Warning

This story is about Boys Love, Bxb, M2m or Man falling for another man. I suggest to close it and leave.

But if you want to go “INTO THE UNKNOWN” feel free to read my story.

Characters Portrayal

Lyle Fuentes

Jellian Monasterio

Intro

Intro

Jellian’s POV

“Oh kuha lang ah… mga branded yan. Ano sa’yo Meme Shaki? Ito bagay sa’yo to” sabi ko sabay lahad ng skinny jeans sa kanya.

“Talaga lang Jell ah? Mga branded to, baka mga emits tong nakuha mo” anang sabi ng kasamahan ni Meme Shakira sa akin.

“Naku hindi ah… Galing pa kaya to kay Madam Anne” paliwanag ko sa kanila.

Nagbebenta ako ng mga sari-saring gamit kasi tulad ng damit, sapatos, mga sombrero at kahit anong puweding pagkakitaan basta lang magkapera lang ako.

Totoong paninda ito ni Madam, nilalako ko lang para magkaroon ng extra na income. Paano ba kasi may mga kapatid pa akong binubuhay. Wala na kaming mga magulang, si Papa kasi ay nakulong habang si Mama ko ay namatay sa malubhang sakit sa baga. Ako ang panganay kaya dapat resposibilidad ko na ang mga kapatid ko dahil wala na kaming mga magulang.

“Wala bang tawad dito, Jellian?” hirit ni Bonni sa akin.

“Papatawarin ka ni Lord… mura lang naman yan at saka branded naman” sabi ni dito ikinaismid ng mukha niya.

“Oh ano yang pinagkakagulohan niyo? Malapit na magstart ang show bakit hindi pa kayo nakapagbihis.” Anang sabi ng Manager dito sa trinatabahuan kong Comedy Bar.

“Ay Madam pili na kayo, mura lang…” sabi ko dito nang makalapit ito sa nagkukumpulang artist niya.

Saglit itong napatingin sa mga dala ko ko at may kinuha na box ng sapatos. Binuksan niya ito at sinuri.

“Sige ito sa akin, Jellian ah… pakitago mamaya ko na kukunin.” Sabi nito sabay abot sa akin nong box ng sapatos. “O tama na yan, magbihis na ang lahat. Mamaya na yan. Jellian yung mga damit nila paki organize” dagdag nitong sabi sa akin na agad kong ikinatango.

Nilista ko muna yung mga kinuha ng mga kasamahan ko at pagkatapos ay nagsimula na silang mag-ayos. Tumutulong ako dito bilang isang assistant ng mga Artist sa pagkukumpuni ng mga gamit nilang gagamitin. Naging trabaho koi to simula nong pumanaw si Mama dahil kailangan kong kumita ng pera para sa mga kapatid ko.

“Jell yung kulot ko na wig pakuha”

“Jell paabot nong make up ni Mamang Tess”

“Shaki pahiram ng lipstick mo, Jell pakiabot naman ako”

“Jell yung pakpak ko saan mo nilagay”

“Oo hito na po… Teka lang! Ito Beyoncé oh” tugon ko sa kanila at abot ng mga gamit na kinakailangan nila.

Ganito parati ang back stage namen magulo, maingay pero higit sa lahat ay masaya. Nasanay na ako sa ganitong trabaho ko. Sa dalawang taon ko ba naman dito ay hindi na ako magkakamali pa sa mga iuutos nila.

Pagkatapos ng lahat mag-ayos ay nagsimula na ang Intermission Number ng mga Artist sa Comedy Bar, habang ako ay nililigpit ang mga kalat nila at inayos ang mga susunod nilang mga damit na susuotin sa kani-kanilang mga number.

“Oh ayan Jell sweldo mo ngayong buwan at hito para sa sapatos na binili ko” sabi ni Madam sabay abot sa akin ng pera na sobra ko na lamang ikinangiti.

“Salamat po Madam” nangingiti kong sabi dito dahil sa saya. May pera na ako pang grocery para sa dalawang linggo namen magkakapatid.

Habang iniisip ko yon ay nag-alala ako para sa susunod namen na mga linggo pa. Hindi pa naman sapat tong isang racket ko para tustusan pa ang susunod na mga linggo. Kailangan ko pang kumite ng mas Malaki pa dito.

“Nakita mo yung foreigner kanina? Titig na titig sa maladyosa kong kagandahan” anang sabi ni Tess. Pauwi na kami sa aming lugar.

“Naku bakla! Mapupunit ka lang non” biro ni Meme Shaki dito na tinawanan naming lahat.

“Oo nga Tess… hindi ka pa ba nadala nong isang linggo nang pinatos ka ng isang negro? Halos gumapang ka na bakla sa sumunod na araw” kantyaw ni Ate Beyonce dito.

Tawanan naman kami nang maalala yon dahil dalawang araw itong umabsent sa trabaho, Kamuntikan pa siyang tanggalin ni Madam kung hindi lang nakiusap si Meme Shaki na magkakulang sa taohan at Artist sila.

“Oh ba’t malungkot yang mukha mo Jell?” pansin ng kasama kong si Bonni.

Napabuntong-hininga na lang ako dito kasi kahit anong kasiyahan ang madatnan ko kapag kasama sila ay kalaunan mawawala rin dahil sa responsibilidad ko sa mga kapatid ko.

Sa may kanto na kami lahat naghiwalay. Kasama ko si Meme Shaki at Bonni dahil parehong Sitio lang ang tinitirhan namen.

“May gig ako later Jell, sama ka?” bilang sabi ni Bonni sa akin.

“Kung magkakapera ako niyan, Gora. Pero kung illegal yan, wag na” walang gana kong tugon rito.

“Naku! Huwag mo ng patulan Jellian… baka ano pa yan” sabat ni Meme Shaki.

“Si Meme naman… don lang kami sa Fun Club eh?” sabi ni Bonni.

“Kitams… Doon pa talaga sa maraming Foreigner. Kung magbebenta ka ng laman, huwag mo ng idamay si Jellian” sita nito ni Meme.

Ilang kalye pa ay lumiko na si Meme para umuwi habang kami ni Bonnie na lang ang magkasama.

“Ano Jell sama ka ba? Malaki rin ang kita don” magiliw nitong sabi sa akin bago kami maghiwalay ng daan.

“Pagod ako Bonn at saka baka mapahamak ako jan” tugon ko rito.

“Hindi naman kasi yon yung iniisip ni Meme… saka hindi kami yung iniisip mo… am paano ba explain ito? Basta mamaya pupuntahan kita dito sa inyo… maligo ka ah? Ipapakita ko lang yung lugar at kung ayaw mo pwede ka namang magback-out” ani nito sa akin.

Saglit akong napaisip sa sinabi niya, siguro mabuting tignan ko na lang at kapag hindi ko nagustohan, aalis din ako agad.

Pagkapasok ko sa bahay namen ay nadatnan ko ng tulog ang mga kapatid ko. Hating gabi na rin at hindi ko alam kung papaunlakan ko ba si Bonn. Pero wala namang masama kong titignan ko lang saglit.

Naligo na nga ako tulad ng sabi ni Bonn, pagkatapos ko magbihis ay siya namang pagtext nito sa akin na nasa tapat na siya ng bahay.

“Wow, fresh natin ah” bungad nito sa akin nang makalapit ako sa kanya.

“Titignan ko lang Bonn at aalis din ako” sabi ko dito.

“Oo, Oo walang problema… Ano tara?” sabi nito.

Wala na akong nagawa nang kaladkarin na ako ni Bonni at sumakay pa talaga kami ng taxi papunta roon. Huminto kami sa isang Gay Bar na sobrang ingay sa loob. Kinabahan na ako pero sisilipin ko lang naman yung loob. Agad kaming pumunta sa likod ni Bonn at pinahintay malapit sa pintuan nang may tawagin ito.

“Baka sumabit ako jan Bonn ah?” anang sabi ng babaing namamahala dito.

Pagkatapos nilang mag-usap ay agad itong lumapit sa akin.

“Ilang taon ka na?” biglang tanong nito sa akin pagkalapit nito.

“Ah 18 po” tugon ko rito.

Biglang may tinawag ito saka lumapit sa akin ang dalawang babae at hinawakan ako sa magkabilang braso hinatak ako bigla.

“Teka ano to?” pagpupumiglas ko.

“Ayusan niyo yan… Pang exclusive sa vip yan kaya pagandahin niyo” upo Madam.

Tugon nang dalawang babae na labis ko na lamang na ikinagulat ang tuno ng boses nila. Ang lalim ng boses nila kaya ngayon ko lang napagalaman na tulad ko mga bakla rin pala ito. Pinasok nila ako sa isang kuwarto at pinaupo ako sa harap ng salamin na may mga nakapalibot na mga ilaw doon.

Bigla silang may kinalikot na mga gamit at pinagdadampi sa mukha ko. Nagulat na lamang ako ng matapos sila at ng itsura ko sa salamin. Napamura ako sa sarili ko nang pinasadahan ko ng tingin ang sarili ko.

“Nyawa! Ako ba’to?” mura sa sarili ko.

“Suotin mo ito” anang sabi ng isang bakla at may inabot na lingering na damit.

“Ano to?” tanong ko ng itapon nila ito sa akin.

“Dali suotin mo na” sabi nito at tinanggal nong isa ang damit ko at ibinaba ang jogging pants ko na suot.

Wala akong magawa ng simulan na nila akong bihisan at pinasuot yung hapit na damit sa akin.

“Natural si bakla” anang sabi ng isa na sinang-ayunan ng kasama niya.

Akmang titignan ko na sana sarili ko sa salamin ng pigilan nila ako at hinatak palabas sa kuwarto na yon. Naglakad kami sa lugar na maraming pinto ang nadadaanan ko. Sobra na akong kinakabahan sa sinapit ko at nagmakaawang bitawan nila ako pero sadyang malakas sila at marami.

“Hito na po siya Madam” sabay sabi ng dalawa sa babaing nakatalikod ngayon sa harapan ko. Ito pa yung babae kanina.

“Sige ipasok niyo na siya sa Room Seven” sabi nito at kinaladkad na naman ako ng dalawa sa kung saan sinabi nong babae.

Nakasunod pala ito sa likuran namen. Nang tumigil kami ay binuksan nila ito at tinulak ako papasok. Kamuntikan na akong mawalan ng balanse dahil sa suot ko na sapatos na kitaas ng taking. Kung hindi lang ako sinanay doon sa Comedy Bar baka lumanding na ang mukha ko sa malamig na tiles.

“Simple lang ang gagawin mo, paliligayahin mo yung customer mo at yung bayad ay kalahati sa amin” sabi nito at agad lumabas ng kuwarto.

Halos lubayan ako ng kaluluwa ko sa sinabi niya at unti-unti kong prenoseso sa utak ang nangyayari. Halos maiyak na dahil sa sinapit ko. Gusto kong umalis sa lugar na ito pero kinandado nila ang pinto. Hindi ako makapaniwala na ibebenta nila ako dito. Sana hindi na lang ako sumama kay Bonni kung ganito ang mangyayari sa akin.

Ilang minuto akong nakaupo sa malamig na sakit malapit sa pinto nang makita kong gumalaw yung sirado at biglang may pumasok na lalaking pagewang-gewang ang paglakad. Nagulat ako ng tignan niya ako at yung kaninang kaba ko ay napalitan ng pagkamangha sa lalaking nasa harapan ko.

Halos matunaw ako ng pasadahan niya ako ng tingin lalo na nong nginitian niya ako. Halos gustong nang malaglag ang panty ko kung meron man. Mas lalo akong hindi makatayo nang hawakan niya ako sa magkabilang braso ko lalo na nong bigla niya akong halikan. Nangangatog ang tuhod ko sa ginagawa niya.

Gusto ng isipan ko na manglaban at saktan ang lalaking ito pero iba ang ginagawa ng katawan ko.

Aaminin ko na nagagwapuhan ako sa kanya at talagang nakakamangha ang hitsura niya. Yung mga perpektong lalaki na nababasa ko sa mga pocket books ni Meme ay andito sa harap ko at hinahalikan ko.

“Tsss…” rinig ko na sabi niya na ikinabalik ko sa aking isip.

“You’re not even a good kisser… maybe you could give a good head” ngisi nitong sabi na ipinagtaka ko.

Hindi ko maintindihan ang mga sinabi niya dahil nabibingi ako sa kanyang itsura. Hindi ko alam kung yun ba yon. Basta natatameme ako sa kanya.

Nagulat na lamang ako ng bigla niya akng hatakin palapit sa kama at sumalpak ito doon.

“Come on… suck me hard” ngayon ko na naintindihan ang nais niya.

Napaatras ako sa sinabi niya pero bigla itong sumigaw na ikinasindak ko.

“Ano ba? Tsutsupa ka ba o hindi?” asik nito sa akin.

Mas nagulat ako sa kanyang ginawa niya ngayon ng kalasin niya ang sinturon niya at binuksan ang pantalon niya at pinalabas ang bagay niya.

Halos lumuwa ang mata ko nang makita ko ang katigasan niya. Wala sa tanang buhay ko na nakita ako ng ganito sa totoo. Akala ko sa mga laruan lang ng mga kasama ko ang ganito kalaki at kahaba na mga laruan nila. Pero iba ito, kung nais niyang subuin ko yan bagay nay an ay nagkakamali siya.

“Fuck! Come on bitch” sabi nito at hinatak ako para isubsob sa bagay niya.

Halos manginig ang kalamnan ko nang maramdaman ko ang init at pintig nito sa mukha ko.

“Shit, you want me to feed you this… here suck it” asik niya at sinabunutan ako at itinutok ang bagay niya sa bibig ko at pilit na pinapasok ito sa bibig ko.

Nanlaban ako pero masyado siyang malakas kaya sa huli na nagtagumpay siyang ipasubo ang kanyang bagay. Halos maduwal ako sa laki nito dahil sinakop na nito lahat ang bibig ko. Wala pa akong sa kaahati ng kanyang katigasan pero abot na ito hanggang lalamunan ko na halos ikaduwal ko na.

“Ahh yeah… suck it good” daing niya habang ginigiya ang ulo ko sa pagsubo sa kanyang bagay.

Nangingiyak na ako sa sinapit ko lalo na at minolestya at hinaharass na ako habang pinapasubo niya sa aking pagkalalaki niya. Walang awa siya sa paglalapastangan sa mura kong katawan

“Ahhh yeah… that’s it Neil, suck me good” biglang sabi niya na labis ko na lamang ikinagulat.

Hindi ko alam kung sino yang binabanggit niya pero alam kong iniisip niya na yung sinambit niya ang nagpapaligaya sa kanya

“I’m cumming baby.. ahhh shit here I come” walang abiso niyang sabi at bigla idiniin pa sa bibig ko ang katigasan niya papasok sa lalamunan ko at doon naramdaman ko sa gilid ng aking lalamunan ang mainit nitong katas.

Nangingiyak ako sa isang tabi habang yung taong nangmolestya sa akin ay mahimbing na natutulog. Naisip ko nang umalis kaya ginising ko siya pero wala itong tugon dahil sa mahimbing nitong pagkakatulog.

Naalala ko pa naman na kailangan ko ang bayad niya para sa incentive ko dito. Nakita ko naman sa bulsa niya ang wallet nito kaya agad koi tong kinuha. Halos malula ako sa laman nitong pera. Kukuha na sana ako nang may narinig akong nagsisigawan sa labas kaya tinginan ko muna ito.

“Ahhh… May mga pulis!!!” sigaw nang babaing nakatakip lamang ng kumot na nagtatakbo sa kinaroroonan ko.

Nanglamig ako ang sistema ko sa narinig at nadawit sa nagkagulo ng mga tao. Lumukob sa akin ang sobrang takot at kaba ng may narinig na akong putok ng baril kaya nagtatakbo na rin ako.

Sumunod ako sa mga nagtatakbuhan at nakalabas ako ng building pero tuloy pa rin ang takbo ko lalo na at naririnig ko na ang tunog ng serina sa buong paligid. Sa unahan ko ay may mga pulis at nadakip yung iba kaya sumabay ako sa mga nag-iba ang daan. Halos akyatin na nila ang mataas na bakud habang ako ay nanghihingi ng tulong sa iba pero walang tumulong.

Mas lalo kong narinig ang paglapit ng serina kaya agad akong nagtago sa tabi ng basurahan at tinakip sa katawan ko ang mga basurahan, huwag lamang nila akong mahuli din.

Tinatakpan ko na ang bibig ko dahil sa lumalabas na hikbi dito lalo na nang makita ko ang mga paa ng mga nakabutas na parang mga pulis. Mas inigihan ko pa ang huwag ng humikbi.

“Diyos ko tulongan niyo po ako… may mga kapatid pa akong nangangailangan pa sa akin” dasal ko sa aking isipan.

Chapter 1

Chapter 1

Jellian’s POV

Isang linggo na nong nangyari ang insidenting yon pero hindi pa rin nawawala sa isip ko ang nangyari. Halos bukangliwayway na ako nakauwi sa bahay at walang tulog dahil sa pag-aasikaso sa mga kapatid ko na papasok sa paaralan nila. Pansin rin ng mga kasamahan ko ang pagkatulala ko minsan lalo na at isa si Bonni sa mga nadakip.

Ayon sa balita ay laganap daw sa lugar na yon ang druga lalo na ang ecstasy, mas lalo akong kinabahan baka yung nanghalay sa akin naturukan non kaya siguro ito wala sa sarili.

Napabuntong-hininga na lang ako at nabalik sa katinuan ng batukan ako ni Manang Hilda.

“Aray ko naman Manang Hilds… babatukan talaga? Di puweding kalabitin na lang? Batok talaga? Batok as in?” reklamo ko dito at napakamot sa likod ng aking ulo kung saan tumama ang kamao niya.

“Gusto mo’ng makaisa? Kanina pa may umuorder oh” sita ni Manang sabay turo sa labas na ikinatingin ko sa aking harap dahil meron ngang customer. Nakakahiya pa at nakatulala ako kanina.

Napaisip ako na kahit isang taon na akong nagtatrabaho dito ay hindi pa rin naiibsan yang pagiging sadista ni Manang Hilda pero kahit ganito yan, sobrang mahal kami ng mga kapatid ko niyan. Kaibigan kasi siya ng Mama ko at siya na rin ang tumitingin sa kapatid ko kapag may trabaho ako.

Nasa kalagitnaan ako ng panghuhugas ng mga pinggan dito sa kalenderya nang biglang tumunog ang makalumang keypad na cellphone ko kaya agad ko itong tinumplok para sagotin. Basag pa ang boses ni Madam dahil sa cellphone ko habang nakikipag-usap sa akin sa kabilang linya.

Ang tanging naiintindihan ko lang ay yung sinabi niyang damit, Aling Martha at alas tres. Kahit hindi ko na marinig ng buo ay alam kong tungkol ito sa mga costume ng mga artist sa club.

Alas Dos pa lang ay nagpaalam na ako kay Manang Hilda para pumasok na sa club kasi may rehearsal ang mga bakla sa bagong pakulo nila. Pagkakuha ko ng damit agad akong nagtungo sa club.

“O sige rehearsal tayo ng may costume na, Jell pakitulongan sila ha” utos sa akin ni Madam na agad kong sinunod.

Pagkapasok ko ng back stage ay inabot ko agad sa kanila ang mga damit. Habang nagpapalit sila ay may pinag-usapan silang sobra ko na lamang ikinakaba.

“Naku day! Si bakla nakulong na talaga… wala na siyang takas dahil pag test sa kanya ayun sabog na!” sabi ni Tess na ikinatawa nilang lahat maliban sa akin na pinagpapawisan ng malamig.

Napansin ni Meme ang pagkabalisa ko habang pinag-uusapan nila yung nangyari sa Club na yon.

“Buti at hindi ka sumama talaga kay Bonni, Jellian” ani ni Meme Shaki na ikinagulat ko at hindi makatingin sa kanila.

“O-oo p-po po eh… b-buti na lang po” nangangamba kong sabi at pinilit na maging normal ang boses ko.

Hindi na nag-usisa pa si Meme dahil tinawag na sila para sa rehearsal nila, nakaginhawa na rin ako ng maluwag dahil sa pagkailang ko sa kanila.

Buti na lang talaga nakapagtago ako kung hindi talagang kasali ako sa madadakip. Nasa tamang gulang pa naman ako at baka nakulong na ako.

KINAUMAGAHAN ay maaga akong nagising tulad ng nakaugalian dahil kailangan ko pang ipaghanda ng almusal ang mga makukulit kong mga kapatid. Maaga na rin akong naligo para pumasok sa kalenderya ni Manang Hilda.

“Oh Jacky sila Josh at Jenan ah pakainin mo. Nagluto na ako at saka mamaya kumuha na lang kayo ng uulamin kay Manang Hilda para sa haponan niyo” bilin ko dito.

“Opo…” malumanay nitong tugon sa akin dahil kakagising pa lang nito.

“Huwag magpalate sa klase, bilis gisingin mo na mga kapatid mo” sabi ko habang papalabas na ako ng bahay.

Tulad ng mga nakaugalian hito na naman ako binabaktas ang kalsada patungo sa kalenderya nila Manang Hilda na hindi maiiwasan minsan ang pangungutya ng mga makikitid na utak.

“Hoy bakla! Paano ka ginawa?” sabi nong kapitbahay naming mga walang alam kundi palamunin lang sa kanila. Sabay pa silang nagtawanan na ikinarolyo ng mga mata ko.

Hindi ko na lang sila pinansin tulad ng mga bawat araw na kakasalamuha ko sila. Sila din naman ang mapapagod pero bilib ako sa tibay nila kasi kahit nong mga bata pa kami ganito na sila sa akin. Wala ng mababago so hayaan na lang.

Papaliko na ako papunta sa kalenderya ni Manang ng may natanaw akong mga pulis sa unahan. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko at pinagpapawisan na ako ng sobrang lamig. Grabing takot ang gumapang sa akin at halos mangatog na ang mga binti ko.

Bigla ko namang naalala ang bagay na kay tagal ko ng tinatago. Ngayon pinagsisihan ko na talagang hindi itinapon iyon. Pero sayang kasi yung mga laman roon lalo na ang mga larawan.

“Boy puwede magtanong? May kakilala ka bang Jellian Monasterio?” hindi ko alam na may nakalapit na sa akin na pulis. Halos mangatog na ang mga tuhod ko ay parang gusto ko na lang lamunin na ako ng lupa nang marinig ko ang sariling pangala ko.

“H-huh? Ano po?” wala sa sarili kong balik na tanong sa kanya kahit klaro naman sa akin ang sinabi niya.

“May kakilala ka bang Jellian Monasterio” ulit nito sa kanyang tanong na ngayon ikinatuyo na ng lalamunan ko.

“Wa-wala po eh” maang kong sabi dito na para pa akong nauutal. Hiniling ko na lang na hindi sana ako masyado mabisto. Naku nagdadasal na ang utak ko ng lahat ng mga prayer sa simbahan. Lahat ng Santo tinatawag ko na.

“Ah sige salamat” sabi nito at agad ng umalis.

Nagmadali na rin akong umalis at tinahak ang ibang ruta. Ibinalik ako ng mga paa ko sa daan papunta sa bahay namin nang biglang may sumigaw.

“Hoy tigil!” sigaw nito na ikinatakbo ko ng mabilis.

Wala na akong pakialam kung saan ako magsusuok basta matakasan ko lang sila. Pumapasok na ako sa iba’t ibang kapitbahay namin para mataguan sila at daling makabalik sa bahay namin.

Nagulat ang mga kapatid ko nang makita akong tagaktak ng pawis at napasalampak sa likod ng saradong pinto.

“May naiwan ka Kuya?” tanong sa akin ni Jacky.

Hindi ko ito sinagot at nagmadaling pumasok ng kuwarto namin at hinanap ang bagay na alam kong matagal nang hinahanap ng may ari.

“Architect Lyle Fuentes” basa ko sa calling card.

Kung sana noon ko pa ito tinawagan at sinauli ang kanyang wallet, sana hindi na tumagal ang kasalanan ko.

“Kuya may naghahanap sa’yo… Mga pulis” anang sabi ni Josh sa akin at lumandas na ang masaganang luha ko dahil sa natunton nila ako.

“Maniwala po kayo sa akin… Noon ko pa gustong ibalik sa kanya yan” depensa ko nang kaladkarin na ako sa loob ng mga relis.

“Sa husgado ka na magpaliwanag…” sabi ng pulis at pinasok ako sa loob ng kulungan.

“Wala po akong kasalanan, pakiusap pakawalan niyo na po ako! Ibabalik ko naman talaga yon” nangingiyak ko na sambit sa kanila pero wala silang pakialam sa mga sinabi ko.

Ngayon lumukob na sa aking katawan ang grabing pagsisisi kung bakit pinaunlakan ko pa si Bonni nong gabing yun. Kung hindi ko na lang sana ginawa baka malaya pa ako at nakakapagtrabaho para sa mga kapatid ko. Grabing hagulhol ko na ng iyak nang maisip ko ang mga kapatid ko. Sino na lang ang magbabantay sa kanila. Sinong bubuhay sa kanila kung nakakulong ako.

Halos tatlong oras ang inilagi ko sa kulongan nang bigla nila akong inilabas.

“Absuweltado ka na…” anang sabi ng mga pulis na labis ko na lamang ipinagtaka.

Pagkalabas ko sa kulongan ay nadatnan ko ang mga kapatid ko na umiiyak at dali akong niyakap. Napaiyak na rin akong pinakikinggan ang mga higbi ng iyak ng mga kapatid ko.

“Kuya, akala namin makukulong ka na talaga” umiiyak na sambit ni Jacky sa akin.

“Ikaw na bata ka bakit hindi mo sinabi sa akin… naku ikaw talaga” inis ng sabi ni Manang Hilda na akmang kukurutin sana ako.

“Sinabi ko naman sa’yo di’ba na huwag na sumama kay Bonni pero ginawa mo pa rin. Naku kang bata ka!” panunumbat ni Meme sa akin.

Nagpapasalamat talaga ako na kahit wala na akong mga magulang ay may mga taong handang tumulong sa akin. At tumayong magulang para sa amin ng mga magulang ko.

“Mawalang galang po pero kailangan namin ang lagda niya” anang sabi ng pulis sa akin kaya saglit ako tumayo para sumama sa kanila.

Habang pinipirmahan ko yung mga papeles ay nagtaka ako dahil hindi lang pala isa ang kasong kinasasangkutan ko. Kung hindi illegal na droga at pagbebenta ng laman. Akala ko pagnanakaw lang ang naging kasalanan ko.

“Paano niyo po ako napyansahan?” tanong ko sa kina Manang Hilda at Meme Shaki dahil tulad ko kapos rin sila sa pera at may mga sarili silang mga pamilya din.

“Naku! Itong mga kapatid mo, mga best acting. Nagluluhod sa harap nong Architect na iurong ang kaso mo” paliwanag ni Meme sa akin.

“Kaya ikaw na bata ka, magtino kana. Kapag may kailangan ka lumapit ka muna sa amin hindi yung rumaracket ka kung saan-saan. Kita mo ang nangyari sa’yo? Kamuntikan ka pang makulong” anang sabi ni Manang Hilda na akmang kukurotin na naman yung tenga ko kung hindi lang ako umiwas agad ay baka natanggal na ito.

“Nakulong na nga po ako hindi ba? Tatlong oras nga lang” sabi ko na tuloyan ng kinalikot ang tenga ko na ikinahiyaw ko sa sakit.

“Naku! Pilosopong bata!” inis na sambit nito sa akin.

“Basta Kuya huwag mo na pong uulitin” sabi ni Jenan sa akin na ikinangiti ko dito at tumango.

“Saka Kuya, kung may problema ka sabihin mo lang sa amin” dagdag ni Jacky.

“Oo nga po, tignan niyo ang nangyari sa inyo. Dapat magpasalamat pa tayo kay Architect” wika ni Josh na ikinatigil ko saglit.

Naalala ko yung lalaking yon. Yung nanghalay sa akin, siguro ginawa niya ito dahil may nagawa din siya sa akin. Pero bakit hindi bukal sa puso ko ang ginawa niya. Dahil lang sa nagmakaawa ang mga kapatid ko sa kanya? O sadyang nakonsensya siya sa nagawa niya. Aba siya rin dapat managot.

Chapter 2

Chapter 2

Lyle’s POV

I woke up in this room irritated because of people blabbering about what happen to me. The moment Papa saw me open my eyes, he quickly come near me. His face was so worried sick like I was bitten so badly or maybe I was? My head is hurt and I feel so dizzy yet I was still on focus.

“What happened?” I asked.

Napatingin si Papa kay Daddy na alalang-alala kung sasabihin ba nila ang nangyari sa akin. Last time I remember I was in this bar when someone shows up beside me and offer a drink. I was wasted and devastated knowing Neil won’t come back to me anymore.

“Where is Neil? Did he come back already? Does he know?” I worriedly asked them coz I don’t want him to know.

“It’s only his twin, Rain and Elex visited you last night. And I’m sure they already inform him” Dad answered.

“NO!!!” I exclaimed . “He doesn’t need to know all about this.”

“Of what? That you get yourself on a gay club and end up in a room with your fly are open” Dad said madly that bring back waves of memories on my mind.

Lots of it flashed back to my head. That girl. The drinks. The high exclusive promo she offered. Fuck. Those dim red room and a boy wearing lingerie. He’s innocent face that wanting for a good fuck. Shit. I did that?

“You don’t need to remind him that” asik ni Papa kay Daddy.

“Will that son of yours need to wake up from his madness… nothing going to change even he did this several times.” Dad angrily exclaimed at that.

Napamura na lang ako dahil sa bangayan nila. Nang dahil sa ginawa ko lagi na lang silang nag-aaway at ayaw kong nakikita silang ganito. Coz this past few weeks, lagi akong nahuhuli ni Papa na may inuuwing babae sa condo ko. Daddy was always get enrage and furious about of it and Papa always cover me up. I know I’m being a pain in their neck. But the last thing I want them to do was to separate, and I don’t want it to happen ever again. Not in a thousand times. I love them both.

“Please Dad. Papa… I’m sorry. I won’t do it again” I utter.

Natigil na sila sa kanilang bangayan na ikinapanatag ko.

After a three days of hospitalized I reported to the police when I notice my wallet is missing. All of my ventures, calling card, my client’s number and cards were in it. It’s doesn’t matter if my cash was gone. I just want it back because something in there I treasure for many years. Our picture. It’s the last thing I have with him and I don’t want to lose that one too.

“Okay, Architect Fuentes will get to this in no time. We’ll notify you sooner” a police inspector said to me before I bid my goodbye. They are also the one who operate the incident five days ago, when they found me in a room unconscious. They speculate that I was drugged when they saw a prick of needle on my wrist.

I was furious when I found that. I also asked them to find that person molested my unconscious body. He needs to pay for it.

After that night in my dreams I saw this guys I harass and molested. Wanting my maleness to be impales to his warm mouth. Lagi akong nagigising sa masamang panaginip na iyon na may hinaharass akong tao, which I know is the opposite of the real thing. I was the one molested.

I’m in my office when someone calls my cellular and it’s the inspector police I reported last two days.

“Good news Mr. Fuentes. We finally get him… we have your belongings also” he said so I quickly go to the police station.

When I got there, the station was so noisy. It was so ear-splitting when this three kids crying on the police officer. Pleading on something I didn’t catch up what they are bugging to.

“Mr. Fuentes, gladly you are here… Here is your wallet” the officer leaning my wallet.

Dali kong sinuri ang laman nito at para akong nabunutan ng tinik nang makita ko ang larawan. I almost cried myself when I saw this. This is when we were kids playing in their pool. Tito Jay was the one to take this picture. Inaakbayan ako ni Neil habang abut-abot ang mga ngiti namen sa isa’t isa. Fuck, I want to go back on that time when I haven’t notice my feelings for him.

“Am Sir gusto niyo po bang magsampa ng kaso?” anang sabi ng officer sa akin.

I was taken aback when I read his cases. Many have already appeal on the case, and this is the rightful to ponder upon him.

I was making my way out when this three kids I saw earlier blocked me.

“Kuya, huwag niyo pong ipakulong ang Kuya namen nagmamakaawa po kami sa inyo. Wala po kaming perang pangbayad sa kanya.” The girl cried.

“Pakiusap po Sir, siya na lang po ang bumubuhay sa amin. Nagmamakaawa po kami na palayain niyo na po ang Kuya namen” the boy pleaded to me.

And this little fella suddenly hugged me. Also crying.

“Wala na po kaming Mama, si Kuya na lang po ang nag-aalaga sa akin. Pakiusap po huwag niyo siyang ipakulong. Ayaw ko po mawala siya” sabi nito mas lalong ikinaiyak niya matapos sabihin yon.

I curse myself for hurting this kids feeling especially the little one that touches my heart. But what can I do? Kailangan niyang managot sa batas dahil marami siyang sinasangkotang kaso at kailangan niyang harapin ito. But the kid’s emotions really struck me from the deepest core of my soul. I’m not heartless and I know that. Yet the circumstance really a big deal here.

“Naku pasensya na po kayo Sir” sabi ng may edad na babae na kakarating lang at agad ng kinarga yung paslit.

Umiiyak pa rin ito lalo na yung dalawang nakakatanda sa kanya. Inilayo naman ito ng isa pang tao na puno ng kolorete ang mukha.

“Saan na ang Kuya niyo?” malumanay namang tanong nong binabae sa mga bata.

“Andon po si Kuya nakulong na po Meme Shaki…” umiiyak na tugon nong batang babae na siniksik ang mukha sa daster nito.

I don’t know what on Earth is happening to me but I just found myself in the office. Getting my credit card and bailed that boy harasses me.

“Nothing to worry about, I receded his cases. He will be out soon” sabi ko sa kanila at halos hindi makapaniwala ang dalawang matanda sa sinabi ko.

Lumapit ako dito at ginulo ang buhok nong batang karga niya na tumingi sa akin.

“Huwag kang mag-alala na ha, makakalaya na ang Kuya mo” sabi ko dito na ikinasilay ng ngiti sa mga mukha nito.

“Salamat po” maligalig nitong sabi sa akin pati na rin ang mga kapatid nito.

“Maraming salamat po ah Sir?” anang sabi ng matandang babae na parang tinatanong ang pangalan ko.

“Oh I’m Architect Lyle Fuentes. But please, tell him to be careful next time. No one gonna bail him out the next time he did this again.” Sabi ko at agad ng umalis dahil hindi ko makayanan ang mga drama sa paligid.

“Maraming salamat po ulit Architect” anang sabi ng hindi ko alam dahil tumalikod naako sa kanila para umalis na sa lugar na iyon. I just can’t believe what I did. I just let that criminal out of his faults. It is right for him to be in jailed. But knowing his story from his sibling, maybe he just did that for them. No shame but he have guts to do that.

“Is it the last appointment for today, Minerva?” I asked my secretary the moment we get ourselves out from the conference room.

“Ahh Opo pero may nagpa-appoint po kanina mga 1 pm pa po. Gusto ka daw niya pong makausap. Kanina lang din po siya naghihintay sa lobby” tugon ng sekretarya ko na ikinatingin ko sa kanya.

“Why didn’t you appoint that next week? You know my schedule is full. Are the designs are already finish?” asik ko dito na labis na lamang niyang ikinapikit ng mariin.

I just don’t get it. She knew I’m busy with my new project.

“Sorry Sir, I will appoint him when you are not busy” I feel a little disappointment on her voice like she was also exaggerating me.

Hindi ko na lang ito pinansin at baka sumabog ang utak ko sa galit.

“Pakisabi sa kanya na hindi pa available si Mr. Fuentes” anang sabi ng sekretaryo ko sa kanyang phone.

THE next day I was busy scanning some design when I receive a call from my secretary.

“What is it now?” I asked.

“Sir, bumalik na naman po siya.” She answered me.

“Who?” walang gana kong tanong dito.

“Yung kahapon po.” Anang sabi ng sekretarya ko na ikinahilot ko sa aking noo.

“Did I tell you to make appointment with him next week?” I said, not wanting to berserk.

“Pero Sir sandali lang po daw siya. Magbabayad

lang sa inyo“ she said that taken me aback.

I didn’t remember someone who is in debt with me.

“Okay, papasukin mo na” huling sabi ko bago ko ibinaba ang telepono. I’m just curious.

I was still scanning my tablet when I hear the door opened. I just finished first my work then before I place down my thing and face this interrupted me. The moment I saw him, lots of memories again flash to my brain and those nightmares suddenly becomes real.

“What are you doing here?!?” asik ko dito at napaayos sa aking pagkakaupo.

Iniwas niya ang tingin sa akin at bahagyang yumuko.

“Andito po ako para magbayad po sa ninakaw ko” sabi nito at inilahad ang puting sobre sa akin.

Now this person really getting on my nerve.

“Sa susunod na po ang pyansa ko”

Chapter 3

Chapter 3

Jellian’s POV

Kung nakakamatay ang nerbiyos, baka kanina pa akong nakahandusay dito sa malamig na upuan. Matapos mag-ipon ng dalawang buwan at mangutang sa kakilala ko ay hindi pa rin sapat ito sa perang ginastos ko. Akala ko lang naman kasi na hindi na siya magkakainteres pa sa wallet niya kaya ginastos ko yung laman. Balak ko na talaga yung itapos sa ilog pero nakokonsensya naman ako sa mga mahahalagang bagay roon. Lalo na yung picture na alam kog importante sa kanya. Hindi ko alam kung sino ang mga iyon pero dahil nakalagay yon don, importante sa kanya yon.

Halos apat na oras na akong naghintay at palubog na ang araw pero wala pa rin akong nakukuhang tugon sa mga clerk dito. Hanggang sa ilang minuto na paghihintay ay pinatawag ako sa front desk at sinabing hindi pa daw siya available.

Napamura na lamang ako sa sinabi ng clerk. Wala daw time eh nagawa pa nga niyang pumunta sa lugar na yon.

Sa inis ko ay umuwi na lang ako sa bahay para makapaghanda sa pagpasok ko sa club.

KINABUKASAN ay bumalik ako sa parehong oras at sinabing maghihintay ulit ako.

“Kahit gaano ka tagal” sabi ko sa clerk na ikinabuntong hininga nito bago sinagot yung telepono niya at ibinaba nito.

“Sige maupo muna kayo” plastic na ngiti nito sa akin pero hindi nawawala sa mukha niya ang pagkainis.

Sinimangutan ko na lang din ito dahil wala man lang itong konsiderasyon sa trabaho niya. Nagpaclerk pa siyang kung ganito siya.

Sandali akong naupo nang bigla akong pinatawag.

“Puwede mo nang puntahan si Architect sa floor seven. Sa may kaliwa ka dumiretso at nandoon ang office niya” anang sabi nito sa akin.

Sinunod ko naman ang sinabi niya at pumasok sa elevator. Kung kanina ay inis na inis ako sa ugali nong clerk, ngayon ay kabado at tensyonado na ako. Parang gusto ko na lang hindi tumuloy kasi napakasama ng pakiramdam ko sa muling pagkikita namen.

Biglang tumunog ang pinto kaya agad akong lumabas dito. Sinunod ko ang sinabi ng clerk na sa kaliwang bahagi ako dumiretso. Pagkapunta ko sa dulo ay binate ako ng isang marikit na babae. Kung tunay akong lalaki ay baka noon ko pa ito niligawan pero sa kasamaang palad ay pareho kami ng gusto.

“Ikaw na ba si Jellian Monasterio?” tanong nito sa akin na agad kong ikinatango . “Ah sige pumasok ka na, naghihintay na si Architect sa’yo”

Sinunod ko ang sinabi ng babae at pumasok sa itinuro niyang pinto. Sa pangalawang pagkakataon ay nasilayan ko muli ang mukha niya. Ibang-iba sa unang beses ko siyang makita. Para siyang galit na parang masama ang ugali kung titignan ko dahil sa pagtatagpo ng mga makakapal na kilay niya.

Pagkasara ko ng pinto ay siyang pagtingin niya sa akin.

“What are you doing here?!?” galit ang tuno ng kanyang boses at ang sama pa ng tingin niya sa akin. Para akong pinapatay. Naku! Kahit gwapo siya, tatakbo ako talaga pag tinupak siya.

Iniwas ko na lamang ang tingin ko sa kanyan dahil sa pagkailang ko. Nanumbalik na naman kasi yung gabing minolestya niya ako. Pero alam kong pareho kaming inosente sa nangyari. Napag-alaman ko kasing tinuturukan ang mga customer daw nila ng droga at saka ninanakawan.

Bahagya akong yumuko at inilahad ang dala ko sa kanya.

“Andito po ako para magbayad po sa ninakaw ko” sabi ko dito at hindi pa binalak na tignan siya kasi baka mawala ako sa katinuan at takbuhan siya. “Sa susunod na po ang pyansa ko” dagdag ko dito.

Nagulat na lamang ako ng bigla niyang hampasin ang desk niya kaya agad akong napatingin sa kanyang mga nanlilisik na mga mata.

“You have guts to show yourself to me after what you did” galit nitong sabi habang pinagsalikob ang mga kamay niya.

Napatagilid ang ulo ko sa kanyang sinabi. Hindi ko mawari ang kanyang sinabing may ginawa ako sa kanya, samantalang siya yung nangbaboy sa akin.

“Teka lang Sir, wala po akong natatandaan na may ginawa ako sa inyo. Kayo ang may ginawa sa akin” giit ko dito na ikinataas ng kilay niya sa isang sulok.

Mas lalong sumama ang tingin niya sa akin at parang gusto ko na lamang bawiin yung binitawan kong salita sa kanya. Huling sabi pa naman ni Meme sa akin na magpakumbaba pero hindi nila alam ang totoong nangyari. Ako yung hinarass ng taong to.

“So you’re saying I’m the one who exploited you?” sabi nito na ikinatayo ng balahibo ko sa lahat ng parte ng katawan ko. Pati na siguro don tumayo dahil sa napakaseryoso niyang boses. Nakakapanghina. Nakakanerbiyos.

“O-opo” nauutak kong tugon sa kanya na mas lalong ikinatingin niya ng masama sa akin.

“And you want me to believe your lies? Or you just want to feel clean-handed to what you did to me. Hindi mo ba nagustohan yung nangyari sa atin? Isn’t it enough, that’s why you’re here? Bakit hindi ka na lang magpasalamat at inurong ko yung kaso mo at inabsuwelto kita sa mga kasalanan mo” pakiramdam ko nadudurog ang dignidad ko sa mga sinasabi niya.

Parang sinasabi niya na ang rumi kong tao at bakit ba ako dumadada sa harapan niya ngayon siya yung nag absuwelto sa akin sa mga kaso ko pero gusto ko lang talagang linisin ang pangalan ko kahit man lang sa kanya.

“Alam mo Sir? PUTANG INA KA! Hindi ako tulad ng mga iniisip mo. Oo ganito ako pero alam ko kung ano yung tama at mali sa ginawa ko. Kahit nagkakandakuba na ako sa pagbuhay sa mga kapatid ko hindi ko ninais na ipagbili yung laman ko. Pero tang ina ka! Binaboy mo ako!” hindi ko na napigilan sumabog sa pag-aakusa niya sa akin.

Wala na akong pakialam kung humagulhol na ako ng iyak sa harapan niya basta gusto kong ipaglaban ang sarili ko sa mga tulad niyang maliit lang ang tingin sa amin.

“At huwag po kayong mag-alala. Ibabalik ko po ang perang pinyansa niyo po sa akin” sabi ko at lumapit sa kanyang desk para ilagay don ang pera. “Maraming Salamat po. Huwag po kayong mag-alala, marunong po akong tumingin ng utang na loob” huling sabi ko at nagtatakbo palabas ng kanyang opisina.

Wala na akong pakialam sa mga taong nakatingin o nababangga ko basta gusto kong umalis na sa lugar na iyon. Masyado na akong nasasaktan sa mga akusa niya sa akin.

“GAGA ka, pinuntahan mo talaga yon? Huwag mong sabihing nakipag-away ka don. Naku kang bata ka, alam ko pa naman yang ugali mo kapag hindi ka nakapagtimpi.” Dismayadong sabi sa akin ni Meme Shaki matapos kong ikuwento sa kanya ang pagpunta ko sa kay Architect.

Pinagsabihan na nila akong huwag na lang munang magpakita at baka magbago ang isip niya at tuloyan niya akong ipakulong. Ang gusto ko lang naman na magpasalamat talaga hindi ko naman alam na aakusahan at pangliitan niya ako.

“Naku day! Gulo na naman yan for sure” anang sabi ni Tess sa akin.

“Mag-expect na ako ng pulis ulit sa inyo bukas o sa makalawa o baka dito na talaga” biro sa akin ng mga bakla sa labis nilang ikinatuwa.

Mas lalo akong kinabahan sa biro nila sa akin. Kung alam lang nila kung gaano nakakaba ang hulihin ka ng pulis baka isipin nilang ayaw nilang lumabas ng bahay.

SUMUNOD na mga araw ay naging mas abala ako dahil sa tumatanggap ako ng mga racker. Hindi na illegal at tinatanong ko na talaga kung ano yung trabaho. Pagtitinda at paglalako lang naman ng pagkain. Minsan rin nagtuturo ako ng sayaw sa dati kong paaralan sa elementarya. Tinuturuan ko sila sa kanilang darating na closing remarks.

Wala na atang araw na hindi ako naging abala at napag-iiwanan ko na ang pagbabantay sa mga kapatid ko. Pero naiintindihan naman nila ako at sinusurpotahan. Minsan pa nga tinutulongan nila ako para lang talaga mabayaran ko yung utang ko.

“Oy Kuya snacks po kayo jan… Masarap po itong kutsinta” sabi ko sa mga karpentero sa may bagong building na itinayo sa dating paaralan ko nong elementarya ako.

“ Sige nga pabili ako ng lima“ anang sabi nito at agad ko itong sinuputan . “Magkano ba?”

“Twenty five lang kuya” sabi ko at agad namang itong nagbayad. “Salamat po” dagdag ko dito.

Hindi pa ako nakakalayo nang biglang tumawag ito ng kasamahan niya para magmeryenda sila. Halos naubos lahat ng paninda ko.

“Dalian natin pare baka magalit na naman yung Engineer at Architect pagnakita tayong kumain” anang sabi nong isang lalaki habang nagbibilang ako ng pera.

“Oo nga may pagkabugnotin pa naman yung ulo ni Architect Fuentes” anang sabi ng isa na ikinatigil ko saglit.

Bigla akong nakaramdam ng kaba pero nagtanong pa rin ako.

“Sino bang Architect nito?” tanong ko sa isang trabahante.

“Si Ano… Si nakalimutan ko. Ano nga ulit pangalan non pre?”

“Lyle Fuentes… at ayan na siya pare, takbo!” sabi nang isa na ikinagulo nilang lahat at nagmadaling pumasok sa loob habang ako ay nanigas at pilit na naglakad papalayo.

Para akong sinakluban ng langit at lupa ng marinig ko ang boses niya na tinatawag ako. Gusto ko ng kumaripas ng takbo at iwanan siya. Bahala na siya mag-isip ng kung ano. Hindi naman ako tatakbo talaga sa kanya dahil alam ko yung utang ko pero may nagawa kasi ako sa kanya kaya gusto ko muna siyang takas an.

“Now you stop right there… ano tatakas ka?” sabi nito na ikinatigil ko sa aking kinatatayuan.

Saglit akong bumuntong ng hininga para kumuha ng lakas ng loob para harapin siya. Pagkaharap ko sa kanya ay agad ko siyang binigyan ng isang ngiti para ba hindi niya ako mahalata.

“Oy Sir, anjan pala kayo.” Kunwari hindi ako natatakot sa presensya niya pero nangangatog na talaga mga tuhod ko. Mas lalo pa akong napahigpit ng kapit sa hawak ko na bayong.

“Is this what you’ve been doing to pay me?” seryoso niyang tanong sa akin.

“Oo Sir at hindi illegal. At huwag kayong mag-alala Sir at babayaran ko kayo sa madaling panahon” maligalig ko na tugon sa kanya. Pilit na inaayos ang pagkakasalita ko matapos ko siyang murahin nong huli naming pagkikita.

Pinagtaasan lang ako nito ng kilay na para bang isang biro itong ginagawa ko sa kanya. Kulang na lang isapak ko tong hawak na bayong sa kanya.

“Are you sure? Your income won’t be enough to pay me on time” sabi nito na ikinaliit ko sa sarili ko.

Alam kong maliit lang ang kita ko dito pero alam kong mababayaran ko siya. Pursigido ako at kapag nangyari yo hinding-hindi na ako magpapakita sa hukluban na ito. Putang ina talaga niya.

“Sabihin niyo lang po at babayaran ko” hamon ko dito.

Bahagya itong napailing sa sinabi ko. Ito naman kasing bibig ko hindi makapagpigil minsan. Alam kong dapat kong itikum ang bibig ko kapag nasa harap niya. Pero gusto ko talaga siyang murahin simula nong araw na nakita ko siya.

“Well then, I give you 6 months to pay me. In all digit and when I mean all kailangang buo” sabi nito na ikisinghap ko sa kanyang sinabi.

“Pero Sir masyadong maikli lang yon…”

“You said you can pay me on time. Then I give you the specific time” ngisi nito sa akin bago ito tumalikod.

Tamaan sana siya ng bulalakaw at mabura na sa mundo. Nakakainis.

Chapter 4

Chapter 4

Jellian’s POV

Isang buwan ang nakalipas mula nong maglandas ang daan namin at habang tinitignan ko yung ipon ko ay parang gusto ko na lang humingi ng tawad sa lalaking yon. Sampong libo pa ang naipon ko at limang buwan na lamang bago niya ako sisingilin.

Gusto kong umiyak minsan sa walang preno ko na bibig. Mas lalo ako nitong pinapahamak. Pero hindi ko naman din kasi masisisi ang sarili ko kung magharap kami. Sobra akong naggagalaiti sa ugali niya. Akala mo kung sino. Mayaman naman siya. Bakit kailangan pa niya ng pera.

“Gaga ka, Jellian… nanahimik na yung tao ginulo mo pa kasi”

anang sabi ng aking isip at sinabunotan ang sarili sa kagagahan ko.

“Kuya, ayos ka lang?” tanong ni Josh sa akin.

Napatingin ako sa mga kapatid ko na nag-alala akong tinignan. Naawa talaga ako sa kanila lalo na kung nakakulong pa ako ngayo ay baka mas kaawa-awa sila. Nangako pa naman ako kay Mama na aalagaan ko sila ng mabuti.

“Ahh Oo, ayus lang si Kuya. Sige na tapusin niyo na homeworks niyo para makatulog na tayo. Maaga pa tayo bukas” sabi ko sa kanila at agad ng tumayo.

Hanggang sa maari ay ayaw kong isipin ng mga kapatid ko nahihirapan ako.

KINAUMAGAHAN ay maaga akong gumising para magsaing at magluto ng almusal. Pagkatapos ay sabay na kaming lahat na pumasok sa school nila. Magtuturo pa kasi ako ng sayaw nila Jenan sa darating na closing remarks nila.

“Oy buti at maaga ka Jellian… antayin na lang natin yung ibang mga bata at pagkatapos ng Flag Ceremony saka na kayo mag practice ha?” sabi ng teacher ko dati.

Dito rin kasi ako nag elementarya at halos lahat ng mga guro dito ay kakilala ko na.

“Sige ulitin natin yung na practice natin kahapon ha at mamaya may bago tayong moves” magiliw ko sa sabi sa kanila.

Pinasayaw ko sa kanila yung na practice namin kahapon at dahil mga bata pa ay hindi pa nila masyadong namemorya yung mga steppings. Yung iba naalala kaso kaunti lang. Yung iba naman nahihirapan sumayaw.

“Kuya, ayaw na ni Shane magpartner sa akin” biglang iyak ng bata lalaki na lumapit agad sa akin habang yung magulang nito ay lumapit para patahanin yung anak niya.

“Eh kasi po lagi niya akong naapakan, nadudumihan tuloy yung shoes ko” pagmamaktol ng batang babae na katambal niya nang tanongin ko ang problema.

“Naku ayos lang yun, basta pag-igihan mo na lang na hindi siya aapakan ha…” sabi ko sa batang umiiyak ay pinunasan yung mga luha niya. “Sige balik tayo, dahan-dahan muna tayo, memorize natin ulit yung steps”

Nagpatuloy kami at tulad ng palaging nangyayari ay may umiiyak, nagagalit at hindi nakikinig sa akin. Pero mga bata pa kasi kaya dapat intindihin. Mas pinursige ko na lang yung sarili ko na turuan sila ng maigi.

“Ayan… sige lagyan natin ng music na yung sayaw ah?” masaya kong sabi sa kanila matapos nilang makabisado yung tinurong kung steps.

Naging maayos naman yung umpisa pero tung sa pagikot sila nahihirapan talaga at talagang nagkakaapakan sila ng mga paa. Nag-isip na lamang ako ng ibang stepping nila.

“Sige mag miryenda muna tayo!” sabi ko ng recess na nila. Masaya naman silang nag-uunahan sa akin dahil sa nagtitinda rin ako ng cupcakes at biscuit. Buti na lang naisingit ko ito kahapon para madagdagan man lang yung kita ko.

“Kanina pa yan pabalik-balik dito Mare” anang sabi ng isa sa mga magulang ng mga bata.

“Akala ko umalis na yan kanina, bumalik ulit. Nagtataka ako kung sino ang binabalik-balikan niyan dito.”

“Sino ba?” hirit ng isa naki isyoso

“Ako kasi yon”

At nagchichikahan na sila. Inabala ko na lang ang sarili ko sa pagkain dahil nakakagutom rin turuan ang mga bata. Halos maubos na ang energy ko sa kanila tapos hindi pa kami nakakalahati sa sayaw. Sandali akong nagitil nang nagtatakbo yung dalawang kapatid ko papasok dito sa loob ng gymnasium ng school.

“ Kuya yung baon namen“ sabi ni Josh.

Agad ko silang binigyan nong mga cupcakes at biscuit at inabutan ng barya para juices man lang pantulak sa kanilang pagkain.

“Salamat po” sabay sabi ng dalawa at nagtatakbo palabas.

“ Naku Jellian, hindi ka ba nahihirapan sa pagtataguyod sa mga kapatid mo mag-isa?“ anang sabi ng kakilala ko.

“Hindi naman, anjan naman sila Manang Hilda at Meme Shaki” tugon ko rito.

“Nahihirapan na nga ako dito sa isa kong anak, ikaw pa kaya na tatlo. Mahirap siguro para sa’yo dahil kailangan mong tumigil sa pag-aaral” sabi nito na saglit kong ikinangiti para hindi ipakita ang pagod ko.

“Kailangan po eh. Wala naman kaming mga kamag-anak dito at ayaw kong mawalay sa mga kapatid ko” sabi ko dito at nakikisimpatya na rin ito sa kalagayan ko.

Mahirap pero kinakaya ko. Ito lang ang tanging magagawa ko para manatili sila sa akin. Ayaw kong kunin sila sa akin ng mga autoridad at ipa-ampon.

“O sige na mga bata balik na tayo” sabi ko at nagtatakbo sila papunta sa akin. “Oh position tayo don sa chacha ha” dagdag ko.

Inabot ko yung player para pagahahin habang yung mga mata ko ay nasa mga bata para tignan sila kung nasa ayus na ba nang bigla may nakapa akong matigas. Napasigaw ako bigla ng wala sa oras.

“Ay butiking tipaklong!” hiyaw ko at napatingin don sa nahawakan ko.

Nagtatawanan yung mga bata sa sinabi ko pero ako parang gusto ko ng takbuhin ang exit. Kahit natatakpan ng sunglasses ang mata niya at sigurado akong nanlilisik ito. Mas lalo akong kinabahan ng magtanggal ito ng salamin at doon ko nakita ang masamang tingin niya sa akin.

Napalunok na lamang ako ng di oras. Wala bang nagsabi sa kanya ng huwag tumitig ng sobra at baka malusaw yung tititigan niya?

“Ay si Architect pala yan” anang sabi ng mga nanay habang ako ay hindi na magkandauga sa kung ano ang sasabihin ko sa kanya.

“Si Jellian pala ang pinunta niya?”

“Naku si bakla ah”

“Huwag nga kayo baka may sadya, baka magpapaturo din ng sayaw”

Dinig ko na usap-usapan nila at kulang na lang mangisay sila sa kakatawa.

“A-an-no bang gi-ginawa mo dito?” nauutal ko na tanong dito.

Mas lalo akong nailang nang hindi man lang niya inaalis ang tingin sa akin. Kung alam niya lang kung anong epekto nito sa akin ay baka kanina ko pa siya sinipa. Nakakapanghina kasi yung mga titig niya.

“Pabili ako nong cupcake” napatanga ako sa sinabi niya at napaawang ang bibig ko. Yun lang ba pinunta niya rito?

“W-wala na no… inubos na nong mga bata. May tindahan naman sa labas, don ka bumili. Huwag ka dito, kita mo namang naghahanap-buhay ako” medyo may galit ko na sabi sa kanya.

Kung nagpunta siya rito para mag-inis at nagwagi siya. Naiinis talaga ako sa presensya niya. Sisipain ko na talaga siya eh. Kung di lang siya mukhang bakulaw na gwapo. Bukulaw lang! Nabwebwesit talaga ako sa kanya eh.

Nagkibit balikat ito sa naging tugon ko sa kanya at muling sinuot ang salamin niya bago may binulong.

“Let’s talk later” may autoridad na sabi niya na ikinaurong ko bigla.

TANGHALI na nong natapos kami sa aming practice at kailangan ko pang pumunta sa kalenderya ni Manang Hilda para ilako yung paninda niyang kutsinta. Nakalabas na ako ng gym nang bigla sumulpot si butiking tipaklong sa harapan ko.

“Bakit ka na naman andito ha? Huwag kang mag-alala Sir at hindi kita tatakbuhan.” Inis ko na sabi dito.

“What took you so long? Mahirap bang magturo ng sayaw sa mga bata?” sabi niya na sinasabayan din ako sa init ng ulo ko.

Napamura na lamang ako sa isip ko nang sabihin niya yon. Akala niya kidali magturo ng mga maliliit at makulit na paslit. Halos mapaos na ako kakasigaw na bumalik sila sa position nila. Yung mga magulang din nila panay chika.

“Kung wala ka rin namang sasabihin ay aalis na ako at kakain pa ako dahil nagugutom ako” sabi ko dito at nagmartsa palayo sa kanya.

Pagkarating ko sa gate ay nadatnan ko ang mga kapatid ko na nag-aabang sa akin at sumilay ang ngiti nila nang makita ako.

“Kuya nagugutom na ako. Gusto kong kumain ng menudo” anang sabi ni Jenan.

“Ako din kuya gusto ko afritada” sabi naman ni Josh.

Tinignan ko si Jacky na nakatingin sa malayo kaya kinalabit ko ito.

“Oh ikaw anong gusto mong ulamin…” tanong ko dito na ikinatingin na niya sa akin.

“Ba’t andito si Architect?” turo niya na ikinatingin ko sa likuran ko.

Napamura ako ng makita ko siyang nakatayo sa likuran ko. Wala ba tong sinasanto tong tao na to? Kung basagulera lang ako ay baka kanina ko pa ito nabugbog. Hindi man lang nagsasabi na andito siya.

“I want to eat with you guys” anang sabi nito saka ngumit.

Napatigil ako saglit nang makita ko ang napakaperpekto niyang ngiti. Sana naging modelo na lang siya ng toothpaste sa ganda ng ngipin niya. Baka bibilhin ko talaga yon.

Napailing na lang ako sa mga iniisip ko.

“Manang Hilda, Menudo daw kay Jenan, kay Josh naman afritada at sa amin ni Jacky dinuguan. Pakilista na lang po ah?” sabi ko dito at kimuha ng mga kagamitan bago nagsalin si Manang at inabot ang tray sa akin.

“Ano naman ang sa kanya?” biglang tanong ni Manang na ikinatingin ko sa kanya na ikinanguso niya sa taong nakabuntot lang sa akin.

“Ay ewan ko pa hindi ko naman kasama yan” sabi ko at pinuntahan ang mga kapatid.

Nagsimula na kaming kumain nang may asungot na tumabi sa akin. Nagsiksikan tuloy kami dito.

“Hello po Kuya Architect!” bati ng nakababata kong kapatid dito sabay kinawayan.

Ngumisi naman sig ago na akala mo close sila ng kapatid ko.

“Sige na Jenan kumain ka na baka malate ka pa” ngumuso naman ito sa pagsita ko sa kanya.

Yung dalawang kapatid ko naman ay parang nahihiyang kumain.

“Hoy kayong dalawa para kayong nagpo-prosesyon diyan. Sa susunod na buwan pa naman yung mahal na araw ah. Ano yan practice?” saway ko sa kanila.

Hindi ko na pinansin yung katabi ko basta mapakain ko lang mga kapatid ko at matignan kung naubos ba nila yung pagkain nila.

“What is this?” walang sabing tanong ni kumag na tinuro yung dinugoan.

“Ah hindi mo to alam no? Rich kid ka kasi” sabi ko dito sabay irap.

“Masarap po yan Kuya Architect, tikman niyo po” sabi ni Jacky dito at sumandok naman sig ago para tikman yon.

Inaabangan ko siyang mapangiwi man lang o maduwal pero walang epekto sag ago. Namangha pa siya sa pagkain.

“Hmmm… masarap nga” sabi nito at sumandok pa. Nagkaroon tuloy ng itim na guhit sa itaas ng labi niya dahil sa pagkakahigop niya sa pagkain. Tinawanan naman siya ng mga kapatid ko dahil sa pagka ignorante niya. Napatawa rin ako sa itsura niya na parang nagugulohan kung bakit kami tumatawa.

“May dumi ka oh” sabi ko at wala sa isip na kumuha ng tissue para pahiran yung bibig niya na ikinagulat namin.

Pati siya ay nagulat sa ginawa ko kaya agad akong nag-iwas ng tingin sa kanya at tinuon ang pansin sa mga kapatid ko.

“Oh tapos na kayo? Dali magligpit na kayo para makapaghugas na ako ng pinggan. Maglalako pa ako mamaya ng paninda ni Manang. Jacky mga kapatid mo bantayan mo pagtawid sa daan huh?” paglihis ko sa nakakailang na nangyari.

Agad na kaming umalis ng mga kapatid ko at pumunta sa kusina para makapaghugas ng kamay nila. Napansin ko lang na ang daming kamalasan ang nangyayari sa akin ngayon lalo na at nariyan lang siya sa paligid. Parang kumakapit ang kamalasan sa akin dahil sa lalaki na yon.

Chapter 5

Chapter 5

Lyle’s POV

I don’t know what gotten in me to join them for lunch. I mean I have this crazy idea that sudden came into my mind. It’s doubtful and I don’t want to bother him with that. But that night bring lots of memory to me. It just brings back those old pleasures I’ve been longing to feel. Heat always raised inside my body down to my groin that bring shiver to my spine every time I dream or imagine that night with him. I need to feel it again.

Yet, I can’t get the right time so say my proposal. It’s a give and take offer. Nothing to lose. I know his not new with that kind of deal. It’s his job.

“Sige Manang ilalako ko na ito” I hear he said.

He got this big bag with goods that he peddles on the construction site. I just have always bad impression with the workers there every time he sells whatsoever is that. They have this filthy look upon him and I don’t know if he sees it or just his intention to make a market. Now this thought has always gotten in me and want to stop this madness running inside my lewd mind and forget my proposal. But he is different, the way he cares for his sibling. I want to make it as my advances.

“Stop right there” I commanded before he get out from the store.

Shocked was written all over his face the moment he saw me still in here. I was pleased to his expression, maybe he was still thinking what he did earlier of wiping my face.

Scratch that out.

“Andito ka pa? Ba’t hindi ka pa umaalis?” he said.

I immediately come near him. Then saw how he was flabbergasted of my presence that astonished me most. I really still have this charm to dumbfound someone. I will never get enough of doing this to him. Its makes me feel dominant.

“I have something to tell you remember?” I saw him sigh.

“Kung tungkol yan sa utang ko, huwag kang mag-alala. Kita mo o nagtitinda na ako para may pangbayad sa’yo” he unbelievably hissed.

I know he won’t dare to runoff from me. But I want to take this as an advantage. I want him. I need him to bring me those waves of pleasure again in my system. I want someone caress. Those heats I desire to taste again. Call me crazy and mad but I desperately want it.

“Ano Sir? Magtitigan na lang tayo dito?” he said, disappointed of my unresponsive.

I sigh for a moment.

“Let’s talk it somewhere private.” I said without getting my glance break from his gaze. It’s not appropriate to talk it in public. Someone will get it surely badly. And I know he would react about it.

I saw how he rolled his eyes from me and shake his head.

“Sir, puwede ba? Nagmamadali ako dahil may trabaho pa ako! Wala akong oras para makipag-usap sa’yo dahil bilang ang mga oras ko” he said and turn his back at me.

I quickly pulled him back to face me. He was surprise the moment I glared at him and clenched his wrist just forcedly to look at me.

“You are coming with me when I say it. You owe me big so better follow me” now he was astounded at me the moment I get myself into my temper.

“Puwede ba! Bitawan mo nga ako! Hoy, para sabihin ko sa’yo babayaran ko yon. Kaya huwag na huwag mo akong hihigitan sa kamay kung ayaw mong basagin ko yang pagmumukha mo. Hindi lahat ng bagay napapasunod mo dahil sa may pera ka. Kaya puwede ba bitawan mo na ako dahil nasasaktan ako” now I’m shocked when I provoke him. I was back in my senses the time I felt disgrace of my action.

Now he reminds me of someone I use to feel in love it. His stance surely reminds me of him. His personality is surely alike. Fuck, I miss that person already. I’m longing for him.

“Just please, I want to talk to you something” I don’t know where I hold my ground but I know, I need him. I really do.

I saw deep emotions in his eyes the moment he saw me pleaded. I know it’s not my style but I just want to get up from this grave of sadness. But he still kind of rejects me and I know he would do this. He is stubborn. He has his own life and I can’t just take it away from him but I need him to just listen for this one time.

“Please…”

WE get ourselves in a near lodge just to talk about my proposal. Earlier I want so confident to say this to him but now I just want to back off and don’t want to blurt this out.

“Oh anon a?” he said crossing his arms.

First, I clear my throat and fix my cloths as it was shaggy I thought it was but it’s not. Why am I shaking?

“I have a proposal for you to pay me as soon as possible” I said that caught his attention of listening to me now.

“Let’s be Fuck Buddy”

The moment I say those words, all I hear around me was a deafening silent. His lips parted like he couldn’t believe what I just said.

“Gago ka ba? Naka ecstasy ka pa rin ba? O nalason yang utak mo sa dinugoan? Nahihibang ka ba?” I know he would say this but I want him to be.

“I know it sounds crazy-”

“Oo nakakabuang talaga yang sinasabi mo. Ito ba? Ito ba yung napaka-importanting sasabihin mo?” he said unbelievably.

I just massage my sense out from what he is talking. Why his making this a big issue when there something already happen between us?

“This is a give and take proposal and nothing personal matters. It’s not like there’s nothing happen between us?” he said stare at me in disbelief. Like I was saying a big laugh to him.

“Pero bakit ako? Mas maraming lehitimo kaysa sa akin. Nakikita mo ba ako? Tignan mo nga ako? Nagdu-druga ka ba talaga?” he replied.

I already scan him before he says this. He has almost a fair skin. Nothing special about him actually. Hindi naman siya dugyutin tignan and I know he cared for his self. Maybe I just don’t take much more in the appearance though it’s a big factor but all I can see to him is that he was the answer to my longings.

“Coz you are in great debt to me… and like you said, you want to pay me to come clean-handed and don’t want to have indulgences with me. So why not pay me as what we started this up then?” I halt for an instant when I saw tears start to fell his eyes.

Hindi ko alam kung sumubra na ba ako sa mga sinabi ko sa kanya pero sa kanyang reaksyon ay parang nagsasabi lamang ito na nasasaktan ko ang damdamin niya. Pero paano? He must be grateful about it.

“Pag-iisipan ko…” he said and quickly get his things and slams the door.

I’m still puzzled to what I’ve said to him. There’s nothing wrong, maybe my offer but it’s a great deal for him. I’m just helping him out. He was just overreacting about that matter which he must not take personal.

I’m almost getting ready for bed when I receive a message from a unknown number.

Unknown Number:

Sige pumapayag na ako.

I don’t know how he gets my number but it doesn’t matter. I just want to make sure this is him.

Me:

So how about tonight then?

I just can’t believe myself how I getting to this. I just twitch my flaccid prick in to its max erection. Now this guy is really something.

Unknown Number:

Saan?

All he said and I quickly replied the address where we be doing the thing but I texted him to brought something, just to make sure thing before us.

I immediately get out of my unit and drive to the store where he buys the things for me. The moment I saw him near I quickly open the door for him in the inside. As soon as he get inside I drive to the nearest lodge.

“You brought it?” I asked and handed me a bottle of lube and XL size condom. What can I say to myself? I’m blessed that’s why I’m resistible. Maybe this is what he thinks then and gets his self to this.

The moment we get inside the room I asked him to take a shower. After that I asked him to be in four on the bed. I placed behind him and inserted the condom on my stiffening missile. I lube it the slowly rub the tip on his hole that bring shiver to his spine as I slowly caresses his back.

“Ahhh…” I heard him utter I groan the moment I inserted my hardness in.

I grunt the moment I feel the heat from his inside. I move more inside of him that makes him moan and cry. I just shrugged to his reaction. I mean, I understand his feelings coz I know my size well. I shove more of me inside him and now I hear him sobbing.

Babalewalain ko na lang sana ito at inurong ko saglit ang sarili ko pero nang dumako ang tingin ko sa aking katigasan ang mga dugong namuo sa paligid nito. Halos takasan ako ng sarili kong kaluluwa ng makita ko ito. Pinagpapawisan ako ng malamig ng masilayan ko ang katarantaduhan ko.

So all this time his not lying to me.

Chapter 6

SPG CONTENT

Chapter 6

Jellian’s POV

Ilang beses ko na bang pinagisipan ang alok niya at hindi ito biro. Iniisip ko pa lang yung sinabi niya ay durog na durog na yung dignidad ko. Para ba akong isang laruan lamang sa kanya na papahalagahan lamang niya dahil kailangan niya maging masaya.

Nasira ko na ang keypad ng phone ko sa paulit-ulit na paglalaro ko ng Space Impact. Hindi ko na maalala kung ilang beses ko na rin pabalik-balik sa huling boss pero hito pa rin ako inuulit yung laro. Halos kabisado ko na ang galaw ng kalaban.

“Kuya pakihinaan naman yung sounds, matutulog na ako?” reklamo ng kapatid ko na si Josh dahil nasa tabi ko siya ngayon.

Sandali akong natigil at inisip yung sinabi niya na nagkautang ako sa kanya, kung gusto ko siyang bayaran ay bakit hindi simulant sa unang bagay na ginawa namen.

Napabuntong-hininga na lamang ako habang iniisip pa ng malalim ang kanyang alok muli pero sumusobra naman ata siya. Hindi naman ako kaladkarin tulad ng iniisip niya. Kahit nga anong paliwanag ko na hindi ako ganon ay alam kong hindi niya pa rin ako paniniwalaan.

Tinignan ko ang mga kapatid ko na mahimbing na natutulog. Napaisip ako kung makukulong ako uli ay wala ng mag-aalaga sa kanila. Masakit isipin ngunit bakit ang saklap ng buhay.

Muli kong kinuha ang cellphone kong kiluma na ng panahon. Panahon pa ng hapon.

Hinanap ko ang numero niya na nakalista sa unang contact ko. Hinanap ko pa talaga?

Ito naman ang pinag-isipan ko ngayon, ang kung ano ang sasabihin ko sa kanya.

Ako:

Sige pumapayag na ako.

Hulin a para pagsisihan ko ang gagawin ko ng ipinadala ko na ang mensahe sa kanya. Wala pang isang minuto ay tumunog ang cellphone ko at nabitawan ito kaya tumama sa bibig ko. Napadaing ako habang tuptop ang bibig ko sa sakit. Bwesit, daig pa naman ang hammer ni Thor sa tibay nito.

Halos mapamura ako nang basahin ko ang kanyang mensahe. Gustong kong magwala sa aking hinihigaan dahil sa katangahan ko minsan.

Siya:

So how about tonight then?

Taglibog ba tong si Architect? Full Moon ba ngayon? O nagsisinghot ito? Daig pa niya ang sabog na tao kung makarequest na ngayon at ngayon din namin ito gagawin.

Ako

Saan?

Ang gaga ko talaga.

Siya:

Buy me some lubricant and XL size condom. Just text me where you are and I fetch you.

Inulit kong basahin ng dalawang beses ang mensahing pinadala niya. Nakasaad talaga don na extra-large. Talagang hindi siya nagbibiro.

Agad na lamang akong lumabas ng bahay at pumunta sa malapit na bukas ng parmasya. Tinaasan pa ako ng kilay sa cashier ng makita ang mga binili ko. Tinaasan ko na rin ito ng kilay, akala niya siguro matitinag niya ako hindi naman para sa akin yan.

Pagkalabas ko ng parmasya ay sinabi ko sa kanya ang lugar kung nasaan ako. Isang magarang sasakyan naman ang tumigil sa tabi ng daan at bumukas ang pinto. Sinilip ko kung siya ba ito at halos mangatog ang binti ko ng makita ko ang itsura niyang hindi talaga nagbibiro.

Pagkapasok ko sa loob ay naamoy ko agad ang bango niya na parang kakaligo pa lang niya. Napamura ako ulit ako sa sarili nang amoyin ko ang sarili. Nangamoy pa akong dukyot.

“You brought it?” anang sabi niya na labis ko na lamang ikinagulat.

Inabot ko naman agad ang pinabili niya saka nagpatakbo ng kibilis na halos ikinahiwalay ng kaluluwa ko. Atat na talaga si Architect.

“You take a shower first then be in the bed after” sabi niya.

Nasa loob pa lamang ako ng banyo ay sari-saring pagsisisi ang lumukob sa akin. Kung bakit nauwi ako sa ganito. Pinilit kong huwag maging emosyonal sa gagawin ko pero hindi ko mapigilan. Para sa mga kapatid ko, gagawin ko ang lahat ng makakaya ko. Titiisin ko lahat para sa kanila.

Pagkalabas ko ng banyo at hubot-hubad na ako. Buo na ang desisyon ko ngayon.

“Quickly get on the bed” utos niya.

Gumapang ako sa higaan at tumigil ng pigilan niya na akong gumalaw. Nakatuwad na ako at siya naman ay nasa likuran ko. Naramdaman ko ang paglundang ng kama. Sandali ako sa ganoong posisyon ng maramdaman kong may kinikiskis siya sa bukana ng lagusan ko.

Nanginig ang katawan habang hinahaplos ang likuran ko na dinadama ang panginginig ng buo kong sistema.

Napagipik ako sa dahil ng bigla niya akong pasukan lalo na siya nong pilit kong ikuyom ang lagusan ko sa hapding nararamdaman ko. Mas lalo akong napadaing nang ipasok pa niya ang kahabaan niya. Namimilipit sa sakit at hapdi sa bawat pagdiin niya.

Sumumsob ako sa may unan para umungol ng iyak. Hindi ko kaya, para akong binibiyak, hinahati sa dalawa ang katawan ko sa kanyang pagkakapasok. Ang hapdi at masakit. Sobrang sakit.

“Ahhh…” ungol ko nang mas lalo pa niyang diniin ang kanyang katigasan.

Nakagat ko na ang unan dahil na pamimilipit ko sa sakit. Sobrang sakit na parang ilang saglit lang ay mawawalan ako ng ulirat. Ganito pala ang pakiramdam ng unang beses.

“Ahhh…” daing ko pa nang pumasok pa siya. Pakiramdam ko ang puno ko na. Naduduwal ako sa kakaibang pakiramdam nang pagkapasok niya.

Mas lalo akong napaigting sa sakit ng maramdaman ko ang hagod ng kanyang pagkalalaki ng saglit siyang umurong. Naiwan ang dulo sa loob bago niya sinumulan ang barurotin. Sobrang bigling ng kanyang indayog habang ako ay namimilipit sa sakit.

Nararamdam ko ang bawat hagod niya sa aking looban. Gusto ko siyang patigilin pero wala ako sa posisyon. Utang naloob ko ito sa kanya at kabayaran pero hindi ko naman ninais na ganitong pasakit ang mararanasan ko.

“Sir…” sambit ko at hiniling na bagalan man lang niya dahil namamanhid na ang lagusan ko. Wala na akong ibang maramdaman kung hindi ang sakit sa pagdiin at hapdi sa bawat ulos niya.

“What is it? You like it huh? You want this big prink impaled to you huh? Want me to shove it more?” mahahalay na salita niya na ikinailing ko.

Ayaw kong maramdaman kahit ano man lang sa bawat sinabi niya. Gusto ko lang itigil na ito. Nakuha na niya ang pinagkakaingatan ko. Nangako na ibibigay lamang ito sa taong mahal ko pero hito siya, walang awang binarurot ang pwerta ko.

“Ah!” impit ko sa sakit ng bigla niya akong sabunutan at mas lalong idiniin ka ang kanyang katigasan sa looban ko.

“Say you want this… you want my cock, want me to fuck it hard. Say it bitch. Say it!” bulyaw niya sa akin.

“Pakiusap…” hindi pa ako natapos sa aking sasbihin ng hawak niya ako sa balikat para mas lalong idiin pa ang kanyang pagkalalaki sa akin.

Humahagulhol na ako ng iyak pero bingi siya sa kanyang tinatamasang sarap. Gusto ko nang makiusap na tumigil na siya pero hito mas lalo pa niya akong binaboy. Walang awang kinakantot ako.

“Ahhh… I’m cumming bitch… yeah yeah cumming… there ahhhhh” mahabang daing niya.

Naramdaman ko ang pagsabog at init niya. Nakahinga ako ng maluwang ng hugotin na niya ang sarili niya. Napadapa ako sa kama habang abut-abot ang aking hininga. Napapikit ako ng aking mga mata para ipagpahinga ang sarili ko ngunit laking gulat ko na lamang ng magsalita ito.

“Who said we are done?” sabi niya at hinawi ako para tumihaya.

Natakot na ako sa kanyang itsura habang ngumingiti siya ng napakamalesyoso sa akin. Bigla siyang dumagan sa aking katawan at ngayon nagkatitigan kaming dalawa.

“Felt the same as always” ngisi niyang sabi at bigla akong sinunggaban ng halik.

Sa pagkabigla ko ay hindi ako nakaalma sa kanyang ginawa at nang napagtanto ko na ay agad ko siyang tinulak palayo. Lahat ng lakas ko ang binuhos ko sa pagkakatulak ko sa kanyang na ikinahiwalay ng aming mga labi.

“Fuck you! Don’t be such an impotence you fucking bitch” galit niyang sambit sa aking habang pinipigilan ako sa pagtulak sa kanya para kumalas sa akin pero sobra niyang lakad. Hindi ko siya kaya lalo na at hinang-hina na ang katawan ko.

Nasakop niya ang dalawang pusuan ko ng isang kamay niya lamang at ipinako ito sa dingding para hindi na ako manglaban pa.

“Shit stop waggle you fucking slut” sigaw niya sa akin na ikinahagulhol ko na ng iyak dahil gusto ko ng kumalas sa kanya. Gusto ko ng tumakas.

Wala na akong nagawa kundi ang umiyak at kahit sa paghagulhol ko ay walang awa niyang diniin ang pagkakahawak sa bibig ko.

“Why crying bitch? You want more huh?” nakangisi nitong sambit . “All you need is asked”

“Wag na pakiusap” umiiyak ko na daing.

“Okay, as you wish” at marahas niya akong muling hinalikan.

Ang sakit sa pakiramdam na binababoy ako ng taong ito. Kung sana mas nag-isip pa ako ng mas magandang para sana hindi ito mangyayari sa akin.

Nagulat na lamang ako nang bigla niyang itinaas ang isa kong paa sa eri at inilagay sa kanyang balikat. Nanlaki ang mata ko nang napagtantong muli niya akong papasokan.

“Pakiusap wag na” pagmamakaawa ko sa kanya ngunit talagang napasailalim na siya sa sobrang kahayokan.

Bigla na lamang niya akong binitiwan sa pagkakapako sa dingding ngunit inilipat naman niya ang kamay sa aking leeg at sinakl ako.

“Now you obey properly before I lose my temper. Act as what I wanted and I pay you as what is your performance. Now kiss me” utas niya mariin akong sinakal.

Muli nga niya akong hinalikan at kahit labag sa aking kalooban ay sinunod ko ang nais niya. Sinusuklian ko na ang bawat marahas niyang halik sa akin. Unti-unti ring lumuwag ang kanyang pagkakasakal sa akin at iginiya ang kamay ko para ipulupot sa kanyang leeg.

Sunod ay ang pag-angat niya sa aking mga paa at ang pagtutok ng kanyang naghuhumindig muli na katigasan. Napaliyad ako sa muli niyang pagpasok sa akin at ngayon ay mas dama ko na siya. Ramdam ko na muli ang hagod niya at ang kaninang mahapdi at masakit na pakiramdan ay napalitan ng kakaibang sensyasyon sa muli niyang pag-indayog na sa aking lagusan.

Hindi ko maipaliwanag ang lahat at sinakop na rin ako ng matinding pagnanasa para sa kanya. Ang kaninang impit ng sakit ay napalitan ng matinding pagnanasa.

“That’s it… just tight that ass. Yeah, your getting it bitch” sabi niya na mas lalong binilisan ang pagkakakadyot sa akin.

Wala akong magawa kundi ang mapaliyad sa matinding sarap na hatid ng kanyang mga hagod. Tela ba ako naman ang nabaliw sa kanya. Ang puot na umusbong sa aking damdamin kanina ay unti-unti niyang nilulusaw sa pamamagitan ng paggawad sa aking ng kanyang masasarap na nga halik. Ni ayaw ko na siyang bitawan kahit mangapa pa ako ng hininga.

“Sige pa Sir, barurotin mo pa ako… baboyin mo’ko” hindi ko alam kung sinong boses ang naririnig ko pero alam kong akin yun. Hindi ako makapaniwalang binibitawan ko ang mga salitang iyon.

“As you vwish” sabi niya na mas lalong inigihan ang pagkakakantot sa akin.

Nawawala na ako sa ulirat ng dilaan niya ang lahat ng parte ng aking leeg at dibdib. Mas napapaungol lamang ako sa bawat simsim at kagat niya na sobra ko lamang ikinadilaryo. Dinidiin ko na siya at gusto pang matamasa ang mga hagod ng dila niya.

“I’m cumming…” para akong nadismaya nong sabihin niya yon. Ni ayaw ko na siyang tumigil sa pagkantot sa aking lagusan. Ayaw ko ng matigil pa ang masarap na sandaling ito. Minsan ko lang itong madama at sa hindi inaasahang lalaki pa pero sana huwag ng matigil pa.

“Ahhhh shit I’m cumming…” sabi niya at agad hinablot ang kanyang sandata at saglit sinalsal bago ito nagpasabog ng kanyang katas. Pumulandit ito sa lahat ng parte ng aking katawan. Napamura na lamang ako nang maramdaman ko ang init nito na parang tinutunaw ako.

KINAUMAGAHAN sap ag dilat ng aking mga mata ay wala na siya sa aking tabi. Agad kong naramdaman ang paglandas ng masagang luha sa gilid ng aking mata at huli na para pagsisihan ang nangyari kagabi. Wala ng saysay ang mga hagulhol ko ng iyak pero pakiramdam ko kailangan ko ito. Kahit iiyak ko na lang ang sarili dahil sa katangahan ko.

Ilang saglit ay naisip ko na lamang ang bumangon para makaalis pero halos mapadaing ako sa sakit nang sumakit ang parting yon sa aking pag-upo.

“Don’t force yourself to get up” labis na pagkagulat ang aking naramdamn nang marinig ko ang boses niya kaya agad kong hinanap siya at doon ito nakadungaw sa pinto ng banyo.

“I already ask someone to by you medicine, any moment from now it will come. But first let’s eat, I order food for us” sabi niya at dinala ang dalawang lunchbox ng isang sikat na fastfood.

“Sa-salamat” nahihiya kong sambit dito bago ako tumikim ng pagkain.

Bigla ko namang naalala ang mga kapatid ko habang ako dito nagpapakasayang kumain ng masarap ng pagkain. Ni hindi ko nga alam kung kumain na sila.

“What’s wrong?” tanong niya nang mapansin niya siguro ang pagkabahala ko.

“Yung mga kapatid ko. Nag-alala lang ako kung nakakain ba sila” tanong ko dito at inilapag yung pagkain dahil sa nawalan ako ng gana.

Narinig ko ang pagbuntong niya ng hininga bago ito nagsalita.

“I order them food then, you can’t leave yet coz I want to clear something about our set up”

Chapter 7

Chapter 7

Lyle’s POV

Hindi ko alam kung bakit naging ganoon ang kanyang reaksyon, iba sa inaasahan ko. Pero talagang mapagkunwari siyang tao at ang lakas ng loob niyang bulyawan ako sa bagay na pabor sa kanya. Bakit ba niya ginagawang malaking malisya ang hinihingi ko sa kanya gayong iyon naman ang trabaho niya. Hindi din ako naniniwala na ako ang unang gumalaw sa kanya, sadyang hindi lang niya makayanan ang laki ko kaya siya natagusan.

“Sir, your meeting with Mr. Torres will be in a moment now” sabi ng sekretarya ko pagpasok nito sa opisina ko. Tinignan ko lang ito habang tinataasan ng isang kilay. “In case you forget Sir” sarkastiko nitong saad na ikinahilot ko sa aking noo.

Hindi ko alam kung saan napulot ng HR Department ang sekretarya ko dahil minsan hindi ko matagalan ang pagiging sarkastiko nito at over-expressive minsan and sometimes impulsive na ikinaiinisan ko. Kung masama lang ako na tao ay baka noon ko pa siya pinasibak sa trabaho.

Napailing na lang ako sa aking iinisip dahil nagpapadala na naman ako sa init ng aking ulo. Kung bakit ba kasi kailangang gawin pa niyang mahirap ang isang napakadaling bagay na sobrang pabor sa kanya.

Flashback…

“So this is will be our set up… we meet every Friday night or weekends but not on Sundays coz I have important personal agendas on that days, also we can meet depends when I’m into it and I will be appointing you to see a doctor and have some examination and to have some test… I want to check you first if you have lingering illness like transmitted disease…”

saglit akong natigilan sa aking sinabi nang maalala ko na wala akong suot na proteksyon sa huli naming sex

. “…aren’t you?”

tanong ko dito.

Halos hindi maipenta ang kanyang mukha sa aking sinabi at namumula ang kanyang mukha na parang sasabog sa galit.

“Gago ka! Anong tingin mo sa akin? Kaladkarin? Bayaran? Pokpok? Putang ina ka eh dapat ako nga nagtatanong sa’yo niyan dahil pumapasok ka ng Gay Bars! Punyeta ka!”

galit na asik nito sa sinabi ko.

“You work there… as if you’re not”

hindi ko na rin napigilang mataas ng boses niya.

“Gago! Niloko ako don akala ko desenting trabaho yon pero hindi pala… pinilit nila ako at para sabihin ko sa’yo wala pang gumalaw sa’kin maliban sa’yo ugok ka!”

pagmumura niya.

Napailing na lang ako ng tawa sa kanyang sinabi dahil talagang nagmamalinis pa siya.

“Lies… I won’t fall for that”

I said while smirk plastered on my face for him to be trigger by his remorse.

“Edi wag… hindi naman ako namimilit na paniwalaan mo’ko basta ang importanti nabayaran na kita. Binigay ko na sa’yo ang ninanais mo kaya huwag mo na akong gulohin pa!”

anang sabi nito na ikinatagpo ng mga kilay ko.

“You think what happened to us last night was all the payments?”

tanong ko na ikinangisi ko at napailing sa kanyang sinabi.

“I don’t think so… you’re not even that good enough to pay the six hundred thousand I billed you”

dagdag ko na ipinanlaki ng kanyang mga mata.

I saw disbelief upon his face and a shed of tear right on every corner of his eyes. I was taken back the moment I saw his face now in remorse. I know I should be happy doing this to him to teach him a lesson to be gentle with his mouth full of cuss and curses.

“Kung magiging bayaran man ako ay kahit kailan hindi ako papatol sa’yo. Napakasama mong tao para igiit ako sa bagay na kahit kailan hindi pumasok sa isipan ko! Sana ibang tao na lang ako nadisgrasya at hindi sa tulad mong walangya!”

galit nitong sumbat sa akin na kinatigil ko.

…end of flashback.

Siguro na sobrahan lang ako sa mga sinabi ko sa kanya pero kahit na hindi niya ako dapat minumura.

Habang naiisip ko ang kanyang umiiyak na mukya ay sobrang konsensya ang lumulukob sa isip ko. Napakuyom na lamang ako ng mga palad ko dahil dito.

“Sir, andito na po sila Mr. Torres, hinihintay ka na po nila” inform sa akin ng sekretarya ko.

Agad akong tumayo at inayos ang aking tie at sinuot ang coat.

“Set up my computer Minerva for the presentation” utos ko dito na agad niyang ginawa.

“Right away Sir” tugon nito at dinala ang aking laptop.

Sandali muna akong nag-ayos sa aking itsura dahil malaking kliyente itong haharapin ko.

Pagkapasok ko sa loob ay nagbatian kami ng aking mga kliyente kasama ng iba ko pang kasamahan.

“Since your target customers are bachelors, businessman, celebrities and politicians, me and my team made this design as what you prefer for us to be their perception. I also assume your clients and customers will favor this room designs.” Sabi ko habang pinapakita ko pa sa kanila ang mga designs.

Narinig ko ang pagpalakpak ni Mr. Torres sa naging presentation.

“Well splendid as what I expect from you Hijo…” puri sa aking nito.

“The pleasure is mine Sir” tugon ko rito.

Saglit pa kaming nag-usap tungkol sa iba pang gusto niyang designs na ipapadagdag sa bagong perspective na gusto niya.

“When we will be visiting the site for us to be able to have survey? For me to start the design with the building.” Tanong ko dito na saglit niyang ikinatigil.

Hindi ito nakasagot agad at tumawag pa ng kanyang taohan para magtanong rito. Hindi ko masyadong narinig sila dahil nasa dulo ako ng lamesa habang sila naman ay nakaupo sa pinakadulo rin. Medyo naging masama pa ang mood nito sa naging usapan ng kanyang taohan.

“We have a little problem with the site but we are dealing it by now… I assure you Architect Fuentes, we will be starting project next week” sabi nito sa akin.

“Okay then Sir, I’m looking forward for this…” sabi ko at nakipagkamay dito at sa ibang kasama nito.

“I promise we will get to this in no time…” sabi naman nito sa akin at tinapik ang balikat ko bago namin tinapos ang meeting.

I’m in my office when I remember to ask Mr. Torres about any information about the site and where it was reside. Nagmadali kong tinawagan ang sekretarya ko para hingan ako nito ng impormasyon sa site.

Ilang minuto lang ay natanggap ko sa email ko impormasyon bago ako nagpatuloy na sa pagkakalap ng ibang design for inspiration.

HALOS gabihin na ako at hindi pa sana ako titigil pa pagdedesinyo pa ng ilang mga kuwarto sa ipapatayo na hotel and casino kung hindi lang tumawag si Papa sa akin.

“Hello Pa? Napatawag ka?” tugon ko sa tawag nito.

“Anong napatawag ako? Aren’t you forgetting that we have dinner tonight?” sabi nito na ikinasapo ko sa noo ko dahil kamuntikan ko nang makalimutan ang pag-imbeta sa kanila ng dinner.

“I’m sorry Pa, I almost forget about this. Sorry” paghingi ko tawad dito.

“You promise to be here and Mommyla is looking for you. Better get here soon” medyo may pagkadismaya ang tuno ng boses niya.

“Yes, I’m on my way” tugon ko rito at nagmadaling bumaba ng building at sumakay sa sasakyan ko.

Napamura pa ako ng medyo matraffic ang papunta ng Taguig sa bahay nila Daddy. Buti na lang at sakto lang na naluto na ang lahat nang makarating ako.

“Your Papa said you almost forget about this dinner…” bungad sa akin ni Daddy nang magmano ako dito.

“Sorry I Dad, been busy with work… I should be the one cooking” sabi ko rito.

“The important thing is that you are here… go help your Papa with your Mommyla” utos nito na agad kong sinunod dahil kailangan na ng kaagapay ni Mommyla dahil sa tumatanda na ito at nagkakaroon na ng katarata.

Nabungaran ko sila na baba ng hagdan kaya agad ko silang inakay pababa.

“Si Lyle na ba ito?” anang sabi ni Mommyla at kinakapa ang aking mukha.

“Opo Mom” tugon ni Papa rito.

“Sorry Mommyla, I should be the one who’s cooking your Sinigang na Bangus but I was busy with work” paumanhin ko rito na kinunsenti naman niya.

“Ano ka ba… mas masarap pa magluto ang Daddy mo kaysa sayo” sabi ni Lola na ikinaismid ng tawa ni Papa.

“Mommyla…” pagmamaktol ko dito na ikinatawa niya.

Wala nang mas maganda pa sa ngiti at tawa ni Mommyla na sobrang ikinasaya ng puso ko.

Nagsimula kaming kumain lahat at hindi napigilang magkausap at magtanong sa mga nangyayari sa buhay ko.

“Kailan ka mag-aasawa Lyle?” biglang sabi ni Mommyla na ikinaismid ko sa paghigop ng sabaw, natapon pa yung iba.

Pati sila Daddy at Papa ay hindi napigilan hindi mapatingin sa akin at alam kong naghihintay rin sila ng kasagotan ko.

“Busy pa po ako sa trabaho ko Mommyla eh” tugon ko rito na ikinalungkot ng kanyang itsura.

Huminga ito ng malalim bago nagsalita. “Sobrang tanda ko na Hijo, kahit man lang mahawakan ko ang apo ko sa tuhod” sabi nito.

Naging tahimik na ang aming hapunan dahil wala pa akong maisagot sa katanongan na iyon. Sadyang sariwa pa sa akin lahat ng masasakit na nangyari sa akin at hindi ko pa kaya muling buksan ang puso ko. Kung mapapatawad niya ako ay agad ko na siyang itatali habambuhay.

Pauwi na ako sa aking condo pero naalala ko na bibisitahin ko pa yung site na pagtatayuan ng bagong proyekto ko kaya naisipan ko munang tignan ito at memoryahin kung saan ito itatayo.

Habang hinahanap ang address sa bawat kanto na nadadaanan ko ay bigla naman akong natigil ng may narinig akong ingay ng sirena. Isang bombero ang dinaanan ako at pumasok sa isang kanto. Hindi ko n asana ito papansinin at magpatuloy sa aking paghahanap nang makita ko sa mismong kanto kanina pumasok ang bombero ang address ng magiging proyekto ko.

Wala sa isip akong pumasok sa kalsada ngunit maraming tao na ang nagkumpulan dahil sa may nasusunog sa unahan. Lumabas ako ng sasakyan ko at nagulat sa napakaraming bahay na nasusunog.

Nagtanong-tanong ako sa mga tao pero wala silang ideya sa kung ano ang pinagsimulan ng apoy. Habang nag-uusisa pa ay may nahagilap akong isang pamilyar na mukha at naalala ko ito sa mga naging kasama niya noon sa prisento.

Bigla akong kinabahan kaya agad akong lumapit rito at magtanong kung kasali ba yung mga bata pero andito silang lahat at nakita ko siyang niyayakap ang mga umiiyak na kapatid.

Chapter 8

Chapter 8

Jellian’s POV

Halos mabuga ko sa kanyang mukha ang kinain ko dahil sa kanyang sinabi. Hindi ko lubos akalain na magiging ganito ang palakad niya. Ang buong akala ko pa naman na ito na yung una at huli pero sa bawat sex pala ay babawasan niya sa utang ko na 600,000 pesos at diyes mil lang ang nakaltas na kinita ko lang sa tatlong buwan na palugit niya.

Gust kong maiyak at bawiin na lamang lahat ng mga sinabi ko at baka matiwasay pa ang buhay ko ngayon. Hindi itong gagamitin niya ako para sa mga pagnanasa niya at luluspagin ang katawan ko.

Sa huli ay hindi ako pumayag at ninais na ipagbili na lamang ang laman ko sa ibang tao kaysa isang ito na ginigipit ako. Sobrang sama niyang tao at hindi man lang naawa sa ginawa niya sa akin.

“Hoy anong mukha yang pinapakita mo sa mga costumer ko ha” tapik ni Manang Hilda sa balikat ko na parang isang sapak na lang ay matatanggal na.

“Si Manang naman napakasadista” reklamo ko dito.

“Aba gusto mong makaisa pa ha?” inis na sabi nito na akmang sasapakin na talaga ako kung hindi ko lang binawi yung sinabi ko . “Makasimangot tong batang to akala mo hiniwalayan ng jowa… at ayusin mo yang paglalakad mo, nadulas ka ba?” sabi nito na agad kong ikiailing.

Paano ba naman hindi makasimangot ang mukha ko sa sinabi ng gagong iyon. Akala ko siya na lang ang natitirang mapira at kailan kong kumapit sa kanya.

Iniisip ko pa lang yung ginawa niya sa akin kinikilabutan na ako, kinailangan ko pang magsabon ng limang beses para matanggal pati sa isip ko yung nangyari. Pero bwesit rin na utak ko pinagtataksilan ako at paulit-ulit ng nire-reply yung eksena kagabi. Pinagtataksilan rin ako ng katawan ko lalo na sa tuwing naalala koi yon ay nilalagnat ako.

“Ahhh… bwesit siya!!!” hindi ko napigilan mapasigaw na ikinagulat ng iilang customer na tinataksan ko ng pagkain. Kaya ayon sapak na naman inabot ko kay Manang Hilda at pinalipat ako sa kusina para maghugas na lamang ng mga plato at maghiwa ng mga rekado.

Napabuntong-hininga na lamang ako sa nangyayari sa buhay ko. Kung bakit ba kasi nangyari ito sa akin na naghihirap na nga ako mabuhay, dinagdagan pa ng gonggong na yon ang pinapasan kong problema.

“Kuya!” bilang yakap sa akin ni Jenan na hindi ko man lang napansin ang pagpasok nito sa kusina kasama pa ng mga kapatid ko.

“Oh bakit hindi pa kayo kumuha ng ulam kay Manang Hilda?” tanong ko sa mga ito.

“Hindi ka ba sasabay sa amin kumain?” tanong ni Jenan sa akin.

“May ginagawa pa si Kuya eh… hindi ko pa natapos lutuin yung pang miryenda mamaya” tugon ko rito na ikinalungkot ng mukha nito.

Paano ko ba mahihindian ang pinakacute at makulit kong bunsong kapatid.

“Kuya may sasabihin si Josh sa’yo… sige na sabihin mo na” ani ni Jacky sa akin habang tinutulak-tulak si Josh.

“With highest honor po ako” nahihiyang tugon nito na hindi ko na ikinabigla.

“Wow hinakot mo na naman lahat? Simula kinder ka pa lang niyan kaya hindi na ako mabibigla pero pagbutihan mo parati ha para makakuha ka ng scholarship sa isang magandang unibersidad” sabi ko dito.

“Eh matagal pa naman iyon pero pagbubutihan ko pa po” tugon nito na ikinangiti ko rito dahil alam kong hindi ako nito bibigoin.

“Ikaw Jacky? Ano naman sa’yo?” tanong ko naman sa matakaw na nauna pang kumain sa amin.

“Alam mo naman ako Kuya, wala akong hilig jan” natatawa nitong banggit na ikinataas ng kilay ko sa isang sulok.

“Ako po Kuya nakakuha din ng honor” biglang sabi ni Jenan sa akin na ikinatingin ko sa kanya.

“Wow naman ang talino ni bunso… gayahin mo si Kuya Josh mo ah at hindi yan isa jan” parinig ko na sabi kay Jacky na walang hiyang kumakain.

Pero kahit ganito sila ay sobrang mahal ko talaga ang mga kapatid ko kaya pag-iigihan ko pa para mabuhay kami at makaraos sa buhay balang araw.

PAGKATAPOS maglako ng paninda ay nagpaalam na ako kay Manang na papasok na ako sa club para mapaghanda sa bagong number at pakulo ng mga bakla. Gustong-gusto kong sumali pero wala akong talent na magpatawa dahil hindi naman ako kwela na tao. Naisip ko na lang na sumideline bilang waiter na agad kong ginawa talaga.

“Naku Jellian hindi ko na alam kung saan ako kukuha ng pansahod dahil sapat na yung taohan dito.” Sabi ni Madam sa akin.

Kahit hindi ko na konsenti si Madam na makasideline ay wala na rin akong magagawa. Alam kong kailangan ko na ring humanap ng trabaho na magiging sapat sa pamumuhay naming magkakapatid at makaipon ng pera. Kung paano ay hindi ko pa alam basta alam ko na hahanap ako ng paraan.

“Hoy Jellian ah gumanda ka…” biglang sabi ng Ate Beyonce nang magkasalubong kami sa loob ng dressing room.

“Pansin mo rin yon day? Blooming si bakla ngayon eh” anang hirit ni Ate Tess na sinang-ayunan ng ibang kasamahan namin.

Lahat sila ay kinukulit at ginigiit na umaliwalas daw yung mukha ko pero kung alam lang nila na bwesit- na bwesit yung araw ko na ito.

Hindi ko na sila pinansin kahit patuloy pa rin sila sa pangangantyaw sa akin na umaliwalas daw talaga ako nang hindi ko namamalayan. Napatigin pa ako kanina sa salamin pero ganon pa rin nag itsura ko, walang pinagbago sadyang nakakastress tignan ang nakasimangot kong mukha.

“Ay nako, na hit and run itong si bakla” pati sa pag-uwi ay pinagkakaisahan nila ako.

“Mga kiddie meal ba yang tumira sa tumbong mo” bulgar na biro ni Tess sa akin na ikinatawa ng lahat.

Ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko

“A-no b-ba ka-yo! Huwag niyo nga akong pag-isipan ng ganyan!” inis ko na sabi sa kanila, paano ba naman kasi ako yung pinagkakaisahan nila.

Ngunit hindi pa rin nila ako tinigilan kung hindi lang naagaw yung pansin namin sa ingay ng sirena at track ng bombero na nilagpasan kami. Bigla akong kinabahan nang makita ko ang kulay kahel na kalangitan. Nagdarasal ako na hindi liliko sa kanto namen ang sasakyan pero doon ito patungo.

“Mga kapatid ko…” halos maiyak ko na sambit nang nagtatakbo ako sa lugar namen.

Halos nagkagulo ang lahat ng tao sa daan at yung iba ay sinasalba ang kanilang mga kagamitan.

“Ay hala ka diyos ko po! Sunog!!!” sigaw nila At Beyonce at Tess.

“Meme yung mga kapatid ko…” umiiyak ko na sambit sa kanila.

Sobra na akong kinahabahan habang tinutulongan nila akong hinanap ang mga kapatid ko. Nagtanong ako sa mga kabitbahay at tinuro ang kinaruruonan nila.

Nasabunutan ako ng tinik ng makita ko ang mga kapatid ko pero nadudurog yung puso ko na makita silang gusgosin at umiiyak.

“Kuya wala na yung bahay natin” iyak na sambit ni Jacky habang nakayakap sa akin.

“Kuya wala kaming nasalba kahit isa” anang sabi ni Josh na mas lalong humigpit ang yakap sa akin.

“Kuya hindi ko nailigtas si Mama…” iyak ni Jenan sa pinakahulihang alaala ng aming ina.

Gusto kong umiyak din pero pinilit ko ang sarili na maging metatag para sa mga kapatid ko dahil kapag naging mahina ako ay mas magiging mahina sila.

“Okay lang yon ha… ang importante ay ligtas kayo at walang masamang nangyari. Andito pa naman si Kuya kaya huwag kayong mag-alala ha bubuoin natin ulit yung bahay” sabi ko rito kahit hindi ko naman alam kung paano iyon.

Lahat na lang ng bagay sa akin ay walang kasiguradohan at nasasaktan ako dahil kailangan kong magsinungaling para maging maayos lang ang lahat. Pinanghihinaan na rin ako ng loob pero pinilit ko paring maging metatag para sa mga kapatid ko.

“What happened here?” anang tanong ng isang pamilyar na boses kaya napalingon ako sa likuran ko kung nasaan sila Meme Shaki.

Labis na pagkagulat ang rumehistro sa mga mukha namin nang magtagpo ang mga mata namin.

“Ay ang gwapo naman ng boylet ni Mamang” biglang hirit ni Tess na nagawa pang magbiro sa nangyayari.

“Tumigil nga kayo…” sita ni Meme sa kanila.

Mas nagulat ako nang lumapit ito sa amin at bakas sa mukha niya ang pag-alala nang makita kami. Nagulat rin ang mga kapatid ko nang makita ito pero si Jenan ay tumakbo rito at bigla itong niyakap. Mas nagulat pa ako nang tugonan niya ito ng yakap at kinarga sa kanyang bisig.

Hindi ko malaman ang nararamdaman ko nang makita ko siya karga ang nakakabatang kapatid ko.

“Kuya Architect wala na po kaming bahay…” umiiyak na sambit ng kapatid ko sa kanyang habang yakap-yakap ito mula sa kanyang leeg. Niyuyog niya ito para patahanin habang ako ay hindi makaimik sa muli naming pagkikita at sa ganitong sitwasyon pa talaga. Para tuloy akong mas nangangailangan ng tulong.

“Saan na kayo titira ngayon?” biglang sabi nito na hindi ko agad natinguha dahil sa pag-iisip ng ibang bagay.

“Ah eh kina Meme Shaki…” sabi ko sabay tingin ka Meme na ikinagulat rin niya.

“Huh sa amin?” gulat nitong banggit at napatingin sa akin na may pagtatanong pero agad naman niyang naringgan ang sinabi ko kaya agad itong tumango. “Ah O-oo sa bahay ko muna sila titira”

“Akin na po si Jenan” sabi ko rito at kinuha ang kapatid ko sa kanya. Agad niya itong inabot at halos antokin na ito sa kakaiyak, buti na lang tumahan na siya. “Sige po Sir, aalis na po kami” paalam ko dito at agad na kaming umalis sa lugar na ito.

Naging tulala ako buong magdamag dahil sa hindi ko alam kung paano ako magsisimula gayong nawala sa amin ang lahat. Hanggang sa sumapit ang umaga at tanging nakatutok lamang ako sa mga kapatid ko na nakahiga sa isang maliit na kutson. Gusto kong umiyak pero sagad na ako sa ganito. Marami na akong pinagdaanan at pati ang pag-iyak ay hindi ko na magawa pa.

Natigil lamang ako sa aking pag-iisip ng bumukas ang pinto at dumungaw roon si Meme Shaki.

“Jell may naghahanap sa’yo” sabi nito.

“Sino po iyan?” tanong ko rito dahil wala akong ibang ideya sa kung sino ang maghahanap sa akin.

Nagkibit-balikat lang si Meme Shaki at sinabihan ako na bumaba na lamang. Pagkababa ko ng kahoy na hagdan ay may nakita akong demonyo na nakaupo sa salas nila Meme.

“Anong ginagawa mo dito?” asik kong tanong dito nang may inabot ito sa akin sobre. Pagkakita ko non ay pera iyon.

“Ito yung ibinigay mo sa akin na ginastos mo sa pera ko noon, hindi ko ginalaw at buti na lang kasi magagamit mo na ito ngayon” tugon nito na ikinaigting ng panga ko.

Itinapon ko ang pera sa kanya at sapol ito sa walangya niyang mukha.

“Hindi ko kailangan niyan at hindi ko kailangan ng kahit ano sa’yo kaya umalis ka na. Huwag ka ng magpapakita. Kung gusto mo ipakulong mo na lang ulit ako basta ayaw na kitang makita pa!!!” bulyaw ko dito.

Chapter 9

Chapter 9

Lyle’s POV

I don’t want to put any conclusion what happened to that area but right after that incident, Mr. Torres suddenly called for an urgent meeting with me that the site will be ready by next week and we can do surveying. I had suspected anomalies with this matter but I don’t have proof for blaming them. Lots of innocent people bereaved their home and one of those are these innocent kids and their brother. It’s a shame that I couldn’t help them.

Ngayon konsensya ko pa ang nangyari sa kanila lalo at sobra akong naawa sa bata, sa kanila. May nagawa din ako sa kuya nila na sigurado akong nakadagdag lamang sa kanyang pagkasiphayo.

Pagkatayo ko mula sa pagkakahiga ay agad akong nagbihis para umalis at daling tinungo ang lugar na iyon pero bigo ako dahil hindi ko man lang kilala yung mga bata. Kahit nagtanong ako at pinaliwanag ang mga hinahanap ko kung hindi mga pangalan ang babanggitin ko ay wala din lang.

Halos mawalan ako ng pagasa kung hindi ko lang natatandaan yung kalenderyang kinainan namin noon. Agad akong nagpunta roon at tamang bukas ito. Nagulat pa yung Ali nang makita ako.

“A-architect?! A-an-nong ginawa niyo po dito ng napakaaga?” nauutal na sabi ng Ali sa gulat.

“ Gusto ko po sanang makita yung mga bata para abutan ng tulong“ sabi ko rito.

“Alam niyo po pala ang nangyari? Pero paano?” anang tanong nito sa akin.

Napakamot ako ng ulo bago ko ito sinagot. “Napadaan po ako kagabi at nakita ko sila, umiiyak pinakabata sa akin kaya alam kong kinailangan nila ng tulong” sagot ko rito na ikinatango ng Ali.

“Talagang kailanga ng mga batang iyon ng tulong… pupuntahan mo sila hindi ba? Maaari bang paabot na rin nitong ulam para sa kanila, hindi ko maiwan itong kalenderya.” sabi nito at agad itong nagsandok ng mga ulam.

“Aalis na po ako” paalam ko dito bago ako pumahik sa kanyang binigay na address.

Madali na sa akin ngayon na hanapin sila lalo na at alam ko na ang pangalan niya. Sa ilang beses ko siyang nakita at nakasalamuha at may nangyari na nga sa amin ay ngayon ko pa nalaman ang pangalan niya.

“Jellian is here Meme Shaki?” bungad ko nang pagbuksan ako ng pinto ni Meme Shaki. Gulat ang ekspresyon sa kanyang mukha nang makita ako at tanging pagtango lamang ang kanyang naging tugon habang nakaawang ang bibig. “Aling Hilda asked me to give this to them, is Jellian already awake?”

Saka lang ito nabalik sa katinuan ng magtanong ako ulit.

“Ah teka lang Hijo titignan ko kung gising na… pasok ka muna” sabi nito at niyaya ako sa kanyang munting pamamahay. “Upo ka muna dito habang titignan ko sila” lahad nito sa kanyang kahoy na upuan sa mallit nitong sala.

Pagkaakyat nito sa kawayan na hagdan ay hindi ko napigilan usisain ang bahay bilang isa na ring arkitikto. Sadyang payak lang ang pamumuhay ng nakatira dahil kongreto lang yung ground floor at hindi pa nakaplaster yung magaspang na dingding at tanging kahoy lang ang flooring ng second floor at plywood yung flooring. Maririnig mo talaga ang mga apak na baba na ngayon.

Pansin ang mapupungay nitong mga mata na parang wala pang tulog mula sa insidente kagabi. Yung payat niyang katawan ay parang mas kaawa-awa tignan dahil sa itsura nito ngayon. Hindi rin siya nakabihis dahil pansin ko na ito pa rin yung suot niya kagabi. Pati ba mga kapatid niya ganito rin?

“Anong ginagawa mo dito?” bigla niyang tanong na hindi ko nasagotan dahil sa tuno ng kanyang boses na nagagalit.

Dinukot ko na lang yung envelop sa aking bulsa at inabot sa kanya.

“Ito yung ibinigay mo sa akin na ginastos mo sa pera ko noon, hindi ko ginalaw at buti na lang kasi magagamit mo na ito ngayon” tugon ko rito.

Nakita ko ang pag-igting ng kanyang mga panga ng sabihin koi yon pero hindi ko lubos maisip sa sunod niyang ginawa.

“Hindi ko kailangan niyan at hindi ko kailangan ng kahit ano sa’yo kaya umalis ka na. Huwag ka ng magpapakita. Kung gusto mo ipakulong mo na lang ulit ako basta ayaw na kitang makita pa!!!” bulyaw nito sa akin nang itapos niya ang pero sa mismong mukha ko.

I understand his frustration and I know I made a terrible mistake of accusing him on uncertain things but couldn’t he see I’m trying to help him, somehow ease his frustration.

Sa huli ay wala akong nagawa para ipaglaban ang side ko dahil hindi tama na sabayan ko ang tensyon na kanyang nararamdaman ngayon.

“Umalis ka na sabi! Alis!” sigaw niya habang pinagtutulokan ako palabas ng bahay.

Hinayaan ko na lang na lumipas na muna ang init ng kanyang ulo bago muli akong magpakita sa kanyang sa huling pagkakataon. Sa sandaling ito ay huling beses na akong magpapakita.

Habang bitbit ang mga karto ng mga damit na binili ko para sa kanila at nilakad ko ang makipot na daan patungo sa bahay na kanilang tinutuloyan pansamantala.

Pagkarating ko roon ay nakita kong may apat na babae na lumabas mula sa loob at rinig ko ang naging usapan nila pagkalabas nila.

“Sana hindi mo na binigyan pa ng palugit, hindi naman talaga kaya nong bata na buhayin yung mga kapatid niya” sabi ng isang babae.

“Edi sa susunod kukunin na natin yung mga kapatid sa kanya. Kita mo yung mga bata nagiging malnourish na”

“Noon pa sana talaga natin kuniha nong namatay yung nanay nila”

Pagkatapos marinig ang mga iyon at agad akong pumasok pero nasa bukana lang ako ng pinto dahil natigilan ako nang makita koi tong umiiyak na inaalo ni Meme.

“Bakit ayaw mong ipaubaya sa mga autoridad muna yung mga kapatid mo, pansamantala pa naman habang wala ka pang nakikitang permaninte na trabaho” sabi ni Meme dito na ikinailing niya habang humahagulhol ng iyak.

Walang nagawa si Meme at pinapatahan nito si Jellian. Sa pagkadismaya ay dumako ang mata ni Meme sa akin na nakatayo dito sa bungad ng pinto niya.

“Architect? Naparito ho kayo?” anang sabi ni Meme.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong nito habang pinapahid ang mga luha niya. “Hindi ka ba marunong umintindi? Gusto mong ibalik kita sa Grade 1 para ipatindi ang bawat salita na ‘Ayaw na kitang makita’”

Huminga na lamang ako ng malalim dito at inilapag yung dala ko.

“Ano ang mga yan Hijo?” tanong ni Meme sa akin.

“Mga damit ho para sa mga bata at saka meron pa doon sa sasakyan ko, hindi ko maatim na bitbitin lahat kasi mga pagkain po iyon” tugon ko rito.

“Naku sobra sobra na itong gingawa mo pero maraming salamat sa tulong.” Tumingin ito kay Jellian na masama ang tingin pa rin sa akin . “Ako na rin ang magpapasalamat para sa mga bata, napakabuti mo”

Nagpatulong ako kay Meme Shaki para kunin yung iilang mga kahon ng mga pagkain para sa kanila para pagbalik ko ay didiretso na ako sa opisina dahil sa marami pa akong gagawin. Hindi ko na rin napigilang magtanong tungkol don sa mga tao na nakasalubong ko.

“I saw this women came out from your house, who are they?” tanong ko dito na ikinabuntong hininga niya.

“Mga taga Social Welfare, balak na sana nilang kunin ang mga kapatid ni Jellian dahil sa nangyaring sunog. Pansamantala lang naman daw pero nangangamba itong baka hindi na niya mabawi ang mga ito” tugon nito sa aking katanongan na nagbigay ng kasagotan sa akin kung bakit sobrang lungkot ng itsura nito.

Ngayon ay kailangan niya ng tulong at alam ko na may magagawa ako tungkol dito.

“Ano pang ginawa mo dito? Maniningil ka sa utang ko? Nakikita mo nga’ng narurugmog na ako dito” sumbat nito sa akin. Wala akong imik at pinagkatitigan lamang siya. Kahit nahihirapan na siya ay pinipilit niyang hindi ipakita iyon. Napakatapang niya na minsan ay ikapapahamak niya.

I want to apologize to what I have said to him before and doing this for him maybe a way to accept my apology. In this way it’s negotiable to earn his apology. I don’t want to lay down on my bed, shutting my eyes and there is this person who hated me, it’s not me and I’m still haunted about it. At least this time I want to prove to myself that I could be forgiven.

“Gusto lang makatulong ng tao Jullian, hayaan mo siyang makatulong” paliwanag ng Meme dito pero sadyang sarado ang isip nito.

He hissed and shakes his head in this belief. “Hindi ko gusto ang mga tulong niya” mariin nitong sabi at uli ay tinignan ako ng napakasama na talaga ako yung pinakamasamang taong nakilala niya.

This person has a serious attitude.

Nagpakawala ako ng hindi malalim ng hininga bago ko ito sinagot.

“It’s ironic that you dislike me to what I’ve label you before but I see no point in arguing with you. I’m offering you a help to get a job” diretsang sabi ko nito na ikinataas ng kilay niya sa isang sulok.

“Tulad ng sabi ko, hindi ko kailangan ng mga tulong mo. “ pagmamatigas niya.

Sinusubukan talaga ako ng isang ’to.

“Jellian, ikonsedara mo muna ang alitan niyong dalawa kung ano man iyon at tanggapin ang tulong niya, para sa mga kapatid mo… kailangan mo rin ito sa lalong madaling panahon” sabat ni Meme na ikinatigil niya.

“Lumapit na sa iyo ang tulong bakit hindi mo tanggapin?” hamon ko dito at nakipagsubukan dito ng titig.

Sa huli ay wala itong nagawa at kinosendara ang aking alok. Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit kailangan pa niyang magmatigas

“Hello Minerva, please ask the HR Department for any hiring today or jobs offers in the firm” utos ko dito.

“Bakit po Sir? Nangangailangan ka po ba ng tao? At saka hindi niyo po ba sila makontak?” mga tanong nito na ikinahilot ng ulo ko.

Masyado na akong maraming iniisip at ayaw ko pati ito ay dadag sa init ng ulo ko.

“Please do as what I said” sabi ko dito at pinatay ang tawag.

Bumalik ako sa loob ng bahay para ipaalam sa kanila na tatawag na lang ako kung ano mang makukuha kong impormasyon ngayon pagkapasok ko sa opisina.

“Tatawag na lang po ako kung ano ang makuha kong impormasyon sa sekretarya” sabi ko sa kanila.

“Sige at maraming salamat sa tulong, Architect” pagpapasalamat ni Meme sa akin habang yung isa ay wala man lang imik ng tignan ko.

“Just ready some personal background and write it on your resume just in case for you to be ready…” sabi ko dito at wala pa din itong naging tugon. “Mauna na po ako” paalam ko at lumabas na.

Pagkabuhay ko sa makina ng aking sasakyan at naluwagan ko na lang ang aking tie dahil sa tensyon na aking nararamdaman. Sabayan pa ng init ng ulo sa imik na taong iyon. Hindi ko siya maintindihan gayong ako na itong nagmamaganda ng loob.

What a day to start of…

Chapter 10

Chapter 10

Jellian’s POV

Naging totoo siya sa kanyang sinabi na tutulongan ako kaya hito ako ngayon sa kanilang establisimento at kaharap ang isang napakastricta na babae na binabasa ang aking ginawang resume.

“Highschool pa lang ang natapos mo am Hijo?” tanong nito sa akin na agad kong ikinatango.

Wala ng oras mag-isip pa ng kung ano kasi pakiramdam ko at siya yung tipo ng tao na hindi dapat aaksayahin ang oras. Kung bakit ba kasi napunta pa ba sa ganitong eksena. Puwede naman akong maghanap na lang ng iba pero agaran kasi kaya wala na rin akong nagawa.

Pagkatango ko sa kanya at inilapag niya ang papel sa kayang tabi at pinagsiklob ang mga kamay at mataman ako tinignan na para iniisip na nito kung paano niya ako papatalsikin sa harapan niya. Kakarating ko pa nga lang pero pero ito na ang kahahantongan ko. Sadya talagang hindi ako marunong makisalamuha ng mga tao.

“So, ano ang inaasahan mo’ng trabaho dito gayong wala ka pang background sa ano mang trabaho maliban sa pagiging helper mo sa isang club, pagbabantay ng kalendirya at pagiging isang dance instructor” nang sabihin niya iyon ay para akong nanliit sa sarili ko sa isinulat ko na mga naging trabaho ko. Wala naman kasi akong trabaho na yung pormal pero kahit na man lang naging tapat ako.

“Kahit ano pong trabaho dito…” agad ko na tugon rito na tinignan lang ako na hindi man wala ako paki-pakipaniwala.

Nagkibit-balikat ito sa akin saka tumayo at may kinuha na mga papeles. Nilapag niya ito sa harapan ko.

“Kulang kami ng tauhan sa Utility at wala akong makitang posisyon na angkop sa description ng resume mo kaya ito lang ang maalok ko” sabi nito sa akin.

“Oo po kahit ano basta magkatrabaho lang po ako” nasasabik ko na tugon rito at napapalakpak pa ako dahil magkakaroon na ako ng trabaho.

Napangisi ako dito dahil sa naging reaksyon ko na ikinailing niya.

“I love your enthusiasm Mr. Monasterio… so kailan mo gustong magsimula?” tanong nito sa akin.

“Kahit kailan po, kahit ngayon na din po” sabik ko na saad rito.

“Sige at basahin mo muna itong kontrata at may tatawagin akong kukuha sa’yo dito at sa imposible ay bukas ka na magsimula, ayos lang ba iyon?” sabi nito na agad kong ikinatango.

Hindi naman pala siya tulad ng iniisip ko dahil mabait ito, sadyang yung ekspresyon ng kanyang mukha niya ay parang masungit.

Binasa ko nga yung kontrata at halos manlaki ang mata ko, yung halos inipon ko na pera sa tatlong buwan ay isang buwan ko lang dito kikitain at saka may mga benebisyo pa. Sa sobrang mangha ko sa suweldo ay hindi ko napigilan mamangha.

“Ganito kalaki?!?!?” hindi ko napansin yung malakas ko na boses kung hindi ko lang din napansin yung ibang tao na nakatingin sa akin. Nakakahiya.

Binasa ko na lang muli ito at agad pinirmahan. Sakto naman ang pagdating nong nag interview sa akin ay may kasama itong babae na medyo nasa 40’s na ata.

“Ito si Mrs. Urgel, siya ang Head ng Utility namen dito… Karina ito si Jellian, maari mo ba siyang samahan para ipaliwanag ang magiging trabaho niya?” saad nito.

“Sige po Ma’am” agad na tugon nito saka ako suminyas na samahan ko siya.

“Salamat po ulit” pagpapasalamat ko sa interviewee ko na ikinangiti niya sa akin.

Sumama nga ako doon sa kay Mrs. Urgel pero sinabi nitong puwede ko naman siyang tawaging Ate Karina na ikinapanatag ko kasi parang tropa-tropa lang yung turingan namin lalo na sa mga iilang kasamahan ko na pinakilala sa akin.

“Ito si Ria” turo niya sa babae na nagliligpit ng mga mops.

“Si Riko, Drew at Elias…” pakilala niya doon sa mga kalalakihan basta kung sino yung unang tinuro ay siya iyon.

“Si Fe at Nicholas…”

“Kulas na lang Karina” sabi nong lalaki na kaedad ni Ate Karina.

“Ate at Kuya na lang itawag mo sa amin lahat para hindi ka mailto” anang sabi ni Ate Fe pero kahit ganon natatandaan ko naman yung pangalan nila, pero mas mainam yung tawagin sila ng may galang dahil sa nakakatanda sila.

Nalungkot naman ako kasi wala akong kaedaran sa kanila pero mabuti na rin ito.

“Saan na ba si Aron? Kung kulang tayo sa tauhan baka noon pa yon nasibak sa trabaho” biglang sambit ni Ate Karina na ikinabukas ng pinto.

“Present po! Akala niyo siguro late na naman ako noh?” sabi ng lalaki na lumabas sa isang pintuan na may mga bitbit na nakapackage na tissue.

“Himala Hijo at napaaga ka ngayon?” saway ni Ate Ria dito.

“Ito naman si Ate Ria, minsan naman ako maagang pumapasok ah” anang sabi nito.

Biglang dumako ang tingin niya sa akin siguro sa panibagong mukha na kanyang nakikita. Biglang sumilay sa kanyang labi ang isang ngiti.

“Hala! Sino po pala siya? Ano ang pangalan mo Miss?” biglang sabi nito na ikinainit ng pisngi ko.

Nasasabi ko na ba minsan na nagpapakamalan akong babae dahil sa payatin kong pangangatawan at sabi ng karamihan na mga kakilala ko ay sa hugis ng mukha ko at sa maliit rin ang taas ko. Ako pa ata ang pinakamaliit dito sa silid.

“Aba aba dumadamoves ka?” saway nila dito.

“Ito naman huwag niyo akong ipahiya” nagkakamot ito sa likod ng ulo dahil sa pagkakaisa sa kanya ng lahat habang ako ay nanatiling nakatikom ang bibig dahil sa hindi ko alam ang sasabihin.

“Ito pala si Jellian…” pakilala sa akin ni Ate Karina. “… at lalaki siya” dagdag nito na ikintanga ng lahat habang nakatingin sa akin.

Halos hindi maipinta ang mga mukha nila sa pagkagulat na lalaki ba ako. Sadya ba talagang mapalinlang ang itsura ko? Kailangan ko na rin bang magdagdag ng laman para hindi nila ako mapagkamalan na babae.

“Akala ko talaga babae ka…” pasimuno ni Ate Ria habang tinutulak namin ang cart. Ipapakita kasi niya sa akin kung paano muna maglinis.

“Ako nga rin eh… akala ko pa naman magkakajowa na rin ako” biglang sabat ni Aaron sa aming usapan.

“Na love at first ba kamo ikaw Dodong?” kantyaw sa kanya ni Ate Ria.

“Hi-ndi ah… namang lang ako kasi yung balat niya pantay ang kulay na akala mo babae” maang nitong sabi.

Hindi ito pinaniwalaan at sa huli ay nagmukha pa itong katawa-tawa sa pagdeny nitong kamuntikan na daw siyang mahulog sa akin na inamin niya rin naman sa huli.

“Dito ka muna sa lababo mauna saka na yung mga cubicle at ganon na rin sa panglalaki. Dito naman sa mga cubicle flash mo muna yung tubig.. tignan mo kung may mga stain o yung mga dilaw dilaw at iyon ang lilinisin mo. Dapat tuyo parati yung mga sahig…” pagtuturo nito sa akin na agad ko namang nakuha kasi hindi naman bago sa akin ito lalo na at ako yung naglilinis minsan sa banyo ng club at mas mabaho pa nga don kaysa dito, mabuti na ito na kaunti lang lilinisin.

Pagkatapos nila akong turuan ng mga tamang proseso ng paglilinis ay maaga akong pinauwi para makapaghanda na ako sa trabaho bukas. Natagalan lang ako sa uniporme ko at iilang mga dapat ko gawin tulad ng pagpunta ko sa kanilang system para iregister ako para finger print para sa daily log in namen. Sosyal.

PAGKAUWI ko sa kina Meme Shaki ay bagsak ang katawan ko sa stipa dahil sa pagod. Kulang kasi yung pamasahe ko kaya pumara ako sa sapat lang na babayaran ko na pagsakay at kinailangan ko nang maglakad.

“Papasok ka sa club ngayon?” biglang tanong ni Meme nang makalabas ito sa banyo at nakatapis pa talaga.

Tinignan ko lang siya saglit bago ako namahinga ulit.

“Hindi na muna siguro Meme dahil maaga pa ako bukas at medyo napagod ako sa unang araw ng trabaho ko.” Hindi ko lubos akalain na papasabakin agad ako dahil akala ko bukas pa ako magsisimula.

“Nagpasalamat ka na ba sa kanya?” biglang saad ni Meme habang umiinom ito ng kaping puro.

“Huh? Kanino?” tanong ko dito na hindi alam ang tinutukoy nito.

Tinaasan ako ng isang kilay at umiling sa naging sagot ko. Saka lang ito nagsalita bago sumimsim ng iniinom na kape.

“Kay Architect… lagi na lang tayong tinutulongan nong tao kaya magpasalamat ka man lang” tugon nito na ikinaismid ko dahil hindi alam ni Meme ang kapalit nitong hinihingi.

Tuwing naalala ko ang tungkol roon ay kumukulo na lamang ang dugo ko. Ang dali niyang manghusga ng tao na hindi naman niya alam nakakubli na katotohanan. Basta kung ano yung nakita niya ay bibigyan niya agad ng kahulogan.

Pero sa tuwing naalala ko rin ang tagpuan na iyon ay hindi ko maiwaglit sa isip ang kakaibang kamundohan na kanyang dinala sa akin. Minumulto ako ng pagnanasa unang beses kong natamasa. Kaya naiinis rin ako dahil sa ginawa niya sa akin. Hindi ako ito, at ni minsan hindi ito pumasok sa isipan ko.

KINAUMAGAHAN ay tulad ng karaniwang ginagawa ko na pinaghahandaan ng pagkain ang mga kapatid at si Meme at para sa babaunin ko mamaya. Nakita ko kasi ang mga paninda sa cafeteria nila at parang gustong malaglag ng wallet ko sa presyo, sadyang nakakabutas ng pitaka.

“ Sa whole floor 7 ka maglilinis Jellian ah…“ bilin sa akin ni Ate Karina.

Sinunod ko ang utos nito at yung mga natutunan ko sa kanila ay inaplay ko sa paglilinis. Unang akong naglinis nga ng lababo at nilinis yung salamin at habang ginagawa koi yon ay may naririnig akong mga munting ingay pero hindi ko pinansin baka guni-guni ko lang pero habang tumatagal ay lalong lumalakas ito at ako pa naman yung tipong matatakotin.

“Ahhhh…” isang mahaba pero mahinang halinghing ang narinig ko at nasundan ng impit.

Kumalabog na husto ang dibdib ko dahil bago sa pandinig ko ang mga tunog at unti-unti ay lumalakas ito hanggang sa may banggitin itong pangalan.

“Lex…” ungol nito ngayon na ikinabahala ko.

Ayaw kong mag-isip ng mga bagay pero saka ko lang nakita ang pares ng sapatos doon sa isang cubicle sa pinakadulo. Napasinghap ako at baka may patay na tao na nakahilata roon o kaluluwa na nagpaparamdam.

Gustong-gusto ko ng umalis pero habang tumatagal ay lalo itong nag-iingay at gumagawa na ng mga ungol sa umalingawngaw sa loob ng restroom. Inisip ko na baka naghihingalo yung tao at baka nasa isang crime scene ako.

Nagugulohan ako sa gagawin pero napagdesisyonan ko na usisain muna ito bago ako tumawag ng autoridad.

Habang lumalapit ako roon ay mas lalo kong naririnig ang mga impit na ungol nito at inisip na baka sugatan ito kaya nagmadali akong buksan ito at sobra akong nagulantang sa aking nakikita at parang gustong lumuwa ng mga mata ko.

Gulat rin ang rumihistro sa mukha nong lalaki nang buksan ko ang cubicle pero ang mas ikinagulat namin ay ang pagbulwak ng isang puting likido mula sa kanyang bagay na hawak niya. Tumama ito sa mga dingding at malapit sa akin at hindi ako nakailag roon at alam kong may tumama sa akin.

“Ahhhhhhh….” Sigaw ko sa gulat at nagtatakbong lumabas ng restroom dahil sa nakita ko.

Pagkasara ko ng pinto ay tatakbo na sana ako nang mabunggo ako ng isang malambot na dingding. Sumubsob ang mukha ko sa isang matipunong katawan pero agad koi tong binawi. Ngunit labis ang pagkagulat ko ng makita ang isang daplis ng likido na iyon sa suot nitong coat.

“Fuck… what is this, Jellian?” halos humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ng matinguha ko ang may ari ng boses.

Dahan-dahan akong napaangat ng tingin dito at puno na pagka alibadbad ang kanyang ekspresyon nang makita ang kumapit na likido sa kanyang damit.

“M-mali k-ka na-ng i-ini-sip, hi-hindi yan… hindi k-ko ano yan” nauutal kong paliwanag dito pero hindi na nabago ang ekspresyon ng mukha nito at parang nang gagalaiti pa.

Pangalawang araw ko pa lang parang masisibak ako nito.

“For Pete’s sake…” sambit nito na ikinapikit ko dahil inaasahan ko na ang pagmumura nito tulad ng kanyang ginagawa. Parang nagagatongan ko pa ata ang mga iniisip niya sa akin.

Saglit kaming natigil at akmang papasok siya roon sa restroom na nilabasan ko nang una itong bumukas ang lumbas roon yung tarantadong lalaki na nagmamariang-palad. Sa laaht ba naman ng lugar ay bakit dito pa siya nagpapaligaya ng sarili at parang ang aga naman.

“Nico?” biglang sambit ni Architect na ikinatingin ko dito nang tumingin rin ito sa akin at yung galit niyang mukha kanina ay parang naging demonyo sa galit.

“The fuck you two been doing” galit nitong sabi at sinalpak ng napakalas ang pinto.

Napapikit na lamang ako ng mariin sa ginawang pagsara nito sa pinto. Para atang mali ang tanggapin ko ang alok niya na dito magtrabaho.