Synopsis

Synopsys

​Si Jago ay isang iginagalang na foreman sa isang malaking construction firm na pagmamay-ari ng pamilyang Montenegro. Bilang pinuno sa site, siya ang sandigan ng mga trabahador at ang matatag na pundasyon ng kaniyang pamilya. Pero ang pundasyong ito ay magsisimulang mabitak nang magkaroon ng interest ang anak ng kanyang amo.

Mapipigilan kaya ni Jago ang kaniyang prinsipyo, o tuluyan na siyang bibigay at matutukso sa mundong kailanman ay hindi niya inakalang papasukin?

Chapter 1

Chapter 1

   Maingay ang Titan Construction Corp. Sa gitna ng alikabok at tunog ng grinder, si Jago ang nagsisilbing kumpas. Naka-puyod ang kaniyang buhok, basang-basa ng pawis ang kaniyang asul na bench-warmer, at bakas sa kaniyang braso ang ugat sa bawat pagbuhat ng mabibigat na kagamitan.

“Jago! ‘Yung semento sa kanto, kukulangin yata tayo!” sigaw ni Tonyo, ang pinakamatandang welder na laging may bitbit na biro.

“Jago! Yung semento sa kanto, kukulangin yata tayo!” sigaw ni Tonyo, ang pinakamatandang welder na laging may bitbit na biro.

“Diskartehan mo na, Tonyo! Huwag mong sabihing pati pagtitimpla, ituturo ko pa sa ‘yo? Baka gusto mo, ako na rin ang mag-uwi ng sweldo mo?” ganti ni Jago sabay tawa.

Nagtawanan ang mga trabahador. Iba ang samahan nila, si Jago ay hindi lang basta boss, siya ang “POR!” at sandigan ng lahat.

Dumating ang tanghalian lahat sila ay may kanya kanyang baon at nag punta na sa mga pwesto upang kainin ang kanilang pagkain.

“Hoy, Jago! Hinay-hinay sa pagkain, baka pati yung kaldero makain mo sa laki ng katawan mo!” biro ni Tonyo.

Tumawa lang si Jago habang sumusubo ng kanin na may ulam na tuyo at kamatis. “Kailangan to, Tonyo. Mahirap nang manghina, baka gumuho tong building dahil lang sa gutom ko.”

“Sus! Sabihin mo por!, nagpapalaki ka lang para mapansin nung tindera ng kape sa labas,” kantiyaw naman ng batang si Tisoy.

“Gago! Hindi ko na kailangan magpalaki, sadyang makisig na ako una palang,” mayabang na sagot ni Jago. “At isa pa loyal ako sa aking misis.”

“Yowwwwnnnn! Loyal daw!” hiyaw ng mga kasamahan niya habang nagpapalakpakan.

“Isang Jago lang ang kailangan ng Pilipinas! Gwapo na, tapat pa!” dagdag ni Tisoy habang sumasabay sa tawanan.

Kinuha ni Jago ang kaniyang pitaka mula sa bulsa ng pantalon at dahan-dahang binuksan ito. Sa loob, nakasiksik ang isang kupas na litrato ng kaniyang asawang si Elena at ang  anak. Sandali siyang napatitig dito, ang pagod sa kaniyang mga mata ay napalitan ng isang banayad na ngiti.

“Kahit gaano pa karaming magandang babae ang dumaan sa harap ko, wala nang tatalo sa ngiti ng mag-ina ko,” seryosong sabi ni Jago, sapat na para tumahimik ang kaniyang mga tauhan at makaramdam ng respeto.

Isinara ni Jago ang kaniyang pitaka at ipinagaptuloy ang kaniyang pagkain, kahit ang iba ay nagsibalikan na din sa pag ngasab.

Ilang saglit pa ay natapos sila at nagpahinga lang saglit upang ipagpatuloy na ang kanilang trabaho.

Bandang alas-tres ng hapon, isang itim na luxury sedan ang pumarada sa tapat ng barracks. Agad na nag-ayos ng tayo ang mga tauhan. Iniluwa nito ang matandang si Don Marco del fuente, ang may-ari ng kumpanya na kilala sa pagiging strikto pero makatarungan.

“Don Marco! Napadalaw ho kayo,” bati ni Jago habang nagpupunas ng kamay sa basahan.

“Gusto ko lang makita ang paborito kong foreman,” ngiti ng matanda. Inikot nito ang tingin sa site. “Maganda ang takbo, Jago. Pulido ang gawa. Alam mo namang ikaw lang ang pinagkakatiwalaan ko sa mga ganitong kalaking proyekto.”

“Salamat po, Don. Ginagawa lang ho namin ang trabaho namin.”

Tumango ang Don, pero may halong pakiusap ang sumunod niyang sinabi. “Nga pala, Jago. Bukas, darating ang anak ko. Si Zion Gusto ko siyang matuto rito sa field. Sawa na yun sa aircon ng opisina, kailangang makita kung paano talaga itinatayo ang isang gusali.”

Napakamot sa ulo si Jago. “Walang problema, Don. Pero baka mabigla ho yun sa init at dumi rito.”

“Iwan ko na siya sayo bukas. Ikaw na ang bahala sa kaniya. Turuan mo… o kahit pagalitan mo kung kailangan. I want him to be like you, matatag.”

“Walang problema, Don. Ako na po ang bahala sa kaniya,” sagot ni Jago.

“Salamat. Mauna na ako, may meeting pa ako sa pupuntahan.”

Pagkaalis ng sasakyan ng Don, agad na nag-umpukan ang mga trabahador sa paligid ni Jago.

“Uy, darating daw yung ‘Prinsipe’ bukas!” kantsaw ni Tisoy, ang pinakabatang pahinante. “Balita ko, Por!, maseselan ang mga Del Fuente. Baka pagpawisan lang ‘yun, tumawag na ng bumbero.”

“Tumigil nga kayo,” saway ni Jago, bagaman may halong kaba sa kaniyang dibdib. “Anak ng boss yun. Siguraduhin niyo lang na maayos ang site bukas. Ayaw kong mapahiya tayo sa harap ng tagapagmana.”

“Sus, Jago! Baka ikaw ang mahiya,” hirit ni Tonyo. “Balita ko sa main office, iba raw ang ‘taste’ nung si Zion. Baka pagkakita sayo, malimutan nung bata na mag-inspect ng semento.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Jago, kunot ang noo.

“Wala lang. Basta… mag-ingat ka bukas. Baka ang ‘pundasyon’ mo ang unang mawasak.”

Naghalakhakan ang mga lalaki. Hindi na lang pinansin ni Jago ang biro. Para sa kaniya, trabaho lang ito. Nagpatuloy nalang siya sa trabaho.

Bandang alas singko nang tumunog ang bell hudyat ng dismissal, mabilis na nagligpit ng gamit ang mga trabahador. Si Jago naman, dumaan muna sa gripo sa gilid ng site para maghilamos. Hinubad niya ang kaniyang basang t-shirt, pinalit ang isang tuyo pero kupas na polo, at sumakay sa kaniyang luma pero alagang-alagang motor.

Binuhay ni Jago ang makina ng kaniyang motor. Sa bawat pag-andar, unti-unting nawawala ang ingay ng construction site at napapalitan ng mas pamilyar na tunog ng siyudad. Habang binabagtas ang pauwi, hindi pa rin mawala sa isip niya ang mga binitiwang salita ni Tonyo.

---

Hindi malaki ang bahay nina Jago, pero ito ang kaniyang kaharian. Paghinto ng motor sa tapat ng kanilang gate na gawa sa pinagtagni-tagning bakal, agad siyang sinalubong ng amoy ng niluluting ulam.

“Tatay!” sigaw ng kaniyang anak na si Lito, sabay yakap sa kaniyang binti.

“Dahan-dahan, nak. Marumi pa si Tatay, baka mangitim ka,” tumatawang sabi ni Jago habang ginugulo ang buhok ng bata.

Lumabas si Elena mula sa kusina, may bitbit na sandok at may bahagyang pawis sa pisngi.

“O, mahal, bakit parang malalim ang iniisip mo? Napagalitan ka ba ni Don Del Fuente?”

“Hindi naman, mahal,” sagot ni Jago sabay halik sa noo ng asawa. “Pinagkakatiwala lang sa akin ang anak niya bukas. Si Zion. Isasabak daw sa field.”

Napatigil si Elena. “Zion? Naku, Jago, balita ko ay napakaselan niyon. Siguraduhin mong hindi ka mapag-iinitan.”

“Trabaho lang yun, mahal. Basta maayos ang gawa natin, walang magiging problema,” paninigurado ni Jago, bagaman may kakaibang kaba pa rin siyang nararamdaman na hindi niya maipaliwanag.

Bago ang hamon ng bukas, mas pinili muna ni Jago na namnamin ang payapang gabi kasama ang kaniyang pamilya. Sa maliit nilang hapag-kainan na gawa sa kahoy, Inihain ni Elena ang mainit na Siningang na baboy, na paborito ni Jago kapag pagod galing sa site. Ang usok ng sabaw ay humahalimuyak sa buong silid, sapat na para makalimutan ni Jago ang amoy ng semento at bakal.

“Tay, sabi ni Teacher, kailangan ko raw ng bagong krayola para sa project namin sa Friday,” sabi ni Lito habang masayang humihigop ng sabaw.

Ngumiti si Jago at hinawakan ang kamay ng anak. “Sige, nak. Bukas na bukas, pag-uwi ni Tatay, dadaan tayo sa palengke. Bibilhin natin ’yung pinakamalaking set para maganda ang project mo.”

Nagkatinginan sina Jago at Elena. Isang tipid na ngiti ang isinukli ni Elena, puno ng pasasalamat. Alam niya ang bawat patak ng pawis ng asawa ay para sa pangarap ng kanilang anak.

“Nga pala, mahal,” pagbasag ni Elena sa katahimikan habang nilalagyan ng kanin ang plato ng asawa. “Sigurado ka ba doon sa anak ng Don? Baka mamaya ay mapag-initan ka nun. Alam mo naman ang mga mayayaman, minsan ay mahirap intindihin ang takbo ng isip.”

Uminom muna ng tubig si Jago bago sumagot. “Huwag kang mag-alala, Mahal. Trabaho lang naman ang ituturo ko. Kung tutuusin, mas madali ngang turuan ang taong walang alam sa semento kaysa sa taong akala ay alam na ang lahat.”

“Sana nga,” bulong ni Elena. “Pero mag-iingat ka pa rin.

Pagkatapos ng hapunan, habang natutulog na si Lito, lumabas si Jago sa kanilang maliit na beranda. Pinagmamasdan niya ang kalsada habang hinihimas ang kaniyang mga palad na puno ng kalyo. Isang foreman na sanay sa hirap, haharap bukas sa isang tagapagmanang sanay sa sarap.

---

Alas-kuwatro pa lang ng madaling araw, tumunog na ang alarm sa lumang cellphone ni Jago. Sa dilim ng kanilang silid, dahan-dahan siyang bumangon para hindi magising si Elena at ang mahimbing na natutulog na si Lito.

Ramdam ni Jago ang bawat kirot sa kaniyang likod  ang “resibo” ng siyam na oras na pagbubuhat kahapon pero isang malalim na buntong-hininga lang ang kaniyang pinakawalan. Sanay na siya.

Nag-init siya ng tubig sa bansot na takure habang tinitingnan ang kaniyang repleksyon sa salamin ng lababo. Matikas pa rin ang kaniyang anyo, bagaman may mga linyang dulot ng pagod at araw sa gilid ng kaniyang mga mata.

Habang nag iintay ng mainit na tubig ay kinain niya muna ang tinapay na natira nila kahapon ng umaga. Nagmuni muni hanggang sa kumulo na ang tubig na iniintay, mabilis siyang nagtimpla ng kape at sumimsim dito. Ito ang kaniyang gasolina bago ang gyera sa site.

Matapos makapag almusal ay naligo na siya at naghanda na ng kanyang sarili. Paglabas ng banyo ay mabilis siyang pumasok sa kanilang kwarto upang magbihis.

Paglabas niya, sariwa pa ang hangin at madilim-dilim pa ang paligid. Ang tanging ingay ay ang tilaok ng manok ng kapitbahay at ang marahang pag-andar ng kaniyang motor.

“Ingat, Mahal,” boses ni Elena mula sa pinto. Nagising pala ito sa tunog ng makina.

“Uwi ako agad pagkatapos ng shift. Ipaalala mo yung krayola ni Lito, isasama ko siya  sa palengke mamaya,” sagot ni Jago sabay kindat.

Matapos makapag paalam ay tinahak na niya agad ang kalsada patungo sa Titan Construction Corp, hindi maalis sa isip ni Jago ang babala ni Tonyo. Zion Del Fuente. Ang pangalan na tila hudyat ng bagong bagyo sa kaniyang tahimik na buhay-foreman.

Pagdating sa site, sinalubong siya ng alikabok at ang pamilyar na amoy ng bakal. Pero sa malayo, may isang mamahaling sasakyan nang nakaparada sa tapat ng opisina. Maaga ang “Prinsipe.”

Ipinark ni Jago ang kaniyang motor sa dati niyang pwesto sa ilalim ng isang punong narra na tanging nagbibigay ng lilim sa gilid ng site. Alam niyang nakaparada na ang mamahaling sasakyan ni Zion, at ramdam niya ang mga matang nakatingin sa kaniya mula sa tinted na salamin nito, pero hindi siya lumingon.

Para kay Jago, sa loob ng bakod na ito, ang oras ay ginto at ang disiplina ay bakal.

Nilakad ni Jago ang kalsadang puno ng graba bitbit ang kaniyang luma at punit-punit na clipboard. Huminto siya sa gitna ng open area kung saan nagsisimula nang magtipon ang mga trabahador.

“O, gising na ang mga diwata! Form na!” sigaw ni Jago, na agad namang sinunod ng mga lalaki.

“Por!, ang aga ng bisita natin ah. Kanina pa ’yan dyan, baka nakatulog na sa aircon,” bulong ni Tisoy habang pumipila.

Hindi sumagot si Jago. Binuksan niya ang kaniyang logbook at nagsimulang magtawag.

Isa-isang tsenikan ni Jago ang mga pangalan. Sinuri niya rin ang mga suot ng kaniyang tauhan ang mga hard hat, ang mga safety vest, at kung sino ang mga amoy alak pa mula kagabi.

“Tisoy, ayusin mo ’yang sapatos mo. Kapag napako ka dyan, huwag kang iiyak sa akin. Tonyo, yung checklist sa welding, tapusin mo bago mag-alas otso,” utos ni Jago habang mabilis na nagsusulat.

Habang seryoso sa kaniyang inspeksyon, dahan-dahang bumukas ang pinto ng puting SUV. Bumaba si Zion Del Fuente suot ang isang mamahaling polo shirt na kulay puti at de kalidad na maong.

Lahat ng trabahador ay napatigil at napatingin sa “Prinsipe.” Tanging si Jago lang ang nanatiling nakayuko sa kaniyang clipboard.

“Jago,” tawag ni Zion. Hindi malakas, pero may diin.

Tinapos muna ni Jago ang huling pangalan sa listahan bago dahan-dahang nag-angat ng tingin. “Maaga tayo, Zion. Akala ko ba sa office ang punta mo muna?”

Ngumiti si Zion, sabay tingin sa paligid na tila diring-diri sa putik na malapit sa kaniyang sapatos. “Sabi ni Papa, ikaw ang masusunod. So, here I am. What’s the first lesson, Foreman?”

Tiningnan ni Jago si Zion mula ulo hanggang paa. Ang puting-puting polo nito ay tila isang malaking insulto sa usok at alikabok ng site. Alam ni Jago na kung hindi niya ito rerespetuhin ngayon, magiging pasanin lang ito sa kaniyang mga tauhan.

“Unang lesson?” ulit ni Jago habang dahan-dahang ibinubulsa ang kaniyang ballpen. “Sa construction, Zion, hindi talino ang unang puhunan. Kundi pakikiramdam sa paligid.”

Lumapit si Jago sa isang tumpok ng mga bagong dating na semento na kabababa lang mula sa truck. Maalikabok ang paligid at mainit na ang sikat ng araw kahit alas sais pa lang ng umaga.

“Tonyo! Ibigay mo rito ang isang guwantes,” utos ni Jago.

Inabutan ni Tonyo si Jago ng isang luma at butas-butas na leather gloves. Inihagis ito ni Jago sa harap ni Zion. Muntik na itong tumama sa mamahaling sapatos ng binata.

Napaatras nang bahagya si Zion. “You want me to… carry those? Jago, I’m here to learn management, not manual labor.”

Ngumiti nang bahagya si Jago, pero ang kaniyang mga mata ay nanatiling seryoso. “Paano mo ima-manage ang taong nagbubuhat kung hindi mo alam ang bigat ng pasan nila? Paano mo malalaman kung pagod na sila o nagpapanggap lang kung hindi mo pa nararanasan ang paltos sa kamay?”

Tiningnan ni Zion ang mga trabahador na tahimik na nanonood. Ramdam niya ang hamon sa boses ni Jago. Dahan-dahan niyang pinulot ang maruming guwantes.

“Fine,” maikling sagot ni Zion. Inalis niya ang kaniyang mamahaling relos at ibinigay sa driver niya na nasa loob pa ng SUV.

“Good,” sabi ni Jago sabay talikod. “Tisoy! Bantayan mo ’yan. Kapag binitawan ang semento, dagdagan niyo ang load niya.”

Habang naglalakad palayo si Jago para tignan ang blueprint, naririnig niya ang mabigat na paghinga ni Zion at ang tawanan ng mga bataan niya. Alam ni Jago, ito pa lang ang simula.

End of Chapter 1

Chapter 2

Chapter 2

Third person POV

    Lumipas ang unang tatlumpung minuto. Ang araw ay unti-unti nang nagngangalit, at ang alikabok sa Titan Construction Corp ay tila sumasama na sa bawat hininga ng mga trabahador. Si Jago ay nakatayo sa lilim ng isang makeshift na silungan, kunwaring nakatingin sa blueprint, pero ang totoo ay nakatitig siya sa bawat kilos ni Zion.

“Ano ba ’to? Bakit ang lagkit?” reklamo ni Zion. Kakabuhat pa lang niya ng ikatlong sako ng semento pero parang gusto na niyang himatayin.

Ang kaniyang puting-puting  designer na dami ay wala nang bakas ng pagkaputi, may malalaking batik na ito ng pawis sa likod at kulay abong mantsa ng semento sa balikat.

“Sir Zion, huwag niyo kasing yakapin yung sako na parang syota niyo. Dito niyo ipatong sa balikat,” tawa ni Tisoy habang mabilis na naglalakad bitbit ang dalawang sako na parang unan lang ang dala.

“I can’t! This… this is unsanitary! Look at my hands!” Sigaw ni Zion. Itinigil niya ang paglalakad at hinubad ang guwantes. Pula na ang kaniyang mga palad at may namumuo nang paltos. “Jago! Is this really necessary? I have a degree in Business Management, not being, in… in being like this.”

Dahan-dahang lumapit si Jago. Hindi siya nagmamadali, bawat hakbang niya ay may tunog ng seryosong awtoridad. Huminto siya sa harap ni Zion at tiningnan ang duming nasa mukha ng binata.

“Business Management?” ulit ni Jago, may halong pait na tawa. “Zion, sa labas ng gate na ’yan, ang diploma mo ay papel. Dito sa loob, ang tanging papel na mahalaga ay ang permit at ang blueprint. Ang semento? ’Yan ang dugo ng building na ’to. Kung diring-diri ka sa dugo at ayaw mo sa ganito, paano mo pamamahalaan ang kumpanyang to?”

“But the heat is unbearable! At ang amoy ng mga tao rito…” Pinunasan ni Zion ang pawis sa noo gamit ang likod ng kaniyang kamay, lalong kumalat ang dumi sa kaniyang mukha. “I need a break. Call my driver, I need my water. Not the one from that old rusty dispenser.”

Nagtawanan ang mga trabahador sa paligid. Si Tonyo ay napailing na lang habang nagwi-welding.

“Break?” tanong ni Jago, tiningnan ang kaniyang lumang relos. “Alas-otso pa lang ng umaga, Zion. Ang break namin ay alas-dose. Kung gusto mo ng de-boteng tubig, maglakad ka palabas. Pero oras na lumabas ka sa gate na yan, huwag ka nang bumalik. Sabihin mo sa Tatay mo, hindi mo kaya ang amoy ng pawis.”

Napatitig si Zion kay Jago. Sanay siya sa mga taong sumasamba sa kaniyang apelyido, pero ang foreman na nasa harap niya ay tila hindi tinatablan ng kaniyang yaman.

“You’re doing this on purpose,” bulong ni Zion, ang kaniyang mga mata ay naniningkit sa inis. “Gusto mo akong mapahiya sa harap nila.”

“Hindi kita pinapahiya, Zion. Pinapakita ko lang sa ’yo ang katotohanan,” sagot ni Jago. “O, ano? Tutuloy ka o tatawag na tayo ng sundo para sa ’yo?”

Kinuha ni Zion ang sako ng semento sa lupa nang may kasamang dabog. “Fine! I’ll finish this. But don’t expect me to like it.”

“Hindi ko kailangan na magustuhan mo,” sabi ni Jago habang tumatalikod. “Kailangan ko lang na matapos mo.”

“Zion! ’Yung backhoe, dadaan! Tumabi ka riyan kung ayaw mong maging palaman sa pundasyon!” sigaw ni Jago mula sa malayo. Nataranta si Zion. Dahil sa bigat ng sako na pasan niya, muntik na siyang mawalan ng balanse. Napatalon siya sa isang hukay na puno ng maputik na tubig para lang makaiwas sa dambuhalang makina.

“Dammit! My shoes! This is limited edition!” sigaw ni Zion habang nakatingin sa kaniyang sapatos na ngayon ay balot na ng kulay-tsokolateng putik.

Mula sa kaniyang pwesto, tinalikuran ni Jago ang binata para itago ang kaniyang ngisi. “Limited edition pala ah!” Sa loob loob ni Jago.

Kulang na lang ay humagalpak siya sa tawa, pero pinanatili niyang seryoso ang kaniyang boses.

“Huwag mong intindihin ang sapatos mo, Zion! Hindi ’yan ang itinatayo natin dito! ’Yung semento, nabasa ba?” tanong ni Jago, habang palihim na kinukuskos ang kaniyang balbas para pigilin ang tawa.

“Tuyo yung semento, pero ako napakadungis ko na!” sagot ni Zion na halos maiyak na sa inis. Pagod na ang kaniyang mga braso, at ang kaniyang buhok na kanina ay maayos na naka-gel ay ngayon ay gulo-gulo na at puno ng alikabok.

Lumapit si Jago kay Zion, dala ang isang baso ng tubig na galing sa gripo—ang tubig na kanina ay inayawan ng binata.

“O, uminom ka muna. Baka himatayin ka rito, managot pa ako sa Don,” sabi ni Jago. Kita niya ang panginginig ng mga kamay ni Zion habang inaabot ang baso.

“I hate this place. I hate the dust, I hate the noise, and most of all, I hate how you’re enjoying this,” bulyaw ni Zion bago inis na nilagok ang tubig dahil sa sobrang uhaw.

“Enjoying?” maang-maangan ni Jago, bagaman ang kaniyang mga mata ay kumikislap sa tuwa. “Trabaho lang ’to, Zion. Sabi ng Tatay mo, turuan kita. ’Eto na ’yun. Ang pagtitiis ay bahagi ng kontrata.”

Tumalikod ulit si Jago para tignan ang ibang trabahador, pero sa kaniyang isip, hindi niya mapigilang humanga nang kaunti. Sa kabila ng pag-iinarte at pagrereklamo ni Zion, hindi pa rin ito bumibitaw.

May dedikasyon din ang batang ito eh!  bulong ni Jago sa sarili habang may maliit na ngiting sumisilay sa kaniyang mga labi.

“Jago! What’s next?!” hamon ni Zion, habang pilit na itinatayo ang kaniyang katawan kahit halatang hapong-hapo na.

Lumingon si Jago, ang kaniyang mukha ay muling naging “Foreman Jago “Istrikto at walang pakundangan. “Next? Yung mga bakal naman doon sa kanto. Kailangang itali yan bago mag-tanghalian. Galaw-galaw, Prinsipe! Baka maunahan ka pa ni Tonyo!”

---

Tumunog ang sirena ng site isang, matinis na hudyat na alas-dose na ng tanghali. Sa isang iglap, tila tumigil ang mundo ng Titan Construction. Ang mga grinder ay natahimik, at ang mga trabahador ay nagsimulang magpunta sa kani-kanilang mga pwesto sa ilalim ng mga scaffolding.

Naupo si Jago sa isang baligtad na timba ng pintura. Binuksan niya ang kaniyang plastic na baunan na may lamang kanin at dalawang pirasong isda na may kasamang hiniwang kamatis na binili niya kanina bago pumasok sa trabaho.

Si Zion naman ay nakatayo lang sa gitna, parang isang ligaw na pusa na hindi alam kung saan lulugar. Ang kaniyang mamahaling damit ay basang-basa na ng pawis, at ang amoy niya ay halo na ng mamahaling pabango at maasim na semento.

“Ano, Zion? Hindi ka pa ba kakain? O hihintayin mo pang maging uling ’yang sikmura mo?” biro ni Jago habang nagsisimulang magkamay.

Lumapit si Zion, bitbit ang kaniyang inis. “I can’t believe this. Is this it? Dito kayo kumakain? In the middle of all this dust?”

“Masarap kumain dito, Zion. Dito mo malalasahan ang pinagpaguran mo,” sagot ni Jago.

Inis na sinipa ni Zion ang isang maliit na bato. “Alam mo, Jago, kanina ko pa gustong sabihin ’to.. hindi ito ang expect kong ituturo sa akin!.”

Napatigil si Jago sa pagsubo at tumingin sa binata. “O, bakit? Ano bang in-expect mo?”

“In-expect ko na pag-uusapan natin ang logistics, ang project management, ang supply chain… ung mga bagay na kailangan ko para patakbuhin ang kumpanyang to!” bulyaw ni Zion, habang iwinagayway ang kaniyang maruming kamay. “I didn’t sign up to be a laborer! I’m here to learn how to lead, not how to suffer under the sun!”

Napatawa nang mahina si Jago, isang tawang nakakaasar para kay Zion. “Lead? Paano mo pangungunahan ang mga taong hindi mo naiintindihan, Zion? Gusto mong maging boss? Ang unang lesson sa pagiging boss ay ang malaman kung kailan ka dapat maging tauhan.”

“That’s bullshit!” pagmamaktol ni Zion. “I have a degree! I know the theories!”

“Theories?” mahinahon pero mapait na sabi ni Jago. “Zion, ang theory, hindi nabibiyak ’yan kapag lumindol. Ang theory, hindi ’yan nagrereklamo kapag kulang ang materyales o kapag delayed ang sweldo. Pero itong mga taong nakikita mo?” Itinuro ni Jago ang mga kasamahan gamit ang kaniyang nguso. “Sila ang nagpapatakbo ng kumpanya niyo. Kapag hindi mo alam ang bigat ng isang sako ng semento, paano mo silang uutusan na bilisan ang trabaho? Kapag hindi mo alam ang hapdi ng paltos sa ilalim ng init ng araw, paano mo maiintindihan kung bakit sila pagod?”

Napatahimik si Zion. Gusto niyang sumagot, gusto niyang mag-walkout at sumakay sa kaniyang airconditioned na SUV, pero may kung ano sa tingin ni Jago na humahamon sa kaniyang pride.

Tumayo si Jago mula sa kaniyang kinauupuan, dahan-dahang lumapit kay Zion hanggang sa magkatapat na ang kanilang mga mukha. Amoy araw at pawis si Jago, habang si Zion naman ay amoy mamahaling pabango na hinaluan ng alikabok.

“Gusto mong mag-lead? Sige. Logistics? Ang tawag namin doon ay siguraduhing may semento bago matuyo ang buhos. Supply chain? ’Yan ’yung pag-aabang kung darating ba ang trak o hihintayin nating mapanis ang gawa natin,” dagdag ni Jago. “Kung puro theory ang alam mo, Zion, isa ka lang dekorasyon sa opisina. At sa Titan, hindi kami nagbabayad ng dekorasyon.”

Napalunok si Zion. Gusto niyang sumagot, gustong-gusto niyang sabihing wala siyang pakialam sa pilosopiya ni Jago, pero nawalan siya ng salita. May punto ang foreman, at iyon ang pinakamasakit na parte.

“O, heto,” abot ni Jago sa kaniyang baunan. “Kumain ka na. Huwag kang mag-alala, hindi yan limited edition. Pero masarap yan.

Tiningnan ni Zion ang isda at kanin. Kumalam ang kaniyang sikmura. Sa gitna ng dumi at init, ang simpleng pagkain na iyon ay tila mas katakam-takam kaysa sa anumang steak na nakain niya sa Makati.

Pagkakita ni Zion ng plastik na baunan. Ang kanin ay hindi Jasmine rice, at ang isda ay hindi  Salmon. Ito ay hamak na galunggong na prito tuyot, medyo sunog ang buntot, at nakalubog sa sarsa ng kamatis na may kasamang sili.

“I… I don’t eat with my hands,” mahinang bulong ni Zion, pero ang kaniyang tiyan ay nag-ingay na parang rally sa kalsada.

“Walang kutsara rito, Zion. At kung mayroon man, baka may kalawang pa,” biro ni Jago habang kumuha ng isang baso ng tubig para hugasan ang kaniyang sariling kamay. “Hugas ka muna. ’Yung gripo sa gilid ng drum, doon.”

Parang robot na sumunod si Zion. Binuksan niya ang gripo at hinayaang dumanas ang tubig sa kaniyang mga palad na puno ng paltos at semento. Mahapdi. Ramdam niya ang bawat gasgas. Pagbalik niya, naupo siya sa isang pirasong hollow block sa tapat ni Jago.

Dahan-dahan niyang sinubukan. Gamit ang kaniyang nanginginig na mga daliri, kumuha siya ng kaunting kanin at kapirangot na isda. Ang dumi sa kaniyang kuko ay hindi na niya pinansin; sa puntong ito, mas matimbang na ang gutom kaysa sa hygiene.

Nang pumasok ang unang subo sa kaniyang bibig, natigilan si Zion.

“O, ano? Lasang lason ba?” tanong ni Jago, may halong panunukso ang tingin.

Hindi sumagot si Zion. Nginuya niya ang pagkain nang dahan-dahan. Ang alat ng isda, ang asim ng kamatis, at ang anghang ng sili ay sumabog sa kaniyang panlasa. Sa loob ng kaniyang air-conditioned na mundo, sanay siya sa mga pagkaing “refined” at “bland,” pero ito? Ito ay lasang buhay. Lasang pagod.

“It’s… it’s actually not bad,” matipid na sagot ni Zion, sabay kuha ng mas malaking subo. Sa pagkakataong ito, hindi na siya nag-alinlangan. Nilamas niya ang kanin sa sarsa na parang isang tunay na trabahador.

Napangiti si Jago nang tuluyan. Hindi ito ang ngiting nang-aasar, kundi ngiting may kasamang pagtanggap. “Sabi sayo masasanay ka din sa ganyang pagkain.”

Tahimik silang kumain sa ilalim ng initan. Sa gitna ng maingay na site, sa pagitan ng isang foreman na taga-kalsada at isang tagapagmana ng kumpanya tila nagkaroon ng pansamantalang kapayapaan.

“Jago,” tawag ni Zion habang pinupunasan ang kaniyang bibig gamit ang braso  “What you said earlier… about the people. Do you really think I can’t lead them?”

Tumingin si Jago sa malayo, sa mga trabahador na nagpapahinga rin. “Hindi ko sinabing hindi mo kaya. Ang sabi ko, hindi mo pa alam kung paano. Ang lider, Zion, hindi ’yan ’yung nasa taas na tumatanaw sa ibaba. Ang tunay na lider, nasa baba, para itulak ang mga nasa taas.”

Sandaling natahimik si Zion. Iba ito sa itinuro sa kaniyang MBA. Walang graphs, walang charts.

“Finish your fish,” utos ni Jago habang tumatayo. “Dahil pagkatapos nito, ituturo ko sa ’yo kung paano magbasa ng blueprint nang hindi ka nahihilo. At pagkatapos noon… babalik ka sa pagbubuhat ng bakal.”

Napabuntong-hininga si Zion pero hindi na siya nagreklamo. Kinuha niya ang huling piraso ng isda at isinubo ito nang buong-buo.

---

Hindi pa nakakatagal sa pagbabalik-trabaho pagkatapos ng tanghalian, naramdaman ni Zion ang biglang pag-ikot ng paligid. Ang tunog ng mga martilyo ay tila naging malayo at echo na lang, at ang sikat ng araw sa kaniyang batok ay tila naging apoy na humihigop sa kaniyang lakas.

Zion, yung bakal sabi—hoy!“

Bago pa matapos ni Jago ang kaniyang utos, nakita niyang bumitaw ang mga kamay ni Zion sa hawak na rebar. Marahas na binitawan ng binata ang bakal at napahawak sa kaniyang noo. Ang kaniyang maputlang mukha ay naging kasingputi na ng pader, at ang kaniyang mga mata ay tila hindi na makatitig nang diretso.

“Jago… I… I don’t feel—”

Hindi na natapos ni Zion ang sasabihin. Nawalan siya ng balanse at dahan-dahang natumba. Mabilis na nakakilos si Jago. Sa isang iglap, sinalo niya ang binata bago pa man tumama ang ulo nito sa matigas na semento.

“Zion! Hoy, gising!” tawag ni Jago, habang dahan-dahang inihihiga ang binata sa mas malilim na bahagi ng site. “Tisoy! Tubig! ’Yung malamig! Tonyo, kunin mo ’yung first aid kit sa opisina, bilis!”

Nataranta ang mga trabahador. Si Jago naman ay nanatiling kalmado pero bakas ang pag-aalala sa kaniyang mga mata. Niluwagan niya ang butones ng polo ni Zion at kumuha ng isang basang basahan para ipunas sa leeg at noo nito.

“Init ang tumama sa ’yo, Prinsipe. Sabi ko naman sa ’yo, hindi biro ang sikat ng araw dito,” bulong ni Jago habang maingat na pinupunasan ang mukha ng binata.

Nang dumating ang first aid kit, kinuha ni Jago ang alcohol at ammonia. Maingat niyang itinaas ang mga paa ni Zion gamit ang ilang pirasong kahoy para dumaloy ang dugo pabalik sa utak nito. Sa puntong ito, nawala ang imahe ni Jago bilang isang istriktong foreman; naging isa siyang tatay o kaibigang handang tumulong.

Dahan-dahang nagmulat ng mata si Zion. Ang unang nakita niya ay ang mukha ni Jago na nakayuko sa kaniya, pawisan din pero may bakas ng tunay na malasakit.

Sa puntong yon ay may, kung anong nagising sa kaibuturan ni zion. “Am I… am I dead?” mahinang tanong ni Zion, ang boses ay paos at nanghihina.

“Hindi ka pa patay, Zion. Pero kung hindi kita nasalo, baka may bukol ka na kasing laki ng hollow block,” sagot ni Jago, sabay abot ng baso ng tubig. “Inumin mo to.”

Tinulungan ni Jago na makaupo si Zion. Isinandal niya ang likod ng binata sa kaniyang sariling bisig para hindi ito muling matumba. “Hindi ka sanay sa ganitong bugbog, Zion. Masyadong mabilis ang pagpilit mo sa sarili mo.”

“I just… I wanted to prove… na hindi ako dekorasyon lang,” bulong ni Zion, bakas ang hiya sa kaniyang tinig.

“Napatunayan mo na ’yun kaninang umaga pa lang,” sabi ni Jago nang seryoso. “Ngayon, ang kailangan mong patunayan ay alam mo kung kailan dapat tumigil para makabawi ng lakas. Ang matalinong lider, alam ang limitasyon ng kaniyang mga tao pati na ang sarili niya.”

Inabot ni Jago ang isang maliit na pamunas at dahan-dahang nilinis ang sugat sa palad ni Zion na kanina pa dumudugo. “Magpahinga ka muna rito sa lilim. Huwag kang mag-alala, hindi ko isusumbong sa Tatay mo na hinimatay ka. Sasabihin ko na lang… maintenance break..”

End of Chapter 2

Chapter 3

Chapter 3

    Zion POV

    Sa mundo ko, ang tagumpay ay nasusukat sa kinis ng iyong suit, sa bango ng iyong pabango, at sa higpit ng iyong pagkakasakal sa ballpen habang pumirma ng milyon-milyong kontrata. Ako si Zion Alexander Del Fuente. Graduated Magna Cum Laude, MBA sa Harvard, at ang lalakeng nakatadhana para hawakan ang kumpanya ng pamilya ko.

Sanay ako sa kontrol. Sanay ako na lahat ng bagay ay may logic, may graph, at may formula. Pero habang nakaupo ako rito sa isang maduming hollow block, habang pinagmamasdan ang mga palad kong puno ng paltos at dugo, pakiramdam ko ay wala akong alam.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ang unang bumungad sa akin ay ang malabong pigura ng isang lalakeng nakayuko sa akin. Amoy araw, amoy bakal, at amoy pawis isang amoy na dati ay ituturing kong “kadiri,” pero ngayon, sa gitna ng pagkahilo ko, ay tila naging tanging anchor ko sa realidad.

“Hindi ka pa patay, Zion,” boses ni Jago. Mababa, baritono, at may kakaibang timbre na nagpagitla sa puso ko.

Naramdaman ko ang kaniyang bisig na nakasandal sa likod ko habang tinutulungan niya akong makaupo. Ang init ng kaniyang balat na dumidikit sa akin ay tila kuryenteng gumigising sa mga ugat ko na kanina lang ay parang lantang gulay.

Sa tanang buhay ko, hindi ako naging ganito kahina sa harap ng isang lalaki.

Dahil kung tutuusin, ako ang nagmamando sa mga nakakasalamuha ko. may isang Zion Alexander Del Furnye na kilala sa mga kilalang bar sa Amerika at London.

Sanay ako sa “wild side.” Nakikipaglaro ako sa mga modelo, sa mga CEO, at sa mga lalakeng akala mo ay tuwid pero isang haplos ko lang sa hita ay bumibigay na. Alam ko ang kapangyarihan ko Alam ko ang kapangyarihan ko, isang tingin, isang ngiti, at kontrolado ko na ang gabi.

Pero rito, sa gitna ng alikabok at semento, habang nakasandal ako sa matitigas na masel ni Jago, naramdaman ko ang pagguho ng lahat ng “wild” na laro ko.

Hindi ko siya makuha sa isang tingin. Hindi siya nadadaan sa kinis ng balat ko.

“Inumin mo to,” utos niya, sabay abot ng tubig.

Pinanood ko ang kaniyang mga kamay habang hawak ang baso. Marumi sa grasa, may mga kalyo, at malalaki. Ang mga kamay na ito ang sumalo sa akin bago pa tumama ang ulo ko sa semento. Bigla kong naisip, ano kaya ang pakiramdam kung ang mga kamay na ito ay hindi lang para sa pagbubuhat ng bakal? Ano kaya ang pakiramdam kung ang mga kamay na ito ay…

Control yourself, Zion.

“I just… I wanted to prove… na hindi ako dekorasyon lang,” bulong ko, sinusubukang ibalik ang dignidad ko kahit paos ang boses ko.

“Napatunayan mo na ’yun kaninang umaga pa lang,” seryosong sagot ni Jago. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. Walang bahid ng pambubuska, walang halong malisya purong malasakit na mas nakakapanghina kaysa sa sikat ng araw.

Doon ako tinamaan ng matinding paghanga. Hindi ito yung “wild” na pagnanasa na nararamdaman ko sa club.

Hinawakan ni Jago ang palad ko para linisin ang sugat na nakuha ko sa rebar. Ang bawat dampi ng kaniyang daliri sa balat ko ay tila sinusunog ang lahat ng alaala ko sa mga lalakeng nakatalik ko noon. Ang bapor na dati kong pinamumunuan ay tila lumulubog na.

Magpahinga ka muna rito sa lilim,“ sabi niya habang dahan-dahang binibitawan ang balikat ko. “Maintenance break.”

Pinanood ko siyang tumayo at maglakad pabalik sa initan. Ang hubog ng kaniyang likod sa ilalim ng basang t-shirt ay tila isang obra maestra na hindi kayang tapatan ng kahit anong art gallery sa Makati.

Sa puntong iyon, alam ko na. Tapos na ang pagiging “Wild” ko. Sa site na ito, sa ilalim ng pamumuno ni Jago, handa akong maging tupa, basta ba siya ang magpapastol sa akin.

Alam ko ang ginagawa ko. Hindi ako tanga. Isang tingin pa lang sa tindig ni Jago, sa paraan ng paghawak niya ng martilyo, at sa kung paano siya makitungo sa mga “tunay” na lalaki sa site, alam kong pader na semento ang binabangga ko. He’s straight.. Tunay na barako.

Pero may kung anong demonyo sa loob ko ang Zion na sanay makuha ang lahat ng gusto niya sa isang kisapmata ang gustong sumubok. Gusto kong makita kung tatalab ba ang kamandag ng isang Del Fuente sa isang lalakeng amoy grasa at semento.

Nang mag-break ang mga trabahador para sa merienda, sinundan ko siya sa dulo ng construction site, malapit sa imbakan ng mga kahoy. Walang tao. Tahimik.

“Jago,” tawag ko. Ginawa kong malambot ang boses ko, yung tipong nakakaakit na bulong na ginagamit ko sa mga VIP lounge sa mga bar na napuntahan ko.

Lumingon siya, punas-punas ang pawis sa leeg gamit ang isang maduming bimpo. “Ano na naman, Zion? Sabi ko magpahinga ka muna, di ba?”

Lumapit ako. Masyadong malapit. Iyong tipong nararamdaman ko na ang init na sumisingaw sa katawan niya. Tumingala ako sa kaniya, hinayaan kong bumagsak ang ilang hibla ng buhok ko sa noo ko para magmukhang “messy but hot.”

“I just… I wanted to say thank you again. For catching me,” sabi ko. Itinaas ko ang kamay ko, hindi para humawak, kundi para pasimpleng ayusin ang laylayan ng kaniyang suot na vest, sinasadyang dumampi ang mga daliri ko sa dibdib niya. “You’re really strong, aren’t you?”

Tinitigan niya ang kamay ko. Ramdam ko ang tensyon. Sa isip ko, ito na ’yun. Kakagat na siya. Hahawakan niya ang kamay ko, itutulak ako sa pader, at…

Pero isang marahas na pag-iwas ang ginawa niya. Binawi niya ang kaniyang vest at humakbang paurong, ang mukha ay biglang naging kasing-tigas ng bakal na itinitayo namin.

“Zion, anong ginagawa mo?” Ang boses niya ay hindi galit mas malala pa sa galit. Puno ito ng pandidiri at pagkadismaya.

“Bakla ka?” Direkta. Walang preno. Ang tanong niya ay parang isang sampal na yumanig sa buong pagkatao ko.

“Tinanong kita. Bakla ka ba?” muling ulit niya, lalong hinigpitan ang hawak sa pulso ko hanggang sa mapangiwi ako. Ngayon lang siya tumingin sa akin nang ganito na tila isa akong insektong hindi niya maintindihan.

“So what if I am?” hamon ko, sinusubukang bawiin ang pride ko kahit nanginginig ang boses ko. “Does it change the fact na trip kita?”

Binitiwan niya ang kamay ko na tila nakahawak siya ng mainit na bakal. Humakbang siya paurong, ang mukha ay napuno ng galit.

“Hindi ito ang lugar para sa kalandian mo, Zion!” bulyaw niya.

“Akala ko, kaya ka narito ay para matutong maging lider. Para matutong maging lalaki sa harap ng hirap. Pero gagamitin mo ang ‘charm’ mo rito sa site ko? Sa harap ko?”

“I was just—”

“Nandito ang mga tao ko para magtrabaho nang marangal! Pinagkakatiwalaan kita dahil akala ko seryoso ka!” Dinuro niya ako.

“Nakakahiya ka. Gagamitin mo ang pera at posisyon mo para mambastos ng diretso na tao? Huwag ako, Zion. Huwag sa site na to.”

Napayuko ako. Ang lahat ng “wild” na teknik ko ay naging basura sa harap ng prinsipyo ni Jago. Ang kahihiyan ay tila kumukulong tubig na ibinuhos sa akin.

“Hindi dahil tauhan ako ay pwedeng-pwede mo na akong paglaruan dahil lang boss ka,” dagdag pa niya, “Respetuhin mo ang sarili mo, dahil kung hindi mo kayang gawin yun, hinding-hindi ka rerespetuhin ng mga taong gusto mong pamunuan.”

Tinalikuran niya ako nang walang lingon likod. Naiwan akong nakatayo at durog ang puso. Sa gitna ng dilim, habang pinapanood ko ang papalayong pigura ni Jago, isang bagay lang ang sigurado Hindi na ako makakabalik sa dati. At ang paghanga ko sa kaniya? Mas lalong lumalim, kasabay ng sakit ng katotohanang hinding-hindi niya ako magugustuhan sa paraang gusto ko.

---

JAGO POV

  Pagtalikod ko kay Zion, mabilis ang lakad ko pero mas mabilis ang tibok ng dibdib ko. Hindi ito dahil sa pagod. Hindi rin dahil sa kaba. Ito ay yung klase ng tibok na nararamdaman mo kapag gusto mong manapak ng pader dahil sa tindi ng inis.

Pabalya kong binuksan ang pinto ng barracks ko. Napaupo ako sa gilid ng higaan at hinilot ang sentido ko. Sa totoo lang, nagulat ako. Hindi, mali nabigla ako. alam kong galing siya sa alta-sosyedad kung saan lahat ay pino at mabango, pero hindi ko inaasahan na ganoon siya kadesperado para gumawa ng ganong eksena.

At lalong hindi ko inaasahan na bakla siya.

Hindi sa may galit ako sa mga katulad niya. May mga katrabaho kaming noon na ganon, dahil sa hirap ng buhay ay wala silang choice kundi buhayin ang sarili nila o ang pamilya nila, kahit na ano pa ang estado ng kasarian nila. Pero ang gamitin ang haplos at tingin para makuha ako? Ibang usapan ’yun. Sa mundo namin dito sa konstruksyon, ang respeto ay nakukuha sa tagaktak ng pawis at tigas ng loob. Hindi sa mapanuksong boses o sa pagbubukas ng butones ng polo.

Naalala ko yung amoy niya kanina nung dumikit siya sa akin. Amoy mamahaling sabon na humahalo sa init ng balat niya. Malambot ang mga daliri niya—yung tipong hindi pa nakakahawak ng kahit anong mabigat sa buhay niya. Noong dumaan ang mga daliri niya sa braso ko, naramdaman ko ang kuryente. Pero hindi iyon yung kuryenteng nakakakilig. Kuryente iyon ng insulto.

Iniisip ba niya na dahil foreman lang ako at siya ang anak ng boss, pwede na niya akong gawing libangan? Na dahil mahirap lang ako, bibigay ako sa isang “prinsipeng” tulad niya?

“Bata ka pa talaga, Zion,” bulong ko sa aking sarili.

Kaninang umaga nung nahimatay siya, nakita ko sa kaniya yung potensyal. Nakita ko yung determinasyon niyang patunayan na hindi siya “dekorasyon.” Muntik na akong maniwala. Muntik na akong humanga. Pero yung ginawa niya kanina, Binalik niya ako sa realidad na ang mga tulad niya ay tinitignan lang kaming mga manggagawa bilang mga tau-tauhan na pwedeng paglaruan kapag nababagot sila.

Pero may bahagi sa akin na… naaawa.

Nakita ko yung mukha niya nung bulyawan ko siya. Yung gulat sa mga mata niya nung tinanong ko kung bakit siya ganoon. Para siyang batang nawawala. Pero kailangan niyang matuto. Ang site na ito ay hindi playground. Ang pagiging lider ay hindi tungkol sa pang-aakit.

Sa isip ko ay siguradong tatakbo yun pabalik sa kanilang mansyon, magsusumbong sa tatay niya, at ipapatanggal ako sa trabaho. At ayos lang sa akin. Mas gusto ko pang mawalan ng trabaho kaysa mawalan ng dangal sa harap ng isang batang hindi alam ang halaga ng tunay na respeto.

Pumasok sa isip ko ang itsura niya kanina, ang lungkot sa mga mata ng tumalikod ako.

“Sayang,” wika ko sa sarili. “Akala ko ikaw na ang magpapatuloy sa nasimulan ng tatay mo. Pero hanggang ganda lang pala ang kaya mo.”

Dahil sa bwiset ay maaga akong umalis ng site, nagbilin na lamang ako kay tonyo ng mga kailangan gawin. Bago umuwi ay hindi ko na nakita pa si Zion.

**

JAGO POV

Alas-singko pa lang ng madaling araw, nasa site na ako. Inaasahan ko na ang makikita ko lang ay ang mga gwardya at ang mga sementong nakatambak. Inaasahan ko na sa oras na ito, si Zion ay nasa malambot na kama niya sa mansyon, marahil ay gumagawa na ng dahilan para hindi na bumalik dito habambuhay.

Pero nagkamali ako.

Pagdating ko sa main gate, nakita ko ang pamilyar na sasakyan. At sa tabi nito, nakasandal ang isang pigura na tila hindi natulog sa ayos ng kaniyang hitsura. Si Zion.

Naka-maong siya, suot ang kaniyang construction boots, at ang kaniyang helmet na maayos na nakapatong sa ulo. Walang ayos ang buhok, walang bukas na butones, at higit sa lahat—wala ang mapanuksong ngiti sa kaniyang mga labi.

Nang makita niya ako, tumayo siya nang tuwid. Nakita ko ang panandaliang pagkailang sa mga mata niya, pero hindi siya umiwas ng tingin.

“Nandito ka pa,” bungad ko, seryoso ang boses.

“Sabi mo, ang lider hindi umaalis kapag mahirap na ang sitwasyon,” sagot niya. Paos ang boses niya, pero may determinasyon na hindi ko narinig kahapon. “I’m here to work, Jago. Real work.”

Hindi ako sumagot. Tumango lang ako at nilagpasan siya para buksan ang bodega ng mga kagamitan. Kung akala niya ay palalampasin ko ang ginawa niya kahalon dahil lang maaga siyang pumasok, nagkakamali siya.

ZION POV

Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng kapal ng mukha para bumalik. Buong gabi akong nakatitig sa kisame, paulit-ulit na naririnig sa utak ko ang salitang “Nakakahiya ka.” na binitawan ni Jago. Mas masakit pa yun kaysa sa kahit anong sermon ni Dad.

Buong umaga, hindi kami nag-usap ni Jago maliban sa mga utos tungkol sa trabaho.

“Zion, buhatin mo yang mga sahig na plywood, ilipat mo sa kabilang wing,” utos niya nang hindi tumitingin sa akin.

“Okay,” maikli kong sagot.

Wala nang reklamo. Wala nang pabebe. Kahit ramdam ko ang hapdi ng mga paltos sa kamay ko mula kahapon, binuhat ko ang bawat piraso ng plywood.

Nararamdaman ko ang tingin sa akin ng ibang mga trabahador sina Tisoy at Tonyo na tila nagtataka kung bakit ang “Maarte na Boss” ay biglang naging tiklop at tahimik.

Tuwing dadaan si Jago sa malapit sa akin, tumitigil ang hininga ko. Gusto ko siyang tignan, gusto kong makita kung nandoon pa rin ang pandidiri sa mga mata niya. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Ayokong isipin niya na sinusubukan ko na naman siyang akitin.

“Zion!” tawag niya bandang alas-diyes ng umaga. Lumapit ako sa kaniya, pawisan at puno ng alikabok ang mukha. “Yes?”

Tinitigan niya ako. Pinasadahan niya ng tingin ang madumi kong damit at ang nanginginig kong mga braso sa pagod. Kumuha siya ng isang bote ng malamig na tubig sa cooler at inabot sa akin.

“Uminom ka muna. Baka himatayin ka na naman, maging ‘maintenance break’ na naman tayo,” sabi niya. Walang emosyon ang boses niya, pero hindi na rin ito kasing-bangis ng kahapon. “Salamat,” sabi ko. Sabay lagok nito.

“Yung ginawa mo kahapon…” panimula niya, kaya napatigil ako sa pag-inom. “Huwag na nating pag-usapan ’yun. Basta siguraduhin mong hindi na mauulit. Dito sa site, trabahador ka. Sa labas nito, kahit sino ka pa, wala na akong pakialam.”

Tumango ako, ramdam ang kirot sa dibdib ko. “Naintindihan ko, Jago. I’m sorry. For everything.

Tinitigan niya ako nang matagal—iyong tingin na tila binabasa ang kaloob-looban ko kung totoo ba ang sinasabi ko. Pagkatapos ay tumalikod na siya.

“Bilisan mo dyan. Marami pang kailangang i-layout na blueprint sa itaas. Ituturo ko sayo kung paano ang tamang pagsukat.”

**

Nasa ikatlong palapag kami ng ginagawang gusali. Wala pang mga dingding, puro mga poste at scaffolding pa lang ang nakatayo. Ang hangin dito sa itaas ay malakas, tangay ang amoy ng tuyong semento at mainit na bakal.

Hawak ni Jago ang kabilang dulo ng mahabang tape measure habang ako naman ang humahawak sa kabilang dulo. Seryoso siya. Walang kibuan mula pa kanina, puro lang “adjust mo rito” o “itapat mo sa marking.”

“Zion, dahan-dahan sa pag-atras. Hindi pa tapos ang railing sa likod mo,” babala ni Jago nang hindi tumitingin sa akin, ang pokus niya ay nasa level na hawak niya.

“I got it,” sagot ko. Sinisikap kong maging maingat. Gusto kong ipakita sa kaniya na kaya kong maging “professional.” Pero dahil sa pagod ng mga binti ko mula sa maghapong pagbubuhat, bahagyang nanginig ang tuhod ko

Biglang umihip ang isang malakas na bugso ng hangin. Isang malaking piraso ng plywood na nakasandal sa malapit na poste ang natumba dahil sa lakas ng hangin at direkta itong papunta sa akin.

“Zion! Iwas!” sigaw ni Jago. Sa gulat ko, napaatras ako nang mabilis. Pero dahil sa dumi at mga maliliit na bato sa sahig, nadulas ang boots ko. Nawalan ako ng balanse. Ang likod ko ay nasa gilid na ng palapag isang maling galaw at mahuhulog ako mula sa ikatlong palapag patungo sa matitigas na bakal sa ibaba.

“Jago!” ang tanging naisigaw ko bago ko naramdaman ang pagkawala ng lupa sa ilalim ng mga paa ko.

Pero bago pa man ako tuluyang mahulog, isang matigas at malakas na kamay ang humablot sa braso ko. Sa sobrang lakas ng hatak, halos bumaon ang mga daliri niya sa balat ko. Sa isang iglap, naramdaman ko ang katawan ko na isinalya pabalik sa loob ng gusali.

Hindi lang basta salo. Napasubsob ako sa dibdib ni Jago.

Yumakap siya nang mahigpit sa akin para siguraduhing hindi ako muling madulas. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso sa aking pisngi. Ang kaniyang kabilang kamay ay nakadiin sa likod ng ulo ko, pino-protektahan ako.

JAGO POV

Puta. Muntik na.

Ramdam ko ang panginginig ng katawan ni Zion habang nakayakap siya sa akin. Ang bango ng buhok niya na ngayon ay may halong alikabok ay pumasok sa ilong ko. Pero hindi ’yun ang inisip ko. Ang tanging nasa utak ko ay ang muntik na niyang pagbagsak.

“Tingnan mo naman ang tinatapakan mo!” bulyaw ko sa kaniya, pero ang boses ko ay nanginginig din sa takot at galit.

“Anong akala mo rito, palaruan?! Isang hakbang na lang, Zion, luray-luray ka na sa ibaba!” Hindi siya sumagot. Nanatili lang siyang nakasubsob sa dibdib ko, ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa suot kong vest. Doon ko naramdaman na talagang natakot siya. Wala ang “wild Zion” na nang-aakit kahapon. Ang narito sa bisig ko ngayon ay ang Zion na marupok, pagod, at takot.

Dahan-dahan ko siyang inilayo nang bahagya para tignan kung ayos lang siya. Ang mga mata niya ay nanlalamig, at ang kaniyang mukha ay maputla pa sa semento.

“Ayos ka lang ba?” tanong ko, binabaan ko na ang boses ko.

Tumango siya, pero hindi pa rin bumibitaw ang isa niyang kamay sa braso ko. “S-salamat. I… I thought I was gonna die.”

Tinitigan ko siya. Sa ganitong kalapit, nakita ko ang pawis na namumuo sa kaniyang noo at ang mga gasgas sa kaniyang leeg. May kung anong kumurot sa dibdib ko hindi ito pagnanasa, kundi isang klase ng proteksyon. Isang malasakit na mas malalim kaysa sa pagiging foreman ko sa kaniya. “Sabi ko sa ’yo, mapanganib dito,” bulong ko. Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, hindi ko agad inalis ang kamay ko sa balikat niya. Hinayaan ko munang kumalma ang paghinga niya.

“Huwag mo nang uulitin yun. Hindi ko alam kung kakayanin ng konsensya ko kung may mangyari sa yong masama sa ilalim ng bantay ko.”

Sa unang pagkakataon mula kahapon, nagtama ang mga paningin namin na walang halong laro o pandidiri. Purong katotohanan lang.

“Jago,” mahina niyang tawag.

“Ano?”

“Salamat sa pagsalo sa akin. Sa lahat ng paraan.”

Hindi ako sumagot. Binitiwan ko na siya at tumalikod para kunin ang nahulog na tape measure. Pero habang naglalakad ako palayo, ramdam ko pa rin ang init ng katawan niya sa balat ko. At sa loob-loob ko, alam kong ang pader na itinayo ko laban sa kaniya ay unt-unti nang nagkakaroon ng mga lamat.

---

Zion POV

    Nanginginig pa rin ang mga tuhod ko. Ang semento sa ilalim ng mga boots ko ay tila gumagalaw pa rin, paalala na isang segundo na lang, baka durog na ang bungo ko sa ibaba. Pero sa gitna ng matinding kaba at lagaslas ng adrenaline sa dugo ko, may isang pakiramdam na unti-unting nangingibabaw.

Isang pamilyar na kulo sa puson.

Nung hablutin ako ni Jago nung isalya niya ako pabalik sa loob ng gusali at isubsob sa dibdib niya naramdaman ko ang bagsik ng tunay na lakas. Hindi yun lakas na galing sa gym. Lakas yun na galing sa libu-libong tonelada ng bakal at semento na binuhat niya sa buong buhay niya.

Fuck!. Ang bango niya. Hindi amoy cologne, kundi amoy lalaki, pawis at araw. Isang aroma na sa hindi maipaliwanag na dahilan ay nagpapahina sa mga tuhod ko kaysa sa takot sa kamatayan.

Nong bumulyaw siya sa akin, nung sinigawan niya ako na “palaruan” ko raw ang site niya, hindi ako natakot. Sa halip, naramdaman ko ang panginginig ng boses niya. Hindi lang siya galit, natakot siya para sa akin.

“Salamat sa pagsalo sa akin. Sa lahat ng paraan,” bulong ko sa aking isip.

Nang tumalikod siya, Doon ko naramdaman. Isang maliit na lamat sa pader na itinayo niya laban sa akin. Kagabi, puno siya ng pandidiri at galit. Pero ngayon? May malasakit. May proteksyon. At ang malasakit na yun ang mas malakas na pinto kaysa sa kahit anong pang-aakit.

Alam kong pamilyado at higit sa lahat ay straight ka. Pero tao ka rin.

Sa likod ng kaba ko sa kamatayan, sumisilay ang isang bagong klase ng pag-asa. Isang “wild” na pag-asa. Hindi ko kailangang gamitin ang mga teknik ko para maakit siya.

Ang kailangan ko lang ay maging totoo, maging marupok, at hayaan siyang maging lalakeng handang sumalo sa akin.

“Zion!” tawag niya, hindi lumingon. “Kung tapos ka na dyan sa pagmuni-muni mo, bumalik ka na rito sa layout. Marami pang gagawin.”

“Copy,” sagot ko, isang maliit na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang mabilis na lumalakad pabalik sa kaniya. Hindi ko na kailangang buksan ang butones ng polo ko. Alam kong sa bawat lapit ko sa kaniya, naramdaman niya na rin ang init na nararamdaman ko.

Ang laro ay nagsisimula pa lang.

End of Chapter 3

Chapter 4

Chapter 4

Zion POV

    Natutunan ko na ang leksyon ko. Ang isang lalakeng tulad ni Jago ay hindi nakukuha sa mabilisang laro. Para siyang matigas na lupa na kailangang dahan-dahang basain bago mo mahukay ang pundasyon.

Isang linggo na ang nakalipas mula nung muntik na akong mahulog sa ikatlong palapag. Mula noon, naging mas maingat ako o mas tamang sabihin, naging mas “maingat” sa harap niya. Alam ko na ang kahinaan niya, ang kaniyang pagiging protektado at ang kaniyang malasakit.

“Okay, Jago.” Sagot ko.

Imbes na magreklamo, ginawa ko ang trabaho. Pero sinisiguro ko na bawat kilos ko ay nasa paningin niya. Alam ko kung paano humubog ang katawan ko kapag umaabot ako sa mataas na bahagi ng pader. Alam ko kung paano humahapit ang basang t-shirt ko sa likod ko. Ramdam ko ang tingin niya, kahit sandali lang, bago niya ito ibabaling sa ibang direksyon.

JAGO POV

May kakaiba kay Zion nitong mga huling araw. Hindi na siya yung “Maarte” na nakaka-irita ang bawat kilos. Masunurin siya, tahimik, at masipag. Pero may kung anong tensyon na hindi ko maipaliwanag tuwing malapit siya sa akin.

Gabi na, overtime kami dahil kailangang matapos ang buhos para sa susunod na palapag. Kaming dalawa na lang ang natira sa barracks office para i-audit ang mga natitirang semento.

Ang tanging tunog ng electric fan at ang gasgas ng lapis ko sa papel. Ang init sa loob ng maliit na kwarto ay tila mas sumisingaw ngayon.

“Jago,” tawag niya.

Tumingin ako sa kaniya. Nakaupo siya sa sahig, nakasandal sa mga sako ng semento. Nakatanggal ang kaniyang sapatos, at kitang-kita ang mga gasgas sa paa niya.

“Bakit?” tanong ko.

“Ang sakit na ng likod ko,” bulong niya. Hindi ito yung tono ng nagrereklamo, tono ito ng isang taong pagod na pagod. “Hindi ko akalaing ganito kahirap ang buhay niyo rito araw-araw.”

Tumayo siya at lumapit sa lamesa ko. Amoy semento siya, amoy pawis pero sa ilalim noon, nandoon pa rin yung amoy niya, amoy mayaman.

“Huwag ka nang mag-overtime bukas kung hindi mo kaya,” sabi ko, sinusubukang ibalik ang atensyon ko sa papel.

“No, gusto ko dito.” sabi niya. Lumapit pa siya nang kaunti, hanggang sa maramdaman ko ang init ng katawan niya sa tabi ko.

“I want to be where you are.”

**

Zion POV

This is it. Ramdam ko ang pagpigil niya ng hininga.

“Jago, may dumi ka sa mukha,” sabi ko sa pinakamalambot kong boses.

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Itinaas ko ang kamay ko. Dahan-dahan, halos parang hangin lang, idinampi ko ang hinlalaki ko sa gilid ng kaniyang panga, malapit sa kaniyang labi. Hinayaan kong manatili ang daliri ko doon nang mas matagal kaysa sa kinakailangan.

Nararamdaman ko ang kaniyang panga na tumitigas. Ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa akin, hindi galit kundi lito at tila nakikipaglaban sa sarili.

“Zion…” babala niya, pero ang boses niya ay paos at walang galit sa tono.

“You work too hard, Jago,” bulong ko. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya, sapat lang para maamoy niya ang hininga ko, pero hindi sapat para itulak niya ako. “You take care of everyone. Who takes care of you?”

Hinayaan ko ang kamay ko na bumaba mula sa panga niya patungo sa kaniyang leeg, dahan-dahang dinarama ang kaniyang pulso na mabilis ang pagtibok.

Bigla niyang hinawakan ang pulso ko. Mahigpit. Halos masakit.

“Sabi ko sayo… huwag dito.” boses niya, galing sa kaibuturan ng lalamunan niya.

Ngumiti ako nang maliit, isang ngiting hindi nakikita, kundi nararamdaman. “I’m not doing anything, Jago. I’m just… helping.”

Binitawan niya ang kamay ko at tumayo siya nang marahas, halos matumba ang silya. “Umuwi ka na, Zion. Gabi na.”

Tinalikuran niya ako at lumabas ng barracks. Naiwan akong nakangiti sa dilim. Alam ko ang reaksyong iyon. Hindi iyon pandidiri. Iyon ay takot. Natatakot siya dahil sa unang pagkakataon, ang pader na itinayo niya ay hindi gumuho dahil sa laka, kundi dahil sa isang haplos.

Ang lamat ay naroon na. At sa bawat araw na dadaan, palalalimin ko iyon hanggang sa ang tanging paraan para hindi gumuho ang lahat ay ang sumuko siya sa akin.

JAGO POV

    Paglabas ko ng barracks, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi, pero bakit tila mas lalong uminit ang pakiramdam ko?

Sinapo ko ang mukha ko. Nararamdaman ko pa rin ang dampi ng daliri niya sa panga ko.

Putang-ina. Bakit hindi ko siya sinigawan? Bakit hindi ko siya itinulak gaya ng ginawa ko noon? Dahil sa pagkakataong ito, hindi ko nakita ang mapaglarong Zion. Nakita ko ang isang Zion na tila nauunawaan ang pagod ko. At iyon ang pinakamapanganib sa lahat.

Pinaandar ko ang luma kong motorsiklo. Ang ingay ng makina ay tila sumasabay sa gulo ng utak ko habang binabaybay ko ang madilim na kalsada palabas ng site. Malamig ang hangin, humahampas sa mukha ko, pero ang pakiramdam ng hinlalaki ni Zion sa panga ko kanina… parang nakatatak pa rin doon, mainit at nanunuot.

Sabi ko sayo…huwag dito.

Putang-ina. Bakit ganoon ang boses ko kanina? Bakit parang imbes na babala, ay naging pagsusumamo ang lumabas sa lalamunan ko?

Humigpit ang hawak ko sa manibela habang inaalala ang mukha niya sa ilalim ng malamig na ilaw ng barracks.

Hindi na yun ang Zion na nakilala ko sa unang araw. Ibang-iba. Ang mga mata niya kanina, parang may kung anong lalim na humihila sa akin pababa. Parang nauunawaan niya ang bawat pagod ko, ang bawat kalyo sa kamay ko, at ang bigat ng responsibilidad na dinadala ko araw-araw.

“Who takes care of you?”

Ang tanong niyang yun… walang sinuman ang nagtanong sa akin niyan sa loob ng maraming taon. Sa site, ako ang poste. Ako ang sandigan.

Pero sa loob ng limang segundo na hinawakan niya ang leeg ko, naramdaman ko na parang pwede akong bumitaw. Na parang pwede akong sumandal.

Umiling ako nang marahas, pilit na itinataboy ang isiping yun.

“Jago, gising.” bulong ko sa sarili ko, kasabay ng pag-overtake sa isang mabagal na truck. “Lalaki ka. Barako ka. May prinsipyo ka at higit sa lahat pamilyado ka.”

Pero ang hirap. Ang hirap iwasan ng tuksong hindi lang naman purong katawan. Kung purong kalandian lang ang ginagawa ni Zion, madali siyang itulak. Madaling murahin.

Bakit ba kasi ganito ang batang to? Sa rami ng pwede niyang paglaruan, bakit ako pa? O baka naman… hindi na siya naglalaro?

Ipinagpatuloy ko ang biyahe hanggang sa makarating ako sa maliit naming bahay sa dulo ng kanto.

Pagpasok ko, sumalubong sa akin ang amoy ng nilagang baka at ang ingay ng TV. Nakita ko ang asawa kong si elena abala sa pagtitiklop ng mga damit, habang ang anak naming si Lito ay nakadapa sa sahig at mukang may sinusulat.

O, Mahal, ginabi ka yata?“ bati ni Elena, sabay tayo para kunin ang bag ko. “Mabuti at nakahabol ka sa hapunan.”

“Nag-overtime lang, kailangang matapos yung buhos.” sagot ko, pilit na pinapatag ang boses ko.

Lumapit sa akin si Lito at yumakap sa binti ko. “Tay! Tingnan mo yung drawing ko, building din gaya ng ginagawa niyo!”

Binuhat ko ang anak ko. Ang bigat niya ay pamilyar, ang amoy niya ay amoy baby powder ito ang realidad ko. Ito ang buhay na binuo ko sa loob ng maraming taon. Isang pamilyang umaasa sa bawat patak ng pawis ko.

---

Umupo kami sa hapag-kainan. Habang nagdarasal kami, hindi ko mapigilang mapatingin sa mga kamay ko. Ang mga kamay na kanina lang ay hinayaan ang isang lalaking tulad ni Zion na dumampi sa balat ko. Nakaramdam ako ng matinding hiya. Isang klase ng pagtatraydor na hindi ko pa nagagawa sa buong buhay ko, pero sa isip ko, tila nagaganap na.

“Ayos ka lang ba, Mahal? Parang ang lalim ng iniisip mo.” puna ni Elena habang nilalagyan ng sabaw ang plato ko.

“Pagod lang sa site, Mahal.” Sagot ko. “Marami lang kasing aberya ngayon.”

Hindi na sumagot pa ang asawa, kaya naman. Nagpatuloy ako sa pagkain, pero ang lasa ng nilaga ay tila naging matabang. Sa bawat subo ko, naaalala ko ang mga mata ni Zion. Naaalala ko kung paano niya sinabing “I want to be where you are.”

Kaya ko bang iwasan to?

Tumingin ako kay Elena. Mahal ko ang asawa ko. Siya ang kasama ko simula nung wala pa akong kahit ano.

Pagkatapos kumain, pumasok ako sa banyo para maligo. Hinayaan kong bumuhos ang malamig na tubig sa katawan ko, sinusubukang hugasan ang lahat ng bakas ni Zion. Pero kahit anong kuskos ko sa panga ko, parang naroon pa rin ang pakiramdam ng haplos niya.

“Huwag, Jago. Maawa ka sa pamilya mo,” bulong ko sa sarili ko habang nakasandal sa pader ng banyo.

**

Sa kalagitnaan ng gabi ang katahimikan ng kwarto ay tila mas lalong nagpapalakas sa dagundong ng isip ko. Nakapikit ako, pero hindi dilim ang nakikita ko kundi ang mapupungay na mata ni Zion sa ilalim ng malamig na ilaw ng site.

Naramdaman ko ang bahagyang paggalaw ni Elena sa tabi ko. Ang amoy ng kaniyang pamilyar na shampoo ay dapat sana’y nagpapakalma sa akin, pero ang utak ko ay taksil. Ang bawat haplos ng kumot sa balat ko ay nagpapaalala sa akin sa kuryenteng naramdaman ko nung dumampi ang daliri ng batang yun sa panga ko.

“Who takes care of you?”

Putang-ina. Kasabay ng pag-alingawngaw ng boses niya sa utak ko ay ang biglang pag-init ng katawan ko. Isang matinding tensyon ang namuo sa pagitan ng aking mga hita, isang gigil na hindi ko mapaliwanag. Hindi ito yung normal na pagpukaw, ito ay isang klase ng init na puno ng galit, lito, at pagpipigil.

Tinitigan ko ang kisame. Titig na titig ako, habang ang pag-igting ng katawan ko ay hindi na maikakaila. Sa bawat segundo, ang imahe ni Zion na nakatingala sa akin, ang amoy ng balat niyang humahalo sa semento, ay tila nagpapalito sa katinuan ko.

Hinarap ko si Elena. Sa gitna ng dilim, nakita ko ang kaniyang mahimbing na pagkakaidlip. Pero hindi ko na kayang magpigil. Kailangan kong ilabas ang init na ito. Kailangan kong patunayan sa sarili ko na asawa ko ang gusto ko, na lalaki ako, at ang nararamdaman ko para sa batang yun ay isang malaking pagkakamali lang.

“Mahal.” Mahina kong tawag, ang boses ko ay paos at puno ng panggigigil.

“Mahal? Bakit? May kailangan ka?” Sunod sunod niyang tanong na naaalipungatan pa.

Hindi na ako sumagot. Marahas ko siyang hinila palapit sa akin. Hinagkan ko siya. isang halik na hindi malambot, kundi puno ng desperasyon. Nagulat si Elena sa ginawa ko. pero kalaunan ay tumugon din siya, iniisip marahil na sabik lang ako dahil sa pagod sa trabaho.

“Mhmhmmmmpppp……” Ungol naming dalawa.

Dahil wala na akong suot pang itaas ay marahas kong hinubad ang aking short. Wala na ang pasensya, wala na ang hinahon. Sa gitna ng dilim, hinanap ng mga kamay ko ang mga butones ng damit ni Elena. Hindi ito ang karaniwang banayad na romansa, ito ay may kasamang panggigigil.

“Mahal, sandali—” gulat na bulong ni Elena, pero hindi ko siya hinayaang makapagsalita pa.

Mabilis kong tinanggal ang kaniyang saplot, ang aking mga daliri ay nanginginig sa tensyong kanina pa sumasakal sa akin mula pa sa site. Nais kong maramdaman ang balat ng aking asawa, nais kong malunod sa pagkababae niya para lamang mapalitan ang init na iniwan ng haplos ni Zion sa aking leeg

Inilapat ko ang aking mga palad sa kaniyang dibdib nang may panggigigil na hindi ko mapigilan. Mabilis at marahas ang bawat pagpisil ko, tila ba nais kong ibaon ang lahat ng lito at galit na nararamdaman ko sa lambot ng kaniyang suso.

“OHHHHHHHHH,,, Mahal…..” Daing niya.

Sinimulan kong paglaruan ang kaniyang mga dede, ang aking mga daliri ay mariing umiikot at humahaplos habang ang aking paningin ay nakatutok sa kaniyang mga utong na tumitigas sa ilalim ng aking mga haplos. Gamit ang aking hinlalaki at hintuturo, pinaglaruan ko ang kaniyang mga utong, pinipitpit at hinihila ang mga ito nang may kakaibang diin.

“Mahal… ahh… dahan-dahan.” ungol ni Misis, ang kaniyang katawan ay bahagyang kumukurba dahil sa tindi ng sensasyong ibinibigay ko.

Pero hindi ako makinig. Mas lalo akong naggigil. Ang bawat paglaro ko sa kaniyang dibdib ay paraan ko ng pagpapatunay sa sarili ko na narito ang pagnanasa ko. Nilapit ko ang aking ulo at sinimulang dilaan at sipsipin ang kaniyang mga utong nang may bagsik.

“UHLLLLL…..slrrrrpppp…slrrrppp.”

Mas lalo kong pinaglaruan ang kaniyang dibdib, pilit na ibinabaon ang aking mukha. Nais kong mapagod, nais kong mapuno ang kamay ko ng laman ng aking asawa hanggang sa wala nang matirang puwang para sa kahit anong isipin tungkol kay Zion.

“Mahal, ano bang… ahh… parang ngayon mo lang ako nagalaw nang ganito.” bulong ni Elena, ang kaniyang mga daliri ay nakabaon na sa aking buhok.

“Sllllrrrpppp….slrrrprpppppp….”

Hindi ko na hinintay na makahinga si Elena. Sa gitna ng dilim, mabilis kong ibinaba ang kaniyang panty, hanggang sa tuluyan siyang malantad sa akin. Walang paligoy-ligoy, pinuwesto ko ang sarili ko sa pagitan ng kaniyang mga hita at agad na isinubsob ang aking mukha sa kaniyang pagkababae.

Kinain ko siya nang maharas na tila ngayon ko lang nagawa sa buong buhay ko. Ang dila ko ay malalim at mabilis na gumagalaw.

“Ohhhhhh…..Jago…M-mahal…..”

“Uhllmmm…uhlllm…schllpppp…” Todo sipsip ko sa tinggil ng aking asawa.

Hinahanap ang bawat sensitibong bahagi habang ang aking mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa kaniyang balakang, ibinabaon siya lalo sa akin. Nais kong lunurin ang sarili ko sa lasa at amoy ng aking asaw, ang tanging amoy na dapat ay nananatili sa sistema ko.

“Aahhhh…! Panginoon ko!” napapaigtad na ungol ni Misis, ang kaniyang mga binti ay nanginginig at pilit na kumakapit sa aking mga balikat.

Mas lalo akong naggigil. Ang bawat sipsip at dila ko ay puno ng desperasyon. Ginawa kong sandata ang dila ko para patunayan na rito ako kabilang, sa katawang ito, sa pamilyang ito.

“Ahhhhhhhhh!!! M-mahal…..” Grabe ang kaniyang mga ungol, malakas galing sa kaibuturan ng lalamunan, at puno ng sarap. Sa gitna ng katahimikan ng gabi, ang bawat boses na inilalabas niya ay tila sumisigaw sa buong bahay. Ni hindi ko na inisip na nasa kabilang silid lang ang anak naming si Lito.

“Schllpppp…schlppppp…..”

Mas lalo kong pinag-igihan ang pagsipsip at pagdila. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ni Misis. “M-mahal….. ahhhhhh! H-hindi ko na kaya!” ungol ni Misis.

Hanggang sa tuluyan na siyang bumigay at nilabasan sa mismong bibig ko. Hinayaan ko ang mainit at malapot niyang katas na mapuno ang aking bibig, at nang walang pag-aalinlangan, ito ay sunod sunod kong nilunok.

Matapos kong lunukin ang huling patak ng kaniyang sarap, hindi ko na hinayaan pang lumamig ang matinding init na aking nararamdaman.

Mabilis kong pinuwesto ang aking sarili sa itaas niya. Sa dilim, ang mga mata ni Elena ay tila nagtatanong, naguguluhan sa bagsik na ipinapakita ko, pero bago pa siya makapagsalita ay ipinasok ko ang aking sarili nang may isang malalim na tulak.

“OHHHHHHHHH…….AHHHH…” Isang ungol ang kumawala sa aming lalamunan, isang tunog ng pagkabigla at sarap na tila yumanig sa apat na sulok ng aming kwarto.

“PLOK! PLOK! PLOK! PLOK!”

Wala akong preno, sunod sunod ang aking pag ayuda. Bawat pagdiin ko ay ibayong sarap ang aking nararamdaman.

“Jago… ahh… dahan-dahan…” Daing ni Elena, ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa aking mga balikat, ang kaniyang mga kuko ay bumabaon sa aking balat.

“Ahhh…ahhh…ugh….ughhh…ughh”

Pero hindi ako makarinig. Ang tanging nasa isip ko ay ang init na kailangang mailabas. Ibubuhos ko lahat sa aking misis ang ang libog na aking nararamdaman.

“Ahhhhhhhhhhhhhhhhhh.”

Ipinagpatuloy ko ang marahas na pag-ugoy, ang bawat tulak ay may kasamang panggigigil. Habang mabilis ang aking pagbayo, ang dalawa kong kamay ay hindi rin tumitigil, nilalamutak ko ang kaniyang mga suso nang may gigil, pilit na ibinabaon ang aking mga daliri sa lambot ng kaniyang laman.

“Mahal… ahh! Ang sakit… pero sige pa!” ungol ni Elena, ang kaniyang katawan ay tila nababali sa ilalim ko.

Pinanood ko kung paano yumanig ang kaniyang dibdib sa bawat pagpisil at pag-atake ko. Ang kaniyang mga utong ay tumitigas sa pagitan ng aking mga daliri, habang ang aking paningin ay nananatiling nakapako sa kanya.

“Ughhh…sikip mo mahal….” Sambit ko.

Mas lalo kong nilamutak ang kaniyang mga suso, ginagamit ang aking buong palad para pasukuin ang kaniyang katawan. Ang panggigigil ko ay wala nang preno. Nais kong mapagod, nais kong maramdaman ang hapdi ng sarili kong mga kamay.

“Plok! Plok! Plok! Plok! Plok!.”

“Ahhhhhhh…b-baon mo pa.. please..” pakiusap ni misis.

Hindi nako nagpatumpik tumpik pa. Binilisan ko na ang pag ayuda. “Ahhh…ahhhh…ahhhh.ahhhh…”

Hanggang sa naramdaman ko ang sukdulan. “Ahhhh…lalabasan nako m-mahal!.”

“Oahhhhhhhhhhhhhhh….” Isang matinding panginginig ang dumaan sa buong katawan ko. Hanggang sa sunod sunod na putok ang nilabas ng aking burat sa loob niya.

“Ang dami, M-mahal.” Sambit niya habang nanghihina din sa aming ginawa.

Napasubsob nalang ako sa kaniyang balikat, hinihingal, habang ang aking mga kamay ay nananatiling mahigpit na nakahawak sa kaniyang mga suso, tila ba ayaw kong bitawan ang kaisa-isang bagay na nagpapaalala sa akin na asawa ko ang kasama ko.

Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang minuto. Tahimik. Ang tanging naririnig ay ang aming hapo na paghinga at ang mahinang ugong ng electric fan, hanggang sa ito’y aming nakatulugan…

End of chapter 4

Chapter 5

Chapter 5

Alas-singko pa lang ng madaling araw pero ang bigat na ng bawat hakbang ko papasok sa site. Pakiramdam ko ay bugbog ang buong katawan ko, hindi dahil sa trabaho kahapon, kundi dahil sa tindi ng panggigigil na inilabas ko kagabi kay Elena. Tuyot ang lalamunan ko at parang may nakadagan sa aking mga balikat na hindi ko maipaliwanag.

Pumasok ako sa barracks at agad na isinubsob ang mukha sa aking mga palad. Gusto kong isipin na sapat na ang ginawa ko kagabi para burahin ang itinanim ni Zion sa isip ko. Pero habang nakapikit ako, ang bawat ungol ni Elena at ang bawat haplos ko sa kaniya ay parang naging anino lang ng isang mas malalim at mas mapanganib na pagnanasa.

“Kaya mo to, Jago. Trabaho lang,” bulong ko sa sarili ko habang isinusuot ang aking vest.

Sinimulan ko ang araw sa pag-iwas. Tuwing dadaan ako sa area kung nasaan si Zion, ibinabaling ko ang tingin ko sa ibang mga trabahador. Kunwari ay abala ako sa pakikipag-usap kay Tonyo o kaya ay seryosong-seryoso sa pagbabasa ng logbook.

Pero ramdam ko ang tingin niya. Ramdam ko ang mga mata ni Zion, sumusunod sa bawat galaw ko. Binabasa ang bawat bakas ng pagod sa mukha ko.

“Por!, okay ka lang? Parang pagod at puyat na puyat ka yata?” Tanong ni Tisoy habang naghahalo ng semento.

“Overtime lang to, Soy. Maraming kailangang tapusin.” sagot ko, pero alam kong hindi yun ang dahilan.

Buong umaga, sinubukan kong maging abala. Nag-audit ako, nag-check ng mga bakal at kung ano ano pa, para lang may pagka-abalahan. Pero kahit nasaan ako o anong ginagawa ko, parang may radar ang mga mata ko. Alam ko kung nasaan si Zion.

Nakita ko siyang hirap na hirap sa pagbubuhat ng semento. Namumula ang kaniyang mga balikat. Nakikita ko ang panginginig ng mga binti niya. Dati, sasabihan ko siyang maarte. Pero ngayon, may kung anong kurot sa puso ko na hindi ko maipaliwanag.

“Por, yung pinapagawa mo kay tonyo, tapos na daw. Titingnan mo ba?” Tanong ng isa sa aking tauhan.

​“Oo, susunod ako,” sagot ko, pero ang mga mata ko ay nasa kay Zion pa rin na kasalukuyang umiinom ng tubig. Tumulo ang tubig mula sa kaniyang labi, dumaan sa kaniyang leeg, patungo sa bahagi kung saan ko idiniin ang kamay ko kagabi.

Mabilis akong tumalikod.

“Huwag jago, hindi pwede ang iniisip mo.”

---

Tanghalian. Nakaupo ako sa barracks, mag-isa. Ayaw kong makisalamuha. Pero bumukas ang pinto. Si Zion.

Hindi siya lumapit. Nanatili siya sa may pinto, may hawak na lunchbox.

​“Hindi kita kailangan dito, Zion. Lumabas ka.” Matigas kong sabi, kahit ang totoo ay iba ang iniisip ko.

Tumingin siya sa akin. Hindi mapaglaro ang mga mata niya. Malungkot ito. “Gusto ko lang ibigay to. Nakalimutan mo yung baon mo sa lamesa kanina.”

​Inilapag niya ang baon ko sa gilid, ang baon na inihanda ni Elena.

​“Jago.” tawag niya bago siya lumabas.

​“Ano?”

​“Galit ka ba dahil hinawakan kita? O galit ka dahil… nagustuhan mo?”

Padabog akong tumayo, halos matumba ang lamesa. “Umalis ka na sabi!”

Lumabas siya nang walang imik. Naiwan akong mag-isa sa barracks, hinihingal, habang ang kamao ko ay nakadiin sa matigas na kahoy ng lamesa.

---

Hapon na, at ang init ng araw ay tila nakikipagkumpitensya sa init na nananalatay sa mga ugat ko. Sinubukan kong ituon ang pansin sa pag-asinta ng mga hollow blocks, pero bawat kilos ko, nararamdaman ko ang presensya niya.

Hindi na siya lumalapit nang harapan. Natutunan na niya ang laro. Alam niya na kapag direkta siyang lumapit, itutulak ko siya. Kaya ang ginagawa niya ngayon… mas malala. Mas mapanukso.

Mula sa itaas ng scaffolding, nakikita ko siya sa ibaba. Ang kaniyang maputing balat ay kumikinang na dulot ng basang pawis, isang malaking kaibahan sa mga kasama naming sunog ang balat sa semento. Alam kong alam niya na nakatingin ako.

​“Jago, abot mo naman yung pisi,” tawag niya.

​Bumaba ako, pilit na pinatitigas ang mukha. Paglapit ko, hindi siya tumingin sa akin. Yumuko siya para kunin ang isang timba.

“Ito,” sabi ko, halos pabulong habang inaabot ang pisi.

​Sa halip na kunin ang pisi, hinayaan niyang dumampi ang kanyang mga daliri sa likod ng kamay ko. Sandali lang, isang segundo pero parang napaso ako.

Salamat, Por,“ bulong niya. Tumingin siya sa akin. ang mga mata niya ay mapungay, tila inaakit ako sa isang mundong hindi ko dapat pasukin. “Ang init, no? Parang hindi sapat ang tubig para palamigin ako.”

Umiwas ako ng tingin at umalis na  palayo nang marinig ko ang kaniyang mahinang tawa. Isang tawang puno ng pangungutya at pagnanasa.

Gusto ko man magsalita o umangal pa ay isina-walang bahala ko nalang, baka mamaya ay iba pa ang maisambit ko na magpalala pa ng sitwasyon.

Nagpatuloy lang ng nagpatuloy ang trabaho, katulad din ng pagpapatuloy ni Zion sa panunukso. Hangga’t may pagkakataon ay wala siyang sinasayang na oras o minuto.

---

Dumating ang uwian. Nag-alisan na ang mga tauhan ko, pero nanatili ako sa barracks para ayusin ang logbook. Kailangan kong mapag-isa. Kailangan kong kumalma bago humarap sa aking pamilya.

Nakaupo ako sa tapat ng lamesang gawa sa pinag-tagpi-tagping plywood. Ang tanging ingay ay ang huni ng kuliglig sa labas at ang pag-ikot ng lumang electric fan. Pero sa isip ko, paulit-ulit na bumabalik ang boses ni Zion.

Inis kong sinara ang log book.

“Ano ba, Jago? Umayos ka.” saway ko sa sarili ko.

Hinubad ko ang aking basang t-shirt at kumuha ng bimpo para magpunas. Ramdam ko ang pagod sa aking mga balikat, pero mas mabigat ang nararamdaman ko sa aking dibdib. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang panindigan ang pader na ito kung ang taong sumisira nito ay hindi gumagamit ng maso, kundi ng malambot na haplos at mapanuksong tingin

Narinig ko ang mahinang katok sa pinto ng barracks. Hindi iyon katok ng isang trabahador. Ang katok na iyon ay mahinhin, tila nag-aanyaya.

“Jago? Are you still in there?” Boses ni Zion.  Mabilis na kumabog ang dibdib ko. Akala ko ay umuwi na siya. Bakit narito pa siya? At bakit sa oras na wala nang tao sa site?

“Umuwi ka na, Zion.” sigaw ko, hindi binubuksan ang pinto.

“I forgot my keys inside the storage room. Sabi ni Tonyo, na sayo raw ang susi.” sagot niya sa kabilang panig ng pinto.

Napapikit ako ng mariin. Alam kong laro lang ito. Alam kong malamang ay nasa bulsa niya lang ang susi.

Pero kailangan kong harapin ito kung gusto kong matapos ang gabing ito nang may dangal.

Tumayo ako at binuksan ang pinto, hindi suot ang aking damit. Pagkakita niya sa akin, bumaba ang tingin niya sa aking dibdib, sa aking mga abs na basa pa ng pawis, bago muling bumalik sa aking mga mata.

“The keys, Jago.” sabi niya, pero ang kaniyang tono ay walang bakas ng pagmamadali. Sa halip, may nakakalokong ngiti na naman sa kaniyang mga labi.

“You’re very tense, Por,” sabi niya habang dahan-dahang humahakbang papasok sa maliit kong barracks.

Bago pa siya makapasok ng todo, hinawakan ko ang kaniyang balikat para pigilan siya. “Zion, huwag mo akong subukan. Alam mo kung anong kaya kong gawin.”

Isang mahinang tawa ang pinakawalan niya. “I know exactly what you can do, Jago. Nakita ko kagabi kung paano ka tumingin sa akin nung iniligtas mo ako. Nakita ko kung paano nanginig ang kamay mo nung nadikitan kita. Bakit ka natatakot? Dahil ba napatunayan mong hindi ka kasing-tigas ng semento?”

Idiniin niya ang kaniyang palad sa aking dibdib. Mainit. Mas mainit pa sa sikat ng araw sa site. “You’re not mad at me, Jago. You’re mad at yourself… because for the first time, someone like me made you feel something you shouldn’t.”

Hindi ako makasagot, hindi ko alam ang aking sasabihin. Para akong natuod sa kanyang mga sinabi. . Ang dating matigas na pananalita ko ay tila natunaw na parang basang semento.

Hindi na hinintay ni Zion ang sagot ko. Sa isang mabilis at mapangahas na galaw, hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko. Ang kaniyang mga palad ay kasing-init ng apoy.

To read the full chapter, kindly dm me in my tg account @akosiJ3

Chapter 6

Chapter 6

  JAGO POV

   Alas-otso na ng umaga, tirik na ang araw. Sa loob ng halos ilang taon ko bilang foreman, ngayon lang ako na late ng ganitong oras.

Hindi dahil sa trapik. Hindi dahil nasira ang motor. Kundi dahil sa bawat pagkilos ko kaninang madaling araw, mula sa pagbangon, pag-aahit, hanggang sa pagsuot ng bota, ay parang may kadenang nakatali sa binti ko.

Tuwing titingin ako sa salamin, hindi si Jago na barako ang nakikita ko, kundi ang Jago na nakasandal sa plywood, nanginginig ang tuhod, at sumusuko sa isang lalakeng dapat ay tinataboy ko.

“Mahal, ayos ka lang ba? Kanina ka pa tulala sa kape mo,” tanong ni Elena bago ako umalis.

“Puyat lang, Mahal. Maraming iniisip sa site.” pagsisinungaling ko, habang ang nasa isip ko ay ang muka ni Zion kagabi habang sinasamba ang pagkalalaki ko.

---

Pagpasok ko sa site, pilit kong pinatigas ang mukha ko. Isinuot ko ang helmet at kinuha ang logbook, sinusubukang magmukhang abala. Pero ang bawat hakbang ko ay tila mabigat, tila may nakamatyag sa bawat kilos ko.

“Hoy, Jago! Late ata tayo ngayon  ah!” bati ni Tonyo, sabay tapik sa balikat ko. Napatalon ako nang bahagya, isang bagay na hindi ko kailanman ginagawa.

“Medyo napasarap lang ang tulog, Tonyo. Yung mga bakal nga pala sa 3rd floor ayusin niyo na,” pag iiba ko.

Maya maya pa, narinig ko ang pagbukas ng gate ng site. Ang tunog ng mga yabag na hindi kasing-bigat ng sa mga karaniwang trabahador. At doon, sa gitna ng usok ng semento at ingay ng mga makina, nakita ko siya.

Si Zion.

Nakasuot siya ng malinis na puting t-shirt, tila parang wala siyang ginawang milagro  kagabi. Maayos ang kaniyang buhok, ang kaniyang balat ay kumikinang sa ilalim ng sumisikat na araw.

Huminto siya ilang metro ang layo sa akin. Nagtama ang aming mga mata.Tumigil ang mundo ko sa sandaling iyon. Ang ingay ng site ay tila naging isang malayong bulong.

Nakita ko ang isang mabilis na kislap sa kaniyang mga mata isang lihim na ngiting siya lang at ako ang nakakaalam. Hindi siya umiwas. Hindi siya natakot. Sa halip, dahan-dahan niyang dinilaan ang kaniyang ibabang labi, isang mabilis na galaw na nagpabalik sa akin isipan.

“Good morning, Por,” bati niya. Ang kaniyang boses ay kalmado, pero may huni ng pang aasar. “Salamat nga palansa pag tulong sakin kagabi.” Napakapit ako nang mahigpit sa logbook na hawak ko, hanggang sa malukot ang mga pahina nito.

Magtrabaho ka na, Zion. Huwag kang tumambay dyan.“ matigas kong sabi, pero ang boses ko ay bahagyang nanginginig.

Hindi siya agad umalis. Lumapit siya nang kaunti, sapat na para maamoy ko muli ang kaniyang pabango na humahalo sa amoy ng semento.

“Huwag kang masyadong seryoso, Jago. Baka mamaya, mapagod ka na naman nang husto.” bulong niya bago siya tuluyang tumalikod at naglakad patungo sa kaniyang pwesto.

Pinanood ko siyang lumayo, ang kaniyang balakang ay may indayog na tila nanunukso sa bawat hakbang. Ramdam ko ang pagpintig ng aking ari sa loob ng aking maong isang traydor na reaksyon na hindi ko mapigilan.

Wala pang isang oras ang nakalilipas, pero alam ko nang magiging mahaba ang araw na ito. Ang bawat utos ko, ang bawat galaw ko sa site, ay magiging isang laro ng taguan sa ilalim ng sikat ng araw. Dahil alam ko, sa bawat pagtalikod ko, naroon ang kaniyang mga mata, nagma-man-man. Naghihintay ng pagkakataon upang umatake.

9:30 ng umaga

Umakyat ako para i-check ang mga welding. Nakasunod pala siya sa ibaba, umaakyat din para mag-abot ng rod. Nang abutin ko ang bakal, sa halip na ang rod ang hawakan niya, ang buong palad ko ang binalot niya ng kaniyang kamay.

Hinigpitan niya ang kapit, sapat para maramdaman ko ang kaniyang malambot na balat sa magaspang kong palad. Tumingala siya sa akin, pawisan ang leeg, at kinindatan ako habang ang hinlalaki niya ay dahan-dahang hinahaplos ang likod ng kamay ko.

Parang napaso ang palad ko sa haplos ng hinlalaki niya. Gusto kong bawiin ang kamay ko, gusto kong isigaw sa kaniya na marami nang nakatingin, pero ang mga paa ko ay tila nabaon na sa semento ng scaffolding.

“Zion, ang rod sabi ko.” pabulong kong asik, pero walang talim ang boses ko.

Hindi siya natinag. Mas lalo niyang hinigpitan ang kapit sa kamay ko habang nakatingala sa akin. Ang pawis sa kaniyang leeg ay kumikinang, dumadaloy patungo sa kaniyang collarbone, isang tanawing pilit kong iniiwasan pero heto ako, nakatitig na parang timang.

“Mainit na ba, Jago? Namumula ka kasi.” Mapanukso niyang bulong. Ang kaniyang kindat ay tila isang lason na mabilis na kumalat sa sistema ko.

“Bitaw!” matigas kong utos. Sa pagkakataong ito, marahas kong binawi ang kamay ko kasabay ng pag-agaw sa welding rod. Halos mawalan ako ng balanse sa itaas, pero mas inalala ko ang pumipintig sa pagitan ng aking mga hita na tila gustong kumawala sa bawat segundo na malapit siya.

Bumaba si Zion nang may mahinang tawa, isang tawang tanging ako lang ang nakakaunawa.

Pagbaba ko sa ground floor pagkalipas ng ilang minuto, uminom ako ng tubig nang dire-diretso, halos malunod na ako pero hindi pa rin mawala ang tuyot sa lalamunan ko. Nakita ko si Tisoy na lumapit sa akin. “Por, okay ka lang ba talaga? Kanina ka pa parang balisa. Yung welding nga pala sa kabila, tapos na.”

“Ayos lang, Soy. Mainit lang talaga ang sikat ng araw ngayon.” sagot ko habang pinapahid ang pawis sa noo.

Pero habang nagsasalita ako kay Tisoy, nakita ko si Zion sa di-kalayuan. Nakasandal siya sa isang poste, umiinom din ng tubig, pero ang mga mata niya ay diretso sa akin. Pagkatapos, dahan-dahan niyang ibinuhos ang natitirang tubig sa kaniyang dibdib, hinahayaang mabasa ang kaniyang puting t-shirt hanggang sa bumakas ang hubog ng kaniyang katawan.

Tumalikod agad ako.

“Tonyo! Ikaw muna ang bahala rito. Magpapahinga lang ako sandali sa barracks,” sigaw ko bago mabilis na naglakad palayo.

Dahan-dahan kong isinarado ang pinto ng barracks. Ang dilim at ang ugong ng lumang electric fan ang tanging sumalubong sa akin, pero hindi nito kayang palamigin ang apoy na nananalatay sa dugo ko. Hinubad ko ang aking damit at padabog na ibinagsak sa lamesa.

“Anong nangyayari sayo, Jago? Umayos ka!” asik ko sa sarili ko

Kumuha ako ng bimpo at marahas na ipinunas sa aking mukha at leeg. Pilit kong binubura ang alaala ng malambot na kamay ni Zion sa scaffolding kanina. Pero bawat pikit ko, ang kindat niya at ang pagdila niya sa kaniyang labi ang nakikita ko.

Narinig ko ang mahinang yabag sa labas. Huminto ito sa tapat ng pinto.

Click.

Lumingon ako. Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang liwanag ng araw, kasabay ng anino ng taong pinaka-iniiwasan ko. Si Zion. Isinarado niya ang pinto sa likuran niya at ini-lock ito nang hindi inaalis ang tingin sa akin.

“Hindi ko sinabing sundan mo ako,” matigas kong sabi, kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko.

“Masyado kang tensyonado, Por.” malambing niyang sabi. Humakbang siya palapit. Ang kaniyang puting t-shirt ay bakat na bakat na sa kaniyang katawan dahil sa ibinuhos niyang tubig kanina. “Akala ko ba gusto mong mapag-isa? Bakit parang hinihintay mo ako?”

“Lumabas ka, Zion. Maraming nakakakita.” babala ko, pero nanatili akong nakatayo, hindi gumagalaw.

“Wala silang nakikita, Jago. Busy sila sa labas.” sagot niya habang tuluyang lumalapit sa akin. Itinigil niya ang kaniyang paglalakad nang magkatapat na kami. Ang amoy ng kaniyang pabango na hinaluan ng init ng araw ay tila lason na naman na nagpapahina sa aking mga tuhod.

Inabot niya ang aking dibdib. Dahan-dahan niyang idinampi ang kaniyang mga daliri sa aking balat, sinusundan ang daloy ng pawis pababa sa aking abs.

“Ang bilis na naman ng kabog ng puso mo.” bulong niya, tumitingala sa akin na may mapanuksong ngiti. “Galit ka pa rin ba? O natatakot ka na baka hindi mo na kayang pigilan ulit ang sarili mo?”

Sa isang mabilis na galaw, hinawakan ko ang kaniyang mga bisig. “Zion, huwag mo akong subukan. Hindi mo alam ang kaya kong gawin sayo.”

To read the full chapter, kindly dm me in my tg account @akosiJ3

Chapter 7

Chapter 7

   Jago POV

“Jago… ang asawa mo, tumatawag.” bulong ni Zion habang nakatingala sa akin. Hindi siya lumayo. Sa halip, mas lalo niyang idinikit ang kaniyang pisngi sa aking hita, tila ba hinihintay kung sino ang mas matimbang sa aming dalawa.

Nanginginig ang kamay ko habang inaabot ang telepono. Ang bawat vibrate nito ay tila kuryenteng tumatama sa aking katinuan. Tumingin ako kay Zion. Ang kaniyang mga mata ay nanunubok, tila isang demonyong nag-aabang kung bibigay ba ako o pipiliin ang tama.

“Hello? Mahal?” pabulong kong sagot. Pilit kong pinapakalma ang aking hininga, kahit ang dibdib ko ay parang sasabog na.

“Mahal nasan kana? Pauwi kanaba?” malambing ang boses ni Misis. Rinig ko sa background ang tawa ng bunso namin habang nanonood ng TV.

“M-may… may inayos lang ako sa barracks, Mahal. Yung mga resibo ng materyales, kailangang i-audit para bukas.” pagsisinungaling ko. Sa bawat salita, nararamdaman ko ang pagbigat ng dila ko. Lalo na nang dahan-dahang dilaan ni Zion ang aking daliri na nakahawak sa lamesa.

Napapikit ako nang mariin. “Kumain na kayo mahal, pauwi na din ako maya maya.”

“Sige, Mahal. Mag-iingat ka sa pagmomotor ah. I love you.”

Pagkababa ng tawag, katahimikan ang bumalot sa barracks. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang huni ng electric fan at ang malalim na hininga ni Zion sa harap ko.

“I love you pala ah.” pang-uuyam ni Zion. Tumayo siya mula sa pagkakaluhod at hinarap ako.

Hinawakan ko siya sa panga, mas mahigpit kaysa kanina. Ang galit ko ay hindi na lang para sa kaniya, kundi para sa sarili ko. “Huling beses na to Zion, Pagkatapos nito, hinding-hindi mo na ako mahahawakan.”

“Gawin mo na, Jago. Huwag ka nang maraming salita.” hamon niya. Isinandal niya ang kaniyang likod sa mga sako ng semento, dahan-dahang binuksan ang kaniyang sariling pantalon habang ang mga mata ay nananatiling nakatitig sa akin. “Ipakita mo sa akin kung gaano mo gustong gawin ito.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Ang lahat ng pagtitimpi ko sa loob ng buong araw ay parang dam na bumigay. Itinulak ko siya nang marahas paupo sa ibabaw ng mga sako ng semento. Ang alikabok ay lumipad sa paligid namin, humahalo sa malansang amoy ng aming pawis, pero wala na akong pakialam.

“Gusto mo to, di ba?” asik ko, ang boses ko ay galing sa kailaliman ng aking lalamunan. “Ang bastusin ka? Ang gamitin ka?”

“Gusto ko… gusto kong maramdaman ’yang galit mo, Jago.” hinihingal niyang sagot. Hindi na ako sumagot. Dinakma ko ang kaniyang baywang at marahas siyang iniharap sa pader ng barracks. Ang magaspang na plywood ay tumatama sa kaniyang dibdib habang ang aking mga kamay ay walang pasintabing iginapos ang kaniyang dalawang kamay sa likuran.

“Ahhh… J-jago…” Malanding ungol niya.

“Manahimik ka.” utos ko. Tinanggal ko ang puno ng pawis niyang damit at ibinalot iyon sa kaniyang bibig para magsilbing busal, ayaw ko nang marinig ang mapang-asar niyang boses. Ang tanging gusto ko na lang ay ilabas ang lahat ng init na kanina pa sumasakal sa pagkatao ko.

Nag umpisa akong dilaan ang likod ng kanyang tenga, Ang bawat dampi ng dila ko sa mainit at madulas niyang balat ay tila lason na mas lalong nagpapabaliw sa akin. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ni Zion sa bawat paghaplos ko, ang kaniyang pigil na ungol sa ilalim ng busal ay mas lalong nagpapadagdag sa tensyong bumabalot sa amin.

“Sssshhh…” bulong ko sa kaniyang tenga, habang ang kamay ko ay mariing nakahawak sa kaniyang batok, pinipilit siyang mas lalong idikit ang mukha sa magaspang na plywood. “Akala ko ba gusto mo to? Bakit nanginginig ka ngayon?”

Hinayaan kong dumaan ang dila ko pababa sa kaniyang leeg, ninanamnam ang alat ng kaniyang pawis, humahalo ang amoy ng kaniyang pabango at amoy ng semento.

“Ughjhhhhh! Mmmmmmmhhhh!”

Ang isang kamay ko ay bumaba sa kaniyang baywang, hinila ko siya palapit sa akin hanggang sa wala nang puwang na natitira sa aming dalawa. Marahas kong ibinaba ang kaniyang pantalon, hindi inaalala kung mapunit man ang tela o magasgas ang kaniyang balat.

Kung gaano kabilis kong natanggal ang mga saplot niya, ay mabilis ko din natanggal ang sa akin.

“Mmmph! Mmmph!” ang tanging tunog na lumalabas sa kaniyang bibig dahil sa busal, pero ang kaniyang balakang ay kusa nang gumagalaw , sumasabay sa bawat pagdiin ng aking katawan sa kaniya.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kaniyang buhok, pinatingala siya nang bahagya habang ang isa kong kamay ay marahas na dumadakma sa kaniyang hita. Ang bawat kalamnan ko ay pumipintig, isang halo ng poot sa kaniyang pang-aasar at ang hindi maikakailang sarap na hatid ng kaniyang balat.

Sunod kong ipinasok  ang aking tuhod sa pagitan ng kaniyang mga binti para mas lalo siyang bumuka. Ang magaspang na semento sa sahig at ang alikabok sa paligid ay hindi na namin pansin. Ang tanging mahalaga ay ang init na nagmumula sa aming mga katawan na tila gustong magsunog sa buong gusali.

“Binalaan na kita, Zion… pagsisisihan mo to.” Bulong ko sa kaniyang tenga bago ko siya hinarap nang marahas. Inalis ko ang busal sa kaniyang bibig para lang makita ang kaniyang nanghihinang anyo, ang laway na dumadaloy sa kaniyang labi, at ang mga matang puno ng pagnanasa.

“Huwag kang hihinto…” Paos niyang sabi, bago pako makapalag ay mabilis niyang nasakop ang aking labi at binigyan ako ng isang nakakalasing na halik.

“Mmmmphphppppppmmppp”

Ang dila niya na pilit pumapasok sa aking bibig. Nag aanyaya na siya’y aking papasukin.

isang paanyaya na sa puntong ito ay wala na akong lakas na tanggihan. Nilamon ko ang kaniyang bawat hininga, ang bawat galaw ng kaniyang dila na tila humihigop sa lahat ng natitira kong katinuan.

“Uhmmmppp…..mhhhhpppp…”

Binuksan ko ang bibig ko at sinalubong ng dila ang dila niyang naglilikot, tila parang espada ang aming mga dila na naglalaban sa loob ng isang mainit na digmaan. Pati mga laway namin ay tumutulo na sa gilid ng aming mga labi sa tindi ng aming laplapan.

​“J-jago…” ungol niya sa pagitan ng aming mga halik, ang kaniyang boses ay tila isang sumpa na masarap pakinggan.

“Uhmmmmmmhm…slrrpppp…”

Hindi na ako nakapag-isip. Ang katinuan ko ay tuluyan nang nilamon ng dilim sa loob ng barracks. Matapos bumitaw sa halikan ay Marahas ko siyang iniharap muli sa pader, ang kaniyang mga palad ay nakadiin sa magaspang na plywood habang ang aking katawan ay tila isang hayop na kumakawala sa hawla.

“Ughhhhhhhhh…..”

Muli ko siyang hinalikan sa kanyang batok pababa sa kaniyang likod.

“Ugh… Jago… dyan… sige…”

​Ang bawat halik ko sa kaniyang likuran ay may kasamang gigil, tila ba gusto kong itatak sa balat niya ang bawat kasalanang ginagawa ko ngayon. Ang magaspang na plywood ay tumutunog sa tuwing idinidikit ko ang aking katawan sa kaniya.

Hinawakan ko ang kaniyang baywang, ibinaon ang aking mga daliri sa kaniyang laman. Ang alat ng kaniyang pawis ay humahalo sa tamis ng kaniyang pagnanasa, isang kombinasyong nakakalasing at nakakabaliw.

Maya maya pa ay muli ko siyang hinarap sa akin, nang magtama ang aming mata ay ay nakita ko ang mapanuksong kislap sa kaniyang paningin isang titig na tila ba sinasabing siya ang nagwagi sa labanang ito. Ang mukha niya ay namumula, basang-basa ng pawis, at ang kaniyang mga labi ay bahagyang nakabuka.

​“Ano, Jago?” pabulong niyang hamon, tila nag iintay ng aking sunod na gagawin.

Imbes na sumagot ay inatake ko ang kaniyang leeg nang may panggigigil na tila doon ko gustong ibuhos ang lahat ng aking pagtitimpi. Ramdam ko ang pag-igtad ng kaniyang katawan nang ibaon ko ang aking mukha sa kaniyang balat, ninanamnam ang alat ng kaniyang pawis na humahalo sa amoy ng kanyang pabango.

​“Ugh… Jago… dahan-dahan…” ungol niya, pero ang kaniyang mga kamay ay taliwas sa kaniyang sinasabi, mas lalo niya akong hinila palapit, ibinabaon ang kaniyang mga kuko sa aking balikat.

​“Manahimik ka, Zion.” asik ko sa kaniyang balat bago muling kagatin nang bahagya ang bahagi ng kaniyang leeg na malapit sa kaniyang panga. Gusto kong markahan siya. Gusto kong malaman niya na kahit siya ang nanunukso, ako pa rin ang may hawak sa kaniya sa sandaling ito. ​

To read the full chapter, kindly dm me in my tg account @akosiJ3

Chapter 8

POR!: Chapter 8

  Jago POV

    Hindi ko alam kung paano ko naisampa ang motor ko sa garahe kagabi. Ang natatandaan ko lang, tila ay parang pasan ko ang buong mundo sa pagod ng aming ginawa ni Zion.

Pagpasok sa pinto ay binati lang ako ng aking mag ina, kumain at saglit lang ay nagpahinga at natulog na din, nagsabi na lang din ako kay misis na sumama ang pakiramdam ko, kaya hinayaan nalang niya siguro ako at binilinan na uminog ng gamot bago matulog.

Kinaumagahan, alas-sais pa lang, pero gising na ang diwa ko. Nakatitig lang ako sa kisame ng aming kwarto. Sa tabi ko, mahimbing pang natutulog si Misis, ang kaniyang hininga ay banayad at payapa isang kapayapaang ninakaw ko sa kaniya kagabi sa loob ng madilim na barracks.

Ramdam ko ang bawat hapdi sa aking likod at balikat. Ang bawat kirot ng aking kalamnan ay tila sumisigaw, ipinapaalala ang bawat marahas na galaw namin ni Zion. Hindi ko kayang pumasok. Hindi ko kayang makita ang mapanuksong ngiti ni Zion sa gitna ng site, lalo na sa harap ng aming mga tauhan isang tingin pa lang nila sa akin, mababasa na nila ang dumi sa aking noo.

Dahan-dahan akong bumangon, maingat na hindi magising si Misis. Kinuha ko ang aking cellphone sa ibabaw ng cabinet at lumabas patungo sa maliit naming sala.

Hinanap ko ang numero ni Don Marco, ang may-ari ng construction firm na pinaglilingkuran ko. Huminga ako nang malalim bago pinindot ang dial.

“Hello? Jago?” sagot ng baritono at seryosong boses ni Don Marco sa kabilang linya. “Ang aga mo yatang napatawag? May problema ba sa drainage layout sa site?”

Napalunok ako. Ang boses ng aking amo ay puno ng tiwala, tiwalang hindi ko alam kung karapat-dapat pa ba sa akin.

“Magandang umaga po, Don Marco.” pilit kong pinapatatag ang aking boses, kahit ang totoo ay nanginginig ang aking mga daliri. “Tumawag po ako para magpaalam. Pasensya na po, pero mukhang hindi muna ako makakapasok ngayong araw. Masama po kasi ang pakiramdam ko… parang nilalagnat po yata ako.”

Natahimik sandali sa kabilang linya. “Ganoon ba? Bihira kang magkasakit, Jago. Masyado ka sigurong nagpagod sa paghahabol ng schedule natin sa site.

“O-opo, baka nga po dahil sa init din ng araw kahapon.” pagsisinungaling ko. Ang totoo, ang apoy na tumupok sa akin kahapon ay hindi galing sa araw, kundi sa isang taong dapat ay tinataboy ko.

“Sige, magpahinga ka muna. Tawagan mo na lang si Tonyo para siya muna ang tumingin sa mga welding rods at sa delivery ng semento. Pagaling ka, Jago. Kailangan kita sa site, alam mo yan.”

“Salamat po, Don Marco.” Pagkababa ko ng tawag, napasandal ako sa rehas ng beranda. Ang bawat salita ng pag-aalala ni Don Marco ay tila mga pako na bumaon sa aking dibdib.

Kailangan kita sa site.

Paano ako babalik doon? Paano ko haharapin ang trabaho kung ang bawat sulok ng site na iyon ay may bakas ng anino namin ni Zion?

Naramdaman ko ang isang pares ng mga kamay na yumakap sa aking baywang mula sa likod. Napatalon ako nang bahagya sa gulat.

“Mahal? Bakit gising ka na? Akala ko ba masama ang pakiramdam mo?” tanong ni Misis, ang kaniyang boses ay puno ng tunay na pag-aalala.

Dahan-dahan akong humarap sa kaniya, pilit na gumagawa ng ngiti na hindi umaabot sa aking mga mata. “Nagising lang ako, Mahal. Tumawag na ako kay Don Marco, hindi muna ako papasok. Pahinga lang siguro ang kailangan ko.”

Hinawakan niya ang noo ko. “Wala ka namang lagnat, pero bakit ang putla mo? At bakit… parang ang lalim ng iniisip mo, Mahal?”

Umiwas ako ng tingin. “Puyat lang to, Mahal. Maraming iniisip sa proyekto.”

“Sigurado ka?” tanong niya muli, tinititigan ako nang diretso. Sa sandaling iyon, parang gusto ko nang bumigay at umiyak sa harap niya. Gusto kong sabihin ang lahat. Ngunit natatakot akong mawala sila sa akin. isang pag-amin, at guguho ang lahat ng pangarap na  binuo ko sa para sa pamilya ko sa loob ng maraming taon.

Isang tunog ang nagpabalik sa aking pag iisip, Isang notification. Isang text message mula sa numerong hindi naka-save, pero alam na alam ko kung kanino galing.

“Good morning, Por. Bakit wala ka pa sa site? Hinahanap ka ng mga gamit mo rito… lalo na ako. Magpagaling ka, ha? Hintayin kita.”

Nanigas ang buong katawan ko. Ramdam ko ang titig ni Misis sa akin, nanigas ang buong katawan ko.

“Jago? Sino yan? Bakit ang aga namang mag-text niyan?” tanong niya, ang kaniyang kamay ay nasa balikat ko pa rin, ramdam ang panginginig ng aking kalamnan.

Dahan-dahan kong inilabas ang cellphone. Nakita ko ang preview ng message ni Zion. Ang bawat mensahe niya ay tila lason na dahan-dahang pumapatay sa huling katinuan ko.

Mabilis kong pinindot ang delete at ibinalik ang cellphone sa bulsa bago pa man masilip ni Misis ang nilalaman nito. Pinilit kong patigasin ang aking mukha, ang mukha ng foreman na sanay magdala ng mabibigat na problema.

“Si Tonyo lang, Mahal.” pagsisinungaling ko, habang ang lalamunan ko ay tila tinatabunan ng semento sa tindi ng bara.

“Nangangamusta lang at nagsabing magpagaling ako.” Habang dahan-dahan kong inilalapat ang aking mga palad sa kaniyang pisngi. Malamig ang kamay ko, pero pilit ko itong pinapainit sa pamamagitan ng paghaplos sa kaniya.

“Sigurado ka? Parang nanginginig ka.” puna niya, ang kaniyang mga mata ay tila naghahanap ng katotohanan.

Hindi ako sumagot sa halip ay mas lalo ko siyang kinabig palapit sa akin. Ibinuon ko ang aking mukha sa kaniyang leeg, nilalanghap ang pamilyar na amoy tuwing siya’y aking yakap yakap.

“Mahal… ang aga pa, ah?” mahinang biro niya, bahagyang natawa pero ramdam ko ang paglambot ng kaniyang katawan sa aking yakap.

“Namiss lang kita.” bulong ko. “Masyado akong naging abala sa site nitong mga nakaraang araw. Nakalimutan ko nang bigyan ng oras ang pinaka-importanteng tao sa buhay ko.”

Naramdaman ko ang paghaplos niya sa aking buhok. “Akala ko ba masama ang pakiramdam mo? Baka lalong lumala yan.”

“Ikaw ang gamot ko.” sabi ko, isang linya na dati ay madali kong nabibitawan nang may katotohanan, pero ngayon ay parang may pait na kasama.Ngunit kailangan kong ituloy. Kailangan kong burahin ang anumang duda sa kaniyang isip.

Dahan-dahan ko siyang hinalikan mga halik na puno ng desperasyon. Desperasyon na patunayan sa sarili ko na siya pa rin ang mahal ko, na ang nangyari sa barracks ay isang pagkakamali lang na dala ng pagod at tukso.

Sa bawat haplos ko sa kaniya, pilit kong itinataboy ang imahe ng mga kamay ni Zion. Pilit kong nilulunod ang boses ni Zion sa bawat buntong-hininga ng aking asawa.

Sa gitna ng aming sandali, habang pilit kong nilulunod ang sarili ko sa bango at yakap ni Misis para lang makalimot, isang tunog ang bumasag sa katahimikan ng maliit naming sala.

Napatigil ako. Ang mga labi ko na nasa leeg ni Misis ay natigilan, ang kaniyang kamay na nakahawak sa aking balikat ay tila naging bato. Sabay kaming lumingon sa pinto ng silid ni Lito.

Doon, nakatayo ang aming anak. Hawak-hawak ang kaniyang kupas na unan, gusot ang buhok, at kinukuskos ang isang mata habang ang isa ay pilit na idinidilat sa liwanag ng umaga.

“Papa? Mama?” paos na tawag ng aming anak.

Bigla akong napaatras, tila ba nahuling gumagawa ng krimen. Mabilis na inayos ni Misis ang kaniyang daster, habang ako naman ay napahawak sa batok, pilit na ibinabalik ang paghinga sa normal. Ang init na pilit kong ginigising kanina para pagtakpan ang text ni Zion ay biglang naglaho, napalitan ng isang malamig na realidad, ang mukha ng anak ko.

“Oh, anak? Bakit gising ka na? Ang aga pa, ah.” malambing na sabi ni Misis habang naglalakad palapit sa bata. Binuhat niya ito at kinalong. “Nanaginip ka ba?”

Umiling ang bata at tumingin sa akin. “Akala ko po kasi wala na si Papa. Akala ko po pumasok na siya sa work.”

“Hindi, anak… dito lang si Papa. Masama ang pakiramdam ni Papa kaya hindi siya papasok.” paliwanag ni Misis habang hinahaplos ang likod ng bata.

To read the full chapter, kindly dm me in my tg account @akosiJ3

Lumingon siya sa akin, may bakas ng ngiti pero may halong pakiusap. “Diba, Papa? Magpapahinga ka lang dito sa amin?”

Tumango ako nang dahan-dahan. “Oo, anak. Dito lang si Papa.”

Chapter 9

Chapter 9

    Jago POV

Alas otso na ng umaga. Nakabihis na ako, suot ang pamilyar kong kupas na maong at polo-shirt na pamasok sa site. Pero nakaupo lang ako sa gilid ng aming higaan, nakatitig sa aking sapatos. Kanina ko pa sinusubukang itali ang sintas, pero parang may sariling isip ang aking mga kamay; nanginginig ang mga ito, ayaw sumunod.

“Mahal, ayos ka na ba talaga? Baka pilit lang yan.” boses ni Elena mula sa pinto. Nakasandal siya roon, may hawak na baso ng gatas para sa anak namin. Ang mukha niya ay puno pa rin ng inosenteng pag-aalala na unti-unting pumapatay sa akin.

“Ayos na ako, Mahal. Kailangan ko lang talagang dumaan sa supplier para sa mga special bolts na kailangan ni Don Marco. Importante to, baka maantala ang buhos sa Sabado.” pagsisinungaling ko. Ang bawat salita ay parang asidong humahapdi sa aking lalamunan.

“Sige, mag-iingat ka. Huwag kang magpapalipas ng gutom.” bilin niya.

Tumayo ako, bitbit ang helmet ko. Pero sa bawat hakbang ko palabas, ang isip ko ay pumipigil na huwag na akong tumuloy. Pagdating ko sa aking motor ay sumakay na ako hindi ko muna pinaandar ang makina. Dinukot ko ang cellphone ko. Gusto kong i-block ang numero ni Zion. Gusto kong sabihing hinding-hindi na ako magpapakita sa kaniya kahit pa isumbong niya ako.

Ngunit bago ko pa magawa iyon, umilaw ang screen.

“Mag aalas nuwebe na Jago! Huwag mong subukan umatras at nag iintay na ako dito, at kung saka sakaling gawin mo ay isang punta ko lang diyan at alam mo na ang mangyayari.”

Kasunod niyon ay isa pang mensahe, isang litrato na ipinadala niya sa akin.

Dahan-dahan kong binuksan ang litrato. Halos mabitawan ko ang cellphone ko sa tindi ng kaba at panggigigil. Litrato iyon ni Zion, nakaharap sa salamin, walang saplot sa ibaba habang nakatalikod. Kitang-kita ang kaniyang maputing balat, ang kurba ng kaniyang baywang, at ang kaniyang matambok na pwet na tila nang aakit sa akin. Sa larawan na iyon ay may caption na.

“Huwag mong paghintayin ang premyo mo, Jago. Miss na miss kana nito.”

Napahigpit ang hawak ko sa manibela ng motor, ang bastos. Ang dumi. Pero kasabay ng galit ko ay ang traydor na pagpintig ng aking puson. Ang imahe ng kaniyang katawan ay tila nagpapaala sa akin ng nangyare sa amin noong isang gabi.

Hindi na ako nakapag-isip nang tama. Pinaandar ko ang motor nang may panggigigil. Ang bawat pagpihit ko ng silinyador ay tila pagtakas ko sa reyalidad patungo sa impiyernong ako rin ang gumawa.

Pagdating ko sa sinabing lugar, isang tagong motel. Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ipinark ko ang motor sa dilim ng garahe ng room number na ibinigay niya. Pagpatay ko ng makina, ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis na tibok ng puso ko.

Dahan-dahan kong pinihit ang door knob. Pagbukas ng pinto, bumungad sa akin ang amoy ng aircon at ang pamilyar na pabango ni Zion.

Nakasandal siya sa headboard ng kama, suot lang ang isang manipis na bathrobe na halos hindi na nakatakip sa kaniyang dibdib. Hawak niya ang kaniyang cellphone, tila hinihintay ang pagdating ko.

“Late ka ng limang minuto, Por.” nakangiti niyang sabi, ang mga mata ay nagniningning sa tagumpay. “Pero dahil nagustuhan mo naman siguro ang ipinadala ko, palalampasin ko muna to.”

Isinara ko ang pinto sa likuran ko at nilock iyon. Humarap ako sa kaniya, ang boses ko ay puno ng poot. “Ano bang gusto mo, Zion? Nakuha mo na ang gusto mo kagabi! Bakit kailangan mo pang magpadala ng ganoong litrato? Bakit kailangan mo pang takutin ako?”

Dahan-dahan siyang tumayo, hinayaan niyang lumuwag ang pagkakatali ng kaniyang bathrobe, sapat para masilip ko muli ang maputing balat na nasa litrato kanina.

“Gusto ko?” lumapit siya sa akin, hanggang sa magkadikit na ang aming mga dibdib. “Gusto kong malaman mo na kahit anong gawin mong pagpipiglas o pagtitimpi, ako pa din ang susundin mo, ako pa din ang hahanapin ng katawan mo.”

Hinawakan niya ang kamay ko at dahan-dahang inilagay iyon sa kaniyang baywang, pababa sa bahagi ng kaniyang matambok na pwet na ipinakita niya sa text.

“Ngayon, Jago… patunayan mo sa akin na kaya mong tumanggi.” hamon niya habang isinasandal ang kaniyang ulo sa balikat ko.

     THIRD PERSON POV

     Gusto man umayaw ni Jago, ngunit ang traydor niyang katawan ay hindi sumasang-ayon. Ramdam niya ang mabilis na pagpintig sa kaniyang puson, ang kaniyang alaga sa baba ay tila may sariling isip na pilit na bumabangga sa tela ng kaniyang maong. Isang matigas na reaksyon na tila sumasamba sa bawat kumpas ng kamay ni Zion.

Napakagat-labi si Jago. Ang poot sa kaniyang dibdib ay unti-unting nalulunod sa tindi ng init na dumederecho sa kaniyang utak.

“See?” pabulong na asik ni Zion, ang kaniyang hininga ay mainit na humahaplos sa dulo ng ilong ni Jago. “Kahit anong sabihin ng bibig mo, Jago, ang katawan mo ay hinding-hindi magsisinungaling sa akin.”

Dahan-dahang iminuwestra ni Zion ang kaniyang kamay pababa, dumaan sa tiyan ni Jago hanggang sa maramdaman ang matigas na umbok sa pagitan ng mga hita nito. Isang mapaglarong ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Zion nang maramdaman niya ang bahagyang pag-igtad ni Jago sa sarap at kaba.

“P-puta ka talaga…” paos na mura ni Jago, pero sa halip na lumayo, ay mas lalo pa niyang hinigpitan ang hawak sa baywang ni Zion. Ang malambot at matambok na bahagi na nakita niya sa litrato kanina ay ngayon ay hawak-hawak na niya nang totoo.

“Gusto mo to, di ba? Ang matambok na to?” pang-uuyam ni Zion habang dahan-dahang iminuwestra ang kaniyang katawan para mas lalong dumikit kay Jago. “Kaya mo ba akong tiisin ngayon, Por? Ngayong tayo lang dalawa rito?”

Hindi na nakapagsalita si Jago. Ang huling hibla ng kaniyang katinuan ay tuluyan nang naputol nang maramdaman niya ang dahan-dahang pag-akyat ng kamay ni Zion sa kaniyang batok, pilit siyang ibinababa para sa isang halik.

Nang maramdaman ni Jago ang matigas na umbok ng kaniyang alaga na sumasamo sa haplos ni Zion, tila ba naputol ang huling kadena ng kaniyang konsensya. Isang malutong na mura ang kumawala sa kaniyang bibig bago niya marahas na sinakop ang mga labi ni Zion.

Hindi ito halik ng pagmamahal. Ito ay halik ng isang lalaking gutom, isang lalaking talo, at isang lalaking handang sunugin ang sariling mundo para sa panandaliang sarap.

  

---

JAGO POV

“Hhmmmmppp….mhmmm…” Halos magsituluan na ang mga laway naman sa isa’t isa.

“P-puta ka… Zion… hayop ka…” asik ko sa pagitan ng aming mga halik. Ngunit sa bawat pagmumura ko, lalong humihigpit ang hawak ko sa kaniyang baywang, ibinabaon ang aking mga daliri sa kaniyang matambok na balakang na kanina ko lang pinagmamasdan sa litrato.

“Ganyan nga, Por… ilabas mo ’yang gigil mo.” nanginginig na bulong ni Zion. Ramdam ko ang kaniyang mapaglarong dila na pilit pumasok, at nang magtagpo ang aming mga dila, tila ba uminit ang buong silid kahit nakatodo ang aircon.

“Ughhhhhh….hmpppppppp….”

Hindi ko na hinintay na siya ang kumilos, mabilis kong tinanggal ang aking mga suot. Halos mapunit ang tela ng aking damit sa panggigigil na makalaya sa anumang nakabalot sa akin.

Ilang segundo lang ay nahubad ko na ang lahat ng aking kasuotan, Nang tumambad ang kaisa-isang bahagi ng aking pagkatao na kanina pa sumasamo, nakita ko ang paglunok ni Zion. Ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang bumaba, pinagmamasdan ang aking pagkalalaki na pumipintig sa tindi ng pagnanasa.

“Sabi ko na nga ba…” bulong niya, isang nakakalokong ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. “Kahit anong tanggi mo, Jago, ito ang katotohanan.”

Hindi ko siya pinansin. Sa halip, hinablot ko ang kaniyang bathrobe at marahas na hinila ang tali nito. Hinayaan ko itong mahulog sa sahig ng motel, tila isang bandila ng pagsuko. Doon, sa ilalim ng malamlam na ilaw, muling tumambad sa akin ang kabuuan niya, ang maputing balat na walang bakas ng dumi, at ang matambok na bahagi na naging mitsa ng aking pagpunta rito.

“Ughhhhhhh.. J-jago…”

Binuhat ko siya nang pabaligtad at marahas na isinandal sa malamig na pader. Ang kaniyang mga binti ay kusa nang pumulupot sa aking baywang, tila isang bitag na ayaw na akong pakawalan.

Ramdam ko ang lamig ng pader sa likod ni Zion habang ang init naman ng kanyang katawan ang tumutupok sa akin. Ang bawat pag-ungol niya sa aking leeg ay parang gasolina na lalong nagpaparubdob sa apoy na kanina ko pa pilit na pinapatay.

“J-jago… sige na…” pagmamakaawa niya, ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa aking balikat, hinihila ako palapit, pilit na pinagdidikit ang aming mga nag-aapoy na balat.

“Duraan moko j-jago, uhmmm…” pakiusap sakin ni Zion.

Lalong tumigas ang kargada ko sa sinambit. “Gusto mo talaga to, ha?” bulong ko, ang boses ko ay mas lalo pang lumalim.

Hindi siya sumagot, sa halip ay bahagya niyang ibinuka ang kaniyang bibig, hinihintay ang aking tugon.

Hindi na ako nag dalawang isip, nag ipon ako ng laway at diretsong dinura sa kanyang bibig.

“Pwe!” Direkta kong idinura sa kaniyang mukha at sa kaniyang ibinukang bibig. Sa halip na mandiri, nakita ko ang mabilis na pagtaas-baba ng kaniyang dibdib. Isang mahaba at malalim na ungol ang kumawala sa kaniya habang dahan-dahang ipinapahid ang laway ko sa kaniyang sariling labi gamit ang kaniyang daliri.

“A-ahhh… Jago… s-sige pa…” anas niya, tila ba ang ginawa ko ay ang pinakamasarap na regalong natanggap niya.

“Uhmmmmm….ang tamis ng laway mo Jago.”

To read the full chapter, dm me in my tg acct. @AkosiJ3

Chapter 10

Chapter 10

    Jago POV

    “I-ito na… Jago… sige na… ughhhh!” ungol niya nang maramdaman ang aking bigat sa kaniyang likuran.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kaniyang baywang, ibinabaon ang aking mga daliri sa kaniyang maputing balat na kanina ko lang pinagmamasdan sa litrato. Ngayon, hawak-hawak ko na ito, totoo, mainit, at nanginginig sa ilalim ko.

“Duraan mo ulit… J-jago… d-dito sa butas ko… please…” pagmamakaawa niya, ang kaniyang balakang ay kusa nang tumataas, tila nag-aanyaya, tila humahamon.

Hindi ko na siya pinaghintay. Nag-ipon ako ng laway at diretsong idinura sa gitna ng kaniyang matambok na pwetan.

“Pweee!”

Ramdam ko ang kaniyang pag-igtad, isang mahabang ungol ang kumawala sa kaniya na tila ba iyon ang pinakamasarap na regalong natanggap niya. Gamit ang aking kamay, mabilis kong kinalat ang laway sa kaniyang butas, pilit na binubuksan ang kaniyang depensa.

“Mmmmppphhh! Jago! S-sige pa!” sigaw niya, ang kaniyang mga kuko ay nakabaon na sa bedsheet ng motel.

“Gusto mo ’to, ’di ba? Ang babuyin kita?” bulong ko, ang boses ko ay halos hindi na makilala sa tindi ng init na dumederecho sa utak ko.

Tinutok ko ang aking burat sa kanyang butas, Wala nang dahan-dahan. Sa isang iglap, marahas kong isinagad ang aking kargada sa kaniyang loob.

“AHHHHHHHHH! JAGOOOOOOO!”

Isang matinding sigaw ang kumawala kay Zion, isang sigaw na puno ng sakit pero mas lalong puno ng sarap. Naramdaman ko ang sikip ng kaniyang loob, tila ba ayaw na akong pakawalan, tila ba doon na ako habambuhay na mabibilanggo.

“P-puta… Zion… ang sikip mo… ughhhhh!” mura ko habang sinisimulan ang marahas na pag-ayuda.

Ang bawat baon ko ay may kasamang panggigigil. Ang tunog ng aming nagtatamaang balat ay pumupuno sa buong silid, sumasabay sa ugong ng aircon at sa mabilis na pintig ng aming mga puso.

“G-ganyan nga… ughhh… Jago… m-akin ka lang… akin ka lang ngayon!” nanginginig na asik ni Zion sa gitna ng kaniyang mga halinghing.

Hindi ko siya pinansin. Ang mahalaga lang sa akin ay ang init na nararamdaman ko, ang bawat baon na tila ba itinatatak ko sa kaniya na sa kabila ng kaniyang mga banta, ako pa rin ang lalaking magpapaluhod sa kaniya.

“Sllllrrrrpppp… mmmhhhhhh!”

Muli kong ibinaon ang aking mukha sa kaniyang leeg, nangangagat, nag-iiwan ng mga marka na bukas ay magpapaalala sa kaniya ng aming kasalanan.

“Ughhhhh….ughhhhhh…ughhhh…”

“Ahhhhh…ahhhhhhhhh….J-jago..” tumitirik na ang kanyang mata sa bilis ng aking pag ayuda. Ang bawat baon ko ay tila ba sinusubukang abutin ang kaniyang kaluluwa, pilit na binubura ang anumang natitirang bait sa isip ko.

Hindi ko na naririnig ang sarili kong paghinga dahil sa lakas ng kaniyang mga halinghing. Ang silid ay nababalot ng tunog ng aming mga katawang nagtatama, isang pawisang tunog na tila nagpapaalala sa akin kung gaano na ako kalalim sa kasalanang ito.

“Ganyan nga… Zion… tanggapin mo lahat ng galit ko!” asik ko habang mas lalong binibilisan ang kumpas.

“Ahhhhh… ahhhhhhhhh…. J-jago..”

Tumitirik na ang kaniyang mga mata sa bilis ng aking pag-ayuda. Ramdam ko ang bawat pintig ng kaniyang loob, pilit na humihigpit, pilit na humihigop sa akin para ilabas ko na ang lahat.

Pero hindi. Hindi pa ako tapos sa kaniya.

Kahit na nagbabadyang sumabog ang aking puson, marahas akong huminto. Ang biglang pagtigil ko ay nagdulot ng isang malalim at bitin na ungol mula kay Zion.

“B-bakit… Jago… ituloy mo pleasee… ughhh…” hiningal niyang reklamo, ang kaniyang katawan ay nanginginig pa rin sa bitin na sensasyon.

Mabilis kong pinagpalit ang aming pwesto, ako ang humiga sa kama habang siya ay inutusan kong upuan ang nangangalit kong burat.

“OWWWWWWWWWW…” Sabay naming ungol.

Dahan-dahan niyang ibinababa ang kaniyang buong bigat hanggang sa maramdaman namin ang sagaran na pagdudugtong. Napakapit ako nang mahigpit sa kaniyang balakang habang siya naman ay napasandal ang mga kamay sa aking dibdib, pilit na humahanap ng balanse sa tindi ng laking kaniyang tinatanggap.

“Ugh… J-jago… ang lalim… ughhhh!” nanginginig na asik ni Zion. Ang kaniyang mga mata ay tila nawawala sa pokus habang dahan-dahan niyang sinisimulan ang paggiling.

“Ayusin mo, Zion… diba ito ang gusto mo? Ang pumatong sa akin?” paos kong hamon.

Nagsimula siyang mag-indayog. Sa bawat pag-angat at mabilis na pagbagsak niya, nararamdaman ko ang kaniyang matambok na pwet na humahampas sa aking mga hita. Isang bastos at malutong na tunog ang bumabalot sa silid, sumasabay sa kaniyang mabilis na paghinga.

“Ahhhhh! J-jago! Diyan… sige pa… ughhhhh!”

Hinawakan ko ang kaniyang dalawang pisngi ng pwet at mas lalong idiniin ang kaniyang pagbagsak, hindi ko na pinigilan ang aking sarili.

“UGHH! UGHHH! UGHHH! UGHH!.”

Binuhat ko ang aking balakang para salubungin ang bawat kumpas niya. Ang aming mga pawis ay nagpapadulas sa bawat pagkikiskisan ng aming mga balat.

“P-puta… Zion… ang sikip mo… ughhhh!” mura ko habang pinapanood kung paano siya malunod sa sarap sa ibabaw ko. Ang kaniyang mga utong ay tumitigas at sumasabay sa bawat talbog ng kaniyang katawan.

“I-ikaw… ughhh… ikaw ang may gawa nito, Jago! P-punuin mo ako!” sigaw niya, ang kaniyang ulo ay nakatingala, ipinapakita ang kaniyang leeg na basa ng pawis.

Lalong bumilis ang kaniyang pag-ayuda. Ang loob ng kanyang lagusan ay tila ba isang bitag na ayaw na akong pakawalan, humihigpit sa bawat segundong lumilipas. Ramdam ko na ang pamimigat ng aking puson, ang init na kanina ko pa tinitiis ay tila nagbabadyang sumabog na.

Isang matinding sigaw ang kumawala kay Zion nang maramdaman ang marahas na pagbayo ko. Ang bawat bira ko ay tila ba itinatatak ko sa kaniyang kailaliman ang aking pagkatao. Hanggang sa hindi ko na napigilan, kasabay ng isang malutong na mura at huling baon, ibinuhos ko ang lahat ng aking init sa kaniyang loob.

“AGHHHHHHHHH! PUTAAAAAA!”

To read the full chapter, dm me in my tg acct. @AkosiJ3

Chapter 11

Chapter 11

    Third Person POV

     Kinabukasan ay maaga ng pumasok si jago sa site, sa kabila ng pagod mula sa mainit at magdamag na nagdaan sa hotel. Talagang inubos nila ang oras nila doon, dahil magtataka nga naman ang misis niya kung maaga siyang uuwi. Mahirap nang magpaliwanag kung bakit amoy motel at pawis siya sa pag umuwi siya ng maaga.

Habang naglalakad sa gitna ng ginagawang gusali, suot ang kaniyang hard hat, tila lumulutang pa rin ang isip ni Jago.

Ang ingay ng mga welding machine at ang sigawan ng mga trabahador ay tila malayong huni lang sa kaniyang pandinig.

Nagpapasalamat siya at wala si Zion, ngunit may kaunti pa din pagtataka kung bakit wala pa din ito. Ni text ay wala siyang natanggap dito, gusto man niyang padalhan ito ng mensahe ngunit pinipigilan niya ang sarili.

Lumipas ang mga oras. Sumapit ang alas-diyes, alas-onse, hanggang sa mag-lunch break na ay saka lang sila nakarinig ng paparating na ugong ng sasakyan.

Hindi na sila nagtataka at alam nilang ito ang sasakyan ni Zion, dahan dahan itong pumasok at huminto sa gilid ng bakanteng espasyo upang doon mag park.

“O, si Sir Zion, andiyan na!” sigaw ng isang trabahador na agad napatayo mula sa pagsasalu-salo nila sa ilalim ng makeshift na silong.

Pinanood ni Jago mula sa malayo ang pagbaba ni Zion. Kumabog nang malakas ang kaniyang dibdib, isang pamilyar na kaba na pilit niyang ikinukubli sa likod ng kaniyang pagiging seryosong foreman. Napansin niya ang bahagyang bagal sa kilos ni Zion, ang maingat na paghakbang nito at ang pasimpleng paghawak sa kaniyang balakang bago tuluyang isara ang pinto ng SUV.

Alam ni Jago ang dahilan ng bawat pag-aray sa kilos na iyon, at ang kaisipang iyon ay tila nagpaliyab muli sa init na pilit niyang ibinabaon sa kanyang sarili

“Pasensya na, medyo tinanghali ng gising.” bungad ni Zion, ang boses ay bahagyang paos pa rin. Inilapag niya ang mga plastik ng pagkain sa mahabang mesa kung saan nagtitipon ang mga tao. “Bumili na ako ng pananghalian niyo. Kain na muna kayo.”

“Salamat, Sir!”

“Hataw na naman ang budget natin nito, Sir Zion ah!” biro ng iba, habang mabilis na pinagkakaguluhan ang mga bucket ng fried chicken at burger.

Nanatili si Jago sa kinalalagyan niya, kunwari ay abala sa pag-inspect ng isang tumpok ng mga bakal. Ngunit ramdam niya ang paningin ni Zion na naglalakbay sa paligid hanggang sa huminto ito sa kaniya. Sa gitna ng ingay at tawanan ng mga trabahador, tila nagkaroon ng sariling mundo ang dalawa.

“POR!” Ang nakasanayan na rin tawag nito. Simple lang ang pagkakasabi, pero para kay Jago, tila may kasama itong kuryente.

Dahan-dahang lumingon si Jago, kinuha ang pagkakataong iyon para tignan ang mukha ng lalaki. Ngayon ay nakasuot ito ng preskong polo shirt, pero ang mga mata nito ay tila may gustong sabihin, isang mapangahas na titig na nagpapaalala kay Jago na kahit nasa gitna sila ng alabok at semento, may kasalanang nakatali sa kanilang dalawa.

“Jago.” tawag niya, ang boses ay seryoso pero may halong misteryo. “Punta tayo sa barracks mo. May kailangan akong sabihin sayo, may ipinapasabi si Daddy tungkol sa mga projects.”

Narinig naman ito ng mga tauhan ni Jago, ngunit tila wala naman pakialam at lamon lang ng lamon ng dala ni Zion.

Napakunot ang noo ni Jago. “Ang Daddy mo? Bakit hindi siya tumawag sa akin?”

“Importante raw kasi, at gusto niya ay personal kong maiparating sa’yo para walang mintis,” rason ni Zion habang nagsisimulang maglakad patungo sa direksyon ng quarters ni Jago.

Napakamot sa ulo si Jago, wala siyang magawa kundi ang sumunod. Bago yun ay muling binaling ni Zion ang mga mata sa mga tauhan ni Jago.

“O, kain lang nang kain, mga pre. Ubusin niyo yan!” sigaw ni Zion sa mga trabahador na halos ubusin na ang lahat ng dalawa ni Zion.

“Salamat nang marami, Sir Zion! Da best talaga kayo!” sagot ng isa habang punong-puno ang bibig.

Nang makarating sila sa loob ng maliit at medyo madilim na barracks, agad na isinarado ni Zion ang pinto. Ang tanging naririnig na lang ay ang ugong ng electric fan at ang malayo nang ingay ng mga trabahador sa labas.

To read the full chapter dm me in my tg account. @AkosiJ3

Chapter 12

Chapter 12

    JAGO POV

        Pagbukas ko ng pinto ng barracks, sinalubong ako ng nakapapapasong init ng semento at ang nakabubulahaw na ingay ng site. Huminga ako nang malalim, Inayos ko ang suot kong hard hat. Tumingin ako sa paligid, normal. Walang nakatingin nang masama, walang nagbubulungan.

Ang mga tauhan ko ay nagsisimula na muling magsipag-akyatan sa mga scaffolding. Ang tunog ng pukpok ng martilyo at hiyawan ay siyang nagpapabalik sa akin sa realidad.

Napasulyap ako kay Zion, presko pa rin ang itsura, parang hindi galing sa pakikipagbuno sa loob ng madilim na barracks. Pero napansin ko ang bahagyang panginginig ng tuhod niya at ang pasimpleng pag-unat niya ng kaniyang likuran.

“Jago, yung pinapasabi ni Dad ah. Paki double check nalang.” malakas na sabi ni Zion, sapat na para marinig ng mga malapit na trabahador.

Galing. Talagang magaling siyang umarte.

“Sge, makakaasa ka,” tipid kong sagot. Hindi ko kayang tignan siya nang matagal sa mata. Baka may makita silang kislap doon na hindi dapat.

Imbes na umalis agad sa site, humanap lang ng mauupuan si Zion sa lilim. Kaya pala kanina hindi siya nakapasok ay dahil may pinuntahan siyang kaibigan, alam naman din ng Daddy niya at isa pa hindi na din ako nag usisa pa.

kitang-kita ko ang paminsan-minsang paghawak niya sa kaniyang balakang at ang bahagyang pag-aray na hindi nakakaligtas sa paningin ko. Alam ko kung bakit siya hirap gumalaw, at ang kaisipang iyon ay nagpapakulo muli sa dugo ko, isang halong pagsisisi at libog na pilit kong binabaon sa aking isipan.

Lumipas ang oras. Tumulo ang pawis ko, humalo sa alikabok ng site. Ito ang buhay ko pagod, dumi, at kayod. Pero sa bawat paghinto ko, sumasagi sa isip ko ang asawa ko sa bahay. Anong idadahilan ko mamaya? Bakit parang mas pagod ako ngayon kaysa sa ibang araw?

Bandang alas-tres ng hapon, meryenda time. Nakita ko sina Tonyo at Tisoy na papalapit sa amin, bitbit ang tig-isang baso ng palamig.

“O, Por! Sir Zion!” bati ni Tisoy, na malapad ang ngiti. “Grabe ang hataw natin ngayon ah, mukhang mapapaaga ang tapos.”

“Kailangan yan, Tisoy. Para bonus na tayo agad.” sagot ko habang nagpupunas ng mukha gamit ang bimpo.

“Bakit nga pala hindi ka tumulong sa amin ngayon sir Zion?” Paibang tanong ni Tonyo.

“Ahhhh….Tonyo kasi may lakad kasi ako kanina kaya hindi din ako dapat papasok, ngunit dumaan na ako dito pag uwi dahil may pinapasabi si Dad kay Jago.” Sagot ni Zion, hindi ko alam kung kumbinsido si Tonyo sa sagot ni Zion. Akmang magtatanong ulit siya ng biglang sumingit si Tisoy.

“Alam niyo, sa tindi ng init ngayon, parang masarap mag-chill mamaya pagkatapos ng shift. Sir Zion, baka gusto mong sumali sa amin mamaya, kasama itong sir Por?” Nakangiti pang anyaya ni Tisoy.

Bigla akong napatigil. “Ha? Kayo na lang. Medyo… medyo hindi pa rin maganda ang pakiramdam ko. Alam niyo namang kagagaling ko lang sa sakit noong nakaraang araw, di ba? Baka mabinat ako sa alak.”

“Sakin okay lang, wala naman akong gagawin later.” Singit ni Zion, kita ang ngisi sa kanyang mga labi.

“Por naman, isang case lang yun, apat tayo!” pangungulit ni Tisoy sabay sulyap kay Zion na tila humihingi ng suporta. “Isang shot lang, siguradong giginhawa ang pakiramdam mo. Ipapawis mo lang yung natitirang sakit sa katawan mo!”

“Oo nga, Jago,” gatong naman ni Tonyo habang nilalapag ang baso ng palamig. “Ang swerte nga natin at makakasama natin sa inuman si sir Zion.”

“Mabigat pa talaga ang pakiramdam ko, mga pre. Baka makasama lang,” pilit ko pa ring pagtanggi.

Ang totoo, ayaw ko lang na magsama-sama kami sa loob ng barracks ko dahil baka may madulas sa amin ni Zion. Masyadong mapangahas ang mga titig ng lokong to, at baka kapag nakainom na hindi ko mapigilan ang sarili ko sa harap ng mga tauhan ko. Pero itong si Tisoy, talagang hindi nagpapaawat.

Lumingon ako kay Zion, umaasang tutulungan niya akong tumanggi para makauwi na ako at makaiwas sa gulo. Pero ang gago, ngumiti pa nang nakaloloko habang dahan-dahang hinihimas ang kaniyang sumasakit na balakang.

---

To avail the full chapter, dm me in my tg account @AkosiJ3

Chapter 13

Chapter 13

     JAGO POV

    Hindi ko na kaya.

    Ang bawat salita ni Zion ay parang mitsa na unti-unting sumusunog sa natitira kong kontrol. Ang init ng barracks, ang amoy ng alak, at ang mapanghamong titig niya, lahat iyon ay sumabog sa loob ng dibdib ko. Sa gitna ng kalasingan, ang tanging malinaw sa akin ay ang namumuong pagnanasa na kanina ko pa pinipigilan.

Bago pa niya matapos ang susunod niyang sasabihin, sinunggaban ko na siya ng halik.

Ito ay halik na puno ng gigil, gutom, at pag-amin. Wala na ang Foreman na kailangang maging kagalang-galang. Wala na ang takot na baka may makakita. Ang tanging nararamdaman ko ay ang malambot niyang labi na agad namang tumugon sa akin nang may kaparehong tindi.

“Mmmhh..” isang mahinang daing ang kumawala kay Zion nang isandal ko siya nang marahas sa dingding ng barracks.

Naramdaman ko ang kaniyang mga kamay na agad sumabit sa leeg ko, hinihila ako lalo palapit na tila ayaw nang magpaawat. Kahit alam kong masakit pa ang kaniyang katawan mula kaninang umaga, tila nakalimutan niya rin ang lahat ng iyon sa ilalim ng init ng aming mga labi.

“Hmhmhmmm….slrrrppppp…” Dila sa dila at laway sa laway. Lasa namin ang alak na aming iniinom na lalong nagpapainit sa aming nararamdaman.

Napahawak ako nang mahigpit sa kaniyang balakang, at narinig ko muli ang kaniyang mahinang pag-aray na nauwi sa isang malalim na paghinga.

“Jago…” bulong niya sa pagitan ng aming mga halik, ang kaniyang boses ay punong-puno ng pagnanasa. “Hinding hindi ako magsasawa sayo.”

Hindi na ako nagsalita at mas pinalalim pa ang aming halikan.

“Mhmhmhmm……mhmhmhmhm..”

Sa gitna ng aming paglalaban ng hininga, sandali akong kumalas sa kaniyang mga labi. Bahagya akong lumayo, hinihingal, habang ang mga mata ni Zion ay nananatiling nakapako sa akin, mapungay, basa, at tila naghihintay ng susunod kong gagawin.

Inabot ko ang natitirang bote ng beer sa mesa. Nilagok ko ang alak, pero hindi ko ito nilunok. Hinayaan ko lang na manatili ang pait at lamig nito sa loob ng aking bibig.

Hinarap ko muli si Zion. Hinawakan ko ang kaniyang panga, sapat para tingalain niya ako, at muli kong idinampi ang aking mga labi sa kaniya.

Dahan-dahan, dinaloy ko ang alak mula sa aking bibig patungo sa kaniya. Naramdaman ko ang bahagyang pagkagulat niya sa simula, bago niya tuluyang tinanggap ang bawat patak nito habang magkadikit ang aming mga labi. Ang pait ng beer ay humalo sa tamis ng kaniyang laway, isang lasa na tila mas lalong naglalasing sa akin kaysa sa anumang inuming nainom namin kanina.

“Uhmmmpppp….uhmmmpppp..”

Nang maubos ang alak, hindi ko agad iniwan ang kaniyang mga labi. Mas lalo ko pang pinalalim ang halik, ninanamnam ang bawat sandali na kaming dalawa lang ang saksi sa kasalanang ito.

“Jago…” angal niya nang sa wakas ay makahinga siya, habang may tumulong kaunting alak sa gilid ng kaniyang labi na agad kong pinahid gamit ang aking hinlalaki.

Ang aking noo ay nakasandal sa kaniyang noo. Sa bawat haplos ko sa kaniyang likuran, nararamdaman ko ang panginginig niya.

Dahan-dahan, sa gitna ng matinding katahimikan ng gabi sa site, sinimulan naming alisin ang mga harang sa pagitan naming dalawa. Una kong hinubad ang aking t-shirt na basang-basa na ng pawis.

Sumunod ang kay Zion, ang mamahaling damit na kanina ay maayos, ngayon ay gusot-gusot na nakatapon sa sahig.

Ang tanging liwanag sa loob ng barracks ay ang malamlam na ilaw mula sa labas, sapat na para makita ko ang bawat kurba ng kaniyang katawan. Kahit hirap siyang kumilos dahil sa sakit ng kaniyang balakang, hindi ko hinayaan na mahirapan siya. Ako na ang gumawa ng paraan.

Nang wala nang matira, binuhat ko siya nang dahan-dahan at inihiga sa papag Alam ko ang limitasyon ng katawan niya, kaya bawat haplos ko ay may halong pag-iingat pero puno pa rin ng matinding pagnanasa.

“Jago…” mahinang tawag niya, halos paos na ang boses.

To read the full chaptet, dm me in my tg account @Akosij3

Chapter 14

Chapter 14

    Third Person POV

    Lumipas ang mga araw at tila bumalik sa dati ang ritmo ng buhay sa site. Sa ilalim ng matirik na sikat ng araw, nananatiling boses ni Jago ang nangingibabaw. Mga utos na mabilis, diretso, at puno ng awtoridad. Siya pa rin ang seryosong Foreman na tinitingala at nirerespeto ng mga trabahador. Walang sinuman ang mag-aakalang ang mga kamay na marahas kung humawak ng martilyo at blueprint ay may kakayahang maging banayad sa balat ng isang lalaki.

Si Zion naman ay nagsimula nang magbago ng gawi. Hindi na siya katulad ng dati na kailangan gawin ang ipag uutos ni Jago. Dahil ay tumatagal ay natutunan niya na kung ano ano ang mga ginagawa ng mga tauhan ni Jago.

Paunti-unti na lang siyang tumutulong sa mabibigat na gawain.

Ngunit sa likod ng mga pader na ginagawa at sa loob ng mga silid na wala pang pintuan, may ibang laro silang dalawa. Naging normal na din sa kanila ang paghihipuan at kung may pagkakataon ay naghahalikan kapag alam nilang walang makakakita.

**

Isang hapon, habang abala ang lahat sa pagkakabit ng mga bintana sa ikalawang palapag, pumasok si Jago sa pansamantalang bodega para kumuha ng dagdag na semento. Nagkataong nandoon si Zion, tila may hinahanap sa mga nakasalansang kagamitan.

Nang marinig ni Zion ang yabag ni Jago, hindi na siya lumingon. Alam niya ang bigat ng bawat hakbang ng Foreman.

“Wala rito ang hinahanap mo, Zion.” seryosong sabi ni Jago, pero ang kaniyang mga mata ay hindi nakatitig sa paligid kundi sa likuran ng binata.

“Alam ko.” tipid na sagot ni Zion habang dahan-dahang humaharap. May mapanuksong ngiti sa kaniyang mga labi. “Kaya pala pumasok ka rin dito, kasi alam mong nandito ako.”

Hindi sumagot si Jago. Sa halip, mabilis niyang sinuri ang labas ng bodega. Nang masigurong walang makakakita, mabilis niyang hinila si Zion sa bewang at isinandal sa mga sako ng semento. Ang kaniyang magaspang na palad ay agad dumapo sa pisngi ni Zion, isang hawak na puno ng pag-aari.

“Ang likot mo sa site kanina. Muntik ka nang masagi ng crane dahil sa kakatingin mo sa akin.” bulong ni Jago, ang boses ay mababa at puno ng babala na may halong pagnanasa.

“Kasalanan mo… masyado kang guwapo kapag nagagalit ka sa mga tauhan mo.” sagot ni Zion bago niya isinubsob ang kaniyang mukha sa leeg ni Jago, nilalanghap ang amoy ng pawis at alikabok na para sa kaniya ay mas mabango pa sa anumang pabango.

Isang mabilis at malagkit na halik ang pinagsaluhan nila sa gitna ng alikabok ng bodega. Walang tunog, tanging ang mabilis na paghinga lang nila ang naririnig. Ang bawat haplos ni Jago sa hita ni Zion at ang pagkapit ni Zion sa balikat ng Foreman ay tila isang ritwal na naging normal na sa kanila kapag may pagkakataon.

“Mhmhmhm……hmhmhmmm….”

Mga tatlong minuto lang silang nagtukaan bago kumalas si Jago. “Tumigil kana.” Bitaw ni Jago sa halik. “Baka mamaya may makakita pa satin dito.”

Mabilis na umayos ng tayo si Zion, inayos ang kaniyang nagusot na damit at lumabas ng bodega na tila ba nag-inspeksyon lang siya ng mga materyales. Naiwan si Jago, humihinga nang malalim, pilit na ibinabalik ang sarili sa pagiging Foreman bago muling humarap sa kaniyang mga tauhan.

Ang bawat araw ay naging ganito, isang sayaw sa pagitan ng pagiging propesyonal at ng pagnanasang hindi mapigilan. Ang mga panaka-nakang hipuan kapag nag-aabot ng gamit, ang mga titigan na sila lang ang nakakaunawa, at ang mga halik sa dilim na naging tawid nila sa nakakapagod na araw sa site.

---

Isang hapon habang bust sa trabaho ang  lahat, tumigil ang isang marangyang SUV sa tapat ng gate ng site. Bumaba si Don Marco, nakasuot ng plantsadong polo at mamahaling salamin, ang kaniyang presensya ay nagdadala ng bigat na tila ba siya ang may-ari ng bawat piraso ng bakal at semento sa paligid.

“Don Marco, magandang hapon po.” bati ni Jago, sabay tanggal ng kaniyang hard hat bilang tanda ng paggalang.

Tumango ang matanda, seryoso ang tingin habang inililibot ang paningin sa itinatayong building. “Jago. Kumusta ang progress? On schedule ba tayo?”

To read the full chaps, dm me in my tg acct @AkosiJ3

Chapter 15

JAGO POV

Madilim na sa labas ng maliit na opisina sa site, tanging ang dilaw na liwanag mula sa bumbilya sa itaas ng aking mesa ang nagbibigay ng anino sa paligid. Alas-siyete na ng gabi. Dapat ay nakauwi na ako, pero heto ako, nakaupo sa aking silya habang nakalatag ang mga blueprint na noong isang araw pa namin pinag-aaralan.

Tumunog ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.

Ang aking asawa.

Huminga ako nang malalim bago sumagot. Ramdam ko ang bigat sa aking dibdib, hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa init na nararamdaman ko sa ibaba ng aking mesa.

“Hello? Oh, Mahal.” bungad ko, pinipilit na gawing matatag at normal ang aking boses.

“Mahal, anong oras ka uuwi? Nakahanda na ang hapunan, pati ang anak mo nagtatanong kung bakit wala ka pa.” malambing na sabi ni Misis sa kabilang linya. Naririnig ko sa background ang ingay ng TV.

Napapikit ako nang mariin nang maramdaman ko ang dahan-dahang pagbaba ng zipper ng aking pantalon. Si Zion. Nakaluhod siya sa pagitan ng aking mga hita, ang kaniyang mga mata ay nakatingala sa akin, mapanukso, tila hinahamon kung hanggang saan ang itatagal ng aking pagpapanggap.

“Pasensya ka na, Mahal. Marami lang talagang kailangang tapusin. Alam mo naman ang bilin ni Don Marco, kailangang maturuan nang maayos ang anak niya.” paliwanag ko.

Bawat salitang binibitawan ko ay tila nakabara sa aking lalamunan. Lalo na nang maramdaman ko ang mainit na pagdapo ng labi ni Zion sa aking burat.

“Ganoon ba? Napaka-sipag mo talagang Foreman, Mahal. Pero huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo, ha? Baka magkasakit ka.” Paalala ni Misis.

“O-oo… h-hindi naman…” Napakapit ako nang mahigpit sa gilid ng mesa. Ang aking mga daliri ay bumaon sa kahoy habang sinisimulan ni Zion ang kaniyang ginagawa. Ang sensasyon ay nakakabaliw, ang lambot ng kaniyang kilos laban sa magaspang na realidad ng aking pagsisinungaling.

“Bakit parang paos ka? Napagod ka ba sa pagsasalita buong araw?” tanong ni Misis, bakas ang pag-aalala sa boses.

“Medyo… maalikabok kasi rito sa site kanina.” pagsisinungaling ko. Tiningnan ko si Zion, gusto ko siyang pigilan pero tila nanigas ang aking katawan. Ang kaniyang mga kamay ay nakahawak sa aking hita, matatag, habang ang kaniyang ulo ay nagtataas baba sa aking kargada.

“Sige na, kain ka na lang dyan kung hindi ka pa makakauwi agad, mag-iingat ka.”

“S-sge mahal, kayo din diyan kumain na.”

Pagkababa ng telepono, binitiwan ko ito at hinayaan itong mahulog sa mesa. Wala na ang kailangang itagong boses. Isang malalim at paos na ungol ang kumawala sa aking bibig habang isinusubsob ko ang aking mukha sa aking mga palad.

“Z-zion, p-putang ina.” Daing ko.

Hinawakan ko ang buhok ni Zion at pilit siyang iniangat, pero hindi siya nagpatinag. Sa halip, lalo niyang pinagbuti ang kanyang ginagawa.

“Gwarkkk…gwarkkkk….slrrrpppp..”

“Z-zion… dahan-dahan…” ungol ko, pero tila hindi siya naririnig ng binata.

Sa isang iglap, mas lalong lumapit si Zion at sinakop ang buong pagkalalaki ko sa kaniyang lalamunan, sa isang malalim na baon na nagpaangat ng aking pwetan.

“Gwarkkkkkkkkkk……” Masuka suka siya, pilit niyang pinapatagal at ninanamnam ang pag sagad ng aking burat sa bibig niya.

“Ahhhhhhhh,,,, puta ka Zion! Ang sarap.”

Ilang saglit niyang binabad ang kanyang bibig sa aking burat bago ito pakawalan.

“HAAAAHHHHH, HAAAAHHHH”

Humihingal si Zion, ang kaniyang mga labi ay nangingintab pa sa liwanag ng ilaw, Tumingala siya sa akin, ang kaniyang buhok ay bahagyang gulo-gulo, at ang kaniyang mga mata ay tila nanunukso at nag-aabang sa susunod kong gagawin.

“Ano, Jago? Mukhang mas masarap pa yata ako kaysa sa hapunan na naghihintay sayo sa bahay niyo.” bulong niya, ang boses ay paos at puno ng kumpyansa.

“Tukso ka talagang puta ka!” Gigil kong saad. Muli kong hinatak ang kanyang ulo at pinasubo ang aking burat. Sa pagkakataong ito, wala na ang pigil.

“Gwarkkkk…gwarkkkk….gwarkkk.”

To reas the full chapter, dm me in my tg acct. @akosiJ3

Chapter 16

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 17

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 18

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 19

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 20

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 21

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 22

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 23

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 24

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 25

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 26

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 27

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 28

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 29

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!

Chapter 30

To read the full chapter, please message me on Telegram.

@akosiJ3

Thank you so much!