tumitig siya pabalik, napansin niya ang pamumula nito bago nag iwas ng tingin. Nagkamot ng batok.

“Puwede bang sabay tayong umuwi m-mamaya?” Gavin is blushing.

“Puwede naman.” Ngumiti siya.

Masaya itong tumango tango. “Sige ha.”

Umalis ito kalaunan para puntahan ang ate nito sa college building. Aalis na rin sana siya kaya lang ay natanaw ang paglalakad ni Grego papunta sa gawi niya.

Charlotta cleared her throat. Hinahanda ang sarili sa mga sasabihin.

Sa hindi maipaliwanag na kaba ay napasuklay siya sa mahaba at alon alon na buhok gamit ang daliri. Unti unti rin bumalik ang mga hibla sa dating puwesto. Naiwan ang iilan sa magkabilang gilid ng kanyang pisngi.

When Grego sat next to her, Charlotta swallowed hard.

He moves confidently. Hindi man lang ba ito kinakabahan? Siya kasi ay abot abot na ang tahip ng puso. He used to sit next to her and she’s still not use to it. She can smell his scent.

“Uh, kumusta?” she opened a conversation.

“Mabuti,” lingon nito sa kanya ngunit hindi niya masuklian. “Ikaw?”

Nanatili sa malawak na football field ang mga mata niya. From her peripheral vision, she can see him staring at her. Tila ba naghihintay ng sulyap niya.

“Ayos lang din. May sagot na pala ako sa pagtatrabaho sa azucarera ninyo.”

Grego shifted on his seat. His elbows are resting on his knees. His legs are parted. Ramdam niya ang kaunting pagsadsad ng binti nito sa palda niya. At ang mga sapatos nila ay halos magdikit na rin dahil sa kaunting espasyo na inangkin nito nang walang kahirap hirap.

“What’s your answer then?”

Bumaling siya kay Grego at muling ibinalik ang tingin sa harap dahil mahihimatay yata siya kung gano’n ito kalapit sa kanya at titignan niya!

“P-Pumayag na si lola.”

May kung anong ginhawa sa paraan nang pag buntonghininga nito. Umayos ito ng upo, animo ginanahan bigla.

“Talaga? Kung gano’n, puwede ka nang mag umpisa sa Sabado?”

Charlotta nods her head. “Oo. Anong oras ba dapat ay nasa patag na ako?”

Grego pursed his lips. He squinted his eyes. Eventually, his lips formed into a smirk.

“Naroon na ako bago mag alas siete.”

“Ikaw?” baling niya ulit, nabigla. “Bakit ikaw?”

Nanliit ang mga mata nito na para bang may mali siyang sinabi.

“Alas otso ang pasok ng driver ng service tuwing umaga,” simpleng paliwanag nito na dapat ay maintindihan niya agad.

But the thought of her inside a car with Grego made her stomach fluttered. Baka mahimatay siya ng tuluyan dahil sa sobrang kaba!

“Sa hapon naman ay alas kwatro ang uwi nila. Kaya…” he pursed his lips again. Para itong naiirita at nangingiti rin. “Ako na lang din ang magbabalik sa ’yo sa patag para hindi na sila maabala.”

Napalunok si Charlotta. Pinilit na palalimin ang gitla sa noo. She could already imagine their weekend’s routine. Hatid sundo siya ni Grego?

“Wala ka bang ginagawa tuwing weekend?” tanong niya at baka makakaabala siya.

“Nasa azucarera ako tuwing weekend. Tumutulong ako do’n.”

Wala na siyang ibang matanong. Baka kapag tumahimik siya, aalis na si Grego.

“Ikaw na ang mamamahala ng azucarera niyo pagka graduate mo?”

“Oo.”

Ano pa ba ang itatanong niya? ’Yung magkakaroon sila ng mahabang conversation dapat.

The wind blew together with the dried leaves of acacia trees. Sinikop niya ang buhok gamit ang dalawang kamay upang hindi dalhin ng hangin.

Huli niya na naisip ang pagpigil sa pag angat ng dulo ng skirt dahil maagap na nahawakan iyon ni Grego para sa kanya. Uminit ang pisngi niya. Binitawan din nito nang nawala na ang hangin.

“Anong oras ang uwian mo?” kaswal na tanong nito.

“Alas kwatro.”

“Nandito pa ako no’n.”

“Ah…” wala siyang masabi!

Grego chuckled. “Ihahatid kita sa may patag.”

“H-Huh? Hindi na. Ayos lang-”

“Para alam ko kung saan kita eksaktong hihintayin sa Sabado.”

Nahiya siya bigla nang matanto na masyado naman siyang assuming!

“S-Sige… ikaw ang bahala.”

“Dito rin ako maghihintay mamaya.”

“Pupunta na lang ako rito pag tapos ng klase kung gano’n.”

Grego stood up. Aalis na ito. “Okay. See you later.”

“See you…” dinala ng hangin ang mahinang boses niya.

Without any more words for her but a silent stares, he walked away from her. Again. Like what he always does every time they have finished talking.

2 ~ TROUBLE

CHAPTER

TWO

CHARLOTTA couldn’t focus with their last subject. Lumilipad ang isip niya kay Grego na naghihintay sa bench sa likod ng Gymnasium.

Is he really waiting though? Baka naman kasama ang girlfriend?

Ano naman sa kanya? Ihahatid lang naman siya ni Grego sa patag para malaman kung saan ang eksaktong lugar na pagkukuhanan sa kanya sa Sabado. Walang ibang dahilan. Dapat ay tigilan niya na ang munting pag a-assume.

“Kayo na ang maghanap ng ka grupo ninyo para sa activity,” bilin ng teacher nila. “Sa susunod na Biyernes ang pasahan. Sabay sabay.”

Hindi pa tapos magsalita si Mrs. Lafuente ay nagkagulo na ang mga kaklase niya para makahanap ng ka-grupo. Kaya niya naman gumawa ng essay pero dapat ay may ka-grupo raw para mas madaling maipaliwanag kapag nag report na sila.

Like the usual, nobody from her classmates are interested for her to be part of the group. Madalas mababa ang grado niya kapag may activities dahil hindi siya napapasama sa mga grupo. O kaya ay nagpa plano ang mga kaklase pero hindi siya sinasabihan.

“Kulang pa kami ng isa!” si Jayda, sabay sulyap kay Gavin.

“Tayo na lang dalawa, Charlotta. Hayaan mo na ’yang mga ’yan.” Aya sa kanya ni Gavin.

“Sige!”

She smiled at her favorite classmate. Si Gavin lang talaga ang mabait sa kanya.

“Kulang kami ng dalawa,” ang isa pang kaklase na naghahanap ng ka grupo.

Apatan lang naman dapat. Hindi lang din magkasundo ang iba kaya watak watak.

“Sa amin na lang kayo Gavin,” aya nang naghahanap.

“Gusto mo ba sumali sa grupo nila Jester?” Gavin asked her.

Tumango agad si Charlotta. She won’t waste the opportunity to be with her other classmates. Kahit man lang sa simpleng activity na kasama ang mga ito ay magiging masaya na siya. Kahit hindi na makipag kaibigan sa kanya. A simple bonding with them is more than enough for her.

Lumapit sila ni Gavin sa grupo nila. Buo na silang apat. Tatlong lalaki at siya lang ang babae. Ayos lang sa kanya. Mas mabait sa kanya ang mga kaklaseng lalaki.

“Sa bahay na lang tayo gumawa ng activity. Ayos lang ba sa inyo?” Gavin offered.

“Tapos punta tayo sa Playa Azure pagkatapos, pre.” Aya ni Jester.

Nagtawanan ang tatlo. Nakitawa rin siya. Natutuwa na may plano kaagad ang mga ito kahit wala pa nga silang nauumpisahan.

“Gusto mong sumama, Charlotta?”

The boys in front of her are hoping for her to say Yes. Ito na yata ang pagkakataon na magkaroon siya ng mga kaibigan. Hindi man babae pero ayos na rin. At least, mayroon.

“Magpapaalam pa ako sa lola ko kung papayag.”

“Magpaalam ka na mamaya para malaman namin ang sagot bukas.”

“Okay.”

Natapos ang klase ilan pang sandali. Na-late siya ng sampung minuto dahil nag plano agad sila. Kaya naman nang natapos, kaagad niyang kinuha ang bag at tinakbo ang Gymnasium. Nakakahiya at napaghintay niya pa yata si Grego.

Hinihingal, bumagal ang lakad niya nang makita nga si Grego sa na nakaupo sa bench. When he noticed her presence, he shifted on his seat.

“Hi, pasensya na, na-late kami ng tapos.”

“Okay lang. Kadarating ko lang din dito.”

Itatanong niya sana kung saan ito galing pero umakto na itong aalis do’n. Nagsi-uwian na ang halos lahat ng estudyante pero may iilang natira pa at palakad lakad pa.

Naunang maglakad si Grego. Siya naman ay niyakap ang dalang aklat, nakayuko na sinusundan kung saan ito pupunta.

“Kanina pa ang uwian niyo ah?” narinig niya ang bati ng isa sa kaibigan ni Grego.

Isang grupo pa ng kakilala nito ang nadaanan nila. Ang iba ay pasimpleng nangantiyaw. Ang iba naman ay sumipol.

“Baka mag selos niyan si Alena,” kantiyaw ng isa.

Alena. Iyon yata ang pangalan ng bagong girlfriend ni Grego. College na rin iyon at magka edad lang siguro ang dalawa. Hindi niya pa ito nakitang nag girlfriend ng mas bata rito.

“Nililigawan mo, pre?” May biglang nagtanong.

Grego chuckled. “Hindi.”

Humigpit ang yakap ni Charlotta sa aklat. Totoo naman na hindi nanliligaw si Grego, pero bakit parang… masakit?

She followed him until they reached the parking area. Sumampa ito sa isang motorsiklo. Napaatras siya dahil hindi pa siya nakakasakay sa gano’n.

Grego handed her a helmet. Nanginig ang kamay niya. Matapang naman siya pero natatakot siya na baka mahulog siya. Lubak lubak pa naman ang dadaanan nila.

“H-Hindi pa ako nakakasakay sa ganyan, Grego…” pag amin niya. “Baka mahulog ako.”

His eyes sharpened. Nakasakay na ito kanina pero umalis at lumapit sa kanya. He sighed.

“Hindi ka mahuhulog, Charlotta,” para bang inaalo siya nito.

Wala pa naman ’yung parang box na nakalagay sa likod na upuan. Katulad sa ibang nakikita niya sa mga motorsiklo. Kung mayroon gano’n, hindi siya masyado kakabahan na mahulog dahil may masasandalan siya kahit paano.

“Isuot mo ito,” inabot ulit ni Grego ang helmet sa kanya.

Kinuha niya naman ’yon gamit ang isang kamay dahil ang isa ay yakap ang aklat. Alam niya naman kung paano isuot iyon. Nakakakita naman siya sa mga tao. Inilagay niya sa ulo kaya lang ay hindi ma-i-shoot ng maayos.

Charlotta’s heart pounded when Grego walks closer and helps her put the helmet on her head. Napalunok siya nang ito pa ang nag lock no’n.

“S-Salamat,” nautal siya dahil sa lakas ng pintig ng puso!

He walks back to his motorcycle. Sumakay ito ro’n at umusog ng bahagya sa harap para my tamang espasyo siya sa likod.

“Ipatong mo muna ang paa mo rito,” he pointed where to put her foot first.

Kung gagawin niya na i-angat ang paa para maka angkas, kailangan niya ng mahahawakan para hindi matumba.

Napatingin siya sa braso ni Grego. Ang kamay ay nasa magkabilang handle bars. There are some visible veins on his forearms that matted with thin hair. The color of his skin is golden tan. Almost burned because of the blazing sunlight. For her, his skin color is very appealing. Attractive.

Gusto niyang hawakan si Grego sa braso bilang suporta. Kaya lang ay nangangamba siya na baka bawal iyon.

“Humawak ka sa akin,” he jerked his shoulder telling her to hold on that area.

Para mapabilis sila, humawak siya sa balikat nito at sumampa na sa motor. Iyon ang unang beses na mahawakan niya ito at sobrang saya niya!

Para bang nahawakan niya na rin ang hindi maabot abot na araw.

Hindi niya akalain na ang simpleng pangarap ay magkakatotoo. Naging masaya siya nang mapansin siya ni Grego at kinausap. Ngunit nang mahawakan niya ito, ibang kasiyahan ang namutawi sa kanyang puso. It is something that matters to her. Imposible, pero pwede pala.

Pinaandar nito ang motor at napatili siya. Kumapit siya sa balikat ni Grego nang mahigpit. Ang aklat ay nasa pagitan nila nakalapag.

“The proper way to hold me is…” he held her hand and wrapped around his waist. “Like this, Charlotta.”

Uminit ang pisngi niya nang iyakap din nito sa bewang ang isa niya pang kamay. It looked like she’s hugging him!

“Ano na ’yan, Grego? Kayo na ni Charlotta?” tukso ng guwardiya nang dumaan sila sa gate.

“Naku. Hindi po, Manong,” siya ang sumagot, hiyang hiya.

Marami pang estudyante ang nakakita na angkas siya ni Grego. Mas dumoble ang hiya niya at ayaw na magpakita pa kaya mariin siyang pumikit at halos isubsob ang mukha sa malapad na likod nito.

“Saan banda rito?” maya-maya ay untag nito sa kanya.

Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata. Buong byahe yata siyang nakapikit dahil kabadong kabado. Hindi dahil mahuhulog siya, kundi dahil para talaga siyang nakayakap.

“Sa unahan pa,” itinuro niya ang malaking puno ng acacia. “Doon kami dumadaan.”

Dalawang puno ng matandang acacia ang nag silbing entrada papunta sa sitio. Mula doon ay maglalakad siya ng humigit kumulang isang oras papunta sa bahay nila sa tuktok.

“Dito na lang,” aniya nang makatapat sa sira sirang kahoy na nag silbing gate na may naka ukit na Sitio Verde at arrow papasok sa gubat.

Huminto ang motorsiklo at kahit hindi sanay ay bumaba siya kaagad. Kaya lang ay napakapit ulit sa braso ni Grego nang muntik na mahulog dahil sumabit ang isang paa sa upuan.

He quickly held her wrist to stop her from losing her balance. That made her heart raced.

Huminga ng malalim si Charlotta. Paano kung motorsiklo ang ipapangsundo at hatid sa kanya? Ibig sabihin ba ay parang yayakapin niya ulit si Grego para hindi siya mahulog?

“Ilang minuto pa ang lalakarin mo papunta sa sitio?” he sounds casual but she can see the curiosity.

Nilingon niya ang ilang kabahayan sa bundok na medyo tanaw. Mga bahay na nasa bungad lang. Ang sa kanila kasi ay nasa likod pa na bahagi. Natatabunan na ng mga puno.

“Forty minutes to one hour. Depende sa paglalakad ko.”

“Hindi ba kasya ang motorsiklo?”

“Hindi. Delikado ang daan. Makipot at pataas. Mahihirapan ang anomang sasakyan na umahon.”

Grego sighed. Then he nodded slowly. “Okay. Mag ingat ka.”

“Ikaw din!” mabilis na sambit niya.

Nakita niya ang pag angat ng sulok ng labi nito.

“Salamat sa paghatid. Naka libre ako ng pamasahe sa tricycle,” bumungisngis siya.

Niyakap niya ang aklat nang makita na umusli ang labi nito, para bang pinipigil ang ngiti. Sa gano’n anggulo, mas nadepina ang tangos ng ilong nito. Pati na rin ang makapal na pilik mata.

He’s one of the beauties in La Carlota. Isa sa taong masarap pag masdan. Kahit pa sa malayo. Kahit patago. Hindi nakakasawa.

Charlotta blinked to stop herself from looking stupid in front of Grego Almendarez. Harap harap niya itong pinagmamasdan. Nakakahiya talaga siya!

“Aalis na ako,” paalam nito sa kanya.

“Bye! Ingat!” Kumaway siya habang nakangiti.

Hinintay niyang mawala sa paningin niya si Grego bago pumasok sa gubat. Dumidilim na at kailangan niyang bilisan ang paglalakad para makarating agad sa bundok bago tuluyang kainin ng dilim ang paligid.

Sa sumunod na araw, hindi siya pinapansin ni Gavin. And she knew why. Nakalimutan niya na magsasabay pala sila umuwi kahapon. Sa sobrang pag iisip kay Grego, naiwan niya si Gavin!

“Sorry. Nakalimutan ko ang usapan natin.”

Nakasimangot ito. Ayaw niyang magalit ito sa kanya at layuan siya. Si Gavin na nga lang ang mabait sa kanya, mawawala pa?

“Nakita ko na sa motorsiklo ka ni Grego naka angkas. Nililigawan ka ba niya?”

Medyo nabigla si Charlotta. May ilang estudyante na nakakita pero hindi niya inisip na makikita ni Gavin o kahit sinong kaklase nila.

“Hindi siya nanliligaw. Hinatid niya lang ako sa patag.”

“Bakit ka hinatid? Ibig sabihin ay nanliligaw siya, Charlotta.”

“Hindi nga, Gavin. Hinatid niya ako para alam niya kung saan ako susunduin tuwing Sabado at Linggo.”

Kumunot ang noo nito. Walang ideya sa sinasabi niya.

Ang mga kaklase niya ay nagsisidatingan na rin. Maaga siyang pumasok para makausap si Gavin at makahingi ng pansensya sa nangyari kahapon.

“Magtatrabaho ako sa azucarera nila,” paliwanag niya. “Buti nga at pinayagan ako ni lola.”

Busangot parin ang mukha nito. Nagtampo talaga.

“Mamaya, sabay tayo. Promise!” aniya at hinanap ang mga mata nito.

Gavin heaved a sigh. Galit pa rin pero tumango naman. That made her smile.

“Totoo ba, Charlotta? Nililigawan ka ni Grego?” iyon ang bungad nang kadarating lang na si Jayda.

Hindi lingid sa kaalaman niya na marami ang nagkaka crush sa isang Grego Almendarez. Siyempre, pati ang mga kaklase niya, may crush sa gano’ng klaseng lalaki. Hindi niya pinagtakahan.

Napatingin na tuloy ang ibang kaklase sa kanila. Umupo si Charlotta sa upuan niya at naglabas ng notes.

“May nakakita sayo na angkas ka niya kahapon. Hinatid ka sa gate ng sitio?”

“Hinatid ako pero hindi nanliligaw, Jayda.”

“Buti naman! Hindi kayo bagay!”

Akala naman ng babaeng ito ay hindi niya alam ’yon? Hindi talaga sila bagay! Kaya walang dahilan para pati ang paghatid ni Grego ay gagawin rason para awayin siya o kamunhian.

Naging usap usapan hindi lang sa loob ng klase nila ang paghatid sa kanya ni Grego, maging pati sa buong escuelahan. Nakaabot pa yata sa college building!

“Girlfriend niya si Alena! Dapat hindi ka pumayag ihatid!” sinugod siya ng isang Grade 10 na die hard fan yata ni Alena. Ito rin ’yung nag banta sa kanya nung nakaraan.

Katatapos niya lang mag lunch at nagpapahangin sa lilim ng puno sa likod ng Gymnasium. Nabigla siya dahil sa pagiging agresibo ng dalawa.

“Malandi ka rin e!” halos ibato sa kanya ang librong hawak ng mga ito.

Napalunok si Charlotta at tumayo. She can bear the insults and other hurtful words, but she couldn’t stand being physically hurt just because they hated her or they didn’t like what she did.

“At saan ka pupunta?!” Hinila siya ng isa at bumaon ang matulis na kuko sa kanyang braso.

Charlotta winced. Sinubukan niyang kunin ang braso kaya lang ay mas lalo nitong diniinan ang pagkakahawak sa kanya.

“Umiiyak si ate Alena ngayon dahil nakipag break si Grego! Kasalanan mo ’yon!”

“Bitawan mo ako…” naiiyak na siya.

She’s not use when some students are being physical and violent. Natatakot siya na masaktan ng mga ito. Kabadong kabado na siya at ang mababaw na luha ay nagbabadya na.

“What are you doing?” Chantria’s voice felt like an angel who will gonna save her from evils.

Padarag siyang binitawan ng babae. “Aabangan ka namin mamaya sa gate. Humanda ka!” Banta nito sa kanya.

“She was the reason why Grego and Alena broke up, Chantria,” sumbong ng isa.

Chantria is holding an umbrella to save her skin from the afternoon sunlight. Her uniform is neat and clean. Halatang halata na mabango at palaging plantsado. Pati ang itim na sapatos ay hindi madumi at halos mangintab. Hindi katulad ng kanya na kaunti na lang ay bibigay na.

“Alena is just over acting. Hindi naman sila ni Grego,” pairap na sagot ni Chantria.

“Sila nga!”

“Marunong ka pa sa akin? Mas kilala ko si Grego kumpara sa inyo.”

Natameme ang dalawa. Batid niya na may pagka masungit at brat itong si Chantria. Maraming kaibigan pero handa rin mawalan.

“Ginayuma ng babaeng ito si Grego!” akusa ng isa.

Chantria rolled her eyes. “Come on, hanggang ngayon ba naman ay naniniwala pa rin kayo sa gayuma?”

“Mangkukulam ang lola niya!”

“Oh, kaya dapat kabahan ka sa pang aaway kay Charlotta dahil baka kulamin nga kayo ng lola niya?” Chantria smirked when the two suddenly looked like scared. Parang takot na pusa ay tumakbo palayo ang dalawang babae.

Chantria heaved a long sigh as if she’s so bored with her life. Umupo ito sa bench na inuupuan niya kanina habang pinapayungan ang sarili kahit na may lilim naman ng puno doon.

“They are so stupid for accusing you about gayuma. Hindi ba nila nakikita na sadyang maganda ka lang at pati ang isang Grego Almendarez ay nabighani?”

Chantria stared at her for a while. Tapos ay unti-unting nagsalubong ang kilay nito.

Nakatayo lang siya doon at medyo nanginginig pa dahil sa kabayolentehan na naranasan kanina lang.

“Pero totoo ba na mangkukulam ang lola mo?”

“Sabi sabi lang ng mga tao ’yon. Hindi nangkukulam ang lola ko.”

“Ano lang?” kyuryoso ito.

“Faith healer.”

Katulad ng ibang matanda sa sitio, natural ang pagiging manggagamot. Kung hindi langis ng niyog ang gamit, mga halaman naman.

“Baka doon na gumaling ang mommy ko?”

Nakita niya ang pagiging interesado ni Chantria.

“Ano ba ang sakit ng mommy mo?”

“Sa liver daw. May gamot naman pero walang kwenta.”

“Tanungin mo muna ang mommy mo kung payag ba siyang magpa albularyo.”

Chantria cocked her head on the side and pouted her lips. She’s cutely hugging the long handle of her umbrella.

“She wouldn’t believe in albularyo,” she sighed again. “Mahirap din ang daan papunta sa Sitio Verde, di ba?”

“Kung hindi kaya ng mommy mo, puwede naman bumaba ang lola Salma ko.”

Umayos ito ng upo. Para bang nakaisip na agad ng desisyon.

“Pupuntahan kita sa classroom mo kapag napapayag ko na si mommy.”

Tumango tango si Charlotta. Handang-handa na makatulong sa kung sinoman ang nangangailangan. Mapa-mayaman man o mahirap. Wala siyang pipiliin.

“Sasabihan ko rin ang lola Salma ko tungkol dito.”

“Alright,” Chantria smiled and stood up. “See you around!”

“See you.”

Charlotta is alone again. Doon niya rin napansin ang pag hapdi ng braso. Nang sipatin niya ay nakita ang kaunting dugo dahil sa bumaon na matulis na mga kuko.

She was about to clean her wounds with her handkerchief, but stopped herself and grabbed all her things when she saw Grego coming towards her.

Mabilis siyang tumakbo palayo rito. Kailangan niya itong iwasan. Kailangan niyang lumayo sa mga taong hindi maganda ang dulot sa kanya. Di bale ng tignan niya na lang ulit ito sa malayo. With that, people won’t hate her because of him. Staying away from him, is also staying away from trouble.

3 ~ INSPIRATION

CHAPTER THREE

ILANG araw niya rin iniwasan si Grego. Kung hindi niya lang iniisip na kailangan niyang mag trabaho sa azucarera sa darating na Sabado at Linggo, siguro ay patuloy niyang gagawin ang dapat.

Nadagdagan ang galit sa kanya ng mga estudyante dahil sa napalapit siya sa isa sa hinahangaang lalaki hindi lang sa escuelahan nila, kundi pati na rin sa buong La Carlota. Ang pagkakaibigan nila ni Gavin ay muntik pang nasira dahil lang do’n.

She needs to think of ways on how she will please the people around her so they won’t be too hard on her. Sinasabi niyang sanay na siya sa mga pang iinsulto, panghuhusga at pangmamaliit, pero may mga araw na napapagod din siya sa pag intindi sa mga ito.

Charlotta also stopped eating lunch at the back of the Gymnasium just to avoid Grego. Sumasabay siya kay Gavin tuwing lunch. Kapag kasama niya ito ay may tagapagtanggol siya kaagad. Malaking tulong na nakahanap siya ng mabait na kaibigan.

“Bukas ha? Ala una ay naroon na ko sa gate ng sitio,” paalala sa kanya ng ka grupo na si Jester.

“Oo. Maghihintay ako do’n.”

“Magmomotor lang ako. Ayos lang ba sa ’yo?”

Nakasakay na siya sa motor ni Grego kaya marunong na siya. Yayakap lang siya kay Jester.

“Kaya ko nang umangkas sa motor. Walang problema, Jester.”

Uwian na nila at katulad kahapon, nagsabay sila ni Gavin. Kahit salungat ang daan ay hinatid siya ng kaibigan sakay ang tricycle. Tapos ay babalik ulit sa kung saan ang daan papunta sa bahay ng mga ito.

“Sa bahay! Ala una! Okay?”

Masaya siyang tumango at kumaway kay Gavin.

Pagbaling ni Charlotta sa kahoy na gate na halos matumba na, napaatras siya sa matinding kaba nang makita na nakasandal si Grego sa gilid ng puno ng acacia, nakapamulsa.

Sinundan nito ng tanaw ang tricycle kung saan lulan si Gavin. Tapos ay ibinalik sa kanya ang mga matang nananantiya at medyo naiirita rin.

“A-Anong ginagawa mo rito?” she asked while her heart was beating harshly. Halos kapain niya ’yon para lang kumalma.

Sa lahat, ang makita si Grego sa gate ng Sitio Verde ang pinaka hindi niya inaasahan sa araw na ’yon. Naka iwas nga siya rito sa escuelahan, pero mukhang mahihirapan siya sa mga sandaling ’yon.

“You’re avoiding me,” he took a step forward, closing their distance, that made her heart pounded more.

Napaatras ulit si Charlotta. Sa lakas ng kalabog ng dibdib niya, nakakamangha na nakakaya niya pa rin tumayo nang tuwid at hindi bumibigay ang mga tuhod.

“Do we have a problem, Terra Charlotta?”

She swallowed hard. The way her name slipped on his lips could make her knees tremble. She didn’t realize how beautiful was her name not until she heard him saying those.

“Wala naman,” hindi siya makatingin ng deretso. Ang mga mata niya ay kung saan saan dumadapo.

“Wala?” he mocked. “Bakit ka umiiwas kung gano’n?”

Ngumuso siya. Halata naman talaga ang pag iwas niya. At dumayo pa talaga ito do’n para lang malaman ang rason niya?

“B-Busy lang ako sa mga activity namin.”

“Pero hindi mo kailangan tumakbo palayo sa akin.”

Humigpit ang kapit niya sa sling ng lumang bag.

Paano ba siya magpapaliwanag? Sasabihin niya ba rito ang tunay na rason ng kanyang pag iwas? O ililihim niya na lang? Wala rin naman sigurong silbi kung ipapaalam niya pa.

Charlotta tried to steal a glance at Grego, but it was just quick. She couldn’t stand staring back at him. Especially that she felt like he did not like the way she avoided him. He’s not pleased with her action.

Umihip ang panghapong hangin. Ang tunog ng mga tuyong dahon sa lupa ay tila lagaslas ng tubig tuwing tag ulan.

“Hindi mo ba gusto na nakikita tayo sa escuelahan na magkasama?” he asked in a mellow tone.

She looked at him again behind her eyelashes. Kanina pa nito hinuhuli ang mailap niyang mga mata ngunit hindi nagtatagumpay.

Alam niya ang sagot sa tanong na iyon. Gusto niya, siyempre. Sinong tanga na tatanggi kung lapitan ng isang Grego Almendarez? Marami ang gustong makipaglapit dito. Bihira lang ang nagwawagi. Kaya dapat nga ay masaya siya na binibigyan siya nito kahit kaunting atensyon lang.

But she couldn’t be happy with his attention. Dahil ang kapalit ng atensyon nito ay galit galing sa mga tao.

“Ayokong lumalapit ka sa akin kapag nasa escuelahan tayo, Grego.”

She heard him heaved a sigh. Then he cursed under his breath.

Wala ng bawian nang sinabi. Kahit pa kasalungat no’n ang talagang nais niya.

“Paano tayo mag uusap kung gano’n?” nanliit ang mga mata nito habang nag aabang ng solusyon niya sa tila munting problema nito dahil sa desisyon niya.

“Palihim?” napangiwi siya. “Uh… o kaya sa azucarera na lang tayo mag usap?”

Grego put his both hands inside his pocket. Tumingala ito at pumikit. Nang lumunok ay gumalaw ang gulung-gulungan. Malaya niya itong napagmasdan nang malapitan at dahil doon ay buo na ang araw niya.

Nang ibinalik nito ang tingin sa kanya ay sobrang bilis niyang umiwas. Animo kasalanan na titigan ito. Palaging gano’n. It always felt like staring at him that close was a sin. It felt like it was forbidden for her.

“Palihim?” tumawa ito sa marahan na paraan, naaaliw. “Bakit ayaw mong may makakita sa atin? May magagalit ba?”

She knew what was the message behind his question. Walang magagalit dito, kundi sa kanya lang.

“Sino naman ang magagalit?” inosente niyang tanong.

“I don’t know? Your suitors?”

Lumiit ang mga mata ni Charlotta. Nag isip kung sino ba ang nanliligaw sa kanya? Na basted niya na. Kaya wala na.

“I don’t have suitors now.”

“How about Gavin? Jester? Hmm?”

Namangha siya dahil kilala ni Grego ang mga kaklase niya. Mukha itong walang pakialam sa mga estudyante sa escuelahan, pero nag o-observe pala ito.

“Kaklase ko sila at ka grupo ko sa activity namin.”

“Hindi manliligaw?” he made sure.

Charlotta shook her head.

“Bakit ka hinatid?”

“Dahil gusto niya?” nagkibit siya ng balikat.

Grego’s eyes remained like as if he didn’t believe her. Sa kanya pa talaga nagduda? Samantalang ito ang maraming naging girlfriend? Napagbintangan pa nga siya na dahilan nang paghihiwalayan nito at ni Alena.

“Ikaw ba? Kayo pa ng girlfriend mo?”

Huli niya na natanto ang tanong. Babawiin niya sana ngunit nakita ang multong ngiti sa labi ni Grego.

“Wala naman akong girlfriend.”

“Si… Alena?”

The side of his lips curved up. She don’t know why it felt like he found her funny. Nagtatanong lang naman siya para may topic sila.

“What about her?”

“Uh, naging girlfriend mo?” At break na ang dalawa, di ba? Sabi nung Grade 10 student.

“Kaibigan lang.”

Now, she’s not sure if she would believe him or not. Pero bigla niyang naalala ang sinabi ni Chantria. Alena and Grego weren’t in a relationship. Mas papaniwalaan niyang hamak si Chantria kumpara sa nang away na Grade 10.

Charlotta pointed the way to the forest, behind Grego, telling him that she needs to go.

Gumilid naman ito para makadaan siya. Nilagpasan niya ito at huminto pagkatapos nang ilang hakbang para magkaharap ulit sila. Gusto niya pa sanang manatili kahit sandali, pero kailangan niya ng mag umpisang maglakad para hindi abutan ng dilim sa gubat.

“Tutuloy ka ba sa Sabado?” nauna itong nagtanong.

’Yon din sana ang sasabihin niya. Tuluy na tuloy siya. She already made a decision. Maaaring iniiwasan niya si Grego, pero sa escuelahan lang ’yon. Sa azucarera ay puwede silang mag usap. Hindi naman siguro mamasamain ng mga nagtatrabaho do’n kung sakali?

“Oo. Tuloy ang trabaho ko sa azucarera ninyo.”

Grego smiled a bit. Contented with her answer.

“Uuwi na ako,” aniya bilang paalam.

He jus nods his head. Hinatid siya nito ng tanaw papasok sa gubat.

Charlotta wasn’t able to teach the kids on Friday because she needs to go to Gavin’s house for their school activity. Babawi na lang siya sa susunod.

Alas onse ng umaga ay naglakad na siya papunta sa patag. Dala ang sling bag na may laman na gamit sa escuela. Ilang minuto lang ang hinintay niya at dumating na si Jester. He gave her a helmet.

Umangkas siya sa likod at yumakap agad ang mga braso sa bewang ni Jester. Tiwala siya na hindi mahuhulog dahil may box sa likod na nakaharang, ngunit yumakap pa rin siya para sigurado at balanse.

Nang madaanan nila ang malawak na azucarera ng mga Almendarez, nangiti siya. Bukas din ay do’n na siya magtatrabaho. Excited siya sa totoo lang.

Ilang sandali pa ay natapat na sila sa malawak at mataas na gate, saktong bumukas ’yon at lumabas ang isang pamilyar na motorsiklo. Kahit full gear at naka helmet, alam niyang si Grego ’yon.

Their eyes met despite of the distance. Bumusina ito at gano’n din ang ginawa ni Jester.

“Si Grego,” ani Jester na para bang hindi niya alam.

Lumayo na sila at nawala na sa paningin niya si Grego. Kalaunan ay dumating sila sa bahay nila Gavin. Dalawang palapag iyon at maayos kumpara sa ibang bahay na katabi.

“Nagluto si ate ng merienda natin.”

Banana cue at orange juice ang agad na hinain sa lamesa sa sala. Nagtatrabaho sa azucarera ng mga del Grazia ang magulang nila Gavin kaya wala pa do’n.

“Salamat ate Glenda,” mabining sambit niya.

“Walang anuman, Charlotta. Nga pala, nakapag desisyon ka na ba na sasali sa Miss Intrams?”

Ang tatlong lalaking kaklase ay nag uumpisa nang magsulat ng kanya kanyang essay. Samantalang siya ay nakaupo pa ro’n dahil kausap ang ate ni Gavin.

“Hindi pa. Pinag iisipan ko pa rin.”

“Ate, kasi inaaway ’yan nila Luella. Sinasabi na huwag na siyang sumali,” sumbong ni Gavin.

“Ang papangit naman ng mga kaklase natin. Dapat si Charlotta na lang talaga ang sumali para mas malaki ang chance na manalo,” walang prenong sabi ni Butchoy kaya nagtawanan ang dalawang lalaki.

Chubby si Butchoy at mahilig magpatawa. Palayaw lang nito ’yon. Medyo kilala sa escuelahan nila dahil nanununtok ito kapag may nangbubully dito.

“Oo nga, Charlotta, ikaw na lang. Tutulong kami kung kailangan,” sabay ngising aso ni Jester. “Kami ang guwardiya mo.”

“Isa pa, wag ka ngang pumapayag na inaapi ng mga estudyante. Sampalin mo agad kapag may narinig kang hindi maganda,” bilin ni Butchoy.

Ngumuso siya dahil natatawa.

“Hoy, Butchoy, tuturuan mo pang maging bayolante si Charlotta, eh!” saway ng ate Glenda.

“Basta, kapag inaway ka ng mga babae, haharang agad kami.”

“Salamat sa pagiging mabait sa akin, Gavin, Jester, Butchoy, at ate Glenda,” madamdamin niyang sinabi.

Her heart is melting at that moment. She didn’t expect to have a classmates like that. Idagdag pa ang pagiging mabuti ni Glenda. Parang ate niya na tuloy ito.

“Oh, wag kang umiyak. Bawal iyakin dito,” biro ni Butchoy at pinanusan pa ang pisngi niya gamit ang dulo ng t-shirt nito kahit wala namang luha.

Natawa siya at umiwas. “Hindi naman ako umiiyak.”

“Joke lang. Hehehe.”

They started writing their essay. Isang oras pa lang yata silang abala nang may marinig na dumating. Nagmamadali si Glenda na buksan ang gate.

“May bisita kayo?” tanong niya kay Gavin.

“Mga kaklase ni ate. May activity din sila. Pero sa likod ng bahay sila gagawa.”

A familiar group of college student entered. Kaagad silang binati. Bumati rin siya pabalik. Ang magandang ngiti ay napawi nang makita si Grego na nahuli sa pagdating. He looked like fresh from the shower. Sporting a grey v-neck shirt, dark pants and usual sneaker.

“Mga kaklase ko,” pakilala ni Glenda. “Do’n kami sa likod pupwesto.”

“Sige ate.”

“Nandito pala si Charlotta, Glenda, hindi mo naman sinabi,” puna ng isang babae. “Hello! Ang ganda mo talaga. Crush na crush ka ng kapatid ko, eh!”

Nahihiya siyang ngumiti at napayuko. Madalang siyang makarinig nang papuri galing sa mga babae. Kaya malaking bagay sa kanya ang natanggap. Girls mostly hates her. Boys likes her.

“Oo, Myla. Sabi ko nga sumali sa Miss Intrams.”

“Oh, oo nga, bakit? Ayaw mong sumali, Charlotta?”

“Ayaw niya kasi inaaway ng mga kaklase ko,” sumbong ulit ni Gavin.

“Mga kaklase naming feeling magaganda,” segunda ni Butchoy habang nagsusulat.

“Wala raw siyang susuotin na gown at sapatos,” si Jester naman.

“Iyon lang ba? Papahiramin ka namin! Sali ka! Sayang… ang ganda mo pa naman. Malaki ang chance na manalo ka.”

Tulad nang sinabi ni Charlotta kay Glenda, ang sagot niya ay pag iisipan niya pa muna. Sa susunod na buwan pa naman ’yon.

“Ano ’yang activity niyo?” si Grego na sinadyang magpa iwan.

Sa kanya nakatingin, siya dapat ang sumagot, pero naunahan siya ni Butchoy.

“Essay tungkol sa kung ano ang pipiliin. Pag ibig o pangarap?”

Because of the topic, she gets excited to know her male classmates opinion about it. Ano kaya ang pipiliin ng mga ito? Dahil siya, may napili na.

Their eyes met. She wants to say something or greet him but she couldn’t utter a words for him. Hanggang sa umalis na lang si Grego papunta sa mga kaklase sa likod ay walang namutawing salita galing sa kanya.

Nakakahinayang! Sana man lang ay binati niya!

“Puwede kayo bukas? Maligo tayo sa dagat.” Si Jester ang muling nag aya.

Nangangalahati na si Charlotta sa pagsusulat. Ganadong ganado dahil ang inspirasyon niya ay nasa malapit lang. Her face heated up at the thought of who’s her inspiration.

Sa tuwing titingin siya sa pinto sa kusina kung saan tanaw ang pabilog na lamesa sa labas, sakto naman ang puwesto ni Grego kung saan malaya silang nagkakatinginan nang palihim.

“Hala, hindi ako puwede, Jester. Magtatrabaho na ako sa azucarera.”

“Kaninong azucarera? Armendarez o del Grazia?”

“Almendarez.”

“Ah, kila Grego. E di, magkikita kayo doon?”

Of course! Nagtatrabaho rin do’n si Grego. Nabanggit sa kanya. Nakita rin nila kanina.

“Oo siguro…” malay niya ba kung saan parte si Grego bukas?

“Sino ang nagpasok sa ’yo?”

Tumingin ulit siya sa gawi ni Grego. Nakita niya itong tahimik na nakasandal sa inuupuan, pinaglalaruan ang hawak na bolpen, habang nakatanaw ulit sa kanya.

Kumalabog ang puso niya nang muling magtama ang mga mata nila. She doesn’t like the way her heart raced every time he’s around or when their eyes met. Her heart wasn’t like that before. Talagang may nagbago sa nararamdaman niya.

“Siya.”

“Sinong siya? Si Grego?”

“Oo. Siya nga.”

Nagpatuloy si Charlotta sa isinusulat para hindi na magtanong pa ang tatlo. Para rin makapag focus na sila.

Maya-maya ay tumayo si Jester at lumabas para sagutin ang isang tawag. Pagbalik ay bagsak ang balikat.

“Bakit, pre?” si Butchoy na kyuryoso.

Behind her lashes, she can see Grego coming inside the kitchen. Wala pa man ay kinakabahan agad siya. Hindi naman siguro lalapit sa kanya? O baka lumapit? Wala naman sila sa escuelahan kaya puwede silang mag usap. Di ba?

“Kailangan ni Kuya ’yung motor.”

“E di uuwi ka na niyan?”

“Oo sana. Emergency daw kasi.”

Huli niya na naisip na walang maghahatid sa kanya. Di bale, magta tricycle na lang siya. Kaya lang ay malayo. Mahal ang pamasahe!

“Sino pala ang maghahatid kay Charlotta?” nag aalala na ang tatlo.

Grego butt in. Narinig siguro ang usapan nila.

“What happened?” he asked, then poured his glass a cold water.

“Uuwi na kasi si Jester. Walang motor na maghahatid kay Charlotta.”

“Uh, magta tricycle na lang ako. Wag kayong mag alala.”

“Pero malayo rito ang Sitio Verde,” agap ni Gavin. “Mahal ang pamasahe.”

Nagkatinginan sila ni Grego. Bumilis ang pintig ng puso niya nang makuha ang ipinapahiwatig ng mga mata nito.

“Ako na ang maghahatid sa kanya,” prisinta nito. Sabi na!

Nagkatiginan ang tatlong kaklase. Tapos ay ibinaling ulit ang atensyon sa kanya. Naghihintay ng sagot niya. Pasimple siyang humugot ng hangin sa dibdib.

“Is that fine with you, Charlotta?” Grego’s eyes never leave hers.

Tinanong pa talaga siya! Sayang din naman kung hindi siya papayag. Ang mahal ng pamasahe at baka kulangin ang dala niyang pera. Nagtitipid pa naman siya.

“Ayos lang n-naman,” napalunok siya at itinuon na ulit ang atensyon sa sinusulat.

Naramdaman niya ang matagal at tahimik na titig nito kanya, bago ito bumalik sa mga kaklase. She didn’t dare to look back at him. She’s too worry that her classmates would notice something strange between them.

Mariin na ipinikit niya ang mga mata at kaagad na naisalarawan ang sarili na nakayakap na naman kay Grego mamaya pag uwi nila. Uminit ang pisngi niya dahil nahiya sa naiisip. Pero, gusto niya rin. Nababaliw na yata siya?!

4 ~ RESPECT

CHAPTER FOUR

THE bright white color of the sky from the top of the hill feels like she’s really in heaven. The golden sunlight is magnificent. The morning breeze, the sounds of the singing birds, and the tall trees around, made the Sitio Verde a hidden paradise.

Kaya rin siguro hindi umaalis ang mga tao sa sitio kahit na mahirap ang buhay doon ay dahil sa ganda ng paligid. Na hindi makikita kung sa patag o sentro naninirahan. She couldn’t blame the people when they chose to live simply and poorly there because it was hard for them to leave that kind of place.

Marahil ay kakaibang pakiramdam din ang ibinibigay ng paligid sa mga tao. Na kahit pa mabagal at madalas ay salat ang buhay do’n, nananatili parin ang kapayapaan.

Aside from that, most of the people in Sitio Verde are afraid to socialize and to even step their foot at rural area. Sinong hindi matatakot? Kung ang mga tao roon ay masama ang tingin sa kanila? Na para bang hindi sila parte ng mundo.

May mga taga sitio na umalis at hindi na bumalik. Tuluyang tinalikuran ang nakagisnan. Ngunit marami pa rin ang takot at walang balak na iwan ang lugar. Para sa kanya, kailangan mamulat ang mga ito na hindi lang doon ang mundo nila.

Ang isa sa dahilan kung bakit nagtuturo rin siya sa mga bata doon ay dahil para maging handa ang mga ito kung sakaling biglang mag iba ang ihip ng hangin at mapilitan silang lisanin ang sitio.

She wants the kids to be ready with their new environment. Ipinapakilala niya sa mga ito ang mga tao, bagay o lugar na makikita kapag bumaba sila sa patag. Para na rin hindi maging mangmang sa paligid pagdating ng araw.

“Saan ka pupunta ate Charlotta?” tanong ng paslit na si Yen-yen.

Nakalabas na siya sa bahay nila at bababa na sa patag. Handa na siya para mag trabaho sa unang araw niya sa azucarera.

“Magtatrabaho ako, Yen-yen.”

Inayos nito ang malagkit na buhok. Nakayapak at hindi maayos ang damit na suot. Katulad ng mga bata na nakatira roon. Pati damit ay kay hirap ipundar.

“Saan?”

“Sa azucarera.”

“Puwede ba ako roon, ate Charlotta? Gusto ko na rin mag trabaho.”

Umagang-umaga ay nakaramdam siya ng lungkot. Nakikita niya ang batang siya sa walang muwang na si Yen-yen. Gusto niya na rin mag trabaho sa murang edad noon. Sabik na sabik na magkapera para may pang kain silang mag lola.

“Hindi pa puwede ang gaya mo roon, Yen-yen.”

“Bakit? Marunong akong magtanim! Marunong din ako sa gawaing bahay, ate Charlotta.”

“Unahin muna natin ang pag aaral. Mahalaga kasi ’yon. Kapag nag aral tayo ng mabuti, mas makakahanap tayo ng magandang trabaho.”

Gusto niyang paliwanagan pa ng husto si Yen-yen kaya lang ay hindi pa siya nito lubusang maiintindihan.

Charlotta walked fast. Medyo nahuli siya dahil sa pakikipag usap sa bata. Noong dumating sa gate ng sitio, naroon na si Grego. Nakaupo ito sa motor at nag aabang sa kanya. Malayo pa lang ay tanaw niya na kanina.

The beating of her heart went fast. Maaaring dahil sa paglalakad. Posible rin na dahil nariyan si Grego. Dalawang bagay lang ang puwede niyang pagpilian kung bakit. Marahil ay pareho ang rason.

Grego stood up when he saw her coming. He’s wearing a jacket and black inner shirt. Dark pants and boots this time.

“Good morning,” she greeted with a small smile. “Kanina ka pa ba?”

“Morning,” he greeted back as he stares at her. “Medyo.”

Nagmadali na agad siya. Hindi na nasabi ang dahilan kung bakit siya na late.

Grego put the helmet on her head. He also locked it and gently patted her head after. Para tuloy siyang kuting na mahiyain.

“Sa susunod magsuot ka ng jacket para hindi ka masyado mababad sa sikat ng araw,” anito sa kanya.

She’s wearing a blue blouse and skinny jeans. She paired it with her old rubber shoes. May backpack din siya para doon ilagay ang extra na t-shirt pampalit, water tumbler at pagkain. Hindi na siya bibili ng pang lunch at meryenda dahil pinagluto na siya ng lola Salma.

“Bukas. Dadalhin ko ang jacket ko.”

Sumakay si Grego sa motor nito. Alam niya na ang gagawin at hindi na naghintay na alalayan siya nito. She held on to his shoulder and lifted herself. Pagkatapos ay ipinalupot niya ang mga braso sa bewang nito.

She’s still sweating from a long walk. Idagdag pa ang pag iinit ng mukha dahil heto na naman siya at nakayakap kay Grego.

“Ready?” he glanced at her over his shoulder. She could sense the smile on his lips.

Tumango siya. “Yes.”

Umandar na ang motorsiklo sa tamang bilis.

Charlotta is cherishing the moment being with Grego Almendarez. Bihira dumating ang ganoong klaseng pagkakataon sa kanya. Bihira magpakita ang suwerte kahit noon pa. Sa bawat sandali na kasama niya si Grego, palagi niyang iniisip na kailangan ay lubus-lubusin niya ang pagkakataon. Dahil hindi niya alam kung hanggang kailan dadapo sa kanya ang suwerte at oportunidad na makasama ito.

They arrived at Almendarez Azucarera before eight in the morning. Sa likod ng mataas na gate ay may gusaling nakatayo. Iyon malamang ang nagsisilbing opisina at factory. Behind that is the wide land of sugarcanes. Then the majestic view of Mount Kanlaon from afar.

“Saan pala ako magtatrabaho?” tanong niya habang sinusundan si Grego papasok sa gusali.

“Magandang umaga, Sir,” bati ng guwardiya.

Bumati nang pabalik ang kasama niya. Sa tuwing may nakakasalubong silang trabahador doon ay palaging binabati si Grego. Namamangha siya sa nasasaksihan.

Marami sa taga La Carlota ang nagtatrabaho sa mga Almendarez at del Grazia. Ang dalawang pamilya ang may pinaka malawak na azucarera roon. Kaya naman kilala talaga si Grego. Kahit pa sa karatig bayan.

Grego opened one of the door. Pumasok ito roon at nanatili naman siya na nakatayo sa labas. Papasok din ba siya? Mukhang opisina nito ’yon.

Charlotta took a peek inside the office. There’s a table made from acacia at the center and a black swivel chair. Behind the glass wall is the greenery land full of sugarcanes.

Grego crossed his arms above his chest and leaned on the table. Lumiit ang mga mata habang tinitignan siya roon na nakatayo lang at pasimpleng pasilip silip.

Ngumuso siya at tumayo ng tuwid.

“Come inside, Charlotta.”

She blinked. Saan ba siya magtatrabaho? Sa opisina? Hindi ba roon sa tubuhan?

Mabilis siyang naglakad papasok. There’s a set of sofa at the side. Then a table for coffee maker. May isang pintuan na nakasara sa kabilang sulok. Probably, a restroom.

“Sa ngayon, dito ka muna sa opisina. You are going to help me with those papers.”

Grego pointed the pile of documents above the center table of the sofa set.

Akala niya talaga ay sa tubuhan siya o sa factory. Handa na siya sa mabibigat na gawain. She didn’t expect to do an office works, and with Grego? Wala pa ay hindi na siya mapakali.

Charlotta went to the sofa. She’s checking what’s written on those papers. Iba-iba ang folder doon. She’s not very familiar with the titles and some of the words. Pero tiyak na lahat ng iyon ay tungkol lang sa azucarera.

Nang maglakad palapit sa kanya si Grego, napa-upo siya ng tuwid.

Her heart is really beating abnormally. She shouldn’t feel that way. She wouldn’t be able to do her work properly if she’s distracted with Grego’s presence.

Naupo ito sa isang sofa sa harap niya at kumuha ng isang folder. Inumpisahan nito ang pagpapaliwanag sa kanya kung tungkol saan ang mga ’yon at ano ang gagawin niya.

But her stupid heart couldn’t stop from watching him every time his lips moved whenever he speaks. She can see how passionate he is in what he’s doing. She admired him more for being responsible with their business even though he’s still young for it.

“Do you understand, Charlotta?” there was a smirk on his lips.

Napakurap siya at mabilis na tumango.

Ha? May naintindihan ba talaga siya? Baka mamaya ay mali mali ang gawin niya!

“Yes. I will separate the old and new employee’s papers.”

“Right,” Grego nods his head. “Finish that first, then tell me when you’re done.”

“Sige!” masiglang sambit niya dahil ganadong mag trabaho.

Matagal bago nito iniwas ang titig sa kanya. He stood up and went back to his table.

Gano’n nga ang unang ginawa si Charlotta. Sa nagdaang taon, napakaraming empleyado ang pumasok, umalis, bumalik, at marami ring newly hired.

Nawala na sa isip niya ang oras dahil nakatutok talaga sa pinapagawa ni Grego. Napukaw lang ang atensyon niya nang may kumatok. Nagkatinginan silang dalawa. Siya sana ang tatayo para buksan ang pinto pero nagsalita ito.

“Come in.”

The door opened and a woman on her late thirties showed up.

“Grego, dumating na ang lunch ninyo. Ipapasok na ba?” imporma nito.

“Yes. Thank you.”

Lunch? Tumingin siya sa orasan na nakasabit sa wall. Pasado alas dose na pala.

The woman came in with paper bags on her hand. She’s surely Grego’s secretary.

“Dito na lang,” si Grego at itinuro ang lamesa nito.

They can’t eat on where she is because of the documents on the table.

“By the way, Charlotta, this is Mrs. Grajeda. My secretary.” Grego introduced the woman formally.

She stood and bowed her head a bit as a sign of respect.

“Nice to meet you, Charlotta,” sa palakaibigang tono na sinabi ni Mrs. Grajeda.

Maayos ang pagkakapusod ng buhok nito. She’s wearing a collared top, black pants and doll shoes.

“Nice to meet you din po, Mrs. Grajeda.”

“Charlotta will have a part time job here.” Grego informed his secretary.

Tumango naman ito at nagpaalam na rin kalaunan. Nang ayusin ni Grego ang lamesa nito para sa pagkain, natanto niya na ihinto muna ang ginagawa para sa lunch.

“Let’s eat,” he told her.

Kinuha niya ang bag at inilabas doon ang lunch box.

“May baon ako. Puwede ba akong kumain dito?”

Grego motioned her to come to his table.

Holding her lunch box and water tumbler, Charlotta walked towards him. He’s watching her and she felt uneasy. May isang upuan sa harap ng lamesa na puwede niyang upuan.

There foods were ready to eat. There are two cups of rice, two plate, and dessert. Tatlo ang klase ng ulam. Bigla siyang natakam. Menudo, chopsuey, at may sabaw na manok.

“Kumakain ka ba ng mga ito?”

Bakit siya tinanong? Ibig bang sabihin ay babahagian siya ni Grego ng pagkain nito?

“Oo. Nakakain na ako ng ganyan. Kapag may birthday-an.”

Grego pursed his lips.

“Kapag may okasyon ka lang nakakakain ng ganitong klase ng ulam?”

Charlotta felt a bit embarrassed. Pati ang masasarap na ulam ay kay hirap kainin dahil hindi priority na bilhin. Madalas ay gulay at itlog ang baon niya. Kapag may sobrang pera, nakakabili ng manok at hotdog.

“Let’s share. Hindi ko mauubos ang mga ’to,” aya nito sa kanya at winala ang topic na binuksan.

“Pero may baon ako.”

She showed her the lunch box.

“Sa susunod, kahit hindi ka na magbaon ng pagkain, Charlotta. Libre ang pagkain dito.”

Sumigla siya ulit nang malaman ’yon. Hindi na kailangan magluto ng lola Salma niya ng baon niya sa azucarera kung gano’n? Libre pala!

“Gano’n ba? Hindi ko kasi alam. Sige, hindi na ako magbabaon bukas.”

Naupo na siya sa isang upuan doon. Si Grego naman ay gano’n din. He even put the plate and utensils near her. Kaya ang ginawa niya ay doon niya isinalin ang laman ng lunch box.

Kanin at tortang talong ang bumungad sa kanya. May bagoong din do’n dahil may dala siyang mangga na nasa bag niya. Pang meryenda niya sana mamaya.

Huli niya na natanto na medyo umalingasaw ang amoy ng bagoong. Nakita niya na napatingin doon si Grego.

“Ah, s-sorry. Nakalimutan ko na may bagoong pala akong dala,” hiyang hiya siya.

Binitawan nito ang utensils at sumandal sa swivel chair. Pagkatapos ay mariin na pumikit. He licked his lower lips making it wet and a bit reddish.

Ang init init ng pisngi niya. Ilang beses ba siyang mapapahiya sa harap ni Grego?

Mabilis niyang ibinalik ang bagoong sa lunch box at tinakpan ’yon.

“No, it’s okay,” he laughed a bit, very amused.

Pero kahit na ayos lang daw dito ’yon, malaking kahihiyan pa rin para sa kanya ang nangyari.

“May dala kasi akong mangga. Para do’n ang bagoong,” paliwanag niya pa.

Nakita niya ang kislap sa mga mata nito. Nanatili ang tila pagka aliw sa kung ano.

They were eating together. For the first time. Can you believe it? Terra Charlotta is having lunch with Grego Almendarez?

“Sasali ka sa Miss Intrams?” he opened a conversation after a long while.

Charlotta chewed her foods first before she answered. “Hindi pa ako sigurado.”

Kung sasali siya, manonood kaya si Grego? Pero kung manonood ito at makikita niya sa crowd, baka hindi siya makapag focus! Siguradong magiging triple ang kaba niya.

“Kung gusto mo talaga, sumali ka.”

Gusto niya naman e. Iniisip niya lang talaga ang mga kaklase na magagalit lalo sa kanya.

“Si Luella na ang napiling representative namin. Pero sabi ng teacher ko pwede raw dalawa ang sumali sa isang section.”

Uminom ito ng tubig. Pagkatapos ay marahan na pinunasan ang labi gamit ang tissue paper. Siya naman ay kumakain pa rin. Lahat ng ulam ay sinubukan niya.

“Then what’s stopping you to join?”

Nag iwas siya ng tingin. Ayaw niya namang magmukhang nagsusumbong kay Grego kaya isasarili niya na lang ang dahilan niya. Ayaw niyang isipin nito na hindi niya kayang ipagtanggol ang sarili sa mga nang aaway sa kanya.

“Iniisip ko ang mga susuotin. Baka rin may gastusin. Wala akong pera para roon.”

Isa rin ’yon sa pinaka dahilan niya. Kapos na nga siya sa pera tapos gagastos pa siya? Paano kung hindi siya manalo? Masasayang lang ang pera niya. Kung gano’n lang pala ang mangyayari, e di sana pinanmbili niya na lang ng mga notebook at lapis para sa mga bata sa sitio.

“What if someone will sponsor your expenses? Would you still want to join?” he asked, as if weighing something.

Charlotta’s eyes twinkled. She didn’t think about that possibility. What if she got an sponsor? Mapapasali talaga siya sa Miss Intrams.

“Hmm, kung mayroon man na gusto mag sponsor, dapat malaman ko agad. Para mapaghandaan ko ang talent na gagawin ko.”

Grego shifted on his seat. He rested his elbow at the armrest of the swivel chair then plays with his lips using his index finger. He looked like in deep thought.

Talagang sasali siya kung may mag sponsor sa kanya?

Bumalik sila sa kanya-kanyang trabaho kalaunan. Alas kuwatro y media ay sinabihan siya ni Grego na tapos na ang trabaho para maghanda sa pag uwi.

Charlotta stretched her arms. Medyo nangawit siya sa posisyon niya kanina.

She saw Grego put on his jacket. He also got the key of his motorcycle. Gano’n na rin ang ginawa niya sa mga gamit. Sinikop niya. Sinigurado rin na nasa tamang ayos ang mga natapos niyang trabaho. Ipagpapatuloy niya kinabukasan.

Umangkas siya sa motorsiklo ni Grego at yumakap ulit dito.

Gano’n ang naging routine nila tuwing Sabado at Linggo. Kapag nasa escuelahan naman ay sobrang bihira silang mag usap. Minsan ay saglit lang dahil nakikita ng mga estudyante.

Hapon na noong nagmamadaling lumapit sa kanya si Chantria. Nasa bench siya sa likod ng Gymnasium. Hinihintay niya si Grego dahil sabay silang uuwi.

“Charlotta! I’m glad I found you here! Wala ka na sa classroom mo noong nagpunta ako.”

Hinihingal pa ito habang nagsasalita. Tumabi ng upo sa kanya at nagpahinga ng saglit.

“Bakit mo ako hinahanap?” medyo lito siya.

Chantria put her bag at the little space on her side.

“Pumayag na si Mommy na magpa albularyo.”

Nanlaki ang mga mata ni Charlotta. Natuwa siya sa naging desisyon ng mommy nito. Dahil doon, pakiramdam niya ay unti-unting nang tinatanggap ng mga taga La Carlota ang mga tao sa Sitio Verde.

“Talaga? Kung gano’n ay sasabihan ko si lola.”

“Oo. Gusto ng mommy ko na magpunta kayo sa lalong madaling panahon, Charlotta. Baka magbago pa ang isip niya kapag pinatagal natin.”

Namamangha pa rin siya na pumayag ngang talaga ang mommy ni Chantria. Bihirang-bihira na mangyari ’yon.

“Wala ka bang cellphone? Para malaman ko agad mamaya ang sagot ng lola mo.”

“Wala e. Magkita na lang ulit tayo rito bukas ng umaga?”

Chantria is in awe. “Kaya mong mabuhay ng walang cellphone?”

Oo naman! Gustuhin niya man magkaroon para sa pag research sa internet ng assignments, hindi naman nila afford bumili. Bukod pa sa wala naman signal sa sitio.

“Sanay naman ako na walang cellphone, Chantria. Wala rin naman signal doon sa sitio kaya hindi ko rin magagamit.”

“Paano ka gumagawa ng home works mo? Or if you need to do a research on internet? How did you survive that if you don’t have phone or laptop?”

“Uh, nagpupunta ako sa library. Kung kailangan naman ng internet, nagpupunta lang ako sa computer shop sa labas ng school.”

Tumawa si Chantria. Para itong hindi makapaniwala na nakayanan niya mag aral ng walang gadget para sa pagreresearch ng assignments.

“Kapag napagaling ng lola mo ang mommy ko, sasabihin ko na bilhan ka ng cellphone bilang gantingpala.”

Mabilis siyang hindi sumang ayon. Hindi nanghihingi ng kabayaran ang lola niya at sino mang albularyo sa sitio.

“Hindi na kailangan ng gano’n, Chantria. Walang kapalit ang panggagamot ng lola ko.”

Chantria’s lips parted. She’s stunned and amazed.

Natanaw niya si Grego na papalapit na sa kung nasaan sila. Naroon na rin ang atensyon ng babaeng kasama niya.

“Di ba, nagtatrabaho ka sa azucarera nila?”

“Ah, oo. Tuwing Sabado at Linggo.”

“Anong ginagawa mo roon? Nagbibilang ng mga tubo?”

Tumawa siya at umiling. “Hindi. Doon ako sa opisina niya nag aayos ng mga dokumento.”

They both stood up when Grego got near them. Napansin niya ang tila palitan ng mensahe sa mga mata ng dalawa bago nagpaalam si Chantria sa kanila.

“Magkita ulit tayo rito bukas ng umaga, Charlotta. Sana ay may sagot na ang lola mo.”

Chantria waved at them and ran away.

“Anong sadya niya?” tanong ni Grego na sinundan ng tanaw ang babae.

“Pumayag na ang mommy niya na magpa albularyo.”

He stares at her for a moment before he nods his head.

Naniniwala rin kaya ito sa albularyo? Naniniwala kaya ito na nangkukulam ang lola niya?

“Ikaw ba? Naniniwala ka sa mga albularyo?” wala sa sariling naitanong niya ang tumatakbo sa isip.

Grego grabbed her bag slowly from the bench, while she’s hugging her books.

“We have our own beliefs and I respect yours,” he muttered.

Nag umpisa na silang maglakad papunta sa parking area. Hindi niya na napapansin na si Grego pala ang may bitbit ng kanyang bag.

“Hindi ka ba natatakot sa akin? Na baka gayumahin kita?”

Napahinto ito sa paglalakad at halos bumunggo siya rito. Nanliit ang mga nito. Medyo iritado sa hindi niya matukoy na dahilan.

“Hindi mo na kailangan manggayuma, Charlotta.”

Uminit ang pisngi niya nang matanto na para na rin nitong sinabi na sa ganda niyang ’yon, bakit pa siya manggagayuma para lang magustuhan siya?

“Bakit? Dahil ba maganda ako?” She grinned cutely.

Grego put the helmet on her head. Then crouched his head until their eyes met. Her heart skipped a beat because of their distance. She could almost smell his minty breath.

“Magandang-maganda,” he whispered and pinched her nose slightly, making her giggled.

5 ~ SPONSOR

CHAPTER FIVE

“TOTOO ba ’yang sinasabi mo, apo ko? Pumayag si Rafa na magpa-albularyo?”

Pinagdudahan pa si Charlotta ng lola Salma nang sabihin na pumayag na ngang talaga ang mommy ni Chantria na magpagamot dito. Matagal ng tao sa La Carlota ang lola niya kaya kilala nito halos ang mga nakatira roon.

Isa pa, at dahil nga nag-iisa lang ang mga Alcander na nagmamay-ari ng isang real state company sa buong lugar, kaya sikat ang pamilya.

“Opo, la. Kausap ko mismo si Chantria. Bukas din ay dapat na malaman niya kung kailan tayo pupunta sa kanila.”

“Kung gano’n, itaon natin ng Biyernes ang panggagamot.”

Maagang natulog si Charlotta para maaga rin magising. Wala rin namang gagawin sa sitio dahil walang kuryente. The next day, she met Chantria on the same spot.

“Sa Biyernes kami pupunta sa inyo. Iyon ang napiling araw ni lola.”

Medyo tulala si Chantria sa umagang ’yon. Mukha rin puyat dahil halata sa mga mata.

“Okay. Ipapasundo na lang namin kayo sa gate ng sitio. Alam naman ng driver namin kung saan ’yon.”

Dumaan ang katahimikan. Masyado pang maaga para dumating ang mga estudyante. Mga guro pa lang ang nakikita nilang pumapasok.

“Ayos ka lang ba?” hindi niya mapigilan ang magtanong.

Chantria smiled sadly. “Lumalala ang lagay ni mommy. Natatakot ako na bigla niya akong iwan.”

Alam niyang mahirap mawalan ng ina. Naranasan niya ’yon. Pasalamat siya at may lola Salma na ginagabayan siya palagi.

Paano naman si Chantria? May daddy pa ito pero kalat sa buong La Carlota na may ibang babae. Tapos may malubhang sakit pa ang mommy nito. Nakakalungkot ’yon.

“Sana mapagaling ng lola mo ang mommy ko. Albularyo na lang ang pag asa ko.”

Charlotta held Chantria’s soft hand. They are not friends, but she wants her to know that she is just there. Kung gusto nito ng kausap, handa siyang makinig.

“Magtiwala lang tayo. Magdadasal din ako para mapabuti ang kalagayan ng mommy mo.”

Chantria closed her eyes tightly. Maybe she’s holding back her tears or the pain.

Nagulat siya nang bigla itong tumayo at nabitawan niya ang kamay nito.

Napayuko siya. Masyado na naman niyang inilapit ang sarili sa tao. Dapat ay hindi niya hinawakan ang kamay nito. Baka magalit sa kanya.

“Salamat. Aalis na ako,” she said and ran holding her bag.

Tumunog ang bell, hudyat na kailangan na ng mga estudyante na pumasok sa kani-kanilang classroom.

“Excited ako! May gown na nga ako e!” bida ni Luella sa mga kaklase.

“Patingin kami!”

Luella pulled out her cellphone from her bag and showed the screen to their classmates. Gusto niya rin makisilip pero sigruradong pagbabawalan siya ng mga ito.

“Ano naman ang talent mo?” tanong ni Jayda.

“Drama. Inaayos na ng ate ang script ko.”

Siya kaya? Ano ang talent niya? Siguradong hindi pagkanta. Maganda lang siya pero ayaw sa kanya ng kanta. Sayaw na lang siguro? ’Yung may partner dapat para hindi masyado nakakakaba.

Kinalabit niya si Gavin para sabihin dito na kung sakaling sasali siya, gusto niya itong ka-partner sa sayaw.

“Bakit? Sasali ka na?” ngumisi ito sa kanya.

“Kung sakali, pwede ba kitang ka-partner sa sayaw?”

Namilog ang mga mata nito. Tapos ay biglang namula. Napanguso siya nang mag iwas ng tingin ang kaibigan. Ayaw pa yata siyang samahan.

“Hindi ako marunong sumayaw, Charlotta.”

Sumimangot siya. Nawalan kaagad ng pag asa.

“Tanong mo si Jester. Baka gusto niya.”

Pero kay Gavin lang siya komportable. Okay din naman si Jester o si Butchoy.

“E di, gagawa tayo ng steps na hindi ka masyado gagalaw.”

Bumuntonghininga si Gavin. Nang dumating ang dalawa, kaagad nitong pinalapit sa kanila.

“Sasali si Charlotta sa Miss Intrams. Pero kailangan niya ng partner sa sayaw.”

“Ako na lang!” prisinta ni Butchoy sabay pinakitaan sila ng nakakatawang moves.

Tumawa silang tatlo. Pabiro itong sinuntok ni Jester sa matabang braso.

“Oo nga. Seryoso. Ako na lang ang partner mo, Charlotta.”

Humalukipkip siya. Tinitigan si Butchoy kung seryoso ba talaga o binibiro na naman siya.

“Kasali si Butchoy sa cheer dance dati. Kaya marunong ’yan sumayaw.”

Bulungan ng mga kaklaseng babae ang nagpaupo sa kanya ng tuwid. Matalim ang mga mata ni Luella. Narinig yata na nagpaplano siyang sumali.

“Kung sasali ka, sabihin na natin kay President para mailista ang pangalan mo.”

“Hindi papasok si President,” mataray na sabat ni Luella.

“Sa teacher na lang natin sabihin mamaya. Wag mo na pansinin ’yang grupo ni Luella.”

Noong lunch ay sabay silang apat na kumain sa bench. Sa canteen kumakain ang mga ito at nang malaman na sa likod siya ng Gymnasium tumatambay tuwing lunch, bumuntot sa kanya.

“Kaya pala wala ka palagi sa canteen, nandito ka pala, Charlotta.”

“Oo e. Tahimik kasi dito at mahangin.”

After they ate their lunch, the three decided to walk around. Iniwan siya roon at babalikan na lang kapag umpisa na ng klase nila upang sabay-sabay silang pumasok.

Gavin, Jester and Butchoy became her friends. Ramdam niya noon na gusto siyang ligawan ni Gavin kaya lang ay mas piniling huwag. Mas pinili ang pakikipagkaibigan. Kapag naman nalalaman ng tatlo na may pumoporma sa kanya, kaagad na humaharang.

“Dala-dalawa ang syota no’n. Akala ni gago mabobola ka niya!” Butchoy hissed.

Isang araw sa escuelahan noon ay nilapitan siya ng Grade 10 na lalaki. Binigyan siya ng love letter. Binuksan niya naman at binasa. Dahil kasama niya ang tatlo, nakibasa rin ang mga ito mula sa likod niya.

“Ang korni!” Jester laughed.

Dear Charlotta,

Palagi na kitang nakikita noon pa man. Ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob na bigyan ka ng love letter. Kahit sa malayo ay sobrang ganda mo. Parang palaging may liwanag na dumarating kapag nariyan ka. Gustung-gusto ko ang kulay ng buhok mo at ang paraan nang pag alon ng mga ito sa tuwing naglalakad ka. Daig ko pa ang nagayuma. Hindi ka mawala sa isip ko. Kung papalarin, sana ay bigyan mo ako ng pagkakataon na ligawan ka. Maghihintay ako ng sagot mo kahit gaano pa katagal. Pakiramdam ko ay mahal na kita.

Your Grade 10 Admirer.

Friday came. Bumaba silang maglola sa patag at naghintay ng sundo papunta sa mga Alcander. Tanging langis ng niyog at dahon lang ang dala nila.

“Mabait po ba ang mga Alcander, la?”

“Oo naman. Kaya lang ay nagbago si Henrich simula nang magkasakit si Rafa.”

“Totoo po kaya ’yon? Na may ibang babae ang daddy ni Chantria?”

“Hay naku, apo. Huwag mo na akong tanungin tungkol diyan. Kapag kumalat sa La Carlota ang balita, ibig sabihin may pinanggalingan talaga.”

A white SUV stopped at the gate of Sition Verde. Lumabas ang driver at nagpakilala na galing sa Alcander. Sumakay naman agad sila sa sasakyan para makaalis na rin.

After more than one hour, they arrived at Alcander’s mansion. Tiningala niya ang tinitirahan ni Chantria. Nasa sulok iyon na bahagi at pribado. Hindi basta-basta puwedeng pumasok.

Chantria was the one who welcomed them. She’s wearing a green ruffled dress. Her long hair is in neat bun.

“Nasa kuwarto po si mommy,” Chantria motioned them the grand staircase.

“Chantria, handa na ang mommy mo,” lumapit ang isang mukhang masungit na babae.

Tinignan sila mula ulo hanggang paa. Napalunok siya. Kahit walang sinabi, dama niya ang panghuhusga.

“Akyat na po tayo sa taas.”

Sinundan nila si Chantria papunta sa hagdan. Sa likod nila ay ang babae at ang isa pang kasambahay na naka uniporme na para sa mga kasambahay.

Nang buksan ang magarang silid, bumungad sa kanila ang malaking kama. Nakahiga roon ang maputlang babae at namamayat. Si Rafa Alcander.

“Magandang umaga, Ma’am. Ako si Salma. At ito ang apo ko-”

“Can you please start? I’m really sick and I don’t have energy for any introduction.”

“Mommy!” saway ni Chantria sa ina.

Nakatayo lang si Charlotta sa isang sulok. Mabilis na natakot sa kasungitan na ipinakita ni Rafa Alcander. Ang sabi ng mga tao ay mabait ito. Gusto niyang isipin na kaya lang nag iba ang ugali dahil may sakit.

Nagpakuha ng maliit na planggana na may tubig ang lola Salma niya.

Ang unang ginawa nito ay nag sindi ng kandila, itinapat sa tubig bago taimtim na sinambit ang mga salitang kahit siya ay hindi maintindihan.

Tumabi sa kanya si Chantria. Mukha itong kabado sa nakikita. Wala naman dapat ikabahala.

“Anong ginagawa niya?” pabulong ang boses nito.

“Tinatawas muna ang mommy mo.”

“Huh? Ano ’yon?”

Sa tagal niya na sa sitio, ilang beses na rin siya nakakita kung paano mang gamot ang mga matanda roon at kung paano rin ginagawa ang pangtatawas. Kaya normal sa kanya ang makita ang nagaganap sa mga sandaling iyon.

“Tinitignan baka nabati siya nang hindi nakikita.”

“Anong hindi nakikita? Multo?”

Chantria hugged herself. She’s looked really scared.

“Mga ispirito o kaya’y pwede rin na mga itim na duwende.”

“Paano malalaman?”

“Lalabas sa tubig sa pamamagitan ng mga patak ng kandila.”

Pinanood nila kung paano umiyak ang kandila at bumagsak ang mga luha no’n sa tubig.

The wind blew from the balcony. Napansin niya na malalaking puno ang naroon sa likod ng mansyon. Maaraw naman ngunit madilim tignan. Samantalang sa sitio, kapag magandang ang araw, gano’n din ang paligid.

“Sinira mo ang tahanan nila,” sambit ng lola Salma niya kalaunan.

“W-What do you mean?” Rafa Alcander was confused.

Despite of her condition, she can still see her resemblance with Chantria. Kahit nangangayayat at walang kulay ang labi, banaag pa rin ang angking ganda.

“May ipinagiba ka bang nuno sa punso?”

“Ang tagal na no’n! At hindi kami naniniwala sa gano’n!” Rafa gets hysterical.

Chantria hurriedly attended with her mother. Inaalo ito at pilit na pinapabalik sa pagkakahiga sa kama. Kahit nanghihina ay nagagalit sa nangyayari.

Humugot ng malalim na hininga ang lola Salma niya. She started to whisper her rituals again. This time is a bit longer.

Muling umihip ang hangin sa labas at ramdam niya ang lamig na yumakap sa kanyang balat no’ng pumasok ’yon sa loob ng silid.

“Babae. Galit na galit na babae…” ang lola niya habang tinitignan sa ere ang hawak na tila hugis pabilog na nabuo ng patak ng kandila sa tubig.

Niyakap ni Chantria ang mommy nito. Ang dalawa ay parehong takot at mangha habang pinagmamasdan ang nabuong hugis sa pagtatawas.

“Mag-ingat ka lalo. Hindi ito titigil hanggat hindi ka nawawala…”

Charlotta was having a goosebumps because of her grandmother’s words. Niyakap niya ang mga braso upang pakalmahin ang pagtaas ng mga balahibo. Panay ang ihip ng hangin na dahilan kung bakit halos mamatay ang apoy sa kandila kanina pa.

“Magpalakas ka, Ma’am Rafa. Masyadong makapangyarihan ang kumakalaban sa ’yo…”

“H-Hindi ko maintindihan,” ang mommy ni Chantria, nalilito.

Tumayo ang lola niya pagkatapos muling dasalan ang hawak ang tuyo ng iyak ng kandila. Pagkatapos ay ibinalot sa puting papel. Her grandmother put the paper under Rafa’s pillow.

“Forever na po ba diyan ’yan?” tukoy ni Chantria sa inilagay ng lola niya.

“Hindi. Kailangan sunugin ’yan bukas ng alas sais ng gabi.”

Tumango tango si Chantria. Sobrang attentive.

“Ako po ang magsusunog? O si mommy?”

“Ikaw na lang, hija.”

“Wala po akong ritual na sasabihin habang sinusunog?”

Umling ang lola niya. “Wala. Sunugin mo lang.”

“S-Sige po. Gagawin ko po bukas.”

Inilagay ng lola niya ang kamay sa ibabaw ng ulo ni Rafa Alcander. Pumikit ito at bumuka ang bibig para sa marahil ay ritwal o dasal.

Pagkatapos ng ilang sandali ay payapa nang nakatulog ang mommy ni Chantria. Napansin niya naman ang lola Salma niya na pawis na pawis kahit mapresko naman doon. Namumutla rin ito.

“La, ayos ka lang po ba?”

Nakababa na sila sa malawak na sala. Si Chantria ay nagpunta sa kusina para ipahanda ang meryenda.

“Ayos lang naman ako, apo. Wag kang mag alala.”

Cake at juice ang inihanda ng mga kasambahay. Sumabay ng pag kain sa kanila si Chantria.

“Salamat po sa pagpunta, lola Salma.”

“Walang anoman. Babalik ako rito sa Martes para malaman ang kalagayan ng mommy mo.”

“Sure po. Ipapasundo ko po ulit kayo sa sitio.”

Pagkatapos nilang mag meryenda ay nag aya na ang lola niya pauwi. Kahit hindi sabihin ay napansin niya na sumama ang pakiramdam nito.

Normal naman ang naging araw niya sa escuelahan. Naging abala na ang mga estudyante dahil sa nalalapit na intrams. Nakatakda ang pagkikita nila ni Grego sa hapon na iyon dahil may importante raw na sasabihin sa kanya.

Pumasok si Charlotta sa library para manghiram ng libro. Kapag hindi siya kaagad dinalaw ng antok tuwing gabi, ay nagbabasa siya bilang pampalipas oras. Gamit ang gasera o kaya ay kandila bilang liwanag.

“Ikaw pala ang ipinalit sa akin ni Grego,” Alena suddenly appeared in front of her.

Napahinto si Charlotta sa pagpili ng libro. Tinignan niya ang babae. Matangkad siya para sa edad niya, pero gano’n din si Alena. She stood like a model. Ganito ang mga tipo ni Grego. Matatangkad, balingkinitan at maganda.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo, Alena.”

“Siguro totoo talaga ang sinasabi ng mga tao tungkol sa inyo. Mangkukulam at marunong mang gayuma. Ganyan ba ang ginawa mo kay Grego?”

Gustong umikot ng mga mata ni Charlotta. Nagsasawa na sa mga paratang ng mga tao sa kanya at sa mga nakatira sa sitio.

“Dati naman ay sumasama siya sa amin sa tuwing may outing kami. Pero simula nang nag trabaho ka sa azucarera, wala na siyang oras sa aming mga kaibigan niya!”

Kasalanan niya pa na hindi nakakasama ng mga ito si Grego? Samantalang nagtatrabaho ’yung tao. Kahit hindi pa graduate sa College ay mas piniling igugol ang oras sa azucarera kaysa sa mga layaw.

“Inaagaw mo sa amin si Grego, Charlotta!”

“Hindi totoo ’yan! Nagtatrabaho siya sa azucarera nila dahil alam niya ang malaking responsibilidad na naghihintay sa kanya. Dapat bilang kaibigan ay intindihin niyo siya.”

Nakita niya ang pagkatulala ni Alena. Hindi kaagad ito nakasagot. Kaya naman iniwan niya na ito roon na dala ang libro na hihiramin.

Kanina pa hindi maipinta ang mukha niya. Hanggang sa makarating sa gate ng sitio, hirap na hirap siyang banatin ang labi para sa isang ngiti.

Grego noticed her behavior.

“Kanina ka pa nakasimangot,” he slightly pinched her chin. “Anong problema?”

He’s leaning on his motorcycle, while she’s standing in front of him. She looked like a girlfriend who was having a tantrums. And Grego Almendarez was her boyfriend who’s willing to follow all her whims.

Ibinigay niya rito ang helmet. Kinuha naman nito iyon at inilapag sa upuan. He didn’t remove his. The reason why she can only see his beautiful eyes down to his nose.

“Nagbago na ba ang isip mo? Ayaw mo nang sumali?”

Kanina ay ibinalita ni Grego na may sponsor na siya sa mga gastusin. Ipapakilala raw sa kanya sa Sabado. And because she’s already have an sponsor, they already told their teacher that she’s going to join Miss Intrams.

Hindi na pinalagpas nina Gavin, Jester at Butchoy ang pagkakataon na makasali siya at sinamahan kaagad siya para magpa register bilang pangalawa sa kandidata ng kanilang section. Aktibo ang tatlo at solido ang suporta sa kanya.

“Hindi ka na ba sumasama sa mga kaibigan mo?”

She’s bothered with Alena’s words. She shouldn’t be bothered alright, but she couldn’t help.

“Abala ako sa azucarera. Alam naman nila ’yon.” Itinagilid nito ang ulo. “Bakit mo natanong?”

Yumuko siya at bahagyang sinipa ang mga tuyong dahon. The brownish dried leaves reminds her of the color of the houses in Sitio Verde.

“May outing kami sa Linggo. Pwede ba akong mag half day?”

Inaya siya nila Jester sa Playa Azure. Palaging nagpupunta ang mga kaklase niya roon at naiinggit siya na hindi nakakasama. Kaya naman ngayon na may kaibigan na siya, gusto niyang maranasan mag outing.

“Pwede naman. Sino ang mga kasama mo?”

“Si Gavin, Jester at Butchoy.”

Ngumiti siya rito. Proud na proud na kahit papano ay may kaibigan na.

Grego’s chest moved because he heaved a long sigh.

“Saan ang outing niyo?”

“Sa Playa Azure daw.”

“Okay. Ako ang maghahatid sa ’yo do’n.”

Kumunot ang noo niya. “Mag ha-half day ka rin sa Linggo?”

Nag iwas ito ng tingin. Napalunok at nagsalubong ang mga kilay.

“Puwede ka rin mag half day. Para naman maka bonding mo ang mga kaibigan mo,” masiglang suhestiyon niya.

“We could also meet your sponsor in Playa Azure. If you want.”

“Sure! Kung puwede siyang magpunta ro’n. Sige ba. Doon na lang natin siya i-meet.”

“Alright…” he trailed off. “I’ll tell her.”

Her? Babae ang mag sponsor sa kanya?

“Babae?” usisa niya.

Grego smirked. “Yes.”

Hindi naman siguro nito babae ’yon? Girlfriend? Ex-girlfriend?

Iwinaglit niya sa isip ang mga babae ni Grego. Naiirita siya at ayaw niya ng gano’ng klaseng pakiramdam. It felt like it wasn’t right. She have no right to feel that way towards his girls.

6 ~ KISS

CHAPTER SIX

IT was just a dream to visit Playa Azure with friends or classmates. Charlotta couldn’t explain her happiness when she stepped foot on the popular beach resort in La Carlota. It was newly renovated. The blue and white combination color of the hotel, the golden color of the sands, and the sounds of the waves, everything amazed her.

Inilapag niya ang bag sa cottage na nirentahan nila. Kanya-kanya rin sila nang dala ng pagkain. Tapos na ang tanghalian kaya pang meryenda ang bitbit nila at softdrinks. Ang sabi ng tatlo ay huwag na siyang mag ambag ng kahit ano, ngunit hindi siya pumayag.

Sila Gavin ang nagbayad ng entrance fee niya. Si Grego naman ang naghatid sa kanya roon galing sa azucarera. She looked around and found him in one of the many cottages there. He’s alone. There is already drinks on his table.

Ang sabi nito ay doon nila kikitain ang sponsor niya. Pero alas kuwatro pa raw makakarating kaya maghihintay na lang ito. Grego made sure that he’s really okay waiting there. So, she don’t need to be bothered if he’s alone.

It’s Sunday so there are some guests there. Ang iba ay pamilya, magkakaibigan at mag kasintahan. Pinili nila ang cottage na malapit lang sa dagat. Excited siyang maligo dahil first time niya iyon.

“Dito na rin tayo mag practice ng sayaw kapag may oras pa, Charlotta.”

Nilingon niya si Butchoy. Naka Hawaiian polo shirt ito. Naka pang beach attire din si Gavin at Jester. Siya naman ay nakapagpalit na ng floral board shorts at navy blue long sleeves.

“Mamaya ka na maligo. Bahala ka masusunog ang balat mo.”

“Oo nga. Tirik na tirik pa ang araw.”

Ngumisi lang siya sa tatlo pero hindi nagpapigil. Gustung-gusto niya nang madama ang tubig alat kahit pa tama ang mga ito na masyadong pang mainit ang sikat ng araw.

“Mamaya na lang tayo mag practice, Butchoy. Maliligo na ako!” aniya at tumakbo na sa buhanginan.

The soft golden sands tickles her feet. Though she’s still wearing her slippers, she can still feel them on her skin. Mabuti na lang at nagsuot siya ng tsinelas dahil mainit pala ang buhangin.

Smiling widely, she welcomed the waves with her body. She giggled when the water invaded her. She felt so free. She felt so alive. She felt very happy.

The sunlight is really hurting her skin, especially her face. But she didn’t mind. Patuloy ang pag tampisaw at lubog niya sa tubig. Hindi siya marunong lumangoy kaya ang ginagawa niya lang ay ilulubog ang buong katawan kasama ang ulo sa ilalim ng tubig at aahon din kapag naubusan na ng hangin sa dibdib.

The smile on her lips stayed. Nang tignan niya ang tatlong kaklase ay pinapanood siya. Kumaway siya sa mga ito at kumaway din pabalik sa kanya.

Dahil sa sobrang init, siya lang ang tao na naliligo sa dagat. Siguro ay natatakot na mangitim kapag nasunog sa arawan. Inilibot niya ang mga mata at huminto kung nasaan si Grego.

He’s now wearing a dark sunglass and a black baseball cap. With a white t-shirt and khaki pants, he looked like a mysterious celebrity who’s having his own time away from the limelight.

She waved at him with smile. She didn’t expect him to wave back. Instead, he only lifted his glass of juice as a response to her. He sipped on it after.

Nang mapagod, bumalik si Charlotta sa cottage nila. Si Gavin pa ang nagbigay sa kanya ng tuwalyang dala niya.

“Salamat, Gavin.”

“Tignan mo, sobrang pula mo na tuloy,” parang na stress bigla si Jester sa kanya.

“Sa susunod, magbabalat ’yang mukha mo. Mas masakit ’yon.”

“Ayos lang ako. Minsan lang naman tayo mag outing e.”

Pumasok siya sa cottage at naupo na roon. Asikasong asikaso naman siya ng tatlo. Hahainan siya ng pagkain at maiinom. Para tuloy silang magkakapatid.

“Si Grego pala ’yon. Sino kaya ang kasama niya?”

Naringgan niya ang isang grupo ng mga dalagita na dumaan. Naka swimsuit ang mga ito. Mukhang maliligo palang ngunit panay ang sulyap sa cottage kung nasaan ang pinag uusapan.

“Abangan natin kung sino ang kikitain niya. Kanina pa yata siya diyan.”

“Lapitan kaya natin?” Naghagikhikan ang mga ito.

Iyon nga ginawa ng apat na babae. Sa palagay niya ay ka-escuela niya. Hindi lang siya masyado pamilyar.

“Hello, Kuya Grego! May hinihintay ka?”

“Mayro’n.”

The girls giggled. “Girlfriend mo, Kuya?”

Grego laughed a bit and shook his head. For some reason, his eyes went on where she is. Charlotta quickly avoided his gaze and made herself busy with the chips in front of her.

Noong medyo kumalma ang sikat ng araw, nag desisyon na maligo ang tatlo. Siya naman ang naiwan para magbantay ng gamit nila.

Muli ay ibinalik niya ang tingin kay Grego. Nagtaka siya nang makita na may babae na itong kasama do’n. Nakatalikod sa kanya kaya hindi niya makita ang mukha. But based on the girl’s built and the way she dressed, she looked like Chantria Alcander.

The girl is on her yellow floral dress and a sunglass on her head. Her long and shiny hair beautifully fell down her back. Her creamy skin emphasized because of her dress.

Ano ang ginagawa ni Chantria do’n? May lihim ba na pagkikita ang dalawa? Nanliligaw ba si Grego? Hindi ba at hindi ito nag gi-girlfriend ng mas bata rito? Did he change his preference?

Kung girlfriend man ni Grego si Chantria, ayos lang. Sobrang bagay naman ang mga ito. Parehong mayaman. Parehong kilala ang pamilya sa buong La Carlota. Walang tututol kung magkaroon man ng relasyon ang dalawa. Baka nga kahit ang pamilya ng mga ito ay susuporta.

Bumagsak ang balikat ni Charlotta. Bigla siyang nalungkot. Hindi naman siya umaasa para sa kanila ni Grego, pero nalulungkot talaga siya.

“Hi, Charlotta!” Chantria went to her and greeted her with a smile after awhile.

She forced a smile and greeted back. Nasa labas ito ng cottage at mainit doon kaya pinapasok niya.

“Pasok ka, Chantria. Mainit.”

“Ah, hindi na. I came here to greet you. And also, please tell your grandmother that mommy is getting fine. Umayos din ang tulog niya tuwing gabi.”

Natuwa siya sa balitang iyon. May magandang dulot ang ginawa ng lola Salma niya. Mabuti naman at medyo umayos ang mommy nito.

“Makakaasa kang sasabihin ko kay lola.”

“Okay. Kapag tapos na kayo, punta ka sa amin ni Grego, ha?”

Malumanay siyang tumango at muling ngumiti. “Sige.”

Chantria stared at her again before she bid a goodbye. Bumalik ito sa kung nasaan si Grego.

Alas kuwatro nang magpasiya silang mag pack up na. Umuwi ang tatlo at naiwan siya do’n. Alam naman ng mga ito na si Grego ang maghahatid sa kanya pabalik kaya hindi na nag alala.

Charlotta changed her clothes. She’s wearing a denim shorts and peach blouse. Sa harap ng salamin ay napangiwi siya nang makita ang pamumula ng pisngi at ilong. Pati ang leeg ay gano’n din.

Pinuntahan niya sila Chantria pagkatapos mag suklay. There’s a pizza and drinks on their table. Ang masayang kwentuhan ng dalawa ay nahinto dahil sa kanyang pagdating. Sana ay hindi siya naka istorbo.

She don’t know where to sit. When Grego moved a bit, that’s her cue to sit next to him. Hindi naman kasi umusog si Chantria.

Mas mahal ang cottage na kinuha ni Grego kumpara sa kanila kanina. The table is made of wood. The chairs are ratan with beach pillows. Magkaharap ang upuan na pang dalawahan.

Grego’s eyes remained on her face. Siguradong nakikita nito ang pamumula ng mukha niya. He’s just too polite to speak about it when it’s already obvious.

“I’m glad that you finally decided to join Miss Intrams,” Chantria is genuinely happy for her.

Grego on the other hand looked like he wants to say something but couldn’t find a right timing. Ang pamumula niya parin kaya ang bumabagabag dito? O may iba pa?

“Grego has something to say,” Chantria beamed at him.

Nakita niya ang pagtalim ng mga mata ni Grego. Para talagang may usapan ang dalawa na hindi niya alam. Ano kaya ang sasabihin sa kanya?

“Charlotta, about your sponsor…” he trailed off.

She faced him so she could see and hear him clearly. Sumisipol ang hangin paminsan minsan at ang tunog na nanggagaling sa may bar hindi kalayuan ay umaabot sa kanila.

“Chantria is your sponsor.”

Pumalakpak ang babae. She looked like really happy that she’s going to sponsor her. Bakit ba hindi niya naisip na puwedeng si Chantria nga?

“Oh, wow! Ikaw pala…” she couldn’t find a perfect words to tell her sponsor.

“Hindi naman malaki ang babayaran. Ako na rin ang bahala sa mga susuotin mo, Charlotta. I can also help you with your hair and make ups.”

She felt overwhelmed. Para bang ang pangarap niyang bumait sa kanya ang mga tao ay unti-unti na talagang natutupad.

“Thank you so much,” she said with all her heart.

Tumawa si Chantria. “You’re welcome. Sana manalo ka. Alam kong makakatulong sa ’yo ang cash prize.”

“Oo. Bukod sa pang allowance sa escuelahan, ibibili ko rin ang iba ng mga notebook at lapis para sa mga bata sa sitio.”

Chantria and Grego became attentive. Nakapahrap na rin sa kanya si Grego, medyo naiilang siya dahil tila lahat ng atensyon nito ay nasa kanya lang.

“What do you mean by that?” Chantria was curious like a cat.

Hindi niya pala nasabi kay Grego ang plano niya kapag nanalo siya.

“Uh, kasi, maraming bata sa sitio na hindi pa nakakapasok sa escuelahan dahil malayo. Tuwing Biyernes, tinuturuan ko sila para may alam sila kahit paano.”

Chantria’s lips parted in surprise. She looked like she saw something in front of her that amazed her so much. Gusto niya ang paraan kung paano ito maka appreciate ng simpleng bagay sa kabila ng pagiging nakaka angat nito sa lipunan.

“At ginagawa mo ’yon ng libre?”

“Oo.”

“Wow! Ang galing mo naman, Charlotta! Ganyan pala ang ginagawa mo sa sitio. Very inspiring!”

Chantria praised her with so many good words that made her heart melt.

When she glanced at Grego, she caught him staring at her intently. Medyo nahiya siya at muling ibinalik ang tingin kay Chantria.

“Is there a way that I could help?” Grego asked carefully.

Namilog ang mga mata niya. She didn’t expect that.

“Ako rin! Gusto kong mag donate!” prisinta ni Chantria, excited.

Medyo nalilito siya. Hindi sanay na may mga taong tumutulong sa mga taga Sitio Verde. Mas sanay siyang nilalayuan sila at hinahamak.

“Pwede naman kayong mag donate ng kahit na ano. Masayang tatanggapin ng mga bata ang anomang ibigay ninyo.”

Charlotta could imagine the kids faces once they received a gift from other people. Alam niyang tunay na magiging masaya ang mga ’yon kapag nagkataon.

“School supplies, toys, clothes?” Chantria’s enthusiasm to help is making her smile

“Oo. Siguradong matutuwa sila.”

“Tell me what else they need,” Grego sounds interested too.

“Uh, mga biscuit or cookies. Bihira kasi makakain ng gano’n sa sitio.”

“Okay. What else?”

Nahihiya siyang sabihin ang nasa isip niya dahil kahit siya ay natatakam na kumain ng gano’n. Kapag may birthday-an lang. At bihirang bihira lang ang magbi-birthday sa sitio na may gano’n na handa.

“Spaghetti and fried chicken,” she whispered shyly.

Humagikhik si Chantria. “I can’t blame them. Those are my favorite too.”

“Ako rin,” pag amin niya.

Grego remained his eyes on her. Ayaw niya itong lingunin. Iyon nga lang na magkatabi sila ay kabado na siya, paano pa kaya kapag nagtama ang mga mata nila nang harapan? Baka magwala ang puso niya ng husto!

Kung hindi niya lang kailangan umuwi, siguradong magtatagal pa sila sa kwentuhan.

Chantria hopped inside their white SUV. While she and Grego are on his motorcycle.

Medyo mabilis ang pagpapatakbo nito sa motorsiklo dahil ayaw na gabihin siya sa daan paakyat sa sitio. Naiintindihan niya naman kaya kahit medyo kabado ay yumakap na lang siya nang mahigpit para talagang hindi mahulog.

Pababa na halos ang araw nang makarating sila sa gate. Nagpasalamat siya kay Grego sa muling paghahatid nito sa kanya. They didn’t talk much like what they usually does because he wanted her to go before the clouds get dark.

Sa escuelahan ay abala na ang lahat ng estudyante. Nagsimula na rin sila ni Butchoy sa bumuo ng steps para sa sayaw. Totoo nga na marunong ito dahil ito pa ang nagturo sa kanya ng dapat na galaw.

“Ikaw ang mas maraming steps dahil ikaw ang candidate. Ganito…”

Butchoy showed her the easy steps that she needs to practice.

Lakad ng mabagal palayo. Tatakbo pabalik. Ikot. Ikot. Madramang yuyuko. Aahon ng mabilis. Itataas ang braso na parang may gustong hawakan. Luluhod. Masakit na yayakapin ang sarili. Titingala. Yuyuko ulit ng malungkot.

They are at the back of Gymnasium. Si Gavin at Jester naman ay pinapanood sila. Nagbibigay din ng suggestions.

She wanted the dance to be artistic. It needs to have story to attract the audience and the judges.

“Pwede rin na may upuan sa gitna, pre. Tapos, mabagal na iikot si Charlotta sa ’yo. Sakto lang ’yon sa oras na kailangan.”

Pinag usapan pa nila ang gagawin at ang magiging kwento ng sayaw.

“The story behind is about breaking up…” she said to them. “Magkakahiwalay silang dalawa dahil magkaiba sila ng mundo. Hindi sila pwede.”

“Ang sakit naman,” Jester dramatically put his hand on his chest. “May hugot ba ’yan, Charlotta?”

Tumawa siya. “Wala ha. Feeling ko lang na mas maganda ang gano’n. Madali silang makaka-relate dahil usapang pag-ibig.”

Butchoy agreed to her. Nagsimula itong gumawa ulit ng dagdag na steps para bigyan buhay ang kwento sa pamamagitan ng sayaw.

Kalaunan ay dumating si Grego at Chantria. Kung si Chantria lang ang manonood ay ayos sa kanya. Pero si Grego? Parang lalambot ang mga tuhod niya.

Naka upo ang dalawa sa kabilang bench. Si Jester at Gavin ay sa malapit lang sa kanila halos. Kumuha pa ng upuan ang mga ito na sira ang arm chair para kay Butchoy.

The music that they chose is a Tagalog song. It’s bout a two lover who met, fell in love, and parted ways in the end because they cannot be together anymore.

Charlotta has a talent in dancing. Kung normal lang siyang estudyante, tiyak na lahat ng dance competition ay sasalihan niya. Kaya ang pagsali sa Miss Intrams ay sobrang halaga sa kanya. Maipapakita niya sa lahat ang talento niya sa pagsasayaw.

The music inside her head lingered together with the story behind every steps.

In the middle of the song, they held hands… then in a count of three, they will slowly let go of each other. Even their faces looked in pain. As if it really happens in real life.

Butchoy is really a performer, she can tell. Palabiro ito pero kaya rin maging propesyunal kung kinakailangan. She get easily comfortable with him because she knew that he knew what they are doing.

Butchoy is now sitting on the chair. Nakayuko ito na animo nasasaktan. Charlotta then slowly run away from him while extending her forearm, as if begging for him to hold her hand again. And when he didn’t hold it, she dramatically knelt on the ground, then hugged herself painfully.

That’s the end of it.

Kulitan nina Gavin at Jester ang una niyang narinig. Bago ang tili ni Chantria.

“The message was painful but it’s really beautifully made. Good job, guys!”

“Salamat,” nahihiya na sambit niya.

Nag appear sila ni Butchoy.

“Oh, panoorin niyo. Ang galing!” Aya sa kanila ni Jester na ni-record pala ang sayaw.

Lumapit agad si Butchoy sa mga ito. Pero siya ay sa bench nila Grego muna nagpunta.

His eyes are dark and intense, that can always make her heart wild. Her knees trembled as she walked towards them.

“Ang galing mo palang sumayaw, Charlotta,” puring puri siya ni Chantria.

“Magpa-practice pa kami para ma-perfect namin ang steps. Salamat ulit.”

“Palagi kaming manonood ng practice ninyo kung gano’n.”

Walang problema. Mukha rin naman na bored si Chantria sa classroom o mga kaibigan nito kaya sa kanya na madalas nagpupunta kahit hindi kasama si Grego. Gusto niya rin na napapalapit siya sa isang babae bilang kaibigan.

Grego then handed her a bottled water. Napatingin si Chantria doon at unti unting ngumisi. Halatang manunukso.

Bago pa siya tuksuhin ng tuluyan ay kinuha niya na ang ibinigay ni Grego. May bawas na ’yon pero binalewala niya at uminom. Bukod sa nauuhaw siya, malakas din ang kalabog ng dibdib. Baka tubig ang magpakalma sa puso niya.

“Did you just kiss indirectly?” Chantria teased.

Huli niya na natanto na baka… baka ininuman na ni Grego ’yon bago ibinigay sa kanya? Tubig nito talaga ’yon? At hindi naman talaga para sa kanya? Ibinigay lang dahil halatang uhaw siya?

“That’s Grego’s water, e. He bought it sa canteen kanina before we went here.”

“Uh, hindi ko naman alam.” Charlotta blushed.

“Ayos lang. Alam kong nauuhaw ka.” Grego seems fine sharing his water with her.

“Uy, nag kiss sila…” tukso ni Chantria na tinawanan lang ni Grego.

Did they really kiss indirectly? That thought made her bite her lips. That was her first indirect kiss!

7 ~ FRIEND

CHAPTER SEVEN

THE last two weeks before the intramural made the students busy. Dalawang beses din na kinailangan niyang lumiban sa pagtatrabaho sa azucarera dahil sa pag practice ng sayaw, pag rampa ng tama at pag-aaral kung paano niya ipapakilala ang sarili.

Chantria’s support really helps a lot. Isinama nito ang kaibigan na siyang mag-aayos naman ng buhok niya at mag-mi-make up sa kanya sa araw ng competition.

“Light make ups will do. Maganda ka na naman kaya hindi na kailangan pagarbohin ang mukha mo, Charlotta,” sinasabi iyon ni Yusef habang sinusuri ang mukha niya.

Yusef is the son of the Mayor of La Carlota. Parehong Grade 10 ang dalawa at magkaklase. The way Yusef talks and moves, she can tell that he’s not the same with her male friends. Malambot ito gumalaw pero hindi naman katulad ng ibang ka-uri nito sa escuelahan na maiingay.

They are inside Café Caliente. The place is a popular hang outs of those rich people in La Carlota. It was the oldest coffee shop that serves the best yet expensive coffee in town. The antiqued woods, the lights and chandeliers, and the old paintings hanging on the walls, felt like like they are back in Spanish era.

Noong nakita niya kanina ang presyo ng isang tasa ng kape at ang isang maliit na slice ng cake ay kinabahan siya kaagad. Halos isang araw na sahod niya na iyon sa azucarera. Mabuti na lang at nilibre siya ni Chantria.

Kahit pa kanina pa sila roon, panay parin ang sulyap ng mga tao sa lamesa nila. At dahil ang dalawang kilala na nakakaangat sa lipunan ang kasama niya, hindi nagtatangka ang mga mapanghusgang mga mata na lapitan sila o kaya’y mag sambit ng mga salitang laban sa kanya.

Masaya siya na nagkakaroon siya ng mga kaibigan kahit paano. Pero nalulungkot din siya sa magiging opinyon ng iba sa mga taong mabuti sa kanya.

“Ano kaya ang mas bagay sa ’yo? This one or… this one?”

Chantria is holding her latest gadget. Malaki iyon kumpara sa sukat ng cellphone. May simbolo ng apple na may kagat.

The first long gown is in champaign color. It was beautiful but the chest part is a bit revealing. She couldn’t wear it. It will only make her uncomfortable.

“I like this malachite halter gown. This will be perfect for you. Look…”

The next gown is really eye catching. The color was like the forest in Sitio Verde when the sun is setting. Nag aagaw ang kulay berde at dilim. Ang maliliit at kumikinang na mga bato mula leeg pababa hanggang bewang ay animo mga bituin sa langit. Tunay na nakakamangha.

“Gusto ko ’yan! Ang ganda…” Charlotta hissed, very amazed.

Nagkatinginan ang dalawa at parehong nakangiting tumango. Sumang ayon agad sa kanya.

“Okay then. Malachite gown for you. How about your sport’s wear?”

Sabay-sabay silang lumingon sa pinto nang bumukas ’yon at iniluwa ang katangi tanging lalaki na dahilan nang pag-iiba ng pintig ng kanyang puso.

Grego’s eyes immediately found hers. He’s sporting a Oxford blue long sleeved and dark pants. Everyone there was looking at him and some greeted him.

“Hi Grego, are you gonna meet your friends here?” a pretty girl asked.

“Yes,” Grego then pointed their table.

Nang sundan iyon ng babae at nakita siya, umangat ang isang kilay.

“Kaibigan mo pala ’yang taga Sitio Verde? Hindi ka ba pinagbabawalan ng mommy mo?”

Chantria murmured annoying words for the girl. Si Yusef naman ay kulang na lang umikot ang eyeballs.

“My mom knew about my friends.” Grego muttered coldly.

“Even your involvement with Charlotta Ciervo?”

Grego’s jaw clenched. Bumuka ang bibig nito ngunit hindi niya na narinig ang sinabi. He left the girl and continued walking towards them.

“What an insensitive girl,” Chantria rolled her eyes.

Naupo si Grego sa nag iisang bakante na nasa tabi niya. Pabilog ang lamesa at apat lang ang upuan. Sakto lang sa kanila.

“We already chose a gown for Charlotta. Look…” ipinakita agad ni Chantria kay Grego ang gown na napili nila.

Tinignan naman iyon ni Grego. Mahalaga sa kanya ang magiging opinyon nito.

“What do you think?” Yusef asked, then sipped on his frappe.

“Do you like it?” Grego glanced at her.

Para siyang nataranta. Mabilis siyang tumango. Nakita niya ang nanunuksong ngisi ni Chantria.

“If she likes it and she’d feel comfortable wearing that gown, then, that would be fine.”

Yusef cleared his throat. Si Chantria ay sanay na sa kanila ni Grego. Pero si Yusef ay mukhang masasanay pa lang. Halata rin ang pagtataka nito.

“Any suggestions for her sport’s wear?”

“Para hindi na tayo mahirapan mag isip, let’s just borrow Grego’s football jersey.” Yusef wiggled his eyebrows playfully.

Charlotta’s face heated up when Chantria giggled.

“That’s a good idea! But let’s ask Grego if he would let Charlotta borrow his jersey?”

She plays with her fingers above her lap. She’s getting nervous. Hindi niya tuloy alam kung ano ang gusto niyang marinig. Ang pagpayag ba ni Grego? O ang pag tanggi?

“No problem,” Grego said in a husk.

Pumalakpak ang dalawa. Palihim naman siyang naglabas ng hangin sa dibdib. He’s really kind. Pati ang jersey nito ay handang ipahiram sa kanya.

“Then, you will just pair it with high waisted denim shorts,” Yusef suggested. “And white sneakers will do too.”

Si Yusef na rin ang magtuturo sa kanya kung paano rumampa. Hahanap pa sila ng tamang lugar para roon. Ayaw kasi ng mga ito na sa escuelahan gawin ’yon dahil iniiwasan na makita ng mga estudyante.

Charlotta’s heart is full of joy because of the people who are kind to her. Akala niya ay magtatapos siya nang pag-aaral na wala man lang naging kaibigan. It really matters to her. Her classmates and friends will be part of her.

“Palagi ka niyang hinahatid?” Kyuryosong tanong ni Chantria isang araw habang nagpapahinga sila sa lilim ng puno ng narra.

They finished the ramp smoothly. Yusef is good at it. Kuhang-kuha nito ang lakad ng mga beauty queen na pinanood nila sa internet.

Chantria was referring to Grego Almendarez. Kapansin pansin ang paghahatid sa kanya nito sa sitio tuwing uwian. May mga araw naman na hindi, pero lamang ang araw na hinahatid siya.

She also don’t know what is really happening between them. Sumasabay lang siya sa agos. She don’t assume that Grego likes her. Mas nangingibabaw ang na dahilan na sa sobrang bait nito ay nagmamagandang loob na ihatid siya.

Mabilis nga naman kapag motorskilo ang gamit. Hindi siya inaabutan ng dilim sa loob ng gubat. Malaking bagay ang ginagawa ni Grego dahil nakakatipid siya ng pamasahe sa tricycle. Iniipon niya ang natitirang pera para kapag may kailangan bilhin na project sa escuelahan ay magagamit niya.

“Oo. Madalas.”

Chantria became more and more interested. She’s very intrigued.

“Is Grego courting you?”

Kailanman ay hindi niya inisip na ang kabutihang ginagawa sa kanya ni Grego ay may kapalit. At lalong nakakasigurado siya na hindi nanliligaw sa kanya.

“Hindi. Mabait lang siguro talaga siya-”

“Come on, Charlotta. I know you’re aware with your suitors, but you should know by now that Grego is probably courting you. You’re just denying it.”

“Wala naman siyang sinabing nanliligaw siya, e…” inosente niyang paliwanag. “At hindi ako liligawan no’n. Sino ba ako? Baka naaawa lang siya sa akin.”

Naaawa? Bakit may kumurot sa sa puso niya dahil sa salitang ’yon?

Paano kung gano’n nga? Grego pitted her. He’s helping her because of that?

“Naaawa?” Chantria repeated then shook her head. “I don’t think so.”

“Hindi niya siguro nililigawan si Charlotta. Sixteen ka palang, di ba?” si Yusef.

“Oo. Kaka-sixteen ko lang.”

“Based on what I witnessed, Grego don’t court girls who’s younger than him. Gusto niya ’yung kasing edad niya lang.”

Ang pagkalumbay na naramdaman ay biglaan kahit pa inaasahan na ang katotohanan na ’yon tungkol kay Grego. He likes girls his age. Smart, beautiful and mature.

Sa edad palang niya, bagsak na siya sa kategorya na klase ng babaeng gugustuhin ng isang Grego Armendarez. Kaya imposible talagang ligawan siya. Kahit sa panaginip yata ay hindi iyon mangyayari.

“Sabagay…” tila nakapag isip isip si Chantria.

“Pero kung gustung-gusto ka talaga no’n ni Grego, baka maghihintay ’yon na mag eighteen ka bago ka ligawan.”

Yusef’s words lingered. She don’t want to hope for that, but she couldn’t stop her heart from doing so.

Posible kaya na gano’n? Na naghihintay lang si Grego na mag eighteen siya? Para puwede na siyang ligawan?

That thought made her heart beat rapidly. Kumakalabog ang puso niya na para bang ayaw paawat sa pagwawala.

“Why don’t you ask him?” Chantria seems had a better idea.

Hindi niya kayang gawin ’yon. Ayaw niyang magtanong. Ayaw niyang mapahiya na baka mali ang iniisip nila. Like what she said, she don’t want to assume. She don’t want to hope for them. Being with Grego almost everyday is more than enough for her.

“I heard that he’s been single for a quite while now. That means something…” Yusef squinted his eyes. Palaisipan din dito ang pagkakawang gawa ni Grego.

“Dahil abala siya sa azucarera nila,” paliwanag niya na para bang iyon ang eksaktong sagot. “Nagtatrabaho siya tuwing Sabado at Linggo.”

“That one too. He gave you a part time job. At alam mo ba Yusef kung saan parte nagtatrabaho si Charlotta?” Intriga ni Chantria.

“Oh? Really? Saan ba?” Yusef was obviously getting more and more curious.

“Sa office ni Grego!” sabay hagikhik ng babae. “May something talaga sa kanilang dalawa. Hindi lang matukoy ni Charlotta kung ano.”

She bite the inside of her cheek. She could feel her invisible sweat on her forehead. Ang init ay umikot sa kanyang batok. Sa pinag-uusapan ng dalawa, nagkakaroon tuloy siya ng ideya. Lumilipad ang isip niya sa maraming tanong.

Ipiniling niya ang ulo. Hindi… Hindi sila puwedeng dalawa. Alam niyang maraming tututol. Masasaktan lang siya sa huli. Kaagad niyang sinupil ang munting pag asa na umusbong sa dibdib.

Dumating ang Sabado at sa Almendarez Azucarera naman iginugol ni Charlotta ang oras niya. At dahil dalawang araw siyang lumiban, medyo tumambak ang mga gagawin niya.

That day, Grego asked her to check if how many employees are working for more than ten years in azucarera. Kailangan niyang isulat ang mga pangalan at taon kung kailan nag umpisa ang mga iyon.

They are both silent inside his office. Abala rin ito sa harap ng laptop. He looked more handsome and mature when he’s serious.

Isang nakaw na sulyap ang ginawa niya kay Grego. Ang isang braso nito ay nasa ibabaw ng lamesa, nakapalumbaba habang mariin ang titig sa screen. Tapos ay kukunot ang noo na para bang may nababasa roon na nagpapalito rito.

A knock on the door echoed. Tinignan niya ang orasan ngunit maaga pa para sa lunch.

“Come in,” Grego’s baritone filled her ears.

Bumukas ang pinto at iniluwa ang isang magandang babae. Napa upo ng tuwid si Charlotta at bumangon kaagad ang matinding kaba sa dibidb nang matanto kung sino ang bisita ni Grego sa araw na ’yon.

Wearing a beige button down dress and holding an expensive hand bag, Fauna Almendarez gracefully strutted inside the office. Every sounds of her high heeled sandals on the floor made Charlotta’s heart boomed.

“Mom,” Grego stood up with his mother’s unexpected presence.

Lumapit ito sa ina at humalik sa pisngi.

“I didn’t expect you here today.”

“Aren’t you surprise?” his mother then sat on the chair in front of his table. Nakapatalikod ito sa kanya.

Nanatili si Grego na nakatayo. Tumingin ito sa kanya kaya naman lumingon din ang mommy nito sa gawi niya.

Napalunok siya at hindi alam kung ano ang gagawin. Dapat ay batiin niya ito! Tumayo siya ng tuwid at magalang na bahagyang yumukod bilang respeto.

“Magandang tanghali po, Madame,” her voice almost shook because of the way her heart beat.

Fauna arched her brow. Hindi niya makuha kung anong ekspresyon ang gusto nitong ipakita sa kanya. Kung namamangha ba na may kasama si Grego sa loob ng opisina nito, o madidismaya.

“Mom, that’s Charlotta Ciervo-”

“Your assistant secretary?” her mom cut him off.

“No. She only have a part time job here.”

“Inside your office, anak?”

Charlotta could hear the malice and the tease on Grego’s mother voice. Napalunok siya. Ang mga daliri niya ay nag-aaway na sa likod niya.

Grego chuckled and he squinted his eyes on his mother. Para bang may lihim na pag uusap ang dalawa at sinasabihan ang ina na tumigil sa kung ano sa nakangiting mga mata.

She likes how she witness Grego’s being close to his mom. Kilala naman sa buong La Carlota na mabait ang mga Almendarez. Kahit pa gano’n, hindi niya maiwasan ang kaba dahil sa presensya ng isa sa mayaman na tao sa buong lugar.

Siguro kaya siya nakakaramdam ng gano’n ay alam niya sa sarili na isang hamak na mahirap lamang siya at ang katulad niya ay hindi pa lubusang tanggap ng mga tao. Kaya ang mag trabaho sa isa sa pinaka malaking azucarera ay malaking bagay at oportunidad para sa kanya. Natatakot siya na kahit mabuti ang ina ni Grego, ay hindi maiwasan na husgahan din siya.

“Hello hija, kumusta ang sitio?” tanong nito na medyo gumulat sa kanya.

“G-Gano’n parin naman po, Madame.”

Charlotta didn’t even know if she answered the question right or what. She’s still stunned that Fauna Alcander would dare to notice her or to even have a conversation with her.

“I like the cassava in Sitio Verde. Is there any chance that I could buy through you?”

Mabilis siyang tumango. Saktong sakto na anihan ng mga kamote sa sitio.

“Opo. May tanim po kami ng mga kamote. Pwede po akong magdala para sa ’yo.”

Fauna’s lips pursed, then looked at her son with unhidden tease on her eyes. At para marahil umiwas sa pang aasar ng ina, bumalik si Grego sa lamesa at ibinaling ang tingin sa screen ng laptop.

“Pwede bang ihatid sa mansyon, hija?”

“Opo, Madame. Sure po!”

Na excite siya bigla. Hindi na kailangan magpunta sa sentro ng lola Salma niya para mag benta ng kamote. May buyer na agad sila!

“Pwede rin ba na ikaw ang magdala ng mga ’yon?”

Narinig niya ang marahan na tawa ni Grego bago muling pinanliitan ng mga mata ang ina. There’s a ghost smile on his lips. Then he shook his head, para bang suko sa animo pinaggagawa ng mommy nito.

Halos manginig siya sa sobrang galak. Talagang bibili ng kamote ang mommy ni Grego?

“Pwede po! Pero hindi ko po alam kung saan ang inyo…” humina ang boses niya.

Itatanong niya na lang kay Grego kung saan ang mga ito nakatira? The thought of her going to their mansion made her ecstatic.

“But Grego knew the way to the sitio, right?”

Maagap siyang tumango. “Opo.”

Fauna Almendarez shifted on her seat. As if something is really giving her so much interest.

Si Grego naman ay lumalalim na ang gitna sa noo habang nakikinig sa magaan na pag uusap niya at ng mommy nito. Hindi niya talaga inaasahan na gano’n ang magiging unang tagpo nila ng mabuting ginang.

“Bakit mo alam, anak? Nakapunta ka na ba roon?” her mother asked innocently.

“Hindi pa, mom.”

“Hanggang saan ka lang kung gano’n?”

Instead of answering, he just sighed. Umiling ito. Parang dismayado o ano. She couldn’t explain the emotion on his face.

“Si Charlotta na lang ang tatanungin ko baka alam niya ang sagot. Hija, nakikita mo ba itong anak ko na napapadpad malapit sa Sitio Verde?”

Paano niya ba sasagutin? Halatang walang ideya ang mommy ni Grego sa ginagawang paghatid sundo sa kanya ng anak nito.

Fear filled her when she realized that it might anger Fauna Almendarez once she discovered her son being close to a girl like her?

Ang kaninang saya sa dibdib ay parang yelo na itinapon sa mainit na apoy, unti unting natunaw.

“Nakapunta na po siya sa gate ng sitio,” marahan ang boses na sabi niya.

Ayaw magsinungaling ni Charlotta. Dapat ay maging handa siyang harapin kung ano man ang magiging opinyon ni Fauna kapag nalaman nito ang ginagawa ni Grego kung bakit napapadpad sa daan papunta sa sitio.

“Do you have friend in Sitio Verde, son?” tanong ulit kay Grego.

“Yeah.”

“Sino? Bakit hindi mo ipinapakilala sa akin?”

When Grego glanced at her, she felt her heart skipped a beat! Mahina siyang napasinghap sa naging reaksyon ng kanyang puso.

“It’s Charlotta,” he whispered in a raspy tone.

Nanlaki ng bahagya ang kanyang mga mata. Ang saya na natunaw kanina ay biglang bumalik. Ang marinig mula kay Grego na kaibigan siya nito ay labis na nagbigay kasiyahan sa puso niya. Sapat na sa kanya na mabait ito sa kanya, pero ang maging kaibigan nito? Sobra-sobra na ’yon!

A smile escaped her lips. Lumamlam ang mga mata niya. Having a friend was just a dream before, but that dream is happening already.

Walang naging reaksyon ang ginang sa pag amin ni Grego na magkaibigan sila. Tumingin ulit ito sa kanya at nakita niya ang kaunting ngiti sa labi. Nahawa siya at napangiti na rin.

Hindi niya na maawat ang nararamadaman. She can’t still believe that Grego Almendarez treats her as one of his friend. The feeling was overwhelming.

“Maganda ka pala talaga, hija…” Fauna Almendarez praised her beauty. “Kaya pala…”

She don’t know what is the meaning of her last words. She’s so eager to praise her too.

“Sobrang ganda mo rin po, Madame.”

Mabini lang itong tumawa at ibinalik na ang atensyon sa anak na ngayon ay namumungay ang mga mata habang nakatingin sa kanya.

She smiled sweetly at Grego to let him know how happy she is being his friend.

8 ~ PICTURE

CHAPTER EIGHT

“AKALA ko ay magiging katulad siya ng ibang mayayaman dito sa La Carlota. Hindi ko po inaasahan na naging maayos ang pakikitungo niya sa akin, la.”

Ikinuwento ni Charlotta sa kanyang lola ang naging pagkikita nila ni Fauna Almendarez. Pagkadating palang niya sa bahay nila ay iyon na agad ang bukambibig niya.

Hindi niya makakalimutan ang araw na ’yon dahil mahalaga ’yon sa kanya. Maaaring normal lang sa iba, pero malaking bagay para sa kanya ang nangyari.

Aside from that, she’s very happy to know that Grego is treating her as one of his friend. Hindi na siya maghahangad pa ng higit pa roon. Kuntento siya na maging kaibigan ito. Having a friend is very important to her. Pakiramdam niya ay unti-unti nang lumalapit sa kanya ang napaka-ilap na swerte.

“Bilang lang sa daliri ang mayayaman dito sa La Carlota. At kilala ang mga Almendarez na mabubuti ang kalooban. Kaya hindi na nakapagtataka na maayos ang pakikitungo sayo ni Fauna.”

“Ang bait niya po, la. Excited na akong ihatid sa mansyon nila ang mga kamote!”

Tumawa ang lola Salma niya. Noong binanggit niya na gusto ng mommy ni Grego ang kamote sa sitio, sumigla ito. Alam niya kung bakit. Dahil hindi na kailangan bumaba sa sentro para ibenta ang mga ’yon. They already have a buyer.

“Nasa dulo pa naman ng La Carlota ang mansyon ng mga Almendarez. Paano kaya natin madadala sa kanila? Mag a-arkila pa tayo ng tricycle.”

“Hindi na po. Sinabi ni Madam Fauna na may sasakyan na mag aabang sa patag. Doon natin ilalagay ang mga kamote na bibilhin niya.”

“Mabuti naman kung gano’n. Ang mahal pa naman ng singil ng mga tricycle driver kapag galing dito sa sitio.”

Kaya nga talagang malaking bagay na madalas siyang ihatid ni Grego tuwing uwian galing sa escuelahan. Ang laki ng natitipid niya.

“La, gusto ko na kapag nagkaroon ako ng extra na pera, bibili po tayo ng tricycle kahit second hand lang. Pwede natin gamitin na service kapag magpupunta sa sentro para magbenta ng kamote o mga gulay. Para hindi ka na po mahirapan mag commute.”

Charlotta’s grandmother gave her a warm smile. Lumapit ito sa kanya habang nakaupo siya upuan sa munting sala na gawa sa kawayan. Hinaplos nito ang alon alon niyang buhok.

“Kung magkaroon ka ng extra na pera o kaya ako ang magkaroon, mas pipiliin kong gamitin ’yon kapag nag kolehiyo ka na. Sanay naman ako na mag commute. Wag mo akong alalahanin, apo.”

Oo nga pala. Kailangan niyang mag ipon pa lalo para sa pag aaral niya sa kolehiyo. Matagal pa naman ’yon pero dapat ay mag umpisa na siyang mag ipon. Sisikapin niya rin na makakuha ng matataas na marka para puwede siyang mag apply ng scholarship sa city hall.

“Ganito na lang, la, kapag nag tinda ka sa sentro, sasama ako kapag may oras ako. O kaya kapag maaga ang uwian namin. Pupuntahan kita roon.”

Ngumiti ulit ito. Ang mga kulubot sa mukha ay halata na. Nagpapasalamat siya na malakas parin ang katawan ng lola niya. Bihira rin itong magkasakit. Kaya lang nitong mga nakalipas na araw, napapansin niya na may oras na nakahiga lang ito. Parang nanghihina at walang gana. Nag aalala siya pero sinisigurado naman ng lola niya sa kanya na ayos lang ito.

“Tapusin mo muna ang mga aktibidad mo sa escuelahan bago mo ako tulungan sa pagtitinda, Terra. Alam kong abala ka pa dahil sasali ka sa Miss Intrams, di ba?”

With a smile on her lips, she nods excitedly.

“Opo. Handa na ang mga gagamitin ko. Si Chantria ang nag provide ng lahat. Mabait siya sa akin.”

Kung sino pa ’yon mga taong nakakataas sa lipunan, sila pa ang mabuti sa kanya.

“Halata naman na mabait ang batang ’yon. Sana ay tuluyan nang gumaling ang mommy niya at mabuo ulit ang pamilya nila.”

Noong huling bisita ng lola Salma niya sa mga Alcander, hindi na siya nakasama dahil abala sa practice para sa Miss Intrams. Wala rin naman nabanggit si Chantria tungkol sa mommy nito. Sana pala ay kinamusta niya.

“Sana nga po. Ibig sabihin, totoo po ang balita tungkol sa daddy niya?”

“Siguro. Ayaw kong pag usapan, apo. Magdasal na lang tayo na sana ay umayos ulit ang lahat sa pamilya nila.”

Monday came and everyone is busy again. Inaayos na rin ang Gymnasium dahil doon gaganapin ang Miss Intrams. Pagkapasok niya palang sa classroom nila ay nilapitan kaagad siya ng grupo ni Luella.

“Sasali ka talaga? Wala kang balak umatras, Charlotta? Ang lakas din ng loob mo, e!”

Ibinaba niya ang bag sa silya. Wala pa ’yung tatlong lalaking tagapagtanggol niya kaya siya na lang ang haharap sa mga kaklase.

“Siguradong may ginawang kababalaghan ang lola niya kay Chantria at Yusef kaya sobra ang pag suporta nila sa ’yo. Umamin ka na!” akusa ni Jayda.

Umupo siya at hindi nagsalita. Hanggat kaya niyang umiwas, ay gagawin niya. Kaya lang katulad ng dati, kapag hindi siya nagsasalita, mas lalong nanggagalaiti ang mga umaaway sa kanya.

Napaigtad si Charlotta nang hampasin ni Luella arm desk. Mariin ang titig na ipinupukol sa kanya.

“Akala mo mananalo ka?! Pagtatawanan ka lang ng mga estudyante. Maawa ka sa kakahinatnan mo. Wag kang ilusyunada, Terrra Charlotta! Dapat alam mo kung saan ka lang lulugar!”

Saan ba dapat siya lumugar? Bilang estudyante, may karapatan naman siya na sumali sa kahit na anong patimpalak sa escuelahan nila. Ang mga teacher nga ay hindi siya pinagbabawalan, minsan nga ay ini-encourage pa siya. Samantalang itong mga estudyante, halos hilahin ang buhok niya palabas para lang mawala siya sa paningin ng mga ito.

Simula noong nag aral siya, samo’t saring panglalait at panghahamak na ang naranasan niya sa kamay ng mga taong hindi tanggap ang buhay na kinamulatan niya.

Nakakalungkot isipin na lumipas man ang panahon, gano’n parin ang tingin sa kanya. Mababa at walang karapatan na makinabang sa mga bagay na dapat ay para sa lahat.

“Hindi dahil suportado ka ng mga mayayaman na estudyante rito, feeling mo magugustuhan ka na namin? Hindi! Galit pa rin kami sayo!”

Punung-puno nang pang iinsulto ang tawanan ng mga babae sa harap niya. Pinipigil niya ang sarili na magsalita. Kung magsasalita pa siya, tiyak na hahaba lang ang pang aaway sa kanya. Mabuti pang huwag na lang.

“Pero kung gusto mong bumait kami sayo. Isa lang ang gagawin mo…” ngumisi si Jayda.

Gusto niya ’yon. Kung may paraan para bumait sa kanya ang mga ito, gagawin niya. Napaayos sa pagkaka upo si Charlotta. Interesado sa naging usapan.

“Ano ang gagawin ko?”

Nagkatinginan ang mga babae sa harap niya. Nakita niya ang mga ngisi bago muling bumaling sa kanya.

“Wag kang sumali sa Miss Intrams,” Luella said with a smirk.

“Kapag hindi ka sumali, magiging kaibigan mo na kami,” dagdag ni Jayda.

Charlotta couldn’t decide. She’s very eager to have friends, but she’s also fine if she didn’t have. Pero ngayong may pagkakataon na magkaroon siya ng mga kaibigan, lalo at mga babae pa, parang magandang balita ’yon.

Masaya naman siya na kasama sila Gavin, Jester, Butchoy, Yusef, Chantria, at Grego. Pero naisip niya na kailangan ba ay marami siyang kaibigan? Nakaya niya nga noon na wala, kakayanin niya rin na mayroon kahit kaunti.

“Pag isipan mo ha?” ani Jayda bago siya tinalikuran ng mga ito.

Gumulo sa isipan niya ang sinabi ng mga kaklase. Kaya naman medyo hindi siya nakapag focus sa huling practice nila para sa pag rampa ng tama.

“Darating si Grego mamaya. Wag mong masyadong isipin,” tukso ni Yusef nang mapansin na hindi niya nakukuha ang mga itinuturo nito.

Uminit ang pisngi niya. Hindi niya naman iniisip si Grego, e. Alam niya rin na darating dahil ihahatid ulit siya. Ginulo lang talaga nila Jayda ang isip niya.

Nasa loob sila ng classroom ng mga ito. Walang klase sa huling subject kaya umuwi na rin ang mga kaklase.

Chantria is sitting on one of the chair. She’s busy with her phone. Nanonood naman minsan, pero mas lamang ang oras nito sa sinoman ang kausap.

“Ano? Boyfriend mo na?” Yusef beamed at Chantria.

“Hindi ah!”

“Bakit hindi mo mabitawan ’yang cellphone mo? Ka-text mo?”

“Si daddy ang ka-text ko,” anito at ibinalik na sa bag ang cellphone. “Next week pa raw siya uuwi.”

Yusef dramatically sighed. “Tell you dad that you missed him. Hindi ka matitiis no’n.”

Malungkot na ngumiti si Chantria. “Hayaan mo na. Maybe he’s just really busy.”

Kalaunan ay dumating si Grego. He’s not wearing his uniform. Hindi niya alam kung saan ito galing. He’s wearing a dark grey v-neck shirt this time. His eyes immediately found her at the corner.

“Did you bring your football jersey, Grego?” Yusef asked.

“I have it with me. Ibibigay ko kay Charlotta mamaya.”

Pumasok ito sa loob ng classroom at katulad nang palaging reaksyon ng kanyang puso, bumilis ang pintig no’n na para bang na-e-excite sa isang bagay.

“Puwede bang mamaya na kayo umuwi? Doon muna tayo sa Café Caliente.”

“That’s a good idea, Yusef.” Chantria stood up and grabbed her things. “Sumama muna kayo sa amin. Maaga pa naman.”

Nagkatinginan sila ni Grego. Inunahan niya na ito bago pa makapagsalita.

“Pasensya na hindi ako pwede ngayon.”

“Bakit naman?”

“Tutulungan ko kasi ang lola ko sa pag-aayos ng mga kamote na dadalhin sa sentro bukas ng umaga.”

Naintindihan naman siya ng dalawa. Nginitian niya ang mga ito.

“Sumasama ka ba sa lola mo kapag nagtitinda sa sentro?”

“Minsan lang.”

“Kapag nagtinda ka, sabihin mo sa amin. Pupunta kami!” Nakitaan niya ang excitement sa mukha ni Chantria. “Bibili kami!”

Funny how rich people gets excited with little things. Tumawa siya at tumango.

“Sige ba!”

“Ituro mo sa amin kung saan banda ang puwesto ng lola mo, Charlotta. Sasabihin ko sa mga kasambahay namin na sa inyo na bumili ng mga gulay o prutas,” sabi ni Yusef.

Bakit ba siya naguluhan pa sa sinabi nila Jayda? She don’t need more friends. These people in front of her are more than enough. Idagdag pa ang tatlong lalaki na itinuring siyang kapatid.

Sabay-sabay silang lumabas sa classroom at nagpunta sa parking area. Isang itim at puting SUV ang naghihintay kay Yusef at Chantria.

“Magmomotor na naman kayo, Grego? Bakit ayaw mong gamitin ang sasakyan niyo? Nakatambak lang sa parking niyo ang mga ’yon, ah?”

Napatingin siya kay Grego na sumakay na hawak ang helmet na para sa kanya.

“Mas mabilis kapag motorsiklo ang gamit papunta sa sitio,” sagot nito at ibinigay sa kanya ang helmet.

“Maalikabok naman!” reklamo ni Chantria na para bang ito ang naaalikabukan. “Dapat nagdadala ka ng jacket, Charlotta, para hindi masunog ang balat mo sa sikat ng araw.”

Grego took a step forward. He’s standing in front of her. She can smell his scent again and she got used to it.

Napanguso siya nang ito pa ulit ang nag lock ng helmet niya.

“Wala ba talaga kayong relasyon?” Yusef asked with an obvious tease.

“Wala ha! Magkaibigan lang kami ni Grego,” medyo taranta niyang sinabi.

Umikot ang mga mata ni Yusef bago sumakay sa SUV. “Maghihintay na lang ako na maging kayo.”

Bungisngis ni Chantria ang nagpainit ng pisngi niya. “Ako rin maghihintay kung kailan.”

Napatingin siya kay Grego at naabutan ang pag angat ng sulok ng labi nito. Nakatitig sa kanya.

Bakit hindi ito nagsasalita? Mukha pang masaya na tinutukso sila e.

Kumaway sa kanila ang dalawa bago tuluyang umandar ang sinasakyan. Sumunod din naman sila kaagad.

Like the usual, Charlotta is almost embracing Grego. Minsan ay napapapikit pa siya hindi dahil sa alikabok kundi dahil sinasamantala niya ang pagiging pisikal na pagkakalapit nila.

Malapad ang balikat nito na sakto sa taas. Palagi rin mabango. At ramdam niya sa kanyang mga palad ang may katigasan nitong tiyan. She’s wondering what’s behind his flat abdomen?

Charlotta’s eyes widened when she realized how aggressive her mind was. Hindi niya dapat pinag iisipan ng gano’n si Grego. Magkaibigan sila. Ang pagpapantasya rito ay dapat ipagbawal niya sa sarili. She don’t want to ruin their friendship.

At kung may naramdaman man siya noon na pagkakagusto kay Grego, pinipilit niyang supilin ngayon. Kahit pa parang bang kay hirap no’n. She couldn’t just stop her heart from liking and admiring him. Especially that she got the chance to get to more him more and to get closer to him. Mas lalo siyang humahanga.

“Sasama ka ba sa pagkuha ng mga kamote bukas?” tanong niya habang inaalis ang helmet.

Nasa tapat na sila ng gate ng sitio. Ang kulay ng langit ay mapusyaw na rosas. Namumuo ang makakapal na ulap at unti unting tila umaandar. Ang panghapon na ihip ng hangin ay sinabayan ng mga huni ng ibon sa gubat.

Grego is now leaning on his motorcycle. He removed his helmet too, telling her that he’s gonna stay for awhile.

“Oo. Sabay na rin tayong pumasok bukas.”

Sa unang pagkakataon ay mangyayari na sabay silang papasok sa escuelahan. Magkaiba ang building ng senior high at college pero iisa lang ang entrance at gate. Kaya tuloy hindi niya maiwasan isipin ang magiging opinyon nang mga makakakita sa kanila bukas na magkasama.

“Ah sige. Aagahan namin dito bukas para hindi tayo ma-late.”

Grego nods his head. Kinuha nito ang isang paper bag sa loob ng compartment ng motorsiklo tapos ay inabot sa kanya. Sinilip niya ang laman at nangiti nang makita na jersey nito ’yon.

“Salamat. Ibabalik ko rin ’to pagkatapos kong gamitin.”

“No, keep it with you. Sayo na lang ’yan.”

Charlotta’s smile grew wider. Namamangha, medyo napatalon siya at dinala sa dibdib ang paper bag.

That was the very first time she received something material from someone. It was like a gift! She will treasure that jersey! Specially, it was Grego’s personal football uniform. It must be very sentimental to him. But he’s still gave it to her.

“Talaga?” she was in awe. “Sa akin na lang ’tong jersey mo? Okay lang sayo na ibigay sa akin?”

Grego chuckled. He looked so amused. Ang mga mata ay namumungay habang pinapanood siyang labis na nagagalak sa ibinigay nito.

“Uh-huh.”

Charlotta giggled. Kulang na lang ay yakapin si Grego bilang pasasalamat sa kasiyahan na ipinaramdam nito sa kanya sa munting regalo. Para sa kanya ay regalo ’yon galing dito.

“Gusto kong sukatin.”

“Go ahead.”

Kinuha niya ang jersey sa loob at ipinahawak kay Grego ang paper bag. Nagmamadali siya nang isinuot ang damit. Hindi na alintana na halata masyado na gustung-gusto niya ang jersey.

Inilabas niya ang mahabang buhok na naiwan sa likod niya. Pagkatapos ay maingat na hinaplos ang print sa harap. The jersey is a bit loose because Grego’s built is wide and he’s tall too. The hem almost reach her upper thighs. Medyo malaki pero itatali niya na lang at gagawan ng paraan para mas maayos tignan sa kanya.

She happily twirled in front of him as if she’s wearing a very beautiful dress to show him.

With a smile, Charlotta looked at Grego again. Naabutan niya itong mataman ang titig sa kanya. His one arm is under his chest, nakapatong doon ang isang braso, habang ang daliri ay nasa labi. He crouched his head and smirked.

“Bagay ba?” masayang tanong niya.

“Bagay na bagay…” his voice was low and raspy.

“Kaya lang hindi ko makita ang likod.”

Sinubukan niyang tignan ang apelyido na naka print sa likod pero kaunting letra lang ang nahahagip ng mga mata niya.

Grego then pulled out his phone on his pocket.

“Turn around,” he said and lifted his phone to take a photo of her.

Mabilis siyang tumalikod kay Grego. Gamit ang dalawang kamay ay sinikop niya ang mahabang buhok at inangat para makita ng buo ang nakasulat sa likod at ang numero. She looked at him over her shoulder with smile.

“Tapos na?” maligayang tanong niya nang marinig ang tunog nga camera.

“Yeah. Come here. Have a look…”

Charlotta couldn’t really hide her eagerness to see the photo. Tumabi pa siya kay Grego upang makita nila ng sabay ang larawan na kinuha nito.

She’s smiling while looking at him. Even her eyes were sparkling. Her celestial nose emphasized because of the angle. There are some curly strands that fell beautifully at the sides of her face, while gripping her wavy hair up at the back of her head. She seemed like a proud girlfriend showing off her boyfriend’s favorite jersey.

But what made her heart gone wild was the last name written at the back; Almendarez.

Naramdaman niya ang pamilyar na mga paru-paro sa kanyang tiyan. Tumikhim siya. Umaasa na huhupa ang mabilis na pintig ng puso. Masyado siyang natutuwa. Nakakatakot na baka may hangganan ang lahat ng ’yon.

Umihip muli ang hangin at malayang isinayaw ang kanyang buhok. Pareho silang nakatingin sa litrato niya. Ngumuso siya dahil nangingiti na naman. She has a picture on his phone!

She watched how his thumb glide on the screen… on her face on the picture… then to his printed last name on that jersey.

Tapos ay biglang dumilim ang screen at ibinalik nito ang cellphone sa bulsa. Hindi nito binura? Doon lang ang picture niya?

“Uuwi ka na?” Lumayo siya ng bahagya para may espasyo sa pagitan nila.

“Oo. Para makauwi ka na rin.”

Tumingala si Grego upang tignan ang sikat ng araw. Pababa na ’yon at kung magtatagal pa siya roon, tiyak na aabutan na naman siya ng dilim sa gubat.

“Okay. Ingat ka.”

Grego motioned her to go and walk.

Charlotta pouted her lips but she obeyed. Kaya lang ay patalikod siyang naglalakad para makita niya ang pag alis nito. Kumaway pa siya habang nakangiti.

“Wag masyadong mabilis ang pagda-drive!” bilin niya nang bumusina na ito bilang senyales na aalis na.

“Go and start walking…” he jerked his head to the forest.

Tumawa siya at tumalikod na rin dahil hindi ito aalis hanggat hindi siya nakikitang papasok sa gubat.

While hugging Grego’s jersey, Charlotta fell asleep with a smile on her lips that night.

9 ~ HOT

CHAPTER NINE

MADALING araw palang ay gising na silang mag lola. Nauna lang ito sa kanya ng ilang minuto. Naabutan niyang nagtitimpla na ng kape at may nilagang kamoteng baging na nakasalang sa umaapoy na mga kahoy.

Mahimbing ang naging tulog ni Charlotta dahil na rin siguro sa pagod at sa saya sa puso niya. Hindi parin siya makapaniwala na ibinigay sa kanya ni Grego ang football jersey nito. Sa sobrang galak niya na magamit ’yon sa araw ng patimpalak sa escuelahan, halos manginig ang kalamnan niya at habulin ang bilis ng pintig ng kanyang puso.

To have friends is already enough for her to keep studying and living while outside Sitio Verde. But to have Grego Almendarez by her side was really like a dream that became a reality.

Noon, sapat na sa kanya na pagmasdan ito sa malayo. Hindi na siya naghangad pa ng higit pa roon. Kaya naman napakalaking karangalan para sa kanya na mapalapit kay Grego kahit pa marami ang alam niyang tutol sa pagkakaibigan nila.

When he told his mother that she’s his friend, Charlotta already felt happy. Kung sinoman ang nag iisip na nililigawan siya ni Grego, dapat ay tumigil na ang mga ito. Dahil pagkakaibigan lang naman talaga ang mayroon sa kanilang dalawa.

Naligo muna si Charlotta at nagbihis bago bumalik sa kusina para mag almusal. Nakahain na ang nilagang kamote. Pati ang lunch box niya ay handa na rin. Umuusok pa ang kanin do’n dahil kakaluto lang. Ang ulam niya naman ay ginisang corned beef na na may patatas.

“Ano ang gusto mong ulam bukas? Pagkatapos kong maihatid ang mga kamote sa Almendarez, dederetso ako sa palengke, apo.”

Sumimsim muna siya sa kape at maingat na ibinalik ang tasa sa lamesa. Inilibot niya ang tingin at napadpad sa isang sako na malapit sa pinto na puno ng mga kamote. Iyon ang dadalhin sa mommy ni Grego.

“Gusto ko po ng pritong manok, la. Kung kaya po ng budget natin.”

Tumango-tango naman ito. Nakapusod ng maayos ang mahabang buhok. Ang blusa ay may malalaking bulaklak na desenyo at ang mahabang palda ay madilim na abo. Madalas na suot ng lola niya kapag nagsisimba sila sa sentro.

“Kaya ’yan. Ikaw ang dahilan kaya bibili sa atin ng kamote si Madam Fauna. Iyon lang ba ang gusto mo? Baka may iba ka pang ulam na naiisip.”

Binalatan niya ang mainit na kamote at inihip-ihipan para makain habang nag iisip ng pwedeng i-ulam tuwing lunch sa escuelahan.

“Chicken adobo din po at pwedeng gulay din, la.”

“Sige. Ang mga ’yon ang bibilhin ko mamaya.”

Wala naman silang gastusin sa tubig at kuryente, kaya pagkain talaga sa araw-araw ang mas pinagtutuunan nila ng pansin.

Naisip niya na bilhan ng bitamina ang lola niya para mas lumakas ito lalo. Pero bago ’yon, kailangan muna nilang kumunsulta sa doktor para mabigyan sila ng reseta para sa tamang vitamins ng lola Salma niya. Gagawin niya ’yon kapag tama na ang naipon niya sa pagtatrabaho sa azucarera.

Ang araw ay halos pababa na nang makarating sila sa patag. Isang kulay itim na pick up ang nag aabang sa gilid. Pagod na pagod si Charlotta dahil siya ang mas humihila ng mabigat na sako. Ayaw niyang mapagod ang lola niya.

When she saw Grego leaning against the while his phone is on his ear, Charlotta stopped for a moment to fix her messy hair.

Hindi naman nakatingin sa gawi nila si Grego, nasa kanan na kalsada ang atensyon nito habang may kausap sa kabilang linya.

“Pagod ka na? Ako naman, Terra.”

“Hindi po. Ako na, la.”

Muling kinuha niya ang dulo ng sako. Ang lola Salma niya naman ang may hawak ng shoulder bag niya.

“Oh, ayan na ba si Grego? Binata na pala,” sabay turo ng lola niya kay Grego na sakto na napatingin na sa gawi nila.

He say something on whoever was on the line, before he put his phone back on his pocket. Nang mabilis itong naglakad upang salubungin sila, para bang nawala sa wisyo ang puso niya. Ang mabilis na pintig ay agad na bumago sa paraan ng paghinga niya.

Their eyes met immediately. It seemed like he wanted to greet her but when he saw the sock, he changed his mind and offered his help.

“Ako na niyan,” he carefully get the sock from her hand.

Wala na kaagad sa sarili na nagpaubaya siya. The way he pulled the sock, it looked like the weight didn’t bother him. Samantalang noong hila hila niya, ang bigat bigat.

Sinalubong naman agad si Grego ng driver at kinuha rito ang sako upang ilagay sa likod ng sasakyan.

“Magandang umaga, hijo,” ang lola niya ang naunang bumati.

“Maganda umaga rin po, lola,” he politely greeted back. Nagmano rin ito, bago ibinalik ang tingin niya sa akin.

Charlotta silently took a breath, then slowly let it out. Her heart is really going wild early in the morning.

“Good morning, Grego,” then she smiled.

He only nods his head. Ito rin mismo ang nagbukas ng pinto para sa kanilang mag lola. They muttered their thank you before he closed the door. Umikot ito papunta sa front passenger seat.

“Si Mang Pablo na po ang maghahatid sa inyo papunta sa mansyon pagkatapos kaming ibaba ni Charlotta sa escuelahan,” ani Grego sa lola Salma niya.

“Walang problema, hijo.”

“Ihahatid ka rin po pabalik sa sitio.”

“Naku. Kahit wag na. Dederetso kasi ako sa palengke.”

“Gano’n po ba?” Grego glanced at them through the rearview mirror.

“Oo. Para hindi na rin maabala si Pablo.”

“Ayos lang naman ho. Kung gano’n sa palengke ko na lang kayo ihahatid,” sabi ni Mang Pablo.

Hindi na muling nasundan ang usapan na ’yon hanggang sa ibaba sila sa gate ng escuelahan. Ang mga estudyante na papasok kasabay nila ay lahat napapatingin lalo at nakita ng mga ito na sasakyan siya ng mga Almedarez bumaba kasama pa si Grego.

“Sila na yata?” bulungan ng isang grupo.

“Kaya nag break sila ni Alena? Si Charlotta ang ipinalit?”

“Huy, wag kayong maingay baka marinig kayo.”

“Ayos lang naman ah? Bagay sila. Maganda si Charlotta. Para sa akin ay siya ang pinaka maganda sa lahat ng mga naging girlfriend ni Grego.”

“Balita ko ay nagtatrabaho si Charlotta sa azucarera nila? Nabanggit ng kapit-bahaynamin na nagtatrabaho rin do’n. Nakita raw siya.”

“Oh, talaga? Baka talagang sila na? Itinatago lang nila?”

Marami pang bulungan ang nadaanan nila. Samantalang si Grego naman ay deretso lang ang lakad para talagang walang naririnig.

When she noticed that Grego didn’t choose the way going to the college building, she stopped and pointed where he should go.

“Do’n ang daan papunta sa building niyo, di ba?”

“Yes,” he crouched his head on the side.

“Uh, dito ang daan papunta sa classroom ko,” sabay turo niya sa harapan.

“Alam ko.”

Kung gano’n, bakit hindi pa nito tahakin ang daan papunta sa college building? Bakit parang susunod lang sa kanya?

“Ihahatid kita hanggang sa classroom mo,” he finally said when he noticed her curiosity.

Oh. Charlotta went speechless for a seconds. Nagulo agad ang isip niya sa narinig.

Grego Almendarez will walk her to her classroom? That means, students will see him too. With her. Baka gawing dahilan na naman ’yon para awayin siya?

“Ikaw ang bahala,” halos pabulong niyang sinabi.

Bahala na. Kung aawayin ulit siya ng mga estudyante, sasabihin niyang hindi naman nanliligaw sa kanya si Grego. Magkaibigan lang sila kaya wala dapat ikagalit ang mga ito. At iyon naman din ang totoo.

“Hi, Kuya Grego!” bati ng freshmen students sa bench na nadaanan nila.

Grego smiled at them that made the girls giggled.

Nilingon niya ang mga ito nang nakangiti dahil sa reaksyon, pero agad na nagbulungan at iniwas ang tingin sa kanya.

Some of Charlotta’s classmates were already inside their classroom when they arrived. Luella’s group were also there, eyeing her.

“Salamat sa paghatid,” hinarap niya si Grego habang yakap ang aklat.

“I’m gonna meet you at lunch.”

He placed his one hand on the wall, while his other hand is on his pocket.

“Half day lang kami ngayon. Pwede na akong umalis ng 11am kapag nakapag attendance na. Sa likod ng Gymnasium nalang tayo magkita?”

In just one sigh, she knew that he didn’t like her idea.

“Pupuntahan kita dito.”

Napanguso siya at napatingin sa loob kung saan bulungan nila Luella habang nakatingin sa kanila ang naabutan niya.

“We will have lunch at Playa Azure.”

“Pero, may baon ako.”

“Pwede mong dalhin ang baon mo do’n.”

At sa Playa Azure pa talaga sila magla-lunch? Sayang! Kung alam niya lang na pupunta sila roon e di sana nagdala siya ng damit pangligo.

“Bakit sa Playa Azure? Maliligo ka sa dagat?”

Grego laughed a bit, then shook his head. “No. Do you wanna go swim there?”

Mabilis siyang tumango at agad din napawi ang ngiti dahil sa munting problemang naisip.

“Kaya lang ay wala akong dalang damit pang swimming.”

“Oh, we can buy it there.”

Mabilis at walang tigil ang pag iling ni Charlotta. Hindi kinakaya ang offer ng lalaki sa harap niya. Having her lunch at Playa Azure and him, bringing her there, is too much already. Ang bilhan siya ng damit para lang makaligo ay ang hirap tanggapin.

“Hindi na siguro. Maglakad na lang tayo sa dalampasigan nang nakayapak.”

“Hmm…” he seemed like he’s still thinking if he’s gonna agree to her or not.

“Marami pa naman sigurong pagkakataon na makaligo ako sa dagat.”

“It won’t hurt you too if you grab the opportunity today to swim there.”

Napanguso si Charlotta at nag isip na rin. Sayang nga naman ang oportunidad sa araw na ’yon. Gustung-gusto niya pa naman maligo sa dagat kahit pa tirik ang araw.

“Ganito nalang…” nakaisip siya ng paraan. “Bibili tayo ng damit pang swimming do’n pero ako ang magbabayad. Ikaltas na lang sa sahod ko sa azucarera.”

Grego frowned. Sa itsura palang parang hindi rin sang ayon sa gusto niya. Pero wala na itong magagawa. She already made a decision and that’s final.

“Okay?” She found his eyes with hers just to make everything clear.

He almost leered at what she did, then avoided her gaze.

A small smile slowly crept her lips when she realized that he had no choice but to follow what she wants.

“Alright.”

Masaya siyang tumango. “Sige ha? Pasok na ako. Ikaw din.”

Grego pursed his lips before he nods his head too. “Get inside.”

Hinintay siya nitong makapasok sa classroom bago tuluyang umalis.

“Buo na talaga ang desisyon ni Charlotta na sumali sa Miss Intrams. Well, I guess, she don’t need more friends,” parinig ni Luella.

Inilapag niya ang bag sa kanyang silya. Sa gilid ng mga mata ay nakita ang paglapit ng mga ito. Humugot siya ng malalim na hininga at hinanda ang sarili sa naka ambang pang aaway na naman ng mga kaklase.

“Ang tapang mo na ah? Dahil ba malakas ang kapit mo kay Grego?” si Jayda na naging agresibo agad sa paghawak sa braso niya upang maharap niya.

Kinuha niya pabalik ang kanyang braso. Dahil siguro sa pwersa ay nabitawan iyon ni Jayda at nanlalaki ang mga mata na tinignan siya.

“Lumalaban ka na talaga?!” At si Luella naman ang humila sa uniporme niya kaya naman medyo nawalan siya ng balanse.

Eyes widened, Charlotta felt the wind against the skin on her chest. When she checked what happened, she saw two buttons of her uniform were missing. Niyakap niya agad ang sarili. Binalot ng takot para sa mga babaeng handang manakit ng pisikal dahil sa galit.

“Hoy! Ano ’yan?” boses ni Butchoy ang narinig niya.

Walang pag aalinlangan na hinawi nito ang apat na babae sa harap niya. At nang makita ni Butchoy ang itsura niya, hinarap ulit ang mga kaklase.

“Sino ang may gawa nito kay Charlotta?!”

Walang sumagot. Nakitaan niya ng takot ang mga ito. Kung bakit ay parang alam niya na.

“Ayaw niyong magsabi huh? Sige! Sa guidance counselor kayo magpaliwanag!”

Butchoy held her forearm and walked outside their classroom.

Nagpatianod si Charlotta. Hindi agad makapagsalita dahil nabigla sa ginawa ng mga kaklaseng babae. They were never violent before. Hanggang salita lang ang mga ito. Kaya hindi niya inaasahan na makakanti siya sa sobrang galit sa kanya.

Huminto sila sa harap ng Guidance and Counseling office. May kung anong tinipa si Butchoy sa cellphone nito bago ibinalik ulit sa bulsa.

“Pasok ka…” mahinahon nitong sabi sa kanya at iwinestra ang pinto.

Umiling si Charlotta. Para bang hindi niya kaya na magsumbong dahil sa nangyayari sa kanya noon pa man sa escuelahan na ’yon.

“Bakit ayaw mo? Natatakot ka ba na balikan ka nila Luella?”

“H-Hindi. Ayaw ko lang na lumaki pa ito, Butchoy.”

“Masyado kang mabait, Charlotta. Inaabuso na ng iba.”

When Butchoy’s eyes darted over her shoulder, she glanced at that direction, too.

Her eyes widened a bit when she saw Grego’s walking towards them, unsmiling and his eyes were darker than usual. Ang bawat pag hakbang ay mabigat at tila may gustong paghigantihan.

“Tinext ko si Grego para samahan ka sa loob.”

“Hala, Butchoy, dapat hindi mo na ’yon ginawa.”

“Inaasahan ko na hindi ka magsusumbong, baka kapag si Grego ang kasama mo, pumayag ka.”

She couldn’t believe that Butchoy was able to think about that.

“Salamat, Butchoy,” ’yon lang ang namutawi sa labi niya sa lahat lahat ng kabaitan nito.

Ngumiti ito. “Walang anuman. Alis na ko ah? Kami na nila Gavin ang mag attendance sa ’yo.”

Sinalubong nito si Grego at may sinabi na hindi niya na narinig.

Kabadong kabado siya nang makalapit si Grego sa kanya at ang mga mata ay halos mangliit.

“Ayos ka lang ba?” his first words and the way he gently said those melt something inside her heart.

Tumango siya agad para maisip nitong ayos lang talaga siya at hindi na nila kailangan pumasok sa loob. Ayaw niyang makaabala sa kahit na sino. Masasanay din siya sa lahat ng pagkamunhi sa kanya.

His eyes then roamed around her face as if he was finding something off to be the reason why they need to go inside the counselor’s office. When he’s done with her face, his menacing eyes stopped on her chest where her arms were there to cover the ruined part of her blouse.

Ang madilim na mga mata nito ay tila kulay ng langit sa gabi nang matanto kung ano ang itinatago niya sa dibdib.

“I won’t let this pass, Terra Charlotta. Let’s go inside.”

When she didn’t move, he sighed and held her hand. Without any more words, Grego knocked at the door.

She couldn’t imagine what would be the result of all of these. But she’s hoping that the counselor will do something.

“Good morning, Ma’am,” Grego greeted.

The woman who’s on her later forties with thick eyeglasses stood up. She’s behind her table.

“Good morning, Mr. Almendarez and Miss Ciervo. Have a seat,” she motioned the chair in front of her table.

Pinagsiklop nito ang mga kamay sa ibabaw ng lamesa.

Ang kaba ni Charlotta ay hindi na maitago pa. That is the very first time after so many years that she get inside the counselor’s office.

“What are you hiding?” the counselor asked casually and motioned her chest.

“Nasira po ang blouse ko.”

“Dahil?” sa tunog nito, tila ba alam na ang sagot pero gusto parin malaman galing sa kanya.

“Hinila po ng kaklase ko.”

“Ano ang dahilan bakit hinila ang blouse mo at natanggal ang mga butones?”

Napatingin siya kay Grego. She don’t want him to know what’s going on inside their classroom or outside even though for sure he already have an ideas.

Grego politely stood up. “Sa labas ako maghihintay.”

Naiwan si Charlotta at parang mas gusto niya ’yon. Mas magiging komportable siyang magsabi ng lahat lahat nang paghihirap niya nang hindi naririnig ni Grego. Marahil ay natatakot siyang kaawaan nito kaya gano’n.

Ikinuwento niya sa counselor ang lahat ng karanasan niya sa mga estudyante ng La Carlota Escuela.

Nagbigay din ito sa kanya ng payo at mga pwedeng gawin sa mga estudyante na nang bully at nanakit sa kanya. Dahil hindi niya kilala ang iba sa pangalan, hindi niya na nasabi para sana ipatawag ng counselor. Ang parusa naman ay maglilinis sa escuelahan.

“If Luella is going to join Miss Intrams, then we couldn’t allow her. Miss Intrams candidates should be a role model.”

Charlotta can’t take if Luella will be disqualified. Alam niya na gustung-gusto ng kaklase ng sumali. Ayaw niyang ipagkait ’yon.

“What do you think, Miss Ciervo?”

“Gusto ko pong magpatuloy sa pagsali sa Miss Intrams si Luella. Pangarap niya po ’yon. Ayaw ko pong ipagkait sa kanya dahil alam ko po ang mararamdaman niya sa oras na kunin sa kanya ang oportunidad.”

The counselor sighed, but she could see that smile on her eyes despite of being calmed.

“But we don’t tolerate bullying. Luella and her friends will still face the consequences of what they did to you. Pag-uusapan pa namin kung papasalihin pa ba siya sa Miss Intrams o hindi na. I was not the only one who gonna make the decision, Miss Ciervo.”

Naiintindihan niya naman ’yon. Kung hindi makakasali si Luella tiyak na mas lalong magagalit sa kanya at iyon ang pinaka ayaw niyang mangyari.

“Ipapatawag din namin sila rito para makausap.”

“Baka po magalit sila lalo sa akin.”

“Wag kang mag-alala. Hindi ko hahayaan na mangyari ’yan.”

“Salamat po.”

After an hour or so of guidance and counseling, Charlotta left the office.

Sa labas ay naabutan niya si Grego na nakaupo sa bench. Mag isa. Akala niya ay umalis na ito dahil medyo tumagal siya sa loob. When he saw her, he stood up and walked towards her.

Bumagal ang mabilis niya sanang paglalakad. Nakita niya na hawak nito ang shoulder bag at aklat niya.

“How are you feeling?” he asked the moment they got closer.

Ngumiti siya. Kung alam niya lang noon pa na nakakagaan sa pakiramdam na magkaroon ng pagkakataon na masabi ang halos lahat ng saloobin niya, sana ay dati niya pa sinumbong ang mga nang bully at nang away sa kanya. Ngunit dahil sa takot na balikan siya, pinili niyang manahimik na lang.

“Gumaan ang pakiramdam ko,” tipid siyang ngumiti.

Marahan na hinawi nito ang ilang hibla ng buhok niyang tumabing sa pisngi dahil sa pagdaan ng hangin. Napalunok siya at para na namang nakulong sa mundo na silang dalawa lang ang nakakaalam.

“Wala na raw kayong klase sabi ni Butchoy,” imporma nito sa kanya.

“Kung gano’n, pwede na tayong magpunta sa Playa Azure?”

“Oo. Kung ’yan ang gusto mo.”

“Gusto ko!” medyo mabilis ang sagot niya dahil sa nakakanginig na galak.

Grego chuckled and slightly pinched the tip of her nose. “Alright, pretty.”

He gave her the book while he’s still holding her bag. Sabay silang naglakad papunta sa parking area.

“Susunod kami ro’n!” medyo sigaw ni Chantria nang madaanan nila. Kasama nito si Yusef na ang ngiti ay nanunukso.

“Kayo muna para may privacy!” Yusef laughed together with Chantria.

Uminit ang pisngi niya pero nakuha parin na sumagot. “Sige! Maghihintay kami sa inyo!”

When they reached the parking area, Grego stopped in front of a black car. Nang pinatunog nito ’yon, natanto niyang doon talaga sila sasakay.

“Wala ang motorsiklo mo?”

Nilingon siya nito pagkatapos buksan ang pinto sa harap para sa kanya.

“Pina-ayos ko. Mas gusto mo ba do’n sumakay?”

Mas nasanay lang siya sa motorsiklo. Pero ayos lang din naman siya sa kotse. Hindi pa siya nakakasakay sa gano’n na klaseng sasakyan at gusto niya rin maranasan.

“Uh, hindi naman. Nasanay lang ako na iyon ang sinasakyan natin.”

“Kapag sobrang mainit ang panahon, itong sasakyan ang gagamitin natin para hindi ka na namumula sa sikat ng araw.”

Napakurap siya at pilit inintindi ang sinabi ni Grego. Talagang siya ang dahilan?

“At kapag umuulan din para hindi tayo mabasa,” he added, then motioned her the front passenger seat.

Pumasok sa loob ng kotse si Charlotta. Kulay itim ang lahat do’n, malinis at mabango rin. Malamig ang aircon na ikinatuwa niya kaagad. She even placed her palm where the cold air is coming.

Nang makaupo na si Grego sa driver’s seat at inilapit ang mukha sa kanya, halos matigil ang tibok ng kanyang puso. She can smell his scent, his hair and even his breath. Tumaas ang dibdib niya dahil naisip na baka hahalikan siya? Mariin siyang napapikit at naghintay ng labi na dadampi sa kanya.

When she heard him laughed shortly, she opened her eyes, only to find out that he looked so amuse.

“Seatbelt,” he said with a tease on his tone.

Ang init sa pisngi niya ay umabot hanggang sa may batok. Nakakahiya! Bakit niya iisipin na hahalikan siya ni Grego? Saan niya nakuha ang ideya na ’yon?

“No kissing yet, baby,” he whispered huskily, then stared at her lips.

He let out a long sigh when she bite her lower lips nervously. Her heart is beating wildly. Nangangamba siya na baka marinig ni Grego ’yon dahil sa sobrang lakas ng bawat pintig.

Umayos ito sa pagkakaupo pagkatapos maikabit ng tuluyan ang seatbelt niya. Then he roared the engine.

His one hand is on the steering wheel and the other one is on the gear shift. And for some reason, she felt something strange below her abdomen because of that kind of view. It tickled her, too.

Seeing the lines of protruding veins on his forearms down to the back of his hands, proved her how virile he is. Very different from all the boys at school.

She swallowed hard when she finally realized that she found him hot while driving a car.

10 ~ COURT

CHAPTER TEN

INDEED that Playa Azure is one of the best place in La Carlota. Ang nakakamanghang tanawin ay ang malawak na dagat at ang nagkikislapang buhangin dahil sa sikat ng araw.

Maaga pa kaya wala masyadong guest. Bago sila magpunta sa cottage na napili ni Grego ay pumasok muna sila sa souvenir shop na may tinda rin na damit pang swimming.

Grego waited for her until she chose the black rash guard na may katernong floral shorts. Medyo maiksi ’yon sa kanya pero ’yon na lang ang available. Pumili rin siya ng t-shirt na may tatak ng pangalan ng beach resort bilang pamalit sa nasirang school uniform.

He was the one who paid. Nakangiti ng malapad ang babae sa counter. Pareho ng halos lahat ng staff sa tuwing may mga bisita.

“Hijo, you’re here!” A woman who’s wearing mustard summer dress approached Grego.

Nag beso ito na madalas niya lang makita na gesture ng mga mayayaman.

“Yes, Tita.”

“Nabanggit nga sa akin ni Solaris kagabi na magpupunta kayo rito. How’s your mom?”

“She’s fine. They will be out of the country next week.”

“Oh well, I will invite Fauna here this weekend. We need some time to catch up.”

Grego then glance at her. Sumunod ang tingin ng Ginang sa kanya.

“By the way, Tita, I am with Charlotta Ciervo,” he introduced her.

The woman slightly pulled down her big sunglasses to have a clear view of her. Tapos ay ibinalik din sa mga mata na para bang may nakakapuwing.

“Magandang araw po, Ma’am,” magalang na bati niya.

“Right. From Sitio Verde?”

“Opo.”

Umismid ito. Hindi man sabihin ay ramdam niya ang disgusto. Tinatakpan lamang ng bagay na nagtatakip sa mga mata nito.

“Oh, is that okay with your mom, hijo? That you are friends with her?”

“My mom knows her.”

“I see. As much as I can, I won’t allow Solaris to be friends with…” hindi na nito itinuloy ang sasabihin. “Anyway, enjoy your stay here. I heard that you’ll be with Yusef and Chantria? Where are they?”

“Nasa escuelahan pa, Tita. Susunod sila rito.”

Tumango naman ang Ginang at umalis na. Sinundan niya ng tingin at nakita na binati rin ito ng mga staffs na naroon.

“Sorry about that,” Grego said.

“Ayos lang.”

He stared at her for a long moment. Nang pinanatili niya ang ngiti, sumuko rin ito. Nagpunta sila sa cottage na mas malaki kumpara sa nirentahan nila noong unang punta roon.

This time, it’s a Nipa Hut stype. There’s a glass wall and white curtains that served as the door. Behind is a twin large bed. Another room at the corner, probably the restroom. Sa harap naman kung saan tanaw ang asul na dagat ay ang mahabang lamesa at upuan na aabot hanggang sa sampung tao.

“Yusef was the one who booked this one. They have plan to spend the night here.”

Overnight? Sa Playa Azure? Parang masaya ’yon!

“Talaga? Sino ang iba nilang kasama?”

“Some of our friends will be here too.”

“How about you?”

Umupo siya sa isa sa mga ratan na upuan. Dahil nasisilaw sa matinding sikat ng araw, tinalikuran niya ang magandang tanawin at hinarap si Grego na nakasandal sa salamin na dingding.

“Uuwi ako pagkahatid ko sayo.”

“Hindi ka mag-o-over night dito?”

He took a few steps until he reached the chair next to her. He sat on it with a wide legs.

Ibinaba niya ang tingin at nakita na halos magtama ang mga sapatos nila. Her feet is in between his.

“Hindi.”

“Bakit hindi? Kasama mo naman ang mga kaibigan mo dito.”

“Wala ka naman,” he said as if that’s the only reason why he won’t do overnight.

Itinago niya ang ngiti. Iniwas niya ang tingin nang titigan siya ni Grego. Hindi niya kakayanin na malaman nitong natutuwa siya sa dahilan nito.

If only she could stay tonight, she would! Hindi niya pa nararanasan ang mag overnight kasama ang mga kaklase o kaibigan. Mga bagay na masayang gawin sana.

Kung magpapaalam ba siya sa lola Salma niya, papayagan kaya siya?

“Paano kapag pwede akong mag overnight?”

Grego pursed his lips. He didn’t speak, so she continued.

“Kapag nagpaalam ako kay lola, baka payagan niya ako? Basta kayo nila Chantria ang kasama ko.”

“Gusto mo ba talaga?”

Charlotta nods her head with a smile. “Oo. Gusto kong maranasan ang mag overnight kasama ang mga kaibigan ko.”

Grego took a breath. Umayos ito ng upo at para bang hindi komportable sa kung ano.

She placed her hand on his thigh to get his attention again.

Bumaba ang tingin nito sa kamay niyang nasa hita. At nang mag angat ulit ng tingin sa kanya, namumungay na ang mga mata.

“Pwede bang umuwi muna ako para makapagpaalam kay lola?”

Grego massaged the bridge of his nose as if something is really stressing him out. He sighed again.

“Sasamahan kita sa inyo.”

Kulang nalang ay mapa-atras si Charlotta o kaya’y mapatayo mula sa inuupuan. Umawang ang labi niya at gustong mag protesta ngunit walang lumalabas na salita.

“Responsibilidad kita, Charlotta. Gusto kong mapanatag ang lola mo habang wala ka buong gabi.”

“Uhh, Grego…”

“Let’s go?”

Ang ngiti niya ay unti-unting sumilay. Tumayo siya at desidido na magpaalam sa lola niya. Sana lang ay pumayag.

Grego changed his uniform first. They went back to his car after. Bago sila umalis ay tinawagan nito si Chantria upang ipaalam ang plano nila. The line was connected to the speaker of the car that she can also hear the conversation.

“Really? Then tell her to bring extra clothes. Kasi di ba, magtatrabaho siya sa azucarera kinabukasan? O kaya ay wag mo na siyang pagtrabahuin, Grego. Do’n na lang siya sa amin!”

“I still need to ask her if what are her plans for tomorrow,” then Grego glanced at her.

“Uh, may trabaho kami bukas kaya hindi kami pwedeng manatili pa ng Sabado, Chantria.”

“Let Grego work for both of you. Ano ba ’yan! Para naman kayong mag asawa! Dapat talaga sabay magpunta sa azucarera? Hindi pwedeng maiwan ’yong isa?”

Chantria kept on ranting.

Samantalang hindi na nakapagsalita si Charlotta dahil sa lahat ay may katangi-tangi na tumatak sa isipan niya.

Para raw silang mag asawa ni Grego? Bakit nito nasabi ’yon? Gano’n ba talaga? Sobra na ba silang close? At hindi na nila napapansin ’yon?

“Paano pala ’yan kapag nag overnight si Charlotta? Sino ang katabi niyang matulog?” tanong ni Yusef na may halong tila malisya.

“Basta si Yusef ang katabi ko!” si Chantria. “The other bed is for Chartlotta and Grego! That’s a large bed, so it will be fine!”

Nagkatinginan sila ni Grego.

Ibig sabihin si Yusef at Chantria lang ang mag overnight? Hindi ang ibang kaibigan ng mga ito?

“I will just book a hotel room for-”

“For you and Charlotta, Grego?! Grabe! Magsosolo pa kayo? May balak ka yata eh?”

Tumawa si Grego at umiling. “Anong akala mo sa akin, Chantria?”

“We know you enough. Dami mong babae! Siyempre, imposibleng hindi nakaligtas sa ’yo ang mga ’yon. Siguradong may nangyari na sa inyo-” naputol ang tawag dahil pinatay ni Grego.

She could only imagine Chantria being so annoyed because she was cut off.

Pinaandar ni Grego ang sasakyan paalis sa Playa Azure at panay parin ang tawag ni Chantria.

“Sagutin ko?” paalam niya kay Grego dahil halatang wala itong balak kausapin ulit ang kaibigan.

“Ikaw ang bahala.”

Charlotta answered the call.

“Joke lang ’yon, Charlotta, ha? Tungkol sa huli kong sinabi,” humagikhik ito. “Baka awayin mo si Grego, e.”

“Ah, hindi. Hindi ko siya aawayin.”

Iwinaglit niya na nga sa isip niya ang tungkol sa bagay na ’yon dahil ayaw niyang isipin na ginagawa ’yon in Grego sa mga naging girlfriend nito. Ibig sabihin ay may karanasan na talaga ito? Nakahalik na at higit pa roon ang nagawa?

“Okay. Sana payagan ka ni lola Salma para masaya!”

“Oo nga. Sana. Tatawag na lang ulit si Grego kapag may sagot na si lola.”

They are both silent when the call has ended. Nagsalita lang ulit si Grego nang madaan sila sa palengke.

“Wala ba tayong bibilhin para sa lola mo?”

Tumingin siya sa labas at nakita ang hilera ng nagtitinda ng prutas. Iyon lang ang naiisip niyang ipasalubong.

“Mga prutas na lang siguro.”

Medyo umandar ang sasakyan hanggang sa natapat sa bangketa ng iba’t-ibang klase ng prutas. Ang salamin na bintana sa gilid niya unti-unting bumukas.

“Ale, pabili po ng apple, orange at ubas.”

Sumilip ang ale na nagtitinda sa loob ng sasakyan at nagmadali sa pagkuha ng mga prutas nang makita kung sino ang kasama niya.

“Eto na,” inabot sa kanya ang plastic. Sabay silip ulit sa loob.

Si Grego ang nag abot ng malutong na five hundred pesos. Nang masuklian ay sumara ulit ang bintana at umandar ang sasakyan ng mabagal.

“Anything else?”

Iiling na sana si Charlotta nang biglang maalala na magtuturo siya sa mga bata mamayang ala una nang tanghali!

“Uh, hindi ko pala nasabi sayo na magtuturo muna ako sa mga bata. Nawala kasi sa isip ko.”

“Ayos lang. May kailangan ka bang bilhin para sa kanila?”

Sinulyapan siya nito bago muling ibinalik ang mga mata sa daan.

Nahagip niya ang tindahan ng mga chichiya at kendi sa harap. Itinuro niya ’yon at kaagad naman nakuha ni Grego ang ibig niyang sabihin.

“Candies or cookies. Iyon nalang ang ibibigay ko sa kanila.”

Si Grego ang bumaba para bumili. Masaya itong kinausap ng nagtitinda. His family is really known in La Carlota. At dahil kilalang mababait ang mga Almendarez, mabait din sa mga ito ang tao.

After one hour, Grego parked the car at the side of the road of the forest. Lumabas ito sa sasakyan at umikot papunta sa gawi niya upang buksan ang pinto sa gilid niya.

Sasama talaga si Grego hanggang Sitio Verde? Mahabang lakaran ’yon. At bukod doon, iyon ang unang araw na may mayamang taga La Carlota ang bibisita sa sitio. Tiyak na mamamangha ang mga tao.

Alas onse pasado ay nag umpisa na silang maglakad sa loob ng gubat. Grego was the one who’s holding the plastic of fruits, cookies, candies and bottled water for them. Nasa balikat niya naman ang bag niya at yakap ang mga aklat.

Sa ilalim ng lilim ng mga puno, may mga tusok ng sinag ng araw na sumisiksik sa mga sanga at dahon pababa sa lupa. Ang mga huni ng ibon at mga kuliglig ay ang ingay sa paligid.

“Hindi ka talaga pwedeng gabihin sa paglalakad sa lugar na ito. Delikado.”

“Oo. Kaya hindi rin ako nagpapagabi.”

“Wala bang ibang tao na nagpupunta rito? Lahat ba ay mga taga Sitio Verde lang?”

Minsan, may mga nakikita siyang ibang tao na hindi taga sitio. Marahil ay nangunguha ng mga kahoy o kaya ay nanghuhuli ng mga hayop o ibon.

“Mayroon. May nakikita ako minsan.”

Napatingin ito sa kanya sa kabila nang paglalakad nila. Para bang naalarma o ano.

“What do you mean? People outside the sitio?”

“Oo. Minsan umaga o kaya kapag uuwi ako sa hapon, narito sila. Naglalakad-lakad. Mga lalaki ang karamihan.”

“Hindi ka naman nila…” he trailed off. “Nakikita ka ba nila kapag dumadaan ka?”

“Nakikita nila ako at binabati rin. Mabait naman sila kaya hindi ako kinakabahan.”

Nang makalabas sa gubat ay paakyat naman ang daan na tatahakin. Mula roon ay tanaw niya na ang mga kabahayan sa Sitio Verde. May mga kahoy at lubid na pwedeng hawakan kapag mahirap ang daan. Iyon din ang nag silbing baybay papunta sa sitio.

When Charlotta took a glance at Grego, she already saw some sweats on his forehead and the wet part of his chest. Pinagpapawisan din naman siya pero sanay na siya sa paglalakad.

“Magpahinga muna tayo,” aya niya rito at naglakad papunta sa lilim ng puno.

Gano’n din naman ang ginagawa niya. Bago akyatin ang daan, magpapahinga muna siya saglit para dere-deretso ang lakad niya pataas.

Grego handed her the bottled water. Kinuha niya ’yon at binuksan para maka-inom. Ibinalik niya rito pagkatapos. When he opened the lid, then drink the water, she bite the inside of her cheek.

Did they do it again? The indirect kiss through drinking the same bottle of water?

Pagkatapos ng kalahating oras na paglalakad, nakarating din sila sa sitio. Humampas ang magpreskong hangin kaya kaagad na humupa ang pagod niya.

Grego is looking down where they came from. Tanging mga puno na lang ang makikita mula sa tuktok. Kung titignan ay para bang walang daan doon papunta sa patag.

“Ate Charlotta!” si Yen-yen ang sumalubong sa kanya.

“Handa na kami sa pag-aaral mamaya! Naligo na kami at kumain!”

“Mabuti kung gano’n, Yen-yen. May pasalubong ako sa inyo.”

Tumalon sa tuwa ang paslit. Pagkatapos ay kay Grego naman itinuon ang atensyon.

“Hello, Kuya! Sino ka po?”

“Uh, Yen-yen, si Grego nga pala.”

“Boypren mo, ate Charlotta?”

“Oo,” sagot ni Grego.

Nanlalaki ang mga mata niya. Ano? Boyfriend niya si Grego?

Tumili si Yen-yen at tinakpan ang mukha gamit ang mga kamay. Daig pa siya kapag kinikilig!

“Joke lang ’yon, Yen-yen.” Kinakabahan na tumawa siya.

“Bagay kayo, ate! Maganda at gwapo!”

Tumakbo palayo si Yen-yen at parang alam niya na ang gagawin. Baka ipagkalat na boyfriend niya nga si Grego!

“Bakit mo sinabi ’yon? Naku! Ipagkakalat ’yon ni Yen-yen sa mga taga sitio.”

Grego laughed heartily. “Boy friend. That’s what I meant, Charlotta. Male friend. Magkaibigan tayo, di ba?”

“A-Akala ko kasi boyfriend. Something romantic.”

Hindi niya alam kung paano itatago ang kahihiyan. Boyfriend and boy friend, but it sounded the same. Malay niya ba? Advance lang siya mag isip.

Humakbang palapit sa kanya si Grego at ang kahihiyan ay napalitan ng kaba nang inilapit nito ang labi sa tenga niya.

“Bakit? Pwede ka na bang ligawan? Hmm?” he whispered that made her knees tremble.

There were no words that came from her mouth. The only thing that she noticed is the way her heart beat harshly again. Aside from the wind blows, there’s nothing that matters to her anymore but her heart and Grego Almendarez’s question.

“Dahil kung pwede ka nang ligawan… liligawan kita, Terra Charlotta.”

She gasped. Ang puso niya ay para bang umaakyat na sa lalamunan niya. At para makahinga ng maayos ay kailangan niya pang lumunok ng dalawang beses.

“Magpapaalam ako sa lola mo na liligawan kita.”

Mas lalong naghumerentado ang puso niya. Mahihimatay pa yata siya sa sobrang lakas ng pintig! Kahit na medyo nanginig ang mga tuhod ay nakuha niya parin ngumuso at tignan ng deretso si Grego.

His eyes told her that he’s really serious. There’s no trace of jokes on his face. Lahat ay sigurado at disidido sa gustong gawin na panliligaw.

Napakahirap paniwalaan na mauuwi silang dalawa sa isang relasyon na nasa isip niya lang noon.

Terra Charlotta, holding her boyfriend’s hand, Grego Almendarez, while walking. Nagtatawanan sila at maglalambingan. Ang lahat ng ’yon ay pawang imahinasyon lamang sa kanya. Kaya sinong mag-aakala na magiging totoo ang mga ’yon kalaunan?

“Paano kung hindi pa ako pwedeng ligawan?”

“Maghihintay ako kung kailan pwede.”

She pouted her lips more. Kulang nalang ay dasalan niya mamaya ang lola Salma niya na payagan sana si Grego na manligaw sa kanya! Gano’n siya kasabik na maging boyfriend ang nag-iisang lalaking pinapangarap niya!

Ngunit masaya rin siya na malaman na maghihintay si Grego kung kailan pwede na siyang ligawan. Sana lang ay gawin nga nito ’yon kung sakali.

“Apo! Nandito ka raw sabi ni Yen-yen. Oh, kasama mo si Grego? Halika kayo! Pumasok kayo rito at mainit ang sikat ng araw diyan!” ang lola niya na kumakaway.

Sabay nilang nilingon ang lola Salma niyang halatang nalulugod na naroon siya at kasama niya pa si Grego. Ang paraan ng pag ngisi nito sa kanya ay nanunukso.

“Pakiramdam ko, papayagan ako ni lola Salma na ligawan ang apo niya,” he said confidently.

Natawa siya. “Talaga? Tignan natin.”

Sumunod si Grego sa kanya papunta sa munting tahanan nila.

The fact that he walked for an hour with her made her day already. She appreciate his effort. Aside from that, she couldn’t explain the joy inside her heart at the thought that he’s going to court her anytime soon.

Grego Almendarez courting her to be his girlfriend is making her heart beat violently against her ribcage. That’s unbelievable. But, there’s also possibilities that it could happen if it’s really meant to be.

11 ~ CHOOSE

CHAPTER ELEVEN

“MAUPO ka muna, hijo.”

Grego sat at the chair made from bamboo wood.

Maliit lang ang bahay nila at tama lang sa kanilang mag lola. Ang sala at kusina ay magkaharap lang. Makikita ang kanilang dirty kitchen. Ang nag-iisang kwarto ay sa kanan na bahagi. Kurtina naman ang nagsisilbing pinto no’n. Ang banyo ay matatagpuan sa likod ng bahay nila. The way to go their is the exit door of the kitchen.

Watching Grego Almendarez roaming around his eyes around their house, made her a bit awkward. Kahit pa nakaupo ito ng kaswal doon, mahahalata parin kung gaano kalayo ang agwat nito sa pamumuhay nila sa Sitio Verde.

“Tamang-tama at katatapos ko lang magluto ng tinolang manok. Maghahain lang ako at para makapananghalian na tayo.”

Hindi na pinigilan ni Charlotta ang lola niya. Hindi parin naman sila kumakain. Saglit lang ang pananatili nila sa Playa Azure dahil nag desisyon na magpupunta sa sitio.

“Pasensya na, maliit lang ang bahay namin.”

Ibinalik ni Grego ang tingin galing sa litrato niyang naka frame na nakalagay sa ibabaw ng lamesa. That was taken when they were at the church. Nilapitan siya ng isang babaeng may dalang camera noon at kinuhanan siya ng litrato dahil nagagandahan daw sa kanya. Pumayag naman siya at kalaunan ay binigyan siya ng hard copy.

“Walang dapat ipagpahingi ng paumanhin, Charlotta. Maaliwalas at malinis ang bahay ninyo kahit na maliit lang.”

Sumulyap siya sa bintana kung saan tanaw ang mga puno sa labas kung saan sila kanina nakatayo.

“Who took that photo of you?” he looked at the framed photo again.

Naglakad si Charlotta papunta ro’n at kinuha ang kanina pa tinitignan ni Grego. She was wearing a white floral dress and her hair was in a half ponytail.

Masasabi niyang propesyunal ang kumuha ng larawan dahil na rin sa perpektong anggulo at halatang mamahalin na camera na gamit noon.

“Hindi ko kilala. Lumapit siya sa amin ni lola no’ng nasa simbahan kami at nagtanong kung ayos lang daw ba na picture-an niya ako. Pumayag ako dahil wala pa akong litrato. Pina-frame ko dahil ang ganda nang kuha niya.”

She handed the frame to him. Kinuha nito ’yon at muling pinagmasdan.

“Parang hindi taga La Carlota ang babaeng photographer. Siguro ay taga ibang lugar.”

“Well, she seemed like a professional photographer,” he noticed.

“Sa palagay ko ay tama ka. Dahil maganda ang camera na gamit niya.”

Ibinalik sa kanya ni Grego ang picture frame pagkatapos ng ilang sandaling pagtingin do’n.

“Sandali lang ha? Tutulong lang ako kay lola.”

Tumayo ito at tumingin sa hapag. Hindi niya na kailangan pang magtanong dahil sa galaw ni Grego, alam niyang tutulong din.

Gano’n nga ang nangyari. They helped her grandmother to finish preparing the table. Mabuti na lang din at tatlo ang upuan doon at ang lamesa ay tama lang sa apat na tao.

“Bakit nga pala maaga ang uwi mo, apo?”

“Wala na po kaming klase. Abala na po kasi ang mga estudyante at teacher dahil malapit na ang intrams.”

Tumingin naman ang lola niya kay Grego. Alam niya na agad ang susunod na itatanong nito kung bakit kasama niya.

“Siya nga po pala, la. Pwede ba akong mag overnight sa Playa Azure?”

Nasamid ang lola niya sa pag higop ng sabaw. Mabilis na inabot niya rito ang tubig na agad nitong ininom.

“Bakit? Sino ang mga kasama mo?”

“Sila Chantria, Yusef at si Grego po. Magpupunta rin ang iba nilang kaibigan para maligo sa dagat mamaya.”

Pinagsiklop ni Charlotta ang mga daliri sa ibabaw ng kandungan. Umaasa na sana ay pumayag ang lola niya.

“Kailan ka babalik?”

“Bukas din po, la. Dederetso po muna ako sa azucarera para mag trabaho.”

Nanliliit ang mga mata ng lola Salma niya na halatang pinag-iisipan ng mabuti kung papayagan ba siya o hindi.

“Babantayan ko po si Charlotta. Para hindi ka po mag-alala sa kaligtasan niya,” sabi ni Grego na para bang pangako.

“Hindi naman ako mahigpit pagdating kay Terra, hijo. Gusto ko na magkaroon siya ng mga kaibigan at maranasan niya ang normal na buhay tulad ng ibang kabataan.”

Halos sumugat na ang ngiti sa labi niya dahil ramdam na papayag ang lola Salma.

“Papayagan ko siyang mag overnight pero ipangako mo sa akin na ibabalik mo ng buo rito ang apo ko.”

“Pangako po, lola Salma.” Grego said, then glanced at her.

Ang kaninang pinipigil na ngiti ay nagpakita na. “Thank you, la! Papasalubungan kita!”

Tumawa ang lola niya at umiling. “Oh siya, kumain na para makapag-asikaso ka na rin ng mga dadalhin mo.”

Maganang kumain si Charlotta. Her smile stayed even after she is done packing her things and clothes to bring to Playa Azure. Nagkasiya ang lahat sa isang backpack.

“Nagdala na rin ako ng damit papunta sa azucarera bukas. Kailangan ko pa ba ng jacket?”

“Hindi na.”

Sabagay, kotse ang gagamitin nila at hindi motorsiklo. Inilapag niya muna ang bag sa sala bago kinuha ang maliit na blackboard at ang lalagyan niya ng mga chalk.

“Magtuturo muna ako sa mga bata. Pwede kang maghintay dito.”

“Sasama ako.”

“Ow…”

Oo nga ’no? Bakit ba hindi niya naisip na kung nasaan siya, ay dapat naroon din si Grego?

“I-Ikaw ang bahala.”

Kinuha nito ang plastic na ang laman ay pasalubong nila para sa mga bata. Ang mga prutas naman para sa lola Salma niya ay naibigay na nila kanina.

Naglakad sila papunta kubo na itinayo ng tatay ni Yen-yen kung saan nagsilbing classroom nila.

Naroon na ang mga bata na hindi aabot sa kinse pataas. Noong nakita siya ay nagsitayuan ang mga ito. Palaging excited na may matutunan kahit paano. Sa gilid ng kubo ay ang malaking puno na nagbibigay lilim sa kanila.

“Magandang tanghali sa inyo.”

“Magandang tanghali rin, ate!” sabay-sabay naman na sambit ng mga ito.

Inilapag ni Charlotta ang mga dala niya sa maliit na lamesa. Tapos ay tinignan niya si Grego na tahimik na pinagmamasdan ang mga bata.

“Boypren ’yan ni ate Charlotta!” ang boses ni Yen-yen ay umalingawngaw kahit pa nasa likod ito naka upo.

Dalawa ang mahabang lamesa na gawa sa kahoy. Tapos ay dalawa rin ang mahabang upuan sa harap ng mga ’yon na tama lang na upuan. Nasa ibabaw na ng lamesa ang notebook at papel ng mga ito.

“Ito pala si… Kuya Grego,” she introduced him. “Bumisita lang siya. Sa sentro sila nakatira.”

“Ang pogi ng boypren mo, ate!”

Uminit ang pisngi niya at hindi alam kung paano ipapaliwanag na hindi niya boyfriend si Grego. Nang tignan niya ito ay nakanguso, animo nagpipigil ng ngiti.

“Mag umpisa na tayo. Nagawa niyo ba ang assignment?” mabilis na iwinaglit niya ang usapan pa bago pa magtanong ang mga bata ng kung anu-ano.

Si Grego ay naupo sa likod na bahagi para na rin siguro hindi ma-distract dito ang mga bata. Kaya lang siya ang nadi-distract dahil talagang sa kanya ang buong atensyon nito.

Pagkatapos niyang check-an ang mga assignment ay pinagbasa niya naman isa-isa. Isinulat niya muna sa blackboard ang Abakada alphabet. Kailangan niyang malaman na hindi ng mga ito nakalimutan ang mga ’yon.

“Sino ang gustong mauna?”

“Ako po!” nagtaas ng kamay si Yen-yen at tumayo.

“Okay, Yen-yen.”

Gamit ang kawayan na stick ay itinuro niya ang mga letra para sundan ni Yen-yen sa pagbabasa.

“A, Ba, Ka, Da, E, Ga, Ha…” Tuluy-tuloy si Yen-yen sa tamang pagbigkas.

“Ang galing! Bigyan natin ng tatlong palakpak si Yen-yen.”

Sumunod naman kay Charlotta ang mga bata. Pati siya ay pumalakpak din habang nangingiti.

Wala sa sarili na napunta ang mga mata niya kay Grego. Nakasandal ito sa haligi na gawa sa kawayan. His arms were crossed above his chest. His eyes only on her. She can see the admiration from him the way he looks at her.

“Sobrang ganda mo…” he mouthed.

He smirked when he saw how her cheeks probably turned red.

Mabilis na nag iwas siya ng tingin kahit pa alam niyang nakikita nito ang pamumula niya. Tumikhim siya sa kabila nang kalabog ng dibdib. Ibinalik niya ang buong atensyon sa mga bata kahit pa ramdam na ramdam ang mga mata ni Grego na nakadikit sa kanya.

“Very good! At dahil nakabasa lahat nang maayos. May pasalubong na ibibigay sa inyo si Kuya Grego.”

Nagtilian ang mga bata at nagmamadaling nilingon si Grego mula sa likod. Nginisian niya ito at imwinestra na ibigay na sa mga bata ang binili nila.

“Upo kayo. Mabibigyan lahat.” Paalala niya sa mga bata dahil halos takbuhin si Grego at pumila sa harap nito.

Grego then walked towards her. He leaned closer until his lips reached her ear.

“I admire you,” he whispered, then felt his lips touched her hair lightly.

Ngumiti siya habang walang preno ang tibok ng puso. He admire her? Ang sarap sa pakiramdam! Para siyang idinuduyan sa ibabaw ng ulap.

“Salamat kuya Grego! Salamat ate Charlotta!”

Sabay-sabay na nagpasalamat ang mga bata pagkatapos maibigay ang cookies at candies. Marami pa ang natira kaya ipamimigay din sa mas nakakabatang kapatid ng mga ito.

Ang balak nila ni Grego ay alas tres na bumaba. May kalahating oras pa sila para magpahinga. Bumalik sila sa bahay nila pagkatapos.

Charlotta yawned when the wind blows. They woke up very early that’s why she felt sleepy. Kung wala si Grego, tiyak na itutulog niya ’yon.

“Mamaya na kayo bumaba sa patag at mainit pa sa daan,” bilin ng lola niya na nagbabalat ng kamoteng kahoy sa harap ng bahay nila.

“Opo, la. Dito po muna kami.”

“You can take a nap,” Grego said when he noticed her yawn.

Umiling siya. “Mabibitin lang ako. Maliligo na lang muna ako.”

Grego nodded his head and motioned the door outside.

“Do’n muna ako sa labas.”

Lumiit ang mga mata niya nang makita ang multong ngiti sa labi nito. Parang alam niya na ang balak! Magpapaalam sa lola niya kung pwede na siyang ligawan?

Umirap si Charlotta habang nangingiti. Ang mga paru-paro sa tiyan niya ay nagliliparan na naman. Tanging si Grego lang ang may kakayahan na iparamdam sa kanya ang gano’ng klaseng saya na nakakakiliti.

Naligo siya. Nagtagal nang bahagya sa loob ng banyo dahil abala sa pag-iisip kung ano talaga ang gagawin ni Grego.

Kinakabahan din siya na baka hindi pa ito pahintulutan ng lola niya dahil sixteen palang siya. Baka eighteen pa siya pwedeng mag boyfriend?

Bakit ang ibang kaklase niya naman ay may mga boyfriend na? Siya na lang yata ang wala pa. At kapag iniisip niya na si Grego ang magiging first boyfriend niya, impit siyang napapatili. Tinatakpan lang ang bibig para hindi siya marinig.

Suot ang bulaklakin na bestida na de tali ang strap at lagpas tuhod ang haba, pinagmasdan ni Charlotta ang mukha sa harap ng salamin.

Totoong makapal at nakapilantik ang pilik-mata niya. Madalas na paghinalaan siya na gumagamit ng mascara. Ang labi ay likas na kulay rosas. Her hazel eyes were like the sunlight. The color change depends on the light outside. It could be lighter and darker, too. Maswerte siya dahil hindi katulad ng ibang kabataan, she don’t experience pimples breakout.

Mula sa silid ay narinig niya ang tawa ng lola niya sa labas.

Sumilip siya sa kurtina at nahagip niya na patuloy sa pagbabalat ng kamoteng kahoy ang lola niya at tinuturuan nito si Grego kung paano. He’s comfortably sitting at the wooden stairs in front of the door while peeling the cassava.

“Ginagawa niya pong cake o pang meryenda ang mga ito kaya marami siyang binibili,” sabi ni Grego.

“Kapag naubos na ang mga kamote, pwede kayong bumili ulit sa amin.”

“’Yon naman po ang plano.”

Naglagay si Charlotta ng cologne sa kanyang leeg bago tuluyang lumabas ng silid niya. Handa na rin siyang umalis dahil malapit na mag alas tres ng hapon.

Nilingon siya ni Grego nang kuhanin niya ang bag sa sala. His eyes scanned her face then her dress. Gusto niyang maging presentable man lang kasama ang mga ito sa Playa Azure. Kaya sinuot niya na ang paborito niyang dress.

“Terra, halika muna rito,” tawag sa kanya ng lola niya.

Tumayo si Grego mula sa pagkaka-upo at tuluyan nang lumabas ng bahay. Siya naman ay mabagal na bumaba sa apat na baitang na hagdan.

“Bakit po, la?”

“Nagpaalam si Grego na liligawan ka. Ano ang sagot mo?”

Umawang ang labi niya. Ang mga mata ay nagpalipat-lipat sa dalawa sa harap niya na naghihintay ng sasabihin niya.

“P-Po? Uh, pwede na po ba akong mag boyfriend, la?”

“Aba. Ikaw ang bahala, apo. Hindi naman ako ang makikipag relasyon.”

When she glanced at Grego, the side of his lips curved up mischievously. Umangat ang isang kilay nito, animo naghahamon at naaaliw din.

“Basta, ang sabi ko sa kanya, kapag pina-iyak ka, kukulamin ko siya-”

“Lola!” halos histerya ni Charlotta na tinawanan lang ng lola Salma at ni Grego.

Sumimangot siya.

“At kung ayaw mo pang magpaligaw, handa naman daw siyang maghintay-”

“Gusto ko po,” uminit ang pisngi niya sa sagot niya.

Charlotta couldn’t look at Grego anymore.

Bakit ba siya nahihiya? Baka malaman nito na gustung-gusto niya itong maging boyfriend? Dapat ay hindi siya masyado magpahalata!

“Oh, ’yan na, hijo. Pagbutihan mo ang panliligaw. Kung sakali, ikaw ang magiging first boyfriend ng apo ko.”

“Pagbubutihan ko, lola Salma,” may multong ngiti sa labi nito habang nakatingin sa kanya.

Napalunok siya. Nag iwas ulit siya ng tingin. Her heart is pounding.

Tama naman ba ang desisyon niya? Magpapaligaw talaga siya kay Grego? Pinal na ba? Wala na siyang balak baguhin?

Nagpaalam sila sa lola Salma niya noong mag alas tres na. Si Grego ang nagdala ng backpack niya. Siya naman ang sa bottled water nila.

Hinawakan nito ang kamay niya nang madaanan nila ang palusong. Kung hindi mag-iingat, madudulas sila pareho. Kahit pa sanay na siya roon at minsan lang naman siya nadulas, hinayaan niya parin itong hawakan ang kamay niya.

Nagpahinga ulit sila sa lilim ng puno bago pumasok sa gubat. Naupo siya sa malalaking ugat at binuksan ang tubig. Pagka-inom niya ay ibinigay niya naman kay Grego.

She watched him how his Adam’s apple moved when he swallowed.

The sweats on his forehead reminds her whenever she watched his football game before. Kahit sa malayo siya nanonood at alam niyang hindi naman siya nito napapansin dahil sa sobrang daming estudyanteng sumusuporta sa mga ito, hindi niya maiwasan na mangarap na siya ang girlfriend nito na magpupunas ng pawis kapag tapos na ang game.

Charlotta stood up. Napatingin ito sa kanya dahil halos magkatapat na sila.

She’s 5’6. She’s taller than the girls her age. But he’s really tall. Her eyes only leveled Grego’s chin. His body is more lean and massive compare to other college students. Maybe because he’s athletic. May tamang muscle din sa braso na madalas niyang mapansin kapag nakasuot ito ng t-shirt.

His lips parted a bit for a question, but he relaxed when she gently wiped the sweat on his forehead using the back of her hand.

“May pawis,” nahihiyang sambit niya at medyo umatras.

Tumingala ito at mariin na pumikit. Umahon ang dibdib para sa paghugot ng hangin. Tapos ay marahan na natawa hindi para sa kanya kundi para sa sarili.

Hindi niya alam kung ano ang iniisip ni Grego. Mukha itong iritado pero nangingiti naman. Madalas na emosyon sa tuwing tila hindi ito komportable sa kung ano.

He didn’t say anything. He just held her hand and they continued walking towards the forest.

Nanatili ang ngiti sa labi ni Charlotta habang pinagmamasdan ang magkayakap nilang mga daliri. His palm was callous, while hers was soft, despite of her living situation.

Pagkapasok palang nila sasakyan ay tumunog na ang speaker para sa tawag galing kay Chantria. Sinagot ni Grego ang tawag.

“You were out of reach. Oh, my! What happened?”

“We were busy.”

“Busy? Bakit? Ano ang ginawa niyo? Where’s Charlotta?”

At dahil nagmamaneho na si Grego. Siya na ang sumagot.

“Nagpunta kami sa sitio. Pinayagan na ako ni lola mag overnight-”

Tili ni Chantria ang pumutol sa kanya. Narinig niya sa background na sinabi nito kay Yusef ang magandang balita.

“That’s good! On the way na kayo here?”

“Oo. Nagmamaneho na si Grego.”

“Okay. See you guys! Take care.”

Nang natapos ang tawag ay tahimik na ulit. May mahinang tugtog pero mas gusto niya na mag usap sila ni Grego. Ano naman kaya ang topic nila?

When he reached her hand with his, she gasped a bit. Muntik pang manginig ang kamay niyang hawak nito. Ang isang kamay ay nasa manibela naman.

“Magkatabi ba tayo sa kama?” inosente niyang tanong.

“No. I will book a room.”

Ayaw ba siya nitong katabi?

“Bakit? Hindi naman ako malikot matulog, Grego. Malaki ang kama at kasya tayong dalawa.”

He let out a low growl. Lumalalim na ang gitla sa noo at para bang may kaaway sa daan na hindi niya nakikita.

“At kung kukuha ka pa ng kwarto mo, gagastos ka pa. Magtabi na lang tayo.”

Bumuntong hininga ito na para bang hirap na hirap mag desisyon sa mga sandaling ’yon.

“Okay?” she shook his hand that she was holding for him to speak.

“Alright…” he muttered and lazily shift the gear stick.

Kinuha rin ulit nito ang kamay niya pagkatapos. Buong byahe ay gano’n ang ayos ng mga kamay nila. Bibitawan lang ni Grego kapag kailangan.

Noong makarating sila sa Playa Azure, masaya siyang sinalubong ni Chantria at Yusef.

“Mabuti na lang talaga at pinayagan ka ni lola Salma. Kung hindi, boring siguro kami ni Yusef sa kwarto natin!”

“I already ordered foods and drinks for dinner. Kung may gusto ka pa, sabihin mo lang,” ani Yusef at nginisian siya pagkatapos tumingin kay Grego.

Inilagay na ni Grego ang bag nila sa loob ng silid. Silang tatlo naman ay naiwan sa lamesa sa labas. May mga pagkain at drinks do’n pang meryenda.

“Uuwi rin ’yan sila mamayang gabi,” sabi ni Chantria habang nakatingin sa ibang kaibigan ng mga ito na naliligo na sa dagat.

“Maligo na tayo? Hindi na mainit ang sikat ng araw.” Yusef beamed at them.

“Sure! I’m ready!” Chantria removed her cover-up, revealing her white one piece bikini. “How about you, Charlotta?”

“Magbibihis muna ako ng pangligo. Pwede na kayong mauna ni Yusef.”

“Okay. Sunod ka agad, ha?”

Tumango siya at ngumiti. Pinanood niya ang dalawa na nagtakbuhan muna sa buhanginan bago lumusong sa tubig.

Pumasok si Charlotta sa loob. Nagkasalubong pa sila ni Grego.

“Magpapalit lang ako. Hindi ka ba maliligo?”

“Susunod ako sayo mamaya.”

“Uh, sige.”

Pagkatapos niyang magbihis ay itinali niya pataas ang buhok. When Charlotta went outside, she saw Grego talking to the waiter.

“Mamaya pa raw gabi sila Trevor,” ang waiter na may dala pang tray.

Medyo pamilyar sa kanya dahil siguro nakita niya na noon sa escuelahan nila. College student din yata kagaya ni Grego.

“Punta ka nalang mamaya dito.”

“Dadaan ako bago umuwi.”

Umalis din ang waiter pagkatapos ng maiksing usapan.

Lumapit siya kay Grego na ang mga siko ay nakapatong sa barandilya.

“Pupunta na ako sa kanila.”

“Okay. Wag ka do’n sa malalim.”

Tumawa siya. “Alam ko. Hindi naman ako bata, e.”

Grego stared at her. Ang mga mata ay napunta sa pagkakatali ng lahat ng buhok niya.

“You looked pretty with that messy bun.”

Kinapa niya ang ribbon ng ponytail niya. “Salamat. Binili ko ito sa labas ng escuelahan. Bagay ba?”

“Uh-huh.”

Ngumiti siya. Bago pa magbago ang isip niya, iniwan niya na si Grego at nagpunta kung nasaan sila Chantria.

“Ano ’yon? Kayo na ba?” interesadong tanong agad sa kanya.

The warm water filled her body. The sun is about to set. Ang kaninang asul na tubig ay nagiging mapusyaw na kahel dahil sa kulay ng langit.

“Hindi pa-”

“Anong hindi pa? Ibig sabihin nanliligaw talaga sayo si Grego?” halos makita niya ang pagkislap ng mga mata ni Chantria.

Nahihiya na tumango siya at napapikit nang impit na tumili ito at si Yusef.

“Tapos magtatabi kayo sa kama mamaya, di ba?” malisyoso ang tunog ni Yusef. “Ayos lang ba sayo na yakapin ka niya?”

Hindi niya ’yon naisip! Paano kung yakapin nga siya ni Grego? Wala pa ay para nang sasabog ang mga pakpak ng paru-paro sa tiyan niya!

“Ayos lang ’yon. Yakap lang naman, e. Besides, I know that Grego respect Charlotta. Hindi ’yon gagawa ng dahilan para ma-turn off ’yung babaeng gusto niya.”

Gusto siya ni Grego? Gano’n ang pagkakaintindi niya. At hindi naman siya liligawan kung hindi siya gusto, di ba? Kumalabog ang puso niya.

“Sshh. He’s coming here…” Yusef muttered.

Nang tignan niya kung saan ang mga ito nakatingin, nakita niya na naglalakad na si Grego papunta sa kanila. He’s on his board shorts and topless.

“May abs naman talaga ’yan…” ani Chantria at siniko si Yusef na parang tutubi na nahuli.

The ripped muscles on his stomach is eye catching. Pati tuloy ang ibang naliligo roon ay napapatingin kay Grego. Ngumuso siya. Dami talagang nagkakagusto rito.

“Kape na lang ang kulang…” biro ni Yusef at hamalakhak pati si Chantria.

“Do’n muna kami, ha?” paalam nang dalawa nang makalapit si Grego.

The water is already on her chest. Ilang hakbang pa ay abot kamay na siya nito. Ang lebel ng tubig ay halos nasa taas lang ng bewang nito.

“S-sinabi ko sa kanila na nanliligaw ka. Ayos lang ba?”

“Walang problema.”

He held her waist and made her turn around to see the view. The sun is already setting down. The burning embers on the sky looked majestic.

Charlotta’s heart skipped a beat when she felt Grego wrapped his arms around her waist, then he rested his chin above her shoulder.

“Ayokong itinatago mo ako…” pabulong ang namamaos nitong boses.

“Hindi naman ah?”

Ang hampas ng alon sa dalampasigan, ang pintig ng puso niya, ang mainit na hangin na tumatama sa leeg niya galing sa labi ng lalaki sa kanyang likod, at ang madramang paglubog ng araw sa harap nila, ang tanging mga bagay na mahalaga sa kanya sa mga sandaling ’yon.

“Dahil ako, hinding-hindi kita itatago sa ibang tao. Kahit ang magiging relasyon natin…”

Napalunok siya. Wala nang gustong mamutawing mga salita sa labi niya. She just want to cherish that special moment. Siguradong maaalala niya ang lahat ng ’yon kahit pa lumipas ang mahabang panahon.

“Handang-handa akong maghintay sayo… kahit gaano pa katagal.”

Charlotta’s heart won’t stop from beating hard and fast. Para na siyang mabibilaukan sa intensidad ng bawat pintig ng puso.

Hindi siya sigurado kung bakit siya naiiyak kahit na masaya naman siya. She hugged his arms that wrapped around her and slightly rested her back against his hard chest.

And then she realized how lucky she is that of all the girls around him, and trying to win him, he decided to choose her.

12 ~ OVERNIGHT

CHAPTER TWELVE

NAPUNO ng tawanan at kwentuhan ang mahabang lamesa. They are having their dinner. Lahat sila ay nakaligo sa dagat. Everyone is having fun. Naipakilala na siya kanina kaya medyo nakikitawa na rin siya sa mga ito. Hindi na awkward.

She’s sitting beside Grego. Ang mga mata ng mga kasama nila ay madalas na napupunta sa kanilang dalawa. Tapos ay tutuksuhin sila. Nangingiti siya at nahihiya rin. Ang katabi niya naman ay tatawa lang.

“Saan kayo pupunta, Trevor?” tanong ni Glenda sa lalaking tumayo.

“Maninigarilyo lang,” sagot naman ni Trevor, sabay sumulyap kay Chantria. “Mabilis lang ako.”

Pasimpleng siniko ni Yusef si Chantria at may ibinulong.

Wala siyang ideya kung ano ang mayroon sa dalawa pero kanina niya pa napapansin ang mga nakaw na tinginan.

“Pakitawag ang isang waiter, Trevor. Let’s order something to drink,” sabi ni Yusef bago umalis si Trevor at ang isa pang kasamang lalaki.

“Pwede ba kayong uminom?” natatawang tanong ni Glenda.

“Cocktails will do,” Chantria said.

“Isang bucket na light beer lang sa amin. Uuwi pa kami.”

Bahagya siyang lumapit kay Grego para bumulong. “I-inom ka rin ba?”

Nang ibaling nito ang tingin sa kanya ay inatras niya ang ulo bago pa magtama nang hindi inaasahan ang mga labi nila.

“Pwede ba?”

“Oo naman,” kunot noo na agap niya. “Pero hindi ako iinom ng alak. Juice lang ang sa akin.”

“Kaunti lang ang iinumin ko.”

Marahan siyang tumango at ibinalik ang atensyon sa mga kasama na nakangisi sa kanilang dalawa ni Grego.

“Parang nilalanggam ako rito…” parinig no’ng isa na binuntutan ng tawa ng iba.

Uminit ang pisngi niya dahil alam niyang para sa kanilang dalawa ’yon.

“Juice lang ang kay Charlotta,” Grego said that made his friends gave them a teasing look again.

“Bakit? Ayaw mo bang uminom ng alak si Charlotta? Kahit isang shot lang?”

“Bawal pa sa kanya. Saka na pag eighteen na.”

“Naku! Ang higpit pala ni Grego. Hindi kami sanay!”

Nagtawanan ulit ang mga ito. Naninibago yata.

Wala pang alak na lumalapat sa bibig niya. Gusto niya rin sanang matikman o maranasan man lang pero alam niyang hindi pa pwede. Ayaw niyang abusuhin ang pagpayag sa kanya ng lola Salma niyang mag overnight.

Lumapit sa kanila ang waiter na kausap kaninang hapon ni Grego. May dalang tray, ball pen at maliit na papel.

“Hi, Silvano!” Yusef greeted cutely.

Maliit na ngiti ang ginawad ng lalaki. “O-order daw kayo ng alak?”

“Yes. One bucket of beer for them…” Yusef motioned Glenda’s group. “Mine is Negroni. How ’bout you, Chantria?”

“One Pina colada, please.”

“Virgin?” Silvano asked.

“I’m not a kid, Silvano. I’ll go with alcohol.”

“Alright…” he scribbled on his paper. Then looked at Grego after.

“Bloody mary,” Grego muttered with a husk.

Nang ibaling naman sa kanya ni Silvano ang tingin. Umupo siya ng tuwid.

“Pineapple smoothies ang sa akin.”

“With milk or water?”

“Milk.”

“Anything else?” Silvano roamed his eyes on them.

“Anong oras matatapos ang trabaho mo, Vann?” tanong ni Dalary, kaklase nila Glenda.

“Patapos na rin ako. Ayusin ko lang ’tong order niyo.”

Pumalakpak ang babae. “Sige. Punta ka rito ah?”

Tumango naman si Silvano. Natanto niya na nagtatrabaho ito tuwing gabi bilang waiter sa Playa Azure at sa umaga ay nag-aaral.

“How ’bout Solaris? Nandiyan ba?” Chantria inquired.

“Kausap pa yata ang mommy niya sa taas.”

“Ang sabi niya kasi pupunta siya rito.”

“Susunod na rin siguro, Chantria.”

Umalis si Silvano pagkatapos para sa order nila.

Nagpatuloy ang kwentuhan sa lamesa. Bumalik na rin sila Trevor kasama ang isa pang lalaki. Tumabi ito malapit sa upuan ni Chantria.

“Paano nga pala ’yong Miss Intrams? Ayos na ba ang mga gagamitin mo, Charlotta?”

“Oo, ate Glenda. Naayos na nila Chantria at Yusef,” sagot niya at ngumiti sa dalawa bilang pasasalamat.

“Balita ko isasama ang swimsuit competition?”

Nagkatinginan sila ni Grego sa hindi malaman na dahilan. She don’t have idea that there is?

“I heard that, too. Pero hindi pa naman kino confirm ng organizers, Dalary.” Chantria crossed her arms above her chest.

“But if ever, would you join that kind of competition, Charlotta? May dagdag points din kasi ’yon.”

Grego shifted on his seat. “I don’t think it’s a good idea. They shouldn’t include the swimsuit competition.”

Tama naman din si Grego. Kung siya ang tatanungin, kung isali man ’yon, hindi siya sasali. Sapat na sa kanya ang pag rampa at pag sayaw.

“Pinag-uusapan pa naman, Grego. Besides, it would be too late to include that. Hindi na makakapag prepare ang mga kandidata para sa gano’n.”

“Grego is right. They shouldn’t include that swimsuit thing. Ang daming minors na manonood. I don’t think it’s right.” Chantria agreed.

“They could do that for college students. They should’ve include Q&A this time so we could see who’s really the epitome of beauty and brain,” Yusef winked at her. He looked so confident that she can be both.

“Sa college students nga raw kukuha ng ibang judges, eh,” imporma ni Glenda. “Baka isa si Alena sa kunin.”

Alena is once crowned as Miss Intrams when she was a sophomore. No wonder if the organizers would choose her as one of the judge.

Narinig niya ang tila pagmamaktol ni Chantria. “Basta ba walang personalan.”

“Hugot ba ’yan?” ani Dalary.

“No. Not really. But we all know what kind of person Alena is,” itinikom na lang ni Chantria ang bibig bago pa makapagsabi nang hindi maganda.

Tinignan niya si Grego. Ex-girlfriend nito si Alena, di ba? Mahilig talaga sa magaganda at matatalino ang isang ’to.

Nag angat ito ng isang kilay. Kung defensive ba o nagtatanong, hindi niya mawari.

“Hindi nga sumama dito nang malaman na nandito si…” sabay baling sa kanya ni Dalary.

“Tss. Hindi naman siya kawalan ’no,” malditang sinabi ni Yusef.

Silvano arrived with a tray of drinks. Isa-isa nitong inilapag ’yon sa lamesa.

“Thank you, Vann,” malambing ang boses ni Dalary.

“Pre,” Trevor jerked his head to Silvano telling him to join them.

Tumawa ang huli. “Oo. Pupunta nga ako. Magbibihis lang.”

“Baka naman hinihintay mo pa ’yung crush mo…” pang aasar ni Trevor.

Napatingin tuloy ang lahat kay Silvano na ngayon ay nagbabanta na ang tingin sa kaibigan na nang asar.

“Nakakalasing ba ’yan?” maang na tanong niya sa kulay pula na inumin ni Grego.

“Hindi naman. This is just a cocktail.”

“Pero may alcohol parin?”

“Yes.”

“Isa lang ang iinumin mo?”

Napangiti ito sa tanong niya. “Isa lang. I don’t get drunk.”

“Okay. Isang lang din ang akin.”

“You can order more if you want,” kinuha nito ang menu sa lamesa at ibinigay sa kanya. “Baka may gusto ka pang kainin. How ’bout dessert?”

“Titignan ko muna.”

Nagpaka-abala si Charlotta sa pagtingin sa menu. Ang mga kasama niya naman ay abala na rin sa kwentuhan na kung saan-saan na napunta.

Kinalabit niya si Grego nang makapili. Bumaling ito sa kanya galing sa pakikipag-usap kay Trevor.

“What is it?” his eyes were on the menu and his ears were on her.

“Gusto ko ’to…” itinuro niya ang litrato ng dessert. “Pecan pie.”

Sinabi ni Grego ’yon kay Silvano. Dadalhin na lang pagbalik nito.

“Medyo… mahal…” bulong niya sa tenga ni Grego.

Napansin niya ang panliliit ng mga mata nito at ang pag nguso.

“Wag mo ng alalahanin. Ako ang bahala,” pabalik na bulong din nito sa tenga niya at dahil medyo nakiliti sa pagdampi ng mainit na hininga, bahagyang tumiklop ang balikat niya.

Trevor whistled playfully as he watched them. Sa tabi nito ay ang tahimik na si Chantria.

Bumalik si Charlotta sa maayos na pagkaka-upo at medyo nahiya.

Grego then put his arm at the back of her chair. Kung titignan ay para itong naka-akbay sa kanya. Gamit ang malayang kamay ay sumimsim ito sa cocktail. Maingat din na ibinaba ang baso sa lamesa pagkatapos.

Niyakap ni Charlotta ang sarili nang umihip ang malamig na hangin. Kasabay no’n ay ang tunog ng alon hindi kalayuan. Spaghetti strap na kulay itim ang suot niya at ang pang ibaba ay hapit na maong na hanggang sa taas ng tuhod niya.

“Malamig?” tanong ni Grego nang mapansin ang ginawa niya.

“Hindi naman masyado. Kapag humahangin lang.” Kaya lang ay panay ang ihip ng hangin.

Tumayo ito at hindi niya na natanong dahil pumasok sa loob. Maya-maya lang ay naramdaman niya na ang tela na pumatong sa balikat niya mula sa likod. Pagtingin niya ay jacket ni Grego ang nakita.

“Grabe! Hindi pa sila pero parang sila na!” halos manginig si Yusef. “Kailangan ko rin yata ng jacket!”

Grego chuckled as he went back to his chair.

“Ikaw, Chantria? Anong kailangan mo?”

“Kayakap,” sabay bumungisngis.

“Yakap lang ba?” Trevor moved his chair closer. “Come…” then he spread his arms to embrace Chantria.

Daig pa ni Yusef ang bulateng binudburan ng asin. Naglikot ito sa inuupuan at tinakpan ang mukha gamit ang mga palad. Nagtawanan naman ang mga kasama nila at pati siya ay nakitawa na rin.

“Boyfriend ba ni Chantria si Trevor?” mahinang tanong niya sa katabi.

“I don’t know.”

“Mukha silang mag boyfriend at girlfriend.”

Grego sipped on his cocktail again. His arm remained at the back of her chair.

“Hello! Is everything okay here?” a familiar face of a pretty girl came.

“We are fine, Solaris!” Chantria smiled.

“I’m glad to know that. Natagalan ako. Nandiyan kasi si mommy.”

Solaris french braided hair emphasized her heart-shape face. Maganda rin ito ngumiti dahil may dimple sa kaliwang pisngi. Maaliwalas ang awra na halatang hindi nahihirapan sa buhay.

“Kuya Grego,” lumapit ito sa katabi niya at bumeso. “I haven’t see you for awhile. Busy?”

“Yes. By the way, Charlotta, this is Solaris, my cousin…” Grego said.

Tumayo siya at tinanggap ang nakalahad na kamay ni Solaris.

“It’s nice to meet you personally, Charlotta. I heard about you.”

Natatandaan niya na si Solaris kaya pala pamilyar. Grade 9 na ito at nanalo na ng Miss Intrams noong nakaraang taon.

“Are you gonna join Miss Intrams, right?”

“Yes. Ikaw ba?”

Solaris smiled then shook her head. “Hindi na. I will be one of the judges.”

“That’s good then. At least, the organizers knew how to choose the right judge.” Yusef muttered with a shrug.

“Hindi rin kasi ako pwede, Yusef. We will perform drum and lyre that day. I’m kinda busy.”

Dumating si Silvano na dala ang pecan pie niya. Nakapagpalit na ito ng damit.

“Salamat.”

Tipid lang itong ngumiti sa kanya. Humugot ito ng isang upuan sa tapat nila para kay Solaris. Nang nakaupo ang babae ay ito naman ang naghanap nang pwedeng upuan.

“Here! Vann,” tawag ni Dalary at itinuro ang bakanteng upuan sa tabi.

Naglakad naman papunta ro’n si Silvano. Pagbalik ni Charlotta ng tingin kay Solaris, naabutan niya ang pag irap nito sa hangin.

“Picture naman tayo!” aya ni Dalary at hinanda na ang cellphone nito.

It’s a group picture. Ngumiti siya at wala sa sarili na inilapag ang isang kamay sa hita ni Grego.

“Can I post this on social media? Wala bang magagalit? Lahat naman yata kayo ay nagpaalam?”

“Right. Hide the alcohol, Dalary. Baka makita ng tatay ko at bigla akong ipasundo rito,” sabi ni Yusef.

“Sure!”

“Siya nga pala, Yusef, baka pwedeng patulong kapag nag apply ng scholarship si Gavin sa city hall?” si Glenda.

Scholarship? Kailangan niya rin ’yon. Charlotta became interested with the topic. Pinipigil lang ang sarili na magtanong.

“I don’t know exactly what to do, Glenda. Ibibigay ko nalang sayo ang contact number ng staff sa city hall na naghahandle ng mga iskolar.”

“Okay. Thanks.”

“Interesado rin ako, Yusef,” sabat niya.

“Oh dear, of course you can apply, too. Ganito…” umayos ito ng upo. “Wala kang cellphone, di ba?”

“Wala, e.”

“Ibibigay ko nalang sa boyfriend mo ang contact number ng staff. Okay lang ba sayo, Grego?”

“Yes. No problem.”

Gusto niya sanang itama ang sinabi ni Yusef tungkol sa boyfriend niya na raw si Grego, pero nawalan siya nang pagkakataon na gawin ’yon.

Humugot na lang siya ng hangin sa dibdib. Tapos ay tuluyan nang isinuot sa kanya ang jacket na nakapatong lang kanina sa balikat.

Grego leaned closer. “Do you wanna go to sleep?”

Medyo inaantok na rin naman siya. “Anong oras na ba?”

Kinuha nito ang cellphone sa bulsa. Nang lumiwanag ang screen ay nakita niya kung sino ang nasa wallpaper nito. Umawang ang bibig niya.

His wallpaper is her photo wearing his football jersey!

“Quarter to eleven…” he told her and the screen went black again.

Nakataas ang kilay na ibinalik niya ang tingin sa kay Grego. Kahit dim light lang ang liwanag, napansin niya ang bahagyang pamumungay ng mga mata nito. Marahil ay dahil sa iniinom.

“Ako ang wallpaper mo?” ang boses niya ay halos tangayin ng sipol ng hangin.

He smirked. “Is there a problem with that?”

Ngmuso siya at umiling. Ramdam niya ang pag-iiba ng tibok ng puso. Mabagal, mabigat, tapos ay bibilis. She couldn’t control her own heart anymore.

“I’m sleepy,” Chantria yawned.

“Kung matutulog ka na, uuwi na ako,” ani Trevor sa medyo lasing na tono.

“Sabay-sabay na tayo. Tapusin lang natin ’to…” turo ni Dalary sa dalawang bote na hindi parin nabubuksan.

“I will go to sleep in a bit, too,” Solaris said, then her sleepy eyes darted at Silvano.

Tahimik lang si Silvano at halos hindi nabawasan ang bote ng beer na ibinigay kanina ni Dalary.

“Sasabay na rin ako sa inyo,” anito.

Naunang tumayo si Chantria. Ayaw pa bitawan ni Trevor ang kamay nito pero wala rin nagawa nang panglakihan ng mga mata ng babae. Nag beso ito sa kanila bago pumasok sa loob.

Trevor let out a long sigh. Inisang tungga ang alak at tumayo na. Tanda na aalis na rin. Gano’n din si Silvano.

“Good night, everyone!” Yusef yawned and stretched his arms.

Glenda and Dalary got their bags. Si Solaris naman ay ngumiti sa kanya bilang paalam na aalis na rin. Tumayo na sila ni Grego para ihatid ang mga kaibigan.

“Okay lang, pre. Kami na ang bahala,” Trevor said to Grego.

“Ingat kayo,” si Grego.

“Ano ang sasakyan nila?”

“May motorsiklo ’yan si Trevor at Silvano. Sa kanila aangkas ’yong dalawa…” tukoy nito kay Dalary at Glenda.

“Good night, Kuya Grego and Charlotta!” Solaris waved at them.

Nauna ang tatlo sa paglalakad. Nagkasabay naman si Solaris at Silvano.

“Sino ang a-angkas sayo?” tanong ni Solaris.

“Si Dalary-”

Umismid ang babae at humalukipkip habang naglalakad. Hindi niya na narinig pa ang usapan dahil lumayo na sa kanila.

She felt Grego’s hand at the small of her back.

“Mauna ka na sa loob,” he whispered above her head.

“Paano ka?”

“I will stay here for awhile. Magpapahangin lang.”

Dahil inaantok na, tumango nalang si Charlotta.

“Tabi ka na lang sa ’kin, ha? Baka tulog na ako pagpasok mo.”

Grego sighed. “Okay. Goodnight, then.”

“Goodnight… Grego…” her voice softened.

Matagal silang nagkatitigan. In the end, he let out another breath before he leaned forward and kissed the side of her head.

“Pasok ka na…”

Nagkibit siya ng balikat at pumasok na. Naabutan niyang katatapos lang maligo ni Chantria. Nagbo blow dry ito ng buhok sa harap ng salamin. Wala si Yusef, siguradong nasa shower room.

“Where’s Grego?”

“Nasa labas pa. Magpapahangin lang daw muna.”

“I am not sure if he’s going to sleep here though.”

Nahinto siya sa pagkuha ng damit pangtulog niya at tinignan si Chantria sa repleksyon ng salamin. Silk ang terno na pajama ang suot nito.

“Sabi niya dito siya matutulog.”

Tumango lang ito at ngumiti sa kanya. Lumabas naman si Yusef ilan pang sandali at siya naman ang gumamit ng shower room.

Kung hindi matutulog sa tabi niya si Grego, ibig sabihin, talagang kukuha pa ito ng hotel room?

When Charlotta went out, si Yusef nalang ang naabutan niyang nakahiga sa kama. Tulog na.

Kumunot ang noo niya at naglakad papunta sa labas para i-check kung naroon din ba si Chantria.

“Bakit mo ginagawa ang ganyan? Magagalit sayo ang daddy mo,” boses ’yon ni Grego.

Nakatalikod ang mga ito sa kanya. Parehong nakapatong ang mga siko sa barandilya. Nakaharap sa madilim na dagat.

“I had no choice. I need Trevor.”

Umiling-iling si Grego. Dismayado sa pinag-uusapan.

“Matutulog na ako,” nang sinabi ’yon ni Chantria ay agad na bumalik siya sa kama at humiga.

Mali ang makinig sa usapan ng dalawa. Wala rin siyang ideya kung tungkol saan. Alam niyang magkaibigan ang mga ito. Pero… parang… naiinis siya.

“Good night, Charlotta…” Chantria said with a smile.

Ngumiti siya rito. Nagsisi bigla kung bakit nakaramdam ng inis kanina.

“Good night and sweet dreams, Chantria.”

After a few more minutes, Grego went inside. He closed the door.

“Still awake?”

“Matutulog palang sana.”

Ang mga mata nito ay dumapo sa kama nina Chantria at Yusef. Parehong natutulog na ang dalawa.

“I will just take a shower.”

“Okay…”

Ipinikit ni Charlotta ang mga mata. Dahil sa pagod maghapon, mabilis siyang dinalaw ng antok. Ang nagpagising sa kanya kinabukasan ay ang boses sa labas.

Pupungas-pungas pa siya. Tumagilid siya ng higa at nakita na wala naman siyang katabi. Napabangon siya bigla. Baka iniwan na siya ni Grego? Baka nagpunta na sa azucarera?

Mabilis siyang lumabas upang makasigurado.

“Ano ba ’yan! Ang unfair ha! Bakit ang ganda mo parin Charlotta kahit bagong gising?” iyon ang bungad ni Yusef.

Nagkakape na ang mga ito. Nakahain na rin ang masarap na almusal sa lamesa.

“Good morning, pretty…” Chantria waved cutely at her.

Inayos niya ang buhaghag na buhok nang magtama ang mga mata nila ni Grego. Naka-angat ang sulok ng labi nito.

“Akala ko iniwan mo ako…” namamaos ang boses na sabi niya kay Grego.

His eyebrows furrowed as he sipped on his coffee. “Bakit ko naman ’yon gagawin?”

“W-Wala ka kasi sa… tabi… ko…”

Umaliwalas ang mukha nito. Umangat ang kilay. Napansin niya na nakaligo na ulit ito at nakabihis na rin. He licked his lips after another sip.

“You were sleeping beautifully, I don’t wanna disturb you with my stares.”

Impit na tili ng dalawa ang mas lalong nagpainit ng pisngi niya. Ang aga-aga!

Eksaheradang pinaypayan ni Yusef ang sarili gamit ang kamay at namimilantik na mga daliri.

“Oh my! I am really rooting with you guys! Please! Wag niyo akong bibiguin sa huli!”

She’s trying so hard to avoid Grego’s eyes. Nakikita niya talaga ang titig nito sa kanya at ang itinatagong ngiti sa labi.

“Good morning, beautiful…” he greeted her with smirk.

Chantria and Yusef shrieked. Nagtulakan pa ang dalawa at nagtawanan.

“Morning…”

“Wala bang morning kiss si Grego?” tukso ni Yusef.

Charlotta blushed. She shook her head. “Hindi pa naman kami.”

“Pero kapag sinagot mo na siya, pwede na ang kiss?”

She couldn’t answer that! And kiss? Handa na ba siya sa gano’n? Kailangan ba kapag naging boyfriend niya na si Grego, magki-kiss sila?

Nang tumunog ang upuan hudyat na tumayo si Grego. Narinig niya agad ang kalabog ng dibdib lalo at naglakad ito palapit sa kanya.

When he held her waist, she gasped a bit. He’s towering her. He always smells so good.

“How’s your sleep?” he asked then planted a gentle kiss at the top of her head.

“N-Nakatulog ako ng mahimbing. Hindi na kita nahintay kagabi.”

“Yes. You were sleeping already.”

Nag angat siya ng tingin dito. Sobrang lapit ng distansya nila. Kulang na lang ay marinig nito ang malakas na tibok ng puso niya.

“Tumabi ka ba sa akin?”

A lazy smile formed his lips. “Uh-huh.”

13 ~ PROUD

CHAPTER THIRTEEN

“I have something for you,” Grego said the moment she got closer.

He’s leaning against the body of a black car. He watched her from there while she was walking towards him from the forest.

“Ano ’yon?”

Umihip ang pang umagang hangin. Maaga siyang bumaba sa patag dahil alas sais ang call time na ibinigay sa kanya nila Chantria. Ngayong araw ang umpisa ng Intrams. Ang araw na pinakahihintay niya.

Grego get something at the pocket of his double-knit bomber army green jacket. The side of it has the logo of a polo player on a horse. Probably it’s the brand because she used to see that kind of logo on some of his shirts.

Her eyes darted on his hand. He’s holding a green jewelry box.

Wala pa ay nagsimula na naman ang walang awat na pintig ng kanyang puso. Kaagad naisip na bibigyan siya nito ng regalo.

He handed her the box. “Open it.”

Charlotta tried to stop her fingers from shaking when she accepted the box. She slowly open it…

Her eyes twinkled when she saw a gold bracelet with five malachite clover leaf around. It is exactly the color of her gown!

“Ang ganda nito, Grego! Maraming salamat!”

Manghang-mangha siya. Sa sobrang galak ay niyakap niya ito. His perfume and natural scent invaded her senses.

“You’re welcome.”

Maingat na kinuha niya ang bracelet mula sa box nang matapos ang mabilis na yakap.

“Let me…”

She handed him the bracelet and extended her right wrist in front of him. She’s smiling while watching him putting that on her.

Inikot niya ang kamay pagkatapos para makita ng maigi ang maagang regalo para sa kanya. It fits on her and the color emphasized her skin.

With the fast beating of her heart, she gave him a genuine smile.

“Did you like it?”

Mabilis siyang tumango. “Sobra! Susuotin ko rin ’to mamaya sa gown competition. Siguradong babagay ito doon.”

“It perfectly fits on you.”

“Thank you!”

Hindi maawat ang ngiti sa labi ni Charlotta. Panay ang tingin niya sa bracelet at hahaplusin pa ’yon nang marahan. She started her day with happiness and positivities.

Sa football field ginanap ang pagbubukas ng intrams sa taon na ’yon. Malawak ang lugar kaya na accomodate ang lahat ng estudyante. Kasama na rin do’n ang kolehiyo.

Maingay ang paligid dahil sa nagsasalitang guro sa stage na naka mic at sa mga excited na naroon na kagaya niya.

Halos hindi nakatulog ng maayos si Charlotta no’ng gabi. Nag practice pa sila ng isang pasada para lang masigurado na tama ang lahat nang gagawin niya sa araw na ’yon.

Kahit sina Chantria at Yusef ay natataranta dahil gusto ng mga ito na manalo siya. Kaya dapat ay maging perpekto ang performance niya.

Maaga palang sa classroom nila ay nilapitan na siya ng grupo ni Luella.

“I’m sorry, Charlotta, sa lahat-lahat nang panlalait at pang-aaway ko sayo.”

Kaagad namuo sa gilid ng mga mata ni Luella ang luha. Nakayuko naman si Jayda sa tabi nito.

Charlotta wasn’t aware that the guidance counselor already talked to the girls. Kaya pala noong isang araw ay nakita niya ang dalawa na naglilinis sa labas ng principal’s office. Maaaring iyon ang naging kaparusahan.

“Ako rin, Charlotta, sorry sa mga kasamaan na nasabi at nagawa ko sayo,” si Jayda sa nanginginig na boses.

“Sana mapatawad mo kami…”

Charlotta took a breath. Handang-handa siyang patawarin ang lahat nang nang away sa kanya at nanakit. Gusto niyang maging maayos ang pakikitungo ng mga ito sa kanya. Walang ibang dahilan para magtanim siya ng sama ng loob.

“Pinapatawad ko na kayo, Luella… Jayda…” ngumiti siya sa mga ito.

Nanlaki ang mga mata ng babae sa kanyang harap at nagyakapan.

Sa gulat niya ay hindi siya nakapag react agad nang yakapin din siya ng dalawa. She patted their shoulders to tell them that everything is okay now. They don’t need to worry anymore.

“Salamat nga pala dahil sa kabila ng kasamaan ko sayo, gusto mo parin na ipagpatuloy ko ang pagsali sa Miss Intrams,” malungkot ang ngiti ni Luella.

“Alam ko kasi na gustung-gusto mo talaga ’yon, Luella. Ayaw kong ipagkait sayo ang munting pangarap mo.”

“Hindi na ako sasali, Charlotta.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Huh? Bakit?”

“Hindi ako dapat tinutularan. Nang aaway ako. Bully. Kung gusto kong maging role model sa iba, kailangan ay ayusin ko muna ang ugali ko.”

“Pero, pinaghandaan mo na ang talent mo at mga susuotin. Sayang naman.”

“May susunod pa naman, Charlotta. Sa ngayon, gusto ko munang bumawi sayo,” nilingon nito si Jayda para magsalita.

“Susuportahan ka namin sa Miss Intrams. Lahat kami ay manonood sayo, Charlotta. I-chi-cheer ka namin.”

Napasinghap siya. Muli niyang niyakap ang dalawa dahil sa sobrang galak. Tumawa naman ang mga ito at niyakap siya pabalik.

Charlotta’s days at school became easier than before. May ibang estudyante parin na nagbubulungan kapag dumadaan siya pero hindi naman nagiging bayolente.

Sa classroom nila ay naging maayos talaga ang tungo sa kanya ng grupo ni Luella. Bagkos, nag offer pa ang mga ito na make-up-an siya sa araw ng competition. Hindi niya lang tinanggap dahil si Yusef na ang bahala roon.

Nasa harap ng pila si Charlotta habang hawak ang flag na may pangalan ng section nila at ng escuelahan. Si Gavin ang nag silbing escort niya. Sa likod nila ay ang pila ng mga kaklase naman.

Gavin is on his blue basketball uniform. While Charlotta is sporting a white collar crop top. She paired it with royal blue tennis skirt and white sneakers. Her wavy hair is in half ponytail. Tied using an ivory silk bow.

Yusef and Chantria prepared everything even on the small details on what she’s gonna wear. Sobra talaga ang pasasalamat niya sa dalawa. Hindi sapat ang mga salita.

After the flag ceremony, teachers and principal’s speech, some introduction numbers from the students, the crowd gets louder when Solaris and other majorettes showed up from afar.

Ang dagundong ng drums at ang musika na gawa ng bawat tapik sa lyres, ay nagbigay ngiti kay Charlotta.

“Ang ganda talaga ni Solaris! Lubos na pinagpala!” narinig niyang sabi ng katabing section.

“Maganda at mayaman, pero hindi raw ’yan matalino!” sabat naman ng isa pang babae.

“Hindi raw mataas ang grado niyan sa academics. Mayaman at mabait kaya paborito ng mga teacher niya.”

Solaris was all smile while skillfully playing with her baton. She’s the mother majorette. Her moves were graceful. She’s a very confident young girl.

After the drum and lyre performance, all the students clapped together with the principal and teachers.

Nang tinawag ang bawat muse ng junior at senior high na kasali, umusbong ang kaba sa dibdib niya. Lahat ng estudyante ay naroon. Their voices and the way they cheer every candidate, made her knees trembles.

“Ihatid mo si Charlotta, Gavin! Okay?” paalala ni Luella nang lumapit sa kanila.

“Okay.”

Lumapit sa kanya si Luella at medyo inayos ang nagulo niyang buhok. Si Jayda naman ay nilagyan ng kaunting powder ang pisngi niya dahil napawisan siya.

“Muse, Terra Charlotta Ciervo!” the host announced her name.

Naghiyawan ang mga kaklase niya. Nag cheer sa kanya at nagtatalon.

“Kahit walang make up ’yan! Sobrang ganda niyan!” narinig niya ang sigaw ni Butchoy at Jester.

“Panis kayo sa muse namin!”

“Buhok palang ni Charlotta, taob na kayong lahat!”

“Muse namin na mas maganda pa sa artista!”

Dahil hindi naman sanay na marami ang sumusuporta sa kanya, ang puso niya ay unti-unting natunaw. Totoong masaya siya ngunit ang luha ay nagbabadya. Humugot siya ng hangin sa dibdib para kalmahin ang nakakapanghinang emosyon.

“Salamat, Gavin.”

Gavin bowed a bit like a prince, that made other muse beside her giggled.

Marami ang section sa junior at senior high pero ang mga muse na sasali sa competition ay hindi lalagpas sa dalawampu .Sa college student naman ay wala. Hindi na ang mga ito sumali dahil abala halos ang lahat.

“Interview-hin muna natin ang ilang muse…” ang host nila ay college student na babae at lalaki.

Nasa baba sila ng stage nakahilera. Nasa itaas naman ang mga guro at principal nakaupo. Sa harap nila ay ang lahat ng estudyante ng La Carlota Escuela. Sa kaliwang bahagi ay ang hanay ng kolehiyo.

She couldn’t see Grego though. Kahit anong hanap ng mga mata niya kanina pa. Nasaan kaya?

“Bakit ka sumali sa Miss Intrams?” the female host asked the Grade 8 muse.

“Dahil gusto ko pong ipakita na hindi lang ako maganda, talented din!”

“Ano ba ang talent na gagawin mo mamaya?”

“Singing and dancing, po.”

Umingay ang crowd. Mas maingay nga lang ang grupo ng tila kaklase ng babae sa dulong bahagi.

“Terra Charlotta, right?” the male host smiled at her.

“Yes, po.”

Charlotta stood like how Yusef taught her. Chin up. Chest out. Stomach in.

Noong una ay tumahimik ang mga nanonood. Kinabahan siya agad. Pero pinanatili niya ang magandang ngiti.

“Marami ang curious kung… single ka raw ba?”

Dumagundong ang paligid at kitang-kita niya kung paano nagtutulakan ang mga lalaki. Tuwang-tuwa ang mga ito.

“Single, po.”

The crowd went wild again. Ang kaba niya kanina ay biglang humupa. Natutuwa siya sa nakikita niya.

“Boys, single daw, oh?”

Natawa siya ng itinulak ng ilang lalaki ang isang kaklase ng mga ito. Halatang tinutukso sa kanya.

“Imposibleng walang nanliligaw sayo, Charlotta?”

“May nanliligaw…” uminit ang pisngi niya nang maisip si Grego.

She removed the bracelet that he gave her because it didn’t match with her attire. Ipinatago niya muna ’yon kay Chantria.

Hindi niya lang natanong kanina kung a-attend si Grego sa opening ceremony. Sana pala ay tinanong niya! Sobrang saya niya sa regalo nito at nawala na sa isip niya ang bagay na ’yon.

“May pag asa ba?” tudyo ng host.

“Meron.”

Ang puso niya ay naghumerentado. Katulad kung paano nagkagulo ang mga nanonood dahil sa harutan, tuksuhan, kilig at ligalig.

“Pwede ba namin malaman kung sino? Taga dito ba sa escuelahan natin?”

Charlotta couldn’t just tell everyone that it’s Grego Almendarez. Kahit pa sinabi nito na ayaw niyang ilihim ito o ang magiging relasyon nila, mas mainam parin na maging pribado muna ang anoman ang mayroon sa kanilang dalawa.

“Secret…” she said sweetly, then playfully winked at the male host.

Nakita niya ang pag awang ng labi nito habang nakatitig sa kanya. Ilang sandali pa bago nakabawi.

Pagkatapos ng program ay nagsibalikan na ang mga estudyante sa kanya-kanyang classroom. Ang iba naman ay nagpunta na sa booth na itinayo ng mga ito.

Ala una ang call time nila. Sa loob ng Gymnasium gaganapin ang Miss Intrams. Sinabihan ang lahat ng estudyante na manood para may dagdag points ang mga ito sa Physical Education na subject.

Ang itinayo ng section nila ay photo booth. Sa isang lamesa ay mga costume at maskara. May camera na nakatayo sa harap at ilaw para talaga maganda ang kuha. May provided photo printer din.

“Group picture muna tayo!” aya ni Luella.

Sumunod naman ang mga kaklase niya. Siya at si Gavin ang sa gitna. Pagkatapos ng maayos na kuha, nag wacky pose naman sila.

“Sigurado ka ba na wala ka ng kailangan mamaya, Charlotta?” tanong ni Jayda.

“Ayos na ang mga gagamitin ko, Jayda.”

“Bago mag ala una ay nando’n na kami. Sisigaw kami para mahanap mo kung saan kami naka pwesto.”

“Sige. Hihintayin ko kayo do’n ah?”

“Oo, Charlotta. Susuportahan ka talaga namin.”

“Charlotta. Isang pang shot na solo mo. Dali! Pwesto ka diyan!” utos ni Jester na nasa likod ng camera.

Ngumiti siya at tinignan ang kuha niya. Naki-usosyo rin ang ibang kaklase.

“Print niyo na para magamit natin mamaya,” si Luella.

“Butchoy, magkita tayo mamaya sa backstage ha?” aniya sa partner niya sa sayaw.

“Hahanapin na lang kita do’n, Charlotta. Mayro’n na rin akong dalang extra copy ng audio natin kung sakaling magka aberya sa copy mo mamaya.”

“Sige. Salamat, Butchoy.”

Nagpaalam si Charlotta sa mga kaklase kalaunan dahil makikipagkita siya kila Chantria sa likod ng Gymnasium. Do’n na rin daw sila magla-lunch. Ibibigay din ang mga damit na gagamitin niya.

Nakaupo sa nakalatag na picnic blanket ang dalawa nang maabutan niya. Kaagad siyang tinawag. Inilalabas na ng mga ito ang lunch na binili pa sa Playa Azure.

“Charlotta! Nandiyan na lahat ng gamit mo,” Chantria pointed a big tote bag near the bench.

May nakahiwalay na isa at nakabalot sa clear gown cover. That’s the malachite gown she’s gonna wear later.

“Let’s eat na!” Yusef motioned the foods.

Lumapit siya at naki-upo na rin. Tumingin siya sa malayo para hanapin si Grego sana.

“Papunta na raw si Grego. Miss mo agad?”

Tumawa siya. “Hindi, ah. Pero hindi ko siya nakita kanina no’ng opening?”

“Wala siya ro’n. Mag coach kasi siya ng football team ng Grade 7, di ba?”

Huh? Hindi niya alam ’yon. Walang nabanggit si Grego sa kanya. Pero, nagtanong ba siya?

“Gano’n ba…”

“You didn’t know?” Chantria raised her brow. “You should’ve ask him the things that he does, Charlotta. So, you will have idea what’s going on him when you guys apart.”

’Yon ba dapat ang ginagawa kahit na nanliligaw palang naman? Dapat alam niya rin ang mga aktibidad ni Grego? Kailangan niyang magtanong-tanong. Tama. ’Yon ang gagawin niya sa susunod. Para rin may topic sila.

“Hindi ko alam na gano’n pala dapat.”

“Lalo na kapag boyfriend mo na siya. Dapat palagi mong alam kung ano ang ginagawa niya o kaya’y nasaan siya. At sino ang mga kasama,” dagdag ni Yusef na para bang required na alam niya talaga dapat lahat ng tungkol kay Grego.

“Ganyan na ang gagawin ko.”

Though, she wants to wait for Grego before she eats her lunch, she couldn’t do it, because she’s too hungry. Nangangalahati na siya ng pag kain nang matanaw ito na palapit sa kanila.

Charlotta shifted on her seat. Pasimple niya rin hinawi ang mga hibla ng buhok na tinatangay ng hangin sa tuwina. She didn’t change her clothes yet. Nakatuwid ang mga binti niya at sa gilid ay ang pagkain. Sa gano’n na posisyon ay hindi makikita ng mga kaharap ang nude cycling na suot sa ilalim ng skirt.

“Miss ka agad ni Charlotta, Grego. Hindi ka raw nakita sa opening…” patutsada ni Yusef sabay ngisi.

The side of Grego’s lips curved up. He’s on his white polo shirt with the same logo of the jacket he wore this morning, black leather belt, then dark pants. The muscles on his forearms are evident because the sleeves are a bit tight.

Naupo ito sa harap ng nakatuwid niyang binti at walang pag aalinlangan na inilapag ang mga ’yon sa kandungan nito.

Naubo si Yusef bigla habang umiinom ng milktea. Maagap naman na kinaldag ni Chantria ang likod ng kaibigan.

Grego’s eyes then roamed around her face, down to her body, her clothes, and a bit exposed legs. Bumuntong hininga ito pagkatapos. Hindi man sabihin pero parang ang bigat ng problema dahil sa nakikita.

Ipinatong nito ang isang braso sa binti niya. The way their skin touches tickles something inside of her body. She don’t know exactly what was that.

“Kain ka na…” marahan ang boses na aya niya.

Siya na mismo ang nagbukas ng pagkain na para kay Grego. Inilapit niya pa rito para talaga kainin.

“Hati na lang din tayo dito sa milktea. Hindi ko naman ’to mauubos.”

Tumango naman ito. Nag umpisa na rin kumain.

Gusto niyang magtanong kung ano ang ginawa nito kanina pero hihintayin niya nalang munang matapos.

“By the way, Grego and Charlotta, we booked a room again in Playa Azure. For celebration sana. Manalo o matalo, let’s celebrate parin for Charlotta,” Yusef smiled warmly at her.

“K-Kailan?”

“Tonight.”

“Oh. Magpapaalam pa ako kay lola.”

“Sasamahan kita,” sabi ni Grego, sabay kuha sa milktea niya at simsim.

“Baka gabihin tayo?”

“I don’t mind. Sasama ako sayo sa sitio.”

“Sana pumayag ulit si lola Salma”, Chantria sounded like she really hope for the miracle.

Pagkatapos nilang mananghalian ay pumasok na sila sa Gymnasium. Sinamahan siya ng tatlo.

Napapatingin ang mga naroon sa kanila. Sa backstage ay may kanya-kanya silang upuan. Hinanap niya ang pangalan niya at section. Nasa bandang dulo ’yon.

Nag-aayos na ang ibang muse.

Inilapag ni Grego sa tabi ng upuan niya ang bag na ito ang nagdala. Ang gown naman ay isinabit sa rack kung nasaan din ang mga gown ng mga kandidata.

“Sa labas na ako…” Grego told her.

“M-Manonood ka?”

Lumiit ang mga mata nito. Nananantiya. “Oo.”

Pwede itong manood pero dapat hindi niya makita? Para hindi siya kabahan ng sobra!

“Hmm, sige.”

He held her waist then leaned closer and kissed the side of her head.

Napalunok siya nang makita ang ginawa ni Grego nang mga naroon.

“Good luck,” he muttered gently.

“Thank you.”

Kahit nakalabas na si Grego ay panay parin ang mabilis na pintig ng kanyang puso. Nakaupo na siya sa harap ng salamin at inaayos ni Yusef ang buhok niya. Si Chantria naman ang naglagay ng light make up sa kanya.

Yusef changed her hairstyle. High ponytail with some curly hair on the sides of her face. He also made sure that the end of her wavy hair at the back has enough space for a better view of the last name of the jersey she’s wearing.

Ilan pang sandali ay naging abala at taranta na ang mga kasama niya sa backstage. Ang ingay sa loob ng Gymnasium ay lumalakas na rin. At nang magsalita ang host na hudyat na mag uumpisa na, mas naramdaman ni Charlotta ang walang awat na tibok ng puso niya.

“Smile, ha? Wag kang kabahan!” paalala ulit ni Yusef sa kanya.

“Remember the right ramp, alright? Sa gilid lang kami pupwesto. On the left side, so you’ll see us,” Chantria kept fanning her with her hands.

“Oo. Maraming salamat talaga sa inyo. Hindi ko ’to makakalimutan.”

“Ano ka ba! Kaibigan mo kami kaya ayos lang ’tong ginagawa namin sayo, Charlotta.”

Ang una nilang gagawin ay ang sports attire. Tinulungan muna siya ng dalawa magbihis bago lumabas.

Charlotta is confidently wearing Grego’s football jersey. She paired it with high waisted denim shorts and white sneakers.

Pumila siya ayon sa numero na ibinigay sa kanya. She got the number 16.

“Is that Grego Almendarez’s jersey?” manghang tanong ng nasa likod niya.

Tumango siya. Hindi na makangiti dahil malapit na ang numero niya. Maingay na talaga ang crowd. She cannot even clearly hear the host.

“Kayo ba, Charlotta?”

“Huh? Hindi. Hindi pa.”

“Hindi pa? Ibig sabihin, nililigawan ka?”

Noong lumabas ang number 15 ay tinawag siya ng estudyanteng nag-ga-guide sa kanila para lumapit dito, nanginig ang tuhod niya. Ang kaba niya ay talagang bumabalot sa buong katawan niya.

“Let’s call, number 16!” she heard the host.

“Ikaw na, Charlotta!”

Nagmamadali siya. Noong lumabas siya sa likod ng stage, hindi na magkandamayaw ang mga estudyanteng nanonood sa kakasigaw, palakpakan at sambit ng pangalan niya.

Sa dulong bahagi ay nakita niya ang ilang printed picture niya at pati na rin ang mga kaklase na lumulundag lundag.

Si Gavin at Jester ay may hawak din ng larawan niya. Todo angat ang mga ito ng mga ’yon. Proud na proud sa kanya. Her heart is really melting.

Charlotta took a breath before she smiled and started to ramp around the stage.

The judges are sitting at the lower part. Kahit pa nakita niya ang seryosong tingin ni Alena sa kanya, hindi siya nagpatinag. Si Solaris naman ay halos mag thumbs up sa kanya.

She remembered everything that Yusef taught her. She made sure that her smile turned out to be natural. Hindi pilit. kahit ang pag alon ng buhok niya habang naglalakad ay dapat akma at sakto lang sa bawat hakbang.

It was still unbelievable that she was able to do these things in front of so many people. She don’t know where did she gets her confidence. Or maybe because this is what she really wanted and when she got the opportunity, she grabbed it. Nagdalawang isip man siya pero nanaig parin ang gusto niya sa huli.

And this is it! No matter what the result will be—win or lose, she will still be proud of herself.

Charlotta did the last smooth twirl, then turned her back on the crowd to end her ramp, to also make the audience see the last name written at the back of the jersey.

Nakakabinging hiyawan ang dumagundong sa loob ng Gymnasium nang matanto ng mga ito kung kaninong football jersey ang suot niya. The crowd became more raucous and wild!

That’s how popular Grego Almendarez is. And he’s the only one in school bearing that last name. So it was so easy to recognize who owned the jersey.

Mariin siyang napapikit at unti-unti rin na ngumiti kalaunan. Ang paghuhumerantado ng puso niya ay walang katapusan. Parang hampas ng alon na walang tigil.

The moment Charlotta opened her eyes was the exact moment she met Grego’s dark soulful eyes, boring into her. That made her knees wobbled and her stomach fluttered so bad.

Umawang ang bibig niya sa tindi ng nararamdaman.

“I am so proud of you,” he mouthed devotedly.

She gave him a sweet smile before she continued walking to the backstage.

“Ang galing! Perfect ramp!” Yusef praised her.

“Nabingi ako!” Chantria is covering her ears. “What a wild crowd! Ang galing mo, Charlotta!”

“Kabadong-kabado ako, but I made it!”

“We are so proud of you!”

Nagyakapan silang tatlo. Her heart is full of joy.

Pagtingin niya sa entrance door with black thick curtain, she saw Grego there, staring at her. Eyes are so proud of her.

Kumalas siya ng yakap sa dalawa at tinakbo ang distansya nila ni Grego. Hindi niya alam kung bakit sa sobrang saya niya at proud sa sarili, gusto niya rin itong yakapin.

And that’s what she did. She hugged him so tight that it took him a few moment before she felt his hands on her back.

“I made it! I made it, Grego…” the sides of her eyes watered.

He chuckled heartily. “Yes. My baby made it.”

Uminit ang pisngi niya at itinago ang mukha sa matigas na dibdib nito. She likes that endearment a lot.

14 ~ MISS INTRAMS

CHAPTER FOURTEEN

NAKAPAGPALIT na si Charlotta ng damit para sa talent portion. Ang mga naunang kalahok ay nakapila na. There were also candidates that were performing already at the stage. Ang kaba at excitement ay naghalo-halo na sa dibdib niya.

She’s on a red cold shoulder dress. The hem of the front part is under her knees and the back is long enough to touch the floor. It has an airy fabric.

Nakalugay ang alon-alon niyang buhok upang mas maganda tignan na sumusunod sa kanya sa tuwing tatakbo o maglalakad siya mamaya. Gano’n din ang tela ng kanyang dress, madaling dalhin. Nakayapak siya dahil iyon ang mas bagay sa talent niya.

“Charlotta! We have a problem…” lumapit sa kanya si Chantria galing sa labas.

“Bakit? Anong problema?”

Napatingin na sa kanila ang ibang muse na nakarinig. Napalunok siya nang biglang bumuhos ang pag-aalala sa kung anoman ang ibabalita ni Chantria.

“Sumakit bigla ang tiyan ni Butchoy. Dinala na siya sa clinic.”

Napasinghap siya. “A-Ayos na ba siya? Paano ang… sino ang partner ko?”

Aligaga si Chantria. Halata rito na problemado rin sa biglang nangyari kay Butchoy.

“B-Baka si Yusef nalang. Alam niya naman ang gagawin kasi palagi kaming nanonood. Saka, uupo lang naman siya, di ba? At magpapanggap na nasasaktan?”

Gano’n nga ang naging resulta ng sayaw nila. U-upo lang si Butchoy, habang mabagal na paikot-ikot siya rito. Siya ang mas gagalaw. Siya ang magkukwento ng sinasayaw niya.

“Oo. Si Yusef na lang, please, pakisabi sa kanya, Chantria. Please…”

“Sige! Balik na ako sa labas ha. Hintayin mo siya, okay?”

“Okay. Thank you so much.”

Huminga siya ng malalim nang makaalis si Chantria. Nauubos na ang pila sa harap niya. Hanggang sa tinawag na ulit siya para maghanda dahil siya na ang susunod pagkatapos no’ng kumakanta sa stage.

Nag-aaway na ang mga daliri niya sa harap niya dahil wala parin si Yusef!

Baka hindi pumayag? He likes modeling, singing, but she didn’t see him dance. What if Yusef refused? Pero dapat, sinabihan na siya ni Chantria, di ba? Para alam niya.

Tinawag ng host ang numero niya. Malakas na palakpakan ang yumanig. Nawalan na siya ng pag asa na magkakaroon siya ng partner. Mabilis niyang inisip kung paano ang gagawin. Bahala na!

When the music started, Charlotta slowly showed herself from the black curtain.

She was so ready to do the moves that she memorized, but her heart boomed so much against her chest when she saw Grego Almendarez, standing at the middle of the stage, looking at her darkly.

Umawang ang bibig niya kasabay nang bahagyang panglalaki ng mga mata. Tunay na nabigla siya na makita si Grego do’n. Kaya pala hindi natigil ang hiyawan ng mga estudyante!

Still on his white polo shirt that hugs his powerful muscled forearms. The expensive look black leather belt shows how different he was from other boys. And with an air that told her he wasn’t happy being there, but for her he would do it.

Her knees wobbled just by watching him there, standing arrogantly.

Walang upuan do’n kaya nakatayo lang si Grego habang ang mga mata ay nakasunod sa kanya sa bawat mabagal niyang galaw.

With the loud beating of her heart that could choke her any moment, Charlotta still tried to do her dance perfectly and emotionally while staring back at him.

The crowd also trying their best not to shout and cheer because they want to focus on the music and her steps, so they would know the story.

Nang naglakad siya papunta sa likod ni Grego at madamdamin na niyakap ito mula ro’n, hindi na nakayanan ng mga nanonood na maghiyawan at palakpakan.

Ang dalawang palad niya ay paangat na nakalapag sa matikas na dibdib nito. It was part of the steps though. Kaya lang ay sa leeg niya lang yayakapin si Butchoy kasi nakaupo. At ngayong nakatayo si Grego, nayakap niya tuloy ang katawan.

It was a perfect timing when he tried to hold her hands, she ran away from him slowly. Kaya naman sumunod ang mga mata nito sa kanya habang tumatakbo siya na nakapaharap dito at naka lahad ang braso… tila nagsusumamo na hawakan nito ’yon.

His eyes remained dark. He didn’t smile since the beginning.

Maybe the audience and judges thought it was the right emotion, but it was not. Dapat ay umarte itong nasasaktan kagaya nang ginawa ni Butchoy.

But seeing Grego furrowed eyebrows while his lips in a thin line as he watched her running away from him, felt like he’s angry and at the same time, in pain too. And that’s probably that perfect emotion if someone you loved ran away from you.

With the last moves before the song ended, Charlotta looked at him again and cannot help herself but thought of them.

Na kahit pa sabihin niyang walang personal na dahilan kung bakit niya napili ang gano’ng klaseng sayaw at musika, alam niya sa kaloob-looban na may pinaghuhugutan siya.

She thought of her and Grego. Even from the start, she always picture him as a mesmerizing sun that was impossible to reach. And being with him was like a beautiful dream that could only happen when she was asleep.

Kung sa bawat pagpikit ng kanyang mga mata ay makikita niya ang sarili na masaya at kasama si Grego, kung pwede lang ay tatagalan niya ang pananatili sa karimlan na nasa tabi niya ito. Bago muling gumising at harapin ang katotohanan na hindi naman talaga magkakatotoo ang pangarap niya sa gitna ng dilim.

She dramatically knelt down, hugged herself, and painfully bowed her head.

That’s the last steps. The end of that dance. She just have to wait for the music to end.

But what she didn’t expect was the crowd sudden noise that could make everyone deaf. And she realized what was that for when she felt Grego’s presence beside her.

Unti-unti siyang nag angat ng tingin dito at parang sinaksak ng punyal ang puso niya sa pinaghalong saya at sakit nang makita na nakahalad ang isang kamay nito sa kanya. Nagsusumamo na hawakan niya.

It wasn’t part of the dance. But she guessed, her performance will be perfect if in spite of the pain and sorrow, there would be a happy ending for them.

Kinuha niya ang kamay nito na dala ang munting pag asa sa puso niya. Na baka ang mga pangarap niya sa dilim ay mabibigyan ng kahit kaunting liwanag. Para lang maranasan niya kung ano nga ba talaga ang pakiramdam na makamit ang matagal nang inasam-asam.

Holding his hand was like holding on to the future of her heart, too. Hindi na siguro para sa kanya, kundi para nalang sa puso niya. Pagbibigyan niya kahit ba sandali lang.

Grego then brought him into his arms that made the crowd the most loudest cheer that she heard her whole life.

Halos umuga ang buong Gymnasium dahil sa hiyawan, palakpakan at iba pang emosyon ng mga nanonood na hindi niya inakalang ang kanyang performance ay magkakaroon nang gano’ng klaseng impact sa mga estudyante, at pati na rin ng mga guro na naroon.

But what she realized when Grego hugs her… is the feeling of despite of broken hearts, struggles, tears and pains, there will be always him, who’s willing to hold her hand. Na kahit pa gaano man kapait at kahirap ang maranasan niya sa buhay, handang-handa itong dalhin siya sa mga bisig nito kahit pa manuot ang sakit sa bawat yakap sa kanya.

Her performance was standing ovation.

Even the teachers and judges stood up. Only Alena didn’t, but she gave a slow clap though. The girl’s reactions matters to her because she’s one of the judges. Kasama sa mga kamay nito ang kapalaran niya kung mananalo ba o hindi sa Miss Intrams.

Kulang nalang ay maiyak sa sobrang kilig si Yusef. Kung wala lang ibang tao sa paligid nila ay marahil ginawa na nga. They won’t stop from praising her dance performance.

“Ayaw pa sana niya pero tinakot namin siya!” kwento ni Chantria habang hinahaplos ang gown na susuotin niya.

“Sabi ko, malulungkot ka at mahihirapan kapag walang partner. Kapag hindi niya pinalitan si Butchoy, ba-basted-in mo siya!”

“And we told him that there was a big chance that you’d lose if you didn’t do your dance perfectly. Without a partner, it would be really hard!”

Hindi niya alam kung matatawa, mamangha o ano ang mararamdaman niya nang marinig ang kwento ng dalawa.

They really forced Grego for that? That’s a cute and a very friendly gestures. What a supportive friends that she has!

“Pero, kahit anong pananakot namin, kung ayaw niya, ayaw niya talaga. Kaya lang pumayag kasi gusto ka niyang manalo. He really cares for you. He really support you.”

Pagkatapos na pagkatapos din ng Miss Intrams ay magpapasalamat talaga siya kay Grego. Isa ito sa dahilan kung bakit naging perpekto ang sayaw niya. Alam niyang nagustuhan ng mga estudyante at mga hurado.

While staring at the elegant malachite halter long gown that she’s wearing at the moment, Charlotta felt like she’s the most beautiful girl in the world. It really boosted her confidence. And when she looked at her face on the mirror, her lips parted a bit because she saw another version of herself.

Her light caramel hair is in a low messy bun. The curly hair at the both sides of her face highlighted the perfect shape of her face. They put a glittery eyeshadow on her, light blush on, and pink lipgloss.

She also wear the malachite bracelet that Grego gave her. The only accessory on her hand that she chose to have, then a crystal leaf ear cuff.

Yusef and Chantria clapped their hands. They are in awe. They both praised her beauty.

“Grego Almendarez, you should start praying once the crowd see Charlotta!” Yusef said then laughed.

“Right! Siguradong dadami ang manliligaw mo, Charl,” ani Chantria sa bagong palayaw nito sa kanya.

Wala naman sa loob si Grego. Umalis na kanina noong mag umpisang magbihis ang mga kandidata.

Si Yusef lang ang hinayaan manatili sa loob. Hindi na nagreklamo ang iba dahil alam naman ng lahat kung gaano ka-impluwensya ang pamilya ng mga Costalles. Isang lang dapat ang kasama ng bawat kalahok pero sa kanya ay dalawa.

Pinapila na sila ng organizer. Magaganda at magagarbo rin ang suot ng mga kasali. Iba’t iba ang kulay, ang tabas, at ang haba. Pati ang make ups at buhok ng mga ito ay talagang pinaghandaan din.

Mabagal ang bawat hakbang ni Charlotta noong nasa stage na siya. Sinisigurado niya na ang bawat detalye ng kanyang gown ay maipapakita niya sa mga nanonood.

Tahimik ang audience. Walang hiyawan, pero may palakpakan.

“Ang Diyosa! Grabe!”

“Pwedeng-pwede sumali sa beauty contest sa sentro! Tiyak na panalo!”

“Apakan mo ako, Charlotta!”

“Sobrang ganda mo! Laban!”

Marami siyang narinig na papuri at paghanga galing sa mga estudyante na hindi niya kilala. Ang mga kaklase niya naman ay panay ang cheer sa kanya. Hindi mga napapagod. Siguradong mapapaos ang mga ito pagkatapos.

She simply roamed her eyes where Grego is. He’s at the left side, together with some teachers, who talks while their eyes were on her.

She smiled at him to tell him that she wasn’t nervous anymore. That she’s enjoying the moment.

That will be their last chance to impress the judges. Kaya lulubus-lubusin niya na.

His gentle eyes while staring at her as if she’s the only girl his eyes would look at, gave her stomach so many butterflies.

To avoid being distracted with her own feelings, she cut their eye to eye contact.

Isang magandang ngiti sa judges bago siya tumalikod sa mga ito para ang kasunod niya naman ang rumampa.

Like what expected for this year Miss Intrams, there will be no swimsuit competition and Q&A. Hindi na rin sila nagpalit ng gown.

Tinawag ang mga pangalan ng mga kandidata na makakatanggap ng award kalaunan.

“The Best in Talent goes to…” the host trailed off.

“Terra Charlotta! Charlotta!” the crowd kept on chanting her name.

Sa totoo lang ay hindi na siya nag iisip pa na makakuha ng award. Ang tanging gusto niya lang ay manalo at makuha ang cash prize para may pambili ng notebook, papel at lapis sa mga batang tinuturuan niya sa sitio.

“Number 16! Terra Charlotta Ciervo!” the host annouced.

Hiyawan ng mga tao ang sumalubong sa kanya nang lumabas sa stage.

Isinabit sa kanya ni Alena ang sash. “Congratulations,” she said formally.

Isang guro naman ang nagbigay ng bouquet ng bulaklak at certificate. Nagulat siya nang makita na may cash prize din pala! Isang libo ang matatanggap ng bawat kandidata na makakakuha ng award. Malaking bagay na ’yon sa kanya.

Nag picture taking muna bago ibinigay ng host sa kanya ang mic para sa kung may gusto ba siyang pasalamatan o ano.

Dahil hindi niya alam kung siya ba ang makakakuha ng korona o hindi, nilubos niya na rin ang pagkakataon na pasalamatan ang lahat nang tumulong sa kanya.

“To Reva Chantria Alcander and Yusef Costalles, I am really, really grateful that I met both of you. Thank you so much for providing everything for me on this competition. I really hope that all the effort, money, and time, that we invested here just to make my performance smooth and perfect, would be worth it.”

Hinanap niya ang dalawa na nasa gilid sa baba ng stage. Magkatabi at parehong sabay na nagpunas ng luha at naiiyak na kumaway-kaway sa kanya.

“Sa mga kaklase ko na narito, salamat sa suporta ninyo. Sobrang na-appreciate ko kayo.”

Maiiyak na siya, pinipigil lang.

Ang mga kaklase niya ay nag cheer ulit sa kanya.

“To Butchoy, hindi ka man nakapag perform kasama ko sa pagsayaw kanina, maraming salamat parin dahil tinuruan mo ako ng tamang galaw at emosyon.”

Sila Gavin, Jester at Butchoy ay iwinawagayway ang mga larawan niya. Natuwa siya nang malaman na maayos na ulit si Butchoy.

Sa isang gilid ay kaagad na nahanap niya ang mga mata ni Grego. Bumuntong hininga siya at ngumiti. She couldn’t read the emotion on his face. He’s just raising his brow with a ghost of smile on his lips that turned into a smirk.

“To Grego Almendarez-” she was cut off with the loud crowd.

Pangalan palang ang binanggit niya, daig pa ng mga ito ang maiihi o ano sa sobrang ingay.

Tumawa siya ng bahagya at umi-echo ’yon. Hinawakan niya ng maayos ang mikropono bago nagpatuloy.

“I want to let the people know that behind all of these… was you. Without your support, I wouldn’t stand here in front of so many people with grace and confidence. Your effort to find someone who will help me provide everything I’d need on this competition is admirable.”

Pumalakpak ang mga nanonood at gano’n din ang mga hurado. Nakita niya si Solaris na nag thumbs up kay Grego. She’s a proud cousin.

“I know that you only went on a stage to receive your awards and recognitions, not to participate on a dance. Everyone knows that’s not your thing. But your presence to be with me on my dance performance is something that I will never forget, Grego. I cherished every moment of it.”

Ang mga kaibigan at kaklase nitong kasama ay tinatapik at tinutukso na ito. Grego only laughed and stopped his friends for teasing him.

Pagbalik ng tingin nito sa kanya ay nangliliit na ang mga mata na para bang may pagbabayaran siya mamaya. Hindi niya alam pero natutuwa siya talaga.

Muling umingay ang crowd dahil sa pasasalamat niya kay Grego. Tanging ngiti ang ibinigay niya sa mga ito bago bumalik sa back stage.

Charlotta received the award of Best in Gown, too. She was praised with her malachite gown and she told them that it was Chantria and Yusef’s idea. She never forget to give credit to those people who helped her.

Some candidates received other awards with certificate.

The del Grazias offered a three days and two nights stay for the winner in Playa Azure for free. And a one day stay for first, second and third runner up.

Nakatayo silang tatlo sa stage. Magkakawahak ang kamay. Isang Grade 8 at Grade 10 ang kasama niya roon. Siya ang nasa gitna.

The two candidates on her sides are both wearing a silver long gown that made her malachite gown stand out. It’s really stunning.

“And the Miss Intrams is…”

Humigpit ang kapit ng dalawang babae sa mga daliri ni Charlotta na halos masaktan na siya.

Alam niyang lahat sila ay kabado pero hindi naman gano’n kahigpit ang pagkapit niya sa mga ito.

Her heart won’t stop from beating fast anymore, especially when the crowd kept on chanting her name again. They are really rooting for her. She’s hoping that she won’t disappoint them.

Mariin siyang pumikit at nagdasal na sana ay pangalan niya ang banggitin sa mga susunod na sandali.

“Terra Charlotta Ciervo!” the host announced that made her heart skipped a beat.

Umawang ang bibig niya. Gulat na gulat.

Pag tingin niya sa crowd, nagkagulo ang mga estudyante. Sabay-sabay din ng mga itong binanggit ang pangalan niya. Sa ingay at dagundong, halos mayanig ang Gymnasium.

When the girls beside her greeted her and the judges, that’s when she realized that she really won Miss Intrams!

Charlotta didn’t know what to do or what to say first. She was too stunned in everything that happening around her. Nakakabingi ang ingay ng mga estudyante.

Sunud-sunod na rin ang paglapit ng judges at pagbibigay sa kanya ng bulaklak, sash, certificates, at puting sobre.

After picture taking, the judges left the stage. At nakita niya na nagtakbuhan sa kanya si Yusef at Chantria. Mahigpit siyang niyakap. Si Yusef ay halos ihagis ang bulaklak para lang mayakap siya at maiparating kung gaano ang mga ito kasaya na nanalo siya sa Miss Intrams.

“Grego!” tawag ni Chantria at nakita niyang inaya nito si Grego na umakyat doon.

Sinilip niya ito at nang masipat na paakyat sa entablado na sinabayan nang tilian ng mga estudyante, para na siyang mahihimatay!

Ang puso niya ay walang tigil sa nakakanginig tuhod na pagtibok.

“Congratulations…” his baritone filled her ears despite of the noise around them.

“T-Thank you.”

Grego stood just behind her. His one hand is placed on her lower back. His fingers almost touch the side of her waist.

“Picture! Picture taking!” the student photographer readied his camera and took a photo of them.

May mga estudyante na umakyat sa stage para magpa picture sa kanya. Napilitan tuloy umalis sila Chantria.

“I’ll be right there…” paalam ni Grego at itinuro ang pwesto nito kanina.

Tumango si Charlotta bago hinarap ang mga gustong magpa picture sa kanya. Pinuntahan din siya ng mga kaklase para batiin siya at mag group picture din.

Pagkatapos ng ilang minuto ay binigyan ulit siya ng pagkakataon na mag speech.

Medyo magulo pa ang utak niya dahil sa paligid at sa katotohanan na siya ang nanalong Miss Intrams kaya hindi siya sigurado kung tama ba ang mga sinabi niya kanina. Pasasalamat din ang mga ’yon sa lahat nang sumuporta at tumulong sa kanya.

She can’t still believed that she really won. That she crowned as Miss Intrams of La Carlota Escuela. That was like a big dream that literally came true and now it’s in front of her… Embracing her.

15 ~ CELEBRATION

CHAPTER FIFTEEN

AFTER a long day, Charlotta found herself inside Grego’s car. They are going to Sitio Verde.

Ang mga kaibigan nila at ibang kaklase ay nasa Playa Azure para sa celebration kasama sila Chantria at Yusef. Samantalang siya, kailangan niya pa munang magpaalam sa lola Salma niya.

Paano kung hindi siya payagan? Ibig sabihin, babalik sa patag si Grego nang mag isa? Madilim na no’n! At hindi pa nito kabisado ang daan. Ihahatid niya nalang siguro? Kahit pa pagod na rin siya. Ayaw niyang bumalik ito sa patag ng mag isa. Delikado.

Nahinto lang ang mga iniisip ni Charlotta nang muli nitong hawakan ang kamay niya at dalhin sa labi para sa isang masuyong halik.

Uminit ang pisngi niya ng husto. That was the first time he kissed her hand! Ang puso niya ay hindi man lang mapagod sa bawat malakas na tibok.

“Sobrang ganda mo kanina…” sumulyap ito sa kanya. “At hanggang ngayon…”

Lumunok siya para alisin ang tila bara sa lalamunan. Parang hindi niya na yata kayang magsalita.

She’s wearing his jersey and that denim shorts. Iyon ang una niyang nakita sa bag niya kanina no’ng nagbibihis siya kaya ’yon na rin ang ginamit niya.

Ang buhok niya naman ay nanatili na nakatali sa medyo magulong paraan parin. Inalis niya na rin ang eyeshadow at blush on. Wala na rin ang lipgloss dahil kumain at uminom siya ng tubig habang nasa byahe sila. Pero maganda parin siya sa paningin ni Grego.

“Ang gwapo mo rin…” halos pabulong na sambit niya.

When he laughed shortly as if something is really funny, she pursed her lips.

“Totoo! Gwapo ka talaga. Kahit noon pa.”

Ngumuso ito ng bahagya habang ang mga mata ay nasa daan. Ang isang kamay ay nasa manibela. Ang isa ay hawak ang kamay niyang nasa kandungan niya.

Iniisip niya kung kailan niya kaya sasagutin si Grego?

Kumunot ang noo niya dahil do’n.

Paano niya ba sasabihin dito na sinasagot niya na? At talaga bang handa na siyang magka boyfriend? At si Grego Almendarez pa?! Totoo ba talaga ang lahat nang nangyayari sa kanya? Hindi kaya’y guni-guni niya lang.

“Uh, Grego-”

“We’re here,” he said, then looked at her. “What is it?”

Kumurap siya. Ano nga ulit ang sasabihin niya?

“Sana payagan ako ni lola para hindi ka bumalik dito ng mag isa…” habang sinasabi niya ’yon ay sa loob ng gubat nakatingin si Grego.

Nang sundan niya ay nakita niya ang lola Salma niya na naglalakad papasok. Hindi siya pwedeng magkamali. Ang lola niya ’yon!

“Bumaba tayo. Si lola ’yon…”

Pareho silang lumabas ng sasakyan. Tinakbo niya ang pagitan nila ng lola niya habang tinatawag ito. Nang marinig siya ay huminto.

“Terra!”

“La! San ka po galing?”

Itatago pa sana nito ang karton na hawak pero dahil sobrang ingat na ingat, hindi na nagawa. Nakita niya agad kung ano ang nasa loob dahil sa pangalan na nakasulat sa ibabaw. Cake!

“Sa sentro, apo. Galing din ako sa escuelahan ninyo.”

Lumaki ang mga mata niya. “Nagpunta ka sa escuelahan?”

Ngumiti ito. “Oo. Nahuli na ako ng dating. Ang koronasyon lang ang napanood ko.”

Nangilid ang luha sa kanyang mga mata. Ang puso niya ay natutunaw na parang yelo na inilapag sa apoy. Talagang sumadya pa ang lola niya sa escuelahan para panoorin siya kahit malayo ang lalakarin nito papunta at pabalik sa Sitio Verde.

“Naiyak ako noong makita kong ikaw ang nanalo sa Miss Instrams, apo. Nakita ko ang saya mo. Sobrang saya ko rin para sayo, Terra.”

Even the sides of her grandmother’s eyes watered like her.

“Kaya nagpunta ako sa sentro at binilhan kita ng cake. Gusto sana kitang sorpresahin mamaya sa pag-uwi mo kaya lang at naabutan mo ako rito.”

Kinuha niya ang cake habang lumuluha. Maagap naman na kinuha ’yon sa kanya ni Grego para mayakap niya ang lola Salma.

“Salamat, lola Salma. Ang pagpunta mo sa escuelahan namin para po manood ay sapat na sa akin. At masaya po ako dito sa cake na binili mo. Pero kahit na wala ang cake, ayos lang din po sa akin, la.”

“Hay naku!” nagpunas ito ng luha. “Minsan lang tayo makatikhim ng cake kaya ayos na lang, apo.”

Tumingin ito kay Grego at ngumiti.

“Magandang hapon po, lola Salma,” he greeted politely. Nag bless din ito sa lola niya.

“Salamat sa paghatid dito kay Terra, hijo. Kahit malayo at palubog na ang araw, gusto parin kitang imbitahan sa bahay namin para sa konting selebrasyon.”

Gusto niya sanang sabihin sa lola Salma niya ang tungkol sa celebration sa Playa Azure, pero mas gusto niya rin na i-celebrate ang pagkapanalo niya kasama ang mahal na lola. Mamaya nalang sila magpapa-alam.

“Sige, po. Sasama po ako sa inyo.”

Nginisian siya ng lola niya bilang panunukso sa masugid na manliligaw niya.

Nag umpisa na silang maglakad sa gubat. Nagtatawanan sila dahil sa mga kwento ng lola niya habang hawak ni Grego ang isang kamay niya. It was a very good feeling to laugh with him.

They were welcomed with the kids when they reached Sitio Verde. Nakapila ang mga ito sa harap ng bahay nila.

Hawak ni Yen-yen, ni Chikoy at ng isa pang bata ang tatlong bond paper na nakasulat ang bawat salita na ‘Congratulations Ate Charlotta’. May iba’t ibang kulay din ’yon gamit ang krayola.

Nagmamadali siyang lumapit sa mga ito at nagpasalamat.

“Kahit hindi namin alam na ikaw ang mananalo sa Miss Intrams, ginawan ka parin namin ng ganyan. Hindi tarpaulin pero pinaghirapan ng mga bata na kulayan, apo.”

Her heart is full of joy. Kung may pinaka masayang araw man sa buhay niya, ang araw na iyon ang tamang araw.

“Alam niyo ba kung sino ang nanalo sa Miss Intrams ng La Carlota Escuela?” tanong niya nang nakangiti.

“Sino po?”

“Ako!” then she twirled cutely in front of them.

Nagtalunan ang mga bata sa sobrang saya.

“Dahil ikaw ang pinaka maganda at mabait sa escuelahan niyo ate Charlotta! Kaya ikaw ang nanalo!” tuwang-tuwa si Yen-yen.

Tumingin siya kay Grego. Kinuha na ng lola niya ang cake at dinala sa loob ng bahay. Lumapit naman ito ng bahagya at inilahad sa kanya ang cellphone.

“Eto oh, may mga picture ako kanina. Tignan niyo…”

Charlotta squatted. She’s surrounded with kids while showing them her so many pictures that Grego took during the competition. She didn’t even know that he did that. Sinabi lang nang bumabyahe na sila papunta sa sitio.

“Para kang prinsesa sa libro na ikinuwento mo sa amin, ate Charlotta! Sobrang ganda!”

“Kahit medyo magulo ang buhok mo ay bagay na bagay parin sayo, ate!”

“Wow! Ang ganda ng damit mo! Pang prinsesa!”

Hangang-hanga sa kanya ang mga bata lalo na sa gown na sinuot niya.

“Long gown ang tawag sa suot ko dito,” paliwanag niya.

May video din do’n nang sayaw niya. Si Chantria ang kumuha. Hawak niya ang cellphone ni Grego. Ang ingay nito at Yusef ay rinig na rinig.

“Ito naman ang talent ko. Sumayaw ako…” then she played the video.

Tutok na tutok ang mga mata ng mga ito. Parang mga hindi kumukurap. Tapos ay titingalain si Grego para ikumpara kung ito ba ang nasa video o hindi. Pero dahil abala sa panonood ng sayaw niya, nanahimik muna.

The kids clapped their hands and even mimicked some of her dramatic steps after they watched her dance performance.

“Si Kuya Grego ang partner mo, ate?”

Tumayo siya at tumango. “Oo. Siya nga.”

When she glanced at Grego, she caught him staring at her with tenderness on his eyes. Most of the time, he hides his emotions. He knew how, but when with her, he always allowed her to see what he feels through his eyes. It was an honor to know that she have that kind of power over him.

Ang nanay ni Yen-yen ang nagluto ng pansit bihon. No’ng nakapasok sila sa bahay nila ay nakahain na ’yon sa lamesa. Marahil ay nagbilin ang lalo niya na magluto bago sila dumating. May tasty at orange juice din.

Sa munting sala sila ni Grego kumain. Ang ibang bata ay nasa kusina at ang iba ay sa labas naman pumwesto.

“Hindi ako makakuha ng tiyempo kay lola para magpaalam.”

He’s eating comfortably as if he’s eating on his office or at home. Para sa katulad nitong lumaki sa karangyaan, nakakahanga na kahit na nasa mahirap o simpleng lugar ito, ni minsan ay hindi niya nakitaan ng panghuhusga. Ni hindi niya naringgan ng kahit anong reklamo.

“Let’s just enjoy this moment. No rush on that.”

“Pero madilim na. Paano kung hindi ako payagan ni lola? Ayaw kong bumaba kang mag isa.”

Sumimsim ito sa orange juice. Maingat na inilapag ang baso sa lamesa at pinagmasdan siya.

“Kaya ko namang umuwi mag isa.”

“Hindi ako mapapanatag, Grego. Gusto kitang ihatid.”

“I won’t allow you to do that. Dahil ako ang hindi mapapanatag kapag umakyat kang mag isa rito pagkahatid sa akin. I don’t like that, Charlotta.”

“Pero-”

“May problema ba, Terra?” ang lola niya na naghatid ng slice ng cake para sa kanilang dalawa ni Grego.

Is this the right time to tell her grandmother about another celebration in Playa Azure? Na may mga taong naghihintay sa kanya roon?

“Lola, ano po kasi…” humugot siya ng hangin sa dibdib.

“Ano ’yon, apo?”

“May celebration din po kasi sa Playa Azure para sa akin. Sila Yusef at Chantria po ang nag organize. Naroon na po ang mga kaibigan at ibang kaklase ko.”

Pinagsiklop niya ang mga kamay nang tinignan lang siya ng lola Salma.

“Ibig sabihin ay babalik pa kayo sa Playa Azure?”

“Opo, la, sana kung papayag ka po.”

There was no words yet from her grandmother, so she continued.

“Pero kung hindi po pwede, hayaan mo na lang po akong ihatid si Grego kahit sa gubat lang-”

“Charlotta,” Grego almost cut him off. “I am really fine. You don’t need to do that.”

“Kung aalis kayo, aba ay umalis na kayo bago pa kainin ng dilim ang paligid!”

Napatayo si Charlotta na may malapad na ngiti para sa lola Salma. Niyakap niya agad ito ng mahigpit bilang pasasalamat.

“Papasalubungan kita, la! Ano po bang gusto mo?”

“Kahit ano, Terra. Sige na at mag asikaso ka na.”

Si Grego naman ay tumayo. “Babantayan ko po si Charlotta, lola Salma. Para po mapanatag ka na magiging ligtas siya.”

“Alam kong mabuti kang tao, Grego. Wag mong sisirain ang tiwala ko sayo.”

“Hinding-hindi ko po sisirain.”

“La, ayaw nga po ako niyan painumin ng alak. Parang kuya.”

“Aba, Terra Charlotta! Dapat lang! Hindi ka pa pwedeng uminom ng alak at baka malasing ka!”

“Alam ko po, la. Hindi nga po ako iinom. May bantay po ako…” sabay ngisi niya kay Grego.

Nilisan nila ang Sitio Verde nang nakalubog na ang araw. Dala niya ang canvas tote bag na may laman na extra clothes, underwear, swimwear and other personal things. Madilim na nang pumasok sila sa gubat. Mabuti na lang at may flashlight ang cellphone ni Grego.

Holding each other hands again, they walked together until they reached his car.

They received a call from Solaris when they got a signal. Siya ang sumagot dahil nagmamaneho na si Grego.

“Hello? Kuya Grego? I’m glad you finally answered. What’s the news? Pinayagan ba si Charlotta?” her voice echoed.

“Yes, Solaris. We are on our way there. She’s right here with me.”

Narinig niya ang tili nila Chantria sa background nang in-inform ni Solaris na on the way na sila sa Playa Azure.

“Alright! See you guys soon! Drive safely!”

When the call ended, the music continued. It was an english love song. She could relate easily.

Sobrang dilim na rin sa daan. Walang street lights. Puro malalaking talahib lang ang nakikita niya sa magkabilang gilid. Mabuti nalang at kotse ang sinasakyan nila at hindi motorsiklo. Matapang siya pero nakakabahala ang dilim sa daan kapag gabi.

“Tabi ba ulit tayo sa kama?”

“Gusto mo ba?”

Pwede naman na hindi sila magtabi, pero sino ang katabi niya kung gano’n? Mas gusto niyang si Grego nalang.

“Oo. Kung pwede.”

“Alright, then. I’ll book a cabana for us.”

Para sa kanilang dalawa lang?

“How about Chantria and Yusef? Your other friends? Sila Gavin, Jester at Butchoy?”

“Chantria and Yusef booked the biggest cabana, but they would be with Trevor and other friends.”

“Tayong dalawa lang sa cabana?” inosenteng tanong niya.

“Are you worried?”

Mabilis siyang umiling. She’s not worried. Ano ang dahilan para mag alala siya? Mas gusto niya at ligtas siya kapag si Grego ang kasama niya magdamag. Kaya walang problema sa kanya kung magkasama sila sa isang silid lang.

“Hindi. Gusto ko na ikaw ang katabi ko. Hindi ko kasi masyado close ang iba niyong kaibigan.”

“There’s nothing to worry too, Charlotta,” he then held her hand and kissed again.

Madilim sa loob ng cabana noong dumating sila. Ang sabi ay naroon na ang mga ito pero wala yata? Tahimik at parang walang tao.

“Mali yata tayo nang napuntahan?”

Hawak ang kamay niya ay dumeretso parin si Grego.

When he opened the sliding glass door, the dark room suddenly filled with lights. And a group of familiar faces welcomed them with confetti and balloons. Yusef even opened the bottle of wine!

“Congratulations for winning Miss Intrams, beautiful!” they said in unison.

Ang ngiti sa labi niya ay hindi mawala. Ang saya sa dibdib ay patuloy na dumadagsa. Napakasarap sa pakiramdam na malaman at makita na may mga taong nariyan para suportahan siya at i-appreciate ang mga bagay na ginagawa niya.

Because of so much happiness, she couldn’t hide her tears anymore. Tinakpan niya ang mukha gamit ang mga palad.

“Aw, my baby is crying…” Grego caressed her hair gently.

“This was Grego’s plan though. We didn’t mean to make you cry, Charl. But we know it’s a tears of joy!” Chantria and Yusef then embraced her.

“Manalo o matalo, nakahanda na talaga ’tong celebration para sayo. We are so proud of you, Charlotta. Sana ay hindi magbago ang kabutihan mo. Okay?”

“H-Hindi ako magbabago, Yusef. Maraming salamat sa lahat. Sa inyong lahat…” she sobbed.

Grego brought her on his chest. Umiiyak siya pero sobrang saya ng puso niya.

Nang kumalma siya ay nagsimula na silang kumain. Tapos ay ang iba ay nag inuman na sa labas.

“Ang galing ng sayaw mo. Damang-dama,” ani Butchoy sa kanya.

“Akala ko hindi ka nakanood?”

“Napanood ko sa video sa cellphone ni Gavin. Hindi ko napanood ng live kasi nasa clinic ako. Nasira ang tiyan ko sa kinain ko. Sayang. Pero, tama lang din na si Grego ang naroon. Sobrang lakas ng hatak niya sa audience.”

Totoo naman din ’yon. There’s no doubt with that fact. Grego Almendarez is really popular and students admired and respect him.

“Ang ganda ng gown mo, Charlotta. Pang Miss Universe!” Jester grinned.

“Sali ka sa Miss La Carlota! Mananalo ka do’n,” udyok naman ni Gavin.

Nakapalibot sa kanya ang tatlo. Parang mga kapatid niya na proud na proud sa kapatid na babae.

“Marami ang nanghingi sa akin ng number mo. Sabi ko may boyfriend ka na,” dagdag ni Gavin.

Napatingin siya kay Grego na nasa labas, kausap ang mga kaibigan. Nagkakatinginan sila kahit nasa loob siya at abala rin sa mga kaklase.

“Wala pa naman akong boyfriend. At wala rin akong cellphone.”

“Bakit? Di ba nanliligaw sayo si Grego?”

“Oo. Hindi ko pa naman siya sinasagot.”

“Kailan mo sasagutin?” medyo pabulong ang tanong ni Butchoy.

Lumapit pa ng husto ang tatlo sa kanya dahil gustong marinig ang sagot niya.

Nang sumulyap siya kay Grego, nakakunot na ang noo nito habang nasa kanila ang tahimik na tingin.

“Paano ko sasabihin na sinasagot ko na siya?” mahina rin ang boses niya.

Para silang may lihim na pagtitipon na hindi dapat malaman ng iba.

“Kailan mo nga muna siya sasagutin?”

“Gusto ko sana ay ngayon?”

Nagtakip ng bibig ang tatlo na para bang pinipigilan ang kilig o tawa. Ngumuso siya at pinalo ang mga ito sa balikat.

“Seryoso nga ako!”

“Oo na. Wag ka magalit,” sabay tawa ng mga ito at pinigil din agad dahil napatingin sa kanila si Grego na nakabusangot na.

“Ganito, kung gusto mong sagutin siya ngayon, dapat kayong dalawa lang, Charlotta.”

“Ayain mo sa kwarto!” suehstiyon ni Butchoy na agad kinotongan ni Jester.

“Wrong move, pre. Baka sa sobrang saya ni Grego ay mahalikan niya si Charlotta at kung ano pa ang mangyari…” hindi na ni Jester itinuloy ang iba pang sasabihin dahil bumalik sa pag iisip.

“Ayain ko nalang kaya siyang maglakad sa dalampasigan?”

“Tama! Tama ’yang naisip mo! Gano’n na lang.”

The three boys agreed. And that made her smile.

Mamaya ay aayain niya si Grego maglakad para mapag isa sila at masabi niya na sinasagot niya na ito. Her cheeks burned at the thought of her saying yes to him as his girlfriend.

Bumalik sila sa mahabang lamesa dahil mag-iinuman na ang mga ito. Naupo siya silya na katabi si Grego. Kaagad nitong inilapit ang bibig sa tenga niya.

“What you guys talked about?” he asked in a husk tone.

He’s holding another cocktail, but this time it was bloody marry because the color wasn’t red.

She won’t tell him. It is a surprise for him.

Kung sinorpresa siya nito sa celebration na ’yon, gaganti siya. Sana ay pareho silang maging masaya sa gabing ’yon.

“Wala naman…”

He breathed on her ear that tickled her. She almost giggled.

“Are you keeping a secret from me?”

“Hindi ha,” tinignan niya ito ng maigi. “Sasabihin ko rin sayo mamaya ang napag usapan namin.”

Tumango naman ito at kuntento na sa sagot niya. Hiniram niya ang cellphone ni Grego bago pa ito maging abala sa pakikipag kwentuhan.

Muli niyang binalikan ang gallery at tinignan ang pictures niya do’n. Halos mapuno ng mukha niya ’yon. Mapagkakamalan pa na siya ang may ari ng cellphone.

Naantala lang nang mag popped up ang kulay blue na bilog. Nakita niya ang mukha ng mommy nito at ang pangalan. May message pero hindi niya binuksan. Imbes ay inilapag niya ang palad sa hita ni Grego. Naging gesture niya na sa tuwing kukunin ang atensyon nito.

“What is it? Hmm?” he whispered on her ear.

Ngumuso siya dahil iba ang kiliting dulot nang pagtama ng mainit na hininga nito sa tenga o balat niya. Pati ang paraan nang pagbulong, tila ba may kung anong nakakahalina do’n.

“May message ang mommy mo…” then she showed him the screen.

“Open it for me, please…”

Dahil likas na masunurin, ’yon nga ang ginawa niya. Tatlo ang mensahe.

Fauna Almendarez:

Her beauty is very unique. Enchanting. Did you ask her if she wants to join Miss La Carlota?

I’d love to sponsor everything. I hope she continue to join beauty pageants. I can see her potential.

Don’t get drunk, son. Be good there. Tell Charlotta that I love her performance.

Sa itaas ay nakita niya ang ilang litrato niya na isinend ni Grego sa mommy nito. From sports wear and her long gown. Mayroon din full video ng sayaw niya.

Fauna Almendarez:

Son! I didn’t know if you were just stiffed, stunned, or you were enchanted by her beauty. She’s good in dancing, huh.

Grego Almendarez:

It was safe to say that I am enchanted. Who wouldn’t?

Fauna Almendarez:

Haha. It was obvious! I will send this to your dad.

Grego Almendarez:

You’re not doing that, mom.

Fauna Almendarez:

I told him you performed a dance today but he wouldn’t believe me because he knew that was not your thing.

Grego Almendarez:

I didn’t dance. I just stood there. For her.

Habang binabasa niya ang palitan ng mensahe ng mag ina ay kung may anong mainit na palad na humahaplos sa puso niya.

Ang malaman na gusto ng mommy ni Grego ang performance niya at handa siyang suportahan kung sasali siya sa Miss La Carlota ay mga bagay na hindi na sumagi sa isip niya noon. Mga bagay na mukhang imposible, pero posible rin pala.

“Don’t get drunk, daw,” sabi niya kay Grego.

Inilapag nito ang braso sa ibabaw ng sandalan na inuupuan niya. Then he leaned closer again until his lips almost touches her ear.

“I won’t. It was a long day. You need to rest early.”

“Gusto kong maglakad muna tayo sa dalampasigan bago tayo matulog. Ayos lang ba sayo?”

“Ayos lang. If that’s what you want, we will.”

A small smile formed her lips. She’s hoping that she would do her plan smoothly.

Tumingin ito sa labi niya na para bang nadi-distract sa parteng iyon ng kanyang mukha dahil kanina pa napapatingin lalo na kapag nagsasalita siya.

“I wanna kiss you…” he whispered in a hoarse.

Charlotta felt the butterflies on her stomach again. She pursed her lips, then smile sweetly at him.

“Kapag tayo na, pwede mo na akong halikan.”

He smirked, then nods his head cooly. “Alright. I can always wait though.”

16 ~ BOYFRIEND

CHAPTER SIXTEEN

ANG karimlan sa malawak na karagatan at mga bituin sa langit ay maihahantulad niya sa Sitio Verde tuwing gabi. Ang makakapal na mga puno do’n ay tila dagat sa dilim, at ang mga tala ay halos abot kamay na.

The sounds of the crashing waves filled her ears as they walk on the shore with Grego Almendarez beside her.

Charlotta didn’t know how to start telling him her answer. Inuuhan siya ng hiya. Isang emosyon na pumipigil sa kanya na sabihin ang nais ng puso.

Ang tawanan mula sa cabana na iniwan nila ay sinabayan ng maligamgam na alon na humalik sa kanyang mga paa. Ang hangin na yumayakap sa katawan niya ay tila marahan na bulong sa isang malalim na gabi.

Umakbay sa kanya si Grego. Ang bawat pagdidikit ng mga balat nila ay nakasanayan niya na kaagad. Palagi ay nagugustuhan niya dahil may ibang klaseng pakiramdam na ibinibigay sa kanya sa tuwina. It was a foreign feeling and at the same time, it was familiar too.

See how he made her feel the kind of feelings that she didn’t know exists?

“May gusto sana akong sabihin sayo, Grego…”

Huminto ito saglit at tinignan siya ngunit ang mga mata niya ay nanatili sa madilim na harap. Her heart started pounding.

“Let’s talk about it there.”

Dinala siya nito sa buhanginan kung saan hindi sila aabutin ng alon. Pareho silang naupo do’n. Niyakap niya ang mga binting nakatupi. She rested her chin above her knees.

“Tungkol saan ang gusto mong sabihin?”

He’s facing her with his face and body. All his attention is on her.

“Tungkol sa panliligaw mo sa akin.”

She could almost feel him stiffed but he recovered quickly. Kung bakit ay tila nabahala ito sa sinabi niya ay wala siyang ideya. Bakit mababahala? Gayong sasagutin niya naman ito.

“If you’re not ready to have a boyfriend, I won’t force you-”

“Sinasagot na kita, Grego,” agap niya at mariin na napapikit.

Sa lakas ng tibok ng puso niya ay halos lumabas ’yon sa dibid niya. Ang tawanan sa hindi kalayuan at ang hampas ng alon ay parang guni-guni nalang sa kanya.

Nang hindi ito kaagad nagsalita. Hindi iya na nakayanan at iminulat ang mga mata para tignan ito at ang reaksyon.

His eyes, despite of the dim lights, were sparkling like the beautiful stars above the dark skies. Ang ngiti sa labi na kahit gaano pa piliting itago ay sadyang sumusugat. At wala itong magawa kundi hayaan ang sarili na malunod sa tila nakakabaliw na saya na ibinigay niya rito.

“Are you… sure?” he ’s still couldn’t believe.

“Yes.”

Kitang-kita niya ang pagkamangha sa mukha ni Grego. Tapos nang hindi napigilan ay hinilamos ang mukha gamit ang palad habang natatawa.

“Alam kong mabuti ang intensyon mo sa akin. Sapat na rin ang pagkakakilala ko sayo para pagkatiwalaan kita. I appreciate all your effort to show how you cares for me. Maswerte ako, Grego. Dahil sa dami ng babaeng humahanga sayo, ako parin ang pinili mo.”

Sa tagal nang paghihintay, sa wakas ay dumapo na sa kanya ang napaka ilap na swerte. Nang muling umihip ang hangin ay pumikit siya at humiling na sana ay magpatuloy na ang lahat ng magagandang bagay na nangyayari sa buhay niya.

Naramdaman niya ang yakap ni Grego sa kanya pagkatapos lihim na humiling. Tila simbolo ’yon na ang swerte ay talagang yayakap na sa kanya at hindi na mawawala pa.

“You made me so happy,” he said breathily at the side of her head.

Ngumiti siya at niyakap ang braso nitong nakapatong sa tuhod niya.

“Masaya ako na napasaya kita.”

They stayed like that for a couple of minutes. They cherished the moment of being in peace with the sounds of the waves and the beating of their hearts.

Kalaunan ay bumalik sila sa cabana na magkahawak ang kamay.

“Wag muna natin sabihin na tayo na,” bilin niya kay Grego.

Kahit na mukhang hindi ito sang ayon na ilihim nila ang relasyon, wala rin naman nagawa sa gusto niya.

“But I won’t let our relationship to be a secret forever, Charlotta.”

“I know. Sasabihin din naman natin sa kanila kalaunan.”

“At kailan ’yon?” nanliit ang mga mata nito.

Umusli ang labi niya. “Kapag naka 3 months na tayo?”

Grego sighed. He didn’t say anything.

“Pero kapag may nagtanong kung may boyfriend na ba ako, siyempre, sasabihin ko meron na.”

“Dapat lang. Dahil meron talaga.”

Sinupil niya ang ngiti. Talagang boyfriend niya na si Grego? Can somebody pinch her?

“Kapag tinanong kung sino, sasabihin ko na secret muna.”

“But you cannot keep a secret from Chantria and Yusef.”

“Sa kanila lang natin sasabihin. Gusto ko rin ipaalam kina Gavin, Jester at Butchoy.”

Sa ibang tao lang naman nila ililihim. Pero hindi sa mga kaibigan niya at ni Grego. Sasabihin lang nila sa mga pinagkakatiwalaan nila.

Mga lasing na ang karamihan sa nag-iinuman kaya hinatid na sa cabana. Wala na rin do’n sila Gavin. May staff na rin sa hotel na nagliligpit ng lamesa.

“Where have you been? Akala namin nagkulong na kayo sa cabana niyo, e!” Chantria looked tipsy already.

Nilapitan niya ito at inalalayan nang tumayo. Ngunit hindi na rin naman masyado kailangan dahil naroon si Trevor bilang suporta.

“I am fine. Don’t worry about me. Worry about Yusef instead.”

Si Yusef naman ay mas mukhang nalasing. Mag isa na papasok sa cabana ng mga ito. Mabilis niya itong nilapitan at inalalayan.

“Oh, ikaw pala ’yan, Charlotta. I thought you were already sleeping?”

“Naglakad pa kami sa dalampasigan ni Grego.”

Holding Yusef’s one arm, she guided him inside.

Isang malaking kama ang nasa gitnan na kakasya ang apat katao. Sa kabila naman ay double deck. Nakita niyang tulog na si Dalary sa itaas na parte. Bakante pa ang baba.

“I’ll go to shower first.”

“Kaya mo pa ba? Hindi ka ba madudulas?”

Humalakhak ito. “Yes dear. I am just tipsy but I am still aware with what I am doing.”

“Sige ha? Maligo ka para mahimasmasan ka. Gusto mo ba ng kape? O mainit na maiinom?”

“Don’t bother, Charlotta. Ako ang bahala. Ililigo ko lang ’to. Okay?”

Matagal niya pa bago tinignan si Yusef. Ngumisi ito at ginalaw-galaw ang dalawang kilay.

“Maligo ka rin bago kayo matulog para handa ka…” medyo malisyoso nitong sinabi.

“Uh, maliligo naman talaga ako.”

Impit itong tumili at tinakpan pa ang bibig kahit huli na.

“Hoy, ha! Mag ingat ka diyan kay Grego. Gentleman ’yan pero may mga karanasan na ’yan sa babae! Wag kang bibigay kaagad! Okay? Naiintindihan mo ba?”

Kahit hindi malinaw sa kanya ang sinasabi ni Yusef ay tumango-tango siya.

Si Grego naman ay nasa labas. Kausap si Chantria dahil hindi nakikinig kay Trevor. May pinagtatalunan ang mga ito. Marahil dahil lasing na, nangungulit na ang kaibigan.

“Hindi yata matutulog dito si Silvano?” luminga si Yusef.

Silvano wasn’t there.

“Baka umuwi na?”

Mapanuya ang pinakawalang tawa ni Yusef sabay turo kay Dalary na bagsak na sa kalasingan.

“Kawawang Dalary. Walang pag asa kay Silvano!” sabay tumawa ulit.

“Sige na, Yusef, maligo ka na.”

“Oo na. Oo na.”

Pumasok si Yusef sa shower room. Ilan sandali pa siyang nanatili sa labas ng pinto dahil medyo nag aalala at baka madulas si Yusef.

Nang masigurado niya na ayos na ang kaibigan sa loob ay si Dalary naman ang pinuntahan niya. Kumuha siya ng kumot sa ibabang kama at ikinumot sa babae.

Pagtingin niya sa pinto ay nakasandal doon si Grego at mataman na nakatingin sa kanya.

“Baka kasi lamigin siya mamaya.”

“She’ll be alright. Come here…”

Naglakad naman siya palapit kay Grego. Niyakap agad siya nito. Sa ibabaw ng balikat nito ay hinanap niya sila Chantria. Kasama si Trevor sa dalampasigan, halata ang pagtatalo ng dalawa.

“Nag aaway ba sila?”

“Misunderstanding.”

“Ayos lang ba si Chantria? Ngayon lang siya naglasing ng ganyan.”

Grego’s arms remained around her while he’s smelling her hair. Siguradong pang spray sa buhok ang amoy. Sana ay hindi siya amoy pawis!

“Family problem.”

“Totoo ba ’yung usapan-usapan tungkol sa daddy niya?”

“Why don’t we go to our cabana and sleep?” that’s how he quickly changed the topic.

Nagpunta sila sa cabana nila. Dalawa ang pagitan no’n ng kanila Yusef.

“Ako muna ang magshoshower,” paalam niya kay Grego.

“Go ahead.”

Kumuha si Charlotta ng damit pangtulog. White cotton sleeveless and pink pajama. May dala rin siyang medyas na susuotin niya mamaya kapag nilamig. Mabilis siyang natapos at lumabas na nakapalupot sa buhok niya ang tuwalya.

Grego is sitting at the edge of the bed. Holding a TV remote, trying to find something that he wants to watch. Ibinaba ang remote at binalingan siya. Gumapang ang mga mata nito sa suot niya bago tumayo.

“Hihintayin kitang matapos. Magpapatuyo muna ako ng buhok.”

“Okay.”

Dumeretso ito sa shower room. Humarap naman siya sa salamin do’n at naghanap ng hair dryer. Kaya lang ay wala. Siguradong nasa shower room. Kaya kinatok niya agad ang pinto.

“Uh, Grego, nandiyan yata ang hair dryer?”

Bumukas ang pinto ilan pang sandali. Charlotta swallowed when she saw Grego’s upper body.

He’s topless. There’s a visible ripped muscle on his stomach. The small white towel that wraps around his waist felt like it was a sin to look on that part. Kaya naman mabilis na ibinalik niya ang tingin sa mukha nito.

His sharp eyes almost accusing her of something that she shouldn’t done. The way his lips formed into a thin line made her pouted. Pakiramdam niya ay may kasalanan talaga siya. Hindi niya sinasadya na tignan ang katawan nito.

Nakalahad sa harap nila ang hair dryer na hawak nito. Kinuha niya ’yon at mabilis na tumalikod.

Isang mahabang hangin ang kumawala sa bibig niya nang marinig ang muling pagsara ng pinto sa shower room.

Charlotta didn’t waste more time. She started drying her hair. Dapat ay matapos siya bago pa lumabas si Grego. Magpapanggap siyang tulog para hindi siya pagalitan sa ginawa niyang pagtingin kanina.

The sounds of the doorknob told her that he’s done, made her heart boomed. Inilapag niya ang hair dryer at tumakbo sa kama. Magtatalukbong pa sana kaya lang ay bumukas na ang pinto at nakita niya si Grego na bahagyang nakanguso habang nakatingin sa kanya.

He’s already wearing a cotton shirt and black shorts. Nang maglakad ito palapit sa kama ay daig niya pa ang tumakbo ng ilang kilometro dahil sa kalabog ng dibdib niya.

“S-Sorry. Hindi ko naman sinasadya na tignan ang katawan mo,” inunahan niya na ito.

Ang sanang pag upo sa gilid ng kama ay nahinto. Nanatili itong nakatunghay sa kanya. Ang gitla sa noo ay lumalim.

“What are you talking about?”

“Kanina! No’ng ibinigay mo ang hair dryer. Napatingin ako sa katawan mo. Hindi ako nakaiwas kaagad. Pasensya na.”

A bark of laughter echoed.

Mangha na tinignan niya si Grego. Tuwang-tuwa ito. Napahilamos sa mukha para lang pigilan na ang sarili sa kasiyahan.

“There’s nothing wrong with that, Charlotta. Hindi kita pinagbabawalan na tumingin sa akin at kahit sa katawan ko,” naupo ito sa tabi niya.

Ngumuso siya at itinuwid lalo ang mga binti. Nang ipatong nito ang kamay do’n, nakita niya ang halatadong pagkaka-iba ng kulay nila. While she’s almost paper white, his skin color is almost golden because of the heat from the sunlight. That is very attractive for her.

“Pwede kong tignan ang katawan mo?”

“Of course.”

His eyes then travelled on her body. Then his eyebrow furrowed when he stopped on her chest part. Nakita niya rin ang pag igting ng panga nito. Animo nagagalit o naiirita sa dahilan na hindi niya nakikita.

“Aren’t you wearing a…” he couldn’t finish his sentence.

Ibinaba niya ang tingin sa dibdib at natanto ang nais sabihin ni Grego.

“Nasanay na ako na ganito kapag natutulog sa gabi. Masikip din ang bra na suot ko buong araw kaya masakit sa dibdib.”

Mabagal itong tumango. Halatang pilit iniintindi ang rason niya kahit na tila na mahirap ’yon para rito.

“Matulog na tayo…” she held on to his hard forearm.

Bumaba ang tingin ni Grego sa kamay niya sa braso nito at napabuntong hininga na lang.

“I am not yet sleepy.”

“Gano’n? Wag mong sabihin na lalabas ka pa?”

“No. I’ll stay here.”

“Dito ka,” tinapik niya ang kabilang espasyo ng kama.

Nananantiya na tinignan muna siya nito bago sumunod sa gusto niya.

The TV is still on. It was an English film. Nasa yate ang mga bida at nag-iinuman. Naka-bikini at nagsasayawan.

They are both sitting and resting their back at the headboard. Sinulyapan niya si Grego na bagamat nasa screen ang mga mata, halata naman na naboboring sa pinapanood.

Nakakatulong ang tunog galing sa TV at ang hampas ng alon sa labas para hindi nito marinig ang kalabog ng kanyang dibdib.

Habang lumilipas ang sandali ay nagbabago na rin ang eksena. Ang nasa screen ay isang lalaki na matipuno na kausap ang babaeng naka bikini. Ang kamay ng lalaki ay humaplos sa hita ng babae. Tapos ay unti-unting naghalikan ang dalawa.

Mabilis na tinakpan niya ang mga mata gamit ang palad at sumubsob sa dibdib ni Grego para talaga hindi niya makita ang halikan sa TV.

“Tapos na ba sila?” tanong niya.

“Not yet.”

He placed his hand on her back and gently caressed her.

“Sabihin mo sa akin kapag tapos na silang mag kiss…”

Nasan ba kasi ang remote control? Nasa kama lang ’yon kanina.

Charlotta’s eyes widened when she heard some annoying sounds from the girl. Then the man was cursing as if something is making him mad.

Pasimple niyang sinilip kung ano na ang nangyayari. Baka horror pala at ang babae ay biktima ng lalaki. Kaya lang ay umawang ang labi niya nang makita ang eksena sa screen!

Nakahubad ang babae. Nakahiga sa kama. Ang mga binti ay nakabuka, habang ang lalaki naman ay nasa pagitan. Urong sulong ang ginagawang galaw. Humihiyaw ang babae na parang pusang naiipit.

Grego was quick to hide her face on his chest. He even covered her eyes with his palm to make sure that she won’t see the scene. Narinig niya rin ang pagmumura nito. Siguro dahil sa eksena sa pelikula na hindi inaasahan.

After a few moment, the sounds from the girl stopped. Inalis na rin ni Grego ang kamay sa mga mata niya. Senyales na pwede na siyang manood ulit.

“For adult pala ’yan. Ayaw ko niyan.”

Hinanap ng mga mata niya ang remote control ngunit wala siyang makita. Bumangon siya mula sa pagkakahilig kay Grego at sa hindi malaman na dahilan ay bumalik siya rito at halos magtama ang mga labi nila kung hindi siya nito naagapan sa bewang!

Ang dulo ng sleeveless na suot niya ay naipit ng braso ni Grego. Isang mura ulit ang kumawala sa labi nito bago niya naramdaman ang pagdampi ng daliri nito malapit sa dibdib niya. Itinaas ang tela na marahil ay nasama sa pagkakahila pababa dahil naramdaman niya ang lamig sa balat.

Ang mabilis na tibok ng puso ni Charlotta ay hindi niya na maawat pa. Nag iinit ang pisngi dahil may kakaibang naramdaman kanina noong tumama ang daliri ni Grego sa parteng ’yon ng katawan niya. It was just near above her nipple!

“I’m sorry,” he said huskily.

When his minty breath hit her lips, she felt like her world was about to stop from spinning.

Pumikit siya at tila nanghihina sa kung anong dahilan. Nakatunghay siya rito at nagtatama na ang katawan nila. Kaunting galaw niya pa palapit ay babagsak na siya ng tuluyan sa dibdib ng boyfriend niya.

His eyes stayed on her lips.

Ang kaba na baka halikan siya nito ay nagbigay lang ng nakakanginig na saya sa kanya. It was too much to think about him as her boyfriend already. But to be kissed by Grego Almendarez was something that could make her faint if that happened.

Boyfriend? He’s already her boyfriend! So, is it okay to kiss him? Right?

Para siyang nahahalina sa lahat ng ideya na tumatakbo sa isip niya.

Pinangunahan nang kasabikan na mahalikan ang lalaking noon ay pinapangarap lang, inilapit ni Charlotta ang sarili. Pumikit at sinubukan na ilapat ang labi niya kay Grego.

One touched of her lips on his, felt like her world stopped for a moment. The softness of his lips made her smile.

She opened her eyes only to see how his eyes darkened with unfamiliar emotion. Something that tickles her stomach.

His hand then travelled up until her nape, he gripped her hair enough not to hurt her, and with a shock on her face, she wasn’t able to move when he kissed her lips.

Daig niya pa ang uminom ng alak dahil tila siya nalalasing. Lalo na noong gumalaw ang labi nito na tila pang-uudyok na igalaw niya rin ang kanya. It was her first kiss and she don’t know what to do.

When her lips didn’t move, he didn’t try again to urge her. Instead, he kept on kissing and slightly suckle her lower lips.

The sensation is making her dizzy and sleepy. Nalulunod siya sa mararahan na halik ni Grego. Hanggang sa natagpuan ang mga braso na nakayakap sa may batok nito.

He angled his face and continued teasing her lips with his. Ang isang kamay nito ay naramdaman niya na gumapang sa ilalim ng damit niya at huminto sa kanyang tiyan. Umahon ang dibdib niya nang hinaplos siya nito doon papunta sa bewang. Kulang nalang ay mapugto ang hininga.

Grego suckled her lips again gently that she couldn’t help but to let out a small sounds. Ang tunog na sa unang pagkakataon ay narinig niya galing sa kanya.

He paused for a moment after she made that soft sound. It distracted him.

Ngunit dahil sa kasabikan niya sa mga halik nito, siya na mismo ang nagpatuloy nang naudlot. She even held his jaw as if she’s really know how to kiss!

She felt his hand under her boobs, caressing her there. And because she wasn’t wearing a bra, it was easy to feel his rough palm against her skin. Napalunok siya at halos habulin ang mabilis na pintig ng kanyang puso.

Grego bite her lower lips lightly that made her close her eyes before she felt his thumb and index finger slightly pinched her hardened nipple.

It felt like her body was thrown into a burning firewood that could turn her into ashes. The heat she is feeling is out of her control. It was like a flame and she seemed ready to be burned.

“Ahh…” a soft moan escaped her lips again when his thumb plays with her tit.

Huminto si Grego sa paghalik sa kanya. Naiwan ang labi niyang naka-awang at nananabik pa. He watched her face and the way her lips parted while he’s massaging her breast.

Muli siyang pumikit at dinama ang bawat marahan na pag pisil sa kanyang dibdib. Tunay na nakakapanibago ang mainit na sensasyon.

Ilan pang sandali ay ipinasok nito ang isa pang kamay sa damit niya at dalawa na ang mga ’yon na naglalaro sa tuktok ng kanyang dibdib. Ang mga mata nito ay namumungay na tiyak na sumasalamin sa kanya.

Charlotta chewed her lips and rested her forehead on his. She felt tired and sleepy. Ang ginagawa nito sa kanya ay nakakapanghina sa paraan na gusto niya.

He planted a gentle kiss on her lips, before he slowly removed his both hands from her breast.

She buried her face on his neck when she realized what just happened. There’s no words from her because she’s too embarrassed to even speak.

Grego Almendarez is her boyfriend already and probably kissing is normal, but she’d rather stay silent than to open up the topic about the kiss and the way he played with her boobs. Hinding-hindi niya ’yon gagawing topic kahit kailan.

He just kept on caressing her back and kissing her head, that made her more sleepy.

“Good night…” he said huskily while his lips on her temple.

17 ~ OFFERS

CHAPTER SEVENTEEN

THE best feeling is knowing that someone is there for you if you need anything without asking for help. It was rare to find a kind of person who knows you enough that you don’t need to pretend that you’re fine.

Lumaki siya na dala sa isip na kung dumating man ang araw na siya ay palarin, palaging magiging bukas ang mga palad niya para tumulong sa nangangailangan. Hindi na kailangan magmakaawa pa sa kanya ang mga tao para lang sa tulong niya. Nalulugod niyang ibabahagi ang anomang kaya niya at hindi maghahangad ng kapalit.

After wining Miss Intrams last school year, Charlotta’s life changed like a whirlwind.

Ang mga dating nang-aaway at nangbubully sa kanya ay hinahangaan na siya. Kung may mga estudyante man na hindi siya gusto, iilan nalang. At nakakalungkot isipin na mga babae pa ’yon.

Like other teenagers, she got a lot of suitors too. It doubled actually. Those boys who have no idea that she’s already taken by Grego Almendarez. He graduated the same year she won Miss Intrams. She couldn’t forget that moment.

“Congratulations!” Charlotta greeted Grego and gave him her gift.

They have an intimate celebration at the backyard of Almendare’z modern mansion.

“Thank you.”

Grego held her waist and his other hand is holding the paper bag. Pinag-ipunan niya ang regalo niya. Ang pag gawa ng photo album nila ay pinagsikapan niya para gumanda.

He’s dashing with his white long sleeved polo that fold until his elbows. Black slacks, brown leather shoes and belt. With his beautiful soulful eyes staring back at her, Charlotta couldn’t help herself but to admire the man in front of her.

He’s not a boy anymore. He didn’t look like a boy for her even before. She always found him virile. He’s very different from the boys in school like what she always told herself.

He graduated with high Latin Honor. And will lead their sugarcane business as soon as his father decided to give him the chair.

Grego Almendarez is really a full package. Indeed a good catch. And she’s lucky because she have him.

She’s a very proud girlfriend! He’s her inspiration to study harder. She wants to be successful, too. She wants him to be proud of her like how she’s so proud of him.

“Buksan mo na…” udyok niya.

Grego brought her to one of the chair. Sa lamesa ay nakahanda na ang mga masasarap na pagkain. Nauna lang sila ng dating dahil naiwan sa escuelahan ang magulang nito para sa pakikipag-usap sa mga guro, guest speakers at ibang politician na dumalo.

Naupo siya roon at hinila naman ng kasintahan ang isang upuan upang magkaharap sila. He’s jailing her legs with his. Nasa kandungan niya naman ang mga kamay niya.

Charlotta is wearing the moss green satin short dress that Fauna Almendarez gave her as a gift on her seventeenth birthday last January.

She paired her dress with ankle strap sandals from Yusef as a birthday gift too. Chantria gave her an expensive sling bag that she use whenever she needs to wear smart-casual or formal attire.

Grego’s hand then found her malachite bracelet. He caressed it using his thumb.

“Suot ko rin ang kwintas at hikaw…” sabay pakita niya rito na para bang hindi nito nakikita ’yon.

He glanced at the necklace and earrings he gave her. Ibinigay nito ’yon noong birthday niya. It is a set of clover leaf malachite earrings, necklace and bracelet. Ingat na ingat siya sa mga ’yon dahil halatang mamahalin.

Marami siyang regalo na natanggap at sobrang saya niya. Pati ang mga manliligaw niya na hindi niya kilala ay nagbigay din. She also received chocolates and flowers.

When he leaned his face closer for a kiss, she stopped him by placing her hand on his chest.

Umirap ito at ngumuso. Parang bata na pinagkaitan ng munting halik.

“Buksan mo muna ang regalo ko sayo bago ang kiss…” she beamed cutely at him.

He opened the paper bag and pulled out the photo album.

Uminit ang pisngi niya nang makita nito ang front cover tapos ay nakataas ang kilay na tinignan siya.

It was the photo of him tried to steal a kiss on her lips, but ended up on her cheek. She was laughing there and he looked annoyed. The front cover also has their printed name with hearts as designs.

He flipped the pages and she was smiling whenever she saw him smiles.

They have a lot of pictures on his phone. Wala pa siyang cellphone at iyon ang pinag-iipunan niya na mabili bago magpasukan ulit sa escuela. Kaya ang dalawang buwan na bakasyon, magtatrabaho siya ng full time sa Azucarera.

Grego once offered her a cellphone before, but she refused. It was too much. He’s very giving. Very thoughtful. Wala siyang ibang hangad para sa kanilang dalawa kundi tumibay pa ang relasyon nila.

“Ito pa…” sabay turo niya sa box.

He opened the black box. It was a customized wrist watch with dark brown leather strap.

“You really wanted me to see you even on my wrist watch, huh,” there was a smile on his lips.

Siya na nga ang wallpaper nito sa cellphone, mukha niya rin ang makikita nito sa relo na regalo niya.

Tumawa siya. “Para palagi mo akong maiisip.”

“You’re always in my mind, Charlotta.”

She caressed his jaw and leaned closer for a kiss.

Ngunit hindi sapat sa kasintahan ang simpleng halik lang. He angled his head and kiss her thoroughly. She closed her eyes and feel his soft lips on hers.

Noong mga unang buwan nilang magkarelasyon ay madalas na silang maghalikan hanggat may pagkakataon. Sa sasakyan, sa opisina at kahit pa sa gubat kapag hinahatid siya ni Grego. At kapag nag-o-over night naman sa Playa Azure, nagiging mas mapusok ang halikan nila.

But she’s proud to say that she’s still intact. Grego’s self control whenever they slept together was to the moon.

“Grego…” she whispered his name when his palm travelled near her inner thighs.

Namumungay na ang mga mata niya na sumasalamin dito. Ang magaspang nitong palad ay kiliti sa malambot niyang balat.

Nagbaba siya ng tingin at halos tabunan na ang likod ng kamay nito ng dulo ng dress niya.

They resumed the kiss and his palm remained caressing her thighs. The sensation is making her body melt. When he inserted his tongue inside her mouth, she moaned softly.

“Where are they?” that was his mother’s voice.

“Naroon na po sa backyard, Madame.”

Charlotta placed her both palms on Grego’s chest to stop him from the heated kiss.

Bumuntong hininga ito at binigyan ng magaan na patak na halik ang labi niya bago tuluyang tumigil.

“Hello, son, and Charlotta!”

Fauna Almendarez on her corporate beige blazer and slacks, with high stiletto, strutted towards them like a beauty queen. Right. Grego’s mother was once crowned as Miss La Carlota and joined an International Pageant as Philippines representative. Won as second runner up. And continued her passion by helping young women to pursue their dreams in becoming a beauty queen.

“Natagalan kami ng daddy mo. We talked about scholarship program with Yusef’s father.”

Kapag gano’n na ang usapan, nagiging interesado na siya. Inaayos niya na rin ang requirements na ipapasa sa City Hall para sa pag-a-apply ng scholarship. Pasado naman ang grades niya kaya panatag siya na matatanggap.

“Charlotta is applying for scholarship this coming school year.” Grego informed his mother.

“You should, hija. I will help you.”

“Salamat po, Tita. Kumpleto naman na po ang requirements na hinihingi nila. Ipapasa ko po sa City Hall.”

“That’s good. I have a lot of offers, too. Let’s talk about it over dinner.”

Napatingin lang siya kay Grego na mukhang inosente at hindi alam ang sinasabi ng ina.

Kalaunan ay dumating si Filbert Almendarez. Isa sa pinaka ma-impluwensyang tao sa buong La Carlota. Bagamat, istrikto, hindi siya nito pinakitaan ng kagaspangan. Pero hindi niya parin maiwasan na kabahan dahil hindi sanay na makaharap ang mayayamang tao.

“Honey, remember our plans? Sasabihin ko na kay Charlotta,” malambing na ngumiti si Fauna sa asawa.

“Go ahead. Do what you think can help, hun.”

Naupo na silang apat sa lamesang may hain ng mga pagkain. Dumating ang kasambahay para magsalin ng inumin.

Bilang lang sa daliri na napapasyal siya sa mansyon ng Almendarez. Kilala siya ng ibang kasambahay at tauhan dahil madalas ay tinutulungan sila kapag may dalang mga kamote. Maayos din ang tungo sa kanya ng mga ito.

“Kumusta ba ang grado mo sa escuelahan, hija?” ang ama ni Grego.

“Maayos naman po, Tito. Pasok naman po sa requirements na hinihingi sa munisipyo.”

“Pero di ba kapag maulan, hindi ka nakakapasok?” medyo malungkot ang mukha ni Fauna Almendarez.

“Opo. Madulas po kasi ang daan at delikado.”

Fauna shifted on her seat then sipped on her wine. Ang paraan nang pagsimsim ay para bang may mga plano na sa isip at naghihintay nalang ng tamang pagkakataon na sabihin.

“You need to maintain your grades to continue your scholarship, hija. How can you do that if you skip going to school whenever the weather is bad?” Filbert furrowed his thick eyebrows.

“Bumabawi naman po ako sa mga absent ko. Pinagsisikapan ko po.”

“Oh, I think my wife has a better idea about it.”

Maliwanag ang ngiti ng mommy ni Grego. It felt like she was just given a chance to speak her mind.

They are already eating. Nahihinto lang siya kapag sasagot sa mga tanong. Grego is silent but she can sense he’s eyeing and smirking at his parents.

“Hija, if you really want to join beauty pageants, I can help you. I already told you that, right?”

“Opo. Gusto ko pong subukan.”

Sumimsim sa juice si Charlotta at naghintay pa ng mga matutuklasan. Wala siyang ibang maramdaman kundi kapanatagan. Dahil siguro ramdam niya na ang mga tao sa paligid niya sa mga oras na ’yon ay walang ibang hangad na mapabuti siya.

Siya nga naman. Kung ang nag-iisang anak ng mga ito ay may kasintahan na malayo ang agwat ng pamumuhay, siguradong ang hangad din ay kahit papano ay makabangon siya. Hindi man pumantay kay Grego, pero at least, maabot niya kahit papano.

Nagpapasalamat talaga siya na hindi ng mga ito tinutulan ang relasyon nila. Kung hindi, tiyak na malaking delubyo para sa kanila ni Grego ’yon.

Kaya naman inisip niya na kung may magandang oportunidad na dumating sa kanya at makakatulong ’yon sa pag-aaral niya at sa career na gusto niyang tahakin balang araw, kukunin niya nang walang pag-aalinlangan.

“I already made a plan about this and my husband approved this. I want to extend our family’s help by giving La Carlota’s students a full scholarship program. We already have a few college students that are part of Metanoia. Gusto ko na pati sa high school ay kumuha kami.”

Metanoia is the private foundation of Almendarez. Founded by Fauna and funded by Filbert.

Charlotta’s smile in excitement and her eyes were already sparkling. That’s a good news! Pwede rin siyang mag apply ng scholarship sa mga Almendarez kung gano’n?

“Talaga po? Ano po ang requirements?”

Fauna raised her brow to Grego as if she was so proud of something.

Grego then just casually sipped on his wine while his one hand is above her thigh. She can also feel his forearm unintentionally brushing the side of her boob. She likes the feeling of being physically close to him though.

“You have to maintain your grades, too. Nakita ko naman ang mga grado mo at pasado naman sa required grades ng Metanoia.”

Kung pwede lang na tumayo siya do’n at mag diwang ay ginawa niya na. Kaya lang ay pormal na mga tao ang kaharap niya at kahit papano dapat ay matutunan niyang makibagay.

Tumingin siya kay Grego na nagkibit lang ng balikat. Hindi maawat ang ngiti sa labi niya.

“Gusto ko rin po mag apply ng scholarship sa Metanoia, Tita Fauna.”

“If that so, you will be our first scholar from high school.”

Charlotta can’t help but clapped her hands in so much joy.

“At kung may kilala o kaibigan ka na gustong mag apply din, papuntahin mo nalang sa opisina sa sentro. Ibibigay ko ang address sayo mamaya.”

“Sige po. Maraming salamat po talaga.”

“Walang anoman, hija. We are here to help the students in La Carlota to finish their study.”

The dinner went on and on until Fauna Almendarez offered her something that she didn’t expect.

“As you can see, we trained the girls here then we send them to Manila to represent our province. They will join local beauty pageants first, then national.”

Since Charlotta won as Miss Intrams, her interest in joining beauty pageant intensified. She want it. If she was given a chance again, she would gladly grab the opportunity.

“You should start your training while you’re still young, dear. Ang ganda ganda mo pa naman. Matangkad at sexy pa. Maganda rin ang hubog ng legs mo. Ganyan ang legs ng mga beauty queen.”

Charlotta’s face heated up because of the praises from Grego’s mother.

Sa kabilang banda, nakasimangot na ang katabi niya. Ano kaya ang problema ng boyfriend niya?

“Are you five and seven inches, right?”

“Yes, Tita.”

“Oh, tatangkad ka pa, Charlotta. I can imagine the crown on your head!”

“Nakasimangot na ang anak mo, Fauna,” natatawang sabi ng ama ni Grego.

Tinignan naman ni Fauna ang anak at umirap lang.

“Deal with it, son. You should support Charlotta with her passion.”

“I know. I will always support her.”

Hinaplos niya ang hita ni Grego. At ngumiti rito. His eyes then dropped down where her hand is. Then he sipped on his wine again as if he’s uncomfortable or what.

“And don’t you dare commit into pre-marital sex this early. Or else, Charlotta’s career would end because of an early pregnancy-”

“Mom,” awat ni Grego.

“Son, I am just being practical and open. Okay?”

“That’s too early to talk about. And that’s private. It’s only between me and my girlfriend.”

“Huh!” Fauna sipped on her wine. “I’ll talk to Charlotta about it. No boys around this time.”

Napalunok siya at parang kinabahan.

Sa mga ginagawa nila ni Grego kapag sila lang, alam niya naman na kapag pareho silang hindi tumigil ay aabot sila sa bagay na iniiwasan nila pareho.

Since he became her boyfriend, there are things and feelings that she discovered. Feelings that he made her feel. Those includes; being sexually aroused and seduced.

She can still remember she got wet when Grego kissed her neck while massaging her boobs with his palm. It happened on her seventeenth birthday. In the middle of the dark forest!

Charlotta was leaning against the acacia tree. The sun was already set. The clouds are dark grey. Ihahatid niya si Grego sa patag ngunit natigilan nang maghalikan sila at napasandal siya sa malaking puno.

His lips travelled down on her neck. Sanay na siya sa gano’n dahil madalas na gawin sa kanya ng kasintahan. Her mind and body felt like wasn’t pure anymore. Niyayakap na siya ng mga makamundong pangangailangan.

Her lips parted when he slid his palm under her dress and started palming her breast alternately. He played and pinched her nipples too. It made her knees weak like jelly.

But what really made her arousal intensified was when he slightly bite her tit against the fabric of her dress.

It took them a couple of minutes before he stopped. Her face was so red. Her heart beat was loud and fast.

“We offer an apartment for you and your grandmother. Kasama ’yon sa scholarship program ng mga estudyante na malayo sa escuelahan.”

Umawang ang bibig ni Charlotta. Hindi na talaga makapaniwala sa mga naririnig galing kay Fauna Almendarez. Parang hindi totoo. Animo guni-guni lamang ang mga salita.

“Makakatipid ka rin sa oras at pamasahe, hija. Makakapasok ka rin sa escuelahan kapag maulan. Kaya, tanggapin mo na ang offer dahil bihira lang ang ganitong oportunidad.”

“S-Sige po, Tita. Sasabihin ko po agad bukas kay lola Salma ang tungkol dito.”

A warm smile escaped from Fauna Almendarez lips.

Pagkatapos nilang mag usap at kumain, nagpaalam na sila ni Grego sa magulang nito para sa selebrasyon sa Playa Azure. It was expected by his parents, so they allowed them.

Grego leaned closer after he parked the car. The beach resort is busy. Siguradong doon din napiling mag celebrate ng ibang grumaduate.

“This dress looks good on you,” he then pulled up the fabric bit near the chest. “But I don’t like this part.”

“Regalo sa akin ito ng mommy mo.”

“I know.”

Nagbaba siya ng tingin sa bandang dibdib at medyo makikita nga ang cleavage niya kapag nakatunghay sa kanya.

“You should grab the offer. It will be a big help for you. Para mas malapit ka sa escuelahan.”

“At mas malapit din sayo?”

Grego smirked. “Uh-huh.”

“Bakit? Napapagod ka na ba maghatid sundo sa akin?”

Gano’n nga ang ginagawa ng kasintahan sa mga nagdaang buwan. Minsan pa nga ay hinahatid siya hanggang sa bahay nila kapag maaga pa. Babalik mag isa dahil hindi pa naman madilim.

“Hindi sa gano’n. Nag-aalala ako sayo. Malayo ang nilalakad mo at ginagabi pa minsan. I cannot deal with that anymore.”

“Nasanay na ako.”

“Pero hindi ako sanay, Charlotta. I would lose my mind if something bad happens to you in that forest.”

Bumuntonghininga siya.

Naiintindihan niya naman si Grego. Minsan kasi ay may nakita siya sa gubat na mga lalaking hindi pamilyar sa kanya. Na-kwento niya rito ’yon.

Nagtago lang siya at tumakbo para hindi siya makita ng mga lalaki. Kinabahan siya sa totoo lang. Ayaw niya na sanang mangyari pa ulit ang gano’n. May mga taong kyuryoso sa Sitio Verde. Pero hindi siya panatag na makakita nang hindi pamilyar sa kanya.

“Sasamahan kita kay lola Salma para magpaliwanag tungkol sa offer na scholarship at apartment. Gusto mo rin ba na sa sentro na tumira?”

“Gusto ko.”

Sino bang ayaw? Kahit sanay na siya sa mahabang paglalakad sa Sitio Verde, mas pipiliin niya na maibisan ang pagod kung pwede. Malaking bagay ang apartment na offer. Libre pa ’yon. Ang kailangan lang nila ay pangkain sa araw-araw.

“How about my mom’s offer about beauty pageant? Do you really like that?”

Tinignan niya si Grego. She knew that he will always support her. Gano’n din siya rito. Ang opinyon nito ay mahalaga rin sa kanya.

“I want to pursue that kind of pageantry. Dati ko pa gusto sumali sa mga beauty pageant kahit sa escuelahan. Hindi lang ako nabigyan ng oportunidad.”

Mabagal itong tumango at inayos ulit ang tela sa bandang dibdib niya. He looked distracted on her chest part.

“Then, I’ll support my baby no matter what…” he said while staring at her with tenderness on his eyes.

She smiled and caressed his jaw. Her heart raced just like that.

“I am so lucky to have a supporting boyfriend.”

“No. I am lucky to have you,” then he claimed her lips for a light gentle kiss.

18 ~ GIRLFRIEND

CHAPTER EIGHTEEN

THEIR friends are already at the cabana that Grego booked for them. They already knew about their relationship. It wasn’t really public though. Mga kaibigan at kakilala lang ang talagang nakakaalam.

“Akala namin hindi na kayo makakapunta. Tagal niyo ah?”

“May pinag-usapan pa kasi kami ni Tita Fauna, Yusef. You’d like her ideas.”

“For sure! I admire Tita Fauna. Ang ganda niya parin hanggang ngayon!”

“I agree! Tita Fauna’s beauty remained effortlessly.” Chantria said with a glimpse of admiration.

Naupo sila ni Grego sa dalawang magkatabing upuan. Binati niya rin ang mga naroon. Sila Glenda, Dalary, Trevor, at Silvano.

“Saan ba kayo ngayong bakasyon?” tanong ni Yusef para sa kanilang lahat.

“We will be out of the country.” Chantria answered first.

“Sigurado kang babalik ka ha?” Yusef arched his eyebrow.

Ikinunot lang ni Chantria ang noo sabay sulyap kay Trevor na tahimik na pinaglalaruan ang alak sa baso.

“Of course! We will go there for my mom’s therapy. Babalik din ako bago magpasukan.”

“Siguraduhin mo ha! Kung hindi, susundan talaga kita sa Amerika!”

Tumawa naman sila sa sinabi ni Yusef. Mukhang biro ang pagbabanta pero kayang-kaya nitong gawin dahil sa estado ng pamumuhay.

“Sa Cebu naman kami sa bakasyon,” si Glenda.

“Sa Maynila,” ani naman ni Dalary. “Ikaw ba, Silvano? Saan?”

“May offer sa akin sa Maynila. Titignan ko muna.”

Sumipol si Yusef. Halata na nang-aasar.

“Talaga ba, Silvano? Kaya mong mawalay kay Solaris?”

Silvano just gave Yusef a sharp glare. Umismid lang ang kaibigan at patuloy sa pag ngisi.

“That’s good, Silvano. You should focus on your career,” Dalary said.

Solaris came exactly after Dalary’s words.

“Good evening! I prepared something for our graduates!” then she showed the cake on her hands.

Tumayo agad si Glenda na mas malapit kay Solaris at tinulungan ito na dalhin ’yon sa lamesa nila.

“That’s so sweet of you, Solaris!” Chantria always appreciated things. That’s what she likes about her friend.

“We have five graduates here! Let’s celebrate!” Yusef stood up.

Grego graduated together with Dalary, Glenda, Trevor and Silvano.

“I was the one who baked that cake! Sana magustuhan ninyo.”

“I appreciate the effort,” Grego said.

“Let me have a slice…” Trevor was excited to get a slice of cake.

Nakita niya ang pag simangot ni Chantria. Madalas naman na magkatabi ang dalawa sa upuan. Ngayon ay magkahiwalay.

Nakatayo lang do’n si Solaris na para bang kabado habang naghihiwa na ng cake sila Dalary at binibigyan ang bawat isa. When the sliced of cake was given to Silvano, Solaris eyes twinkled with hope and at the same time, she looked nervous too.

“Thank you, Solaris. This tastes good,” Glenda said with a smile.

“You’re welcome.”

Tinikman din ni Charlotta ang cake pero parang iba ang lasa. Ayaw niya nalang mag komento pa dahil ayaw niyang ma-offend si Solaris kung sasabihin niya ang opinyon niya.

Nakita niya rin na medyo umiba ang mukha ni Yusef at Chantria nang matikman ang cake. Pero gaya niya, ngumiti ang mga ito na para bang ayos lang talaga ang lasa.

“Medyo sunog lang, pero ayos lang din naman,” si Dalary na walang preno.

“Okay naman ah?” tanggol ni Trevor.

Napalunok si Solaris na para bang nalulungkot o ano. Solaris del Grazia was always confident. But not in that moment.

Napatingin siya kay Silvano na seryoso at tahimik na kinakain ang cake. Ang opinyon yata nito ang hinihintay ni Solaris.

“Sakto lang ang tamis. Hindi nakakaumay,” sabi niya at totoo naman din ’yon.

Medyo sunog lang kagaya nang sinabi ni Dalary. But she don’t need to say it out loud.

“Ang galing mo mag bake, Solaris!”

Ngumiti ito sa kanya. “Salamat, Charlotta.”

Nakita niya na napapanguso si Silvano pagkatapos ubusin ang cake. It looked like he was trying his best not to smile by pursing his lips and making his brows creased.

“How’s Solaris’ cake, Silvano?” Yusef asked with a hidden tease.

“She’s getting good in baking. Well done!” Silvano then gave Solaris a smirk.

“May cupcakes pa!” masayang balita nito sa kanila.

Kulang nalang ay magreklamo ang mga kasama niya pero wala naman nagawa. Kundi nagsitanguan lang at nginitian. They couldn’t just say No to the del Grazias only heiress.

“I will get the cupcakes. Okay?”

“Okay. Thank you, Solaris.”

Nang maka-alis na si Solaris ay wala naman gustong magsalita at laitin ang cake na iniluto para sa kanya. Bukod pa ro’n, matalim agad ang titig ni Silvano para lang matigil sa pamimintas ang kung sino sa cake na pinaghirapan ni Solaris.

“At least, she’s trying her best. She’s so sweet!” Yusef said, then ate another slice.

“Sobrang talented niya, pati pag-bi-bake gustong matutunan.”

“That’s how rich people does when they are bored, Dalary,” animo may patutsada si Chantria.

“Or that’s how rich spoiled girl does when she tries to impress someone?”

“Dalary,” Silvano’s baritone made Dalary pursed her lips.

“There’s nothing wrong if Solaris liked Silvano. You sounded like a bitter jealous girl, Dalary.” Yusef’s mouth without filter could really hurt.

“Anong there’s nothing wrong? There is wrong, Yusef. Solaris’ mom don’t like poor people. Hindi lang magawang pagmalupitan si Charlotta dahil girlfriend ni Grego. Paano naman si Silvano?”

“Kung talagang malupit si Tita Verra sana ay hindi nila tinanggap si Silvano bilang waiter dito.”

“Hindi niyo lang alam. Nakita ko kung paano niya pagsalitaan nang-”

“Tama na, Dalary,” Silvano cut her off. “Walang magandang patutunguhan ang usapan na ito.”

The wind blows. The sounds of the waves together with the acoustic music near the shore echoed.

“Ayoko nang mapag-usapan ulit ang tungkol sa bagay na ito. Wag niyo na rin idamay si Solaris dahil wala siyang kinalaman.”

“Tsk…” Dalary sighed loudly.

“Ayoko na tinutukso niyo siya sa akin. Masyado pa siyang bata. Hindi ko siya gusto…” he took a long pause, then a deep breath.

“Hindi ito ang tamang panahon para gustuhin ang katulad niya.”

Nanahimik silang lahat. Wala na talagang nagtangkang magsalita.

Ilang sandali pa ay hindi naman na dumating si Solaris para sa cupcakes na pangako.

“Doon muna tayo? Nood tayo,” aya ni Chantria sa kanila.

“Gusto mo bang sumama?” baling niya kay Grego.

“Hindi na. Dito lang ako,” he kissed the side of her head.

Tinignan niya sina Trevor at Silvano na mukhang walang interes sa panonood sa live acoustic music.

“Kayo nalang. Dito lang kami,” si Trevor.

“Okay!”

Naiwan ang tatlo at silang lima ang nagpunta sa dalampasigan malapit sa restaurant kung nasaan ang kumakanta.

“Bumawi ka ro’n kay Silvano. Alam mo naman na ayaw no’n na tinutukso siya kay Solaris,” ani Glenda kay Dalary habang naglalakad sila.

“Tama lang na iwasan niya si Solaris. Masasaktan lang siya sa babaeng ’yon.”

“You’re so judge mental and bitter, Dalary,” Yusef’s voice laced with disappointment.

“Kaibigan ko si Silvano. Ayoko lang din na masaktan siya.”

“Baka naman gusto mo siya?” angat ang kilay ni Chantria. “Kaya mainit ang dugo mo kay Solaris?”

Napatanga si Dalary sa kanila. Napahinto tuloy sila sa paglalakad dahil sa reaksyon nito.

“Huh? Hindi ah! Kaibigan lang ang turing ko kay Silvano!”

“Talaga ba?” Glenda smile wickedly.

“Kung kaibigan ang turing mo kay Silvano, dapat ay hindi mo siya pinapangunahan sa mga desisyon niya, Dalary,” hindi napigilan ni Charlotta ang sarili.

“Tama si Charl!”

“Oo nga, Dalary. You should know your place,” ani Yusef. “Ikaw yata talaga ang may crush kay Silvano.”

“I agree. Maybe she has a crush on Silvano. Kaya naiinis siya kay Solaris. Dalary, stop being epal nalang,” Chantria rolled her eyes.

“Bahala kayo kung ayaw niyong maniwala!” then Dalary walked out.

Hinabol naman agad ni Glenda. Kaya silang tatlo nalang ang nanood sa live music.

“Ano nga pala ang napag-usapan niyo ni Tita Fauna?”

Naupo sila sa bilog na lamesa na pang tatluhan. Agad naman na may lumapit na waitress para kunin ang order nila. They ordered juice without alcohol.

“She offered me a full scholarship. Alam niyo ’yong Metanoia?”

“Yes, that’s the name of Almendarez’s private foundation.”

“What are the inclusions of Metanoia’s full scholarship program, Charl?”

“Monthly school allowance, school supplies, uniform, and apartment.”

“Really? So, lilipat ka na sa sentro?”

“Gusto ko para hindi na ako mahirapan sa paglalakad. Pero ipapaalam ko muna kay lola.”

“Siguradong papayag si lola Salma!” Chantria was so sure.

“As far as I remember that was the exact offers that Silvano received from Metanoia,” Yusef informed her.

Charlotta had no idea that Silvano was also part of Metanoia.

“Yeah. Silvano is very smart! He’s the Summa cum laude of his batch!”

Nanlaki ang mga mata niya sa nalaman. Nakita niya si Silvano kanina sa gradution ceremony but he was far from them. Hindi niya na nasaksihan ang pag tanggap nito ng latin honor.

“Matalino rin naman si Trevor, huh.” Yusef poked Chantria’s waist. “Medyo mayabang lang siya.”

Dumating ang drinks nila. Patuloy ang masarap sa tengang musika na sinabayan ng hangin at alon.

“Anyway, since the summer vacation is approaching, I want you two know that I’m gonna miss both of you.” Yusef emotionally said and wiped his invisible tears.

“Mamimiss ko rin kayong dalawa,” madamdamin na sabi niya.

Sina Yusef at Chantria ang talagang naging kaibigan niya. Maswerte siya na nariyan si Grego palagi. Nadagdagan ang swerte niya nang makilala ang dalawa. Mahalaga sa kanya ang mga kaibigan.

“I will surely miss both of you too,” Chantria smiled sadly.

Bigla silang naging emosyonal at nagyakapan. Pagkatapos ay nagtawanan dahil naiiyak lahat.

“Ang arte niyo ha!” Yusef hissed then sobbed. “Ikaw, Charlotta, you’re important to me. Wag mong pabayaan ang sarili mo. Alam kong gentleman si Grego pero lalaki siya. Did you know what I was trying to say?”

Charlotta cheek rose up because she understood what Yusef meant with his words.

“Wala pa naman nangyayari sa amin-”

“Wala pa?” gulantang ito agad. “Ano? Did you have plan to give yourself to him? Seventeen ka palang!”

Tumawa si Chantria dahil na-stress bigla si Yusef sa kanya.

“Sigurado ka walang nangyari? Ilang beses kayong natulog sa iisang silid ah? Kahit kiss? Wala?”

“Kiss lang naman.”

“Ano? Masarap ba humalik?” naging interesado si Yusef, nawala ang stress.

“Oo-” tili ng dalawa ang halos pumutol sa maiksing sagot niya.

“Ang landi mo!” sabay pabirong hampas sa kanya ni Yusef. “You really looked like a beautiful angel! Pero mukhang nadungisan na ni Grego ang pagkatao mo!”

They all laughed. The genuine happiness she’s feeling with her friends is something that she didn’t expect she would feel. Masaya pala talaga makatagpo ng tunay na kaibigan. Kaunti man, pero totoo.

“Hanggang saan umabot ang halik niya?”

“Hoy! Mga tanong mo e,” tapik ni Yusef kay Chantria. “Bakit? Bukod sa labi, may dapat pa bang halikan, huh? Reva Chantria?”

“I was just asking-”

“Baka naman nahalikan ka na ni Trevor? Hindi lang sa labi?” nanliit ang mata ni Yusef. “Umamin ka!”

“Boyfriend mo ba si Trevor?” Charlotta asked innocently.

“Boyfriend niya ’yon! Secret boyfriend! May LQ yata silang dalawa.”

“Anong LQ?” her brows furrowed.

“Love Quarrel! Sa inyo ni Grego, parang hindi kayo magkakagano’n. Patay na patay ’yon sayo kaya kahit alipinin mo ’yon, Charlotta. Hindi ’yon magrereklamo.”

Natatawa siya na nahihiya sa sinabi ni Yusef. Parang ang over acting naman. Grego don’t look like that. Patay na patay? Talaga ba?

“I don’t wanna talk about him!” Chantria crossed her arms above her chest.

“Break na kayo? Ouch! Maiiwan si Trevor dito sa La Carlota. Kawawang Trevor iniwan ng best-friend ko.”

“Kawawa naman siya…” dugtong niya. “Sana magkabati kayo ni Trevor bago ka umalis, Chantria.”

Their conversation was cut off when they saw the three coming towards them.

“Ako lang talaga ang walang sundo!” Yusef dramatically growled.

“Mag usap tayo,” si Trevor kay Chantria.

“Ayoko!”

“Please, don’t wait for me to drag you out from here, Reva Chantria.”

“Go ahead, dear. For your peace of mind before you leave,” Yusef urged their friend.

Walang nagawa si Chantria kundi makipag-usap nga kay Trevor nang masinsinan.

Charlotta felt Grego’s warm palm on her waist. Alam na alam niya ang paraan ng paghawak nito. Inaaya na siya.

“Yusef, saan ka pala matutulog?”

“I booked a room, Charlotta. Don’t worry about me.”

“Ikaw, Silvano?”

“Uuwi ako.”

“Kung gano’n, mauna na kami ni Grego ha.”

“Sure! Enjoy the night!” Yusef beamed naughtily.

Grego booked a cabana that is away from others. It is more private. Katulad nang nakagawian, nauna siyang mag shower. Tapos si Grego ang susunod.

She wear a purple terno silk sleepwear. It’s her favorite. Chantria’s gift after she won Miss Intrams. Gano’n pala ang mga kaibigan na mayayaman, mahilig magbigay ng regalo.

Nang nakita ni Grego na ’yon ulit ang suot niya, napanguso ito. Gustong mag reklamo pero hindi naman magawa.

“Paborito ko ang pangtulog na ’to…”

“Alam ko.”

“Bakit ka nakasimangot?”

Lumapit ito sa kanya at pinadulas ang kamay sa bewang niya. The tingling sensation from his touch is making her body weak. Gano’n karupok ang katawan niya pagdating sa kasintahan.

“I will buy you another sleepwear.”

“Wag na. Gusto ko ang ganito. Manipis at malambot sa balat.”

“I will buy you the same fabric but different style then.”

Tinulak niya si Grego papunta sa shower room para matigil at ihinto ang pagbili bili na naman ng kung anu-ano para sa kanya.

After she blow dried her hair, Charlotta lay on the bed. She turned on the TV too and chose a music channel. Nadala na siya sa mga romantic movies dahil mukha lang romantic pero may mga eksena na hindi angkop sa edad niya.

Alam niyang papayag ang lola niya na tanggapin niya ang apartment na offer. Pero ang hindi siya sigurado kung gusto ba nitong lisanin ang sitio at tumira sa sentro. Knowing her grandmother, she likes to be surrounded by nature.

“Paano kung hindi sumama si lola sa akin na tumira sa sentro?” tanong niya kay Grego.

Nakasandal ang likod nito sa headboard. Habang siya naman ay nakahiga na.

“Kung ayaw niya talaga, pwede naman natin siyang bisitahin sa sitio kapag wala kang pasok.”

That’s how fast he was in solving her small problems.

“Ako lang ang mag isa sa apartment?”

Nakakalungkot naman yata ’yon? Hindi siya sanay na nawawalay sa lola niya. At lalong hindi sanay mamuhay mag isa.

“Palagi kitang bibisitahin. Hatid sundo rin sa escuelahan.”

Ang lungkot na naramdaman ay napawi. Napalitan ng hindi maitagong ngiti.

“Pwede ka rin mag over night sa akin?”

Grego laughed huskily.

Nang tignan niya ay nakatingala at mariin na nakapikit. The way he pursed his lips tells her that something is really funny. And he couldn’t hide what he feels about that.

“Anong nakakatawa? Gusto ko lang malaman kung pwede kang mag overnight. Baka nakakatakot ang mag isa sa apartment. Ligtas ba ako ro’n?”

“That apartment is safe. There are CCTV cameras installed and guard on duty. You are safe there. Walang dapat ipag-alala.”

“Pero hindi ako sanay mag isa! Nakakalungkot ’yon, Grego…”

He sighed. Mukhang may mabigat na problema.

Sumimangot siya. Kanina ay inaantok na. Nawala lang dahil sa pinag-uusapan nila.

“I’ll try to sleep with you there.”

Kuntento at masaya siya na malaman ’yon. She will surely adjust with her living situation if ever her grandmother refuse to live with her in an apartment away from Sitio Verde.

When Grego lay beside her, she moved closer to him until their body touches. Humiga siya ng paharap dito at iniyakap ang isang braso sa katawan nito.

“Good night…” she whispered and waited for his kiss.

He only gave her a peck on the lips. She pouted and grip on his shirt for him to kiss her more like what he always does.

“Gusto ko pa, Grego…”

He let out a low growl.

“Please, isa pang kiss. ’Yong matagal.”

He lay on his side too, so he can face her properly. Hinaplos nito ang pisngi niya.

“My girlfriend is addicted with my kisses…” there was a tease on his tone.

Her cheeks heated. But she really want his kisses.

When he slid his palm under her silk top and caressed her stomach, the tingling sensation he made her feel started to build up.

He crouched his head for a better access to her lips.

Ipinikit niya ang mga at nagpakalunod sa masuyo at marahan na halik.

Charlotta is trying her best not to make any sounds because she knew Grego will stop. She didn’t know why he stopped kissing her every time she moans or made a soft sounds.

But when his palm found her breast and slowly massage one of them, she couldn’t help but whimpered softly.

“Uhh…”

Grego tried to release his lips from hers, but she held his jaw to continue the kiss. His hand play with her boobs that made her aroused. Maingat na minamasahe at pinipiga ang magkabilang dibdib niya. Para na siyang mauubusan ng hangin.

The way her heart excitedly beat is out of her control. His lips then travelled down to her neck. Para siyang napapasok ngunit gusto ang paraan kung paano.

She held onto his head when he lifted her top and she felt his tongue glides on the skin near her nipple.

“Grego…” another soft moan escaped her lips because of the sensation.

“Fuck…” he stopped and cursed under his breath.

Mabilis na inayos nito ang damit niya. At medyo lumayo. Animo napaso o nabuhusan ng malamig na tubig.

“We are not doing that again,” he muttered, a bit angry on something.

“Why not?” her sleepy eyes almost begging for something.

“Baby, this is not right, okay? We need to wait for the right time for this.”

“Bakit? Dahil seventeen palang ako?”

Malalim ang naging pag buntong hininga nito. Matalim ang tingin sa TV kahit na wala naman nakakagalit doon.

“Gagawin natin kapag eighteen na ako?”

“Hindi ’yon ang hangad ko sayo. Hindi na natin ulit gagawin ang ginawa ko ngayon.”

Seryosong-seryoso si Grego at kapag pinilit niya pa, palagay niya ay magagalit na at mauubusan ng pasensya.

“Pag eighteen na ako, pwede na natin gawin?”

Napahilamos ito sa mukha gamit ang mga palad. Mukhang problema at bigo.

“Gagawin natin ’yon balang araw…”

He glanced at her. Then he licked his lower lips.

“Kapag kasal na tayo…” he whispered huskily.

Charlotta’s lips parted in awe. Her heart boomed loudly.

Kailangan niya pang lumunok para lang pigilan ang puso na umakyat sa kanyang lalamunan sa sobrang lakas ng kalabog sa dibdib niya.

19 ~ APARTMENT

CHAPTER NINETEEN

MAGDAMAG na umulan. Kahit no’ng nagising sila kinaumagahan ay umaambon-ambon pa. Their english breakfast was served on their room.

Ang plano nila ni Grego ay aakyat sa Sitio Verde sa araw na ’yon para ipaalam sa lola Salma niya ang full scholarship na offer ng Metanoia. Kaya lang ay siguradong maputik pa ang daan dahil sa pagdaan ng ulan. Maghihintay pa sila ng hanggang mag tanghali at dapat ay kahit paano ay magpakita ang araw.

Grego was inside the shower when Charlotta heard a knock on the door. At dahil glass ang wall, nakita niya si Yusef. He’s still on his white robe. Hugging himself. Mukhang pati sa labas ay malamig parin.

“Good morning, Yusef. Pasok ka,” aniya nang pagbuksan ito ng pinto.

“Papasok talaga ako, Charlotta. Ang lamig dito. Grabe!”

Sa sofa sila naupo kung saan sila nag almusal ni Grego.

“Hindi ko ma-contact si Chantria. Hindi rin siya natulog sa room ko. Nasaan kaya ang babaeng ’yon?”

“Di ba, magkasama sila ni Trevor kagabi?”

Nanlalaki ang mga mata ni Yusef na tila ba may napagtanto.

“Ibig sabihin, magdamang silang magkasama? In one room? They slept together?”

“Hindi ako sigurado, Yusef. O kaya ay baka hinatid ni Trevor sa mansyon nila?”

“That’s impossible. Ang lakas ng ulan kagabi, Charlotta. Naku! Sumama talaga siya ro’n kay Trevor? ’Yon ang tunay na babaero! Hindi siya papalagpasin ng lalaking ’yon!”

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Bumuntonghininga ang kaibigan. Nanatili na yakap yakap ang sarili.

“Let’s assume that Grego is a truly gentleman. Hindi ka gagalawin niyan ng basta-basta. But Trevor? Chantria would be in trouble.” Yusef hissed in dismay.

“Bakit? Ano ba ang tingin mo kay Trevor?”

“I have a lot of mutual friends who talked about him and what he did to his ex-girlfriends. And now, he’s trying to get inside Chantria’s pants too?”

Medyo naiintindihan niya na ang nais tukuyin ni Yusef. Sa palagay niya ay matino naman si Trevor pagdating kay Chantria. Hindi naman siguro gagawin ang iniisip nila.

“Ilang beses na kaming natulog ni Grego na magkasama. Ilang beses na rin kaming napag-isa. Pero wala naman nangyari sa amin, Yusef.”

“Dahil magaling mag control ’yang boyfriend mo, Charlotta. But knowing Chantria and her naughtiness, they could really end up to something that she would regret in the end!”

“Isipin na lang natin na walang nangyari sa kanila.”

Yusef heaved a sigh. Ang mga mata ay lumaki nang mapadpad sa shower room na kabubukas lang ng pinto.

Nang sundan niya ng tingin ay nakita si Grego na naka topless lang at boxer shorts habang nagpupunas ng basang buhok gamit ang tuwalya.

“Huy, Yusef, wag mong tignan si Grego.”

Ibinalik nito ang atensyon sa kanya. “Ang damot mo naman, Charlotta. Tsk.”

Tumawa siya. “Gusto mo samahan ka namin hanapin si Chantria?”

“Magkasama sila ni Trevor,” Grego said after he wore his navy blue shirt.

“Paano mo nalaman?”

“Trevor texted me last night.”

“Nasaan daw sila?”

“Sa kabilang cabana lang.”

Mabilis na tumayo si Yusef na para bang handa nang manugod.

“There are only five cabanas here. Which one, Grego?”

“They occupied the third one.”

They are on the fifth! Isang cabana lang pala ang pagitan.

“Puntahan natin ang kaibigan natin, Charlotta.”

Tumayo na rin siya para samahan si Yusef. Isang tingin kay Grego bilang paalam. Tumango lang ito.

Pawala na ang ambon pero mahangin naman. Basa ang buhangin kaya nagdikitan sa tsinelas at mga paa nila.

“Trevor! Trevor! Ilabas mo si Chantria!” Yusef kept on knocking against the glass sliding door.

Ang aga aga pero halatang mainit ang ulo ni Trevor nang pagbuksan sila ng pinto. Nakabihis na ito at nakaligo na rin.

Kaagad na pumasok si Yusef at siya naman ay tahimik lang na sumunod. Kaya lang ay nagtaka sila nang walang nakitang Chantria Alcander sa loob.

“Where is my best friend, Trevor?” Yusef asked in disbelief.

“I don’t know. When I woke up, she’s gone.”

Trevor massaged his temple.

“But you guys slept together?

“Yes.”

“And you woke up without her? Ano ’yon? Tinakasan ka ni Chantria?”

“I still need to figure that out, Yusef.”

“Baka umuwi na siya,” sabi niya naman bilang pampalubog sa loob ni Trevor na halatang hindi gusto ang pagtakas umano na ginawa ng kaibigan nila.

“Pupuntahan ko siya sa kanila.”

“Don’t you dare, Trevor. Magagalit ’yon sayo.”

“Wala akong pakialam, Yusef.”

Kinuha nito ang bag at nilayasan sila.

They checked out around eleven in the morning. Nagpakita na rin ang araw kaya pwede na silang umakyat sa sitio.

Naiwan si Yusef sa Playa Azure habang naghihintay ng sundo. Kung pareho lang ang daan ay isasabay sana nila.

“You can occupy the apartment any time. Pwede na natin dalhin ang mga gamit mo do’n bago ka mag umpisang mag trabaho sa azucarera.”

Maputik parin ang daan sa gubat hanggang sa paakyat sa bundok. Pinipili lang nilang tapakan ang hindi malambot na lupa para iwasan ang lumubog ng sobra. Hawak naman ni Grego ang kamay niya.

“Paano ako magluluto? May kalan na ba ro’n? O bibili pa ako?”

“Kumpleto ang mga gamit na kakailangan mo, Charlotta. Wala ka nang bibilhin.”

“Talaga? May kama ro’n? Mga appliances? Gano’n?”

“Uh-huh.”

Habang lumalapit sila sa sitio at nalalaman ang mga bagay na nasa loob ng apartment na titirahan niya, mas lalo siyang nakakaramdam nang kagustuhan na tumira na sa sentro.

Ilang taon siyang nagdasal na sana ay magkaroon ng kahit kaunting kaibigan. No’ng nakaraang taon ay natupad ’yon. Nakilala niya si Chantria at Yusef.

Ang sumunod niyang hiling ay sana makakilala siya ng mga taong pwedeng tumulong sa pag-aaral niya para hindi na mahirapan ang lola niya. Then, Grego came and offered her a part time job to their azucarera.

Then, Fauna Almendarez came too, to make her life easier by offering her a full scholarship.

Ang mga dating lihim na hiling ay unti-unting nagkatotoo. Ang swerte ay tuluyang dumapo sa kanya. At higit sa lahat nang magandang nangyari sa buhay niya, ang pinaka nakakamangha ay ang maging parte ng buhay ni Grego. She’s not just part of his life, she’s his girlfriend for real!

“Maganda kung gano’n. Labis na makakatulong ang full scholarship sa pag-aaral mo, apo. Pero pasensya na at hindi kita masasamahan sa apartment mo sa sentro. Dito lang ako sa sitio. Bibisitahin nalang kita ro’n. Ayos ba ’yon sayo?”

Naging prangka kaagad ang lola Salma niya nang sabihin niya ang tungkol sa pagtira sa sentro.

“Hijo, pakisabi sa mommy mo na lubos akong nagpapasalamat sa kabutin niya kay Terra. Bilang ganti, bibigyan ko siya ng mga kamote.”

“Makaka-asa ka po na sasabihin ko sa kanya, lola Salma.”

Nakaupo sila sa sala. Masinsinan ang pagpapaliwanag na ginawa nila ni Grego.

“At ano ba ’yang beauty pageant na sinasabi mo, apo? Nais kong maliwanagan.”

“Gusto ko po kasing sumali sa mga beauty pageant, la. Pero bago ’yon kailangan ko raw po munang mag training sabi ni Tita Fauna. May training center po sila sa sentro.”

“Pagkatapos ng mga training, saka ka isasabak sa mga kompetisyon?”

“Opo. Gusto ni Tita Fauna na sa Miss La Carlota agad ako pasalihin.”

That’s what Grego’s mother plans for her. Charlotta will go on a training then she will join Miss La Carlota.

“Gusto mo ba talaga ang ganyan, Terra? Dahil kung gusto mo at hindi ka napipilitan lang, palagi akong narito para sumuporta sayo. Kahit ano pa ’yan.”

Tila may kung anong matulis na bagay na tumusok sa puso niya. Ang bawat tibok na imbes ay masaya, animo malungkot at mabigat.

When she stares at her grandmother, she noticed the changes on her physical appearance. Unlike before, her lola Salma ages. The wrinkles and the white hair, are ver visible. The way she moves, were slow and sometimes she’s shaking, too.

Nalulungkot siya sa tuwing iniisip na tumatanda na talaga ang lola niya. Natatakot siya na baka kunin agad ito sa kanya. Ayaw niya. Gusto niyang iparanas dito ang ginhawa. Kaya talagang pagsusumikapan niyang makapagtapos ng pag-aaral. At magtatrabaho rin hanggat kaya ng oras niya at siya na ang gagastos sa lahat ng pangangailangan nito.

“Hindi ko nabigay sayo ang maginhawang buhay. Ang ibig ko ay suportahan ka man lang sa mga bagay na gusto mong gawin. Alam mo naman na higit sa lahat, ang kasiyahan ng mga taong mahal natin ang pinaka importante.”

Ang mga luhang kanina pa nagbabanta ay hindi na kinaya. Tumayo siya at lumapit sa lola Salma para yakapin ito nang mahigpit. Ang mga luha niya ay bumagsak sa likod nito.

“Salamat po, lola Salma. Sa lahat-lahat.”

She don’t need to elaborate the things that her grandmother have done to her. Dahil simula palang, ito na ang tumayong ama’t ina niya. Wala siyang ibang hiling kundi mapabuti ito at masuklian ang lahat nang ibinigay nitong pagmamahal sa kanya.

Natawa naman ito sa pagiging emosyonal niya. Nagpunas din ng munting luha.

“Grego, wag mong papaiyakin itong maganda kong apo. Magagalit talaga ako sayo ng husto.”

“Sa sobrang kasiyahan ko lang po siya papaiyakin, lola Salma.”

Napanguso siya sa sagot ni Grego. Ang mga mata nito ay halos mamungay. He moved a bit closer and helped her wipe her tears using his thumb.

“Kailan mo pala balak lumipat, apo? Para masamahan din kita at malaman ko kung saan ang apartment mo.”

“Sabi po ni Grego ay pwede na akong lumipat anytime. Mag-uumpisa na rin po kasi akong mag trabaho sa azucarera, la. Para po malapit lang din ako ro’n.”

“Kung gano’n, dapat ay sa linggong ito ay makalipat ka na?”

“Opo.”

Tumingin pa ito sa kalendaryo bago muling bumaling sa kanila.

“Sa Miyerkules ka nalang lumipat, Terra.”

Hinatid niya si Grego sa baba ng bundok. Mag isa itong maglalakad sa gubat papunta sa patag. Gusto niya mang ihatid hanggang do’n, alam niyang hindi ito papayag.

“Babalik ako rito sa Miyerkules para tulungan ka sa mga gamit mo. May gusto ka bang pasalubong?”

May tatlong araw pa siya para makasama ang lola Salma bago lumipat. Hindi siya bababa. ’Yon ang plano niya. Tuturuan niya rin ang mga bata.

“Hmm, gusto ko sanang magpaluto ng spagetti at friend chicken bago ako umalis. Kaya lang sa sentro pa ’yon bibilhin.”

“Anong araw mo ba kailangan?”

“Kahit sa Lunes siguro.”

“I will be back on Monday for that.”

Charlotta’s eyes twinkled. “Talaga? Ayos lang sayo?”

“I don’t think I could live for a days without seeing you. So, I’ll surely back on Monday.”

The beating of her heart was like a loud music that she could almost hear.

“Thank you, my Grego, for everything.”

He smiled. He brought her hand on his lips. “My Grego, huh…”

Her cheeks rose up. Pinigil niya ang pagsugat ng ngiti sa labi.

“Bakit? Sa akin ka naman talaga ha? Boyfriend kita.”

Mariin na kinagat nito ang labi habang nanghahamon na pinagmamasdan siya.

“Are you proud to be my girlfriend?”

“Sobra! Bukod sa gwapo, matalino, mabait, ay masarap din humalik,” bumungisngis siya sa huling sinabi.

Humalakhak ito. Nakakagaan sa pakiramdam na marinig ’yon. He looked genuinely happy.

Natutuwa siya sa tuwing napapatawa niya ang kasintahan. Maganda ang takbo ng relasyon nila. Ni hindi pa nga sila nag-aaway kahit minsan.

“Come…” while holding her hand, he walked towards the big tree.

Charlotta felt the rough tree against her back. She raised her brow when he placed his both palm at the sides of her head. Kahit wala pang ganap, naghuhumerentado na ang puso niya.

“Let me kiss my girlfriend,” he whispered near her lips.

Parang naulit lang ang halikan nila noong seventeenth birthday niya. Ang pinagkaiba lang, mas kalmado ang halik na pinagsaluhan nila. Ang isang kamay nito ay humahaplos lang sa bewang niya at hindi na umangat pa.

After the light kisses, she saw his red lips wet and parted a bit. Parang gusto pa siyang halikan ulit pero pinigil na ang sarili.

“Next time…” she smiled sweetly at him after she planted a kiss on his lips.

Sinundan niya ng tanaw si Grego hanggang mawala sa paningin niya bago muling bumalik sa bahay nila.

“Tuwing Linggo po ang kukunin kong day off sa azucarera para makabisita ako rito, la. O kaya kung gusto mo mamasyal tayo sa sentro. Mag simba. Gano’n.”

Sinasabi ni Charlotta ang mga plano niya habang nagtutupi ng mga damit at ilalagay sa duffel bag. Ang lola niya naman ay nagluluto na nang pananghalian nila.

“Pwede ka rin po matulog sa apartment minsan. Kapag pupunta ka po sa sentro, pwede mo akong daanan sa apartment ko, lola Salma. Tapos kinabukasan ka na babalik dito.”

Ngumiti ang lola niya sa maraming plano niya para sa kanilang dalawa. Magaan ang awra nito hindi katulad nitong mga nakalipas na linggo. Medyo panatag siya na iwan ito sa Sitio Verde. Alam niya naman na masaya ang lola niya sa lugar na ’yon. Ayaw niyang pilitin na isama ito sa sentro.

“Alam mo, Terra, natutuwa ako na nagkaro’n ka na ng mga kaibigan. Tapos nariyan pa si Grego na walang reklamo sa pagsubaybay sayo. Ang hiling ko ay sana matupad mo ang mga pangarap mo sa buhay. Wag mo sanang kakalimutan ang tumulong sa mga taga sitio kapag nakamit mo na ang tagumpay.”

“Oo naman, la. Nangako na ako sa sarili ko na tutulungan ko ang mga taga Sitio Verde. Lalo na ang mga bata. Gusto ko po na makapag aral talaga sila. Kung pwede lang magpatayo ng paaralan sa may gubat, gagawin ko kapag yumaman na ako. Para malapit na ang mga bata rito sa escuelahan.”

“Hayaan mo at dadating din ang araw na ’yan, Terra. Basta ba magsumikap ka lang. Makakamtan mo ang mga pangarap mo hindi lang para sa sarili mo kundi para na rin sa ibang tao.”

Monday came. Charlotta woke up from her peaceful sleep when she heard her grandmother’s voice.

“Ang aga mo, Grego. Akala ko ay sa Miyerkules pa ang balik mo? Halika at pumasok ka rito.”

Napabangon siya. Pag tingin sa orasan ay alas siete palang!

“Nangako po kasi ako kay Charlotta na dadalhin ang mga ito.”

“Para saan? Wala namang may birthday.”

“Ipapaluto niya po para sa mga bata.”

“Naku! Ang apo ko talaga. Napaka bait. Napaka swerte ng mapapang-asawa ni Terra.”

“Swerte po talaga ako,” he said playfully.

Ang tawa ng lola niya sa sagot ni Grego ay umugong sa munting bahay nila.

“Dapat lang na isipin mo ang kinabukasan niyo, Grego. Aba, bukod sa mabait ang apo ko, napaka ganda pa niyan kahit bagong gising. At kung ikaw ang mapapang asawa ni Terra balang araw, baka sa sobrang in love mo sa kanya, hindi ka na magtrabaho at titigan nalang siya.”

Si Grego naman ang masayang tumawa. Talagang magkasundo ang dalawa.

Inayos ni Charlotta ang nagulong buhok. Nagpalit na rin siya ng damit na pangbahay. Bestida na bulaklakin ang isinuot niya na may manipis na straps.

“Oh, gising na pala ang mahal kong apo,” ang lola niya na nakangiti.

Grego stood up from the long bamboo chair. He walked closer until he’s in front of her. Kulang nalang ay umatras siya dahil baka halikan siya nito. Hindi pa siya nagsisipilyo man lang!

“Wag mo akong halikan,” sa mahinang boses niya nasabi.

“Why not? I used to kiss you in the morning when we were in Playa Azure.”

The tease on his tone and eyes tells her that he’s really planning to kiss her.

“Anong kiss kiss ’yang naririnig ko?” reklamo ng lola Salma na nasa kusina.

“Hindi po, la,” sabay sinamaan niya ng tingin si Grego para lumayo sa kanya.

His brow shot as if something is really amazed her while staring at her sharp eyes.

“Kung simpleng halik lang ay normal naman ’yon. Pero kung higit pa ro’n, wag niyo na munang subukan. Grego, ikaw ang mas matanda at marahil may mga karanasan na rin. Alam mo ang sinasabi ko.”

“Alam ko naman po, lola Salma,” magalang na sambit ni Grego at bumalik na sa inuupuan. “Wag ka pong mag-alala sa amin ni Charlotta. Ako po ang bahala.”

Nawala na sa isip niya ang pinag-uusapan ng dalawa dahil inutusan siya ng lola na tawagin ang nanay ni Yen-yen para tumulong sa pagluluto ng spagetti at pritong manok na dala ng boyfriend niya.

“Sasama ako.”

“Wag na. Do’n lang ’yon sa kabilang bahay. Dito ka lang.”

Iniwan niya agad si Grego para pumunta kina Yen-yen. Sinabihan niya rin ang mga bata na may kaunting salu-salo sa bahay nila at magpunta bago mananghalian.

Naging masigla at masaya ang araw na ’yon. Marami ang tanong ng mga bata kung saan siya pupunta o kung makakapagturo pa ba siya sa mga ito. Sisikapin niya na magturo kahit isang beses sa isang linggo. Depended sa magiging schedule niya.

“Mag-ingat kayo, Terra, Grego.”

Yinakap ni Charlotta ang lola Salma.

“Sa Linggo po kami papasyal dito, la. Kasama ko po si Grego.”

“Wag ka masyado mag pagod sa trabaho. At wag puro noodles ang kainin mo. Mag gulay at prutas ka, apo.”

“Opo, la. Bukas pa kami mamamalengke.”

“Grego, ingatan mo itong apo ko. Sigurado bang ligtas ang apartment?”

“Ligtas po, lola Salma. Hatid sundo ko rin po siya kaya wala pong dapat ipag-alala.”

“Osiya! Umpisahan niyo nang maglakad. Sayang at hindi pala ako makakasama. Medyo sumakit ang kasu-kasuan ko.”

“Bibilhan kita ng vitamins, la!” pahabol niya at kumaway.

Kaya lang noong pababa na sila sa bundok ay kusang tumulo ang mga luha niya. Masaya siya na hindi na siya maglalakad ng malayo para makapunta sa escuelahan o azucarera. Pero lubos din siyang nalulungkot na iiwan ang Sitio Verde at lola niya.

“It’s okay… hush… babalik naman tayo rito…” inalo siya ni Grego at dinala sa dibdib nito.

“Sana sa susunod pumayag na si lola na tumira sa sentro.”

Nagpatuloy sila sa paglalakad nang kumalma ang luha niya. Isang malaking duffle bag ang pinaglagyan niya ng mga damit. Isang backpack para sa personal na gamit, ilang sapatos at bags. At sa shoulder bag naman ang mga dokumento na kakailanganin niya.

It was a two story apartment building. Gated and with guard on duty. Charlotta filled up some form and signed some papers before the staff of Metanoia gave her the key.

“Maiwan ko na kayo, Charlotta, at Sir Grego,” paalam ni Netta.

“Salamat, Miss Netta.”

“You’re welcome, Charlotta.”

Sa itaas at pangalawang pinto ang kanya. Bakante pa ang una dahil wala pa ang mag o-okupa. Ang tatlong pintuan naman sa baba ay sa bed spacer. Ang kanya at sa tabi niya ang pinaka malaki at isa o dalawang tao lang ang pwede.

A one bedroom unit and fully furnished is her new home. The wallpaper is a combination of earth color. Appliances are complete, too. Tiled floor and air-conditioned.

“Ang ganda at ang linis!”

Namamangha si Charlota sa nakikita niya. Malayong-malayo sa nakasanayan niya.

She opened the door of the bedroom and she was welcomed with a queen sized bed at the center. There’s a window that made from the tinted glass. Sa labas ay ilang manipis na bakal na nagsisilbing proteksyon.

Bumalik sila sa sala at ang kusina naman ang tinignan niya. Grego taught her how to open the gas and stove. There’s a mini ref, too. Lahat nang kakailanganin ay naroon na.

Niyakap niya si Grego dahil talagang sobra sobra ang kaginhawaan na nararamdaman niya. Ang dating mahirap na buhay ay unti-unting gumagaan. Mas madali dalhin dahil nabawasan ang bigat.

“Hindi ko alam kung ano pa ang mga dapat kong gawin para pasalamatan ka at ang mommy mo. Sobra pa ito sa hiniling ko, Grego.”

He caressed her hair. “Mag aral kang mabuti hanggang sa makapagtapos ka. Walang kapalit ang lahat ng ito. Ang makita ka na naaabot ang mga pangarap mo ay sapat na, Charlotta.”

“Gusto kong maging matagumpay din, kagaya mo. Para pareho tayo.”

“I am not successful yet. I still have a lot of things to do. With you beside me, I am sure I can achieve our dreams for us.”

She likes how confident he was. How dedicated he was to achieve not only his dreams, but also his dreams for them. He’s really admirable. And that’s what her dreams too. To reach success with him.

They ordered their dinner from Playa Azure. May extra money pa naman siya para mamalengke ng mga pagkain at iba pang kailangan niya sa pang araw-araw. Gagawin nila ’yon bukas.

Habang kumakain sila ay nag video call ang mommy ni Grego.

“Do you like your new home, hija?”

“Yes, Tita. Maraming-maraming salamat po.”

Ngumiti ito. “Kumusta ang lola mo? Hindi mo talaga napilit?”

“Ayaw niya po talaga. Mas gusto niya sa sitio. Pero nangako naman na bibisita raw po siya rito kahit isang beses sa isang linggo.”

“If you need anything, you can just text Netta. Do you have her number?”

“May kopya po ako ng numero niya. Wala pa po akong cellphone kaya hindi ko po nabigay ang sa akin.”

“Oh, you need a phone, Charlotta. Grego…” sabay hanap nito sa anak na nasa tabi niya.

Sumilip lang si Grego sa screen para makita ng mommy nito. “Yes, mom?”

“Why don’t you give your extra phone to Charlotta?”

Mabilis siyang umiling. Matalim agad ang titig kay Grego na huwag nitong gagawin ’yon.

“Ayaw niya. Gusto niyang siya ang bibili ng cellphone. Ayokong ipagkait ang munting hiling ng girlfriend ko,” Grego then winked at her, making her blush a bit.

Kumalma ang puso niya. Nangiti na rin dahil sa pahayag ng kasintahan.

“Gano’n ba? Baka pwedeng ipahiram mo muna habang hindi pa siya nakakabili? We need to contact her. Para hindi na dadaan sayo.”

Bakit ba hindi niya naisip na maaaring maka-istorbo siya kung palaging dadaan kay Grego ang mensahe na para sa kanya?

“Hihiramin ko nalang muna ang extra phone mo,” aniya nang natanto na makaka-abala rito ang mensahe para sa kanya.

“That’s a good decision. Bukas din ay bumili ka ng bagong sim card at ibigay mo sa akin ang numero mo.”

“Opo.”

“Okay. By the way, son, are you going home?”

“Dito po muna ako magpapalipas ng gabi. Sasamahan ko si Charlotta.”

“Hija?”

“Po?”

“Hindi pwedeng palaging matutulog diyan sayo si Grego. Alam mo naman ang mga tao. Mapanghusga.”

“Alam ko naman po. Bukas din po ay uuwi siya.”

“Okay. I still want to talk with you but let’s do that some other time.”

“Sige po. Have a good night, Tita.”

“Goodnight. And, see you tomorrow, son.”

“See you, mom.”

Noong lumalim na ang gabi ay nakatulog din agad sila dahil sa pagod maghapon.

20 ~ BABY

CHAPTER TWENTY

IT wasn’t really easy. It was exciting at first but as time goes by, she started to miss her grandmother, the ambiance in Sitio Verde, the kids, and even the sounds of the birds. It was hard to deal with the longing and sadness if she was alone, especially at night.

Ilang beses pang nangyari na maiiyak nalang siya. Mabuti nalang at kahit hindi niya kasama si Grego, mabilis nalang niya itong tawagan kapag nalulungkot siya. Minsan pa ay pupuntahan siya para patahanin. Uuwi rin kalaunan.

Naipasa niya na ang requirements sa munisipyo at sa Metanoia. Naghihintay nalang siya ng patawag para sa mga orientation at iba pang kailangang gawin. Araw-araw din ang pasok niya sa azucarera. Gaya nang napagplanuhan, hatid sundo siya ni Grego.

Isang buwan bago ang pasukan, ipakilala siya sa mga babae na kasali sa training para sa beauty pageant. May ilan na kasing edad niya lang. Mas marami ang ahead sa kanya.

“Ikaw ’yong nanalo last year sa Miss Intrams, di ba?” tanong sa kanya ni Yasmin.

They were already wearing a five inches high heels sandals. They are in front of the wide mirror wall where they can see themselves while walking.

“Oo.”

“First time mo sumali sa beauty contest?”

“Oo, Yasmin.”

“Sino ang nagpasok sayo rito?”

Graduate na si Yasmin at hindi sila pareho ng escuelahan. Taga Bacolod ito. Napunta sa La Carlota para mag training.

“Si Madame Fauna Almendarez.”

Mga staff lang ang nakakaalam ng relasyon niya kay Grego. Ang mga babaeng parte ng agency ay walang ideya. Hindi siya rin binabanggit na malapit siya kay Fauna Almendarez. Ayaw niyang sabihin ng mga ito na naroon siya dahil kilala niya ang may ari.

She wants to prove to them and to herself that she deserve to be part of Hermosa.

Hermosa is the name of the modeling agency where the girls are trained to join beauty contest.

“Really? The owner of Hermosa? Close kayo?”

“Hindi masyado.”

“Well, Alena said that she’s close with Madame Fauna. Ex boyfriend niya ang anak.”

Alena is also there. She is part of agency. Nagkita sila noong unang pasok niya pero madalas na hindi siya binabati.

“Gano’n ba…” Charlotta was nothing to say anymore.

Ex-boyfriend? Hindi naman daw naging girlfriend ni Grego si Alena. Assuming ba si Alena para ipagkalat ang hindi naman totoo?

“Nandito raw no’ng nakaraan. Si Alena yata ang sadya.”

Kumunot lang ang noo niya. Siya ang sinundo ni Grego at hindi Alena.

“Hindi naman si Alena.”

Nilingon siya ni Yasmin galing sa screen ng cellphone nito.

“Sino kung gano’n?”

Nagkibit siya ng balikat. Wala parin balak na ipagkalat ang relasyon niya sa anak ng may ari ng Hermosa.

“Girls, get ready in five,” Netta informed them.

Lima silang babae na naroon. Dalawa ay ka-edad niya. Ang dalawa naman ay hindi. Sina Yasmin at isa pang babae.

“Anim kayong naka schedule ngayong araw. Nasaan si Alena?”

Nagtinginan naman sila.

“Parating na raw Miss Netta,” si Yasmin.

“Naku! Magagalit si Eagan kapag nagpunta na ’yon dito at wala pa siya!”

Eagan is their trainer and coach. A very good friend of Fauna.

“Pakisabi na bilisan!”

“I texted her. Nandiyan na sa lobby. Kasama raw niya si Grego.”

Nahinto sa sermon pa sana si Miss Netta at umangat ang kilay. “Sino ang kasama, Yasmin?”

“Si Grego Almendarez daw po.”

Napatingin sa kanya si Netta. Alam nito ang relasyon niya kay Grego.

“Okay. Titignan ko sa baba.”

Kumunot ang noo ni Charlotta. Medyo naiirita. Wala silang usapan ni Grego na bibisitahin siya. At bakit kasama nito si Alena?

“Okay, girls! Shall we start?”

Eagan is wearing an all black outfit. The way he sit felt like he was waiting for them to impress him. He’s not straight. But he looked like one.

“Let me see your ramp, Yasmin.”

They are all in the same posture of a real beauty queen. That’s what she learned when she started her training in Hermosa. A perfect posture.

Yasmin started her walk smoothly. She was confident. Alam na alam ang gagawin at ang nais iparating sa mga makakakita ng rampa nito.

The next girl was called, then the other one.

Eagan didn’t say anything yet. And that’s made her nervous. Madalas na nariyan kapag may training sila ay si Nova. Assistant ni Eagan. Ngayon na narito na ito. Mas seryoso.

“I am very sorry,” Alena apologized for being late.

“Doon ka sa dulo. Sa susunod hindi ko na tatanggapin kapag late. Girls, listen, you should learn how to manage your time.”

Charlotta took a deep breath. She was so ready. Naghihintay lang ng senyas ni Eagan.

“Oh, Grego is here pala! Netta! Bakit hindi mo sinabi?”

“Kadarating lang ni Sir Grego. Kasabay ni Alena, Eagan.”

Charlotta’s eyes quickly darted on where Grego was. He’s standing proudly behind the glass large window. Eyes are on her. Looking extremely handsome on his Ralph Lauren polo shirt, leather belt and khaki pants.

Tumayo pa si Eagan para lang mapuntahan si Grego. Nagkamayan ang dalawa. At mukhang inaya papasukin sa loob pero umililng ang boyfriend niya.

“Ayaw pumasok. Dadaan lang daw dahil may titignan…”

Narinig niya ang pasimpleng tukso ni Yasmin kay Alena. Pero wala naman siyang narinig na salita galing sa babaeng tinukso.

“Okay, next! Charlotta…”

Handa na siya ulit sa rampa na inaral niya. Kahit pa naguguluhan kung bakit naroon si Grego.

“Wait, halika muna rito.”

Lumakad naman siya palapit kay Eagan.

Tumayo ito. Pina-ikutan siya na tila ba chini-check ang buong pagkatao niya. Tapos ay huminto sa harap niya at ang mukha niya naman ang tinitigan.

“Do you wear any make ups right now?”

Kinabahan siya. Baka kailangan mag make up kahit training palang? Wala pa naman siyang nilagay na kahit ano sa mukha niya!

“Wala po. Hindi na po ako naglagay.”

Tumango-tango ito. “Tama si Madame Fauna, ha. Maganda ka pala talaga lalo sa malapitan.”

Kahit pa nasanay na sa mga papuring natatanggap, nakakataba parin sa puso na may mga propesyunal na taong na-appreciate ang ganda niya.

“Thank you, po.”

“You have a resemblance with young Mila Javovich when she portrayed her 1991 film. Magkaiba lang ang kulay ng mga mata ninyo. You also have soft feature. Your side view is perfect.”

Charlotta didn’t know the name that Eagan mentioned so she had no idea. It wasn’t familiar.

“Blooming pa, Eagan! Di ba? Gwapo ng boyfriend niyan!” halos kiligin si Miss Netta sa gilid.

“Ayos lang na may boyfriend kayo. Hindi naman ipinagbabawal. Kaya lang ay mag ingat. Mahirap na at mapupusok ang bagong henerasyon.”

Charlotta did her ramp correctly despite of Grego’s stares.

Dapat ay masanay na siya na nariyan ang boyfriend niya kapag may sasalihan siyang contest o kahit sa training lang. He could distract her, but he is also her inspiration.

Pagkatapos nila ay pasimple siyang nilapitan ni Netta.

“Charlotta, nasa office ni Madame Fauna si Sir Grego. Punta ka raw do’n pagkatapos mo rito.”

“Sige, Miss Netta. Salamat.”

Nag pack up na sila. Hinubad niya ang high heeled sandals at hinilot ang paa. Totoong masakit sa paa ang pagsusuot ng mataas na sapatos. Ngunit kailangan niyang sanayin ang sarili.

“Gusto bang makipagbalikan sayo?” narinig niya si Yasmin.

Inayos ni Alena ang bag. Tapos ay tumingin sa kanya, may kung anong ngiti sa labi. Alena didn’t say anything to Yasmin.

After Charlotta fixed her bag. She went to the restroom to change her clothes.

“Wala ka ba talagang delikadeza, Charlotta?” boses ni Alena ang narinig niya.

Tinapos niya ang pagsusuot ng blouse na pinartneran niya ng jeans. Lumabas siya para masigurado kung tama ba ang narinig niya.

Alena is in front of the mirror while putting a powder on her face. Nagkatinginan sila sa repleksyon ng salamin.

“Seventeen ka palang, di ba? Tapos hinahayaan mo si Grego na matulog sa apartment mo?”

“May problema ka ba tungkol doon, Alena?” mataman niyang tanong.

Inilapag niya ang backpack sa sink at tahimik na tinupi ang mga damit.

“You’re still a minor! Gusto mo yatang mapahamak si Grego dahil sa kasakiman mo!”

Anong ibig sabihin ng babaeng ’to? Nawala na ang iritasyon niya at ngayo’y bumalik.

“Ano ang pinagsasabi mo? Boyfriend ko si Grego. Anong masama kung magkasama kaming matulog?”

Pumula ang mukha nito. Kung sa blush on na inilagay o sa iritasyon, ay hindi niya mawari.

“Akala mo ba ay natutuwa si Tita Fauna sa ginagawa niyo? Para sa kanya ay ginagamit mo ang pagka inosente mo para lang pasunurin sayo ang anak niya. Alam mong gustung-gusto ka ni Grego at sinasamantala mo naman.”

Natigil si Charlotta sa pagtutupi ng damit at hinarap si Alena.

To hear that Fauna Almendarez was against her or against with the way they carry her relationship with Grego, then something may be wrong with their actions.

Gusto niyang itama kung may mali. She don’t want to disappoint the woman who give nothing to her but kindness.

“Nagkausap kayo ni Tita Fauna?”

Ito naman ang natigilan. Tumingin sa kanya ngunit walang sinabi.

“Kung may problema sa amin si Tita Fauna, nakakasiguro akong sasabihin niya sa amin ni Grego at hindi sa ibang tao.”

“At sa tingin mo nagsisinungaling ako?”

“Pwedeng oo. ’Yon nga lang na itanggi mo kay Yasmin na hindi nakikipagbalikan si Grego sayo, hindi mo masabi. Kaya bakit ako maniniwala sayo, Alena?”

Charlotta has no idea where did she get her gut to speak like that. O baka dahil sa tagal niya na rin naman na kaibigan sina Yusef at Chantria, nahawa na siya sa katapangan ng dalawa.

“Alam mo naman kung bakit nandito si Grego. At hindi ikaw ang dahilan. Maaaring nagkasabay kayo papunta rito pero sigurado ako na hindi ikaw ang rason bakit nandito siya.”

Naiinis man, pero kinalma niya ang sarili at tinapos ang pag-aayos ng bag. Iniwan niya si Alena na nawalan nang pagkakataon na makapagsalita.

Kaya naman noong makarating siya sa opisina ni Fauna Almendarez, hindi na maipinta ang mukha niya.

Grego was sitting at the swivel chair and stood up when she entered. Kaagad itong lumapit sa kanya at niyakap ang bewang niya.

“Tired?” he asked, then kiss her temple.

Noong hindi siya nagsalita ay hinanap nito ang mailap niyang mga mata. Nang hindi niya pinayagan, bumuntonghininga ito.

“May problema ba?”

Masama ang loob niya. Paano kung totoo na hindi gusto ng mommy nito ang pagtulog ni Grego sa apartment niya? Minsan lang naman ’yon at walang nangyayari sa kanila.

Alam niya naman na ayaw ni Fauna Almendarez na mag commit sila sa pre-marital sex. At bata pa siya para gano’n. Kaya nalulungkot siya na hindi ito pabor sa ginagawa nila ni Grego.

“Wag ka nang matutulog sa apartment.”

His brow shot up. He leveled their eyes.

“Hindi ka na takot?”

“Wala naman palang multo kaya hindi na ako takot.”

“Bakit biglaan itong desisyon mo?”

Wala na siyang masabi. Kailangan niya lang panindigan ang desisyon niya. She needs to stand with her words.

“Saka ka na ulit matulog sa apartment kapag nasa legal age na ako.”

Sa huli, nasabi niya rin ang pinaka unang dahilan. She realized that she couldn’t hide anything from him. Even the simple and little details of her life or feelings.

Tama naman si Alena. Minor pa siya. Ayaw niya rin mapahamak si Grego dahil sa kanya. Tama lang itong desisyon niya.

“If that’s what my girlfriend’s want, then fine. I won’t sleep with you, okay?”

Kumurap siya ng para bang maiiyak o kung ano. Na-apektuhan talaga siya sa sinabi ni Alena na hindi gusto ng mommy ni Grego ang pagtulog ng kasintahan sa apartment niya.

Mabilis na lumipas ang mga araw. Nag umpisa na rin ang pasukan sa escuela sa taong ’yon.

“Mag kaklase uli tayo, Charlotta!” masayang sinabi ni Gavin.

“Oo nga. Kaya lang nasa ibang section sina Butchoy at Jester.”

“Okay lang ’yan. Makakasama parin naman natin sila.”

Sa tabi niya ay nakita niya si Solaris. Nakatingin din sa bulletin board. Hinahanap marahil kung anong section. Pareho na silang Grade 11.

“Chalsea Solaris del Grazia…” si Gavin. “Oh, kaklase pala natin si Solaris!”

Narinig sila ng babae at kaagad na lumapit pa sa kanila.

“Hi, Charlotta, Gavin. Buti nalang mag kaklase tayo.”

Unang araw sa escuelahan ay magkakasama silang tatlo na hinanap ang classroom nila. Noong mahanap ay nakipagkilala sa mga ibang bagong kaklase.

Being with Solaris that school year was a big relief to Charlotta. Nagkakasundo sila dahil pareho madalas ng hilig. Mabait din ito sa kanya at pati na rin sa lahat kaya wala itong kaaway.

“Chantria is so unfair!” maktol ni Yusef noong lunch na nila.

Kasalukuyan silang kumakain sa canteen.

“Sayang! Hindi tuloy natin siya kasama ngayon.”

Chantria didn’t come back. Sa Amerika na ipinagpatuloy ang pag-aaral habang patuloy din ang treatment ng mommy nito.

Magaan ang naging karanasan niya sa escuelahan noong nasa Grade 11 siya. Wala masyadong nang away sa kanya kaya hindi niya makakalimutan ang taon na iyon.

Dumami rin ang nakakilala sa kanya nang malaman na isa siya sa kandidata ng Miss La Carlota.

Ang relasyon naman nila ni Grego ay tumibay pa. Naging abala ito sa azucarera pero palaging naglalaan ng oras sa kanya. Minsan may tampuhan dahil sa simpleng bagay, ngunit nagkakabati rin sila agad.

Sobrang abala ni Charlotta at halos hindi na mabilang ang araw na lumilipas. Kung kailan pagod na pagod siya buong araw dahil sa training, saka naman nagsabi si Grego na hindi siya masusundo. Pero may van naman ang Hermosa na naghatid sa kanya sa apartment.

Gusto niya nang ibagsak ang katawan sa kama dahil sa kapaguran. Pakiramdam niya ay nabawasan siya ng timbang sa pinag gagagawa niya sa buhay.

Charlotta got her key inside her tote bag. But she noticed something… the door was not locked.

Kunot noo na unti-unti niyang binuksan ang pinto.

Magsasabi naman ang gwardiya sa baba kung narito si Grego pero wala naman binanggit noong nadaanan niya sa gate. Baka talagang nakalimutan niyang i-lock ang pinto dahil nagmamadali rin siya kaninang umaga?

Ang madilim na apartment ay biglang lumiwanag. Kinusot niya pa ang mga mata para lang maaninag kung ano’ng meron.

There’s a set of table for two with wine and foods. But what caught her attention is when she saw the banner of ‘Happy 18th Birthday, Baby’ on the wall full of metallic green balloons.

Grego came out from the bedroom, holding a bouquet of white roses. Looking so good with a white long sleeves that folded until his elbows and his gentle eyes staring at her.

Teary eyes, she ran towards him and embraced him.

Sa lahat nang magandang nangyari, ang 18th birthday niya pa talaga ang nakaligtaan niya? Samantalang iyon yata ang pinaka hihintay niya! Dahil sa wakas, nasa ligal na edad na siya para ibandera si Grego Almendarez bilang boyfriend niya!

Charlotta was too emotional that she cries on her boyfriend’s chest. He kept on caressing her back and kissing her head.

“N-Nakalimutan ko na pati ang araw na ’to…”

“Well, I am here to remind you this special day of yours. Happy 18th birthday, my baby,” he said tenderly and kissed the side of her head.

Biting her lips to stop her sobs, she released her embrace and accepted the flowers. Her heart is beating violently.

“Thank you for doing all these for me,” she tiptoed and kissed his lips.

Grego held her waist and kiss her more. This time, she felt like he wasn’t holding back. There was something that changed with the way he kiss her. It remained gentle but there was really changes.

She wrapped her arms around his nape and tiptoed more to let him know how much she likes because like that. She can feel the intensity and the thirst from him.

Kahit na palagi naman silang naghahalikan, iba talaga ang halik ni Grego sa mga oras na ’yon. Mas mapusok, mainit at nadadala agad siya.

“Grego…” she called him as if she’s begging for him.

When he grab her lower bum and lifted her, she gasped. Ngunit mabilis din nakabawi nang iyakap nito ang mga binti niya sa bewang nito.

Nalulugod at nalulunod sa maalab na halikan, nagpaubaya siya sa kung anoman ang nais gawin sa kanya ng lalaking matagal nang iniibig.

They went inside the bedroom and he closed the door. He pinned her there and continued that hot kisses.

Charlotta craned her neck when his lips travelled down there to her collarbone. She could feel something hard that poking her butt but she’s too crazy with the sensation that she can ignore that.

“Uuhh…” she whimpered softly when she felt his hot mouth on her nipple.

He was so quick to unhooked her bra and throw it somewhere. His head is under her loose shirt while sucking her both nipples alternately.

Naisip niya noon na ito ang mga bagay na iniiwasan nilang gawin. Ngunit ngayon na nasa ligal na edad na siya para sa gano’n, wala siyang maramdamang pagtutol pa.

“Ahh, Grego…”

Her soft moans echoed her ears. Nanghina siya kaagad dahil sa nakakakiliting sensasyon na ’yon. Ang katawan niya ay animo nag aapoy na. Kaunti na lang ay matutupok na siya.

Another moans slipped from her lips when he bite her tit slightly.

She felt the wet part of her panties. A sign that she’s really turned on. A feeling that only him can make her feel.

After a long while of him feasting with her nipples, his lips travelled up on her neck.

Nanghihina na ang katawan niya at kung hindi ito naka-agapay ay tiyak na babagsak siya.

“Do you wanna eat?” he whispered on her ear.

“Umm, yes. C-Can we eat first?”

He chuckled huskily. “Sure. I’d like to eat, too.”

Tumango siya at ibinagsak ang mukha sa mabangong leeg ng kasintahan.

“Can you bring me to the shower room? Maliligo muna ako.”

Grego kissed her cheek before he carried her to the shower room.

Matamis siyang ngumiti nang ibaba siya nito. Hinaplos niya pa ang panga.

“Pwede bang dito ka matulog? Eighteen na ako.”

The way he smirk seemed like he expected her to say that.

“Namimiss na kitang katabi sa gabi…” malungkot na sambit niya.

Pinadaan nito sa pisngi niya ang likod ng palad. Halos mapapikit siya sa sobrang suyo no’n.

“I’ll sleep with you tonight.”

Her smile grew wider. Finally, a very special night to spend with Grego Almendarez.

21 ~ INTIMACY

CHAPTER TWENTY ONE

TO match with Grego’s smart casual outfit, Charlotta chose an olive ruffle dress that he gave as a monthsary gift. She let her hair down and put some cologne before she left the bedroom.

Grego was waiting for her at the living area where he designed his birthday surprise for her. Totoong napaka swerte niya na ito ang naging boyfriend niya. His effortand so much time that he always exerts just to make everything easy for her made her admired him more and more.

He pulled a chair for her before he went back to his. The lights remained dimmed. Even the way he prepared the table looked romantic. There’s a bottle of wine and delicious beef steak.

Nagsalin ito ng wine sa dalawang kopita na naroon at ibinigay sa kanya ang isa. Now that she’s already eighteen, she’s also allowed to drink wine or something with alcohol.

He lifted his glass for a cheers. Itinabi niya naman ang kopita niya at gumawa ’yon ng marahang tunog bilang selebrasyon sa mahalagang araw ng buhay niya bilang isang ganap na dalaga.

“Happy 18th birthday, Terra Charlotta!” she greeted herself merrily.

A warm smile formed her boyfriend’s lips.

“Happy birthday to the most pure-hearted and beautiful girl in this world,” he then smirked playfully and sipped on his glass wine without breaking their eye-contact.

Parang isinasayaw siya sa ulap ng bawat pintig ng kanyang puso. Ang saya na nararamdaman sa mga sandaling ’yon ay tiyak na sumasalamin sa mga mata niya.

Having Grego Almendarez beside her is a blessing from heaven. He made her life away from Sitio Verde easier than she expected it to be. Because of him, she learned to live normally like other girls her age does.

He was like an eye opener to her. He made her realized that there are more things in this world that she’s still has to discover. And she’s willing to explore and wander every bit of it with him.

“Thank you for making everything easy for me. Sa sobrang dami mong ginawang kabutihan sa akin para lang maging normal at magaan ang buhay ko, hindi ko na alam kung paano ko pa ibabalik ang lahat ng ’yon sayo.”

Grego held her hand and kissed it. They are staring at each other. She could almost hear the loud beating of her heart.

“As long as it makes you happy, I am always willing to do it for you.”

Kumurap siya upang pigilan ang pamumuo ng luha sa gilid ng mga mata. Tumayo siya ng bahagya para maabot ang labi nito sa isang madamdamin na halik.

They ate their dinner casually. Kung saan-saan na rin napunta ang usapan nila. He’s still working under his father’s wings, but his parents were already planning to give him the whole responsibility of their sugarcane business.

“I told my father that I need more time. That is a big responsibility, I don’t want to make any mistake just because I wasn’t ready.”

“Gusto na ba ni Tito Filbert mag retire?”

“Not really. Sa palagay ko ay sinusubukan niya lang ako kung papayag ba ako sa gusto niya o hihingi pa ako ng kaunting panahon.”

“Kung hindi ka pa talaga handa at sa tingin mo ay kailangan mo pang pag aralan ang ilan pang bagay sa azucarera ninyo, siguro naman ay maiintindihan ni Tito ang desisyon mo.”

Grego sipped on his wine again.

Noong unang tikim niya sa wine kanina ay agad niyang nagustuhan. Naunahan niya pa ang boyfriend niya na maka-ubos. When she asked for more, he just shook his head.

“That’s enough for now, Charlotta.”

“Why not? Gusto ko itong wine. Hindi naman ito nakakalasing, di ba?”

“Even so. Let’s just drink moderately.”

Inilahad niya rito ang kopita niya at ngumiti ng matamis. “Isa na lang. Promise…”

Grego almost leered but eventually, he sighed.

“Thank you,” she said as he poured her glass of wine.

“We’ll have another celebration tomorrow. Nabanggit ko na sa lola mo ang tungkol dito.”

Ibinaba niya ang kopita. Namamangha siya na talagang hindi nakalimutan ni Grego ang kaarawan niya at i-ce-celebrate pa nila ulit ’yon kinabukasan?

“Saan?”

“Sa Sitio Verde.”

Nananantiya ang tingin na ibinibigay sa kanya ng kasintahan. He knew her schedule for that month. She gave it to him.

“I can talk to Eagan with your schedule. He’d understand.”

Naka focus sa kanya si Eagan dahil siya ang pinili ng Hermosa na sumali sa Miss La Carlota sa fiesta na nakatakda sa darating na Abril.

Pagkatapos nilang kumain ay sa mahabang sofa naman sila nagpalipas ng oras.

Nag video call din si Fauna Almendarez para batiin siya.

“I know you’re busy with your schedule, dear. I’ll just talk to Eagan. I want a dinner with you here tomorrow. Let’s celebrate.”

“Mom, we will go to Sitio Verde tomorrow to celebrate Charlotta’s birthday.”

“Anak, gabi naman ang dito sa mansyon. You can celebrate in Sitio Verde all day.”

Nahihiya siya sa mommy ni Grego na para bang pinagkakaitan nila ito ng oras. Hindi naman sa gano’n. Kaya naman nilang gawan ng paraan. Bago lumubog ang araw bukas ay aalis na sila sa sitio at sa mansyon ng mga ito naman dederetso.

“Pupunta po kami, Tita.”

“You should, hija. It’s your eighteenth birthday! If only my son didn’t interfere with my plans, you would’ve a grand birthday party in Playa Azure!”

“Mom, that’s enough. We’ll see you tomorrow night.”

The ageless Fauna Almendarez smirked. “Are you trying to cut me off, Gregorious? Are you going home tonight, by the way?”

“No.”

“Are you staying with Charlotta tonight then?”

“Yes, mom.”

“Uh, Tita, ngayon lang naman po.”

“Tss. I really need to talk with you Charlotta. Tayong dalawa lang. Bukas ng gabi. Alright?”

“Opo.”

At parang alam niya na yata ang pag-uusapan nila ng ina ni Grego. Ang tungkol marahil sa palagi nitong bilin sa kanila. Don’t commit into pre-marital sex.

Napapagod na isinandal niya ang katawan sa kasintahan. Natapos na ang tawag at medyo lumalalim na rin ang gabi.

“Alam ko na ang pag-uusapan namin ng mommy mo.”

“Ano?”

Noong una ay hindi niya naman sinabi kay Grego, pero ngayon ay pwede niya nang sabihin. It is also better that she’s open with that kind of topic. The way Fauna Almendarez guides her like a real mother is really matter to her. Gagawin niya ang lahat nang payo nito dahil para rin ’yon sa kanya at sa ikabubuti niya.

“Pre-marital sex.”

Grego growled. He slid his one arm around her waist. “You know my stand with that.”

“Kiss lang ang pwede satin?” maang na tanong niya.

“Yes.”

“Pero ano ’yong ginawa mo kanina sa akin sa kwarto?”

Lumiit ang mga mata niya. That was the first time he did that to her. At hindi parin mawala sa isip niya ang init na naramdaman. She even realized that she got wet from that heated moment.

“Okay lang ba ’yon? Hindi ba magagalit ang mommy mo?”

Nagsalubong ang kilay nito at pilit hinanap ang mga mata niya. She’s resting her face on his chest. Tumingala siya para matignan din ito.

“Don’t tell me, you told her what we did whenever we were alone?”

“Hindi ha! I didn’t tell her. It’s a secret between us. Our privacy.”

“It is. You cannot just tell people about it. Even with my mother, Charlotta. That kind of intimacy is just for two of us.”

Tumango-tango siya. Naiintindihan ang sinasabi ni Grego.

“By the way, naaalala mo pa ’yung photographer na kumuha ng litrato ko sa simbahan noon?”

“Yes. What about it?”

“Nakalimutan kong sabihin sayo na nagpakita ulit siya noong nakaraan. Kasama ko sina Yusef at Solaris. Nagbigay siya ng calling card sa amin. Talent scout siya na galing sa Maynila.”

Napaayos ng upo ang kasintahan niya.

Gusto niya ang paraan ng pagkakasandal ng katawan niya rito kaya hindi nagbago ang posisyon niya. She can feel her boobs against his hard chest. His arm is around her back. The other one is above her stomach.

“Kung interesado raw akong maging model o artista, tawagan ko lang ang numero na ibinigay niya.”

“Are you interested?”

Ramdam na ramdam niya ang panananantiya sa tono ni Grego. Para bang kabado ito sa magiging sagot niya.

“Hindi.”

He let out a sigh of relief.

“That would be a nightmare for me,” he murmured.

“Pero interesado si Solaris.”

“Yeah. That’s her thing.”

“Kukumbinsihin niya pa ang mommy niya na payagan siya.”

“How about you? Hindi ka ba talaga interesado?”

Umiling siya. Ang gusto niya ay sumali sa beauty pageants. Kung mag a-artista o modelo pa siya, mahihirapan na siya dahil sa training pa nga lang para maging isang beauty queen ay hindi na madali, paano pa kaya kung dadagdagan niya pa ng iba?

“Sa Maynila ang workshop no’n. Ayokong umalis dito sa La Carlota para lang do’n, Grego. Hindi naman din ’yon ang pangarap ko.”

Naramdaman niya ang mas higpit ng yakap nito sa kanya at ang pahalik halik sa ibabaw ng ulo niya.

“Ayoko rin ng long distance relationship. Nasanay na ako na palagi kitang kasama araw-araw. Baka mahirapan ako kapag malayo tayo sa isat’t isa. Mamimiss kita agad.”

Grego groaned softly. “I’d feel the same. I’m glad you’re not into it.”

“Ang sabi ng mommy mo, kung sakaling ako ang manalo sa Miss La Carlota. Ang susunod ay isasali niya naman ako sa Provincial beauty contest. Until I’d become Negros Occidental representative in Binibining Pilipinas.”

That’s what Fauna Almendarez dreams for her career. For her to become a beauty queen. For her to get the crown. For her to also reach her own success with her hard works.

She must be pressured, but she didn’t. She felt more happy that there are people who saw a potential in her that helps her to achieve her dreams.

“I don’t want to disappoint your mom. Katulad mo, sobra-sobra ang tulong at suportang ibinibigay niya sa akin. It’s very overwhelming.”

“But you must always remember that whether you get the crown or not, you’re still a queen to me,” he said heartily that made her smile.

Umahon siya ng kaunti at hinaplos ang magaspang na panga ng kasintahan.

When their eyes met, she knew to herself that there will be no other man that she wants in her life, only him.

Wholeheartedly, she leaned closer until her lips met his.

The supposed passionate kiss became deeper and a bit aggressive. His hands were all over her body. Her arms were around her nape while they are kissing like there was no tomorrow.

One move of his fingers on her back, she felt how her bra loosened up. When he slid his hand under her dress, his palm found her breast easily.

Holding the side of her waist, he helped her sit above him. Her both knees were place on his sides. He crouched more and kiss her thoroughly. Her body is heating up. She couldn’t stop it.

She whimpered between their kisses when he inserted his tongue inside her mouth and explored around. His other hand was massaging her breast alternately, while the other one was caressing her waist down to her thighs.

The sensation is making her skin sensitive with his caress. Ang bawat haplos ay tila yumayanig sa mundo niya. Inilalabas ang mga pakiramdam na bago lang sa kanya.

When Grego’s lips found her neck, she closed her eyes. But what really caught her attention was the way he rubs her private part against the fabric of her panties.

“Grego…”

Her parted legs quivered because of the electrifying sensation. She couldn’t even open her eyes because she’s too drown to even look at what he was doing.

Charlotta just found herself writhing above him when his long fingers found her femininity. Using only his middle finger, he started to rub her there gently that made her gasp.

When a soft moans escaped from her lips again, he kissed her while slowly rubbing her private part with his finger.

It was the very first time he did that. Para siyang mawawala sa ulirat dahil sa labis na kiliting hindi niya alam kung paano niya nararamdaman.

“Uhhh…” she whimpered between the kiss while hugging his nape.

She buried her face on his neck when she felt the uncontrolled spasm on her insides. Even her legs were shaking and her knees turned into jelly.

Grego kissed the side of her head while her chest is moving up and down. Her heart is really beating loud.

Charlotta had a long and deep sleep. Nakapagluto na ng almusal si Grego nang magising siya. He greeted her with smile on his eyes.

Hindi na siya makatingin ng deretso sa kasintahan. Kapag binabalikan niya ang ginawa nito sa kanya kagabi ay talagang kumakalat sa mukha niya ang init.

Unang beses nitong ginawa ’yon sa kanya pero sa palagay niya ay nagawa na nito sa iba dahil halatang sanay. Dahil negatibo ang bagay na ’yon, sinikap niyang iwaglit sa isip para hindi masira ang mood niya. Ayaw niyang mag away sila dahil lang gano’n ang palagay niya sa karanasan nito habang hindi pa sila noon.

They bought a cake before he drove to the way to Sitio Verde. Matapos ang mahabang paglalakad, nakarating din sila sa tuktok. At katulad noon, isang yakap lang ng hangin sa kanya ay parang napawi ang pagod niya.

“Happy Birthday, ate Charlotta!” sabay-sabay ang mga bata sa pagbati sa kanya.

May hawak ang mga ito na kulay green na labingwalong lobo. May mukha niya pa ang mga ’yon at pangalan. Talagang pinaghandaan!

Nagpasalamat naman siya sa mga bata. Nakapagluto na ng pagkain ang lola niya at nanay ni Yen-yen noong makarating sila.

“Si Grego ang gumastos ng halos lahat, apo. Nakakahiya nga. Pero ayos lang daw dahil birthday mo naman.”

Nilingon niya si Grego na pinapalibutan ngayon nila Yen-yen. Naglagay ng mahabang lamesa sa labas ng bahay nila at mga upuan. It looked like a kid party because her visitors are mostly kids.

“Magpapakasal na ba kayo ni ate Charlotta?” kyoryoso si Yen-yen.

“Hindi pa sa ngayon.”

“Kailan po ang kasal niyo, Kuya Grego?”

“Kapag naabot niya na ang mga pangarap niya.”

“Pwede po ba kaming magpunta sa kasal ninyo?”

Ngumiti si Grego. “Pwede.”

Charlotta blushed. Did he really said that to the kids? Na magpapakasal sila?

“Ano po ba ang mga pangarap ni ate Charlotta?”

The kids were so attentive. Para bang ang mga maririnig mula kay Grego ay tatandaan talaga ng mga ito.

“Marami. Isa na roon ang pagiging nurse. Gusto niya na makatulong sa mga taga sitio.”

“Ano pa, Kuya?”

“Ang sabi niya kapag sinuwerte siya sa buhay balang araw, gusto niyang magpatayo ng paaralan na malapit dito sa sitio para hindi na mahirapan ang mga bata.”

Umusli ang labi niya at nangingiti. Sinabi niya rin ’yon kay Grego. Lahat ng pangarap niya ay sinasabi niya rito.

“Gusto niya rin maging beauty queen,” Grego added.

“Kapag naging nurse na siya, nakapagpatayo ng escuelahan, at naging beauty queen, magpapakasal na po kayo?”

Grego’s lips pursed, then glanced at her. She waved cutely at him. Kunyari ay hindi niya naririnig ang usapan ng mga ito.

“Magpapakasal lang kami kapag handa na siya.”

Humugot siya ng hangin sa dibdib. Gusto niyang ipagpatuloy ang pasimpleng pakikinig dahil natutuwa siya pero nahahalinhinan ng lungkot dahil sa dami ng pangarap niya, hindi man lang niya nabanggit kay Grego na isa ito sa pangarap niya. Na nakamit niya.

“Kung pangarap niya ang pakasalan ka, kahit hindi niya pa naaabot ang lahat ng gusto niya sa buhay, papakasalan ka niya, Kuya Grego,” ani Yen-yen na tila may napag isip isip.

“Bakit ba natin ito pinag-uusapan?” natatawa si Grego at nanliliit ang mga mata.

“Pwede ba magpakasal kahit hindi pa naaabot ang pangarap, Kuya?” inosenteng tanong ni Chikoy.

“Mas maganda na magpakasal kapag pareho niyo nang naabot ang tagumpay. Kaya dapat, mag aral kayong mabuti. Wag niyo munang isipin ang kasal. Matagal pa ’yon,” he chuckled.

Bumalik si Charlotta sa loob ng bahay nila upang tumulong sa paglalagay ng pagkain sa labas.

“Terra, nabanggit ko na sa mga taga sitio na sasali ka sa Miss La Carlota sa Abril. Manonood din daw sila!” masiglang balita sa kanya ng lola Salma.

“Oo naman, la. Libre naman po ang panonood. Malilibang din po ang mga bata dahil may palaro sa plaza sa fiesta.”

It was simple but memorable birthday celebration in Sitio Verde. Kumpleto ang masasarap na pagkain na gusto niya. May ilang kapitbahay din na nagpunta at ang iba ay hinatiran nalang sa kanya-kanyang tahanan.

Pagkatapos ng mahabang araw sa sitio, umuwi muna sila sa apartment para makaligo at makapagpalit siya ng damit. This time, she wore a moss halter jumpsuit. Another gift from Fauna Almendarez.

Ang paraan nang pananamit niya ay unti-unti rin nabago. Ang sabi sa kanya ng mommy ni Grego ay dapat palagi siyang presentable tignan. Kaya siguro hilig nito ang regaluhan siya ng magagara at magagarbong damit kahit wala namang mahalagang okasyon.

Grego also took a shower on her apartment. He changed his clothes too. Now he’s on a button down shirt and dark trouser.

They were welcomed with the gorgeous Fauna Almendarez. Sporting an expensive blue majolica-print dress. She did a cheek to cheek kiss to her.

“The table is ready. Belated happy birthday, Charlotta!”

“Thank you, Tita.”

They headed to the backyard. The table is indeed ready with wine bottle and beef steak. Mukhang natimbrehan na ni Grego ang ina naging paborito niya na rin ang beef steak.

“Your father is still in Bacolod. He’ll be late.”

Nang magsalin ng wine sa kanila ay agad na lumipat ang tingin ni Grego sa kanya. Kulang nalang ay mag bilin na isang baso lang ang wine niya. Nginitian niya lang ito at itinaas ang kopita para mag cheers na silang tatlo.

“Hija, I am really glad that you’re doing well with your trainings. Eagan is impressed.”

“Magaling din po kasi siyang magturo kaya nakuha ko agad ang mga ipinapagawa niya sa akin.”

“I am really looking forward to watch Miss La Carlota. Alena wants to join too.”

“Nabanggit niya nga po. Ayos lang naman po ’yon, di ba?”

“Yes. There will be no problem with that. You just have to focus to get the crown. This will also give you more experience before stepping into provincial beauty contest.”

Grego placed his palm above her thigh when she finished the one glass of wine. Napabilis na naman ang pag inom niya.

“You also need to start taking english lesson this summer vacation. This will help you with the career that you chose to take.”

“Magkano po ang babayaran?”

Fauna laughed softly. “Hermosa will shoulder the expenses, dear. No worries, okay?”

Magaan at masaya ang usapan nila kahit tatlo lang sila. Noong natapos silang kumain ay inaya naman siya ng mommy ni Grego sa malawak na sala ng mga ito para sa regalong ibibigay sa kanya.

“I’ll just take this call,” Grego told her then showed her the screen.

Chantria is calling!

“Come here, hija. Look…” hinila na si Charlotta ni Fauna papunta sa sofa.

Tatlong box ang mga ’yon. At ang mga brand ay nakasulat sa ibabaw. Naging pamilyar siya sa mga luxury brand dahil na rin sa panonood at pagbabasa sa internet tungkol sa fashion.

The first one was orange box and inside is a pair of Hermès white oran. The second one is black Chanel mini flap bag. The last one is a Gucci perfume.

Naiiyak na siya dahil alam niya ang presyo ng mga ’yon ay hindi biro. Parang sobra sobra ’yon. Ang hirap tanggapin ngunit alam niyang malulungkot ang magandang babae sa harap niya kapag tinanggihan niya.

“T-Tita, mahal po ang mga ito. Talaga po bang para sa akin ang lahat ng ’to?”

Fauna smile warmly. “Oo. Wala kasi akong anak na babae. Hindi ko maibibigay ang mga ganyan sa unico hijo ko.”

She really wanted to hug the woman but she stopping herself. Pakiramdam niya ay bawal kahit pa sobrang bait nito sa kanya.

“Gusto po kitang yakapin pero baka bawal…”

Tumawa ito at umiling. “Halika. Give me a hug.”

Fauna spread her arms and waited for her to welcome that embrace.

Charlotta didn’t waste the opportunity. Yumakap siya rito ng buong puso niya. At dahil wala siyang kinagisnan na ina, natunaw ang puso niya nang maramdaman ang yakap ng isang ina. Gano’n pala ang pakiramdam. Nakakagaan sa puso.

“Thank you for all the support and guidance, Tita.”

“You’re welcome. I hope you remain sweet and kind. Pihikan ako pagdating sa babae para sa anak ko, pero gusto kita para sa kanya. Gusto ko na hindi lang siya ang maging successful, kundi pati ikaw din, Charlotta.”

It was too good to be true. But this is real. She can touch and embrace the woman who wants success not only for her dear son, but also for the girlfriend of her son.

“Pangako po na pagbubutihan ko lalo ang pag-aaral at ang training para makuha ko ang korona. Gusto ko rin po na maging proud sa akin si Grego.”

“He will always be proud of you, whether you get the crown or not. I know my son, Charlotta. He’s really into you. I love him so much that I will love whoever he chose to love.”

Dumating si Filbert kalaunan.

Lumapit sa kanya si Grego dahil nakita na sobrang emosyonal niya sa naging usapan nila ng mommy nito.

“Is everything alright?” he sat next to her and leveled their eyes.

Ngumiti siya at tumango. “Yes. Naiyak lang ako kasi niyakap ako ni Tita Fauna.”

“Hija, dito ka nalang matulog. Pinaayos ko na ang guest room.”

Napatingin si Charlotta kay Fauna na paakyat na sa hagdan kasama ang asawa. Nawalan na siya ng pagkakataon na magsalita dahil nagpatuloy na ang dalawa.

“Ihahatid nalang kita ng maaga bukas sa apartment mo at sa escuelahan.”

“Okay. Kumusta pala si Chantria?”

Grego then pulled out his cellphone on his pocket. Then dialed Chantria’s number.

“Happy Birthday, Charl!”

It’s video call. Kumaway siya sa kaibigan. “Thank you. How are you?”

“Guess what?”

“Hmm?”

“I’ll be back there this summer!”

Sabay silang halos tumili. “Talaga? Hihintayin ka namin!”

“You should! I will watch Miss La Carlota! I don’t wanna miss it!”

Sumandal siya kay Grego habang kausap parin ang kaibigan. Maganda parin ito at halata na maayos ang buhay sa Amerika.

“Virgin ka pa ba?” bulong ni Chantria tapos ay humalakhak.

Uminit ang pisngi niya.

Alam niyang rinig ni Grego dahil nasa tabi niya lang ito at pahalik halik sa buhok niya.

“Bakit hindi ka makasagot? Ibinigay mo na kay Grego? Kailan?”

“Chantria!” saway niya sa kaibigan na patuloy sa pagtawa. “Wag natin ito pag usapan.”

“Ah! Virgin pa rin! Ang hina ni Grego!”

Charlotta pouted. “Hindi pa namin gagawin ’yan. Baka mabuntis ako.”

Grego then caress her stomach. Napalunok siya at kinunot ang noo. Pero hinayaan naman ito sa ginagawa sa tiyan niya.

Umirap lang si Chantria at patawa tawa pa rin. “Then use contraceptives?”

“Ikaw, ha. Liberated ka na. Virgin ka pa ba?”

“Secret!” then giggled.

“Umuwi ka na. Nakalimutan ka na ni Trevor. He has a new girlfriend.” Grego said heartlessly.

Chantria gasped. “I-I don’t care!”

“Si Yasmin yata ang girlfriend niya. Kasama ko sa training sa Hermosa. Maganda…”

“Talaga? Send me her IG and I’ll see.”

“Okay. I will send you later.”

Grego kissed her cheek after the video call. His hand was still resting on her stomach.

Malambing na yumakap siya rito at sa gano’n na posisyon, naramdaman niya kung gaano siya kakuntento sa piling nito.

22 ~ CROWN

CHAPTER TWENTY TWO

TIME passes surprisingly quickly. April came and everyone in La Carlota got busy because of the preparation for the Pasalamat Festival. Since her trainings occupied her time a lot, she was not able to join in other festive activities. Pero kahit pa gano’n, naroon siya at nanood naman.

The costumes and floats are colorful. Buhay na buhay ang paligid at nakakamangha ang lahat nang nakikita niya. There are also local and foreign tourists who came to La Carlota to witness the thanksgiving festival.

Solaris’ group was one of the best performer. Her beauty and confidence stood out. The fact that her parents were there to support her made the people admired her more. Pero kahit na alam niyang masaya ang kaibigan sa ginagawa, may pagkakataon sa escuelahan na nagkukwento ito sa kanya tungkol sa problema.

“I always caught them fight at night. Hindi lang ako nagpapakita, Charlotta.”

Habang naghihintay ng susunod na klase pagkatapos ng lunch break, nagpalipas sila ni Solaris ng oras sa likod ng Gymnasium; kung saan ay naging tambayan na rin nila.

“Ano ba ang pinagtatalunan ng magulang mo?”

Solaris heaved a sigh. To see her worries on something was new. She always had a smile on her face. Siguro ay gano’n talaga kapag may problema sa pamilya at lalo sa magulang. Talagang naapektuhan ang mga anak.

“I just know that my mom was so mad on this certain woman. She’s jealous.”

“Woman?” Charlotta’s forehead knotted. The story seemed familiar. “Nagseselos si Madame Vera sa isang babae? Bakit? May ibang babae ba ang daddy mo?”

Sumimangot si Solaris.

Sa malawak na field sila nakatingin. May ilang football player na nagpa practice kahit pa tirik ang araw. Mabuti na lang at nasa lilim ang inuupuan nila, dahil kung hindi tiyak na pareho sila ng kaibigan na babalik sa classroom ng namumula.

“I don’t think my dad can do that to my mom. He loves her a lot. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit gano’n na lang ang galit ni mommy.”

“Sino kaya ang babae?”

“Hindi ko pa alam, Charlota…” she trailed off. “But, it seemed like the woman was my father’s childhood friend.”

Hinaplos niya ang balikat ng kaibigan. “Sana ay magkaayos na ang magulang mo, Solaris. Kapag kailangan mo ng kausap, palagi lang akong nandito.”

Ngumiti ito sa kanya at hinawakan ang kamay na ginamit niyang panghaplos.

“Salamat, Charlotta. Marami ang gustong makipagkaibigan sa akin pero hindi ko kayang sabihin sa kanila ang ganitong klaseng problema. Masaya ako na naging malapit tayong dalawa at naging magkaibigan.”

“Masaya rin ako na ganito tayo, Solaris. Salamat dahil pinagkatiwalaan mo ako at naging open ka sa problema mo sa magulang mo.”

“Wala na kasi ’yong nag iisang kaibigan ko,” malungkot nitong sambit.

Alam niya kung sino ang tinutukoy ni Solaris.

“Kailan daw ba siya babalik dito?”

Solaris smile sadly. “Hindi ko alam. Hindi na kami nag usap simula noong umalis siya.”

Charlotta felt Solaris sadness. Niyakap niya ito mula sa tagiliran at umasa na kahit papano ay maibisan ang lungkot ng kaibigan.

“Tita Safira left too,” Solaris continued and embraced her back. It was Silvano’s mother.

Umihip ang pang tanghaling hangin at tinangay hindi lang ang mga tuyong dahon, kundi ang parehong haba ng kanilang buhok.

Humigpit ang yakap sa kanya ni Solaris at naramdaman niya ang pagkabasa ng kanyang balikat.

“Tahan na…” mahinahon na alo niya at hinaplos ang likod nito. “Hayaan mo, sasabihin ko kay Grego na kausapin si Silvano-”

“W-wag. Wag na. Ayos lang. Alam kong mas pipiliin niya ang pangarap niya kaysa sa akin,” naiiyak na sabi nito.

Pumikit si Charlotta at naalala ang essay nila noon tungkol sa kung ano ang pipiliin niya; ang pangarap ba o pag ibig?

Dahil malapit lang sa kanya ang inspirasyon, mabilis siyang nakabuo ng sariling sanaysay. Sabado noong nasa azucarera siya ay dinala niya ’yon para muling pasadahan at linisin kung may kailangan ba siyang idagdag o ibawas.

Grego was sitting comfortably on his swivel chair. After he turned off his laptop, his attention went on her.

“What is that?”

Inayos niya ang papel at pinaglaruan sa mga daliri ang ballpen na hawak.

“Essay. ’Yong ginawa namin sa bahay nila Gavin.”

“Tungkol saan nga ulit ’yon?”

Uminit ang pisngi niya bigla. Dahil agad na naisip na si Grego ang inspirasyon niya sa sanaysay na ’yon.

“Uh, tungkol sa kung ano ang pipiliin? Pangarap o pag ibig?”

His thick eyebrows shot in an amused way. He shifted on his seat and it looked like the topic caught his interest.

“So, what did you choose?”

Nagbaba ng tingin si Charlotta sa papel niya. Ang malakas na pintig ng puso ay ayaw nang paawat. Bagkos, lalo pa iyon bumibilis. Napalunok siya.

“Pangarap…” malamyos na sagot niya.

She couldn’t look at him in the eyes. It felt like when their eyes met, he would know the reason why she chose her dreams over love.

“Pwede ko bang malaman kung bakit pangarap ang pinili mo?”

Lihim siyang humugot ng hangin. Sa sobrang kalabog ng dibdib niya, hindi niya na sigurado kung masasabi niya ba nang maayos kay Grego ang dahilan niya at ang laman ng sariling sanaysay.

“Lumaki ako sa lugar kung saan tila ba mahirap maabot kahit ang munting pangarap lang. Growing up with the love of my grandmother made me realized the other form of love; it was selfless…” she plays with her pen while staring at Grego.

“To witnessed the children in Sitio Verde with lacked of opportunities and privilege made me think of their future. It was a battle between choosing the love that I deserved and the dreams that I wanted to reach.”

Gumuhit ang marahang ngiti sa labi niya nang maalala kung paano niya maayos na sinalansan ang mga salita sa isinulat na sanaysanay upang mas mailarawan at mabigyan diin ang mga dahilan niya kung bakit pinili niya ang Pangarap kaysa sa Pag-ibig.

“Gusto kong magmahal nang walang pag-iimbot. Sa ganoon na paraan, malaya kong maibibigay ang kailangan ng iba dahil iyon ang pangarap ko para sa kanila. Ang paghihirap ng mag tao sa paligid ko ang naging motivation ko para pagsikapan pa na maabot ang mga pangarap ko. Sa kabila nang…” pasimple niyang kinalma ang sarili para sa susunod na sasabihin.

The way Grego stares at her was melting her. She could see the admiration on his eyes. Mas lalo tuloy nagliligalig ang kanyang puso.

“… sa kabila nang mga balakid sa daan patungo sa tagumpay, naniniwala ako na makakamit ko ang mga pangarap ko lalo at nasa paligid lang ang inspirasyon ko…” muling nagtama ang mga mata nila at parang hindi na siya makahinga sa sobrang kaba.

Sumandal ito sa inuupuan at nakita niya na napalunok. Sa huli, ito ang huling nag iwas ng tingin sa kanya. Tila ba hindi nakayanan ang titigan nila.

Ngumuso siya at nagpatuloy. “Uunahin kong maabot ang mga pangarap ko, bago ang pag-ibig ko, Grego.”

Napapikit ito na para bang nasaktan. He even massage the bridge of his nose. Nag isang linya ang labi. She cannot tell if he was suppressing a smile or a smirk.

“Ikaw ba… ano ang pipiliin mo?” she bravely asked him.

Nanliit ang mga mata nito na para bang nag iisip nang malalim.

Habang siya naman ay nangingiti dahil medyo excited na malaman ang opinyon nito tungkol sa pinag-uusapan nila.

“Pag-ibig…” napapaos ang pabulong na boses nito habang marahan na nakatingin sa kanya.

Charlotta didn’t know why she suddenly felt uneasy. Was it the way he gently stares at her? Was it his answer? Dahil ba magkaiba sila ng sagot?

“B-Bakit pag-ibig ang pinili mo?”

At bakit naman nito pipiliin ang pangarap kung naabot na yata nito ’yon sa mga sandaling ’yon? Pero, ang mamahala ba sa azucarera ng mga ito ang pangarap ng lalaki sa harap?

“Dahil sigurado ako na maaabot ko ang anomang pangarap ko kapag kasama ko ang pag-ibig ko.”

His answer was short but deep.

Nakatitiyak siyang masaya sa pakiramdam na maging pag-ibig ni Grego Almendarez. Gusto niyang maging masaya sa kung sino man ang pipiliin nito balang araw. Isa man ito sa matayog niyang pangarap, maiintindihan niya kung hindi niya ito maaabot.

“Ang swerte naman ng babaeng iibigin mo, Grego.”

He smirked. “You think so?”

Mabilis siyang tumango. “Yes. Maiksi ang sagot mo pero malalim. Pipiliin mo ang pag-ibig mo dahil kapag kasama mo siya, sigurado kang makakamit mo ang mga pangarap mo.”

“Dahil ang pag-ibig ko ang pangarap ko,” anito, habang maingat na nakatitig sa kanya.

“Ang swerte niya talaga.”

“Uh-huh. She will always be my priority. I think, you’re right, she’s lucky.”

Charlotta pout her lips a bit. Gusto niya na tuloy mainggit sa babaeng magiging pag ibig ni Grego. Totoong napaka swerte.

“Wag mong sabihin ’yan, Solaris. Hindi pa natin alam kung iyan nga ang dahilan ni Silvano kung bakit mas pinili niyang umalis,” aniya sa kaibigan habang tinatahan ito.

“Kung ako ang pinili niya, hindi siya aalis, Charlotta. M-mas mahalaga talaga ang pangarap niya.”

“Paano kung pangarap ka rin niya? At magagawa ka lang niyang makamit kung uunahin niya muna ang sariling pangarap para sa kinabukasan?”

Kung anu-ano na yata ang sinasabi niya sa kaibigan. Sana lang ay makatulong. Wala naman silang ideya kung bakit umalis talaga si Silvano. Minsan ay itatanong niya kay Grego, baka may alam ang boyfriend niya.

“Ibig sabihin, pangalawa lang ako sa pangarap niya? I was not his priority?”

Ngumuso si Charlotta. “Ano, uhh, bata ka pa. Bata pa kayo. Baka hindi niya talaga priority ang love sa ngayon?”

“Love!” Solaris repeated with bitterness. “He was not in love with me. He wouldn’t leave if he was.”

Patuloy sa pag iyak si Solaris. Tinahan niya naman ang kaibigan habang nasa lilim sila ng puno.

And it was like a déjà vu when Charlotta picked the same question during the Q&A of Miss La Carlota.

All the hard works since she joined Hermosa for her training were already worth it when she made it to the Top 5.

She was with Alena on the stage, and other three girls. She was the last contestant who gonna answer the last question. Narinig niya rin ang sagot ng ibang kandidata at talagang lahat ay magagaling.

The crowd boomed wildly when the host called her name to walk at the center. The most loudest audience were from Sitio Verde. Talagang hinakot ang mga tao para lang sa gabing ’yon bilang suporta sa kanya.

Sa ibaba ay isang mahabang lamesa ng mga hurado. Naroon ang ilang beauty queen galing sa iba’t-ibang lugar at mayroon din taga Negros. One of them is Fauna Almendarez.

Charlotta was stunning with her emerald evening gown. It was made from a famous gown designer in the Philippines. The deep cut on the chest area revealed a bit of her cleavage. The upper part was full of sequins that shines beautifully and elegantly.

Her hair was in a Side Updo. Her make ups was perfectly made by her glam team. The dangles earrings that she’s wearing is a pair of emerald stone that emphasized her beauty.

“Of course, the crowd’s favorite!” the host teased.

“Apo! Galingan mo ang pag sagot!” ang lola niya kasabay ng hiyawan at palakapakan ng mga taga sitio.

“Ate Charlotta namin ’yan! Sobrang ganda! Sobrang ganda!” hiyaw ni Yen-yen na nakapatong sa isang upuan at tumatalon talon.

Charlotta smiles. Ang mga suportang natatanggap niya sa mga tao ay talagang tumutunaw ng puso niya. Pakiramdam niya, kahit hindi niya makuha ang korono sa gabing ’yon ay mananatili siyang masaya at proud na proud sa sarili.

Her eyes then stopped to where the love of her life was standing. Her Grego Almendrarez was always dashing with a long sleeved polo that folded until his elbow. His eyes never leave hers. When he smiled gently at her, she couldn’t help but smile back.

Beside him was Chantria, Yusef and Solaris. They are cheering at her, too. Kumpleto ang mga kaibigan niya kaya talagang masaya siya sa araw na ’yon.

“How are you, Miss Charlotta?”

“I’m so happy that I made it to the Top 5 and I am still standing here in front all of you.”

The crowd chanted her name again. Hinintay pa na humupa ang mga hiyawan at palakpakan bago binasa ng host ang tanong na napili niya.

“The question is… what would you choose, your love or your dreams?”

Halos lahat siguro ng posibleng maging tanong sa gabing ’yon ay inaral na nila. Ang tanong na nakuha niya bagamat tila gasgas na, hindi rin nila inakala na mapupunta sa kanya.

Her answer would still the same like a few years ago, but she wanted to add something very important and she needs to deliver it perfectly and clearly.

“I always believed with the power of love and what it can do to all of us. I’d always choose to reach my dreams while tightly holding the hand of my love. I don’t need to leave someone behind if I could hold my dreams and my love at once. Because I wanted to reach success together with the people who were with me during the toughest days of my life. I will bring them with me until the end.”

Ang lakas lakas nang tibok ng puso niya habang sinasabi ang mga salitang ’yon. She couldn’t imagine that she delivered her answer the way she wanted it to be.

When she looked at Grego, she saw on his face how proud he was. He’s really, really supportive.

Nagpalakpakan ang mga nanonood pati ang host ay gano’n din. May mga hurado naman na tumayo. At ang ibang nanatiling naka-upo ay pumapalakpak na para bang sinasabi na may nanalo na.

Fauna Almendarez remained seated. She was clapping elegantly while proudly looking at her like her real mother who’s amazed with her performance.

Charlotta made it to the Top 3 together with Alena. She’s standing in between two girls. Ang kalabog ng tambol habang naghihintay kung sino ang tatawagin bilang second runner up ay dumagdag sa matinding pintig ng puso niya.

“The second running up is…” the host trailed and the crowd chanted the two girls name.

The way Alena held her hand felt like it would leave a mark. Hindi pa rin maayos ang tungo nito kapag silang dalawa lang. Kapag may kasamang iba ay kaswal naman na para bang mabait sa kanya.

“Alena Morante!”

Naramdaman niya ang tila galit na pagbitaw ng kamay ni Alena sa kanya. Ngumiti ito at nagpunta sa harap para tanggapin ang bulaklak, sash at iba pang premyo.

Dalawa nalang sila na natira sa gitna ng entablado. Mas matanda sa kanya si Bristol. Maganda ito at mukha rin na may lahing banyaga. Marami rin nakuhang award. Kahanga-hanga rin ang sagot at talagang pinalakpakan. Kung ito ang kokoronahan, deserve din talaga.

“And our Miss La Carlota is…”

Dumagundong ulit sa paligid ang tambol at hiyawan.

Charlotta couldn’t look at the crowd anymore. She really wanted to win. But to know that Bristol is one of the best contestant made her think twice about her fate that night.

Fauna and Grego didn’t pressure her though. But she wanted to at least give back all their support on her by winning the crown. Di bale, kung hindi siya papalarin, sasali na lang siya ulit at pagbubutihin pa lalo.

“Terra Charlotta Ciervo!”

The loud noise of the crowd was deafening. But she was so sure that it was her name. The host clearly said it! It was her! It was her name!

Bristol embraced her. “Congratulations! You really deserve this crown, Charlotta.”

Magulo ang buong paligid. Hindi magkandamayaw ang mga tao.

Umawang ang bibig niya at naluluha na. Ang mga daliri ay nanginginig dahil sa sobrang saya.

“Yuhoo! That’s our girl there!” Yusef’s voice echoed despite of the blast.

“Go and get the damn crown, Charl!” Chantria laughed.

“Congratulations, Charlotta!” Solaris shouted and waved cutely at her.

Her eyes went to Grego. He’s crossing his arms above his chest. He really looked like a proud boyfriend with a smirk on his lips and so much adoration on his eyes while staring back at her.

“Oh dear, I am so proud of you!” the teary eyes Fauna Almendarez was the one who put the crown on her head.

Tuluyan nang bumagsak ang munting luha ng kasiyahan sa kanyang pisngi habang ipinapatong sa ibabaw ng ulo niya ang korona, at binabati siya sa kanyang pagkapanalo bilang Miss La Carlota sa taon na ’yon. The crown is a bit heavy and she really loved it. She even touches it with her hand.

The audience roared again and when she saw Grego Almendarez holding a bouquet of flowers and walking towards her direction, made her cheeks heated so bad.

Nag umpisa ang tilian at tuksuhan. Rinig na rinig niya ang hagikhik nila Chantria at panunukso rin ng mga ito kaya ginaya ng mga tao.

Their relationship remained private from public. Pero may iba na aware, katulad nalang ng mga empleyado sa Hermosa, sa azucarera at sa mansyon. Hindi lang rin ikinakalat ng mga ito dahil nirerespeto ang gusto nilang dalawa.

Grego handed her the flowers and leaned closer until his lips almost near her ear.

“You made it again. Congrats, baby,” then kissed the side of her head, that made her smile.

23 ~ LOVE

CHAPTER TWENTY THREE

THE celebration party for her winning as Miss La Carlota was held in Playa Azure. Kahit na inimbitahan nila ang mga taga Sitio Verde na magpunta roon ay pinili ng mga ito na huwag nang dumalo. Maging ang kanyang lola Salma ay hindi niya rin napilit.

“Pasensya na, Terra. Pagod rin kasi ako at malalim na rin ang gabi. Hindi ko na kayang dumalo sa party para sayo.”

Sila nalang halos ang naiwan sa back stage. Umuwi na ang mga kandidata at iba pang kasamahan ng mga ito. Ang mga organizer naman ay nag umpisa na ring mag ligpit.

Matagal na pinagmasdan ni Charlotta ang kanyang lola. Katulad noon, halata na sa itsura nito ang katandaan kahit pa matibay parin sa mahabang lakaran o kaya’y sa mga gawain sa sitio.

“Sa apartment ka nalang matulog, la. Uuwi po ako doon pagkatapos ng party-”

“Naku, hindi na, apo. Uuwi ako sa sitio kasabay ng mga tao. Huwag mo akong alalahanin.”

Napatingin siya sa kabilang banda kung nasaan naghihintay sa kanya si Grego. Ang mga kaibigan nila ay nauna na sa Playa Azure. Doon nalang sila hihintayin kasama ang mga tao sa likod ng kanyang tagumpay sa gabing iyon.

“May sasakyan naman na ipinahiram si Madame Fauna para ibalik kami sa sitio. Kaya hindi na kami mahihirapan pa. Mabuti pa at magpunta ka na sa party at siguradong marami ang naghihintay sa ’yo doon.”

Alam niya naman na hindi na mababali ang desisyon ng lola niya. Bukod sa pagod nga ito dahil mag hapon na naroon, gabi na rin at oras na nang pagpapahinga nito.

“Ganito nalang po. Magpupunta ako sa sitio para mag celebrate din tayo.”

Ngumiti ang lola niya kasabay nang pagkulubot ng balat sa gilid ng mga mata.

“Maghihintay kami sayo kung gano’n.”

Tumango-tango siya at napangiti na rin. Niyakap niya ang lola Salma nang matagal at ipinaramdam dito kung gaano siya kasaya sa mga nangyayari sa buhay niya.

Talaga ngang hindi kayang diktahan ng tao ang mangyayari sa hinaharap at ang kung ano ang inilaan ng kapalaran.

Ni hindi niya inakala na makakamit niya ang mga korona na ipinatong sa ulo niya. Ni hindi rin sumagi sa isip na magkakaroon nang tapat na kaibigan. At higit sa lahat, bagamat pinangarap na mapansin ni Grego, ngunit ang ibinigay ng kapalaran sa kanya ay higit pa sa pinangarap niya.

Holding Grego’s hand while walking towards the long table where people who truly supports her were waiting for them, made Charlotta’s smile and her eyes watered.

Binati siya ng mga staff ng Hermosa. Naroon din sila Nova, Eagan and Netta. On the other side of the long table is Fauna and all of the judges. Then her friends who looked like very eager to talk with her.

Nakipag beso siya sa mommy ni Grego na nakagawian na rin gawin sa tuwing magkikita sila. Nakipagkamay at niyakap naman siya ng ibang naroon bilang pagbati.

“Madame Fauna has really an eye for a beauty queen!” Nova exclaimed amazingly.

“Right? Charlotta’s beauty is something that it was hard to ignore. She always stood out.” Eagan praised her.

“I couldn’t take my eyes off,” one of the female judge laugh a bit. “You’re really stunning, hija.”

“Thank you so much. I couldn’t explain the happiness I am feeling right now. I can’t still believe that I won.”

Isang ngiti ang iginawad sa kanya ni Fauna. “I am glad you made it, dear.”

“Without you and Hermosa, I don’t think I’d be able to do all these, Tita. Kaya, maraming salamat po sa inyong lahat.”

Noong matapos ang usapan ay kumain na sila kahit pa hating gabi na. Kalaunan ay lumipat sila ng lamesa kung nasaan ang mga kaibigan.

“I really made sure that you’d hear my voice, Charlotta. ’Yan tuloy, medyo masakit ang throat ko,” reklamo ni Yusef, sabay ngisi dahil nakita ang magkahawak na kamay nila ni Grego.

“Going strong eh?” Chantria teased them.

Grego is playing with a glass of liquor while his other hand locked on hers. Nagkakatitigan sila at ngingiti pareho sa isa’t-isa. Wala silang problema sa relasyon nilang dalawa at umaasa siya na sana ay manatiling gano’n. Kung pwede sana.

“Si Grego pa ba? Gagawin niyan ang lahat para kay Charlotta.”

Natawa siya sa sinabi ni Yusef.

When she looked at her boyfriend again, she caught him smirking.

“Hindi ka na talaga pinakawalan ng boyfriend mo. Well, as expected even before…” Chantria beamed.

“What do you mean by that? Grego liked Charlotta ever since?”

Kumunot ang noo niya sa usapan ng dalawang kaibigan. Dahil tahimik si Grego at panay lang ang iling sa pinag-uusapan, inilapit niya ang bibig sa bandang tenga nito.

“Saan tayo matutulog?” bulong niya.

Nakita niya ang panliliit ng mga mata nito at ang bahagyang pag nguso. Tapos ay sumimsim ng alak bago inilagay ang labi sa gilid ng ulo niya.

“Where do you want?” he whispered that she felt the heat on his breath.

Charlotta’s stomach fluttered at that kind of sensation. Napalunok siya at pinagtakhan ang mainit na pakiramdam na ’yon.

“Can we stay here?”

“Yes.”

“Bukas nalang tayo babalik sa apartment?”

“Uh-huh,” his lips stayed at the side of her head. “Whenever you like.”

“Bukas nalang. At kapag may oras pa, pwede bang magpunta tayo sa sitio?”

“No problem.”

Nang paimpit na tumili sina Yusef at Chantria, doon lang sila ni Grego nahinto sa kanilang bulungan.

“Ano ’yang pinag-uusapan ninyo, ha? Baka kung ano na ’yan…”

“Uy, may balak yata si Grego,” sabay hagikhik ni Chantria. “Hindi pa pwede si Charlotta. Ayaw niyang mabuntis-”

Tinakpan ni Yusef ang bibig ng kaibigan sabay sulyap kay Solaris na nagtaka kung bakit ginawa ’yon ni Yusef.

“Watch your words naman, Reva Chantria. Nandito si Solaris, oh.”

“So what?” Chantria leered. “As if Solaris doesn’t know about early pregnancy.”

“Kahit na ’no. Wag natin ’yan pag usapan.”

“It’s okay. I am fully aware about teenage pregnancy,” Solaris smile. “My mom told me about that.”

Magpapatuloy pa sana ang usapan ngunit nahinto nang dumating si Trevor kasama ang sinasabing girlfriend nitong si Yasmin.

Kaagad na napatingin si Charlotta kay Chantria na halata ang pagkagulat sa itsura nang makita ang dalawa nang hindi inaasahan. She didn’t even know that Trevor will be there.

“Trevor! Yasmin!” Yusef was the one who approached them.

“I’m sorry we’re late. Galing pa kaming Bacolod.” Paliwanag ni Yasmin.

“It’s okay. Have a seat.”

Magkaharap ang upuan nina Chantria at Yusef. Hindi naman nawalay ang kamay ni Yasmin sa pagkakakapit sa braso ng nobyo.

“By the way, Yasmin, this is our friend, Chantria,” Yusef said in a friendly way.

“Hi, I heard about you. Nice to meet you.”

“Same here.” Chantria’s voice was cold but she accepted Yasmin’s hand.

“Congrats, Charlotta. I was rooting for you though.”

“Thanks, Yas.”

Kung saan-saan na napunta ang usapan nila. Ramdam niya na hindi na komportable si Chantria lalo at masyadong madikit si Yasmin kay Trevor.

Yusef then whispered something to their friend.

“Excuse us,” paalam ni Yusef at dinala si Chantria kung saan.

Hindi naman niya maiwan si Grego at sila Yasmin.

“So, you two, are in a relationship?” Solaris asks casually, then sips on her juice.

“Yes,” Yasmin answered. “Actually, we went to Bacolod for Trevor to meet my parents.”

“I see,” hilaw ang naging ngiti ni Solaris.

Nagkatinginan silang dalawa at tila ba alam niya kung bakit gano’n ang naging reaksyon ng kaibigan.

“Aren’t you tired?” Grego whispered again.

Sa dalampasigan ay tanaw niya ang masinsinan na pag uusap ni Yusef at Chantria.

“A bit. Gusto mo na bang magpahinga?”

“Kung gusto mo na…”

Kaswal lang ang pag-uusap ni Trevor at Grego. Ngunit nang mapag-usapan si Silvano, naging attentive si Solaris.

“Something happened, so he didn’t make it here.”

“What happened?”

“Vann didn’t tell me.”

“May plano siyang magpunta rito?” curious na tanong niya na alam niyang iyon ang gustong itanong ni Solaris ngunit hindi magawa.

“Oo. Hindi na natuloy.”

“Bakit kaya?”

Trevor only shrugged his shoulders, telling them that he don’t know the reason why Silvano did not visit La Carlota that day.

Nagpaalam si Solaris ilan pang sandali. Bumalik naman ang dalawa sa lamesa nila na parang wala lang. Though, Chantria’s glares didn’t stop. Kulang nalang ay palayasin sina Trevor at Yasmin sa harap nito.

“How about you, Chantria? Are you going back to America?” Yasmin being friendly, asked.

“Yes. At the end of the month.”

“Are you studying there?”

“Yeah.”

“Cool!”

Nawalan na nang tanong si Yasmin dahil ramdam nito na ayaw ni Chantria itong kausap.

Charlotta then looked at Yusef and asked using her eyes what happened to their conversation awhile ago. Yusef mouthed that he will tell her tomorrow.

Pasado alas dos na nang magpasiya silang tapusin ang selebrasyon. Magpupunta na sana sila sa cabana nila nang marinig niya ang tanong ni Yusef kay Trevor.

“Are you gonna stay tonight too?”

“No.”

“Why not, Trevor? Anong oras na at magmamaneho ka pa?”

“Ihahatid ko si Yas.”

“Saan?” usisa ni Yusef kahit pa naghihintay na si Chantria na umalis sila.

“Sa apartment ko, Yusef.” sagot naman ni Yasmin. “Doon nalang kami.”

“Okay. Have a good night.”

Lumapit si Charlotta sa dalawang kaibigan nang makaalis na sina Yasmin at Trevor.

“Did you invite them, Charlotta?”

“No.”

“Then, Grego was the one who invited them? Isinama niya pa talaga ang girlfriend niya!”

Kulang nalang ay mag apoy sa iritasyon si Chantria. Sa dahilan na hindi niya alam.

“Nagseselos ka ba? Halatang-halata ang matalim na mga tingin mo sa kanilang dalawa kanina.”

“Selos? Hindi ’no!”

“Ikaw naman ang nang iwan, e. Naka move on na si Trevor. Ikaw nalang yata ang hindi,” walang prenong sambit ni Yusef tapos ay nginisian ang nag aalburotong Chantria.

Grego held her waist and rested his chin above her shoulder. “Aren’t you done?”

Ngumuso siya. Halatang gusto nang magpahinga ni Grego.

“Tss. Let’s go, Chantria. Matulog na rin tayo.”

Pinanood niya kung paano umalis ang dalawang kaibigan papunta sa silid ng mga ito.

When Grego kissed her neck, she giggled a bit.

“Uh, I still need to take a shower, Grego.”

“Yeah. Me too.”

They went inside their favorite cabana in Playa Azure. Siya ang unang naligo. Binalot niya lang ang hubad na katawan sa roba dahil lumabas pa si Grego para kunin sa sasakyan ang bag kung saan may damit nila.

She is not really sleepy, but she’s tired. To think about she will sleep again with Grego is making her thrilled. Hindi na naman bago sa kanya iyon. Ang mga ginagawa nila kapag sila lang dalawa ay gumigising sa katawan niya. Kaya tuloy nag iinit ang pisngi niya kapag iniisip na gagawin nila ang gano’n bago matulog.

Grego arrived with the bag. Dumaan ito sa likod nang inuupuan niya at hinalikan siya sa ibabaw ng ulo. That made her smile. He’s more sweet when they are alone.

“Beautiful…” he muttered while staring at her through the mirror in front of them.

Bago pa lumalim ang titigan nila, ito na ang bumitaw at pumasok sa shower room.

Pagkatapos niyang magpatuyo ng buhok ay nagbihis na siya ng pang tulog. She’s wearing terno silk sleep wear that Grego bought for her. Humiga siya sa kama at naghintay.

Noong bumukas ang pinto ng shower room at inilabas si Grego na nakasuot ng itim na boxer, walang pang itaas, habang nagpupunas ng buhok gamit ang tuwalya, naramdaman niya ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

Charlotta closed her eyes to stop herself from thinking about what they gonna do next once he’s in bed. Dapat ay matulog na sila dahil pareho silang pagod. Bakit niya ba iniisip ang mga gagawin nila ni Grego? Masyado siyang agresibo.

Nang lumubog ang kama sa gilid niya at naramdaman ang mabigat na braso sa tiyan niya, nag init bigla ang mukha niya. She couldn’t stop herself from thinking about them doing those things that they did before.

“What are you thinking?” his minty breath his her neck.

Napalunok siya ngunit nanatili na nakapikit ang mga mata. “Nothing.”

“Really?”

“Wala nga.”

“Why are you blushing then?”

Tuluyan na siyang dumilat at ikinahiya ang pamumula ng pisngi dahil sa mga iniisip niya.

“Hindi naman ah.”

“Gusto kong malaman kung ano ang tumatakbo sa isip mo, Charlotta.”

Kung sasabihin niya kay Grego, mas nakakahiya ’yon. Wag nalang. Iba nalang ang sasabihin niya.

“Iniisip ko ang kinabukasan natin,” kinagat niya ang loob ng pisngi dahil sa sagot.

Grego then lay on his side and pulled her closer as if their distance wasn’t enough. She can feel the hardness of his chest against her boobs. The feeling is making her body heated.

“I’ve been thinking about that too.”

“Talaga?” halos kumislap ang mga mata niya. “Sa paanong paraan kung gano’n?”

“About us getting married, having kids, and living in one roof.”

Charlotta’s smile faded. While she was thinking about what they gonna do in bed, Grego was thinking about their future. Tapos, nag sinungaling pa siya na kinabukasan nila ang iniisip niya? How disappointing, Terra Charlotta.

Sumagi na rin naman sa isip niya ang mga kinabukasan nila ang sinabi ni Grego. Hindi lang talaga sa mga sandaling ’yon. Alam niya sa sarili na si Grego na nga talaga ang gusto niyang makasama sa hinaharap.

“Sigurado ka na talaga sa akin? Na ako ang gusto mong mapang-asawa?”

“Doon din hahantong ang lahat ng ito, Charlotta. Sigurado akong ikaw lang ang gusto kong makasama.”

Sinupil niya ang nagbabadyang ngiti. Ang puso niya ay napuno nang kasiyahan.

Sino bang mag aakala na mangyayari ang lahat nang magagandang bagay sa kanya? Kung may katapusan ang lahat ng ito, umaasa siya na sana ay malayo pa. Dahil tiyak na mawawasak siya kung maagang kukunin sa kanya ang kasiyahang nararamdaman.

With her heart full of happiness and gratefulness, Charlotta moved until she reach Grego’s lips. Walang pag aalinlangan na binigyan niya ang kasintahan ng halik na may tunay na pagmamahal.

Grego was stunned for a seconds, but he got back to his track and answered her kiss.

Ipinikit ni Charlotta ang mga mata at hinayaan ang sarili na matunaw sa nakakalunod na halik at nakakapasong haplos sa kanyang katawan.

Sigurado siya na pareho nilang hindi plano na gawin ang bagay na matagal na nilang iniiwasan, ngunit sa mga oras na ’yon, alam niyang mapagbibigyan nila ang mga sarili nang walang pag aalinlangan.

“Grego…” she called his name softly when his lips went to her neck.

He’s on top of her. Her legs were parted to accommodate him fully. She can feel the hard thing that pokes her stomach. And when he removed down the straps of her top until her boobs revealed, she knew that there’s no holding back.

A sweet kisses at the valley of her breast, the fingers the plays on her peak, and the heat between them, feels like she’s in paradise and she didn’t want to be disturbed.

Her lips parted and a small moan escaped when she felt her nipple inside her hot mouth. Para na siyang mawawala kaagad sa sarili habang dinadama ang marahan na pagsipsip ng kasintahan sa dunggot niya. Habang ang isa ay pinaglalaruan gamit ang daliri.

“Aahh… Grego…”

She placed her hand on his head and tried to watch him sucking her nipple alternately this time. His hand then travelled down to the garter of her short shorts together with her panties, and started to remove it.

Kagat ang labi, iginalaw niya ang mga binti upang tulungan ang kasintahan sa paghuhubad sa kanya. Napalunok siya nang tumigil si Grego sa ginagawa sa dibdib niya at tinignan siya sa namumungay na mga mata.

“Are you sure about this?” his voice was raspy and it sounded so sexy.

Even the way he stares at her, is making her feel so hot.

Hinaplos niya ang panga nito at marahan na tumango.

“H-Hindi naman ako mabubuntis kaagad, di ba?” dumaan ang kaba sa kanya nang maisip ’yon.

Grego’s lips curved up. “No. Not yet.”

“Not yet?”

“Hindi pa sa ngayon…” he started to kiss her flat stomach.

When he parted her legs more to have an access to her inner thighs, Charlotta panicked.

“A-Ano ang gagawin mo… Grego!”

She heard him chuckled sexily then looked up on her with full of desire on his eyes.

“Baby, let me taste you.”

Charlotta bite her lower lip. “H-How?”

When she felt his finger on her flesh, she gasped. Halos isara niya ang pagkakabuka ng mga binti, hindi lang magawa dahil nasa pagitan ang kasintahan.

Grego winked at her then proceed to what he’s supposed to do.

Mariin na ipinikit niya ang mga mata at napakapit sa magkabilang bedsheet nang maramdaman ang mainit na dila ng kasintahan na humagod sa pagkababae niya. Mabagal at paulit-ulit nitong ginagawa ’yon sa kanya na dahilan nang wala rin patid na pag ungol niya.

“Oohhh… aahhh… Grego…”

Pabaling-baling ang ulo niya sa kama. Ang mga binti ay nanghihina at nanginginig dahil sa matinding sensasyon na ipinaparamdam sa kanya ng lalaking mahal. She can feel how wet she is. It’s embarrassing but her boyfriend seemed to like every bit of it.

Hinawakan niya ang ulo nito nang hindi na makayanan ang nangyayari sa kaibuturan niya. Tila may likidong gustong kumawala at wala siyang ideya kung paano iyon papakawalan.

“Grego… Grego… please… ahhh…”

He slid his both arms until his palm reached her breast. She massage them while continue licking every bit of her femininity. The sensation is too much that she needed to moan loudly to survive.

When she felt the tip of his tongue plays with her sensitive nub, that’s where she realized she needs to release the liquid inside her lower abdomen.

Tila ba nawala siya sa mundo pansamantala dahil sa nangyari. Taas at baba ang dibdib niya nang umahon si Grego galing sa pagitan ng kanyang mga hita.

He kiss her jaw and neck. It relaxes her. Her heart was beating so fast.

It didn’t end there because she started to feel the tip of his manhood going inside of her. Niyakap niya ang kasintahan at isinubsob sa dibdib nito ang mukha niya habang naghihintay nang tuluyan nitong pag angkin sa kanya.

“Aahh!” she gasped and almost cried when he fully entered inside of her that pained her.

Grego then started to kiss her cheek and jaw again. He didn’t move. He remained inside, hard and throbbing.

“I love you so much,” he whispered lovingly between his sweet kisses.

A tears rolled down her cheek. Kung sa sakit ba o sa narinig ay hindi niya na alam. May pisikal na sakit ngunit mas nangibabaw ang kasiyahan sa kanya. Nag uumapaw talaga ’yon at bumabalot sa buong katauhan niya.

“Mahal din kita,” naiiyak na sambit niya at niyakap pa ang kasintahan nang mahigpit.

24 ~ SHOT

CHAPTER TWENTY FOUR

CHARLOTTA couldn’t hide what happened between her and Grego from his mother. Fauna Almendarez stand as her second mother and it was hard to keep a secret from her especially if it’s concerned her relationship with her only son.

Wala siyang naging pagsisisi na ibinigay niya sa kasintahan ang sarili. Sa katunayan nga ay masaya siya sa nangyari. They are aware was wrong and it could give them a big responsibility if she got pregnant. Iyon lang tangi ang ikinakabahala niya dahil wala siyang plano na mabuntis nang maaga at hindi inaasahan.

Maaga silang umalis sa Playa Azure at sa mansyon ng mga Almendarez nag desisyon na mag almusal dahil na rin inimbitahan sila ni Fauna. Even though Charlotta is sore, she can’t just say no to Grego’s mother.

Sinikap niyang huwag ipahalata na may namagitan na sa kanila ni Grego pero sadya yatang matinik sa pagkilatis ang ina ng kasintahan kaya kaagad nitong nalaman na may itinatago siya.

“I wanna talk with you, Charlotta.” Fauna smile at her but she’s bothered about the fact last night.

“S-sure po, Tita.”

Hinawakan ni Grego ang kamay niya sa ibabaw ng lamesa at kaagad naman sinundan ng tingin iyon ng mommy nito. Pilit siyang ngumiti kahit pa ang awkward na talaga nang nararamdaman niya.

Noong nagising siya kaninang umaga, mainit na ang buong katawan niya. May sinat siya ngunit hindi niya naman iyon ininda pa. Siguro ay gawa na rin na pagod na pagod siya simula noong araw ng festival.

Tinignan niya si Grego upang iparating dito na ayos lang naman siya. Wala itong dapat ipag-alala. He only nods his head and she can see on his eyes that he’s still can’t get over on what happened to them last night.

Umiinit lang ang pisngi niya sa tuwing naiisip ang pinagsaluhan nilang dalawa. Kaya hanggat maaari ay ayaw niya na sanang balikan muna ’yon lalo at kaharap nila sa hapag kainan ang magulang ng kasintahan.

“Congratulations, hija. My wife is over the moon because you got the crown,” Filbert Almendarez said to her.

“Thank you, Tito. Sobrang saya ko rin po na ako ang nanalo.”

“And you know what, hija, I got a lot of greetings, invites and offers from my acquaintances and they are interested about you.”

“That’s good to know, Tita.”

“We can talk all about it after our breakfast, dear.”

“You can talk about it while having our breakfast, mom.” Grego muttered.

Nag-isip kunyari ang mommy nito ngunit sa huli ay umiling.

“Let’s enjoy our breakfast. Sigurado ako na sasabihin naman sayo ni Charlotta ang pinag-usapan namin, anak. So, no need to talk about it in front of you and your father.”

“I don’t mind though.” Filbert sips on his tea.

Tinignan siya ni Grego at nginitian niya ulit ito. Para bang kailangan ay lagi niya ritong ipapaalam na ayos lang siya at komportable siya sa lahat nang nangyayari. Her feelings really matters to him.

Charlotta can feel the fast beating of her heart while walking with Fauna towards the library room of the mansion. Kung sa ibang pagkakataon lang sana at wala siyang itinatago, hindi marahil siya makakramdam nang ganoong klaseng kaba.

“I could almost hear your heartbeat, dear. Relax,” Fauna chuckled softly.

Ang mga daliri niya na nakalagay sa may likod ay nag-aaway-away na para lang pigilan ang panlalamig ng mga ’yon.

“I got to know you and I know when you hide something from me, Charlotta. Hindi ako galit, okay?”

“S-sorry po…”

Humugot ito ng hangin sa dibdib bago tuluyang naupo sa swivel chair. The beautiful Fauna Almendarez smile again to let her know that she’s not upset. Kahit paano ay gumaan naman ang pakiramdam ni Charlotta.

“Have a seat.”

Naupo siya bakanteng upuan at sinikap na maging kaswal katulad noon kapag nag-uusap silang dalawa.

“Why are you sorry?”

Inilapag ni Charlotta ang mga kamay sa kandungan. Hindi niya niya mapaghiwalay ang mga ’yon. Talagang tensyonado siya at pakiramdam niya ay nakagawa nang malaking kasalanan.

“I don’t want to keep a secret from you, Tita. Something happened last night-”

Charlotta was cut off when Fauna raised her one hand to stop her from telling her more. Napahilot ito sa sintido pagkatapos. Mukhang na-stress pero hindi naman galit.

“I am happy that you trust me with this, Charlotta,” medyo natawa ito. “Even though I already had a hint that something happened between you and my son, I don’t really want to know the details. What I want to know is, did you guys use protection?”

She shook her head. “Hindi po.”

Napangiwi ang kausap. Dumaan ang pag-aalala sa mukha nito.

“Nabigla lang po kami at…” uminit ang mukha niya. “Sisikapin po namin na hindi na ’yon mauulit.”

“I want you to get a shot, dear.”

Kumurap siya at inintindi ang nais sabihin ng kausap.

“If you want to continue your career, you must avoid being pregnant. And it’s too early for that. Alam mo naman ’yon. I am here to guide you to the right path.”

“Alam ko po ’yon, Tita. Salamat po at nariyan ka palagi para gabayan ako. Kung ano po ang alam mong makakatulong sa akin, gagawin ko po.”

“I want to remind you again that I like you for my son. Kakampi mo ako. Hindi pakikialam itong ginagawa ko. Ang gusto ko lang ay protektahan ka at dalhin ka sa tamang landas. Para sayo at sa anak ko itong ginagawa ko, Charlotta.”

Kung para saan ang tila matalim na bagay na tumusok sa puso niya ay hindi niya alam. The only thing that she realized is Fauna’s words hit something inside her heart and that made her emotional.

O baka sadyang naramdaman niya na sobrang swerte niya dahil mayroong tao na handa siyang gabayan kahit pa hindi sila magkadugo.

“You know, your success is my son’s success. Your happiness is his happiness.”

Charlotta blink one more time to stop her tears.

Naisip niya si Grego. Naisip niya kung paano nito gustong maging matagumpay sa buhay, hindi lang para rito kundi para na rin sa kanya. She was suddenly surrounded with kind of people who doesn’t only think about themselves, but also others.

Mahaba ang naging usapan nila nilang dalawa at parehong naging emosyonal dahil sa tagumpay na nakamit niya at sa mga pinagdaaanan niya.

When Grego brought her to her apartment, that’s when she started sharing him what she and his mother talked about.

“Kilala niya ako at alam niya kapag may inililihim ako sa kanya, Grego. Kaya huwag mo akong sisihin kung nasabi ko man sa kanya ang namagitan sa atin.”

“Sino ba ang nagsabi na sinisisi kita?” nanliit ang mga mata nito at nilapitan siya sa sofa.

Naupo si Grego sa tabi niya at inakbayan siya.

“Bakit gano’n ka makatingin sa akin? Para kang naiinis pero nangingiti naman.”

“It’s because you looked so cute while talking about what happened. You’re blushing.”

Marahan na hinampas niya ito sa hita pero kinuha lang nito ang kamay niya at dinala sa labi.

“I’m gonna have my shot.”

“That’s a good idea. For your safety.”

“Pero mag pregnancy test daw muna ako para makasigurado na hindi ako buntis.”

Grego rested his chin above her shoulder and started to smell her neck.

“When are we gonna do that?”

“Huh? Hindi mo kailangan sumama. Kaya ko na ’yon. Isa pa, sasamahan ako ni Miss Netta.”

“But may I know when you gonna have your test?”

“Sasabihin ko naman sayo. Wag mo na ’yon isipin. Ako na ang bahala.”

“Oh, my baby is being independent,” there was a smile on his tone.

Charlotta smiled proudly at herself. “I need to. I’d like to be dependent on you but it is also good that I can stand with my own, right?”

“Yes. That will help you boost your confidence more. But don’t keep a secrets from me, okay?”

“Oo naman. You’re my very best friend, I couldn’t keep a secret from you.”

“A best friend, huh…”

Ngumisi siya at tumango. “Bakit? Ayaw mo ba na itinuturing din kitang best friend ko kahit na boyfriend din kita?”

“I like it that way, Charlotta. I want to know all your secrets, all your thoughts and all your plans. I’d like to be always get involved when it comes to you.”

“You’re always get involved because you are part of my life, Grego.”

She crouched her head and kiss him lightly on the lips.

Katulad nang pag ihip ng hangin, gano’n din kabilis lumipas ang bawat araw, buwan at taon. Bagamat marami ang suportang natatanggap, hindi naging madali ang karera na pinili niyang tahakin noong makapagtapos nang pag-aaral.

Charlotta didn’t expect that all the help and support that she received would pressure her. It was her third time to join Miss Negros Occidental and she was really determined that this time she must get the crown.

The first time she joined, she ended up in Top 10. The second time was close to the crown which made her until third runner-up. That was two years ago and Alena was crowned as Miss Negros Occidental but she didn’t make it to the top 10 in Binibining Pilipinas.

“I can’t tell what else they were looking for. Charlotta has it all. She got the face, the body, and height. Her ramp is perfect. She was trained well with Q&A. I don’t understand, Madame.”

Charlotta heard Eagan. Papasok sana siya sa opisina ni Fauna sa loob ng Hermosa ngunit nahinto dahil medyo narinig ang usapan sa loob.

“May sama yata ng loob sayo ang organizers o ang ibang judge kaya pilit ibinaba ang candidate natin.”

“I don’t really know, Eagan. Ang alam ko lang, hindi dapat si Alena ang nakakuha ng crown. I know because one of the judges is a friend of mine.”

Nanlaki ang mga mata ni Charlotta. Tinakpan niya ang bibig dahil sa pagkabigla.

“So, the rumor was true then? Na niluto pala talaga ang kompetisyon noong taon na ’yon? Kaya naman pala hindi man lang umabot sa Top 10 sa Binibining Pilipinas ang pangbato nila. Poor, Alena.”

The thing is, Alena left Hermosa and transferred to another agency which has a records of cheating when it comes to beauty pageants.

“They didn’t even choose me as one of the judges. I don’t need to cheat for Charlotta if that’s their reason why.”

“Takot kasi sila sa sarili nilang multo, Madame,” Eagan sighed dramatically.

“Charlotta,” napaigtad siya sa tawag sa kanya ni Netta.

“Miss Netta…”

“Sumama ka sa akin sa loob. Hawak ko na ang schedule mo.”

Kumatok ito sa pinto at noong sinabing pumasok sila, binuksan ni Netta ang pinto.

“Good evening, Madame. Narito na ang schedule.” Netta handed the hard copy of pageant’s schedule to Fauna.

“Habang tumatagal, lalong gumaganda itong alaga natin, Madame,” Eagan praised her again.

“I know right…” Fauna agreed and motioned her to sit down.

“Kaya hindi maiwan ni Sir Grego e,” sabay hagikhik ni Eagan.

Tumawa naman ang dalawa at natawa rin tuloy siya.

Si Grego ang magsusundo sa kanya at ihahatid siya sa bagong apartment na nakuha nila. Noong makapagtapos siya nang pag-aaral ay lumipat na rin siya nang tirahan. Samantalang ang lola Salma niya naman ay mas pinili talagang manatili sa Sitio Verde.

“As usual, The del Grazias will welcome the candidates to Playa Azure.” Eagan muttered while reading the schedule.

“I heard a gossip that they might choose Alena as one of the judges.”

“Where did you hear that bad news, Netta?” Eagan sounded a bit piss.

“Usap-usapan sa social media, Eagan. Alam mo na, medyo sumikat siya sumila noong pinatulan niya ’yong anak ng politician doon sa Maynila. Maraming followers ’yon kaya pinag-uusapan din siya.”

“I see. People are so blind ’no? They really admired that young guy despite of his bad records? Just because he’s good looking? Mabuti nalang talaga at hindi mahilig sa social media si Sir Grego baka pagkaguluhan din ng mga tao.”

Charlotta has a social media accounts but she wasn’t really the one who handle that. She have an access but Netta’s team was the one who’s responsible to it. While Grego has an Instagram account but it’s private.

“My son is very private. He only used social media to stalk Charlotta. As if they are not always together,” Fauna shook her head but she’s smiling.

She blushed. That’s one of his main reason why. Kahit na palagi naman silang magkasama at alam nito lahat nang ginagawa niya. Indeed that Grego Almendarez is her number one fan.

“Anyway, are you ready, hija? Everything is set and scheduled. May kailangan ka pa ba?”

“Wala na naman po, Tita. Handa na rin po ako.”

Tumango-tango ito at sumandal sa swivel chair.

“Sana ay hindi ka ma-pressure. Just enjoy it, okay?”

“I will do my best to bring home the crown.”

It was like a promise that she don’t want to break.

Sabay-sabay silang lumabas sa opisina. May sariling sasakyan si Eagan at doon sumabay si Netta.

“Where’s my son?”

“Malapit na raw po.”

“I’m gonna wait for him before I’d go.”

Gusto niya pa sanang sabihin na pwede na itong mauna dahil naghihintay na ang itim na SUV pero hindi niya na ginawa. Medyo gabi na rin naman at mas maganda na may kasama siyang maghintay sa lobby. Dalawang security guard and naka duty doon para magbantay magdamag.

“I noticed that you’re a bit pressured, Charlotta. Please, don’t be.”

“Hindi ko po maiwasan. Marami na po ang nagastos ninyo at marami na ang oras na iginugol natin. Gusto ko po na manalo ngayong taon.”

“Gusto rin namin ’yon. If it’s not your time to get the crown, it won’t happen. Timing is always everything. Keep that in mind, dear.”

She didn’t notice that Grego was calling her. Kaya naman sa kasama niya tumawag ang kasintahan.

“Yes, son?” Fauna looked at her. “Yes, I’m with Charlotta. I thought you’re on your way? Hmm, okay then. I’ll bring her with me.”

The call ended.

“My son cannot make it. Bumalik sa azucarera. Sa akin ka na sumabay.”

Nagkibit siya ng balikat at sumakay na rin sa SUV na naghihintay.

Nasa kalagitnaan na sila nang madilim na daan nang medyo bumagal ang sasakyan.

Nang tignan niya ang driver ay pasulyap-sulyap ito sa rearview mirror. Kaya tuloy napatingin na rin siya sa likod. Isang motorsiklo ang nakasunod sa kanila at dahil madilim hindi niya maaninag ang nakasakay. Bukod pa sa nasisilaw sa ilaw na nanggagaling doon.

“What’s happening, Dario?” Fauna ask casually.

“Kanina pa sumusunod sa atin ’yong motorsiklo sa likod, Madame. Papaunahin ko lang.”

Wala naman dapat ipangamba. Marami naman ang motorsiklo sa La Carlota. Kaya hindi niya mawari kung bakit para siyang kinabahan.

Kasama nila ang isa sa bodyguard na naka-upo naman sa front passenger seat. Tahimik lang ito palagi at nagmamasid. Tumingin na rin sa rearview mirror at naghihintay kung mag o-over take ba ang motorsiklo.

Ilan pang sandali ay tumapat sa kanila ang motorsiklo.

The van is fully tinted but she can see that there are two men on that big motorcycle who seemed like trying their best to see what or who is inside the van. They couldn’t see their face because of darkness but they looked creepy.

“Nakilala mo ba ang sakay, Jack?” tanong ni Dario sa bodyguard.

“Hindi pamilyar.”

Sinulyapan niya si Fauna na nakatingin lang sa bintana at kalmado. Mukhang hindi naman kinabahan katulad niya. Siya lang siguro ang nag-iisip nang panganib sa gitna ng dilim.

“Pakisundo si Grego sa azucarera,” utos nito maya-maya lang.

“Copy that, Madame,” sagot ni Jack at may tinawagan na.

Kumunot lang ang noo niya. Madalang na madalang na ipinapasundo si Grego sa azucarera dahil may sarili naman itong sasakyan.

“Sa mansyon ka na matulog, Charlotta. Hindi ako mapapanatag na mag isa ka riyan sa apartment at wala si Grego.”

“S-sige po. Walang problema,” nasabi niya nalang.

“I don’t know why you like to live alone when you can stay in our mansion, dear. Para hindi na rin nahihirapan ang anak ko sa paghatid-sundo sayo. What do you think?”

Medyo malayo sa mansyon ng mga ito ang nakuha niyang apartment. Mas malapit sa daan papunta sa Sitio Verde kung tutuusin. Kaya hindi na siya nagtaka sa opinyon ng mommy ni Grego tungkol doon.

“Nakakahiya naman po, Tita.”

“You are part of our family. Mas matutuwa si Grego kapag pumayag kang tumuloy sa mansyon.”

“Pag-uusapan nalang po namin ang tungkol dito.”

Fauna just nods her head and didn’t speak again. Noong dumating sila sa mansyon ay nagpaalam din ito sa kanya na magpapahinga na. Siya naman ay hinintay muna si Grego sa malawak na sala.

When he arrived, she ran towards him and hugged him.

He chuckled and kissed the top of her head.

“You missed me that much?” he teased her and wrapped his arms around her waist.

“Palagi kitang namimiss kapag hindi tayo nagkikita maghapon.”

“I feel the same.”

“Dito na ako pinatulog ng mommy mo. Mabuti nalang palagi akong may dalang extra na damit.”

“There’s a lot of space in my closet, you may want to fill it with your clothes.”

Charlotta laughed softly. She knew what he meant by that.

“Living together, e?”

“Why not? You can save more if you didn’t pay monthly for your apartment and bills.”

“Hmm…”

“What, hmm?” he brought her to the long sofa.

“Sinabi na rin sa akin ’yan ng mommy mo kanina. Gusto niyang dito nalang ako tumira.”

“See? She liked you so much.”

Sumandal siya rito habang magkahawak ang mga kamay nila. She can feel him smelling her hair and kissing her there.

“Kapag nakuha ko ang korona ngayong taon, dito na ako titira. Pero kapag hindi…”

“I’m sure you gonna get the crown,” he said confidently.

“O gusto mo lang na dito ako tumira?”

“Both,” he whispered on her ear that tickles her.

As time went by, Grego’s body frame became mature. He got taller than before. He has a well-toned body. And if he easily got the girls attention on his teenage days, now that he matured, it became harder for women to ignore him.

“Would you like to sleep in my bed tonight?” he kept on teasing her by whispering to her ear.

Ngumuso siya. “Nakakahiya sa parents mo.”

“We won’t do anything. Just sleep.”

Nanliit ang mga mata niya. Nangingiti. “Are you sure?”

“Unless you want me to…” he trailed and breath on her ear that tickled her more. “…undress you.”

Charlotta’s face heated up. They’ve been in a relationship for a long years now and she would lie if she didn’t admit that there’s nothing going on between them in bed.

“Magiging abala na ako sa susunod na linggo.”

“I know. That’s why we need to spend more time. Sleep with me.”

“Kailangan kong gumising ng maaga bukas, Grego.”

“I won’t make you tired then,” he laughed softly.

“Alright.”

Grego was quick to stood up while holding her hand and they walked towards his bedroom.

She giggled and allowed him to kiss her after he locked the door.

25 ~ MARRY

CHAPTER TWENTY FIVE

KUNG hindi pa siya ginising ni Grego, tiyak na mahuhuli siya sa nakatakdang oras nang pagkikita ng mga kandidata sa Playa Azure. Doon ang lugar kung saan gaganapin ang ilang aktibidad na kailangan katulad ng photoshoots, interviews, and so on.

Bago ang araw na ’yon, bumisita muna siya sa Sitio Verde upang kumustahin ang lola Salma niya at ang mga tao roon. Nangako rin naman ang mga ito na kung may pagkakataon ay manonood sa araw ng koronasyon. Having them on that day will mean a lot to her. Kaya kakausapin niya si Grego para matulungan siya sa sasakyan na gagamitin ng mga taga sitio.

“Ang sabi ni Tita Fauna, kahit hindi ko po makuha ang korona sa pagkakataong ito, ayos lang daw sa kanya. Pero nakakahiya. Ang dami niya nang nagastos para sa akin. Kung hindi ako mananalo ngayong taon, iniisip ko na huwag ko nalang po ipagpatuloy ang pagsali sa beauty pageant. Baka hindi talaga ito ang para sa akin, la.”

Habang pinapanood niya ang lola niya sa pagluluto ng maruya, ikinukwento niya rito ang mga nangyayari sa buhay niya.

“Gano’n talaga, Terra. Kung hindi pa oras na manalo ka, hindi ’yon ibibigay sayo. Bago ka mag desisyon, isipin mong mabuti kung iyon ba ang gusto mong mangyari sa buhay mo… o baka naman nakakaramdam ka lang ng bigat sa dibdib dahil iniisip mo ang mga responsibilidad na palagay mo ay naka-atang sa balikat mo.”

At kung sumuko nga siya sa huli, ano na lang kaya ang sasabihin ng mga taong tumulong sa kanya simula pa sa una? Hindi kaya ay talagang pressured lang siya? She don’t want to disappoint Fauna Almendarez and Hermosa team this time, the reason why she’s so eager to win the crown.

Pero, hindi ba dapat ang rason niya kung bakit gusto niyang manalo ay dahil mas mabibigyan siya ng oportunidad na matulungan ang mga taga Sitio Verde?

Sa oras na makuha niya ang korona, makilala siya ng mga tao sa buong probinsya at kung saan siya nagmula. Sitio Verde will be known and that’s her chance to introduce the place to other people. Gusto niyang ipakita na ka-bilang sila sa mundo ng mga ito.

“Isipin mo ang mga dahilan mo kung bakit pinili mo ang karera na ’yan. Gawin mong inspirasyon ang mga ’yon para makuha ang korona, apo. Sa tingin ko ay nakalimutan mo ang mga rason sa pagkat may ibang bagay gumugulo sa isip mo.”

Charlotta can’t help being emotional. Lumapit siya sa lola Salma niya at niyakap ito sa gilid. Nahinto naman ito sa ginagawa at hinaplos ang buhok niya.

“Salamat, la. Medyo magulo nga po ang isip ko. Na-pressure po talaga ko.”

“Sigurado akong naiintindihan ka ni Fauna. Normal lang naman siguro ’yang nararamdaman mo lalo at malaking kompetisyon ang sinalihan mo. Ang payo ko lang sayo ay isa-puso mo ang lahat nang ginagawa mo at ang mga isasagot mo, Terra.”

Kumain sila ng meryenda sa harap ng munting bahay. Hindi niya mapigilan na muling pag masdan ang ganda ng Sitio Verde. Ang luntiang paligid, asul na langit at ang simoy ng hangin, ay sadyang nagpapagaan ng dibdib niya.

“Ate Charlotta! Ate!” tawag sa kanya ni Yen-yen habang tumatakbo palapit sa kanila.

“Bakit, Yen?”

Inilahad nito ang dalawang kamay at nakita niya ang kulay green na tassel earrings at kulay itim na minipis na kwintas at hugis dahon ang nagsilbing pendant.

“Bigay namin sayo, ate.”

Napangiti siya at kinuha ang mga ’yon sa palad ng bata.

“Salamat. Ang ganda…”

“Sana makanood ulit kami sa laban mo, ate Charlotta.”

“Susubukan kong gumawa ng paraan para makanood kayo.”

Tumalon sa tuwa si Yen-yen. “Sige! Lalo kang gumaganda!”

Nagtawanan sila ng lola niya sa sobrang pagkamangha sa kanya ng paslit. Kalaunan ay bumalik ito kung saan nang galing.

“Ayaw ko sanang sabihin sayo ito, Terra, pero may napanaginipan ako.”

Nahinto si Charlotta sa pag inom sana ng tubig. Ibinaba niya ulit ang baso sa kahoy na lamesa.

“Ano po ’yon?”

“Madilim, nakakatakot at madugo…”

Hindi niya alam kung bakit kinilabutan siya. Siguro ay alam niya na may mga panaginip ang lola niya na nagkakatao. Tila mga pangitain.

“Pero bago ang dilim, maliwanag naman at masaya.”

“Tungkol po ba sa akin?”

Umiling ito. “Hindi ko masabi, apo. Malabo ang itsura ng mga tao.”

“Mga tao?”

“Oo, mga tao ang nakita ko sa panaginip ko. Hindi lang isa o dalawa.”

Charlotta laughed nervously. “Kinabahan naman ako bigla, la.”

“Nakaramdam din ako ng kaba, pero umaasa ako na kabaligtaran ang panaginip kong ’yon.”

Grego waited for her at the gate of the Sitio. Hindi niya na ito pina-akyat dahil alam niyang pagod ito sa mag hapon na trabaho.

“Ayos ka lang?” hinawakan nito ang kamay niya habang ang isa ay nasa manibela.

She can’t rid of her grandmother’s dream. Ayaw niya mang isipin, sumisiksik pa rin sa utak niya.

“Ayos lang naman.”

“Talaga?”

Tinignan niya ito at nginitian. “Oo nga. Ikaw ba? Ayos ka lang?”

“Ayos na ako. Nakita na kita.”

Tumawa siya. “Ginagamitan mo pa rin ako ng mga salita na ’yan?”

“Because that’s true. Nawawala ang pagod ko kapag nakikita kita.”

Since he’s wearing a dark v-neck shirt, it’s easy to spot the protruding veins on his forearms. Ilang taon na rin ang lumipas kaya pati ang pangangatawan nito ay nagbago. His aura became a bit darker. He’s vigorously handsome that she can almost imagine them in bed.

And the last time that they made love was just last night!

“Grego…” she called his name softly.

They are inside his bedroom again. At sa tuwing doon siya natutulog, palaging may nangyayari sa kanila. And while they are doing that, he would ask her to live there. Kaunti na lang talaga at papayag na siya.

Charlotta closed her eyes when he thrust forward. She got used to his sized. She also knew what to do because he taught her. Aside from she likes making love with him, she’s also thankful that she don’t need to worry about being pregnant because she’s on her regular shot.

Iniyakap ni Grego ang mga hita niya sa bewang nito habang nakaluhod sa pagitan. He pump deep and fast that she had to hold her boobs to stop from bouncing. Her small controlled moans echoes her ears while he was moving in and out inside of her femininity.

She grunted when the memories last night lingered.

“Hmm?” he gently squeezed her thigh.

“Naalala ko lang ’yong nangyari kagabi.”

Grego let out a hearty laugh. He really like it when she told him that she always remember their love making.

“I thought about that too.”

“Bakit parang hindi? Parang normal lang sayo kapag may nangyayari sa atin.”

“I had to act that way. But believe me, I always think about that, Charlotta.”

She can imagine Grego Almendarez having a pause while working because he thought about them on his bed.

Pagkagaling nila sa apartment niya at kumuha ng ilang damit, sa mansyon naman sila ng mga Almendarez dumeretso. Like the usual, she dine with Grego’s parents. Medyo nasasanay na siya at malaking bagay ’yon para sa kanya.

“Is everything okay, mom?” Grego suddenly asked.

“Yes, son.”

“I noticed a new faces outside. Why is that?”

Napansin niya rin kanina na may mga bagong gwardiya nga na nagmamatiyag sa buong mansyon. Halatang nagdagdag ng seguridad.

“Your mom is worried on something. Wala naman dapat ipag-alala. Pero nagdagdag na rin ako ng tauhan para mapanatag ang mommy mo, Grego.”

Tinignan ni Charlotta si Fauna. Ngumiti naman ito sa kanya ngunit nakikita niya na may iba sa kislap ng mga mata. Hindi niya pa mawari.

“What is it that you worried about, mom?”

“Or maybe I am just being paranoid, son.”

Grego sighed. “Ano ba ’yon? Gusto kong malaman.”

Hindi nagsalita ang ina nito, bagkos, ang ama ang sumagot.

“It happened twice already. May sumusunod daw sa sasakyan ng mommy mo. I asked Jack to take care of it.”

Jack is the bodyguard. At kung ang sumusunod na motorsiklo ang tinutukoy, nakakabahala nga ’yon.

“Tita, ’yong motorsiklo pa rin po ba?”

“Oo, Charlotta.”

Napatingin sa kanya si Grego. “Alam mo ang tungkol doon?”

Tumango siya bilang sagot.

“But son, there’s no threat. Gusto lang talaga ng mommy mo na mag dagdag ng tauhan.”

“We need to make sure of that, dad.”

“Sino naman po kaya ang gagawa ng masama sa inyo? Wala naman po kayong kaaway.”

“Kaya nga, hija. Your Tita Fauna is just being over protective. At dahil ayokong nag aalala siya, sinunod ko ang gusto niya.”

That night ended with her beside Grego on his bed.

The photoshoots started that week. That day, they gonna do an official swimsuit photo. There are option for colors and she was lucky to get the forest green. Pakiramdam niya ay swerte siya kapag berde ang kulay na napupunta sa kanya.

It’s a cutout halter one piece swimsuit. The color made her skin stands out. Her hairstylist let her hair loose beautifully. They also put an enough make up on her face to emphasize her natural beauty. She got a lot of compliments from the people there.

“Ang ganda mo talaga, Charlotta. Kahit sa malayo o malapit man.”

“Swerte ng boyfriend mo ha.”

“Swerte rin naman siya kay Grego,” sabi ng isang kandidata at ngumiti sa kanya.

“Exactly. Ang dami kayang nagkakagusto kay Grego. Simula pa noong nag aaral siya. Lalo na ngayon.”

“Ang yummy!” sabay hagikhik ng mga ito.

Charlotta laughed with them. “Swerte talaga ako sa kanya.”

“Balita ko matagal na kayong magka-relasyon. Siguradong may nangyari na sa inyo, Charlotta. Masarap ba talaga?” they giggled.

“Hindi maka move on mga ex-girlfriend no’n, e. Baka totoo nga ang balita.”

“Shh! Girls, get ready!” one of the staffs announced.

The photoshoot happened near the shore. Maaga silang nagsimula kaya hindi pa masakit sa balat. Medyo mainit lang din dahil sa ilaw na nakatutok. Mabuti na lang at mapresko ang hangin kaya hindi masyado nahuhulas ang mga make up nila.

“One more, Charlotta,” the photographer said then she did the last pose.

Nang matapos siya ay nagbihis na siya para sa lunch. Gano’n din ang ibang kandidata na nauna sa kanya.

Charlotta checked her phone to see the text messages.

From: Grego

I need to go to Bacolod. How’s the photoshoot?

She replied quickly.

To: Grego

Anong gagawin mo sa Bacolod? Anong oras ka makakauwi?

There was no reply so she added another one.

To: Grego

I’m done with the photoshoot. Preparing for lunch now. Call me when you can.

“Charlotta, let’s go to the restaurant.”

Sumunod naman siya kay Raisa at sa iba pang kandidata. They went to the restaurant and was serve with refreshing drinks.

“Did you hear the news? Alena will be one of the judges.”

“That’s good. I’d like to meet her. I admired her.”

“How about you, Charlotta? Magkasama kayo noon sa Hermosa, di ba?”

“Yes. Hindi na kami nagkakausap.”

“Abala na kasi si Alena. Ang dami daw project sa Maynila.”

When her phone vibrated, she excused herself to the girls to answer Grego’s call.

“Hello? Nasaan ka na?” aniya.

“I am on my way to Bacolod.”

“Oh, are you driving? Maybe we can talk later?”

“It’s okay. How you doing there?”

“I had fun. I like the color of my swimsuit. Did you see the photo that I sent you?”

“Yeah. That one fits perfectly. It’s just that I think it revealed much of your upper body.”

“You meant, at the breast part?”

“Uh-huh. Are you comfortable?”

“Yes. Medyo nasanay na rin. I had to conceal some red marks though.”

Charlotta’s cheeks heated when she realized what Grego did. He really left some kiss mark on her breast! Mabuti na lang at hindi marami kaya mabilis niyang natabunan ng cream.

Tumawa rin ito. “I didn’t mean that. I’m sorry.”

“Masusundo mo ba ako dito mamaya? O mag commute nalang ako pauwi?”

“Susubukan kong makauwi ng maaga, pero kapag hindi, ipapasundo kita diyan.”

“Okay.”

“Alright. Talk later.”

“Ingat sa pagmamaneho. Bye…”

The photoshoot is finally done and she’s all the girls on that long table for lunch. May mga kandidata na kasundo niya at ang iba naman ay kaswal lang na kakilala.

Sa dami niya nang nakasalamuhang babae sa bawat pagsali niya sa kompetisyon, kaunti lang ang talagang natitira para makausap niya. Kahit pa gano’n, masaya pa rin siya.

Saturday came and she got the time to meet her real friends.

“Hay! I can’t still believe that you are really taking this path, Charlotta. You’re really belong to be a beauty queen. Hindi nga ako nagkamali,” Yusef never forget to praise her.

He’s now have his own boutique for the gowns. He also sponsored different style dresses for all the candidate to use.

“You are the key to make your dreams come true for the people in Sitio Verde. I am claiming now that you gonna win the crown, Charlotta.” Chantria beamed.

It was always a tiring day. Kung abala siya, ay gano’n din si Grego. Ang ikinaganda lang ay palagi pa rin silang nagkikita dahil doon na siya tumutuloy sa mansyon. Ayaw niya rin na mag alala ang ina nito sa kanya na mag isa sa apartment kaya pumayag na rin siya.

After all the activities, photoshoots, interviews and press conference, the day that they have been waiting for came. Hindi mabilang ang mga taong naroon para mapanood kung sino ang susunod na papatungan ng korona. Maingay ang paligid at nakakamangha ang mga suportang natatanggap ng bawat kandidata.

There are only few people are allowed to go inside the back stage, but being Almendarez is always an exception.

Grego gave her a bouquet of flowers and kissed her cheek.

“Thanks for this,” then she kissed him back.

He stares lovingly at her and it really made her heart beat fast. Kanina pa malakas ang kalabog ng dibdib niya dahil sa halu-halong emosyon at nadagdagan pa iyon ng kasintahan.

“Are you with Tita Fauna?”

“Yes. We are sitting just at the back of the judges.”

“So, I can spot you easily?” she grinned cutely.

Grego held her waist and crouched his head near her lips. “I can’t wait to take you home.”

That made her giggled. “But I need to get the crown before you can take me home.”

“But even though you don’t have the crown, I am still gonna take you home with me.”

“I know,” she stares back at him with love on her eyes. “I love you.”

A smile formed his lips as he heard what she just said.

Charlotta swallowed. She can even hear the beating of her heart despite of the noise outside.

“Prove it.”

Her lips pursed. “How can I prove it?”

Grego angled his head until she felt his lips again under her ear.

“Marry me…” he muttered the words clearly that made her breath hitched.

26 ~ TRIGGER

CHAPTER TWENTY SIX

AN image of her walking at the aisle, wearing a white bridal gown, and watching Grego Almendarez waiting for her at the altar, made her heart pounded more.

Alam niya naman na gusto talaga ng kasintahan na mauuwi sila sa kasal balang araw, pero ang marinig mula rito na talagang desidido ito na mangyari ’yon ay talagang dumagdag sa paglakas ng pintig ng puso niya.

Hinaplos niya ang panga ni Grego. Though, he shaved, she can still feel the roughness from it against her palm. Madamdamin niya itong pinagmasdan. The gentleness and devotion on his eyes while staring back at her is what made her realize how much he loves her.

He was her first crush. He was her first love. He was almost her first in everything. He was there when she thought that she couldn’t reach her dream to be a beauty queen. He was there when she lost her hopes. He was with her when she was on her vulnerable state, when she cries and when she’s sad. He was always beside her that the idea of living her life without him was like not living at all.

Kaya hindi na nakapagtataka na kapag iniisip niyang magpapakasal sila at magiging mag-asawa balang araw, ang labis na ligaya at tuwa ay para bang mga bulaklak na namumukadkad sa puso niya.

“I’m gonna marry you,” she wholeheartedly said.

The sparks of happiness and at the same time shock on his eyes made her smile. Funny how he’s still surprised to know that she’s going to marry him one day, when in fact, he should’ve known it since the start they talked about their future together.

They are still young and for sure there are a lot of opportunities that would knock on their doors, especially on hers. She’s just hoping that he will remain patience and understanding until she’s ready to marry him.

Charlotta felt like her purpose in life has not done yet. She wanted not only in regional beauty pageants, but also in national. And if she was lucky, she would love to represent the Philippines internationally.

Paano kung hindi mangyari ang mga pangarap niyang ’yon? Hanggang kailan siya susubok? At kailan susuko at matatanggap na hindi pala para sa kanya ang mga ’yon?

“Oh, I should’ve brought a ring,” he chuckled and rubs his brow with a little disappointment for himself.

Natawa siya sa reaksyon ni Grego. He is serious most of the time but when he smile or laugh, that’s the moment she would always cherish. To know that she made him happy made her feel proud to herself.

It’s gonna be a blast when Grego Almendarez asked for her hand that night! Mabuti na lang at wala itong dalang singsing dahil hindi niya yata kakayanin ang gagawi nito kung sakali!

“Girls, get ready!” the organizer informed them.

Kumalas si Grego sa kanya.

“Please do know that even without the crown, you are a queen who deserve all the love and happiness in this world.”

Charlotta’s eyes watered because of Grego’s sincere words for her.

He crouched and planted a gentle kiss on her lips despite of the people around them.

“Break a leg, baby,” he said that gave her more confidence.

Naging abala lahat nang kandidata sa back stage nang mag umpisa na ang patimpalak. Kahit nasa loob ay rinig na rinig niya nag hiyawan ng mga taong nagpunta para masaksihan kung sino ang susunod na papatungan ng korona.

It started with introduction. Every girls are wearing an evening dress from Yusef’s boutique.

Charlotta is wearing a tube dress in indigo color. Her hair is in half ponytail that made her different from other candidates who are mostly in neat and high ponytails or curls. Her dress was also Yusef’s personal choice for her.

When La Carlota called on the stage, Charlotta walked confidently with a genuine smile for the judges and viewers. Ni hindi niya na marinig ang malakas na tibok ng puso niya dahil sa kaguluhan at hiyawan ng mga tao noong tinawag ang lugar na nakalagay sa kanyang sash.

She stood in front of the microphone and started to deliver her short speech meaningfully.

“Despite of the peacefulness and the beauty of Sitio Verde—the place where I came from, I’ve witnessed how everyone around me struggle not only to survive the everyday lives but also the savagery of the people outside our sanctuary. As a victim of bullying, I’d want to use my voice to spread positivity and respect to our youth.”

Charlotta was contented with her introduction message even though the crowd was wild and loud. Kahit pa gano’n, alam niya naman na narinig ng mga hurado ang mensahe niya.

Hindi na magkandamayaw ang mga kandidata sa sobrang abala. Pagkatapos niyang isuot ang swimsuit, inayos niya naman ang buhok at mukha niya. She wasn’t paying attention anymore to other people around her because she’s too occupied to make her own glam.

After the swimsuit competition, the judges will choose the Top 5. Then evening gown, that’s when they choose the top 3. The last part is Question and Answer to know who will be bring home the crown and will represent the Negros Occidental in Binibining Pilipinas.

“Miss La Carlota!” the host called her and the crown went wild again.

Charlotta perfectly do her pasarela. She memorized every step, every smile, every glance at the judges, that her coach taught her.

“Terra Charlotta Ciervo was raised by her grandmother at the top of the hill of Sitio Verde—where the children doesn’t have the privilege to go to school. Through her dedication and patience, she was able to finished her study despite of her living situation and status in life. Joining the beauty pageants turned out to be her passion by the thought of helping her community, especially the children to be inspired and to prioritize their studies.”

The host was speaking while she’s doing her ramp. One more glance at the judges, her eyes went through behind them.

There, she saw the proud and stunning, Fauna Almendarez. Beside her is Grego, who’s clapping his hand, a very supportive boyfriend. Nang tumili sina Chantria at Yusef sa tabi ng mga ito, natawa si Fauna.

The top 4 was called and Charlotta couldn’t really control the fast beating of her heart. Kahit pa sobrang kabado na dahil hindi pa siya natatawag, sinikap niya pa rin itaas ang noo at magbigay ng magandang ngiti.

Isinisigaw na ng mga tao ang pangalan niya at ang La Carlota na tawagin. She can imagine the sadness on their face once the host didn’t call her.

Para bang lahat nang pinaghirapan niya ay mawawalan ng saysay kung hindi siya makakapasok kahit sa Top 5 man lang. Magagaling at talagang pinaghandaan ng mga kandidata ang araw na ’yon. Katulad niya, naghirap din ang mga ito para lang maging perpekto ang performance sa gabing ’yon.

It felt like she couldn’t afford the disappointment that she could give to Fauna Almendarez and her team. Kahit pa sabihin ng mga ito na ayos lang kung hindi niya makuha ang korona, mas masaya pa rin kung siya ang mananalo. Marami pang beauty pageants ang pwede niyang salihan, iyon ang palaging sinasabi sa kanya.

Charlotta’s eyes went to Fauna again. Tila ba kanina pa ito nakatingin sa kanya at naghihintay lang magbigay siya ng atensyon dito kahit papano.

The warm smile from Grego’s mother gave a little pain inside her chest for some reason. Dahil alam niya na kahit hindi siya manalo sa gabing ’yon, bagamat malulungkot ito, sigurado pa rin siya na bukal sa puso pa rin siya nitong tatanggapin at uulit-ulitin na suportahan.

She was about to mouth an apology because she’s losing hope that she wouldn’t be able to make it to the Top 5, but right before she mouthed, La Carlota was called by the host.

Parang siyang nabingi sa sobrang ingay at gulo ng mga nanonood. Sigurado siyang hindi ’yon galing lang sa mga taga Sitio Verde. Pakiramdam niya ay mas marami ang sumusuporta sa kanya kahit mga hindi taga La Carlota.

“I knew that! I knew that!” one of the female host said and laughed.

“The crowd was insane!” the other one was shaking her head but with a smile.

“Now, we are down to the Top 5. Let’s start the Question and Answer.”

Limang babae silang nakatayo roon. At sa totoo lang, hindi pa nga rin pumapasok sa isip niya na nasa Top 5 na siya at nag uumpisa nang tanungin ang unang kandidata.

Charlotta pray silently. Hoping that she could answer the question with meaning and without stuttering. The third candidate was called and the question from another judge was given.

“Coming in, Miss La Carlota!”

Every time she was called, the crowd always turned into an amazing chaos.

“Hello, Charlotta, how do you feel right now?”

“I’m grateful that I made it here.”

“Who’s your role model and why?” the host ask, but it was not the question yet.

The hosts asked other candidates too with random questions before they turned into the real one from the judges.

“I admired Fauna Almendarez so much,” when she said the with a smile, the people clap and searched for where is the woman.

“Oh, Madame Fauna is sitting behind the judges,” the host.

“Every little thing about her is admirable. It was not her face that made her incredibly beauteous, but what’s inside her heart. She glows beautifully because her heart is pure and golden,” her tone almost broke because she gets too emotional already.

“That’s a sweet words from you.”

“Can I get this opportunity to thank her in front of everyone here? Because I don’t think I’d would be able to do it later because we wouldn’t know who gonna win the crown. I better take this chance.”

“Sure. Sure!” the host is very kind.

“Tita, I am really, really grateful because I have you since the beginning of all of these. Hindi ko po alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko kung wala ka sa tabi ko. Hindi ko po mararating ang lahat ng ito kung hindi mo hinawakan ang mga kamay ko at dinala sa landas na ito. I didn’t expect that someone like me is going to be a part of your life and your family. Your acceptance, love and understanding is what made me whole as a younger girl who was dreaming to have a better and brighter future someday. You gave me so much hope and inspiration. You have no idea that you were able to fill the missing piece that my mother left inside my heart.”

Charlotta’s eyes watered and she really tried her best not to cry, but when she saw Fauna Almendarez wiping her own tears, her heart felt like it melt, then her tears rolled down her cheek too.

Di bale nang masira ang make ups niya. Di bale nang may magalit o magsabing over acting sila, o kaya ay ang drama niya. Ang mahalaga ay nasabi niya sa harap ng maraming tao kung gaano kabuti ang puso ni Fauna Almendarez.

The crowd went silent and she noticed they are affected too. Ang iba ay nagpupunas din ng mga luha. Ang iba ay nagpapalakpakan.

Charlotta smiled at the beautiful woman beside Grego. Mabuti na lang at naroon ang kasintahan niya para aluin ang ina na naging sobrang emosyonal din dahil sa nangyari.

Charlotta focused on the judge and answered the question with meaning and with a heart.

When she was called to be part of Top 3, she was more than happy because she’s near to get the crown. And when her name called again to join the other girl at the middle of the stage, her heart won’t stop from beating wildly that it hurts her.

Totoong maingay at nagkakagulo na ang mga nanonood dahil sa dalawa na lang sila ni Raisa ang naroon. At isa sa kanila ang mag-uuwi na korona. Mahigpit ang kapit nila sa isa’t-isa. Alam niyang katulad niya, sobrang saya at kabado rin ng nito.

Charlotta shut her eyes closed. She took a deep breath, then let it go slowly.

“And the Miss Negros Occidental is…” the host trailed off that made the surrounding more insane.

“La Carlota!” the other host announced and that made her heart skipped a bit.

Her lips parted. She was shocked, happy and she felt like she couldn’t move. Kung hindi pa binitawan ang kamay niya ni Raisa at niyakap siya, baka hindi na siya makagalaw doon.

That crown is very special to her. She will dedicate her winning to Fauna Almendarez. Kahit sa gano’n paraan ay mabigyan niya ng regalo ang babaeng walang ibang ginawa kundi suportahan siya at gabayan.

Umakyat sa stage ang mga judges para sa picture taking.

The crown on her head felt like weightless because of the overwhelming feeling she has at the moment. Niyakap siya ng mga kandidata at binati sa kanyang pagkakapanalo.

“You deserve this, Charlotta! You really deserve this!” it was Raisa who’s also emotional.

“The crown fits perfectly on you. Congratulations!”

“Congratulations, Charlotta! You’re so stunning!”

She embraced all the girls back. At dahil medyo magulo na sa stage, hinanap ng mga mata niya kung nasaan na sila Grego.

Her smile grew wider when she saw them coming up to greet her, but her forehead furrowed when she noticed Alena beside her boyfriend.

Hinawakan ng babae ang braso ni Grego, tila ba may sasabihin ito o ano, ngunit sa paraan nang pagkakahawak, halatang pinipigilan na huwag umakyat sa stage. Kaya tuloy, pati si Fauna Almendarez ay nahinto.

Grego talked to his mother, then Fauna proceed to the stage, leaving her son to Alena.

“Tita!” excited na sambit niya at niyakap agad ang Ginang.

“Oh, my goodness, dear! You really won!”

“Yes, Tita! I made it!”

“I am so proud of you! I am looking forward for your next pageant and it’s Binibining Pilipinas! Can you believe that, Charlotta?”

Tumango siya at kulang na lang ay i-alay dito ang korona ngunit hindi niya pa ’yon pwedeng tanggalin dahil may picture taking pa at interview mamaya lang.

“It hasn’t sink in yet. I feel overwhelmed. I can’t still believe I have the crown right now.”

The photographer approached both of them for a photo.

They both smile at the camera. Nang niyakap siya nito ng medyo mahigpit at humingi sa photographer ng isa pang kuha, para bang iba ang naramdaman niya. Napalunok siya at yumakap pabalik.

It felt like she already experienced that kind of hug before. Somewhere. From someone. Tila iyon huling yakap at nang kumalas, kakaibang lungkot at sakit ang namayani sa puso niya.

Siguro, gano’n talaga ang buhay. Kapag sobrang saya mo, mabilis din na maglalaho ’yon at mapapalitan ng ibang damdamin. Kung hindi kalungkutan, ay pighati naman.

It happened so fast. Nagkagulo at nagtakbuhan ang mga tao nang may magpaputok ng baril. Pati ang mga kandidata sa stage ay nawalang parang bula.

Charlotta was stunned to witnessed what’s happening right in front of her eyes.

Alena was held by two unfamiliar man. While Grego was fighting back to another group of men. May mga gwardiya ang Almendarez na mabilis na rumesponde.

Ang kaninag masaya at maingay na paligid, ay napalitan ng mga iyakan at dugo…

“Grego! Anak!” that was Fauna’s voice when a man pointed a gun to Grego.

Charlotta’s gasped. Ang bulaklak na hawak niya ay dumulas hanggang sa mahulog ’yon nang makita ang naka ambang panganib para sa lalaking mahal.

Fauna was quick to run to save her son. And when the armed man noticed her presence, he pointed the gun on the beautiful and kind-hearted Fauna Almendarez.

“Mom! Don’t! Stay away! Run!” it was Grego who got up and tried to steal the gun…

But it was too late because the sound of it when the man pulled the trigger made Charlotta shut her eyes and covered her ears with her palm.

“Mom!” ang hindi maitagong sakit na nahimigan niya mula sa boses ni Grego ay nagpa-iyak sa puso niya.

27 ~ GONE

CHAPTER TWENTY SEVEN

NANG buksan niya ang mga mata, magulong kapaligiran pa rin ang nakita niya. Ang mga silya ay nakatumba, ang mga lamesa ay wala na rin sa tamang ayos. May mga taong bumalik noong mawala ang mga armadong lalaki. Tunog ng ambulansya na paparating ang tila nagpagising sa kanya mula sa takot na nararamdaman.

“Madame! Madame!” Eagan was crying.

Pinapalibutan ng mga tao ang lugar kung saan niya huling nakita si Fauna Almendarez bago ipinikit ang mga mata. She can still remember clearly how the armed man pointed the gun at her before she heard the gunshot.

Nanlaki ang mga mata ni Charlotta nang natanto ang nangyari. Mabilis na bumaba siya sa hagdan kahit pa may pumipigil na sa kanyang kapwa kandidata at gusto siyang dalhin sa back stage upang masigurado ang kaligtasan niya. Ngunit hindi siya nagpatinag sa mga ito.

She hurriedly went to where is Fauna Almendarez. Nahawi niya ang mga tao at nang magkaroon ng malinaw na imahe, si Grego ang una niyang nakita.

He’s desperately reviving his beloved mother by doing a CPR. His hands are full of blood because that is coming from Fauna’s chest.

“T-tita….” hindi siya makapaniwala sa nakikita. “Tita!”

Lumuhod siya sa gilid nito at hindi alam ang tamang gagawin. She wanted to help Grego but she didn’t exactly know the right way.

Grego didn’t even give her attention because he was too desperate to revive his mother. His furrowed eyebrows, his clenching jaw and they way he tightly pursed his lips tells her the pain he’s feeling at the moment.

The medic arrived and do their thing.

“Sir… sir…” they are trying to get Grego’s attention to step back and it took a couple of tap on his shoulder before he let go.

The medic checked Fauna’s vitals and when they shook their heads, it seemed like it’s the end of it.

Malakas na iyak ni Eagan at Netta ang narinig ni Charlotta pagkatapos i-deklara na wala ng buhay si Fauna Almendarez.

“Hindi! H-hindi! Hindi pwede! Madame!” hagulhol ni Eagan bago ito nagyakapan at si Netta.

Nanginginig ang buong katawan niya pati na rin ang mga kamay ng dalhin niya ang mga ’yon sa kanyang bibig. Ang sakit na unti-unting namuo sa dibdib niya ay tila matatalim na balisong na tumatarak sa kanyang puso.

From her chest, the pain went up on her throat, until the sounds of it escaped from her mouth. Ang tahimik na pag iyak ng kanyang puso ay umakyat papunta sa kanyang mga mata. Tuluy-tuloy ang agos ng luha sa pisngi niya at hindi niya alam kung hanggang kailan ’yon gano’n o kung titigil ba ’yon.

Sa nanlalabong mga mata ay sinikap niyang hanapin kung nasaan si Grego.

Nanatili itong nakatayo ngunit nakayuko. She can’t see his face but she knew that he’s really in pain. Especially when he did not do anything while the medic was bringing his mother inside the ambulance.

“Grego…” umiiyak na sambit niya at mabilis itong nilapitan.

Mahigpit niya itong yinakap at umiyak sa didbib nito.

He didn’t embrace her back. It felt like he was too weak to even move his fingers. He was like a statue, allowing her to embrace him until he would be able to move. Para bang mabilis na nitong naintindihan na wala na ang pinakamamahal na ina ngunit hirap na hirap tanggapin ang dagok na ’yon.

She can feel her heart was breaking into pieces that it’s hard for her to breath. Kailangan niya pang pigilan ang matinding pag iyak para lang makahinga ng maayos.

Maybe, Grego noticed her breathing that’s why she felt his cold palm gently rubbing her back. Tinatahan siya sa labis na pag iyak at mas lalo siyang naiyak dahil nagawa pa nito ’yon sa kabila ng sakit na nararamdaman.

Charlotta felt like she lost a mother. Fauna Almendarez is indeed one of the woman who showed her what is like to have a mother aside from her grandmother. Kaya ang hirap hirap din para sa kanya na malaman na wala na ito.

Fauna Almendarez is gone and she will no longer be with them. She will no longer see her and hear her voice.

Because of exhaustion from everything, Charlotta’s body weakened and her eyelids got heavier. She don’t know exactly what’s happening or maybe she’s just too tired to think and to cry that she can’t control but allow herself to get some rest while crying on Grego’s chest.

IT SUPPOSED to be the happiest night of his life because he got the assurance that Terra Charlotta will marry him. Hindi man sa ngayon, pero sigurado si Grego na balang araw ay mangyayari ang pangarap niya.

It was a cliche to say that, but it’s true. To marry a woman that you want ever since is like reaching your dream finally. And that dream is all about her. He have no other dreams in mind but to spend his life with her. Kung may iba man siyang pangarap, iyon ay para sa magandang kinabukasan nilang dalawa at sa itataguyod nilang pamilya.

Watching her being passionate about the things that she love to do and having her every day is what inspires him to do better on his job so he can give her the kind of life that she deserved.

It was not only her beauty that made him fall for her, but it’s the genuineness of her heart. The purity of her intentions to help and to be an inspiration to the children is what caught his heart. She’s indeed a beauty with a heart. She’s a rare gem that he will keep until his last breath.

The shocked on Charlotta’s beautiful face when the host announce who won the crown made Grego’s smirk. She had no idea how cute she was.

“That lady there is soon to be my daughter-in-law,” his mother muttered proudly beside him while they are watching Charlotta’s being crowned as Miss Negros Occidental.

“How many grandchildren do you like?”

The excitement on his mother’s face is very evident. “A basketball team, son.”

Grego shook his head. “Unless, she would agree to it.”

“She loves kids, so I guess, she would agree to have a first five.”

“Well, let’s see.”

“But don’t be in a hurry, Grego. Pwede siguro pagkatapos ng Binibining Pilipinas. You need to ask for her permission if you have plan to impregnate her.”

Habang lahat ng tao sa paligid ay nagsasaya, silang mag ina naman ay kung saan saan na napupunta ang usapan. Kahit pa gano’n, may katuturan naman.

Alena approached them that made him stopped from going to the stage to greet Charlotta. Grego told his mother to proceed and he will deal with Alena by himself.

“Grego, please, let’s talk. I need your help.”

His brows furrowed. “Help? What are you talking about?”

Alena did not let go of his arm. He can see the fear on her eyes despite of heavy make ups.

“I broke up with him but he was not happy ’bout it. He threatened me. I am afraid he would do something here.”

Tumingin sa paligid si Grego. Naroon lang nagmamasid ang ilan sa security nila at may mga pulis din doon. Dahil maraming tao, mahirap din na i-monitor ang mga naroon kung may armas ba o wala.

“Then go to the police station and report.”

“Your family is influential. You can help me with the security. Kahit pauwi lang sa bahay. Please… Please…”

“Alena!” that voice from somewhere made the woman in front of him jump in fear.

“He’s here! He’s here!”

Nataranta si Alena at masyadong mabilis ang mga pangyayari. A group of armed men started to attacked him and got Alena from him. Nagkagulo ang mga tao at naghiyawan, kaya tuluyang nasira ang sanang mapayapang gabi.

Wala siyang ideya kung sino ang mga lalaking ’yon. Handa siyang masaktan, ngunit dapat ay masigurado niya ang kaligtasan ni Charlotta at ng ina.

Habang nakikipaglaban sa mga armadong lalaki, nakita niya na nagsulputan kung saan mga gwardiya nila. He’s confident they could beat these assholes. But what he did not expect was when one of them use a gun and pointed at him.

Grego wiped the blood on his lips and glared sharply at the man in front of him. He was not afraid. He was too angry that these men ruined the special night for Charlotta.

“Grego! Anak!” that was his mother’s voice.

Nang makita niyang tumakbo ito papunta sa gawi niya, doon niya naramdaman ang hindi maipagkakailang kaba para sa kaligtasan ng ina. Lalo at dito itinutok ang baril.

Fear filled his heart. Especially when he realized that the man will pull the trigger and it will hit his beloved mother.

“No!” Grego ran towards the culprit but he was too quick to fire a shot.

The blood from his mother’s chest comes out and it’s nonstop. It frightened him so much but he have to stay calm so he can stop it.

But, maybe, life is really cruel. Because no matter how much he stop the blood, it just didn’t stop. Bagkos, mas tila umaapaw pa ’yon. Nakapikit na ang kanyang ina at animo wala ng buhay.

The idea of losing his mother right in front of him is killing him.

And the fact that she’s really gone, secretly killed him inside.

Grego couldn’t move. He couldn’t really process the chaos around him. The only thing on his mind is his mother is dead.

Then suddenly a warm body pressed against him. And when he heard a cry on his chest, that’s when he noticed her. It’s Charlotta. She’s crying so hard that her breathing became heavy.

Tila kay bilis namanhid ng kanyang puso dahil sa tindi ng pagpipighati. Para bang panaginip lang ang lahat at kapag nagising siya ay babalik ulit sa reyalidad. Sana ay gano’n nga. Sana ay gano’n kadaling isipin ang pangyayari na harap-harapan nang nagpapatunay na hindi iyon panaginip lang.

Nang bumigat ang katawan ni Charlotta, mas lalo siyang nagising. He quickly look on her face and saw that her eyes were close while she’s still sobbing.

Binuhat niya ito at inilibot ang mga mata para sa sasakyan. It was a perfect timing when Yusef’s car stopped in front of them.

“I heard what happened!” nanginginig ang boses ni Yusef habang naluluha.

“Tita Fauna…” and Chantria was crying in the front passenger seat.

“Hinimatay? A-ano? Anong nangyari sa kanya? G-get in!” gulat si Yusef nang makita na walang malay si Charlotta.

Pumasok si Grego sa sasakyan at agad namang pina-andar iyon ni Yusef papunta sa hospital. Wala siyang ibang narinig kundi ang hagulhol ni Chantria at pigil na hikbi ni Yusef.

They arrived at the hospital quickly. May mga tao na roon na nag aabang ng kung ano. May mga pulis at media din. Naabutan ni Grego ang kanyang ama na pinapalibutan ng mga nurse at security guards.

“No! That’s bullshit! I want to see my wife! Fauna!” he’s making a scene already and it’s painful to see that his father is being like that.

Lumapit kaagad sa kanya ang mga nurse at kinuha si Charlotta. Sila Yusef at Chantria ang sumama sa kasintahan. Siya naman ay nilapitan ang ama.

“Son, tell me what happened? Your mom is alive, right? She survive! Tell me!” the frustration on his father’s tone hurts him.

“Dad-”

“No! No!” he cut him off while shaking his head.

“Mr. Almendarez, your wife is dead on the spot,” the doctor informed his father.

“You’re lying!”

“S-sir, your son was there. He witnessed what happened.”

Tumango siya bilang pag kumpirma na totoong wala na ang pinakamamahal na ina.

Pabagsak na naupo ang ama niya at nanghihinang napahilamos sa mukha gamit ang mga palad.

Grego bite his lower lips and tried not to look on his father. Because the pain gets tripled to see him in agony. It was like seeing your love ones being tortured emotionally.

“Sir! Sir! Mr. Almendarez! What happened? We want to know the details-”

“Shut the fuck up! Get out!” his father shouted at the reporters.

Ilang sandali pa ang nakalipas bago tila nagkaroon ng lakas ang ama niya para gumalaw. Madilim ang mga mata nito na puno ng hindi maitangging paghihiganti. Kaagad nitong ipinatawag ang hepe ng ka-pulisan at ang head ng security ng pamilya nila.

Grego was with his father when they talked to the authority. The police also asked him the details of what happened. Alena is wanted. She’s the only one could tell them who are those men.

Mag-uumaga na nang puntahan niya si Charlotta sa silid nito. Naroon pa rin ang dalawang kaibigan nila. Doon na nakatulog.

He sit on the space beside her. She’s sleeping peacefully and the dried tears on her cheeks are the evidence that she really cried so hard. At kahit natutulog, panay pa rin ang paminsan-minsan na pag hikbi. Her makes up is ruined by her tears. Kahit pa gano’n, magandang maganda pa rin si Charlotta.

Grego took a deep sigh. He’s gently caressing her hair and cheek. He didn’t mean to wake her up, but it happened.

“Grego…” it sounded special when she was the one who say his name.

He didn’t speak. He just stares at her.

Slowly, her lips pursed to stop herself from crying again. Probably, she remembered what happened.

“Si Tita…” umiyak ulit ito at hindi niya na mapigilan.

Umawang ang labi niya na tila ba naubusan ng hangin sa dibdib. Akala niya ay namanhid na ang puso niya ngunit hindi pala. Her sobs and her tears because of their lost is heartbreaking.

Sinubukan niyang huwag ng maging emosyonal at sarilihin na lang ang pagdurusa, kung pwede lang ay gagawin niya. But she’s really the reminder of his mother that it would be so hard to suppress his emotions.

He moved forward and buried his face at the space between her neck and shoulder. There, he finally allowed himself to feel the pain without stopping it. He let himself to mourn with her. To feel the agony with her. And to silently share his tears with her.

The death of Fauna Almendarez became the hot news all over the Philippines. Kaakibat niyon ay ang patimpalak na ginanap sa gabi ng trahedya. Miss Negros Occindental became very popular in social media, too. People became interested with Charlotta’s life.

Marami ang nagpunta at nagpaabot ng pakikiramay sa namayapang ina. Marami rin ang nangako na ipagpapatuloy ang nasimulan at ang Hermosa. They have people for that thing and Grego wanted it to continue too. It’s his mother’s legacy after all.

Charlotta became very busy because of Binibining Pilipinas. While he’s spending most of his time on his office. Kung pwede lang na huwag umuwi sa mansyon nila ay gagawin niya. But he can’t just leave his father mourning alone.

Going home will just make him think about his mother and it’s really painful. And without Charlotta, it doubled his sadness. She’s currently in Manila for her trainings and activities for the national pageants. He’s making himself contented with text messages, phone and video calls.

Hindi rin nakatulong na sumikat si Charlotta at nagkaroon ng maraming fans at admirers. Sometimes, it frustrates him. Kaya lang mas pinapairal niya ang pagiging matured para sa relasyon nila. Kahit sa totoo lang, gusto niya nang sumugod sa Maynila at ibalik ang dalaga sa La Carlota.

“This is not only my dream, this is Tita Fauna’s dream, too. I will pursue this no matter what. I am doing this not only for me but for her, too.”

Those words from her lingered and it became his reason too why he don’t interrupt her despite of being jealous with his admirers.

“Win or lose, I will marry you,” then she caressed his jaw.

Grego sighed and ran his thumb at the ring he gave her as their engagement ring.

“The only thing that bothers me is your admirers, Charlotta. How can I deal with that when I was away from you?”

Tumawa ito. “Don’t worry about them. I am gonna make sure that they will know that I am already taken. I am no longer available because someone right here put a ring on my finger.”

That made him smirk. “Sa susunod, hindi na singsing ang ilalagay ko sayo.”

“Ano na?” kyoryoso nitong tanong sa kumikislap na mga mata.

“You’ll see,” then he winked playfully that made her pout her lips.

“Should I get my shot regularly even if I was away from you? O ayos lang na huwag na? Hindi naman tayo magkikita palagi?”

“I don’t think you still need to continue the shot.”

“I only use that because we are always sleeping together here. And since I will stay in Manila, away from you and the temptation, I think I better stop it.”

Grego just nods his head. It’s always up to her if she wants to continue the shot or not. He would always be patient to her and wait until she’s ready to have a baby.

Ngunit kapag ganitong nagseselos siya, nakakaisip siya ng mga bagay na magpapawala ng selos niya. At sa totoo lang, hindi niya rin inaasahan na aabot siya sa gano’n na pag-iisip. It was so selfish of him to think about impregnating him without asking her permission.

It was the first time that they get away from each other after so many years. Kaya pareho nilang hindi inaasahan ang matinding pangungulila para sa isa’t-isa.

“I miss you so much,” Charlotta is crying on the screen. “I am so busy here but I can’t stop from missing you.”

“I miss you so bad, baby.” He whispered longingly.

“I have enough time this weekend. Can you visit?”

Para siyang nabuhayan ng loob. He would only visit her if she has free time so they can spend it together. Kahit ilang oras lang, ayos na sa kanya basta makasama niya lang ito.

“Sure. I’ll see you this weekend.”

That put a smile on her lips and she nods her head happily. “I missed making love with you.”

He chuckled. “We’ll do it again there.”

Weekend came and he visits her in Manila.

28 ~ DREAM

CHAPTER TWENTY EIGHT

IT felt like she just lost a part of her when Fauna Almendarez’s died. Nakuha nitong punan kung anoman ang alam niyang kulang sa kanya, ngunit ito rin ang dahilan kung bakit may puwang ulit sa dibdib niya.

Her death was sudden that everybody was shocked. Naghinagpis ang mga taga La Carlota sa hindi inaasahang pagkawala ng isa sa pinaka mabuting tao sa lugar. Isa sa pinaka maraming ambag patungkol sa pagtulong sa kapwa. Isa sa pinaka hinahangaan at nirerespetong babae sa buong lalawigan.

Grego and his father were mourning silently. She can’t explain the pain they have been through. Dahil kung para sa kanya na hindi naman kadugo ng namayapa ay nakakasugat na ang sakit, paano pa kaya sa naiwang anak at asawa nito?

Charlotta became popular in social media and showbiz tabloids after the tragedy. Kaakibat ng pagiging sikat niya ay ang pangalan ni Fauna Almendarez. People dug deeper to get more information about her. They became very interested that she got a lot of attention from public especially the fans and critics of beauty pageants in the Philippines.

She can’t waste time because Binibining Pilipinas is about to happen a few months after she crowned as Miss Negros Occidental. Even though they are still mourning, her team and the Hermosa continued their works.

“Para ito kay Madame Fauna, okay? Ang lahat ng ito,” si Eagan na naluluha na naman.

They are in the middle of the meeting for her journey to Binibining Pilipinas.

This is her dream. This is Fauna Almendarez’s dreams for her. Ito na iyon. Unti-unti niya nang naaabot ang dulo. Masaya siya dahil nangyayari na, pero sa mga oras na iyon ay nangingibabaw ang lungkot dahil wala sa tabi niya ang taong gumabay sa kanya at nagbigay ng inspirasyon para suungin ang landas na iyon.

“Kahit ang sakit sakit pa rin, magtatrabaho ako. Para kay Madame,” ani Netta na umiiyak habang yakap ang mga dokumento.

Charlotta’s tears rolled down her cheek. Pinahid niya ang mga ’yon at pinigil ang pag hikbi para makapagsalita ng maayos.

“She taught me to have more patience. She always reminded me that all my hard works will be paid off one day… and this is the day. I was expecting to spend that special night with her. I was looking forward to see her watching me on Binibining Pilipinas stage. Pero, kung minsan, madaya talaga ang tadhana. Na palaging may kapalit na kalungkutan ang kasiyahan. Na hindi mo pwedeng maabot ang tagumpay nang hindi ka nasasaktan at nahihirapan.”

She became more eager to win a spot in national pageant. She was blinded with the pain that all that she think about is to get a crown so she could dedicate it to Fauna Almendarez. Everything that she does is not only for her, but for the woman who gave her a mother figure, too.

Until one day, a week before the pageant, she realized how she was able to do all those things alone and away from Grego. It came to her mind that she was not the only one who was mourning. She just left the man who were with her from the very start with a broken heart because of his lost. Hindi niya naisip na kailangan din siya ni Grego. Lalo na sa mga panahon na nasa karimlan ang buhay nito.

Bumibisita ito sa kanya sa Maynila kapag may sapat na oras siya para sa kanilang dalawa. Akala niya sapat na ’yon para maibsan ang pangungulila nito sa kanya at sa namayapang ina. Umasa siya na naiintindihan ng kasintahan ang sitwasyon niya kung bakit kailangan niyang lumayo. But the last time they saw each other, Grego seemed different.

Pinakahihintay niya ang araw na iyon nang pagkikita nilang dalawa. It’s weekend and he will spend a two nights with her.

Yinakap niya agad si Grego nang makarating sa condo na tinutuluyan niya. It’s funded by Hermosa. Lahat ng kailangan niya ay sagot ng agency. Wala siyang binabayaran. Bukod pa doon, binibigyan din siya ng pera ni Grego para raw hindi niya magastos ang mga naipon niya.

She cupped his jaw with her palms and kissed him. Wala pa man ay nag iinit na siya. She missed him so bad and to be away from him for a long week was like a punishment.

He carried her to the living room and he sat at the long sofa while she’s sitting on his lap.

“Tahimik ka,” puna niya habang hinahaplos ang panga nito.

His eyes were dimmed and the emotion is blank. Kahit pa nakatitig naman ito sa kanya, para pa rin nasa malayo ang pag iisip.

He caress her thighs languidly. “I am just tired.”

Buong araw itong nagtrabaho at sa kanya dumeretso. Imagine, he worked all day and flew to Manila just to be with her. It’s already nine in the evening though.

“Do you want to rest?”

Umiling ito habang pinagmamasdan ang mukha niya. “I’m resting.”

“Hindi ba ako mabigat?”

“No. Did you lose weight?”

“I had to.”

“I can see that,” then his eyes scanned her body.

She fixed the color of his long sleeves polo shirt. He has a growing whiskers that made him very manly. Mukha na itong suplado noon pa man pero mas lumala yata.

“Miss kita,” malambing na sabi niya at hinalikan ulit ang kasintahan.

Grego held her waist and caress her there. Habang ang isang kamay naman nito ay nasa hita niya humahaplos. It’s been a long week or so the last time they did that, kaya siguro nasasabik na talaga siya.

“Mmm, Grego…” she whispered his name when he slid his hand under her short shorts.

After their passionate kiss, his lips travelled down to her neck. Charlotta craned and place her arms above his shoulders.

Nang bumaba pa ang labi nito sa ibabaw ng dibdib niya, napaliyad siya. Even though she’s still wearing a top and brassier, she can already feel his lips teasing her nipple.

Ibinaba niya ang tingin at pinanood si Grego sa paghalik sa dibdib niya habang ang mga daliri nito ay humahagod na sa pagitan ng kanyang mga hita. The thin fabric she’s wearing is getting wet because of the way her sensually caress that part of her.

He didn’t say much. He’s just kissing her and pleasing her with his fingers. She arched her body again to let him know how much she wanted him. He noticed that and did his thing.

He pulled up the hem of her top. Itinaas niya ang mga braso upang tuluyang mahubad iyon sa kanya. Her cleavage revealed. Humalik ito doon bago gumapang ang kamay sa likod niya. He unhooked her brassier skillfully that made it fell until her abdomen.

He muttered a low cursed before he started to kiss her breast.

She moaned when he put one of her nipple inside his mouth and suck it like a hungry baby. She really miss him that she can’t think any other things but the pleasure that he was giving her.

“Grego… oohh…”

She felt him unbuckling his belt while alternately licking her twin peak. She’s already wet and was waiting for him to take her.

Inangat ni Charlotta ang balakang upang mahubad ni Grego ang shorts niya kasama ang underwear. When the cold from the air-condition hit her things she knew that her skin is being sensitive and it asked for more from him.

A sexy moan echoes around when he filled her with his hard and throbbing manhood. Umawang ang labi niya at napatingala sa pagdaan ng matinding kaluguran sa bawat himaymay ng kanyang ugat.

He held her waist and guided her to the pace that he desired. Walang mapaglagyan ang saya at ligaya niya sa mga sandaling ’yon. Mahabang araw din siya nasabik at sa wakas ay napunan ang pangangailangan niya.

“Who’s Marco?” he asked in the middle of him thrusting.

Charlotta blinked while her lips were parted.

“He’s a photographer—uuhh… ahhh…”

“I saw your photo together. He was too close,” his breathing is heavy and it seemed like he’s frustrated on something.

“H-he’s just being friendly-”

“I don’t like that, Charlotta.”

Kulang nalang ay itanong niya kung nagseselos ba ito? But he’s not a jealous type of a man. He never felt jealous.

“Ooh, Grego…” she moan again when his pace get deeper.

Napayakap siya sa kasintahan at ipinahinga ang mukha sa balikat nito. She’s enjoying the pleasure even though he’s being hard on her. He move carelessly and deeply that she can really feel his manhood punishing her by its hardness and thickness.

“Are you jealous—-aahh… mmm…”

“I am,” he muttered with a husk then continued to pump harder as if her femininity deserve it.

A smile crept her lips. Kung hindi lang sila nagtatalik, tuluyan na siyang natawa dahil sa pagseselos nito. His honestly is mixed with frustration.

“T-that’s new. Grego Almendarez—-aahh, is… is j-jealous? Mmmm… oohhh…”

He didn’t speak again and just continue pounding inside of her. Para bang doon inilalabas ang nararamdaman at talagang hindi na siya magtataka kung hindi siya makalakad kaagad pagkatapos nila.

One more hard thrust, he pinned her down against his hard member, making him buried himself inside of her before she she felt a hot liquid swam towards her abdomen.

Nanghihina ang katawan niya at hinihingal ng halos sabay nilang maabot ang rurok. Malambing na ipinahinga niya ang ulo sa balikat ni Grego. She thought that it was the end but she was wrong.

Grego carried her to the bedroom and put her on the bed. She gasped when he parted her legs and position his head in between.

She bite her lips when she felt his hot tongue on her throbbing femininity.

“Grego… mmmm…”

The room was filled with her moans.

The next morning was intense too. Grego is making their time together memorable. Talagang sinulit nila ang mga araw na hindi sila magkasama. ’Yon nga lang, napagod siya at medyo sumakit ang ilang bahig ng katawan.

She can’t believe that he’s jealous and to ease that, he had to take her again and again until he’s satisfied. She loved every bit of their love making though. The only thing that worries her was the fact that she just stopped her shot!

Hindi na mapakali si Charlotta noong mahimasmasan pagkatapos ng lahat nang nangyari sa pagitan nila ng kasintahan. Kahit pa sa kalagitnaan ng pag-iinit, naramdaman niya na palaging sa loob niya ito nagtatapos.

“What’s bothering you?” he ask after a couple of minutes watching her walking back and forth.

They showered together and he’s cooking their lunch. Mamayang gabi rin ay babalik na ito sa La Carlota. Bukas naman ng umaga ay may interview ang lahat ng kandidata. Kanina pa tawag nang tawag sa kanya si Netta dahil kagabi ay hindi siya nakasagot sa pagkat nakatulog ng mahimbing.

“I am worried.”

He paused from mixing the pork adobo. It smells really delicious. Mas magaling si Grego magluto kaysa sa kanya. Wala siyang talent sa kusina. Samantalang ang kasintahan niya, lahat yata ay kayang gawin o kung hindi man ay mapag-aaralan nito at mabilis na matututo.

“I didn’t continue taking my shot this month.”

Muli itong nahinto sa ginagawa. Napatitig sa niluluto, tapos ay nagbuntonghininga.

“Don’t worry about it-”

“Tss,” she cut him off with a pout.

Kahit pa mahal na mahal niya si Grego at nakikita niya ang kinabukasan niya na kasama itong bubuo ng sarili nilang pamilya, ang pagkakaroon ng anak sa mga oras na ’yon ay wala sa prioridad niya. And she knew that he understood her stand about pregnancy.

Siguro, kung sakali na hindi siya manalo sa Binibining Pilipinas, matatanggap niya ang biglaang pagbubuntis. Pero paano kung manalo siya at nabuntis din? Sayang naman ang pagkakataon. It’s once in a lifetime opportunity.

When he finished cooking, he walked towards her. Tumabi ito ng upo sa kanya sa mahabang sofa. He started to kiss her cheek. Nanlalambing para hindi siya tuluyang magalit.

“I am fully aware with your situation right now. This is your dream. You’ve waited for this moment. I don’t want to ruin it just because I get you pregnant. Do you really think I’d impregnate you without your permission?” he whispered gently.

Charlotta took a deep breath.

Or maybe she’s just being over protective to herself? Because she knew that if she got pregnant, her career in beauty pageants will be over. She was not yet ready for that. Nag uumpisa palang siya at ayaw niyang maputol agad iyon.

Alam niya rin naman na hindi iyon gagawin ni Grego. Masyado lang siyang nag-aalala dahil nga wala na silang contraceptives. At kung hindi sila mag-iingat ng husto, mauuwi talaga siya sa pagbubuntis lalo at mainit sa kama ang lalaking mahal niya.

“I am jealous, alright, but that is not enough reason to impregnate you just to make sure that I’d have a hold on you. Hindi gano’n ang klase ng pagmamahal na mayroon ako para sayo, Charlotta.”

Hinawakan niya ang kamay ni Grego na nasa kandungan niya. Napapanguso siya at nalilinawagan na.

He’s right. He loves her unselfishly. He’s always patient and understanding. He will never do things that could hurt her or ruin her. He will always supports her even though her dreams could separate them physically. He always find ways for them to be together.

“Minsan, naiisip ko ang bagay na ’yon,” pag amin nito. “I wanted to be selfish so I could have all of you by myself. But realized, that’s not the right way to love you.”

Her emotion is building up. Ang kaninang normal na pintig ng puso ay bumibigat at bumibilis din.

Grego is lazily rubbing her palm with his thumb. It was soothing. Idagdag pa ang paminsan-minsan na mababaw na paghalik nito sa kanyang pisngi.

“Gusto kong mahalin kita nang malaya at hindi nanggigipit. I can always love you from afar if I had to, while watching you reaching your dreams. Your dream is my dream. Ayokong ipagdamot sayo ang mga bagay na alam kong magpapasaya sayo. Mamahalin kita sa paraan na hindi ko sayo ipagkakait ang buhay na gusto mo, Charlotta.”

Lost for words while her heart is pounding against her ribcage, she embraced Grego and hide her face on his broad warm chest.

He embrace her back and planted a kiss above her head, that made her closed her eyes.

It was a very busy week. Every little details that she needs were provided. Wala na dapat siyang isipin pa dahil handang-handa na siya at ang team niya. Marami rin ang nag-aabang sa kanya at maganda ang feedback sa kanya ng mga fans.

Her team was certain that she could get an awards. Kung mayroon ay malaking bagay na ’yon. But the goal is to get a spot and get a crown.

Grego promised that he will watch. Ang mga taga La Carlota naman at ang lola niya ay manonood na lang ng live sa telebisyon. Hermosa provided a big TV screen to be placed at the covered court so people can watch. Doon magpupunta ang mga taga Sitio Verde.

The big event of her life is now happening right in front of her eyes. It was held inside a Coliseum. The crowd is big and insane. The cheers and screams are deafening. It’s an overwhelming feelings. She was happy already just being there.

She couldn’t see Grego. But she knew that he’s one of those in VVIP seat. He called her before she got busy and wished her a good luck. Hermosa didn’t allow her to check her social media accounts. Nakatulong iyon para mas ma-focus siya sa araw ng koronasyon.

Mabilis ang mga kaganapan at dahil sobrang abala ng bawat isa, hindi na ni Charlotta namamalayan na unti-unti nang nalalagas ang mga kandidata. At sa tuwing tinatawag ang lugar na inirereprenta niya, dumadagundong ang buong Coliseum.

Every candidates gown amazes her so much. Each of the girls are pretty and friendly. Wala siyang na-encounter na kagaspangan ng pag-uugali mula sa mga ito.

Para sa kanya, ang tumayo sa harap ng mga tao, hurado at taga hanga ay isang pangarap na natupad sa gabing iyon. She couldn’t help but think about Fauna Almendarez. Alam niyang sobrang proud sa kanya nito kahit pa wala sa kanya ang korona.

Standing confidently with a smile, Charlotta waited for her name to be called to get the spot. Sa kabila ng ngiti, ang kalabog ng dibdib niya ay hindi rin magkandamayaw.

The host is currently giving an awards to the candidates. Sa sobrang ingay, pakiramdam niya ay wala na siyang pakialam sa award, korona lang talaga ang gusto niya. Kaya noong natawag siya sa Best in Swimsuit, hindi siya kaagad nakagalaw at halata ang pagkabigla.

Naglakad siya papunta sa gitna ng stage. Masigabong palakpakan at hiyawan ang bumalot sa paligid. When she tried to look at the VVIP area, her eyes twinkled at the sight of Grego who’s dashing with his dark suit. He’s standing while clapping his hand in a proud and formal way while smirking at her.

She got another award from a clothing brand and skin care. The coronation moment happens so fast that the hosts are already announcing the Binibining Pilipinas Grand International.

“Our Binibining Pilipinas Intercontinental is…” then a suspense music echoed. “Binibining 15! Lindsay Ramirez from Bulacan!”

Another name was called for Binibining Pilipinas International. The crowd is getting more and more crazy when the host was about to announce the next name that is gonna get the crown for Miss Globe.

“And finally, Binibining Pilipinas Globe is…” it was a long paused that everybody was screaming already because of the anticipation and to hear her name from the people was very surreal.

“Our Binibining Pilipinas Globe is… Binibini 18! Terra Charlotta Ciervo from Negros Occidental!”

The crown was fit perfectly above her head and it’s heavy. Sobrang ganda no’n at hindi siya makapaghintay na titigan iyon.

Maingay na maingay ang paligid. Naiiyak siya dahil sobrang suportang natatanggap niya mula sa iba’t-ibang tao na galing sa magkakaibang lugar.

Charlotta closed her eyes tightly and think about Fauna Almendarez.

“Tita, I made it! I made it!” she muttered with teary eyes and shaky fingers.

Marami pa ang naganap bago siya tuluyang nakabalik sa hotel na tinutuluyan nila ni Grego. Madaling araw na ’yon at wala pa rin tigil ang mga tumatawag sa kanya at nagmemessage para i-congratulate siya.

Grego just texted her and told her he going to wait for her. She’s really, really busy that she can’t even text him back. Mabuti na lang at kasama niya si Netta na siyang taga update sa kanya ng mga gagawin at may schedule na siya agad kinabukasan.

When she opened the door of the suite, she jumped and gasped because she’s welcomed with a balloons and a big bouquet of flowers, behind it was her is the man that she will love for the rest of her life.

Tinakpan niya ang bibig dahil talagang sobrang dami niyang nararamdaman at umaapaw ang lahat ng ’yon. Her dream just came true and she’s beyond happy.

Niyakap niya si Grego at dinama ang kapayapaan sa bisig nito.

“I know you’re still over the moon. Baby, your dream is your reality now. Congratulations.” He whispered while planting a gentle kisses on her forehead.

“Did I just reach my dream?” it felt so surreal.

“Uh-huh.”

She felt so contented and in full bliss because she was able to celebrate that very special moment with him.

29 ~ SUN

This is the final chapter. Next update will be the Epilogue.

Even though my updates were slow and inconsistent, I am delighted that I have finally reached Grego and Charlotta’s happy ending. I hope you’d learn something by reading this story.

CHAPTER TWENTY NINE

LOOKING back to her journey as a beauty queen, from the start and until it ended with a blast, made her realized that her life before wasn’t that really cruel. Maaaring papahirapan ka sa una, ngunit darating din ang tamang araw para bumawi ito sayo.

After winning Miss Globe Philippines, she represented the country internationally and fortunately, she was crowned as Miss Globe.

It was clear that all her winnings, all the crowns that she wore, and all the success are really meant to happen. It just that people have to learn being forbearing, especially if it’s about reaching their dreams.

She was already at the limelight back then. There were a lot of offers and business proposals that knocked on her door. Ang iba ay napagbigyan niya, ngunit hindi ang mga pang matagalan na kontrata. Because it wasn’t the life that she dreamed for. She don’t want to be in showbiz industry. It was not part of her goals.

One of the dreams that she successfully reached was to make people realize that no matter how difficult the life would be, in spite of the rocky road, and regardless how challenging it was to aim for something impossible, you need to endure the miseries, you have to deal with the disappointments, and most importantly, you have to strongly carry all the burdens just to survive that chapter of your life.

She believed that there’s always a break in the clouds. When patience, hard works, and perseverance combined, a big chances to get what you’re dreaming for would be possible.

A crown on her head may be a sign of success, but for her it was also a powerful symbolic of being courageous to inspire others, specifically, women and children despite of all the stormy seas she had been through.

To represent the Philippines on international beauty pageants is an honor for her. It happened in the most perfect time of her life. Though, she did not choose to be at the limelight, her advocacy to help the children to pursue their studies and to dream for their future continued.

Aside from that, Charlotta don’t want to make Grego waits anymore. Iyon din ang isa sa matinding dahilan niya kung bakit naging kuntento siya na irepresenta ang Pilipinas ng isang beses lang. Alam niyang marami rin ang nanghinayang dahil mas pinili niyang huwag nang sumali sa iba pang pageants, pero mayroon din nirespeto ang desisyon niya.

Can you believe that a few months after her reign as Miss Globe, Grego Almendarez really made sure that they are going to have their first baby even though they are not yet married?

Charlotta is spending time with Chantria and Yusef in Café Caliente. To see her friends doing good with their lives made her feel happy for them too. Yusef is successful with his gown boutique and Chantria was helping his father to manage their real state business.

Ilang buwan na rin nang nakabalik siya sa La Carlota. Nabisita niya na rin ang Sitio Verde. She became very famous when she crowned as Miss Globe. Mahal na mahal siya ng mga taong nakapaligid sa kanya at iyon na siguro ang pinaka nakakamanghang bagay na nangyari sa buhay niya. Ipinagpapasalamat niya iyon ng husto.

“You know what, I am super happy that you’re back now. We really missed you!”

“Na-miss ko rin kayo ni Chantria, Yusef. I am gonna use this moment to thanks both of you for your support all through out my journey as beauty queen. I am blessed to be friend by both of you.”

“Aw, that’s so sweet, my dearest queen,” Chantria embraced her.

“You’re indeed a beauty with a heart and brain, Charlotta.” Yusef smile and hugs her too.

“Kaya hindi na talaga pinakawalan ni Grego, e. He really made sure that you’re his by impregnating you.”

Charlotta laughed heartily. “He admitted, it was his plan. He can’t wait anymore.”

“Napigtas na ang pisi ng kanyang paghihintay. It was expected though. Sa tagal niyo ba naman, mas nakakalungkot kung hindi ka niya a-anakan. Mabuti na rin ’yan. Excited na akong makita ang magiging ina-anak namin, Charl.”

“I can still continue helping the children and inspire them to study even though I did not continue my career in Manila. Tutulungan ko sila Miss Netta na mamahala sa Hermosa at pati na rin sa foundation ni Tita Fauna.”

Saying Fauna Almendarez’s name still brought a sadness on her. Nakita niya rin sa dalawang kaibigan ang kalungkutan. Sariwa pa rin sa kanya ang pagkawala ng babaeng itinuring siyang anak kahit hindi sila magkadugo.

“It’s still make me sad,” Chantria sighed.

“I feel the same,” si Yusef. “I already talked to Netta though, I’d like to be their major sponsor with dresses and gowns.”

Charlotta’s eyes sparks like a pretty stars. “Wow, that’s a good news! It will help a lot, Yusef. Thank you!”

“For Tita Fauna.”

Ang hindi inaasahang dagok na ’yon sa buhay nila ay talagang nagkaroon ng malaking epekto sa kanya. Grego wasn’t very vocal about it but she knew how devastated he was. The thing that comforts them is the fact that the killer was arrested and already behind the bars.

It was Alena’s ex-boyfriend. He’s a drug addict. When Alena’s proved that he was, she broke up with him. At hindi iyon matanggap ng lalaki kaya ginawa ang lahat para maibalik si Alena kahit pa buhay ang kapalit.

They should put a blame towards Alena. Inaamin niya na sobrang siyang nagalit nang malaman na ex-boyfriend nga ng babaeng ’yon ang bumaril at gumawa ng kaguluhan sa gabing dapat ay masaya at payapa. But she can’t just allow her emotions ruin her focus especially that she was about to start her journey in Binibining Pilipinas.

Eventually, as the case went going, Alena reported to the police that she was physically and mentally abused by that man. It was also her reason why she ended their relationship. Alena left the Philippines after she paid the damages and also asked for forgiveness.

Naalala niya pa noong araw na binisita siya nito sa Maynila. Charlotta was very busy but she still found a time to talk with Alena.

“Charlotta,” pauna nito, pilit man na nilalakasan ang loob, nakikita niya pa rin sa mga mata ang takot at pagsisisi. “It was not my intention to ruin that night. Hindi ko gusto ang nangyari kay Tita Fauna-”

“She’s gone!” her voice raised a bit because she’s really hurt deep inside. “Why do you need to show your face here? Alam mong nasasaktan pa rin ako, bakit kailangan mong magpunta pa rito at ipaalala sa akin ang pagkawala niya?”

Sariwang-sariwa pa talaga ang sugat sa puso niya. She treated Fauna Almendarez as her mother, the reason why it was so difficult for her to accept that she’s no longer there to support her and to make her feel like she’s a very special daughter.

“N-nandito ako para humingi ng tawad, Charlotta. Sa lahat-lahat.” Napayuko ito at humikbi.

Kumurap siya upang sana pigilan ang kanina pa nagbabadyang mga luha.

“Kung may labis na nasasaktan man sa pagkawala ni Tita Fauna, si Grego at Tito Filbert ’yon. Sa kanila ka humingi ng tawad, Alena. Kahit hindi na sa akin.”

“I already did. But… they are too revengeful to even think about forgiving me.”

“Forgiveness is hard to give. It was the life of the woman that they loved the most who your ex-boyfriend took.”

Alena wiped her tears. “Alam ko. Pinagsisisihan ko ang nangyari. Kung sana ay nakinig ako sa kanya, hindi siguro aabot sa ganito.”

“What did he tell you before that?”

Humugot ng buntonghininga ang babae sa harap niya. Alena remained beautiful but her aura screams sadness and loneliness.

“He threatened me to kill whoever is close to me if I didn’t come back to him. He knew Tita Fauna because I told him that she was my inspiration-”

Charlotta gasped.

“He knew Grego because he believed that we had a relationship before. Hindi ko inaasahan na gano’n siya ka-baliw para totohanin ang mga babala niya sa akin.”

Nanghihina na napaupo si Charlotta. Her fingers were shaking and she can feel the sharp thing that was hitting her heart. She can’t help but to think… what if Grego was the one that got shot? But, was the gun pointed at him first? Right? Then his mother came to save him!

“His target was Grego?” she assumed. “But Tita Fauna…”

“He got jealous when he saw me w-with Grego…”

Mariin na napapikit si Charlotta. Kasabay no’n ay ang tuluyang pagpatak ng mga luha sa kanyang pisngi.

“Sana ay mapatawad mo ako, Charlotta. Hindi lang dahil sa nangyari kay Tita Fauna, pati na rin sa mga maling nagawa ko sayo noon.”

She couldn’t speak or may be she don’t want to say more words because her heart is beating painfully at that moment. She could surely forgive Alena for whatever she’s done with her before, but it’s hard for her to open her heart and mind for forgiveness when it’s about the life of the woman that she admired and loved the most.

“Just a one night, Grego. Sige na…” lambing niya sa lalaking mahal habang nasa opisina sa azucarera.

She knew that he will be busy that day but she still visits him to tell him that she wants to spend a night in Sitio Verde. Matanda na ang lola Salma niya at ayaw niya nang pababain pa sa patag para lang magkita sila.

“Sasamahan kita.”

Unti-unting lumapad ang ngiti sa labi niya. “Kaya ko naman ang mag isa.”

“I won’t allow you to go there alone…” he paused and looked on her stomach. “Oh, you’re not alone anymore by the way. I won’t really allow you to go up in the hill without me.”

Charlotta took a few step forward until she’s standing beside Grego’s swivel chair. He always smells nice that she got addicted. Hindi niya alam kung dahil ba buntis siya o kahit noon pa ay nahahalina na siya sa amoy ng lalaking mahal.

He’s on his navy blue polo shirt, pants and boots. He’s naturally good looking but his aura and body built is what made him more vigorous.

“Come closer,” then he held her wrist and let him sit on his lap.

Charlotta giggles. “My stomach is getting bigger.”

They are both staring on her baby bump. She’s wearing a dress that made her stomach noticeable. Hindi na rin naman nila itinatago ang pagbubuntis niya. Sa katunayan nga ay kalat na ’yon sa publiko, showbiz news at social media.

And since she’s popular, people also dig to whoever is the father of her baby. Their photos together became a hot topic before. Even their relationship from the start. People gets inspiration from their love story.

Wala pa naman siyang kinakausap patungkol sa tunay na kwento ng pag-iibigan nilang dalawa kaya lang ay dahil marami ang nakakakilala sa kanya, ang iba ay nagbigay ng opinyon kaya nalaman ng fans niya.

“Are you sure you don’t want to get married yet?” he’s caressing the engagement ring on her finger using his thumb.

“We will after I give birth.”

Grego really wanted to marry her, but it came to her mind that she wanted to give birth first. Though, having a big stomach looked good on her, but she wanted to wear her dream wedding gown.

“We can do a civil wedding first. Then we will get married again… with you wearing your dream wedding gown. How ’bout that?”

He always has an option. Maganda ideya rin ’yon. Pwede rin naman na gano’n muna ang gawin nila. Grego really can’t wait anymore. Gustung-gusto na talaga siyang maging asawa sa ligal na paraan.

“That will be fine-”

“Then let’s get married tomorrow.”

Tumawa siya at napapailing. “Bukas agad?”

“We can do it tonight. I’ll call the judge. I have our papers ready already.”

That what made her laugh more.

Grego Almendarez has nothing to prove anymore. She knew from the beginning that he truly loves her. She knew that she’s the only one that he wanted to be with even until their next life.

Habang pinagmamasdan niya si Grego, hindi niya maiwasan ang magbalik tanaw.

Dati, simple lang naman ang mga pangarap niya.

Una; makapagtapos ng pag-aaral.

Pangalawa; magkaroon ng kaibigan.

Pangatlo; sana ay wala nang mang away sa kanya at huwag nang maliitin ang mga taga Sitio Verde.

Pang-apat; sana ay mapansin siya ni Grego Almendarez.

She viewed him as a mesmerizing sun in La Carlota that is impossible to reach.

So, to be noticed by him and to be his friend was something that she didn’t really assume to happen. To know that he liked her was another story to tell. But what really amazed her the most was the fact that they became a couple and until that very moment she still have him.

She didn’t expect that the fate has other plans for her and her dreams. Those dreams are bigger than what she thought.

It felt like the fascinating sun just fell on her hands when he told her that he loves her.

It was more than her dreams. It was beyond her imaginations. It was surreal. Who would’ve thought that she can reach that sun? That it is also possible to touch and feel? That the sun is also wanted to be with her? To touch and feel her?

Noong gabi na rin ’yon ay ginanap ang kasal nila. It happened very privately inside Almendarez’s mansion. Yusef and Chantria were there too. Grego’s father and her lola Salma as well.

Wearing an off shoulder laced dress in ivory color, open toe sandals, with her hair is a loose bun, while holding Grego’s hand to slide a ring, Charlotta’s mixed emotions are making her eyes in tears.

“I thought I couldn’t reach you…” her voice cracked. “I thought you would remain unreachable…” she had to pause because she started sobbing.

Grego gently wiped her tears using his thumb with a small loving smile on his lips. The way his eyes sparks with adoration is really making her believe that he’s damn so in love with her.

“… you were like a sun to me; mesmerizing, admirable, and impossible to reach. You didn’t know how happy I was the first time you noticed me and when I became your friend. Kuntento na ako sa gano’n. Masayang-masaya na ako na napansin mo ako. Pero, ’yong kasiyahan na ’yon ay lalo pang nag apoy nang malaman kong gusto mo rin ako…”

His eyes squinted with a ghost of smile on his lips.

“I wanted to tell you how blessed I am that I have you. My friends right here are the witnesses how you changed my life. I wanna take this moment to tell you how grateful I was because I got the chance to be with you. May you always remember that I will love you in every possible way that I could. I promise to be a kind of wife that you deserve to have,” she said with all her heart and slid the ring on his finger.

After they sealed their kiss, the people their clapped their hands.

It was very intimate which she preferred. Nang lumalim na ang gabi, nagpaalam na ang dalawa nilang kaibigan.

“Deserve ninyo ang isa’t-isa,” maligayang sambit ni Chantria.

“This is how I imagined the two of you. Finally, it happened as I expected ever since,” Yusef said who seemed to be the fan of their love story.

Nagpasalamat siya sa mga kaibigan at hinatid ang mga ito ng tanaw palabas sa pinto ng mansyon.

“I’ll just talk to the judge,” Grego said then kissed her lips.

“Ihahatid ko sila sa silid niya.”

Tumango ang asawa niya at tinignan kung nasaan ang lola nila. Naka-upo ito sa sofa at masayang pinagmamasdan silang dalawa.

Charlotta walked towards her grandmother and sit next to her.

“La…”

“Apo,” wala pa ay nakita niya agad ang nagbabadyang luha sa gilid ng mga mata nito.

Her pregnancy hormones was the one that can make her more emotional. Kaya tuloy hindi niya rin maiwasan ang mahawa sa lola niya.

“Inaasahan ko na ang bagay na ito dahil ipinagpaalam ka na sa akin ni Grego kahit noon pa man. Pero iba pa rin kapag nasasaksihan ko nang harap-harapan ang pagmamahalan ninyo. Labis akong nagagalak na kayo ang nagkatuluyan.”

Hinawakan nito ang mga kamay niya. “Terra, apo ko, ito ang pangarap ko para sayo noong malaman kong may relasyon kayo ni Grego. Pangarap ko na siya ang makatuluyan mo dahil alam ko na mabuti at totoo ang intensyon niya sayo. Alam ko na malalim ang pagmamahal niya dahil nasaksihan ko iyon simula pa no’ng una.”

Pinagmasdan niya ang magkadaupang palad nilang mag lola. Against her milky soft skin is a wrinkled dark brown skin. Ang isa sa palatandaan nang mahabang buhay at mahabang pagdanas nang paghihirap.

“La, paulit-ulit ko po kayong papasalamatan. Masaya po ako na narito ka at nasaksihan mo ang pagmamahalan namin ni Grego. Sa sobrang saya ko po sa nangyayari sa buhay ko, hindi ko na alam kung ano pa ang hihilingin ko o kung may hihilingin pa ba ako.”

Ngumiti ito kaya nangulubot lalo ang balat sa gilid ng mga maluha-luhang mga mata.

“Deserve mo ang lahat ng magandang bagay na nangyari sayo, Terra. Dahil mabuti ka. Ginto ang puso mo. Proud na proud ako na ikaw ang apo ko.”

“Salamat po, lola Salma.”

Nagyakapan silang mag lola. Napapikit siya at dinama ang pagmamahal ng matanda. Na isa sa naging ilaw niya noong mga panahon na nahihirapan siya sa sitwasyon niya.

“Nakatitiyak ako na masayang-masaya rin si Madame Fauna kung nasaan man siya. Dahil alam ko rin na ito ang pangarap niya para sa inyong dalawa ni Grego.”

Charlotta’s tears rolled down her cheeks more. Mas lalo niyang ipinikit ang mga mata at nakita sa balintataw ang magandang mukha ni Fauna Almendarez, nakangiti sa kanya.

“Tita…” she whispered then realized she should addressed her mother in-law the way it should be that she’s now married to her only son. “Mama…”

It was an overwhelming feeling. Kahit pa ang kalungkutan at kasiyahan ay naghahalo dahil wala roon ang ina ng asawa niya. Siguradong mas masaya kung naroon ito. Kung pwede lang na iyon ang hilingin niya, ay gagawin niya.

Nang tuluyan silang mapag-isa ni Grego sa silid nila, naramdaman niya ang hindi maitangging kapayapaan sa puso niya.

Resting her head on his chest, while his arms are wrap around her, Charlotta closes her eyes and feel the tranquility of being with the man that she love the most and the only man that she will love until the moment that she was no longer breathing.

“You were the one that’s impossible to have, Charlotta,” his low baritone soothes her.

“Huh?”

“You said, I was like a sun; mesmerizing, admirable but hard to reach…”

“Yes, I said that.”

“But you didn’t know that you were like a sun rays to me; I may feel and touch you, but there’s no guarantee that I will have you every time I want to.”

She looked up on him to see his face, but what she got is a gentle kiss on her forehead.

“I was always patient when it comes to you and I think I will always be. Para akong naghihintay palagi sa pag sikat ng araw para makita ulit kita. Tahimik na nag-aabang kahit isang sulyap lang. I’ve waited for the day to come that I can finally feel your hands on mine, for real. You were out of my league, it was difficult to have you, but I was fortunate enough that I managed to reach you and be mine.”

He is her sun and she is his sun rays who was always waiting for her. One is unreachable and the other one is reachable but still impossible to make it stay. The good thing is, in real event, they can always be together even though the sun sets.

“Terra Charlotta Almendarez…” the solace on his voice put a smile on her lips. “You are the greatest gift of my life that I will cherish every single day.”

She embrace her husband more and feel the beating of his heart against hers.

“May you always keep in mind that I will love you as long as the sun blazes in the sky. I will stay by your side like a knight to the queen. As long as my heart is beating, I will love and adore you, my wife…” he whispered wholeheartedly and kissed her lips.

EPILOGUE

EPILOGUE

THE golden hue of sun rays that strikes against the greenery plantation of sugar canes was like a piece of art from a legendary painter; fascinating, lustrous and it also evokes emotions.

Grego Almendarez was astonished when he started to picture the sun rays as someone that seemed like out of his league.

Terra Charlotta Ciervo is too good to be true that it made him question himself his worth if he really deserve her? If ever she gave him a chance, what are the guarantees that he wouldn’t hurt her for her to stay? What are the things that he needs to do just to make her happy? Just to make her feel special and cherished by him?

Sa dami nang nabighani ng dalagita, hindi niya akalain na isa siya sa mahuhulog ng husto.

One of the greatest thing that happened to his life was when he got the chance to be with her. He didn’t waste that chance that he made sure they will have each other until the end.

“Parang magandang anghel na naglalakad…” that voice near him sounded so dreamy.

Grego glanced on his teammates. Katatapos lang nilang maglaro ng football kaya nagpapahinga muna bago magbihis at pumasok sa susunod na klase.

Nagtulukan pa ang tatlong lalaki at hindi maalis ang tingin sa unahan. Kaya sinundan niya at mabilis nahagip ng tingin ang kanina pa inaabangan ng mga kasama niya.

Terra Charlotta was very easy to spot on. Kahit pa humalo ito sa napakaraming istudyante sa escuelahan nila, mananaig pa rin ang taglay na ganda.

She’s hugging her books on her chest while walking at the back of the gymnasium where the benches are. Sa lugar na iyon niya madalas makita si Charlotta lalo na tuwing lunch. Minsan, nasusulyapan niyang nanonood sa kanila kapag naglalaro sila, minsan naman ay abala sa libro na dala.

“Gusto kong ligawan, pre.”

“Gago ka ba? Ang bata pa niyan.”

“Bakit? Susubok lang naman ako. Kahit ma-basted ako, ayos lang. Crush ko pa rin siya.”

Grego paused from wiping his sweaty neck. That conversation alarmed him for some reason. He was not sure if she has a lot of admirers but he is aware that there are a lot of boys having a crush on her.

“Liligawan ko si Charlotta,” desidido si Kevin. “Ihahatid ko sa patag.”

“Bakit hindi mo ihatid hanggang sa Sitio Verde?” hamon ng isa.

“Ayoko. Malayo.”

Grego cleared his throat and grabbed his duffel bag.

“Maaga tayo bukas. Bawal ma-late,” aniya sa mga ito.

Iniwan niya ang mga kasama. Habang naglalakad siya papunta sa back door ng gymnasium, hindi niya maiwasan na dalhin ang mga mata kung nasaan nakaupo si Charlotta. Even though there are other groups of students at those benches, his eyes were really glued on her.

She looked up from the book on her lap then her vision suddenly flew on him. Nakita niya kung paano bahagyang nanlaki ang mga mata nito at ang pag awang ng labi, bago mabilis na iniwas ang tingin sa kanya na para bang kasalanan na magkatinginan sila.

Grego frowned. What does it mean? It seemed like she doesn’t want him to see her looking at him?

Halos araw-araw niyang nakikita si Charlotta sa bench na ’yon. Minsan, may grupo ng mga istudyante na lalapitan ito at tila pinagkakaisahan. Umaalis din naman kalaunan.

Mapang-asar na tawa para kay Kevin ang sumalubong kay Grego sa umagang ’yon.

“Sabi sayo, e. Hindi ka niyon sasagutin.”

“Sumubok lang naman ako, boy. Expected ko na na hindi niya ko papayagan manligaw sa kanya,” sagot ni Kevin sa nang-aasar.

“Ano ba ang sabi niya sayo?”

“Ayaw niya pa raw mag boyfriend. Maghihintay nalang siguro ako.”

“Hindi rin ba pumayag na ihatid mo sa patag?”

Umiling si Kevin. “Hindi. Ayaw niyang umasa ako.”

That news unconsciously made his day. Right, she’s still young to entertain boys.

Grego didn’t exactly realize that his actions to get closer to Charlotta would make him admire not only her beauty, but also what’s inside her heart.

She was a struggling student. She was lack of resources. She lives at the top of the hill that she always need to walk for an hour to get to the main road. Despite of her struggles, her burning dedication to finish her study is the reason why she don’t give up. That’s very admirable.

“Gusto mo bang mag trabaho sa azucarera?” isang hapon noong tanungin niya si Charlotta.

Kahit papano, nagkaroon siya nang pagkakataon na makilala ang dalagita. Gusto niyang makatulong sa pamamagitan nang pagbibigay ng part time job dito. Alam niyang malaking bagay kay Charlotta ang kumita ng pera dahil makakatulong iyon sa pag-aaral nito.

Her eyes were very pretty and expressive. It was not hard to read her emotions because of that. She’s so pure and she cherish every little things around her. That explains why it did not take a lot of effort to make her smile and happy.

“Gusto ko, Grego…” the way his name slipped on her lips sounded so special. “Pero…”

“Pero?” he crouched so their eyes could level.

Ihahatid niya na si Charlotta sa patag gamit ang motorsiklo niya. In that way, she can save her money from riding to a tricycle. Kahit siguro araw-araw niyang ihatid, hindi siya mapapagod. Gusto niya talagang makatulong.

“Pero magpapaalam muna ako kay lola.”

“Gusto mo ipaalam kita?”

Mabilis itong umiling. “H-hindi na. Kaya ko na ’yon. Basta, sasabihan kita agad kung ano ang sagot niya. Sana payagan niya ako.”

Tuwing sisikat ang araw, hindi siya makapaghintay na magkita ulit sila sa escuelahan. Kaya kahit wala naman siyang pasok, nagpupunta pa rin siya para maihatid din si Charlotta.

Her grandmother allowed her to work in azucarera. Talagang umaayon sa kanya ang tadhana. Natanto niya. Tuwing Sabado at Linggo lang ang schedule na pwede. At para hindi na ito mahirapan sa trabaho sa field, office work ang ibinigay niya.

“Are you courting her?” Silvano asked him one time, he’s referring to Charlotta.

They are in Playa Azure–a place where they usually hang outs.

“Why did you ask?”

Grego waited for his friend’s response, but none. It made him think that maybe Silvano has a thing with Charlotta? Hindi naman malabo dahil marami talaga ang nagkakagusto sa dalagita.

“Do you like her?” he raised his brow.

Frowning, Silvano glanced at him. “Charlotta?”

“Uh-huh.”

Tumawa ang kaibigan. “Gusto ko siya sa paraan na hindi katulad nang iniisip mo.”

“Sigurado ka?”

“Sigurado. She’s now a working student like me. I know the struggles. Nakaka-relate lang ako sa kanya.”

“She’s working in my office.”

Trevor whistle playfully. “Bakit hindi sa field?”

“Ayokong maarawan siya,” sabay sandal niya sa inuupuan. “Masusunog ang balat niya.”

“Gusto mo?” manghang tanong ni Trevor, malapad ang ngisi.

Grego leered at his friend and ignored his question.

“Sobrang ganda ni Charlotta. Lalo sa malapitan. Marami-rami na siyang binasted, Grego. Tingin mo may pag asa ka?”

As if he was not aware about the numbers of boys that she turned down?

“Tingin mo wala akong pag asa?” balik na tanong niya sa sarkastikong paraan.

Napasipol ulit si Trevor tapos ay humalakhak. “Kung wala siyang gusto sayo, hindi ka niya sasagutin. Katulad nang mga nanliligaw sa kanya.”

Grego smirked. He don’t want to assume, but he feels like Charlotta has a crush on him.

It was like holding the sun rays when Terra Charlotta became his girlfriend. He made sure that he was always there for her and to support her in every thing that she does. Kahit pa may mga bagay na hindi niya gusto, nagagawa niya pa rin na sumuporta dahil sa kagustuhan niyang sumaya ang dalagita.

When she joined Miss Intrams, the support that he gave to her was solid. To be on the stage in front of so many people was not his thing, but he still did so he can help her do her dance perfectly with a partner.

She became popular and he noticed her passion to pursue joining beauty pageant. That’s the reason why he endorse her to Hermosa, an agency that handles future beauty queens. It was built and own by his beloved mother—Fauna Almendarez.

“Son, she’s really beautiful. I can’t believe a face like hers exist!”

Kanina pa panay ang papuri ng ina noong ipinakilala niya si Charlotta rito.

“I can see the potential. She just need the right guide and trainings. Then, she will really get a crown!”

His mother was very fond with Charlotta. He’s happy to know that. Hindi mahirap pakisamahan ang ina niya pero sobrang pihikan nito pagdating sa babaeng gusto niya. Kaya masuwerte siya na gustung-gusto rin nito ang girlfriend niya.

“Medyo mahapdi lang…” Charlotta’s face is turning red as she said those words.

Grego bite his lower lips to stop his smirk as he watch her being so cute.

Gumapang siya sa kama at pinatakan ng halik ang noo nito.

“I can do something about it.”

Inirapan siya ni Charlotta. “Baka hindi na ako makapaglakad ng maayos bukas kapag hinayaan kita sa sinasabi mo.”

That made him laugh. “What? I am just gonna massage it.”

“Massage?”

“Yes. It will help. Try it.”

Her pretty face is still doubtful. Tapos ay ngumuso.

“Wag na lang. Maybe next time?”

“It’s up to you, baby. I just wanna help you.”

“Hmm…” parang papayag na ito na hindi.

“Hmm?” he started to kiss cheek and the side of her lips. “Payag ka na?”

Charlotta ended her reign as Miss Globe. He’s really a proud fiancée. Kahit pa naging sobrang abala nito at naging malayo sila sa isa’t-isa, inintindi niya nang husto ang sitwasyon nila.

He knew her hard works and struggles just to reach her dreams. He don’t want to stop her just because he’s being impatient to finally have her by himself. Now that she’s done with her reign and all her contracts has ended, it was his time to claim her.

“Grego…” she moan his name softly when he slid his finger under the thin fabric of her underwear.

“Just relax,” he whispered on her earlobe.

He smirked when her moans continued as he gently rub her wet and swollen femininity with his fingers.

“Do you wanna be my wife?” he muttered huskily.

“Y-yes.”

Ever since, he will always picture himself in the future being with her and the family that they going to build. With his parents and around the people who loves them. The images on his head were full of happiness and joy.

Despite of what happened to his mother, he’s still continue to achieve a better future with Charlotta, because he knew that is what his mother wanted for them.

Lahat nang magpapasaya kay Charlotta ay handa niyang ibigay. Lahat ng bagay na magpapangiti rito ay gagawin niya sa abot ng makakaya niya. His love for her is too deep that he can’t imagine himself living a day without her.

She will always be the sun rays of his life who would give light to him when times were dark, who would make him feel warm when it’s cold, and a sunshine who would make his every day life worth living.

ITINAAS niya ang isang kamay upang damhin ang kulay gintong sikat ng araw na tumatama kung saan siya nakatayo. To feel the warm of it against her skin made her think about her past.

Ang batang Charlotta na nangangarap na maabot ang araw kahit pa sobrang imposible no’n. Ang batang Charlotta na ang gusto lang naman ay magkaroon ng mga kaibigan upang maramdaman na normal na kabataan din siya.

Lahat ng pangarap niya noon, natupad, noong dumating ang tamang panahon para sa lahat ng iyon. Wala nang hihigit pa sa biyayang natanggap niya. All her struggles, tears, pain and hard works were paid off.

A warm embrace from behind made her smile. That’s her husband—Grego Almendarez.

“What are you thinking?” his voice was always gentle when he’s talking to her.

Niyakap niya ang mga braso nito at tinignan ang paligid. Ang ganda ng Sitio Verde ay nanatili kahit pa lumipas na ang ilang taon. The greenery surrounding, the sounds of the chirping birds and the mesmerizing sun, every thing on that place reminds her that despite of difficulties, there was always a blue skies.

“I can’t help but think about my life here before. Dito rin ako madalas tumayo para abutin ang araw.”

“Habang iniisip ako?” may bahid na yabang at tuwa sa tono ng asawa niya.

Charlotta pursed her lips to suppress a giggle.

“Habang iniisip ko ang mga pangarap ko. Ang mga bagay na gusto kong gawin kapag nakapagtapos na ako nang pag-aaral.”

“I was not part of it?”

Hindi niya na mapigilan ang matawa. “Naging parte ka lang ng mga pangarap ko noong naramdaman ko na may paghanga ako sayo.”

“Crush mo ko.”

She pouted her lips. He’s really confident that she had a crush on him. But it’s true though.

“That’s where I realized that like the sun, I could never reach you.”

“Oh, well, your sun is embracing you right now…”

“My sun is now my husband. Can you believe that?”

“The moment you became my girlfriend was the moment I realized that you are the only one that I wanted to be with in the future. Can you believe that my golden sun rays is now my wife?”

A smile formed her lips. The beating of his heart against her back is same as the beating of hers. Fast and loud.

His warm palm caressed her baby bump. The feeling of being loved by someone you loved the most is melting. Nakakamangha ang kasiyahan na nararamdaman niya.

Using her thumb, she plays the wedding band on his finger.

“Mahal kita, Grego…” madamdamin na sabi niya kasabay nang ihip ng hangin.

Naramdaman niya ang marahan na patak ng halik ng asawa sa balikat niya.

“Like a sun that constantly gives light to the world, my love for you is everlasting,” he whispered lovingly.