SYNOPSIS

SYNOPSIS

Train Wolkzbin eluded marriage for eight years. Hindi siya magpapakasal kahit pa mamatay lahat ng kaibigan niya. Kahit pa magunaw ang mundo, hinding-hindi siya magpapatali sa isang babae. He was enjoying his bachelorhood.

Pero mukhang magkaiba ang isip nila nila ni Krisz Romero.

Walong taon na ang nakalipas pero pinipilit pa rin nito na magpakasal sila, to the point na kaya nitong ibigay ang katawan nito sa kanya para lang magpakasal siya rito. Train knew that he was in trouble when he felt the beast between his legs awakened at the sight of Krisz nakedness. Pero matigas siya at hindi basta-basta papayag na maapektuhan ng pagnanasa niya sa dalaga ang desisyon niya.

But, when his father suffered a heart attack, he had no choice but to succumb to his father’s wish. And that was to marry Krisz Romero.

Bilang mabuting anak, pumayag siya sa hiling ng ama. Pinakasalan niya si Krisz at habang lumilipas ang mga araw na mag-asawa sila, tinatanong niya ang sarili, nagpakasal ba talaga siya kay Krisz dahil ’yon ang kagustuhan ng ama niya o dahil ’yon sa kagustuhan niyang maangkin ang dalaga gabi-gabi at legal na maging pag-aari niya?

CECELIB | C.C.

PROLOGUE

PROLOGUE

MARIING ipinikit ni Train ang mga mata habang kausap ang ina niya sa telepono. Sa sobrang bilis ng pagsasalita nito ay ang tanging naiintindihan lang niya ay ‘kasal’, ‘Krisz’ at ‘soon’. Kahit naman iyon lang ang naririnig niya sa napakahabang speech ng mommy niya ay alam na niya ang sinasabi nito.

His family wanted him to marry the heiress of Romero’s Chain Of Hospitals. Alam niyang matagal ng gusto ng ama niya na mapasakamay nito ang chain of hospitals ng mga Romero at gusto rin naman ng mga Romero na makapasok sa Wolkzbin Industries. At mangyayari lamang ang gusto ng bawat pamilya kapag nagpakasal sila ng nag-iisang anak ni Mr. Kalem Romero na si Krisz Romero, ang makulit na babaeng iyon na sunod ng sunod sa kanya.

Mabuti nalang at palagi niya itong natatakasan at hindi siya nito nahuhuli. Masyadong makulit ito at pursigidong magpakasal silang dalawa. Masasabi niyang maganda naman ang dalaga pero ayaw pa talaga niyang magpakasal. Napakabata pa niya. Marami pa siyang dapat gawin at patunayan.

Kung kailangan magtago ay gagawin niya para hindi makasal sa babaeng iyon. Pero kailangan niyang umuwi sa Russia sa susunod na buwan kundi mapapagalitan na naman siya ng kaniyang ama.

“Mommy, stop talking and take a deep breath,” putol niya sa speech ng ina niya. “Kahit ano pa sabihin niyo, hinding-hindi po ako magpapakasal sa babaeng ’yon. Okay po?”

“Hindi! Pinagusapan na naming ito na ama mo. Ito lang ang tanging paraan—”

“Mommy, kung ayaw niyo akong lumayas at mawala na parang bula, tigilan niyo po ako sa kasal na iyan. Ayoko pa dahil marami pa akong gagawin sa buhay ko at wala roon ang mag-asawa ng maaga.” Alam niyang bastos ang ginawa niya pero pinatayan niya ng telepono ang sariling ina.

Naiinis na kasi talaga siya, e. Yong pagtitimpi niya sa bulyawan ang mga magulang ay malapit nang masagad! Paulit-ulit nalang ang diskusyon nila tungkol sa pagpapakasal niya kay Krisz.

Itinapon niya ang cellphone sa ibabaw ng kama at lumabas ng penthouse niya. May business meeting sila ngayon ni Lash Coleman. Gusto nitong pasukin ang business world sa Europe at magiging magkasosyo sila nito sa itatayo nilang condominium at apartment buildings sa London.

Pagkatapos niyang i-locked ang pinto ng penthouse, akmang maglalakad siya patungo sa elevator, ng may magsalita sa likod niya.

“Nahuli rin kita,” anang boses ng babae.

Natigilan siya ng marinig ang pamilyar na boses. Shit! Hanggang dito ba naman sinundan siya nito? Akala niya ay natakasan niya na ito sa Baguio.

“Anong kailangan mo?” Tanong niya habang nakatalikod parin.

“Nandito ako para pag-usapan ang kasal natin. I want it soon—”

“Wala ka bang hiya sa sarili mo?” Humarap siya sa babae at natigilan siya ng makita ang napakaganda at napakaamo nitong mga mata.

Pero hindi siya nagpa-apekto sa atraksiyon na naramdaman niya sa dalaga. Pinatigas niya ang puso niya at inilabas ang halimaw na lumalabas lang kapag nakikipag business meeting siya.

He forced himself not to feel anything.

“Look woman,” panimula niya. “Hindi ka nalang mahiya sa akin pero please lang, mahiya ka naman sa sarili mo. Ikaw pa talaga ang namimilit sa akin na magpakasal tayo. Women should stay and wait for men to ask their hand for marriage. Desperado ka na ba o talagang gustong-gusto mo ako para ipilit mo ang sarili mo sa akin? Well, news flash Miss Romero, hindi ako magpapakasal sa’yo kahit pa mamatay ang mga kaibigan ko. And mind you, mahalaga sa’kin ang mga kaibigan ko. So please, itigil na natin ito dahil wala kang mapapala sa’kin.”

His stone-hard heart cracked a little when he saw her eyes watered. Pero walang nahulog na luha sa pisngi nito. Nakita niyang nagtagis ang bagang ng dalaga at tumalim ang mga mata.

“Mister Wolkzbin, for your information, wala akong gusto sa’yo. Hinahabol-habol kita kasi kailangan ng pamilya namin ang pamilya niyo. At dahil mabait akong bata, sinusunod ko lang ang kagustuhan ng pamilya ko dahil iyon ang makabubuti sa amin. Pero kung yan naman pala ang tingin mo sa’kin, mas gugustuhin ko pang magpakasal sa hayop kaysa sa isang katulad mo.” Isang malakas na sampal ang ginawad nito sa pisngi niya.

“Fuck you—”

“Fuck you ka rin!” Sigaw nito. Puno ng galit ang mga mata nito habang nakatingin sa kaniya. “Para iyan sa pang-iinsulto mo sa pagkababae ko. For your information, marami akong manliligaw at hinding-hindi ko ipagsisiksikan ang sarili ko sa walang pusong katulad mo! Letse ka!” Pagkasabi no’n ay nagmartsang naglakad ito patungo sa elevator.

Hanggang sa sumara ang elevator, nakatingin lang Train roon.

“Sana naman hindi na niya ako guluhin,” aniya sa sarili at hinintay ang elevator na bumukas muli.

CHAPTER 1

CHAPTER 1

SAPO ang ulo na umupo si Train sa visitor’s chair sa labas ng ICU. Sinugod ang ama niya sa hospital dahil na heart attack ito. Pinagsabihan na niya itong hindi mag-trabaho dahil medyo matanda na ito pero hindi ito nakinig sa kanya. As usual.

His father wanted to widen the coverage of Wolkzbin Enterprise. Iyon ang ginagawa niya simula ng mag-take over siya. He put branches in every known country in the world. So far, all feedbacks had been good from each country.

The Wolkzbin Enterprise was built by his great-great-great grandfather. It all started when vodka was discovered. Isa ang Wolkzbin Enterprises sa mga unang manufacturer ng Vodka. Nuong una, tanging sa Russia lang inilalabas ang vodka pero hindi nagtagal inilabas na rin iyon sa iba’t-ibang bansa. Doon nag-umpisa ang Wolkzbin Enterprise. Lumago iyon ng lumago kasabay ng pagsikat ng inumin.

The Wolkzbin Enterprise was passed on to every first male in the family. At sa henerasyon niya, nag-iisa lang siyang anak at lalaki pa. Kaya nakaatang sa balikat siya ang responsabilidad na mas palaguin pa iyon.

“Magiging maayos din ang daddy mo,” anang boses ng ina niya na naka-upo sa tabi niya.

Palaging nagsasalita ng tagalog ang kaniyang ina kapag silang dalawa lang. Gusto nitong hindi siya maging banyaga sa salitang tagalog.

“He suffered a heart attack, mom,” aniya sa mahinang boses. “Anong mangyayari sa kanya ngayon? Hindi puwedeng mawala si daddy. Marami pa akong dapat matutunan sa kanya. Hindi pa siya pweding mawala. Hindi kasi nakikinig, e,” naiinis na aniya.

“Anak, magiging maayos din ang daddy mo,” wika ng ina niya na parang mas kinokombensi nito ang sarili kaysa sa kanya.

As he looked at his mother, he could see the love in her eyes as she gazed at his father. Hanggang ngayon, in love na in love pa rin ang dalawa sa isa’t-isa. A love like his parents was hard to find. Not that Train was looking for love. Wala pa sa isip niya ngayon ang pag-aasawa o pagpapakasal.

Speaking of which, kumusta na kaya ngayon si Krisz Romero—the woman who offered him marriage eight years ago. Walong taon na rin pala ang nagdaan mula ng makatanggap siya ng mensahe sa kaniyang ina na hindi na tuloy ang kasal dahil umatras ang mga Romero. Mula noon, umiwas na siya sa mga babae. He wasn’t the ‘happy ever after kind of guy’ , he was just a ‘once upon a time’ kind of guy. He didn’t do relationship. He was very busy to bother with women. For him, they were just nuisance.

“Magiging maayos ang daddy mo, anak,” wika ng ina niya na pumukaw sa pag-iisip niya. “Makikita mo, bukas, magigising na siya.”

“Hindi kasi siya nakikinig sa akin, e,” naiinis na aniya. “Sinabi ng huwag na magtrabaho—”

“Alam mo naman kung bakit nagta-trabaho ang ama mo, diba? Gusto niyang makakuha ng hospital na may may naitayo nang pangalan, at yon ang dahilan kung bakit gusto niyang makuha mula pa noon ang Romero’s Chain of Hospitals.

Napatiim-bagang siya. “Hindi pa ba sapat ang Wolkzbin Enterprise?”

Napabuntong-hinga ang ina niya. “Anak, isang doctor ang ama mo. You know what happens when he get obsess over something. He wanted to manage a hospital ever since pero dahil siya ang tagapagmana ng Wolkzbin, wala siyag nagawa. Ngayong ikaw na ang namamahala sa negosyo ng pamilya, gusto naman niyang ang pangarap niya ang matupad. He is friends with Kalem Romero at ayon sa ama mo, nag-uumpisa ng malugi ang kompanya nila. Kaya nagta-trabaho ang ama mo para kumita ng pera para maisalba ang kompanya ng kaibigan niya. Ayaw niyang gumamit ng pera na galing sa Wolkzbin Enterprise. Gusto niya yung pinaghirapan niya. Kapag nagawa niya iyon, kalahati ng chain of hospitals ng mga Romero ay magiging pag-aari ng ama mo. Iyon ang kasunduan nila ni Kalem.” Nagpakawala ito ng malalim na buntong-hininga. “Hindi mangyayari ito kung nagpakasal ka kay Krisz Romero noon.”

Not this again!

Tumayo siya. “Sa cafeteria lang ako, mommy.” Ayaw niyang makipagtalo sa ina niya.

Nang makarating sa cafeteria ng hospital, umorder siya ng dalawang basong brewed coffee to wake him up. Kailangan pa niyang pumasok sa opisina dahil may board meeting siya ngayon.

Habang sumisimsim ng kape, napatingin siya sa relong pambisig. It was already four A.M. in the morning. Ibig sabihin mga hapon ngayon sa Pilipinas.

Kinuha niya ang cell phone at tinawagan si Zapanta. Out of coverage ang loko. Sinunod niyang tinawagan si Lander. Voice mail message ang sumagot sa kanya.

This is the most handsome man on earth, Lander Storm. If you hear this, meaning I’m busy having sex. Ciao. In English, bye. The line died.

Napailing-iling siya at tinawagan si Vergara. Thankfully, he answered after the first ring.

“I’m bored, Wolkzbin,” anito ng sagutin ang tawag.

Pinaikot niya ang mga mata. “Ano naman ang gusto mo, kantahan kita?”

“Puwede? Ako ang magtotono, sayo ang lyrics. Go! Tanananananan—”

“Gago.” Medyo nabawasan na ang pagkairita na nararamdaman niya. “May problema ako.”

Mahinang tumawa ang kausap. “Sa katulad mo, dalawa lang ang problema. Either it’s a woman or family. Which of the two?”

Isinandal niya ang likod sa upuan. “Both.”

“Then, you are in dire danger, my friend,” ani na tumatawa. “Anong gagawin mo ngayon?”

“Magpapakamatay,” walang buhay ang boses niyang tugon.

“Gusto mo bigyan kita ng kadena? Bigti ba. Para dramatic at may thrill ang pagkamatay mo,” sagot nito.

Itinirik niya ang mga mata. “Wala kang kuwentang kausap.”

“Mr. Wolkzbin, I beg to disagree. Hindi mo ba alam na according sa isang business magazine, I’m worth a billion.”

Train rolled his eyes again. “And I am worth a trillion,” sniya sa bored na boses. “Dahil sa magazine na iyon, makikidnap tayo nito.”

Natawa si Vergara. “Dahil sa magazine na iyon, mas dumami ang mga babaeng naghahabol sa akin.”

Napailing-iling siya. “At sinamantala mo naman?”

Naging walang buhay ang boses ni Vergara. “Nah. Nabo-bore na rin ako mambabae, e. I just want to find the perfect woman and settle down.”

Napasipol siya sa sinabi nito. “What did you do to the real Iuhence Vergara?”

Natawa ang nasa kabilang linya. “Gago. Teka, ano ngayon ang gagawin mo sa problema mo?”

“Kailangan ko munang makausap ang ama ko. And then—”

“Train! Your father!” Anang boses ng ina niya na nagpa-panic.

“I got to go.” Hindi na niya hinintay na makasagot ang nasa kabilang linya. Kaagad na pinatay niya ang tawag.

Mabilis siyang tumakbo patungo sa ICU.

Naningkit sa galit ang mga mata niya ng makitang nagpipilit na tumayo ang ama niya. Hindi lang iyon, pinagtatanggal nito ang mga tobo na nakakabit sa katawan nito.

“Dad! To chto ad vy delayete ?!” Sigaw niya na ikinatigil ng ama niya.

Nagpakawala ito ng malalim na hininga. “I n-need to g-get out. I n-need to daddy-work.” Nahihirapan ito sa pagsasalita.

Ihinilamos niya ang kamay sa mukha. “Dad! Ostonovit’! “

He shouted in Russian. It meant stop. “You don’t need to work. Damn it! We are already well off!”

“N-No.” Umiling ito. “I—daddy-have t-to—”

“No.” Pinilit niya itong humiga sa kama . “Dad, stop it. Okay?”

Umiling ang ama niya. “Hospital—need it. Help—Romero. Marry her—daughter…”

Mariin niyang ipinikit ang nga mata. “No. I will invest in their company so it will rise again, but I’m not gonna marry her.”

“M-Marry her!”

“No!”

Ipinikit nito ang mga mata at umaktong natutulog. Alam niyang ayaw siya nitong kausapin. Naiinis na hinilamos niya ang kamay sa mukha. Ano ba ang mayroon sa babaeng iyon para pilitin siya ng ama niya? Argh!

“Fix him up!” Train shouted at the nurses and left the ICU.

KRISZ was worn out when she entered their house. Kagagaling lang niya sa isa sa mga hospital na pag-aari nila. Habang nagmamaneho pauwi, tumawag ang matalik niyang kaibigan na kinulit at kinulit siya sa telepono. Palibhasa nagmamaneho ito ay madali itong ma bored. Wala itong pakialam sa babala na bawal gumamit ng cellphone kapag nagmamaneho.

Pagkapasok niya sa bahay nila, naabutan niya ang ama sa sala na may kausap sa telepono. Ang ina naman niya ay nasa tabi nito. Kasabay no’n ang pagbaba ng telepono.

“Hey, mom.” Hinalikan niya ang ina sa pisngi. “Hey, Dad.” Nilapitan niya ang ama at hinalikan ito sa pisngi. “Good evening po.”

“Ginabi ka na naman,” ani ng ama.

“Maraming pasyente, e,” sagot niya.

“Ganoon ba. Magpahinga ka na,” ani ng ina niya.

“Okay po.”

Nasa hagdanan na sana siya ng marinig na nagsalita ang ama niya.

“Mr. Wolkzbin is in the hospital. Na-heart attack siya.” Malungkot ang boses ng ama niya.

“Sana maging okay siya,” anang ina niya. “Ipagdarasal ko ang mabilis niyang paggaling.”

Hindi siya nagsalita at nagtuloy-tuloy lang siya sa pag-akyat sa hagdan. Nang makapasok sa kaniyang kuwarto, napatingala siya sa kisame at malakas na napabuntong-hinga.

Ang daming problema sa hospital, pati na rin ang ibang branch nila. Hindi lang kakulangan sa pondo ang problema niya kundi pati na rin sa mga namamahala ng bawat branch.

Pinagkatiwala sa kaniya ng kaniyang ama ang pamamahala sa business nila pero unti-unti, sa paglipas ng panahon na hawak niya iyon ay nalulugi sila. Hindi niya kayang sabihin sa kaniyang ama na nagsara na ang dalawang branch ng hospital nila sa probinsiya. Ang alam lang ng kaniyang ama ay nalulugi sila. Natatakot siya sa magiging reaksiyon nito. Lalo na ngayong may sakit ito sa puso. Ayaw niyang mapahamak ito dahil sa kapalpakan niya.

Kasalanan niya kung bakit nalulugi ang mga hospitals niala. Hindi naging maayos ang pamamahala niya. Paano magiging maayos na kulang sa pondo, kulang sila ng kagamitan at gustuhin man nila ay kulang ang pera nila para makabili ng mga high-tech na gamit sa paggagamot.

Kung mas nakumbensi pa sana niya noon si Train Wolkzbin na pakasalan siya, sana nasagip niya ang Hospital. Kaya naman sa paglipas ng mga taon, nakabuo siya ng plano sa kaniyang isip. At iyon ayuang kausapin muli si Train Wolkzbin. Kailangan niya ang tulong nito. Naniniwala siya na maisasalba ang hospitals nila kung tutulungan siya nito.

Pero paano?

Ang tagal naman kasi nitong bumalik sa Pilipinas. Balita niya ay dalawang taon na itong hindi bumabalik sa Pilipinas. The minute his feet touched the Philippine soil, she would seek him again. Hindi siya magpapa-apekto sa pang-iinsulto nito noon.

Ngayon niya kailangan na kailangan ang tulong ng mga Wolkzbin. Kakapalan na niya ang kaniyang mukha. Para ito sa mga taong nagta-trabaho sa hospitals nila at para sa ama niya na siyang nagsikap noon na palaguin ang business nila.

She needed Train Wolkzbin to save her family’s company. Kaya kailangan niya itong makita. Kailangan niya itong makausap. Gagawin niya ang lahat maisalba lang ang nalulugi nilang kompanya.

IT WAS a cold day in Russia when Train decided to return to the Philippines after two years. Na-miss niya ang bansang ’yon. Hindi narin niya nabibisita ang Wolkzbin Technologies na itinayo siya sa Pilipinas. Pero may pinagkakatiwalaan naman siyang tao na namamahala roon habang wala siya.

Unlike some billionaire, he didn’t like flying in his private jet. Mas gusto niyang sumakay sa public plane dahil marami siyang nakikilalang mga tao. Sixteen hours and biyahe niya mula Russia pagkatapos ay mag-i-stop over sa Hongkong, and then sa Pilipinas na.

Nasa ICU pa rin ang ama niya. Gising na ito at medyo maayos na ang lagay pero kahit ganoon binilin niya sa ina niya na huwag muna itong palalabasin sa hospital. Alam niyang magta-trabaho na naman ito habang wala siya.

Itong pag-uwi niya sa Pilipinas ay dahil kailangan niyang makausap si Mr. Kalem Romero.

INUNAT ni Train ang mga braso ng lumapag ang sinasakyang eroplano sa AirJem Airport. Nang makalabas sa Airport, kaagad siyang pumara ng taxi at nagpahatid sa LaCars Garage and Racetrack na pag-aari ni Lander Storm. This man owned lots of Business that had something to do with vehicles. LaCars Garage and Racetrack, LaCars Import and Export and LaCars Auto shop.

“Yow, how’s it going?” Sigaw niya ng makapasok sa garahe.

“Train!” Isang malapad na ngiti ang gumuhit sa labi ni Lander ng makita siya at tinapik ang braso niya. “Damn, man! Two years kang hindi umuwi rito sa Pilipinas. Kumusta?”

“Heto, gwapo pa rin?” Ngumisi siya. “Ikaw, kumusta?”

“Ayos lang din. Heto, mas gwapo pa sayo.”

Napailing-iling siya. “Anyway, where’s my baby?”

Nakangiting umiling-iling si Lander at tinuro ang sasakyan na may takip. “There’s your baby. As promise, inalagaan ko siyang mabuti.”

Mas lumapad ang ngiti niya. “Thanks man.”

Naglakad siya palapit sa sasakyan niya at tinanggal ang takip. Napasipol siya ng makita ang pinakamamahal niyang Cadillac. It looked good as new.

“Nice. Parang hindi dalawang taon na nakaburo.”

Tumabi sa kanya ng tayo si Lander at tumingin sa sasakyan niya. “Car wash once a week and I drive it from time to time around the racetrack.”

“Thanks, bud,” aniya.

Pareho silang napalingon ni Lander ng may tumigil na sasakyan sa likuran nila. It was a Porsche. Its door opened and Lath Coleman stepped out from car. Nasabi niyang si Lath ito at hindi ang kakambal nitong si Lash dahil fan na fan ang binata sa sunglasses at naka-sunglasses ang lumabas sa kotse.

May tumigil na Dodge Viper sa likod lang ng sasakyan ni Lath at lumabas doon ang kakambal nitong si Lash. Or was it Lath? Naka-sunglasses rin kasi ang lalaki.

Ngumisi ang dalawa ng makita siya.

“Who’s who?” Tanong kaagad niya ng lumapit ang dalawa sa kanya.

“Holy hell, bud.” He and Lath—at least he thought it was Lath— shook hands. “Kumusta ka na, pare? By the way, I’m Lath, the handsome one.”

Thanks God, nagpakilala ito .

Nang maghiwalay ang kamay nila ni Lath, si Lash naman ang nakipag-kamay sa kanya.

“Hi. Kumusta? I’m Lash, the gorgeous,” ani Lash na walang emosyon ang mukha.

“I’m good,” sagot niya at ngumiti. “Kayo? Still racing, I see.”

Nagkibit balikat ito. “We’re bored.”

Napailing-iling siya. “You should be in your cruise ship, working.”

Lath rolled his eyes. “Yeah, right. Our cruise ship can travel without us. Hindi naman yata namin hawak ang makina ng cruise ship namin.”

“Ewan ko sa inyong magkambal.” Naiiling na aniya. “Anyway, let’s catch up later. May pupuntahan pa ako e.”

“Cool, bud. Bye,” Sabay na sabi ng kambal.

“Kung saan ka man pupunta, good luck,” wika ni Lath. “Mukhang importante ang pupuntahan mo.” Tinuro nito ang Cadillac niya. “Pati sasakyan mo naka-porma, e.”

May nanunuksong ngiti na gumuhit sa mga labi ni Lash. “Aha! Manliligaw ka ’no?”

Train rolled his eyes. “Aalis na ako.”

Tinapik muna niya ang balikat ni Lander bago sumakay sa Cadillac niya at pinaharurot iyon patungo sa bahay ng mga Romero.

Pagkalipas ng mahigit dalawampong minuto, nakarating siya sa bahay ng mga ito. Alam niya ang bahay ng mga Romero dahil minsan na siyang nakarating dito noong nag-birthday si Mr. Kalem Romero at imbitado siya walong taon na ang nakakaraan.

Huminga siya ng malalim bago pinindot ang doorbell.

After a minute, the door opened and a woman wearing a doctor’s robe and a stethoscope around her neck stepped out from the house. Her hazel eyes were tantalizing and beguiling. Her nose was straight and pointed. Her lips were thin, sultry, and kissable. Her hair was a mixture of black and brown. She stood five seven in height and she was sexy as hell. She was Aphrodite and Helen of Troy personified. This woman possessed a dangerous beauty that rendered Train’s capability to speak.

Krisz Romero…

CECELIB | C.C.

CHAPTER 2

CHAPTER 2

PARANG nanghina ang tuhod ni Krisz ng makita ang isang hindi inaasahang bisita sa labas ng pinto ng bahay nila. Pale charcoal eyes. Straight and regal looking nose. Wet kissable red lips. Sharp jaw line. Neatly brush hair that made the man look like a handsome prince.

“Train Wolkzbin…” mahinang aniya.

Mas lalo pang gumuwapo ang binata ang hindi niya maiiwas ang tingin sa gwapo nitong mukha. God. It should be a crime to be this achingly gorgeous. Pero sa kaso ng binata, it was God’s grace from heaven.

Bahagyang umawang ang labi nito at doon tumuon ang tingin niya. “Krisz Romero…”

“Anong ginagawa mo rito?” Parang wala sa sariling tanong nito habang titig na titig pa rin sa mukha niya.

Doon siya natauhan sa pagtitig dito at kaagad na nag-iwas ng tingin. “Joke ’yon? Dito ako nakatira, malamang.”

Napakurapkurap ito at ang nakita niyang emosyon sa mga mata nito ay kaagad na naglaho. “Wala ka pa bang sariling bahay?”

Nainsulto siya sa tanong nito. Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Pinapamukha mo ba sa’kin na wala akong pera para bumili ng sarili kong bahay?”

“Hindi yan ang sinasabi ko, pero kung yan ang pagkakaintindi mo, so be it. Hindi naman lumalayo sa katutuhanan ang sinabi mo. Wala ka naman talagang sapat na pera para bumili o magpagawa ng bahay. Nalulugi na ang kompanya niyo. I’m pretty sure babagsak na ’yan sa pamamahala mo—”

Tumaas ang kamay niya at malakas na dumapo iyon sa pisngi ng binata.

“Don’t you dare insult me!” Nanggagalaiti na sabi niya.

Tumalim ang mga mata ng binata. Hinawakan siya nito sa braso at isinandal siya sa likod ng pintuan ng bahay nila.

“B-Bitawan mo ako.” Nautal siya ng maamoy ang mabangong hininga nito na tumatama sa mukha niya dahil sa sobrang lapit ng mukha nito sa kanya. “L-Let go o-of me.”

“Ang lakas ng loob mong sampalin ako,” anito na bakas ang galit sa mga mata. “Ang dapat sa mga katulad mo, pinaparusahan para hindi na umulit.”

“A-Anong—” Natangay ng hangin ang iba pa niyang sasabihin ng dumukwang ito at inilapat ang labi sa leeg niya pagkatapos ay sinipsip nito iyon at bahagyang kinagat. “Uhm!”

Bahagyang inilayo ni Train ang mukha sa leeg niya at pinakatitigan ang leeg habang may kislap ng kasiyahan sa mga mata nito. “There.” Parang demonyo itong ngumisi. “Subukan mong lumabas na may hickey sa leeg mo.”

Napasinghap siya at mabilis ang dumapo ang kamay niya sa parte ng leeg niya na kinagat at sinipsip nito.

Nanlilisik ang matang pinukol niya ng nakamamatay na tingin ang lalaki. “You brute! Sino ka sa tingin mo para—”

“Krisz, sinong kausap mo?” Anang boses ng ama niya mula sa loob ng bahay.

Mabilis niyang kinalma ang sarili at umaktong walang nangyari. “May kausap lang ako, daddy,” sabi niya sabay takip ng kiss mark sa leeg niya gamit ang kaniyang kamay.

Tumaas naman ang sulok ng labi ni Train. “Kaya huwag mo na akong sasampalin ulit, dahil hindi ako mangingiming parusahan ka ulit.”

Inirapan niya ito. “Screw you!”

“Sino ang kausap mo, anak?” Tanong ng ama niya.

Napabuntong-hininga siya. “Si Mr. Wolkzbin ho.”

Mabilis na binuksan ng ama ang pinto ng bahay nila at mabilis na hinanap ng mata nito ang tinutukoy niyang tao. Nang makita nito si Train na nakatayo malapit sa kanya, ngumiti ito.

“Good evening, hijo ,” wika ng ama niya sa magalang na boses.

Namulsa si Train at tumango sa ama niya. “Good morning din, ho.” Tumikhim ito at tumingin sa kanya. “Nandito ho ako para pag-usapan ang Romero’s Chain of Hospitals.”

Lumiwanag ang mukha ng kaniyang ama samantalang namilog naman ang mga mata niya.

“Sana pinatawag mo nalang ako,” anang ama niya. “Pupunta naman ako, e.”

“Minabuti kong ako nalang ang pumunta,” wika ni Train na ikinataas an kilay niya. “I have a proposal to make.”

Tumingin sa kanya ang kaniyang ama na parang humihingi ng permiso. Sasabihin sana niya rito ng dapat kasama siya sa business meeting ng magsalita ni Train.

“Kung puwede lang sana, tayong dalawa lang ang mag-usap,” wika ni Train na ikinaawang ng mga labi niya.

Ang hinayupak!

Hinawakan ng ama niya ang kaniyang kamay at pinisil. Ibig sabihin no’n ay hayaan nalang niya ang nangyayari at huwag nang umangal.

“Sige.” Hinalikan siya sa nuo ng kaniyang ama at humarap kay Train. “Tayong dalawa ang mag-uusap.” Kapagkuwan ay bumalik ang atensiyon sa kaniya ng ama. “Pumasok ka na sa trabaho anak.” Niyakap siya nito. “Ingat ka sa daan.”

Inirapan niya si Train ng dumako ang tingin nito sa kanya bago tuluyang lumabas ng bahay at sumakay sa Honda Civic niyang sasakyan at pinaharurot niya iyon paalis ng bahay nila patungo sa Romero’s Chain Of Hospitals kung saan siya ang director doon.

Habang minamaneho niya ang sasakyan patungong hospital, may bumabagabag sa isip niya. Paano ko maitatago ang kiss mark sa leeg ko?

SUMUNOD ang tingin ni Train sa papalayong dalaga na hindi maipinta ang mukha. Sa hindi malamang kadahilanan, gustong-gusto niyang makitang nagagalit ito.

Hmm. Pretty. Train could still remember Krisz’s scent when he leaned in to suck and nipped her skin to give her a hickey. Damn boy! Nararamdaman naman niyang nabubuhay ang pagkalalaki niya sa naiisip.

Tumikhim siya para maibalik ang isip sa kasalukuyan. “Mr. Romero, puwede na ho ba tayong mag-usap?”

“Of course,” mabilis na sinagot nito at pinapasok siya sa loob ng bahay.

Iginiya siya ni Mr. Romero sa hagdanan patungong second floor. Habang naglalakad patungo sa kung saan siya dadalhin ni Mr. Romero, may nadaanan sila na dahilan para tumigil siya sa paglalakad.

Train looked at the wall in front of him. Lihim siyang napangiti sa nakita. Displayed on the wall were Krisz Romero’s achievements from elementary to college. Ang daming medals, certificates and trophies. Mayroon din itong apat na nakasabit na diploma: elementary, secondary and college diplomas. Ang pang-apat nitong diploma ay sa pagtatapos nito sa kursong doctor.

This amazed him. Nice. Maganda na matalino pa.

“Masipag talaga mag-aral si Krisz,” wika ni Mr. Romero na tumigil din pala sa paglalakad.

Humarap siya rito. “Halata nga.” Iminuwestra niya ang kamay sa harapan. “Shall we?”

Tumango si Mr. Romero at iginiya siya patungo sa opisina nito. Nang makaupo sila sa opisina, napatingin si Train sa naka-framed na larawan ni Krisz sa gilid ng mesa ni Mr. Romero. She was really pretty. At mukhang mahal na mahal ito ng ama dahil may larawan ito sa mismong opisina nito katabi ng larawan ng ina nito.

“So, ano ang proposal na sinasabi mo kanina?” Tanong ni Mr. Romero sa kanya pagkalipas ng ilang segundong katahimikan.

Umayos siya sa pagkakaupo at tumingin ng diretso sa kausap. “Mr. Romero, alam ko ang usapan niyo ng daddy ko. Alam ko rin na sinabi ni Mommy sayo ang nangyari kay daddy. Kaya narito ako ngayon para i-propose na ako nalang ang mag-i-invest para makabawi ang kompanya ninyo.”

“Mag-i-invest ka lang?”

“Yes. Hindi ako makikialam sa pagma-manage ng kompaniya niyo,” he said flatly. “Mag-i-invest ako ng fifty million. Bahala na kayo kung anong gagawin niyo sa investment ko.”

Mapaklang natawa ang kausap. “Nagsasayang ka lang ng pera, Mr. Wolkzbin. Pasensiya na. Malulugi rin ang kompanya namin dahil hindi sapat ang fifty million. We need something more than money. Alam kong nalulugi na ang kompanya namin pero hindi ako tumatanggap ng limos. Iyon ang tingin ko sa proposal mo. Alam kong ginagawa mo ito para sa ama mo pero pasensiya na, hindi ko matatanggap ang fifty million investment mo.”

“Pero, sir, makakatulong ito sa kompaniya niyo,” pamimilit niya rito.

Umiling ang kausap. “Inuulit ko, Mr. Wolkzbin, hindi ako tumatanggap ng limos.” Nginitian siya nito. “Pasensiya ka na pero kaya pa naman ng kompanya naming na tumayo sa sarili nitong mga paa na wala ang limos mo. My daughter is doing everything she can to save our hospitals and she’s doing good.”

Nagsalubong ang kilay niya. Doing good? Ayon sa datus na nalakap niya mula sa pinagkakatiwalaan niyang tao sa kaniyang kompaniya, nagsara na ang dalawang branch ng Romero’s Chain of Hosptals. Hindi ba iyon alam ni Mr. Romero?

Hindi ba sinabi ni Ms. Romero sa ama nito?

Akmang magsasalita siya at itatanong ang status ng mga hospitals nito sa probensiya ng maunahan siya nitong magsalita.

“Makakaalis ka na, Mr. Wolkzbin.”

Sa sinabi nito ay bigla siyang tumayo. Tulad ng ama niya, halata sa mukha ni Mr. Romero na matigas ang ulo nito kaya hindi na niya ito pinilit. He could see his father on him.

“Kung ganoon, aalis na ho ako. Paalam, Mr. Romero.” Lumabas siya sa opisina nito at tinahak ang parehong daan palabas.

Napatigil naman siya sa paglalakad ng makita ang mga larawan ni Krisz sa sala.

Ipinalibot niya ang tingin para tingnan kung may tao. Nang makitang wala, ginagawa niya ang isang bagay na hindi pa niya nagagawa sa tanang buhay niya.

Fuck it! What the heck am I doing? Oh, well…

NANG makauwi si Krisz sa bahay nila, hinihintay siya ng ama niya sa sala. Halata kaagad niya na malalim ang iniisip nito at sigurado siyang ang hospital na naman ’yon.

“Hello, dad, good morning,” bati niya sa ama sabay halik sa pisngi nito.

“Pagod ka ba, anak? Tanong nito na puno ng pag-aalala ang mukha. “Kulang ka ba sa tulog?”

“Ayos lang po ako, daddy.” Nginitian niya ang ama. “Ang aga niyo naman po magising.” It was just five in the morning.

“Maaga talaga akong nagising para maabutan kang gising. Alam kong matutulog ka hanggang mamayang hapon,” anito. “Gusto kitang kausapin tungkol sa proposal ni Mr. Train Wolkzbin.”

Huminga siya ng malalim. “Oh. Okay po.” Umupo siya sa pang-isahang sofa. “Dito nalang po tayo sa sala mag-usap.”

Umupo ang ama niya sa sofa na nakaharap sa kaniya. “Anak, mag-i-invest daw ng fifty million si Mr. Wolkzbin sa kompanya natin para makaahon tayo.”

Tumaas ang kilay niya. “Pumayag ka ba?”

“Hindi.”

“Mabuti naman at hindi ka pumayag,” aniya. “Mas malaki pa sa fifty million ang kailangan natin para umangat ulit ang kompanya natin. Kailangan natin ang mga Wolkzbin. Apelyido palang nila, makakahatak na tayo ng maraming investors at makakakuha pa tayo ng magagandang deals pagdating sa medical equipments.”

Bumadha ang pag-aalala sa mukha ng ama niya. “Alam ko iyang kislap ng mga mata mo, anak. May binabalak ka.”

Matamis niyang nginitian ang ama. “Kung ano man po ang binabalak ko, para ito lahat sa kompanya natin. Hindi ko hahayaan na malugi ang kompayang pinaghirapan niyong itayo.”

“Kung ano man iyang binabalak mo, mag-ingat ka. Ipangako mo lang sa’kin na hinding-hindi ka masasaktan sa gagawin mo.” Puno ng pag-aalala ang mukha nito. “When you took over, lahat ng responsabilidad ay naatang sa balikat mo kaya pinapaubaya ko na sa’yo ang lahat, anak. Kaya mo ’to.”

Hindi siya makatingin ng diretso sa kanyang ama. Nakokonsensya siya dahil hindi niya masabi rito na nagsara na ang dalawang hospital branch na pag-aari nila.

“Hindi po ako masasaktan,” wika niya. “Pangako.”

“Sige, kung iyan ang sabi mo.” Tumayo ang ama niya. “Mag-agahan ka na at magpahinga.” Iniwan siya ng ama sa sala at bumalik sa ito sa second floor kung saan naroon ang silid nito at ng kaniyang ina.

Huminga siya ng malalim at wala sa sariling napatingin sa nga larawan niya nakalagay sa maliit na table na nasa gilid ng sofa. Napakunot ang nuo niya ng makita ang isang picture frame na blangko. Walang laman.

She was pretty sure na may nakalagay na larawan diyan.

Nang makitang papalapit ang katulong nilang si Aning, tinawag niya ito. Madali namang lumapit sa kanya ang binata. “Ano po ’yon ma’am Krisz?” Tanong nit.

“Kinuha mo ba ang larawan ko riyan?” Tanong niya sabay turo sa picture frame na walang laman.

Kumunot ang nuo ng katulong nila. “Naku, ma’am, hindi ho. Kahapon pong umaga nuong naglinis ako rito sa sala may laman pa ’yan.”

Napabuntong-hinga siya. “Anong nangyari kung ganoon? Bakit nawala ang picture ko? Saan napunta ’yon?”

Nagkibit-balikat si Aning. “Hindi ko po alam, ma’am.”

Napailing-iling siya. “Hala, sige, bumalik ka na sa ginagawa mo.”

“Opo, ma’am,” anito at iniwan siya sa sala.

Pinulot niya ang walang laman na picture frame at dinala iyon sa silid niya. Saan naman kaya namasyal ang larawan niyang iyon?

TINATANONG ni Train ang sarili kung bakit mga kaibigan niya ang mga ugaling pang-mental na kainuman niya ngayon. Nasa mini-bar sila ngayon sa cruise ship na pag-aari ni Cali Sudalga. Sa susunod na linggo pa ang alis nun para libutin ang asya kaya solo nila ang cruise ship sa pagkakataong iyon.

“Pare, sa tingin ko malapit nang sapian itong si Vergara ng virus na kumapit kay Tyron,” nakangising sabi ni Lander. “Alam mo bang sabi niya sa akin kahapon na magsi-settle down na raw siya?” Natatawang binalingan nito si Iuhence na umiinom ng beer sa bote. “Pare, umamin ka, alien ka ano?”

Pinukol ito ng masamang tingin ni Iuhence. “Ikaw, Lander, kapag ikaw ang pinana ni kupido, siguradong mababaliw ka.”

Umikot lang ang mga mata ni Lander. “Yeah, right. Bago ako mapana ni kupido, ikaw muna.”

“Hindi ka pa nga ba napapana?” Makahulugang tanong ni Cali kay Lander. “Hindi pa ba, pare?”

Pinukol lng ito ng masamang tingin ni Lander. “Tigilan mo ako, Cali. Baka maibato ko itong beer sa mukha mo.”

Natawa si Cali na hindi alintana ang pagdidilim ng mukha ni Lander. “Chill, Lander, wala naman akong sinasabi.”

Bago pa makapagsalita ang isa sa kanila, may pumasok sa magandang babae sa cruise ship at lumapit sa kanila sa mini bar.

“Hello, everybody,” bati ng babae at tinanggal ang suot na sunglasses kapagkuwan ay nakatinging tumingin kay Cali. “Hello, dear step-brother.” Inilahad nito ang palad kay Cali. “Give it to me.”

May kinuhang susi si Cali sa bulsa nito at inilagay sa palad ng babae. “Vienna, I’m telling you, huwag mong babaguhin ang pintura ng bahay ko. I can still remember what you did to my penthouse. Pinapahiram ko lang iyon sayo kasi kailangan mo ng malaking space para sa fashion line na ginagawa mo. After that, lalayas ka na sa bahay ko. Nagkakaintindihan ba tayo?”

Maarteng umikot ang mga mata ng babae. “Dear step-brother, hindi ko kasalanan kung napinturahan ko ng kulay pink ang penthouse mo noon. Ang boring kasi ng kulay, e. Kasing boring mo.” Lumapit si Vienna kay Lander na tumutunga ng alak na kaagad din namang natigilan ng mapansin nitong lumapit ang babae rito.

“What do you fucking want, Vienna?” Matigas ang boses na tanong ni Lander sa babae na hindi man lang tinitingnan ito.

Bumungisgis ang babae. “Oh my, Lander. Aren’t you excited? Magiging kapit-bahay mo na ako.” Bigla nitong hinalikan si Lander sa pisngi at tatawa-tawang naglakad palayo.

Sa halip na mag komento, inubos ni Lander ang beer na iniinom at tumayo. “May pupuntahan lang ako.” Nang makalabas ito sa mini bar, narinig nilang tinawag nito ang pangalang Vienna.

Mahinang natawa si Cali. “Lander is in a huge trouble.”

Tumango siya bilang pagsang-ayon. He saw the desire in Lander’s eyes when Vienna kissed Lander.

Inubos niya ang natitirang beer at tumayo. “Gabi na guys, mauuna na ako sa inyo.”

Sabay na itinaas ni Vergara at Cali ang hawak na beer.

“Ingat, pare,” sabi ni Iuhence.

Si Cali naman ay tinanguan lang siya.

Nang makalabas sa cruise ship, pinaharurot niya ang Cadillac patungo sa penthouse niya. Nang makarating doon, natigilan siya ng paglabas niya sa sinakyang elevator ay nakita niya si Krisz Romero na nakahilig sa pintuan ng penthouse niya.

Krisz was wearing a midnight sexy dress that showed her bare small waistline and shoulders. Napaka-ikli ng damit na suot nito at nararamdaman niyang naglalaway ang bagang niya sa mahaba at mapuputi nitong hita.

“Anong ginagawa mo rito?” Sa wakas ay nakaya na niyang magsalita at tanungin ito.

Namumungay ang matang nginitian siya nito. “I have a proposal for you.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 3

CHAPTER 3

KITANG-KITA ni Krisz ang pagbadha ng gulat sa mukha ni Train dahil sa sinabi niya. Pero wala siyang pakialam do’n. Dahil siguro iyon sa esperito ng alak na ngayon ay namamahay sa katawan niya. Namumungay ang mata niya dahil medyo may karamihan din ang tequilla na nainom niya. Dumaan muna siya sa isang bar bago nagkaroon ng lakas ng loob na pumunta rito sa penthouse ng binata. Kailangan niya ng lakas ng loob sa balak gawin kaya naman uminom siya ng alak dahil doon niya makukuha ang lakas ng loob na kailangan.

Krisz didn’t consult her best friend before doing this. Alam naman kasi niya kung anong sasabihin nito at alam niyang tututol ito sa plano niya. At hindi niya hahayaang may pumigil sa kanya para maisakatuparan ang plano niya.

Krisz knew how her parents worked hard to build the Romero’s Chains Of Hospitals. At ngayong siya na ang namamahala sa business nila, gagawin din niya ang lahat para mapalago iyong muli. Hindi niya hahayaang siya ang magiging dahilan ng pagbagsak ng kompanya ng pamilya niya.

Lumapit sa kanya si Train at pinakatitigan ang mukha niya. “Pretty.” Tuluyan nitong binuksan ang pinto ng penthouse at hinila siya papasok. Pagkatapos nitong isara ang pinto, hinila na naman siya nito patungo sa kusina kung saan may binasa itong cloth at pinahid iyon sa mukha niya. Nakakunot ang nuo niya at naguguluhan habang pinipunasan nito ang mukha niya. Oo ng at medyo tinamaan siya sa alak na ininom pero hindi pa naman siya ganoon kalasing para hindi malamang ang nangyayari sa paligid niya.

The washed cloth removed her make-up and lipstick. Nang matapos si Train sa ginagawang pagtanggal sa make-up niya, mataman siya nitong tinitigan.

“There,” anito at matiim siyang tinitigan. “Mas maganda ka kapag walang make up. And next time, please, don’t wear a sexy dress. I don’t like it. Ty takaya krasivaya in anything you wear.”

Hindi niya naintindihan ang huling sinabi nito. “Anong sinabi mo?”

“It’s Russian.” Inilapag nito ang washed cloth sa lababo at ibinalik ang atensiyon sa kanya. “Now, anong proposal ang sinasabi mo? If this is about marrying you again, forget it.”

Nasaktan ang ego niya bilang isang babae sa sinabi nito pero hindi niya pinahalata. “I need your surname, Wolkzbin. Iyon ang kailangan ng kompanya namin, hindi ang fifty million mo.”

Malalim itong huminga. “I can’t give you my surname, Krisz Romero. Para maibigay ko ’yon, kailangan nating magpakasal. Fifty million lang ang kaya kong ibigay sayo, hindi ang apelyido ko.”

Nagbaba siya ng tingin. “Hindi ko naman sinasabihing ibigay mo sa akin ang apelyido mo. I’m not proposing you to marry me. I’m just saying that I need your surname.”

“Enlighten me then, Iyubov moya ?”

Hindi niya pinansin ang huling sinabi nito na hindi niya naintindihan. “Gusto kong makialam ka sa pamamahala sa kompanya namin kahit pansamantala lang. Your surname alone can attract thousands of investors. Kapag nalaman nila na kasama ka sa namamahala sa Romero’s Chain Of Hospitals, siguradong makikilalang muli ang kompanya naming at lalago.”

“In short, gagamitin mo ako” Inilagay nito ang hintuturo sa baba niya at iniangat ang mukha niya para magtama ang mga mata nila. “What could I possibly gain kapag ginawa ko ang gusto mo?”

“Nothing much, actually. Alam kong hindi mo na pagaaksayahan ng panahon kung ano man ang kikitain mo sa kompanya namin. But—” Nag-aalinlangan siyang sabihin pero naglakas loob siya. “You can have me in return for your aid. I will warm your bed and do everything you desire.”

Nawala ang emosyon sa mga mata nito kapagkuwan ay kumunot ang nuo nito at inamoy ang hininga niya. “Nakainom ka ba?”

Mabilis siyang umiling para ikaila ang sinabi nito. “Hindi.”

“Naaamoy ko ang hininga mo.”

Umiling ulit siya. “Wala ’yon. Ilang shot lang naman ng Tequilla ’yon.” Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “Pampalakas lang ng loob para masabi ko sayo ang proposal ko.” Tumingin siya sa mga mata nito na matiim na nakatingin sa kaniya. “Payag ka ba?”

“Kung iyon lang naman, makakahanap ako ng babae na magpapainit sa gabi ko. Hindi ko na kailangan ipahiram pa sa kanila ang pangalan ko.”

“Alam ko ’yon.” Desperada na siya. “I know you can bed a woman with just your smile. But unlike those women, I know where I stand. I offer a no string attached relationship. Hindi ako magiging demading o clingy na tulad ng magiging babae mo. Hindi ako magseselos tulad ng magiging babae mo. At hindi rin ako magkakagusto sayo. At higit sa lahat, hindi naman ako pahuhuli kung kagandang din lang naman ang pag-uusapan. Hindi kita pakikialaman basta ipahiram mo lang sa akin ang apelyido mo. At kapag kinailangan mo ako sa kahit na ano, gagawin ko ang pinaguutos mo. Sexually related man ’yon o hindi. I’m doing this because I am desperate to save my family’s company. Hindi ko hahayaang mapunta sa wala ang pinaghirapan ng pamilya ko.” Puno ng pagmamalaki na sinalubong niya ang tingin ni Train. “I am the heiress of Romero’s Chains Of Hospitals. It is my responsibility to continue the legacy of my grandparents.”

May kislap ng paghanga sa mga mata ng binata pero agad din naman iyon nawala na parang guni-guni lang niya ang nakita.

“Pumayag ka na.” May halong pagmamakaawa ang boses niya. Kung kailagan niyang magmakaawa, gagawin niya. “Please, Train, I need you.”

Raw passion and desire flashed in his eyes as he raked a hot stare over her body. Nararamdaman na niya ang pagtatagumpay ng mga plano niya. Malapit na itong pumayag. Kaunting push nalang.

“Train—”

“Take it off,” putol nito sa sasabihin niya.

“Ha?”

“Gusto mo nang tulong ko, di’ba?” He smiled. She melted inside. Ano ba ang mayroon sa ngiti nito at parang nanghihina ang tuhod niya? “Maghubad ka na. Siguraduhin mo lang na kaaya-kaaya ang makikita ko.”

This is it Krisz! Time to do what you came here for.

Nanginginig ang kamay na tinanggal niya ang pagkaka-zipper ng damit. Her hands were trembling at napansin ’yon ni Train.

“You’re not ready for this are you?” Tanong nito habang nanunuri ang mga mata.

Lumunok siya. “I-I’m ready.”

Mariin niyang ipinikit ang mga mata at handa na siyang hubarin ang damit niya ng pigilan siya ni Train.

“Stop.”

Iminulat niya ang mga mata saka tumingin sa mga mata ni Train. “Bakit?”

“Gusto mo ba talaga ang ginagawa mo?” Tanong nito. “Pinag-isipan mo bang mabuti ang plano mong ito? Because honestly speaking Ms. Romero, you are giving me a hard on. Lalaki ako. Maganda ka. Sexy. Ang tanong, handa ka ba talaga na pangatawanan ang proposal mo? Ni pagtanggal nga ng damit mo, nanginginig ang kamay mo.”

Something broke inside of her from what he said. It must had been her braveness crumbling down. She just realized now how stupid she was for doing this. Pero hindi siya aatras. Kailangan niya itong gawin. Naramdaman niya ang panunubig ng kaniyang mga mata ng tuluyan niyang mahubad ang damit na suot.

Pero sa halip na tumingin ito sa masisilang parte ng katawan niya, inisang hakbang nito ang pagitan nila at tinuyo ang luha na nahulog sa mga mata niya.

“Shhh, Iyubov moya . Don’t cry. The tears don’t suit your eyes.” Ilang dangkal nalang ang layo ng mga labi nito sa labi niya. “Magdamit ka na, hindi ko kayang makipagtalik sa babaeng alam kong napipilitan lang at umiiyak.”

No! I need him! I need his help. I need his surname!

Akmang tatalikuran siya nito ng sapuin niya ang mukha nito at inilapat ang labi sa mga labi nito. Parang tumigil ang pag-inog ng mundo niya ng maglapat ang mga labi nila. His lips were soft and tasted like beer. The taste of his lips intoxicated her.

At first, Train’s lips didn’t move. But slowly, like a slow-motion in movies, ginagad nito ang paggalaw ng mga labi niya hanggang sa mapusok na tinugon nito ang halik niya.

Train pressed her back on the sink. His hands travelled down to her naked body. Para itong hinihingal habang magkahulagpong ang mga labi nila at mapusok na naghahalikan.

“Oh, Krisz…” Anito ng pansamantalang pakawalan ni Train ang mga labi niya.

Naramdaman niya ang init ng katawan na kanina pa ginigising ng espereto ng alak na nainom niya. Gustong-gusto niya ang uri ng pagkakasabi nito sa pangalan niya.

Napapikit siya ng mariin ng dumako ang isang kamay nito sa dibdib niya na natatakpan pa ng kulay krema na bra. Ang isa naman nitong kamay ay dumako sa waistband ng panty niya. Pero sa halip na tanggalin ang natitirang saplot sa katawan niya ay pinangko siya ito at dinala sa sala.

Umupo ito sa mahabang sofa at siya naman ay nakaharap dito habang naka-upo sa kandungan nito. She was straddling him.

Matiim itong tumingin sa mga mata niya. “You can still change your mind. Puwede kang umalis sa penthouse ko at magpapanggap ako na parang walang nangyari.” Hinaplos nito ang pisngi niya. “I’m warning you, Krisz Romero, kapag nag-umpisa na ako, hindi ako titigil kahit pa ipagtulakan mo ako. So yeah. Go, leave.”

Krisz knew that Train was giving her a chance to change her mind. Pero buo na ang isip ni niya. Hindi siya aatras. Hindi siya lalayo. Hindi siya magpapanggap na parang walang nangyari. Kailangan niya ang tulong nito ang ito lang ang tanging paraang naiisip niya para makuha ’yon.

She needed him, financially and… sexually.

Dahil kahit paulit-ulit niyang sabihin sa sarili niya na ginagawa niya ito para sa kompanya ng pamilya niya, may kakaibag damdamin siyang nararamdaman sa kaibuturan niya. And that feeling spread like venom through every fiber of her being and started to consume her.

Hindi niya alam kung epekto ’yon ng alak na nainom niya basta alam niya, hindi siya napipilitan sa ginagawa.

“Hindi na magbabago ang isip ko,” aniya sa mahinang boses. “Buo na ang pasya ko. Please, continue.”

“Are you sure?” Paninigurado nito.

Tumango siya. “Oo.”

“Okay then.” Train smiled like he just won a lottery. “Proposal accepted, Krisz Romero.”

Pagkasabi niyon ay siniil nito ng halik ang mga labi niya at mabilis na tinanggal ang pagkaka-hook ng bra niya at tinapon iyon sa sahig pagkatapos ay sinapo ng kamay nito ang mayayaman niyang dibdib na ngayon ay wala ng saplot.

“Oh, Train…” Ungol niya ng pisilin nito ang nipples niya.

“God, my name sounds sexy when you say it,” Train said, huskily.

Napaliyad siya ng ipasok nito ang nipple niya sa mainit nitong bibig at nilaro iyon gamit ang dila nito.

“Ohhh…” Napasabunot siya sa buhok nito at mas lalo pang ipinagduldulan dito ang mayayaman niyang dibdib. “Uh… Train…”

Malakas siyang napadaing ng maramdamang dumadaosdos ang palad nito patungo sa tiyan niya hanggang sa makarating sa gitna ng hita niya.

“Train—Oh!” Malakas siyang napaungol ng maramdamang niyang ipinasok nito sa loob ng panty niya ang kamay nito at ibinuka ang mga labi ng pagkababae niya.

His finger circled her clit. She gasped at his touch and let out a loud moan.

Malakas siyang napadaing ng maramdaman niyang pabilis ng pabilis ang paghagod nito sa hiyas niya na basang-basa na.

Walang tigil ang mga malalakas na ungol na lumalabas sa bibig niya. Parang may sasabog sa kaibuturan niya sa ginagawa ni Train sa pagkababae niya.

While Train woked on her clit, he liked her nipples. The pleasure was too much to bear.

“Oh…” Nakapikit siya habang sarap na sarap sa ginagawa ni Train. “Train,” ungol niya sa pangalan ng binata.

Pinakawalan ni Train ang mayayaman niyang dibdib at ang leeg naman niya ang binigyang atensiyon. He licked, nipped and sucked her neck. All the sensation was adding up to building her orgasm.

“Malapit na, Train—I’m cuming—shit!” Napamura siya ng maramdaman ang dulo ng daliri ni Train na nasa lagusan niya.

He was teasing her mound. Alam nitong nagugustuhan niya ang ginagawa nito dahil panay ang ungol niya.

“Ipasok mo na, please.” Wala na ni munting inhibisyon sa katawan niya. Tinangay na iyon ng alak na ininom niya. Wala sa sariling ibinaon niya ang daliri nito sa loob niya at malakas siyang napaungol sa sobrang sarap na hatid niyon. “ Train, sige pa, ibaon mo, please.“ Hindi na niya kaya. She wanted his finger to fill her. Again and again and again.

Napasigaw siya sa sobrang sarap.

Train’s lips traveled down to her ear. She couldn’t stop from tilting her head to the side and then she licked Train’s earlobe. Mahigpit na napakapit sa beywang niya si Train at mas bumilis din ang paglalaro nito sa hiyas niya.

Mas ginanahan pa si Krisz ng malakas na napadaing si Train ng paglandasin niya ang dila nito sa taenga nito. She was turning him on.

“Yeah, God, you’re making me so horny.”

Tulad ng mga nababasa niya sa pocketbooks, pinagapang niya ang palad mula sa dibdib nito pababa sa matitigas nitong abs. Oh, she wanted to lick his abs. Good God.

Tumigil sa paghalik sa leeg niya si Train at sumandal sa likuran ng sofa pero ang dalawang kamay nito ay abala sa pagpapaligaya sa kanya.

While leaning on the back of the sofa, Train looked deep into her eyes. Parang may kung anong nakita ito roon na nagpangiti sa lalaki. Hindi niya pinansin ang pag ngiti nito at binuksan niya ang butones ng pantalon na suot nito. Ibinaba niya ang zipper at nalalamig ang kamay na hinawakan niya ang nag-uumigting nitong pagkalalaki.

Epekto man ito ng alak o hindi, gustong-gusto niya ang nangyayari sa kanila sa mga sandaling iyon. Inilalabas ng alak na nainom niya ang wild side niya na sa tanang buhay niya ay hindi pa lumalabas.

Train’s shaft was big, long, hard and erect. Napalunok siya ng maramdamang nanunuyo ang lalamunan niya. Nakatitig siya sa pagkalalaki nito. It was her first time seeing a manhood. And, damn boy, it was big.

Krisz was drag back from her reverie when she heard a ripping sound. Bumaba ang tingin niya sa kanyang panty kung saan nanggaling ang tunog at napaawang ang labi niya ng makitang nasa kamay na ni Train ang kulay krema niyang panty at punit na iyon.

Now, she sat naked in front of Train’s lustful gaze.

“Train…” Namumula ang labi na wika niya habang hawak-hawak ang pagkalalaki nito sa kamay niya at marahang itinitaas-baba ang kamay niya.

Puno ng pagnanasa ang mga mata ng binata. “Krisz, lyubov moya.. .” Hinawakan siya nito sa beywang niya at inilapit ang labi nito sa labi niya. “Guide me inside you, lyubov moya .”

At yon nga ang ginawa niya. Itinutok niya ang kahabaan nito sa pagkababae niya at mas mabilis pa sa kidlat na ibinaon iyon sa loob niya dahilan para mapasigaw siya sa sakit na lumukob sa buong pagkatao niya. Naramdaman niyang nanigas sa kinauupuan nito si Train. Bumadha ang gulat sa mukha nito ng makita ang sakit na bumalatay sa mukha niya.

Yumakap siya kay Train para doon kumuha ng lakas para malabanan ang sakit na nararamdaman pero hindi niya napigilang napahikbi sa sobrang sakit na lumulukob sa kaibuturan niya.

“You’re a virgin.” Magkahalong pagkabigla at gulat ang boses ni Train. “Why the heck didn’t you tell me?!”

Kumawala siya sa pagkakayakap dito, napakislot siya ng makaramdam ang sakit ng gumalaw siya.

“B-Bakit ka galit?” Tanong niya na makatingin sa mga mata ni Train na halata ang iritasyon.

“Bakit ako hindi magagalit? You could have told me that you are a fucking virgin. So I—”

“So, you could’ve declined me?”

Nagtagis ang bagang nito. “I should have.”

“I won’t let you,” matigas ang boses na sabi niya.

Gumalaw ang panga nito tanda ng galit na nararamdaman. “As if I have the strength to decline. Ngayon pa na nasa loob mo na ako.” Pagkasabi niyon ay sinakop nito ng halik ang mga labi niya saka inumpisahang gumalaw sa loob niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 4

CHAPTER 4

DINALA ni Train si Krisz sa silid niya para doon ipagpatuloy ang ginagawa. Nasa tamang huwesyo naman ang isip niya pero bakit pumayag siya sa gusto nito? Alam niyang naka-inom ito at medyo lasing kaya dapat siya ang umiwas pero hindi niya magawa. Maybe because her lips tasted like heaven. Train couldn’t resist those sweet innocent lips who kissed him out of desperation.

Nang ihiga niya ang dalaga sa kama, nakikita niya ang kirot na bumabalatay sa mukha nito. Nasa loob pa rin siya ng dalaga at alam niyang nasasaktan ito. Pero hindi niya hinugot ang pagkalalaki niya sa loob nito. Pinanatili niya iyon sa loob nito para masanay sa laki at haba niya.

It felt so good to be inside her. Kung alam lang niya na ganito kasarap na maangkin ang dalaga, baka noon pa niya ito inangkin. When he found out that Krisz was a virgin, he was dumbfounded. He never thought that Krisz would be pure and innocent. Napakaganda nito para hindi magkaroon ng boyfriend. Sa panahon ngayon, mabibilang nalang yata ang mga inosente.

“Move, Train,” anang Krisz na mamasa-masa pa rin ang mata.

Nakikita niyang nasasaktan pa rin ito. Ayaw niyang gumalaw dahil ayaw niyang dumagdag pa sa sakit na nararanasan nito. He wanted her to feel pleasure. Not pain.

“Later,” aniya na hinihintay na mawala ang sakit na nararamdaman nito. “Baka masaktan ka.”

Nag-iwas ito ng tingin. “Ayos lang. Gumalaw ka na, please. Baka magbago pa ang isip mo at hindi ka pumayag sa proposal ko.”

Nakaramdam siya ng iritasyon. Iyon pa rin pala ang iniisip nito. Dapat itatak niya sa isip na kaya naangkin niya si Krisz Romero ay dahil sa kagustuhan nitong maisalba ang kompanya nito. Humahanga siya sa didikasyon nito at gago siya para samantalahin ang pangangailangan nito.

No! Hindi siya masama. Tinanggihan niya ito! He declined her when he saw her eyes watered. But she kissed him and the steel defenses he built around himself melted. Hindi na niya nakontrol ang sarili ng maglapat ang mga labi nila.

Napakasarap ng labi ni Krisz. Nakapakasarap niyong halikan. Her lips were made of heaven. It tasted so good, so sweet, so addicting.

Dumukwang siya palapit sa dalaga at hinalikan ang mga labi nito na nakaawang. Napapikit siya sa masarap na sensasyong hatid niyon sa kanya. Nararamdaman niyang naguumigting ang pagkalalaki niya sa loob nito. Gusto niyon maglabas-pasok sa pagkababae nito pero ayaw niya baka nasasaktan parin ito.

He wanted to be gentle. For the first time in his sex life, he wanted to fuck someone gently.

Naramdaman niyang napayakap sa kanya si Krisz at mas lalong pinalalim pa ang halik na sinimulan niya.

Isang impit na ungol ang kumawala sa mga labi ng dalaga ng bumaba ang labi niya sa leeg nito at hinahalik-halikan. Nang dumako ang mga labi niya sa mayayaman nitong dibdib, he put her pink beads in his watering mouth.

Habang nilalaro niya ang mayayaman nitong dibdib ay dahan-dahan siyang umulos. Napangiti siya dahil sa halip na mapa-igik sa sakit, napaungol ito sa sarap.

Sa una ay dahan-dahan lang ang paggalaw niya sa loob nito. Mas nadadagdagan ang pagnanasang nararamdaman ng marinig niya ang sunod-sunod nitong ungol habang mabilis niyang binabayo ang pagkababae nito.

“Ohh, Train…” ungol ni Krisz habang pabilis na ng pabilis ang bawat ulos niya.

Napakapit ito sa balikat niya at sinalubong ang bawat pag-ulos niya.

Bumalik ang labi niya sa mga labi nito. Wala pa ring patid ang pag-ulos niya sa loob nito. Napapikit siya ng maramdamang nagko-contract ang muscles nito sa loob at napakasarap niyon. Krisz was so tight. It felt so fucking good.

Pinakawalan niya ang labi nito at pinakatitigan ang mukha ng dalaga na nakapikit sa sobrang sarap. He pushed himself up using both of his hands and thrust in and out inside Krisz.

“Train…” Panay ang ungol ng dalaga habang pabiling-biling ang ulo. “Ang sarap. Sige pa. Harder, Train…”

Bawat ungol at halinghing ni Krisz ay dumadagdag sa nararamdaman niyang pagnanasa. He could feel his orgasm building inside him.

Train pushed himself up and settled between Krisz’s legs. Itinaas niya ang dalawang binti nito at ipinatong ang mga iyon sa balikat niya at isinagad ang pagkalalaki niya sa loob nito.

“Ah!” Malakas na ungol si Krisz.

Napasabunot ito sa sariling buhok habang panay ang malakas na pagbayo niya sa pagkababae nito.

Alam niyang wala na ang sakit na dulot ng pagkapunit ng pagkababae nito. Train could see pleasure in her face as he pumped in and out inside of her.

Train tightened his grip on her legs and then he pumped in and out in lightning speed. Sagad na sagad ang pagkalalaki niya sa bawat pagbayo sa pagkababae nito.

“Ah! Ah!” Para itong nahihibang sa sarap. “More, Train! Sige pa…” Napuno ng malalakas na ungol at sigaw ni Krisz ang buong silid niya.

Hinalikan niya ang binti nito at nilaro niya ang hiyas nito habang mabilis at malakas na binabayo ang pagkalalaki nito.

“God, Krisz, you’re so delectable,” puno ng pagnanasa na aniya. “After this, I’m going to fuck you again.”

“Yes,” hinihingal na sabi nito.

“Again and again, iyubov moya .” Mas ibinuka pa niya ang hita nito at mabilis na inilabas-pasok ang matigas niyang pagkalalaki sa pagkababae nito. “I will fuck you again and again.”

“Yes, Train…” Habol nito ang hininga.

Napahawak si Krisz sa kamay niya at hinila siya nito pahiga sa katawan nito.

Train’s dragged her lips to Krisz’s. Hinawakan siya nito sa leeg at mapusok na siniil ng halik ang nga labi niya habang pinapalibot ang paa nito sa beywang niya at mas isinagad pa nito ang kahabaan niya na nasa loob nito.

“Ibaon mo pa, Train, “ hinihingal nitong sabi. “Please, sagarin mo…”

Hinalikan niya ito sa gilid ng nga labi. “Baka masaktan ka, hindi ka makakalakad bukas,” nag-aalang paalala niya rito. Hindi niya alam kung bakit nag-aalala siya para sa dalaga.

“Wala akong pakialam,” sabi nito at tumitig sa mga mata niya.

Train smiled inwardly and did what she requested. Isinagad niya at mas lalo pang ibinaon ang mahaba at matigas niyang pagkalalaki sa loob nito.

“Ah… ang sarap niyan…” Ungol ni Krisz. “Sige pa.” Bumaon ang kuko nito sa likod niya. “I’m cumming, Train. Malapit na akong labasan…” Mas lalong bumaon ang kuko nito sa likod niya. “Ah! Sige pa… hayan na ako…”

All his thoughts flew away. Ang nasa isip lang niya ay kung paano paliligayahin ang babaeng panay ang ungol sa pangalan niya sa bawat pag ulos ng kahabaan niya sa loob ng mainit nitong pagkababae na bumabaliw sa kanya sa mga sandaling iyon.

Palakas ng palakas ang ungol ni Krisz. Nararamdaman niyang malapit na itong labasan.

“ Krisz.“ He moaned. “God, you feel so good.” Mas ibinaon pa niya ang pagkalalaki at mas binilisan ang pagbayo.

Sobrang sensasyong ang bumabalot sa buong pagkatao niya. Ang nasa isip lang niya ay paligayahin ang dalaga na sinisigaw ang pangalan niya at para maabot ang sukdulan ng pag-iisa ng katawan nila.

The feeling of being inside Krisz was unexplainable.

“Train.” Napayakap ito sa leeg niya. “Please, bilisan mo pa. Malapit na ako…”

He thrust in deep and long inside her. As he pumped in and out, Krisz screamed in pleasure as she orgasmed. Habol ang hininga na umungol ito.

Lupaypay ang kamay nito at nakapikit ang mga mata. Siya naman ay panay pa rin ang pagbayo sa pagkababae nito at hindi nagtagal, naramdaman niyang malapit na siyang sumabog. He spurted his white-hot semen inside of her.

Hindi niya hinugot ang pagkalalaki hanggang sa kusa nalang iyong nahugot.

Humihingal na tumabi siya ng higa sa dalaga na nakapikit ang mga mata. Habol pa rin nito ang hininga.

Binalingan niya ang katabing dalaga. “Are you okay, iyobuv moya ?” Habol ang hiningang tanong niya. “Did I hurt you?”

Tumingin ito sa kaniya saka umiling. “Masakit, pero alam ko namang worth it ang sakit na naramdaman ko. Kapalit ng sakit na iyon ang pagpapahiram mo sa akin ng apelyido mo.”

Parang nawalan siya ng gana sa sinabi nito. “Matulog na tayo. Mag-uusap pa tayo bukas tungkol sa proposal mo. Kung gagamitin mo ang apelyido ko, dapat maayos ang pag gagamitan mo ’non—” Natigilan siya sa pagsasalita ng marinig ang mahinang paghilik nito.

Natigilan siya. Akala ko ba lalaki ang nakakatulog pagkatapos ng mainit na pagtatalik. Oh well… he closed his eyes and slept.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 5

CHAPTER 5

NAGISING si Krisz dahil sa sikat ng araw na tumatama sa mukha niya. Bigla siyang mapabalikwas ng bangon ng maalala niya ang nangyari sa nagdaang gabi. She felt the soreness down there. Masakit ang pagkababae niya dahil tatlong beses siyang inangkin ni Train. Hindi biro ang sinabi ng iba na masakit talaga kapag una.

Bumangon siya at napapa-igik kapag nasasagi ang bahaging iyon ng pagkababae niya. Dahan-dahan ang paglalakad na ginawa niya patungo sa banyo. Pagkatapos niyang maghilamos at mag mumog, hinanap niya si Train. Pero bago siya lumabas ng silid, ginamit niya ang kumot at pinulupot iyon sa hubad niyang katawan.

Natagpuan niya ang binata sa kusina ng penthouse nito at nagluluto. Napakabango ng aroma nang niluluto nitong omelet at fried rice. Nang mapansin nitong nakatayo siya sa pintuan ng kusina, humarap ito sa kanya at ngumiti.

Parang nalaglag ang puso niya sa ngiti na ibinigay nito sa kanya. It was a heart-thundering kind of smile. Bumibilis ang tibok ng puso niya sa ngiting yon.

“Good Morning,” wika ni Train at tumalikod ulit sa kanya. “Upo ka.”

Walang ingay na umupo siya sa silya na nasa harap ng lamesa at walang imik na tumingin sa binata na nagluluto pa rin.

“Cat got your tongue?” Anang baritonong boses ni Train na ikinaigtad niya. “Ang tahimik mo naman yata.”

Tumikhim siya bago nagsalita. “Iniisip ko lang kung ano na ang mangyayari ngayon.”

Tinapos ni Train ang pagluluto at humarap sa kanya. “What will happen now? You have it all planned out, right?” Naglakad ito palapit sa kanya at umupo sa silya na kaharap niya. “What happened last night was—”

“Was sex for convenience. Nakipagtalik ako sayo kagabi para mahiram ang pangalan mo, hindi ba?” Napakagat labi siya. “Kung ano man ang nangyari kagabe, nangyari ’yon dahil sa kagustuhan kong maisalba ang kompanya namin.”

Nawalan ng kislap ang mga mata nito. “Oh. Yeah. Pasensiya na, nakalimutan kong ’yon pala ang rason mo.”

Napakunot ang nuo niya. “Bakit mo naman nakalimutan? We talked about it before we had sex. At saka imposibling makalimutan ang mga impormasyong tulad no’n.”

“Makakalimutin ako,” anito at tumayo kapagkuwan ay inilagay sa lamesa ang niluto nitong pagkain. “Kumain ka na pagkatapos ay umuwi ka sa inyo. Bukas nalang tayo mag-usap. May kailangan lang akong asikasuhin ngayon.” Pagkasabi no’n ay iniwan siya nito sa kusina.

Napatingin siya sa nilabasan nitong pinto. Saan napunta ang lalaki na nakaniig niya kagabi? Train had turned cold and unfeeling. But he smiled at her earlier, a part of argued. Teka, may nasabi ba siyang mali? That passionate man who made love with her last night was the reason why her heart was beating insanely fast.

Anong nangyari sa lalaking ’yon? May mood swing?

Nawalan na siya ng ganang kumain kaya bumalik siya sa silid. Naabutan niya si Train na inaayos ang necktie ng suit na suot nito. Nang mapansin nitong nasa loob siya ng silid may itinuro ito sa kama.

“Hayan ang damit mo,” anito at humarap sa kanya. “Makakaalis ka na.” Malamig ang boses nito. “Makakaasa ka na ipapahiram ko sa’yo ang apelyido ko but I will not be working with you. I will send an employee of mine, a very trusted one to do what I’m supposed to do. At ’yong kapalit para sa paggamit mo sa apelyido ko, hahayaan ko muna. Focus on your company. Make it grow again. At kapag nasa mood na ako na pagbayarin ka, tatawagan kita.” Naglakad ito palabas ng silid, pero bago ito nakalabas, nagsalita ito. “Lock the door when you leave.” Pagkasabi niyon ay tuluyan na itong lumabas.

Nanghihinang napa-upo siya sa gilid ng kama at napatingin sa pintuan na nilabasan nito.

This was what she wanted right? His surname. His help. Binayaran na niya ang kapalit niyon kagabi. At pansamantalang mawawala si Train sa buhay niya. Tulad ng sinabi nito, hindi ito magpapakita sa kanya kundi ang isa sa mga tauhan lang nito ang magpapakita bilang kahalili nito.

That would work out well. Pero bakit nakakaramdam siya ng disappointment?

Marahas niyang ipinilig ang ulo at mabilis na nagdamit. Pagkatapos ay umalis sa penthouse nito.

Wala siyang panahon para isipin ang mga walang kuwentang bagay na iyon. She had patients to care of and a company to manage. Doon dapat ang atensiyon niya, hindi na kung ano-ano ang pumapasok sa isip niya.

“BOSS! KUMUSTA?” Bogart Cruz or simply Boggy said in so much enthusiasm. Ito ang pinagkakatiwalaan niyang tao na namamahala sa Wolkzbin Technologies na itinayo niya rito sa Pilipinas.

Boggy was twice his age and a very chubby man.

“Okay lang ako, Boggy,” sagot niya at umupo sa swivel chair. “Kumusta naman ang kompanya?”

“Okay naman, Boss.” Umupo ito sa visitor’s chair. “Nagkaroon na tayo ng dalawang branches. Sa Cebu at sa Davao. At under construction na ang branch natin sa Hongkong, Singapore, at Dubai.”

“That’s good.” Napatango-tango siya. “Very good.” Huminga siya ng malalim. “Anyway, I will be here for a week maybe and then I’ll fly back to Russia. Nasa Hospital pa rin ang ama ko. And I want to ask you a favor. A very big one.”

Tumango naman kaagad si Boggy. “Ano ’yon, Boss? Alam mo naman na gagawin ko ang lahat para sa inyo. Kung hindi dahil sa kabutihan niyo, baka nasa kalsada na kami ngayon ng pamilya ko. Utang na loob ko sa inyo kung bakit narito po ako ngayon sa kinalalagyan ko. Sobrang salamat sa pagtitiwala—”

Natatawa na naiiling siya. “Hindi ba sinabi ko na noon na wala kang utang na loob sa akin? Tama na ’yan. It’s all in the past. At kung ano man ang nagawa ko sa’yo noon, sobra-sobra na ang naibalik mo sa akin. Isa na sa sobra-sobra ang loyalty mo.”

Ngumiti ito. “Salamat po, Boss. Anyway, ano ’yong pabor na hihingin niyo sa akin?”

“Oh, that.” Umayos siya ng upo, “I want you to make an advertisement. Ipalathala mo iyon sa lahat ng business magazines o sa kahit na anong diyaryo na may business column.”

“Ano ho ang ilalagay ko sa ad, Boss?”

“Wolkzbin is taking over half of Romero’s Chains Of Hospitals. I want it big and bold. Gusto kong mabasa iyong ng lahat.”

Nanlaki ang mga mata ni Boggy sa sinabi niya. “Hindi ba palugi na ang kompanyang ’yon?”

“Yeah, at tutulungan ko silang makabawi.” Tumingin siya sa kausap. “Boggy, kailangan nila—no, kailangan niya ang tulong ko. At tutulungan ko siya. Ikaw na ang bahala sa lahat. Kapag may nagtanong, lahat gawin mo para lumabas na isa na ako sa namamahala o may-ari ng Romero’s Chain Of Hospitals.”

“Hindi ba ikaw ang isa sa may-ari? Bakit palalabasin ko pa kung isa ka naman sa may-ari?”

“It’s complicated, Boggy. Basta gawin mo nalang ang pinapagawa ko.”

“Yes, Boss.” Tumayo ito. “Sisimulan ko ang pinag-uutos niyo.”

“Thanks.”

“No problem, boss,” anito at pabiro pang sumaludo. “Ako ang bahala sa lahat. Lalagong muli ang Romero’s Chain Of Hospitals. Apelyido niyo palang, makakahatak na iyon ng sandamakmak na investors.”

Napangiti siya. Pareho itong mag-isip ni Krisz. Speaking of which… “By the way, you’ll be working with Krisz Romero.”

“The heiress… yes, I know her. She’s a beauty.”

Nakaramdam siya ng iritasyon. “Yeah, well, I have another job for you.”

“Another one?”

“Yes.” Tumalim ang mga mata niya. “Habang nagta-trabaho ka kasama siya, gusto kong espeyahan mo rin siya. Alamin mo kung may lalaking umaaligid sa kanya o kung may manliligaw ba o kasintahan siya.”

Nanunuksong ngumiti si Boggy sa kanya. “Wow, boss, may gusto ka kay—”

“No. Wala akong gusto sa kanya,” mabilis na tanggi niya. “May usapan lang kami.”

“Okay, boss.” May nanunuksong ngiti pa rin iyon sa mga labi habang naglalakad palabas ng opisina niya.

Nang makalabas na si Boggy sa opisina niya, tinawagan niya si Dark Montero. Ito ang mag-ari ng State Trend Magazine. Kilala ang magazine na iyon sa Amerika at Asya. At kailangan niya ang serbisyo nito.

“Hello, Dark Montero speaking.”

Napangiti siya. “Train Wolkzbin, bud.”

“Well, hello there, Wolkzbin. Anong maipaglilingkod ko sa’yo? The last time I talked to you was at Tyron’s wedding. Kumusta ka na? Nabuhay ka yata.”

“Naging busy lang ako sa family business namin. Anyway, may nagmamay-ari na ba ng business advertisement column ng magazine mo ngayong buwan?”

“Yeah. Ipini-print na—”

“Stop the printing,” mabilis na sabi niya. “Babayaran ko ang expenses. Kailangan ko ang business advertisement column na ’yon. I need the whole page actually.”

“O-okay,” nag-aalangang sabi ni Dark. “May problema ka ba, Wolkzbin?”

“Put this in your business advertisement column, ’he Wolkzbin now owns half of Romero’s Chains Of Hospitals.”

“What the fuck, man?” Gulat na ani ni Dark. “Sigurado ka ba? Alam ba ito ng tagapagmana ng mga Romero?”

“Ano naman ang mamanahin niya kung bumagsak na ang kompanya nila? And yeah, alam ito ni Krisz Romero at ng pamilya niya.” He sighed. “Basta gawin mo nalang ang pinapagawa ko. I want the world to know that I’m taking over half of the Romero’s Chain Of Hospitals. Puwede mo bang gawin yon?”

“I’ll stop the printing now.”

Napangiti siya. “Thanks, man.”

“No problem, pare. What are friends are for?”

Napatawa siya ng mahina at pinatay ang tawag.

Huminga siya malalim at tumingin sa labas ng glass wall ng opisina niya. Just wait Krisz, aahon din ang kompanya ’nyo. And when that happens, mas malaki ang babayaran mo sa’kin.

PAGOD na pagod na umupo si Krisz sa swivel chair niya. Katatapos lang ng meeting niya sa lahat ng directors. Sobrang saya ang lumulukob sa puso niya kapag naiisip niya ang laki na ng pinagbago ng kompanya nila. From a sinking ship to a soaring one.

Dawalang-buwan na rin ang nakakaraan mula ng ipagamit sa kaniya ni Train ang apelyido nito at tama nga ang nasa isip niya. Apelyido palang nito, marami na iyong nahatak na investor.

“Miss Krisz, I have the report from the different branches,” Nakangiting wika ni Mr. Bogart Cruz, or simply Boggy. “At masaya ako na ibalita sa’yo na lahat ng hospital na pag-aari niyo rito sa Pilipinas ay puring-puri ng lahat. Mula sa mga trabahante hanggang sa mga pasyente. New Building. New equipment. New employees. Talagang pinag-uusapan ang biglang pagbabalik ng kompanya niyo sa himapapawid ng tagumpay.”

Nginitian niya ito at napatingin sa isang page ng magazine na ginunting niya. Wolkzbin Is Taking Over Half Of Romero’s Chains Of Hospitals. That phrase alone attracted many investors. Sa loob ng dalawang buwan, nakatayo silang muli. Lahat ng ito ay dahil sa isang tao na ’yon.

“Salamat, Boggy. Salamat at kahit nakatayo na kami, tinutulungan mo pa rin ako sa pamamahala.”

Nginitian lang siya nito. “Walang anuman.” Inilapag nito ang report sa ibabaw ng mesa niya at lumabas na ito ng opisina niya.

Napatingin siya muli sa isang page ng magazine na ginunting niya at inilagay sa ilalim ng salamin ng mesa niya. Naroon ang larawan ni Train Wolkzbin na nakangiti sa camera.

It had been two months since she last saw him. Hindi ito nagpakita o tumawag man lang. Parang hindi ito nag-i-exist at pinagpasalamat niya iyon kasi nakapag-focus siya sa kompanya nila. At dahil sa pagtayong muli ng kompanya nila, ang ama niya ang pinakamasayang tao sa balat ng lupa.

Masaya siya na sa wakas ay nakabangon silang muli pero parang may kulang. At hindi niya alam kung ano yon.

MAGKAHARAP si Train ang ama at ang ina nito sa hapagkainan habang nag-aagahan. Nakalabas na rin ito ng hospital pagkalipas ng dalawang buwan na ipinagpasalamat ni Train. Kahit papaano ay napanatag siya na maayos na ang lagay nito sa ngayon.

“Kalem Romero called me to say thank you,” ani ng ama niya na ikinakunot ng nuo niya. Masama kasi ang tingin nito sa kanya.

“What does it have to do with me?”

Tumingin muna ang daddy niya sa mommy niya bago nagsalita. “What you did was wrong.”

Nagpanting ang tainga niya sa narinig. “Dad, I helped your friend. You’re very much welcome.”

“No. I’m not thankful,” ani ng ama niya na mas dumagdag sa inis na nararamdaman niya. “You didn’t think it through. You think letting them use your surname can help them rise again?”

“Their company is on the top again, isn’t it?” Puno ng iritasyon ang boses niya. “I helped them—”

“Anak, hindi mo sila tinulungan.”

Napatingin siya sa ina niya. “Ano naman ang ibig mong sabihin, Ma?”

Huminga ito ng malalim. “Oo nga at nakatayo na silang muli dahil sa pagpapagamit mo sa apelyido na’tin pero pansamantala lang ’yon. Kapag nalaman ng mga inverstors na wala ka naman talagang shares sa Romero’s Chains Of Hospitals, anong mangyayari? Babagsak muli ang mga Romero at baka sa pagkakataong ito ay malugmok na talaga sila—”

“I won’t let that happen.” Tumingin siya sa ama niya. “Dad, their growth will continue—”

“Marry her, son,” wika ng ama niya na ikinatigil niya sa pagsasalita. “Marry Krisz Romero. Through that, their company will never stop growing. Please, son, do this for me. Now that you know what your surname can do for their company, it will very helpful if you and Krisz tie the knot. The investor will continue to invest if you marry her. You will finally own half of Romero’s Chains Of Hospitals.”

Napasandal siya sa likod ng silya na inuupuan at hindi makapaniwalang tumingin sa ama niya. “Dad, I thought we’re over this.”

“No, son, we’re not.” Tumingin ito sa mga mata niya. “I am forcing you to marry her because his father once saved my life. And marrying Kalem’s daughter is not even enough for what Kalem did for me. You see son, Kalem saved me from drowning after those ruthless men beat me up and throw me in the lake unconscious.”

Napatiim-bagang siya. “No. Utang na loob mo ’yon, labas na ako roon,” galit na malakas na binitawan niya ang kutsara at tinidor na hawak at tumayo. “I’m done eating.”

Akmang aalis na siya sa hapagkainan ng galit na tumayo ang ama niya at pinigilan siya sa braso.

“No!” Ani ng ama na namumula sa galit. “You are going to do what I told you too, Train!”

Mabilis na lumapit ang ina niya sa kaniyang ama. “Relax, iyobuv moya. “ Masamang tingin ang pinukol ng ina niya sa kanya. “Marry her, Train. Kasalanan mo kung babagsak silang muli—”

“No!” Galit niyang sigaw. “I have plans, okay? You can’t force me to marry Krisz Romero!”

“I told you to marry her! That’s the only way to help them, you moron!” His dad shouted.

“Why don’t you marry her instead of forcing me?!” Galit na sigaw niya sa ama. Hindi na niya kayang pigilan ang galit na nararamdaman. “I have a plan for myself and you can’t force me to do your bidding—” Tinangay ng hangin ang iba pa niyang sasabihin ng makita niyang sinapo ng ama ang puso nito at biglang bumagsak sa sahig.

“Dad!” Mabilis niyang dinaluhan ang ama. “Fuck it! Shit! Damn it!” Tumingala siya sa kanyang ina na puno ng luha ang mga mata. “Call an ambulance, mother.”

Mabilis naman na tumalima ang ina niya. Siya naman ay naiwan na kasama ng ama niya. Hinawakan niya ang kamay nito at pinisil iyon.

“I’m sorry, dad. I’m really sorry. Please, forgive me for shouting at you.” Puno ng pagsisisi ang boses niya. “Dad, please, I’ll do anything. Just forgive me. Please, don’t leave me and mom. Please.”

Bahagyang bumukas ang mata ng ama at mahina ang boses na nagsalita ito. “M-Ma-r-rry daddy-her.” Sinubukan nitong pisilan ang kamay niya pero wala iyong lakas. “T-Then, I-I’ll f-f-for-give daddy-you.” Then his father lost consciousness.

No! “Dad! Dad! Wake up!” No! This wasn’t happening! Kasalan ko ’tong lahat!

CECELIB | C.C.

CHAPTER 6

CHAPTER 6

“KAILAN ba namin makakausap si Mr. Wolkzbin?” Tanong ng isang investor habang nasa conference room sila. Ilang beses na rin ang mga ito umasa na makikita nito si Train Wolkzbin pero alam ni Krisz na umaasa lang ang mga ito sa wala.

Hindi kasama sa usapan nila na makikipagkita ito sa mga investor.

Pasimpli siyang tumingin sa gawi ni Boggy. Hindi niya alam kung anong isasagot dito. Hiniram lang niya ang pangalan ni Train Wolkzbin. Hinding-hindi pupunta rito ang binata.

“Miss Romero,” anag isang investor na halata ang iritasyon sa mukha. “Nag-invest kami sa kompanyang ito sa kaalamang isa si Mr. Wolkzbin sa mamahala. Pero magtatatlong buwan na, hindi pa rin namin siya nakikita.”

“Talaga bang may share siya rito? Ilang percent ba ang share niya?” Tanong pa ng isa.

“No offence Ms. Romero, but we only invest because of Mr. Wolkzbin. If not for him, we will not waste our money in your company,” ani ng isa pa.

“Yes, Miss Romero,” sangayon ng isa pang investor. “Alam namin na kumikita ang kompanya mo, pero kapag hindi nagpakita si Mr. Wolkzbin, wala kaming choice kundi i-withdraw ang investment namin—”

Biglang bumukas ang pintuan ng conference room. Then the high and mighty Train Wolkzbin strode in.

“Sorry, I’m late,” sabi ni Train at umupo sa katabi niyang silya. “Nice to meet you all.”

Parang mga hantik ang mga investors na lumapit kay Train na para bang isa itong matamis na pagkain. The investors shook hands with Train. Samantalang siya ay nakaawang ang mga labi at nakatitig lang sa binata. Gulat na gulat siya na nakita niya ito rito pa mismo sa conference room.

Bumaling ito sa kanya. His eyes held irritation. Bakit naman ito naiirita sa kanya? Bakit ito narito? Maniningil na ba ito sa paggamit niya sa pangalan nito?

Tumibok ng mabilis ang puso niya.

Nginitian ni Train ang mga investor na lumalapit at nakikipagkamay dito. “How’s business, everyone? I hope my absence didn’t affect anything.”

“Of course not, Mr. Wolkzbin,” sagot ng investor na kanina lang ay iwi-withdraw ang investment. “Everything is fine.”

Mas lumapad pa ang ngiti ni Train. “Great! Meeting adjourned.”

Nakangiti lang lahat ng investors habang isa-isang naglalabasan sa conference room. Halatang masaya ang mga ito na nakita si Train Wolkzbin, ang batang-bata na namamahal sa Wolkzbin Empire. Sino nga naman ang hindi gugustuhing makadaupang palad ang isang Wolkzbin lalo na at si Train iyon?

Businessmen around the world know who Train Wolkzbin was. He made a name for himself. Napakarami nitong negosyo sa iba’t-ibang panig ng mundo. Kilala rin ang pamilyang pinagmulan nito sa Russia.

“Boss, nandito ka pala sa Pilipinas?” Anang boses ni Boggy na ikinatigil niya sa pag-iisip.

“Kaninang umaga lang ako dumating,” sagot ni Train na may ngiti sa nakakaakit nitong mga labi. “Anyway, Boggy, puwede mo bang iwan mo muna kami Miss Romero kahit ilang minuto lang? May pag-uusapan lang kami.”

“Yes, Boss.” Umalis si Boggy na may nanunuksong ngiti sa mga labi.

I don’t like that kind of smile.

Nang sila nalang dalawa ang nasa conference room, nawala ang magiliw na ngiti sa mga labi ni Train at napalitan ng iritasyon ang mukha nito.

“Dad is in the hospital again,” anito na para bang kasalanan niya iyon. Puno ng iritasyon na sinuklay nito ang buhok gamit ang kamay nito. “Hindi ko na alam ang gagawin ko. Siguro nga I’m just delaying the inevitable.”

“Train, hindi mamamatay ang daddy mo—”

“No, that’s not what I meant.” Nagpakawala ito ng malalim na buntong-hininga at inisang hakbang lang ang pagitan ng katawan nila. “Maniningil na ako.” Kinuha nito ang kamay niya at may isinuot na singsing sa daliri. “Magpakasal tayo.”

Sa sobrang gulat sa sinabi nito, nakanganga lang siya at hindi kumukurap na nakatitig lang sa guwapong mukha ng binata. Nag sink-in na sa isip niya ang sinabi nito pero hindi siya makapaniwala na narinig niya iyon mula sa bibig ni Train.

Eight years ago, siya ang naghahabol sa lalaki. Siya ang namimilit na i-kasal sila. Siya ang pinagsisiksikan ang sarili para mas lumago pa ang kompanya nila. Pero hindi ito pumayag. Train eluded her proposal of marriage. Hindi naman niya ipipilit ang sarili kung walang go signal sa mga magulang niya at magulang nito. Pero hindi pumayag si Train at pinagsalitaan pa siya ng hindi maganda, causing her to retreat and forget her marriage proposal.

Naaalala pa niya ang masasakit na salitang sinabi nito walong taon na ang nakakaraan sa labas ng penthouse nito. Hindi iyon nawala sa isip niya dahil iyon ang naging rason kung bakit umatras ang mga magulang niya sa kasal.

Ngayon, ito ang nagaayang magpakasal sila. Anong nangyari? Anong nakain nito?

“A-Anong sabi mo?” Sa wakas ay may lumabas ding salita sa bibig niya.

“Let’s get married,” anito na wala manlang emosyon ang boses. “Na-heart attack si daddy at kasalanan ko ’yon kasi gago ako at sinigawan ko siya. And for him to forgave me and for me to made peace with my conscience, kailangan kitang pakasalan. Hindi lang naman ako ang magbi-benefit sa pagpapakasal natin. Hindi lingid sa kaalaman ko na hinahanap na ako ng mga investors at balak nilang i-withdraw ang investment nila kapag hindi ako nagpakita. Sooner or later, malalaman nila na hindi naman talaga ako ang may-ari ng kalahati ng Romero’s Chains Of Hospitals. Bago pa malaman nila, magpakasal na tayo. Through that, mananatili ang investors sa kompanya niyo at mapapatawad ako ni daddy.” Malakas itong napabuntong-hinga. “So, what do you say? Will you marry me?”

Sa kabila ng gulat na nararamdaman, nakuha niyang tumawa ng mapakla. “Are you proposing marriage to me?”

“Yes.”

“No, you’re not.” Tinaasan niya ito ng kilay. “You are proposing business, Mr. Wolkzbin.” Tinanggal niya ang singsing sa daliri niya at inilapag iyon sa conference table. “I’m sorry, but I don’t do marriage for convenience.”

“What?”

Taas nuo siyang naglakad palabas ng conference room. Hmp! Take that, Train Wolkzbin! Namnamin mo ang pinaramdam mo sa’kin noong tinanggihan mo ako! Letse!

Naiinis na lumabas siya ng conference room at naglakad patungo sa opisina niya. Natigilan siya ng makapasok sa opisina at nakita si Trina na naka-upo sa visitor’s chair na nasa harap ng mesa niya.

“Anong ginagawa mo rito?” Mataray niyang tanong sa babae.

Si Trina ang namamahala sa hospital na siyang kakompetensiya ng hospital nila. Naging ka-klase niya rin ito noon nuong nag-aaral siya sa medical school at masasabi niyang mula pa noon ay hindi na sila magkasundo ng babae.

Ngumiti ito ng peke. “Wala naman. Gusto lang kitang balaan. Alam kong ginagamit mo lang ang apelyidong Wolkzbin para makalakap ka ng investors. Well, hindi ka magtatagumpay dahil lalabas din ang kasinungalingan mo. At gagapang kayo sa lupa,” wika ni Trina sa kanya habang matalim ang mga mata na nakatingin sa kanya.

Huminga siya ng malalim. “Wala akong baho. Unlike you.”

Ngumisi ang babae na parang demonyita. Demonyita naman talaga ito. “Ows? Sige lang. Itago mo lang. Lalabas din ang kasinungalingan mo. Nakakahiya ka.”

Tumaas ang kilay niya habang naka-upo sa swivel chair niya. “Umalis ka na sa opisina ko, Trina, bago ko pa tawagin ang security guard.”

Nang-uuyam na tumaas ang sulok ng labi nito. “Napirata ko na noon ang mga doktor ng hospital niyo. Kaya ko ulit iyong gawin.” Tumayo ito saka dumukwang palapit sa kaniya. “So please, stop fighting. Matatalo na matatalo kita, Romero. Tandaan mo ’yan.”

Akmang sasagot siya ng bumukas ang pinto ng opisina niya at pumasok si Train na kunot ang nuo.

“Mr. Wolkzbin, puwede bang umalis ka sa opisina ko. As you can see, I’m talking to someone,” mataray na sabi ni Krisz sa binata.

Hindi ito nakinig. Sa halip ay lumapit ito sa mesa niya. “Krisz, come on, makinig ka naman sa’kin—”

“Oh my. Train.” Dahil kay Trina napatigil sa pagsasalita ang lalaki at kunot ang nuong napabaling kay Trina.

“What?” May iritasyon sa boses ng binata.

“Nakalimutan mo na ba ako? It’s me, Trina.” Inayos ni Trina ang pagkakasilip ng cleavage sa damit nitong nakulangan yata ng tela. “I miss you.” Hinaplos nito ang pisngi ni Train. “Hindi ko alam na narito ka pala sa bansa. Dapat tayong mag dinner mamaya. I’ll wait for you in Yanzee’s Restaurant.” Ginawaran nito ng halik ang mga labi ni Train na ikinatagis ng bagang niya. “See yah.” Kapagkuwa ay bumaling ito sa kaniya. “Huwag mong kalilimutan ang sinabi ko. Nagawa ko na minsan, kayang-kaya ko iyong gawing muli.”

Nagtatagis ang bagang ni Krisz sa iritasyon habang nakatingin sa papalayong bulto ni Trina. Ang higad ng babaeng ’yon!

Ang matatalim niyang mga mata ay bumalik kay Train. “Inaalok mo ako ng kasal pero ng halikan ka ng haliparot na ’yon, hindi mo man lang pinigilan?” Mapait siyang tumawa. “Marriage for convenience na nga, loveless marriage pa, tapos mangangabit ka pa? Ngayon sabihin mo sa akin na dapat kong tanggapin ang marriage proposal mo.”

“Nagulat lang ako sa ginawa ni Trina—”

“Nagulat. Yeah, right.” Umingos siya. Hindi siya naniniwala. “Umalis ka na sa opisina ko. Naiirita ako sa pagmumukha mo.”

Napabuntong-hinga ito. “Come on, Krisz, marry me!”

Mas tumalim pa ang mga mata niya. “No. Magsama kayo ng haliparot na Trina na ’yon. Letse!”

Bumuga ito ng malakas na hininga kapagkuwan ay nagtatanong ang mga matang tumingin sa kaniya. “Teka nga muna. Ano ang ibig niyang sabihin sa sinabi niyang nagawa ko noon, kayang-kaya kong gawin ulit ’yon ngayon?”

Kumuyom ang kamao niya ng maalala ang ginawa ni Trina noon na isa sa mga naging dahilan ng unti-unting pagkalugi ng mga hospitals nila.

“Pinerata ng hospitals na pag-aari nila ang mga doctor sa hospital namin. Ang pamilya nila Trina ang mahigpit naming kakompetensiya sa negosyo. At binalaan niya ako kanina.”

“Tinatakot ka niya?” Nagdilim ang mukha nito. “Natatakot ka ba?”

Buong tapang niyang sinalubong ang mga mata nito na parang inaarok ang laman ng isip niya kung makatitig sa kaniya.

“Hindi.” Matapang niyang sabi. “Gawin niya ang gusto niya at gagawin ko kung ano ang gusto ko. Hindi ako natatakot sa higad na ’yon.” Pagkasabi niyon ay inirapan niya ito. “At ikaw, umalis ka na sa opisina ko. Baka sayo ko maibunton ang galit ko. Buwesit ka!”

“Krisz, come on—”

“Train! Get out!”

Napapitlag ito sa malakas niyang pagsigaw. Mukhang hindi nito inaasahang sisigawan niya ito.

Ang gulat sa mukha ni Train ay kaagad na napalitan ng galit. “Fine. Huwag kang magpakasal sa’kin. Tingnan lang natin kung hindi bumagsak ang kompanya niyo kapag nalaman nila ang totoo.” Pananakot nito at nagmamartsang umalis sa opisina niya.

Nang makaalis sa opisina niya si Train, nakahinga ng maluwag si Krisz. Train just fucking proposed! She was hyperventilating! Wala ba siyang karapatan na palayasin ito sa opisina niya para pakalmahin ang baliw at nagwawala niyang puso?

Bakit ba kasi ang bilis ng tibok ng puso niya? Bakit ba siya naapektuhan sa presensiya nito. He was nothing! He was just a man who happened to make her heart thump loudly and fast. Shit naman, e!

Dapat kadenahan itong puso niya at ibalot iyon sa yelo para hindi makaramdam ng mga estrangherong damdamin katulad ng nararamdaman niya ngayon.

Sumandal siya sa likod ng swivel chair at napatingin sa kisame. Paulit-ulit na nagri-replay sa utak niya ang sinabi ni Trina.

Napakurap-kurap siya sa ala-ala ng maikling pag-uusap nila ni Trina. Ang pinagtataka niya, paano nito nalaman na nagsisinungaling siya? Hindi nito malalaman ’yon kung walang nagsabi rito. Pero sino? May ispeya ba ito rito sa loob ng kompanya niya? Kung sino man iyon, hahanapin niya ito at pagbabayarin!

Galit na kinuha niya ang cell phone at tinawagan ang matalik niyang kaibigan na alam lahat ng problema niya at pinapakinggan ang mga hinaing niya sa buhay. She met him in Baguio, nuong hinahabol-habol pa niya si Train.

Actually, isa ito sa mga kaibigan ni Train at palaging ito ang kumokonsola sa kanya kapag naiinis siya sa kakaiwas ni Train sa kanya noon.

“Hello, foxy lady.” Lath purred on the other line. “What are you wearing today?”

Mahina siyang napatawa sa flirty voice nito. “Puwede ba Lath, tigilan mo ako. May problema ako ngayon.”

“Hay naku,” Napabuntong-hinga ang kausap. “Problem absorber lang naman ang tingin mo sa’kin, e.” Nagtatampo ang boses nito. “Nagtatampo na ako sayo, Krizzy baby.”

Umikot ang mga mata niya. “Lath, si Train Wolkzbin, inaaya akong magpakasal.” She dropped the bomb.

Biglang napa-ubo ang nasa kabilang linya. “What the fuck?”

“Narinig mo ako, Lath. Inaaya ako magpakasal ni Train.” Huminga siya ng malalim. “Lath, anong gagawin ko?”

“I can’t answer that over the phone, Krizzy, baby,” ani Lath. “Nandito ako ngayon sa Cebu, sakay ako sa Black Pearl. Ipapasundo kita sa helicopter ko. Pumunta ka na ngayon sa helipad na nasa rooftop ng building niyo. Then we’ll talk about Wolkzbin’s proposal when you get here.”

“Okay.” Akmang papatayin na niya ang tawag ng nagsalita ulit ang nasa kabilang linya.

“Oh, and by the way, it’s a date. Right?” May bahid na ngiti sa boses nito.

Itinirik niya ang mga mata. “Are you flirting with me while I’m discussing my problem with you?”

Mahina itong natawa. “Is it working?”

“Lath naman, e!”

Tumawa ng malakas si Lath. “Binibiro lang kita, Krizzy, baby. Anyway, ingat.”

“Okay.” Pinatay niya ang tawag at nagmamadaling lumabas sa opisina niya.

Nakasalubong niya si Boggy habang naglalakad patungo sa elevator. May dala itong folder.

“Miss Krisz, I have a report for the expansion of the—”

“Puwede bukas na ’yan?” Sabi niya habang paulit-ulit na pinipindot ang button ng elevator para bumukas yon. “May pupuntahan lang ako sa Cebu.”

Halos lumuwa ang mga mata nito sa gulat. “Sa Cebu? Anong gagawin mo sa Cebu?”

Ngumit siya. “I have a date. Susunduin ako ngayon sa helicopter na pag-aari ng ka-date ko.”

Ano kaya ang sasabihin ni Lath kapag narinig nito ang sinabi niya? Ang lalaking ’yon pa na napakalandi. Kahit siya na best friend nito ay nilalandi. Buti nalang walang epekto ang kaguwapuhan nito sa kanya.

Nang bumukas ang elevator, sumakay siya roon at pinindot ang floor papuntang roof top.

TRAIN was pissed off as he drove his Cadillac to his penthouse. Ang babaeng ’yon! Baka nakakalimutan nito ang usapan nilang dalawa? Sino ba ito para sigawan siya ng ganoon!

Napakunot ang nuo niya ng tumunog ang cellphone niya at nakitang si Boggy ang tumatawag.

Itinigil niya ang sasakyan sa gilid ng kalsada at sinagot ang tawag.

“What is it, Boggy?”

“Miss Krisz has a date. In Cebu. Sinundo siya ng Helicopter na pagmamay-ari raw ng ka-date niya. Hindi ko alam ang pangalan ng lalaki.”

Hindi siya sumagot at pinatay ang tawag.

’Yon ba ang rason kung bakit ayaw nitong magpakasal sa kanya? Nakahanap na pala ito ng iba. Nagtagis ang bagang niya at humigpit ang hawak sa manobela. “ Ty moya , Krisz. I’ll show you what happens when you say no to a Wolkzbin,“ sabi niya sa sarili.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 7

CHAPTER 7

NANG lumapag ang helicopter na sinasakyan ni Krisz sa Black Pearl Cruise Ship, kaagad siyang lumabas sa helicopter at napangiti ng makita si Lath na hinihintay siya.

Lumapit siya rito at niyakap ang binata. “Nandito na ako.”

Mahinang tumawa si Lath. “Yeah. Yakap mo na nga ako, diba?”

Natawa siya at pinakawalan ito. Pagkatapos ay tumingin siya sa kulay lilak nitong mga mata. “Na-isturbo ba kita?”

“Ipapasundo ba kita kung naiisturbo mo ako?” Inakbayan siya nito at iginiya papasok sa first deck kung saan matatagpuan ang isang luxurious restaurant, Black Pearl Bar, a huge ballroom and the Black Pearl Casino. Nasa lower deck naman ng cruise ship ang mga kuwarto. From expensive to insanely expensive rooms. Tanging mayayaman lang ang sumasakay sa naturang cruise ship.

Tinahak nila ang daan patungo sa second upper deck ng Black Pearl. Naroon naman ang iba’t-ibang uri ng recreation. Nahahati sa dalawa ang second upper deck. Ang sport and luxury recreation. Sa sport recreation, kahit na anong laro ang hanapin mo, naroon. They had a gym for basketball and volley ball. They had lawn tennis and table tennis. They had space for golf at mayroon ding bowling at billiards. Mayroon ding video games para sa mga bata. Ang luxury recreation naman ay naroon ang spa, beauty and hair salon, nail art at lahat ng kaartehan ng mga kababaehan.

Lath led her to the third upper deck. The wall was made of glass and it let the passengers see the view of the ocean. Mayroon doon tea shop, boutique, coffee shop and of course a department and grocery store.

Hawak ang kamay niya, umakyat sila ni Lath sa hagdanan na maghahatid sa kanila sa top deck kung saan naroon ang napakalaking swimming pool at man-made falls. Maraming nagkalat na upuan, beach umbrella at kung ano-ano pang bagay na makikita mo sa isang beach resort na nakapaligid sa pool.

Umupo sila ni Lath sa isang malapad na recliner at humilig siya sa balikat nito. Krisz was comfortable sitting beside Lath. Ewan ba niya, alam niya na kapag si Lath ang kasama niya, safe siya. Alam kasi niya na hindi ito nagti-take advantage sa kahinaan niya.

Krisz met Lath Coleman in Baguio. Yon yong mga panahong hinahabol-habol niya si Train. Hanggang sa makita niya si Tyron Zapanta, isa sa mga kilala niyang kaibigan ni Train. Pagkatapos niyang sabihin kay Tyron ang gusto niyang iparating nito kay Train ay kaagad siyang umalis. Ang hindi niya alam, sinundan siya ni Lath.

Nagpakilala itong kaibigan ni Train. And then Lath started flirting with her. Wala namang epekto iyon sa kanya. Hindi niya alam ang nangyari basta namalayan nalang niya na sinasabi na niya rito ang mga problema niya at ito naman ay walang pagod na nakikinig sa mga hinaing niya, hanggang sa namalayan niya na matalik na silang magkaibigan.

Naalala pa niya nuong pumasa siya sa board exam at talagang matatawag na siyang doktora, kasama niya si Lath na nag celebrate. Maliban sa party sa bahay nila, nag bar-hopping pa sila ni Lath. At nuong nalasing siya, sa penthouse siya ni Lath natulog.

She was drunk. Lath took good care of her like she was his sister. She appreciated it. Wala siyang kapatid kaya naman para na niyang nakakatandang kapatid si Lath. Malanding nakakatandang kapatid.

“So, kumusta ang proposal ni Wolkzbin?” Tanong nito pagkalipas ng mahabang katahimikan. “Sinabihan na kita noon na magsabi ka lang kung kailangan mo ang tulong ko, pero ayaw mo namang tulungan kita.”

“Kasi problema ko ’yon.” Napabuntong-hinga siya. “Nag proposed sa akin si Train sa kadahilanang nasa hospital ang ama niya at siya ang may kasalanan. Actually, pareho naman kaming may makukuha kung magpapakasal kami. Pero tama ba na isakrepesyo ko ang kinabukasan ko para sa kompanya namin? Am I ready to enter a loveless marriage?”

Humarap sa kanya si Lath. “Hindi ba ikaw pa ang naghahabol dati kay Wolkzbin? Dapat handa ka na para sa isang loveless marriage. Bakit ngayon parang nag-aalangan ka na? Siya na ang nagaalok sayo ng kasal, Krizzy, baby. Si Wolkzbin na. Bakit ayaw mo? ’Yon naman diba ang gusto mo? Ang makasal kayo para mas lumago pa ang kompanya niyo?”

Tumingin siya sa karagatan. “Natatakot ako, e.”

Sinapo ni Lath ang mukha niya at pilit na ihinarap ang mukha niya sa mukha nito. “Krizzy, baby, bakit ka natatakot? Care to tell me?” Lath smiled sweetly at her. “I am your best friend after all.”

Humugot siya ng isang malalim na hininga at malakas na pinakawalan iyon. “I dream of having a husband like my dad. Hindi nambababae at mahal na mahal si mommy. Natatakot ako na kapag mag-asawa na kami ni Train, saka niya matagpuan ang babaeng mamahalin niya. Anong mangyayari sa’kin? Hindi uso ang divorce dito sa Pilipinas.”

“Then marry him in Russia or in other countries na may divorce. Doon, kapag gusto mong maghiwalay kayo, you can file a divorce anytime. Or better yet, makipag-deal ka sa kanya. Like, you will only stay married to each other hangga’t hindi niyo pa nakikita ang taong mamahalin niyo. At kapag dumating na ang ‘true love’ niyo—” Lath rolled his eyes at the word true love. “Maghiwalay na kayo.”

Umaliwalas ang mukha niya sa narinig. “That’s brilliant, Lath! Ganoon nga ang dapat naming gawin!”

Umawang ang labi nito sa kaniya. “Sineryuso mo talaga ang sinabi ko? Krizzy, baby, I’m just kidding. Mag-isip ka nalang ng ibang—”

“No. Your idea is brilliant!” Napasigaw siya habang may malapad na ngiti. “Kakausapin ko si Train ngayon din!”

Napatitig ito sa kaniya na parang napugutan siya ng ulo. “Brilliant ang idea ko? Wow. Feeling ko ang talino ko.”

“Aalis na ako. Kailangan kong makausap si Train. At saka, matalino ka naman e, baliw nga lang minsan.”

Tumawa ito. “Gusto mo ipasyal kita rito sa Cebu? Sayang naman kung uuwi ka na ngayon. Mamaya ka na umuwi. Maaga pa naman.”

“Yeah, sure,” mabilis niyang tugon. Oo nga. Maaga pa naman.

Hindi pa siya nakakapasyal sa Cebu and what was better than touring around Cebu with Lath Coleman as her tour guide?

“WHAT do you want, Wolkzbin?” Madilim ang mukha na tanong ni Lander kay Train ng pumasok si Train sa opisina ng kaibigan.

Lander Storm office was in the sixtieth floor of LaCars Import and Export Building. He ruled the cars like he was the one who invented it. Simple lang ito manamit at hindi mo mahahalatang kumikita ito ng milyones taon-taon.

Umupo siya sa visitor’s chair at at humarap sa kaibigan. “May tanong ako?”

Lander gave him a ‘really’ look. “Wolkzbin, kung nagpunta ka rito para magtanong tungkol sa amin ni Vienna, wala kang makukuhang sagot sa’kin.”

Napangisi siya. “Well, I’m not here to ask you about Cali’s step-sister but if you want to talk about her, I’m all ears.”

Mas lalong sumama ang mood ni Lander. Akala niya palalayasin siya nito pero nagkakamali siya.

“I hate that woman to the core!” Nanggagalaiting wika ni Lander. “Akala naman niya kung sino siya magbabalik sa buhay ko ng ganoon-ganoon lang. Pagkatapos ng ginawa niya sa akin, sa tingin naman niya hahayaan ko siyang guluhin muli ang tahimik kong buhay? No fucking way!”

Mukhang galit nga si Lander kay Vienna dahil napakadilim ng mukha ni Lander habang binibitawan ang mga salitang iyon.

Kung ano man ang nangyari kay Lander at Vienna, sigurado siyang isang hindi magandang memorya iyon para sa kaibigan.

Malakas itong napabuntong-hininga. “Pasensiya ka na. Si Cali kasi nakaka-irita, e. Tanong ng tanong. Akala ko ’yon din ang pinunta mo rito. Anyway, enough about me.” Humugot ito ng isang malalim na hininga. “Honestly speaking Wolkzbin, anong ginagawa mo rito sa opisina ko?”

Should I tell him? Oh well… “I need—no, a friend of mine needs an advice. Cave man style of advice.”

Pinukol siya nito ng masamang tingin. “Ano naman ang tingin mo sa’kin, kalahi ni Tarzan?”

Mahina siyang natawa. “Hindi ko naman sinabing ikaw si Tarzan. I’m just saying na kailangan ko—I mean, ng kaibigan ko ang advice na ala-cave man ang dating.”

Umikot ang mga mata nito. “Kung ala-cave man ang kailangan mong advice, kay Iuhence ka humingi, Cave man ’yon e.”

Natawa siya sa sinabi nito. “Lugi pa ni Iuhence si Tarzan kaya ayokong humingi ng advice sa kanya. Simple lang naman ang problema ko— I mean, ng kaibigan ko.”

“Ano?”

Nagpakawala siya ng isang malalim na hininga. Kailangan niyang mag-ingat sa pagsasalit baka mabuko siya.

“Ito ang problema ng kaibigan ko,” panimula niya. “May babae siyang gusto pakasalan, pero ayaw sa kanya nung babae dahil may ibang lalaki na itong nagugustuhan. Ano ang dapat kung gawin—I mean, ano ang dapat gawin ng kaibigan ko?”

May sinusupil na ngiti si Lander habang nakatingin sa kanya. “Bud, wala akong maipapayo sa’yo. Loveless din ako, e. Kay Tyron ka manghingi ng advice. Si Zapanta lang ang may love life sa ating magkakaibigan.”

Malalim siyang napabuntong-hinga. “Nagsayang lang pala ako ng oras.” Tumayo siya. “Bahala na. I’ll woo her using Wolkzbin style.”

“Akala ko ba ang kaibigan mo ang may problema?” Nakangising usisa ni Lander.

Naningkit ang mga mata na tiningnan niya ang kaibigan. “Kapag may pinagsabihan ka nito, ipagsasabi ko rin ang problema mo kay Vienna.”

Kaagad na nawala ang ngisi sa mukha ni Lander. Nagdilim ang mukha nito. “Subukan mong ipagkalat at kakatayin kita. I’m not kidding, my friend.”

He smirked. “And I’m not kidding either.”

Naglakad na siya palabas ng opisina nito. When he reached the door, Lander spoke again. “Kailan ang kasal?” Tanong nito.

Train smiled. “Soon, my friend. Soon.”

Lumabas siya ng opisina nito na may planong naiisip. Kailangan lang niyang kausapin ang babaeng iyon na matigas ang ulo. Akala naman nito at makakatakas ito sa kanya. You’re very wrong, Ms. Romero. Very wrong…

GABI na nang makauwi si Krisz sa bahay nila. Nang makapasok siya sa kabahayan, kaagad na nakita niya si Train na patingin-tingin sa mga larawan niya sa sala.

Kumunot ang nuo niya. Anong ginagawa nito rito? Tumukhim siya para kunin ang atensiyon nito. Mabilis naman na lumingin sa direksiyon niya ang binata.

“Oh, you’re here,” anito saka naglakad palapit sa kaniya. “Kanina pa kita hinihintay. Gusto kitang makausap.”

“Good. Gusto rin kasi kitang makausap.” Matapang niyang sinalubong ang mga mata nito. “I have a proposition to make,” wika niya bago pa siya atakihin ng kaduwagan.

Tumaaas ang isang kilay nito. “What is it? Kung hindi ’yon maganda sa pandinig ko, ‘no’ ang answer ko.”

“Tungkol ito sa kasal na’tin.”

Kaagad itong ngumiti. “I’m all ears.”

Itinirik niya ang mga mata. “Payag na akong magpakasal sa’yo.”

Nanlaki ang mga mata nito sa gulat. “What’s the catch?”

Pinilit niya ang sariling ngumiti. “Papayag akong magpakasal sa’yo basta hindi rito sa Pilipinas. Sa ibang bansa nalang o kaya naman sa Russia. Wala akong pakialam kahit saan, basta hindi rito.”

Nagsalubong ang kilay nito. “Bakit?”

Nagbaba siya ng tingin. “Kasi walang divorce dito.”

Hindi makapaniwalang tumawa ang lalaki. “Hindi pa nga tayo kinakasal, divorce na kaagad ang nasa isip mo. Iba ka rin Krisz Romero. Ibang-iba.” Hinawakan nito ang baba niya at iniangat ang mukha niya kapagkuwan ay inilapat nito ang mga labi sa mga labi niya.

Para siyang nauupos na kandali at nanghihina sa halik nito. Napayakap siya sa leeg ng binata para doon kumuha ng lakas.

Pinakawalan ni Train ang mga labi niya at matiim na tumingin sa mga mata niya. His charcoal eyes glimmered with an unreadable emotion in them.

“Sige, payag ako sa proposition mo. But I have proposition of my own. At susundin mo ’yon sa ayaw at sa gusto mo.”

Napalunok siya sa sobrang tiim ng pagkakatitig nito sa kanya. Tumatagos ang mga mata nito sa kaluluwa niya patungo sa puso niya na nag-iiba ang tibok para sa kaharap na binata.

“A-Ano ’yon?” Nanginginig ang boses na tanong niya.

“You are not allowed to talk to any male species other than me.” He smiled innocently at her. “Deal?”

“Deal,” mabilis niyang sagot at pakiramdam niya ay nakipag-deal siya sa demonyo. Marahan niyang pinilig ang ulo. “May isa pa akong hiling.”

Hindi na naman maipinta ang mukha nito. “Ano na naman?”

“I will file a divorce, if and only if, I meet the man that I will love for eternity.”

Nakita niya kung paano napatiim-bagang si Train sa sinabi niya. Alam niyang hindi nito nagustuhan ang sinabi niya dahil halata naman iyon sa itsura nito, kaya naman nagulat siya ng pumayag ito.

“Fine.” Train was gritting his teeth. “Basta ’yong deal na’tin, huwag mong kalilimutan. If you break our deal, you will be severely punished.”

She gulped at the intensity of Train’s eyes as he stared at her. “A-Ano namang punishment ’yon?”

Tumaas ang sulok ng labi nito. “Akin nalang ’yon.”

“O-Okay,” aniya at nagbaba ng tingin.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 8

CHAPTER 8

TRAIN disliked riding in his private jet, pero para kay Krisz, nakasakay sila ngayon sa private plane niya patungong Russia. After they agreed to get married a week from now, pinag-usapan din nila kung saan sila ikakasal at kung sino ang imbitado.

Tinawagan niya ang kaniyang ina kagabi para magpatulong sa wedding invitation at masayang-masaya ito na isasama niya is Krisz sa Russia. At sabi ng mommy niya, naging maayos daw ang kalagayan ng ama niya ng malamang nitong ikakasal na siya at si Krisz.

Lahat ng nangyayari ay hindi naayon sa planong binuo niya sa kaniyang isip. Dahil sa ama niya, napilitan siyang pakasalan si Krisz. Ngayon, hindi niya maiwasang tanungin ang sarili, ano ba ang magiging buhay niya kapag ikinasal na sila ni Krisz?

Would it be heaven or hell?

Malalaman din niya ang kasagutan sa tanong niya. Soon.

Binalingan niya ang katabing babae na mahimbing na natutulog. She fall asleep right after the plane took off. Alam niyang natulog ito dahil gusto siya nitong iwasan.

Dumako ang tingin niya sa purse nito na nakabukas at sumisilip mula roon ang cellphone nito. It was invading her privacy pero hindi niya mapigilan ang sarili. Dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone sa purse nito at nagsalubong ang kilay niya ng makitang may new message ito.

Mukhang nag-text ang sender bago pa sila umalis sa Pilipinas at nawalan ng pagkakataon si Krisz na basahin iyon dahil natulog ito.

It was wrong. Very wrong indeed. Pero binuksan pa rin ni Train ang inbox. The new message came from a person named Mr. Flirt. Pinukol niya ng masamang tingin ang babaeng natutulog sa katabi niyang upuan.

“Sino naman itong Mr. Flirt na ’to?” Magkasalubong ang kilay na tanong niya sa hangin.

Walang pag-aalinlangan na binuksan niya ang nasabing mensahe at umakyat ang dugo sa ulo niya sa nabasa.

Krizzy, baby, hindi mo naman kailangan pilitin ang sarili mo na magpakasal kay Wolkzbin. Magsabi ka lang, tutulungan kita. I will lend you my money, my name and hell; I can even lend you my body! That’s how much I love you, my Krizzy baby. Just say the word and this handsome sender will be your knight in shining armor.

Galit niyang binura ang mensahe na iyon pero paulit-ulit na pumapasok sa isip niya ang sinabi nitong ‘that’s how much I love you’ . Ganoon na ba kalalim ang relasyon ng dalawa?

Ibinalik niya ang cell phone ni Krisz sa purse nito at inilapit ang mukha sa mukha ng dalaga at inilapat ang labi niya sa mga labi nito. Pero mabilis niyang inilayo ang labi sa mga labi nito bago pa nito maramdamang hinalikan niya ito.

“ Ty moya , Krisz,“ bulong niya rito.

He kissed her lips one last time and then he closed his and forced himself to sleep.

DAHAN-DAHANG iminulat ni Krisz ang mga mata at tiningnan ang katabi. Mahimbing itong natutulog kaya naman malaya siyang pagmasdan ang mala-adonis nitong kaguwapuhan. Gusto niyang hawakan at haplusin ang mukha nito pero pinigilan niya ang sarili.

This man would be her husband a week from now. Ano kaya ang pakiramdam na maging asawa ito? Ano kaya ang pakiramdam na alagaan nito bilang isang asawa? Malapit na niya iyong malaman.

Ikakasal na sila sa susunod na linggo at kinakabahan siya. She was already twenty- eight but she didn’t know a thing or two about married life. Sana maging maayos ang pagsasama nila ni Train, dahil sa oras na mambabae ito, makikita nito kung gaano siya ka-demonyita.

Dumukwang siya palapit sa binata at inilapat ang labi sa pisngi nito. She smelled his aftershave and it intoxicated her. Mabilis siyang bumalik sa dating posisyon ng maramdamang gumalaw ang binata.

Umakto siyang walang nangyari ng nagmulat ito ng mga mata at tumingin sa kanya.

“Gising ka na pala,” anito at naghikab. “Masakit ba ang likod mo? It’s uncomfortable to sleep in the plane.”

“Ano namang pakialam mo?” Walang buhay ang boses na aniya.

“Hindi ba ako puwedeng nag-alala sa soon-to-be-wife ko?”

“Bakit ka naman mag-aalala sa’kin?”

“Kasi nga magiging asawa na kita. You will be my wife and I always take good care of what’s mine.”

May munting ngiti na gumihit sa mga labi niya. “I take good care of what’s mine, too. From my parents to my family’s company to my friend.” Bumaling siya sa binata na nahuli niyang titig na titig sa mukha niya. “Would you like me to take care of you?”

Hindi niya alam kung bakit niya naitanong iyon sa binata pero nanggaling iyon sa puso niyang may kakaibang pagtibok para sa katabing binata.

May gumuhit na munting ngiti sa mga labi nito. “How about you? Would you want me to take care of you?”

Mahina siyang napatawa. “Magiging mag-asawa na tayo, Train. Kailangan nating alagaan ang isa’t-isa.”

Umawang ang labi niya ng tumagilid ng upo si Train at ihinilig sa balikat niya ang ulo nito pagkatapos ay hinawakan ang kamay niya at hinalikan ang likod niyon.

“Alagaan ang isa’t-isa,” anito habang hinahalik-halikan ang likod ng kamay niya. “I like the sound of that. Take care of me then. Take good care of me now.”

Her heart nearly leaped out from her ribcage. Parang tinatambol ang puso niya sa ginawa nito. Gusto niyang agawin ang kamay na hawak nito dahil nanlalamig iyon pero mahigpit ang pagkakahawak nito at hindi siya hinayaang agawin ang kamay niya.

“Just this once, iyubov moya . Ngayon lang. Hayaan mo akong mapalapit sayo. Pag lapag ng eroplanong ’to na sinasakyan natin, saka mo na ako itulak palayo.”

Gumalaw ang kamay niya para haplusin ang pisngi nito at kapagkuwan ay humaplos ang mga kamay niya sa tungki ng ilong nito at bumaba sa mga labi nito.

“Anong gagawin mo kapag itulak kita palayo?” Tanong niya pagkalipas ng ilang minuto.

Nag-angat ng tingin sa kanya si Train. Ilang dangkal lang ang layo ng mga labi nila at parang kinapos siya ng hininga.

“Anong gagawin ko?” Ulit nito sa tanong niya at ngumiti. Parang nalaglag ang puso niya sa ngiting iyon. “That’s for me to know and for you to find out.”

Inirapan niya ito. “Gasgas na ang linyang ’yan.”

Mahina itong tumawa. “Okay, let me rephrase what I said, kung ano man ang gagawin ko, sa’kin na lang ’yon. Okay?”

Inirapan niya ito. “Okay. Sabi mo e.”

Umayos sa pagkakahilig sa balikat niya si Train at ilang segundo ang lumipas, his breathing became even. Mukhang natulog na naman ito.

Hinaplos niya ang buhok nito at ipinikit niya ang mga mata. Habang unti-unting kinakain ng antok, nasa isip niya kung ano ba ang pakiramdam kapag minahal siya ng isang Train Wolkzbin. Marunong nga ba itong magmahal?

KRISZ woke up with Train ligtly shaking her shoulder. Akala niya ay lumapag na ang sinasakyan nilang eroplano pero ng tumingin siya sa labas ng binaa ay nakita niyang nasa himpapawid pa sila.

Kinusot niya ang mga mata at tumingin kay Train na nasa tabi niya. “Bakit mo ako ginising?”

“Kain ka,” ani at may iniabot sa kanyang oeach. “Baka nagugutom ka na.”

Tinanggap niya ang peach na inabot nito at kumagat ng kaunti. “Nasaan na tayo?”

“Wala akong makitang karatula kung nasaan na tayo, kaya hindi ko masasagot ang katanungan mo.” Sagot nito na puno ng sarkasmo.

Inirapan niya ito. “Train, I’m asking a serious question.”

“And I answered you as serious as I can be,” he said with a smirk.

“Ewan ko sayo.” Kumagat siya muli sa peach. “Wala ka na bang ibang prutas maliban dito?” Aniya at ibinalik dito ang peach na ibinigay nito.

Kumagat si Train sa peach na kinagatan na niya. “Bago ko sagutin ’yan, may tanong ako.”

“Ano?”

“Ano ang paborito mong prutas?” Tanong nito na ikinakunot ng nuo niya.

Kahit naguguluhan, sinagot niya ang tanong nito. “Grapes. I like grapes. They’re juicy, tasty, delicious and just freaking edible.”

Tumango-tango ito at may ipinakita mula sa likuran nito. Napangiti siya ng makitang may hawak itong grapes.

“May dala kang grapes?” Maang tanong niya sa lalaki. “And you were hiding those behind your back?”

“Nakatago ito sa likod ng upuan na’tin. I brought Peach, my favorite fruit and then grapes, your favorite,” anito at pumitas ng isang grape. “Nuong hinintay kita sa bahay niyo kagabi, nakausap ko ang daddy mo. We talked a lot of things and we came across of your favorite food.”

“Bakit naman pati paborito kung pagkain ay gusto mong malaman?” Kunot ang nuong tanong niya rito. Hindi niya ito maintindihan.

Train just smiled sweetly. “Krisz, I’m a chef. I think that explains everything.”

Kumunot ang nuo niya. “You’re a businessman, Train. Paano ka naging chef?”

She was surprise. This handsome man was a chef? This ruthless, smart businessman was a freaking chef? Hindi halata. Lahat ng nabasa niya sa magazine tungkol kay Train Wolkzbin, walang nabanggit na chef ito.

“I’m a chef by profession, businessman by choice.”

“Oh.” Impressive.

“Yeah. Oh.” Ngumiti ito. “Anyway, eat up,” sambit nito, at sinubuan siya ng isang grapes. Nag-init ang pisngi niya sa kaalamang sinusubuan siya ni Train. Wala pang lalaking sumubo sa kanya ng pagkain. Ayaw kasi niyang magpasubo sa kadahilanang kaya naman niya. Pero ngayong si Train ang sumusubo sa kanya ng prutas, parang may sariling isip ang bibig niya at bumuka iyon.

Napapikit siya ng malasahan ang grapes sa bibig niya. Oh, God! It was delicious. Napaungol siya sa sarap ng kagatin niya ang grapes na nasa bibig niya at yumakap sa panlasa niya ang tamis na lasa noon.

It was truly her favorite fruit in the world.

Nang nagmulat siya ng mga mata, nagtama ang tingin nila ni Train. She saw desire and raw hunger in his pale charcoal eyes. Parang inaakit siya ng emosyong yon na lumapit sa binata.

Nang mapansin ni Train na dahan-dahang lumalapit ang mukha niya sa mukha nito, Train put a grape between his lips and crashed his lips against hers.

Napaungol siya ng kagatin nito grape at umagos ang matamis na katas ng prutas sa loob ng bibig niya. Ang ibang katas naman ay dumaloy patungo sa baba hanggang sa leeg niya at hinabol iyon ng mga labi ni Train.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng gumapang ang labi nito pababa sa leeg niya. Train licked off the juices down to her chin and neck.

“Train.,” ungol niya sa pangalan nito ng mas lalo pang bumaba ang mga labi nito sa mayayaman niyang dibdib.

Bumalik ang labi nito sa mga labi niya at mariin siyang hinalikan. Wala na siya sa tamang pagiisip. Tinangay na ng hangin ang mga rason kung bakit hindi niya dapat tugunin ang halik ng binata. She was lost in his kisses and she couldn’t do anything but to kiss him back with equal ferocity.

Nang pakawalan nito ang mga labi niya, habol nilang dalawa ang hininga.

“Pasalamat ka nasa airplane tayo,” anito habang puno ng pagnanasa ang mga mata.

Napalunok siya sa uri ng pagkakatingin nito sa kanya. He looked at her like a hungry wolf ready to devour the last piece of meat in the market.

“A-Anong gagawin mo kung wala tayo sa airplane?”

He grinned like a devil Cheshire cat. “Oh, iyubov moya . The things I will do to you are unexplainable even to me.” Inilapit nito ang mukha sa mukha niya at pinagdikit ang mga labi niya. Naamoy niya ang mabango nitong hininga. “Pero huwag kang mag-alala. You have a week to prepare for me, my sweet. Babawi ako sa honeymoon natin.”

Mabilis na kumakat ang dugo sa kaniyang pisngi sa sinabi nito. Oh, my Holy Jesus!

“DADDY-Honeymoon?” Napalunok siya. “S-Saan ang honeymoon?” Shit! Bakit ba nawala sa isip niya na pagkatapos ng kasal ay honeymoon na? Bakit nawala sa isip niya na pagkatapos ng kasal, may karapatan na si Train na angkinin siya.

Holy mother of God!

“Oh, bakit parang gulat na gulat ka?” Kumislap ang kapilyuhan sa mga mata nito. “ Iyubov moya , after our wedding, I will own you. Body. Heart. Mind. And soul.“

Umiling siya. “No. You will only own my body, and maybe my mind, but not my heart and my soul. Hindi naman kita mahal para mapasayo ang puso at kaluluwa ko.”

“Oh? Well, dorogoy , I will creep into your heart like a phantom in the night. Tingnan natin kung hindi ko pa makuha ang puso mo. Sisiguraduhin kong mapapasaakin ang puso mo at mamamalayan mo nalang na nakasalalay na sa akin ang kaligayahan mo.”

Mapait siyang ngumiti. “Train, ano ba ang makukuha mo kung mapapasayo ako ng buong-buo? Hindi pa ba sapat na sayo na ang katawan ko at matatali ako sayo?”

“Anong makukuha ko?” Tumingin ito sa mga mata niya na parang binabasa ang emosyong nakatago roon. “Hmmm. Ano nga ba sa tingin mo ang makukuha ko?”

“Hindi ko alam,” aniya na umiiling-iling pa. “Wala namang interesante sa puso ko para pagka-interesan mo.”

“Oh, my love, I beg to disagree. Your heart is a very interesting organ in your body and I want it to be mine. And when a Wolkzbin says your mine, then you are mine. Whether you agree or disagree.”

Napamulagat siya. Oh, God . Was she marrying a very possessive Russian man? That’s not good. Not good at all.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 9

CHAPTER 9

TRAIN’S mother invited three thousand guests for his wedding. Hindi alam ni Train kung paano niya haharapin ang three thousand guests na iyon sa isang gabi lang. Kahit sa mga charity ball na siya ang host, hindi pa umabot sa ganoong bilang ang guest niya. Isang pagkakamali na ito ang pinahawak niya sa wedding invitation.

And of course, his mother being a religious and traditional woman, itinago nito si Krisz sa lugar na hindi raw niya matatagpuan. At sabi pa nito sa kanya na makikita lang niya ang bride niya kapag nasa simbahan na sila.

What the hell !? He hadn’t seen Krisz for five days now! Fuck it!

Kaya naman masamang-masama ang mood niya habang naglalakad sa loob ng bahay at hinahanap ang ina para kausapin ito.

Ang mabagal niyang mga hakbang habang naglalakad ay napatigil ng makarinig siya ng isang malakas na tili. Kilalang-kilala niya ang tiling ’yon.

Mabilis siyang tumakbo palabas ng bahay. “Mother! What happened? Bakit ka sumigaw?” Nag-aalalang tanong niya ng makalabas ng bahay at kaagad na hinagilap ng mata niya ang ina.

Halos liparin niya ang daan palabas ng bahay sa sobrang pag-aalala. Akala niya kung ano na ang nangyari sa kaniyang mahal na ina pero tumili lang pala ito dahil sa magagandang bulaklak na inorder nito para sa kasal niya sa makalawa.

“Oh, son,” anang ina niya na nakangiti. “Tingnan mo ang mga bulaklak. Aren’t they beautiful, Train? Magugustuhan ito ng bride mo.”

Umasim ang mukha niya ng marinig ang salitang bride . “Mother, leave the flowers alone. At malay ko ba kung magugustuhan ’yan ng mapapangasawa ko. Ni hindi ko nga kilala ang babaeng ’yon, e.”

“Kasi naman hindi mo binigyan ng pagkakataon ang sarili na kilalanin siya. You have eluded your destiny to marry her, Train,” anang ina niya. “Bakit hindi mo kilalaning mabuti si Krisz? Mabuti siyang babae, Train. Magiging mabuti rin siyang asawa sa’yo.”

Umingos siya. “Paano ko naman po siya kikilalanin gayong magpapakasal na kami sa makalawa?” Humalukipkip siya. “And I don’t want to get to know her. Pakakasalan ko lang siya kasi nakaratay ngayon si papa sa hospital at ang tanging magagawa ko lang para mapabuti ang kalagayan niya ay ang pakasalanan ang babaeng ’yon.”

But Train knew deep inside, he was marrying Krisz for a completely different reason.

“Excuse me po,” wika ng isang babaeng boses. “Ilalabas ko na po ba ang mga bulaklak at saan ko po ilagagay?”

Gulat na gulat na napatingin siya sa delivery girl. “You speak tagalog?”

Tumango ito at magiliw na ngumiti. “Oo. My mother is a Filipina,” imporma nito sa kanila.

Bigla na namang tumili ang ina niya. “Oh my God! Ang saya naman ng araw na ito. A Filipina! Matagal-tagal na rin mula ng makauwi ako sa Pilipinas. Since my parent’s death, hindi na ako umuwi!” She exclaimed. “Amazing!” Kapagkuwan ay natigilan ito na parang may pumasok na ideya sa isip nito. Alam na alam niya ang ibig sabihin ng kislap ng mga mata nito. “Wait here. May kukunin ako.”

Nagmamadaling umalis ang ina niya at parang alam na niya kung ano ang kukunin nito. Napailing-iling nalang siya.

Ibinaling ni Train ang atensiyon sa babae at matamang tinitigan ang babae na nasa harapan niya at sinuring mabuti ang mukha nito. Pamilyar ang mukha sa kaniya ng babaeng ’to. Parang nakita na niya ito pero hindi lang niya matukoy kung saan.

Kaya naman hindi niya mapigilan ang sarili na magtanong na sinagot naman ng babae. Akmang sasagot sana siya sa isa sa mga tanong nito ng biglang dumating ang ina niya.

“I’m back.” Napakalapad ng ngiti ng ina niya habang ini-aabot sa babae ang imbitasyon para sa kasal nila ni Krisz. “Para ito sayo, hija.”

Train groaned in irritation. “Mom, you already invited three thousand guests to my wedding. At ngayon dadagdag ka pa?”

Inirapan siya ng kaniyang ina. “Silly boy. Normal lang na marami ang bisita kasi nga kilala ang pamilya natin. Marami ang magtatampo sa atin kapag hindi natin sila inimbitahan.” Totoo naman ang sinabi nito. Tumingin ulit ito sa babae. “Here, hija, an invitation to Train and Krisz’s wedding.”

“Mom! We already have three thousand guests—”

“It’s okay,” anang babae na halatang ayaw namang dumalo sa kasal niya. “I don’t want to attend—”

Pinutol ng ina niya ang iba pa nitong sasabihin. “Then we’ll make it three thousand and one and oh, shut up, please.” Pinandilatan siya nito at nakangiting bumaling ulit sa babae. “You will attend, yeah? Magtatampo ako kapag hindi.”

Naiinis na tinalikuran niya ang dalawa at pumasok sa loob ng bahay nila.

Naiirita pa ring umakyat siya sa third floor kung saan naroon ang mga kaibigan niya na kararating lang kahapon para sa kasal niya. Hindi na nagulat si Lander sa balita, pero ang iba niyang kaibigan, kung puwede lang itali siya at i-interrogate ay gagawin ng mga ito.

“Bud, what’s with the irritated face?” Tanong ni Iuhence ng makarating siya sa sala kung saan naka-upo ang mga ito at nagpapahinga. “Dumating na ba ang asawa mo?”

Mas excited pa yata si Vergara kaysa sa kanya.

“Hindi ko siya asawa,” naiinis na sagot niya. “I’m just so annoyed!” Pasalampak na naupo siya sa sahig. “Argh! My mom was being a pain in my ass! She already invited three thousand guests and now she’s adding one! Can’t this get any worse?” He sighed in defeat.

Tinawanan lang siya ni Iuhence. “You could leave,” he offered nonchalantly. “But then your father will die.”

Train glared at him. “My father will not die!” … ang ibinigay niyang rason sa mga ito ay magpapakasal siya kay Krisz dahil sa kagustuhan ng ama niya.

Itinaas ni Iuhence ang dalawang kamay na parang suko na ito. “Okay, okay, mabubuhay siya. Pero huwag masyadong umasa. Medyo matanda na rin ang ama mo e. Mamatay din ’yon—” Hindi natapos ang sasabihin nito dahil tinakpan ni Lander ang bibig nito.

“Shut up, Iuhence,” ani Lander.

Umiling-iling si Calyx. “Damn, man. I am blunt but I am not like you. Your mouth doesn’t have a filter. Kailangan sayo busalan ang bibig. You are so insensitive. Alam mo naman kung gaano nag-aalala si Train sa father niya.”

Itinulak ni Iuhence ang kamay ni Lander na nakatakip sa bibig nito.

“Totoo naman ang sinasabi ko,” ani Vergara at tumayo mula sa pagkakaupo sa sofa pagkatapos ay naglakad patungo sa teresa.

Huminga siya ng malalim at sinapo ang ulo na gulong-gulo. Hindi niya alam kung ano ang nararamdaman niya. He didn’t know what he was feeling at the moment. Hindi niya alam kung magpapakasal ba siya kay Krisz dahil sa kagustuhan ng ama o dahil gusto niyang isakatuparan ang sariling plano niya?

May punto si Iuhence. He could leave. Pero kapalit ’non ang buhay ng ama niya. At hindi niya kayang gawin ’yon. Hindi niya kayang abandonahin ang pamilya niya.

“Women are the worst problem a man could ever have,” wika ni Lander.

Nag-angat siya ng tingin sa kaibigan. “Hindi babae ang problema ko,” pagkakaila niya.

“Ows?” Ngumisi si Calyx. “Kahit pa mamatay ang ama mo, hindi talaga babae ang problema mo?”

“Oo nga, Wolkzbin,” segunda ni Lander. “Promise? Mamatay man ang ama mo?”

Pinukol niya ang dalawa ng masamang tingin. “Kayo nalang kaya ang mamatay. Bibigyan ko pa kayo sa kadena para magbigti kayong dalawa.”

Tumawa si Lander. “Mababawasan ang gwapo sa mundo kapag namatay ako.”

“Oo nga,” sang-ayon ni Calyx. “Mababawasan din ang macho.” Calyx flexed his arm muscle. “Marami ang babaeng magluluksa kapag namatay ako.”

Umingo si Lander. “Yeah, marami ang iiyak, pero si Etheyl Vallega, hindi iiyak para sa’yo. Baka nga ipa-misa pa ang kamatayan mo.”

Dumilim ang mukha ni Calyx. “Papasaan ba at magkakagusto rin ang babaeng ’yon sa’kin.”

Nagsalubong ang kilay ni Train at tumingin sa gawi ni Calyx. “Who’s Etheyl Vallega? Your woman?”

“He wished.” Nang-uuyam na nakangising sabi ni Lander. “That woman abhor —no, that’s not the right word, Etheyl Vallega loathe Calyx Vargaz to the core.”

“Bakit?” Puno ng kuryusidad na tanong niya kay Lander. Ito ang first runner up sa pagiging tsismoso. Si Iuhence ang Champion. “In love ka na ba, Vargaz?” Tanong niya kay Calyx.

Tumalim ang mga mata ni Calyx. “Never! Wala akong gusto sa babaeng ’yon!”

“Denial king.” Tumawa si Lander. “So ’yong sinabi mo sa akin noon ay puro kasinungalingan? ’Yong sa penthouse mo—”

“Shut up, Storm! Or I’ll tell them about Vienna.”

Biglang natigilan si Lander at tumalim ang mga mata.

Napailing-iling nalang siya at tumayo. Mukhang may kanya-kanya silang sekreto na gusto nilang itago at niri-respeto niya iyon.

“Aalis muna ako, guys,” paalam niya sa dalawa. “I-tsi-schek ko lang ’yong simbahan kong maayos na.”

“Okay, bud,” ani Calyx.

“Ingat,” ani naman ni Lander na tango lang ang tugon niya.

Nagmamadaling lumabas ng bahay si Train at nagtungo sa simbahan para ayusin ang dapat na ayusin.

PARANG kinakapos ng hininga si Krisz habang nasa loob ng sasakyang patungo sa simbahan kung saan gaganapin ang kasal nila ni Train. Parang sasabog sa samo’t-saring emosyon ang puso niya habang mahigpit na hawak ang gilid ng wedding gown niya.

Kinakabahan siya. Nanginginig ang kamay niya at nanlalamig. Hindi niya alam ang gagawin kapag nagkita sila ng binata sa altar. Isang linggo niya itong hindi nakita. Hindi rin sila nag practice na dalawa kung ano ang gagawin sa simbahan. Tanging ang ina nito at ina niya ang nagsasabi sa kaniya ng mga dapat na gawin habang kinakasal sila.

Napalunok siya at binasa ang nanunuyong labi na nababalot ng kulay rosas na lipstick. Nalasahan pa niya sa dila niya ang flavor no’n. Cherry .

“Ayos ka lang anak?” Pukaw na tanong sa kaniya ng kaniyang ina na hinawakan siya sa braso.

Pilit siyang tumango. “Opo.” Lumunok siya ulit. “Ayos lang ho ako,” kinakabahan pa rin niyang tugon.

“Sigurado ka, anak?” Tanong naman ng ama niya.

Mas humigpit pa ang hawak niya sa kaniyang wedding gown. “Opo.”

“Mabuti naman kasi malapit na tayo,” anang ina niya.

Tumingin siya sa labas ng bintana ng limousine at parang tinambol ng malakas at mabilis ang puso niya ng makitang papalapit na sila sa simbahan.

Kinapos siya ng hininga ng tumigil ang sasakyan at inalalayan siya palabas ng sasakyan ng kanyang ama.

Humugot ng malalim na hininga si Krisz ng makarating sila sa labas ng pinto ng simbahan. Nakasara iyon at bubukas lang kapag nag-umpisa na ang kasal.

“Everything is ready inside,” sabi ng matangkad na babaeng lumapit sa kaniya at iginiya ang braso niya na umangkla sa magkabilang braso ng mga magulang niya saka may kinausap sa cellphone na hawak nito. “The bride is here. When the door opens, cue the music, okay?” Napatango-tango ang babae at pinatay ang tawag saka nginitian siya. “Good luck, Mrs. Wolkzbin.”

Sumikdo ang puso niya. “T-thank you.”

Pakiramdam niya ay nanuyo ang lalamunan niya ng bumukas ang pinto ng simbahan at nakarinig siya ng malamyos na musika.

This is it, Krisz, aniya sa sarili saka huminga ng malalim at kahit natatakot at kinakabahan, buong tapang siyang naglakad papasok ng simbahan kasama ang mga magulang niya sa kaniyang tabi.

Habang naglalakad, hindi maalis ang tingin niya kay Train na nasa tabi ng altar at hinihintay niya. Hindi siya makahinga ng maayos habang nagkakabuhol-buhol ang mabilis at malakas na pagtibok ng puso niya.

Parang nanghina ang tuhod siya ng ngumiti ito at makita ang paghanga sa mga mata nito habang nakatingin sa kanya. At hindi niya maiwasang mamula ang pisngi ng mabasa niya ang pagnanasa sa kislap ng mga mata nito.

Nang makalapit siya kay Train, ibinigay ng ama niya ang kamay niya sa binata. “Alagaan mo ang anak ko, Train.”

“I will, sir,” puno ng senseridad nitong sagot at muntik na siyang maniwala.

Kung wala lang silang usapan, baka nga naniwala na siya na aalagaan nga siya nito ng mabuti. But she knew the truth.

“It’s daddy now,” nakangiti sabi ng ama niya kay Train bago ito umalis sa tabi niya kasama ang ina niya.

Nagtagpo ang mga mata nila ni Train at nakita niyang walang buhay ang mga mata nito. Wala na doon ang paghanga at pagnanasa na nakita niya kanina o baka naman namalikmata lang siya?

Mahigpit na hinawakan ni Train ang kamay niya habang iginiya siya ni Train sa harap ng altar. Kapagkuwan ay kaagad na nag-umpisa ang seremonya. When the priest announced them as husband and wife, dahan-dahan nitong inalis ang belo na nakatakip sa mukha niya at pinakatitigan siya.

Napakabalis ng tibok ng puso niya.

“ Ty moy teper’ moya Iyubov, “ Mrs. Krisz Wolkzbin,“ bulong nito bago siniil ng mainit na halik ang mga labi niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 10

CHAPTER 10

SA RECEPTION, walang kibuan si Krisz at si Train. Para silang mga estatwa na magkatabi. Nagsasalita lang silang dalawa kapag may kumakausap sa kanila. Hindi pa rin makapaniwala si Krisz na kasal na talaga sila ni Train. Isa na siyang Wolkzbin ngayon.

At ngayon, habang nasa eroplano sila patungo sa honeymoon nila, pareho silang walang imik ni Train. The were lost in their own thoughts and she knew that they were thinking the same thing. What now?

Tumikhim siya para kunin ang atensiyon nito. “Saan tayo pupunta?”

“Philippines,” maikling sagot nito.

Hinarap niya ang asawa. Holy mother of Jesus! Parang may kung anong emosyon na lumukob sa puso niya ng tawagin niyang asawa si Train.

Tumikhim siya bago nagsalita. “Sa Pilipinas? Puwede bang magtanong kung bakit?”

Sumagot ito ng hindi tumitingin sa kanya. “Because you have a company to manage and I have some matters to take care of.”

“How about the Wolkzbin Enterprise?”

“It can survive even if I’m not there,” sagot nito sa walang emosyong boses.

“Okay.” Huminga siya ng malalim at bumalik sa dating posisyon. “To the Philippines, then.”

Nawalan na naman sila ng imik ni Train. Napansin niyang napakalalim an iniisip nito. Para itong nasa ibang dimensiyon habang naka-upo sa tabi niya.

Napatingin siya sa labas ng bintana ng eroplano. Napakadilim ng kalangitan. She sighed and leaned back on her seat.

Napapitlag siya ng maramdamang may humawak sa kamay niya na nasa armrest ng upuan. Hindi siya umangal o nagkomento ng pinagsiklop ni Train ang kamay nila.

Her heart was beating so damn fast, it fel like she just ran a marathon.

“Galit ka ba sa akin, Krisz?” Kapagkuwan ay biglang tanong ng binata sa kanya.

“Bakit naman ako magagalit sayo?” Balik tanong niya na nakakunot ang nuo.

“Kasi pinilit kitang pakasalan ako.”

“No, you didn’t.” Binalingan niya ito at nahuli itong malamlam ang mga mata habang nakatingin sa kanya. “Pumayag naman ako ’di’ba? At tulad ng sinabi mo, pareho tayong may makukuha sa kasalang ito. Ngayon, hindi na ako magsisinungaling na ikaw ang may-ari sa kalahati ng Romero’s chains of hospitals, kasi talagang kahati na kita ngayon sa mga bagay na pag-aari ko.”

“Is that so?”

Tumango siya, “yes.”

Ngumiti ito at parang natunaw ang puso niya at kinilig. “Kung ganoon, sayo na rin ang kalahati sa lahat ng bagay na pag-aari ko. But there’s one thing that I own which I want to give you whole.”

Napakunot ang nuo niya. “Ano naman ’yon?”

Naging mesteryuso ang ngiti nito. “Sekreto. Malalaman mo rin kung ano ’yon sa tamang panahon.”

Hindi nalang siya umimik at hindi nagkomento sa sinabi nito. Matigas din kasi ang ulo ni Train. Kapag sinabi nitong sekreto, sekreto talaga ’yon.

Umayos siya ng upo saka humilig sa likod ng upuan. “Good night, hubby.”

Namingi si Krisz at parang biglang tumigil ang paghinga siya ng maramdaman niya ang malamabot na labi na humalik sa mga labi niya.

“Good night, moya zhena ,” bulong ni Train malapit sa tainga niya.

Bumaling siya sa dereksiyon nito at nagmulat ng mga mata. Her hazel eyes met his pale charcoal ones. Halong ilang dangkal nalang ang layo ng mga labi nila sa isa’t-isa.

Pinisil niya ang kamay niya na hawak pa rin ang kamay niya. “Sabihin mo nga sa akin ang ibig sabihin ng sinabi mo ngayon-ngayon lang. I don’t understand Russian language, Train. Kaya kung gusto mong hindi kita sapakin—”

Mahina itong tumawa na nagpatigil sa pagsasalita niya.

“ Moya zhena means my wife,“ anito.

Kumunot ang nuo niya ng maalala ang mga salitang Russian na sinabi nito sa kaniya noon. “Paano ang tungkol sa mga Russian word na mga nabanggit mo noon sakin?”

Hinaplos ni Train ang pisngi niya. Nang dumako ang daliri nito sa gilid ng labi niya, nagsalita ito, “ Ty takaya krasivaya, moya zhena .“

Nagsalubong ang kilay niya. “Ano ’yon?” ’Yong moya zhena lang ang naintindihan niya na ang ibig sabihin ay ‘my wife’.

“Ang sabi.” Napakalapit ng mukha nito sa mukha niya, “You are beautiful, my wife.”

Tumalon ang puso niya sa sinabi nito. Halos marinig na niya ang malakas na pagtibok niyon at hindi na siya magtataka kung naririnig iyon ni Train.

“Am I … beautiful?”

Tumango ito. “Oo. Hindi mo ba alam? Ty takaya krasivaya in anything you wear.”

Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi nito. “S-Sinabi mo na sa akin iyan, sa labas ng penthouse mo. Naalala mo? Nuong unang beses na … may nangyari sa atin.” Namula ang pisngi niya sa huling sinabi. “Maganda ako kahit na anong suotin ko? Yon ang ibig sabihin no’n diba? Tama ba ako, Train?”

Tumaas ang sulok ng labi nito. “Very beautiful, moya zhena . Ty moya , Krisz. Ty moya .”

“What is ty moya ?”

“Sa tingin ko marami na akong naituro sayong Russian word. Sa akin na muna ’yon,” Anito habang nakangisi.

Inirapan niya ang asawa. “Sige, isaksak mo sa baga mo ang ty moya na ’yon.”

Biglang sumeryuso si Train at matiim na tumingin sa mga mata niya. “Hindi ko lang siya isasaksak sa baga ko, pati pa sa puso ko, ibabaon ko.”

Humalukipkip siya at ipinikit muli ang mga mata. “Ewan ko sayo. Hindi tayo bati.”

Mahina itong tumawa saka ihinilig ang ulo sa balikat niya. “Sana maging masaya ang pagsasama natin.”

“Sana nga,” dasal niya kasabay ng mabilis na pagtibok ng puso niya. “Ito lang ang tatandaan mo, Train, kapag may ginawa kang hindi ko nagustuhan, pamilyar ka naman yata sa kasabing ‘hell hath no fury against a woman scorned’.”

“Hindi ako mambababae, promise,” mabilis nitong sabi.

“Hindi naman kita pinipigilang mambabae.” Sana nga hindi ito mambabae. “Ang sa akin lang, kung may napupusuan ka ng babae, magsabi ka lang at pakakawalan kita. Kaya please lang, huwag mo akong lukuhin kasi maiintindihan ko naman kapag nagsabi ka.”

Ilang minuto itong natahamik kapagkuwan ay nagsalita rin. “Okay. Sasabihan kita kapag may nagpatibok na sa puso ko.”

May kumudlit na sakit sa puso niya sa sinabi nito. Bakit ba siya nasasaktan sa isiping may mamahalin itong babae at hindi siya iyon?

“Okay,” aniya at pinilit ang sarili na makatulog.

NANG MAKALAPAG ang private plane na pag-aari ni Train, sabay silang naglakad patungo sa exit ng airport. Pagkatapos ay sumakay sila sa Cadillac nito na naroon na sa parking lot at hinihintay sila. Thanked to Boggy.

Habang nagmamaneho si Train patungo sa kung saan siya nito balak dalhin, nakatingin lang siya sa dinaraanan nila.

“Sa penthouse ko tayo tutuloy,” wika ni Train na bumasag sa katahimikan na nakapalibot kanila. “Ngayong asawa na kita, lahat ng gamit mo na nasa bahay niyo ay ipapakuha ko. At dahil pareho naman ang oras ng pasok natin sa trabaho, hindi mo na gagamitin ang sasakyan mo, isa lang ang kotse na gagamitin natin. Ihahatid at susunduin kita. Araw-araw.”

Napaawang ang labi niya sa sinabi nito. “Ano?” Nanlalaki ang matang binalingan niya ang asawa. “Bakit mo naman ako ihahatid at susunduin? For your information, Train, kaya ko ang sarili ko, hindi ako imbalido—”

“Hindi yan ang punto ko, moya zhena .” Puno ng paglalambing ang boses nito ng banggitin ang salitang moya zhena na ang ibig sabihin ay ‘my wife’. “Remember our deal? You will not associate with any male species other than me. Baka nakakalimutan mo na, pinapaalala ko lang.”

Napamaang siya sa asawa. “Ano? Train, may I remind you na may mga lalaki akong empleyado. Hindi porke’t mag-asawa na tayo ay hindi ko na sila papansinin.”

“Ano naman ang gamit ng sekretarya mo?”

“Train, my secretary is a part of male species.”

“Fired him then,” mabilis nitong sagot na parang walang maapektuhan sa sinabi nito. “Maghanap ka ng babaeng sekretarya.”

“My secretary is gay, Train.”

“Lalaki pa rin siya.”

Nagngingitngit ang kalooban na pinukol niya ito ng masamang tingin. “Anong hangin ba ang pumasok diyan sa ulo mo at ganito ka? Okay naman tayo kanina ah!”

“I’m a very possessive man, Krisz. Hangga’t asawa kita, ayokong may lumalapit na lalaki sayo!” Madilim ang mukha na sabi nito. “Bakla man ’yon o hindi, wala akong pakialam. We have a deal, damn it!”

“Huwag mo akong pagtaasan ng boses!”

Natigilan ito at biglang lumambot ang mukha. “I’m sorry. Sometimes, I can’t control my emotions.”

“Huwag mo akong idamay sa ka-abnormalan mo,” sabi niya sa matigas na boses. “Oo nga at may usapan tayo na walang ibang lalaki pero Train naman, empleyado ko ’yon. Be rationale!”

Humigpit ang hawak nito sa monabela ng Cadillac. He was gritting his teeth as he spoke. “I am a rationale man, Krisz. Pero pagdating sayo nagiging irrational ako. Nawawala sa tamang huwesyo ang utak ko. Kaya kung may sisisihin ka dahil ganito ako, sisihin mo ang sarili mo kasi nababaliw ako kapag malapit ka.”

Umawang ang labi niya at hindi makapaniwalang nakatingin sa asawa niya. Ano ang ibig nitong sabihin? Na nawawala ito sa tamang pag-iisip kapag malapit siya? Her heart was thumping hard.

Nagpapasalamat siya ng tumigil ang sasakyan nito sa isang mataas na gusali kung saan nasa pinakatoktok ang penthouse ni Train. Mabilis siyang lumabas ng sasakyan dahil pakiramdam niya ay kinakapos siya ng hininga sa mga sinabi ni Train.

Walang imik si Train na lumabas ng sasakyan at habang naglalakad patungo sa elevator, pero bago sila makarating, hinawakan siya nito sa braso at hinila siya nito patungo sa information desk.

“Hello, Mr. Wolkzbin. Good evening,” anang magandang babae na receptionist. Halata sa kislap ng mga mata nito na may gusto ito kay Train. “It’s nice to see you here again.”

“Good evening,” Aani Train na hawak pa rin ang siko niya.

Inayos ng babae ang pagkakasilip ng cleavage nito sa v-neck nitong uniform.“What can I do for you, Mr. Wolkzbin?” Nang-aakit ang boses nito at naiinis siya.

Pinakawalan ni Train ang siko niya at inakbayan siya. “This is my wife, Krisz Romero Wolkzbin. Sa Penthouse ko na siya titira simula ngayon. By the way, tell your manager that I want to request another key-card for my wife. Thank you.”

Hindi na hinintay ni Train na makasagot ang receptionist na nakatingin sa kanya na puno ng selos ang mga mata. Iginiya siya ni Train patungo sa elevator.

When the elevator closed, Train hugged her from behind and then kissed her nape.

“Train.” Bahagyan siyang napadaing.

Pinaharap siya ni Train at isinandal sa pintuan ng elevator pagkatapos ay siniil ng mainit na halik ang mga labi niya.

Napaungol siya ng pumasok ang dila nito sa bibig niya. He explored her mouth like it was his. He kissed her like he was thirsty, and her mouth was water. Nang pakawalan nito ang mga labi niya, matiim siya nitong tinitigan. Puno ng pagnanasa ang mga mata nito.

“I want you, moya zhena .” Inilapit nito ang labi sa tainga niya at hinalikan ang likod niyon. Mas dumadagdag sa init na nararamdaman niya ang nakakakiliti nitong hininga na tumatama sa taina at leeg niya.

Napalunok siya. “Train…”

“Please, Krisz, I want you.”

Bago pa siya makasagot, tumigil ang elevator at bumukas ang pinto. Buti nalang nakakapit siya sa braso ni Train kaya hindi siya natumba dahil sa biglang pagbukas ng elevator.

Hinawakan siya ni Train sa kamay at hinila siya nito papasok sa penthouse.

In a blink of an eye, Krisz was pinned on the wall. Akmang hahalikan siya ni Train ng mag-ingay ang cell phone niya.

Naunahan siya ni Train na kunin ang cell phone niya sa kaniyang purse. Tumalim ang mga mata nito at nagdilim ang ekspresyon ng mukha ng makita kung sino ang tumatawag.

“Sino ba ang lalaking ito?” Nakatiim-bagang na tanong nito at ihinarap sa kanya ang screen ng cell phone niya.

Bahagyang nanlaki ang mga mata niya ng makita kung sino ang tumatawag. It was Lath!

“Answer me, Krisz. Who is Mr. Flirt? Is he your lover or something?” Train’s voice was filled with … jealousy? It couldn’t be… he couldn’t be jealous.

Is he?

“K-kaibigan ko lang siya,” kinakabahan na sagot niya. Sobrang dilim ng mukha nito at halatang galit.

Gumalaw ang panga nito tanda na galit ang lalaki. “May usapan tayo, Krisz. We have a fucking deal—”

“Mangungumusta lang naman siya.” Sinubukan niyang agawin ang cell phone niya na hawak nito pero mabilis nitong itinaas ang kamay nito.

“Anong pangalan niya?” Tanong nito na may bahid pa ring galit ang boses. “Ano ang pangalan ng kaibigan mo?”

Matapang niyang sinalubong ang mga mata ng asawa. Walang rason para matakot siya rito. Wala naman siyang ginagawang masama. There was no point hiding it. She would just be delaying the inevitable.

“His name is Lath Coleman,” aniya. “And he is my best friend. Thanks to you.”

Halos lumuwa ang mga mata nito. “Ano?”

“Dahil sayo naging kaibigan ko siya.” Humugot siya ng isag malalim na buntong-hininga. “Lath is always there for me every time you hide from me. Sa walong taon, si Lath ang palaging nakikinig sa problema ko at sa mga hinaing ko sa buhay. Kaya please, ibigay mo sakin ang cellphone ko. Kailangan ko siyang makausap.”

Parang nanhihinang bumaba ang nakataas nitong kamay sa ere kung saan hawak niyon ang cellphone niya. “Ganoon na kayo katagal na magkaibigan?”

Tumango siya. “Oo.” Inilahad niya ang palad. “Give me my phone. Baka nag-aalala na ’yon sa akin.”

Nang hindi nito inilagay ang cell phone niya sa nakabukas niyang palad, siya na ang kusang kumuha niyon. Nagpapasalamat siya at hinayaan siya nitong kunin ang cellphone niya na hawak nito.

“Salamat,” wika niya kay Train at lumayo rito para kausapin si Lath.

TRAIN was frozen in place as he kept on replaying in his head what Krisz had said about Lath being her friend for eight fucking years. Hindi niya akalain na magkaibigan ang dalawa. Hindi nabanggit ni Lath nuong huli silang nag-usap. Kaya naman pala ng imbitahan niya ito sa kasal nila ni Krisz ay hindi ito dumalo sa kadahilanang may importante itong gagawin.

Was Lath in love with his wife ? Naalala pa niya ang text nito na nabasa niya.

Napabuntong-hinga siya saka hinanap ang asawa niya. Nakita niya ang asawa na nasa kusina at nakikipag-usap pa rin kay Lath. He couldn’t help but eavesdropped on his wife conversation.

“Hindi ko alam, Lath. Naguguluhan pa rin ako, e,” wika ni Krisz sa kausap na nasa kabilang linya. “Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko sa mga sandaling ito.”

Kapagkuwan ay ngumiti si Krisz. “Thanks, Lath. I’ll call you if I can. Baka magalit na naman si Train.” Kinagat nito ang pang-ibabang labi. “Ayokong nagagalit siya. Hindi maganda sa pakiramdam ko kapag galit siya. Parang may mali. Parang may kulang.”

Napakurap-kurap siya. They felt the same way. Kapag pakiramdam niya ay galit sa kaniya si Krisz, hindi maganda ang nagiging pakiramdam niya.

“Yeah,” anang boses ni Krisz. Kausap pa rin nito si Lath. “I’ll do that.” She giggled, which made him frown.

Ano kaya ang sinabi ni Lath para tumawa ng ganoon ang asawa niya?

“Thanks, Lath. I don’t appreciate your advice ,but I’ll do it. Malay mo naman.” Tumawa ulit ito. “Okay. Thanks again. Bye.”

Nang tapusin nito ang tawag mabilis siyang bumalik sa sala at umaktong parang hindi narinig ang pakikipag-usap nito kay Lath.

Natagpuan ni Krisz na nakaupo si Train sa mahabang sofa, nakasandal ang likod nito sa likod at nakapikit ang mga mata. Umupo siya sa tabi nito. “Train?” Tawag niya sa pangalan nito ng hindi magmulat ang mga mata nito.

Bahagyang bumuka ang mga mata nito. “Yeah?”

Humilig siya sa balikat nito. “Pwede bang bukas nalang ang honeymoon natin?” Alam niyang isa ang honeymoon sa mga karapatan ni Train bilang asawa niya pero ayaw niyang mangyari iyon ngayon gabi. Maliban sa kinakabahan siya, pagod din siya. “Pagod ako, e,” dagdag niya.

Inakbayan siya ni Train saka pinahilig sa dibdib nito. “Sige. Bukas na ako maniningil.”

Ipinikit niya ang mga mata, pagkalipas ng mahabang katahimikan, binasag niya iyon. “Train?”

“Yes?”

“Marunong ka bang kumanta?” Naghikab siya.

“Pangit ang boses ko. Wala ako sa tono.”

Umayos siya ng pagkakahilig sa dibdib nito. “Kahit na. Pwede bang kantahan mo ako?” Hindi na niya kayang labanan ang kagustuhan ng talukap ng kaniyang mga mata na pumikit. “It’s been a long time since someone sang me to sleep. Nakaka-miss din ’yon.”

“Sige na nga.” Parang napipilitan niyang sadi saka mahina ang boses na kumata, sapat na para marinig niya. “If I give you my heart, please don’t tear it apart, ’cause this heart is for you. And If I say how I feel and you know that it’s real, all I am is for you. But if I give you my heart, if I give you my heart, please be good to me—”

Napatigil ito sa pagkanta ng imulat niya ang inaantok na mga mata saka hinaplos ang pisngi at labi nito.

“I won’t tear it apart, Train. I won’t,” bulong ni Krisz at saka tuluyan nang pumikit ang mga mata niya

Pero bago siya tuluyang lamunin ng antok, narinig niyang nagsalita si Train.

“If I give you my heart Krisz, please don’t tear it apart, because this heart is for you.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 11

CHAPTER 11

NAGISING si Krisz ng maramdamang may tumatamang liwanang sa mukha niya. Kinusot niya ang mata at ininat ang mga braso. She yawned and looked around the room. May isang tipid na ngiti na kumawala sa mga labi niya ng mapansing iyon ang silid kung saan siya unang inangkin ni Train.

Bumangon siya at naligo. Paglabas niya sa banyo, tanging bathrobe lang na kulay itim na pag-aari ng asawa ang suot niya. At dahil tinatamad siyang buksan ang maleta kung saan naroon ang mga damit niya, hindi siya nagbihis at lumabas ng silid na naka-bathrobe lang.

Napapikit siya ng makaamoy ng mabangong aroma na nanggagaling sa kusina. Mabilis siyang naglakad patungo roon. Naabutan niya si Train na abala sa pagluluto ng agahan nila. Nang makita siya nito sa pinto ng kusina, ngumiti ito. Bigla namang nagharakiri ang puso niya dahil lang sa simpling ngiti nito.

Lumapit sa kanya si Train at niyakap siya pagkatapos ay hinalikan siya sa pisngi na para bang isa silang tunay na ma-asawa na para bang ikinasal sila dahil mahal na mahal nila ang isa’t-isa. Kung may makakakita sa ginawa nito, hindi ng mga ito iisipin na marriage for convenience ang pag-iisang dibdib nila.

“Good morning, wifey. Hindi pa handa ang agahan. Doon ka muna sa silid natin, hahatiran nalang kita ng agahan.” Ngumiti na naman ito at halos bumigay na ang tuhod niya.

Shit!

“Pahinga ka muna,” ani Train. “Alam kong hindi sapat ang tulog mo para makabawi sa sixteen hours flight natin kahapon.”

Wala siyang nagawa kundi ang sundin ang gusto nito. “Okay.”

Bumalik siya sa silid nila. Silid nila. Wow. That sounded strange, yet it felt like she actually belonged there … in his bedroom … that was now their bedroom.

Napangiti siya sa isiping ’yon.

Nahiga siya sa kama at tumitig sa kisame. It was Sunday. Walang trabaho. Bukas, balik na sa reyalidad. Trabaho na naman. Nakakatamad.

“Ano kayang nangyari sa kompanya namin habang wala ako?” Tanong niya sa hangin.

Isang linggo rin siyang nawala.

“Alam na kaya ng mga investors na kasal na kami ni Train Wolkzbin?” Tanong niya ulit sa hangin.

“Gusto mo bang utusan ko si Boggy para sabihin sa mga investors na kasal na tayo?” Anang boses ni Train na ikinapitlag niya.

Mabilis siyang bumangon sa pagkakahiga at umupo sa ibabaw ng kama. Tumuon ang mga mata niya kay Train na naglalakad papasok sa kuwarto nila habang may dalang tray na puno ng pagkain. Bacon, fried rice, sandwich, hotdog, slice bread, brewed coffee, fresh natural melon juice and ice cubes for her juice. Iyon ang laman ng tray kaya naman hindi niya maiwasang matawa ng mahina.

“Akin lang ba lahat ’yan?” Natatawang tanong niya. “Bibitayin ba ako pagkatapos?”

Isang pilyong ngiti ang kumawala sa mga labi ng asawa. “Para may energy ka.”

“Energy? Para sa?”

“Para sa balak kong gawin.”

This got her curous. “Ano naman ’yon? Care to share what’s on your mind, hubby?”

Umiling ito. “It would be a delightful surprise for you, iyobuv moya. “

“Hayan ka na naman. Nagsasalita ng hindi ko naiinitindihan.” Pinaikot niya ang mga mata. “Kakain na nga lang ako.”

Akmang aabutin niya ang sandwich ng maunahan siya ni Train.

“Let me feed you,” anito habang matiim na nakatingin sa kanya.

“Sige,” kaaagad na payag niya.

Gustong malaman ni Krisz kung paano ba mag-alaga ang isang Train Wolkzbin. At mukhang isa sa pag-aalaga na alam nito ay ang subuan siya.

Isinubo nito ang sandwich sa bibig niya. “Say ‘ahhh’ and bite.”

Sinunod niya ang pinapagawa ng asawa at napapikit siya sa sarap ng lasa ng sandwich. Napangiti siya sa sarap no’n.

“Ang sarap,” aniya habang nakatingin kay Train na nakatingin din sa kaniya.

May pilyong kislap ang mga mata ng binata. “Kasing sarap ko?”

Inirapan niya ito kasabay ng pamumula ng pisngi niya. Hindi. Mas masarap ka. Anang isip niya na mas ikina-init ng pisngi niya.

Umangat ang isang kamay ni Train na walang hawak na sandwich saka humaplos iyon sa pisngi niya. “You’re beautiful.”

Mabilis ang tibok ng puso niya habang nakatingin pa rin sa mga mata ng asawa. “Salamat.”

Ibinalik ni Train ang sandwich sa tray saka sinapo ng dalawa nitong kamay ang mukha niya. Napalunok siya ng makita ang pagnanasa sa kislap ng mga mata nito. Nararamdaman niyang naapektuhan siya no’n dahil ang katawan niya ay nag-uumpisa nang mag-init.

“T-Train…” Pilit na nilalabanan niya ang kakabang nararamdaman ng katawan, “k-kumain na m-muna tayo ng agahan,” nauutal na wika niya na ikinangiti nito ng malapad.

Sa halip na makinig ito sa sinabi niya, pinaglandas nito ang daliri mula sa labi niya pababa sa gitna ng mayayaman niyang dibdib.

“Puwede na ba akong maningil, wifey?” Tanong nito habang inilalapit ang mukha sa mukha nito. “Asawa naman kita ’di’ba? So … puwede bang mag-demand na ako ng honeymoon ngayon?”

Napalunok siya. Hindi niya alam ang isasagot sa tanong nito. “T-Train…”

“Krisz.” Ito ang tumawid sa pagitan ng mga labi nila at itininulak siya pahiga sa kama at kaagad itong kumubabaw sa kanya.

Pinagapang ng asawa ang mga labi mula sa labi niya pababa sa leeg niya. Napapaliyad siya kapag nararamdaman niyang kinakagat nito at sinisipsip ang balat sa leeg niya. Napakasarap ng sensasyong dulot niyon.

Habang abala ang labi nito sa paggapang pababa sa mayayaman niyang dibdib, ang kamay nito ay abala sa pagtatanggal ng pagkakabuhol ng bathrobe. And when Train finally succeeded in untying her robe, his lips moved to suck her nipples.

Napaliyad siya ng may lumukob na kakaibang sarap sa pagkatao niya. At malakas siyang napaungol ng maramdamang ang isang kamay nito ay hinihimas ang bukana ang pagkababae niya.

“Train…” She moaned.

Niyakap niya ang asawa at pinagapang naman ang kamay niya sa likod nito. She softly dug her long nails into his skin. This gave him goosebumps.

“Krisz…” Napadaing ito sa ginagawa niya sa likod nito.

Tuluyan ng hinubad ni Train ang roba na suot niya at itinapon iyon sa sahig. Pagkatapos ay tumigil ito sa ginagawa at matamang tinitigan ang hubad niyang katawan. “Great God, you are so breathtaking.”

Lumuhod ito sa kama at hinubad nito ang puting t-shirt na suot at itinapon iyon sa sahig. Naglaway siya ng bumaba ang tingin niya sa abs nito. Good Jesus! Noon, hindi siya naniniwala na may eigh-pack abs ito. Akala niya edit lang ’yong sa mga larawan na nakikita niya sa internet, pero nagkakamali siya. Eight packs did exist! At nasa harapan niya ngayon ang pruweba.

Yummy sexy abs!

Ang sinunod naman nitong hinubad ay ang belt ng pantalon nito at sumunod ay ang pantalon na mismo na suot nito. Ang itinira lang nitong saplot sa katawan ay ang boxer nito at siya naman ay ni isang saplot ay wala.

Napatingin siya sa bagay na nasa gitna ng hita nito. May takip pa iyon pero alam niyang mahaba iyon at malaki. She knew because she was once pleasured by Train’s beautiful and delectable manhood.

Good heavens! Forgive me for I have sin.

No! Asawa niya ito kaya ayos lang na pagnasaan niya ito. Tama! May karapatan siyang magnasa kay Train dahil asawa niya ito.

Kinubabawan siyang muli ni Train at sinakop ang mga labi niya gamit ang mainit nitong mga labi. Napaungol siya ng masahiin nito ang isa niyang dibdib samantalang ang isang kamay naman nito at pinipisil ang naninigas niyang nipple.

Train was shamelessly rubbing his covered manhood against her already wet core. And it was adding to the delicious sensation all over body. Alam niyang nararamdaman nitong basang-basa na siya.

“Touch me, Train…” hindi niya napigilang sabi habang kapos ang hininga. “Please, touch me down there.” Namumula ang pisnging niya.

“Later, my wife,” he whispered over her parted lips. “Mas masarap pa ang gagawin ko sa hinihiling mo.”

She squeezed her eyes shut when Krisz’s felt Train’s lips trailing down to her taut nipple and leaving scorching trails on her skin.

Napaungol siya sa ginagawa nito sa mayayaman niyang dibdib. Napaliyad ang katawan niya ng maramdaman ang kamay ni Train na hinihimas ang labi ng pagkababae niya. He was torturing her and she hated this feeling!

“Touch me already! Please— uhm…” halinghing niya ng maramdamang pumasok ang isang daliri nito sa loob niya at nilaro naman ng hinlalaki nito ang hiyas niya. “Train! Ang sarap niyan. Sige lang. Himasin mo pa—ah. Ibaon mo pa—oh.”

Nakapikit siya habang ninanamnam ang sarap na dulot ng daliri ni Train sa pagkababae niya.

Narinig niya na parang may nahulog na kutasara o tinedor sa sahig pero wala na siyang pakialam doon. Ang nasa isip nalang niya ay ang sarap na pinapalasap sa kanya ng asawa.

Then she felt Train’s lips touched her womanhood. And then a cold thing was rubbed against her labia. Napamulagat siya at bahagyang bumangon para tiningnan kung ano ’yon.

It was a freaking ice cube!

“A-Anong gagawin mo riyan?” She managed to ask even with her mind clouded with lust.

Nang-angat ng tingin sa kaniya ang asawa saka nginitian siya. “Laid back and enjoy.”

Kahit nag-aalangan, sinunod niya ang sinabi nito. Nahiga siyang muli sa kama at hinintay ang sunod nitong gagawin.

Malakas siyang napasinghap ng may lumapat na malamig na bagay sa hiyas niya.

“Train!” She shouted her husband name when she felt the ice cube being rubbed against her clitoris and then she felt Train’s tongue licked her womanhood. “Oh! Oh!” Napasabunot siya sa buhok ni Train at mas isinubsob pa niya ang ulo nito sa pagkababae niya.

Train was still rubbing the ice cube against her clit. She could feel it melting. At sa bawat second na natutunaw ito at nagiging tubig ay dumadaloy iyon sa pagkababae niya at walang sawang sinasalo at sinisipsip iyon ni Train.

Then the ice cube finally disappeared.

Hinihingal na nagmulat siya ng mga mata at nagtama ang tingin nila ni Train.

He smiled. “You like that ice cube?”

Tumango siya. “O-Oo. Ang sarap.” Namumula ang pisngi na pag-amin niya.

Tumaas ang sulok ng mga labi nito. “I’m just starting, wifey.” Kinindatan siya nito at inabot ang isa pang ice cube at inilagay iyon sa bibig nito, pagkatapos ay bumalik na naman ito sa ginagawa sa pagkababae niya.

Sa pagkakataong iyon, hindi na nito kinikiskis sa pagkababae niya ang yelo, ang dila na nito mismo ang malamig. She felt Train’s mouth dripping with cold saliva as he lapped, licked, nipped her mound and sucked her clitoris.

At every flick of Train’s tongue against her mound, cold sensation coursed through her. It added to the pleasure building inside her.

“Oh, Train,” ungol niya ng walang patid ito sa pagpapaligaya sa kanya habang may ice cube pa rin sa loob ng bibig nito. “Train! I’m cumming—Oh. Oh, shit! Lalabasan na ako—Train … Train… Oh—God!”

Mas binilisan pa ni Train ang galaw ng dila nito.

Isang malakas na ungol ang lumabas sa bibig niya ng bumulwak ang katas niya at sinipsip lahat iyon ni Train.

“Oh…”

Kahit nilabasan na siya, patuloy pa rin ang asawa niya sa pagsamba sa pagkababae niya. Nanghihina na ang mga hita niya sa ginagawa nito sa pagkababae niya. Hindi na niya kaya. Kaya hindi nakapagtataka ng maramdaman niyang nilabasan siya ulit.

Mahigpit siyang napakapit sa bed sheet ng maramdamang iba na naman ang ginagawa ni Train. Tongue. Ice cube. Tongue. Ice cube. He would lick her with his sinful tongue and then the cold ice cube would replace his tongue for a second and then he would licked her again with his wicked tongue.

“Oh, Train.”

Waved after waved of pleasure and orgasm ripped through her. Fast. Hard. Krisz didn’t know where to get her strength to survive at every mind-blowing orgasm.

Hanggang sa natunaw ang yelo na nasa bibig ni Train, saka lang ito tumigil sa ginagawa sa pagkababae niya at lupaypay na ang kamay niya sa sobrang pagod. Her throat was dry due to her loud moans and shouting Train’s name as he orgasmed for countless of times.

Nag-angat ng tingin ang asawa niya at matiim na tumitig sa kanya. He crawled on top of her and then he pressed his lips on hers. She tasted herself on his lips.

“God, I’m so lucky to call you my wife,” ani Train habang malamlam ang mga mata na nakatitig sa mga mata niya.

Parang ihinili ang puso niya sa mga ulap sa narinig na salitang namutawi sa mga labi nito. Kapagkuwa ay naalala niya ang nakaraan…

Tinuyo niya ang nanunuyong labi gamit ang dila. “Sa tingin mo masuwerte ka dahil asawa mo ako?” Napangiti siya. “Hindi ba pinagtataguan mo ako noon dahil hinahabol-habol kita at pinipilit kang pakasalan ako pero ayaw mo naman?”

Natawa ito sa sinabi niya. “I can remember it perfectly.”

“Yeah?”

“Hmm-mm,” anito na tumango-tango. “Hindi ko ’yon makakalimutan. Pero ayoong isipin yon ngayon.” Inilapit nito ang bibig sa tainga niya at bumulong. “Can you do me a favor?”

“Ano?”

“Puwede bang dumapa ka?” Tumingin ulit ito sa mga mata niya. “Then bend your knees. Used your hands to pull yourself up.”

Umawang ang bibig niya. “DADDY-You like that position?”

Train smiled wickedly. “Wifey, that’s the best position. Kasi baon na baon at sagad na sagad. Mararamdaman mo talaga ako ng buong-buo sa loob mo.”

“Oh. Sige.” Namumula ang pisngi na sinunod niya ang pabor na hinihingi nito.

Nang nakadapa na siya at nakaluhod habang ang likod niya ay nasa kay Train, naramdaman niyang pinaglandas ni Train ang daliri nito mula sa batok niya hanggang sa katapusan ng spinal cord niya.

“Train…”

“Yes, wifey?” Train rubbed his erect member against her throbbing mound. “Do you want this, iyobuv moya ? Do you want my cock deep inside you?”

“Yes,” sagot niya habang tumatango-tango. Kanina pa lumipad ang inhibisyon sa katawan niya. “I want you inside me. Fill me, hubby.”

Parang nanunuksong ipinasok ni Train ang kalahati ng kahabaan nito sa loob niya.

“Oh, Train. Please, ibaon mo na lahat—” Naputol ang iba pa niyang sasabihin ng bigla nalang nitong sinagad ang kahabaan nito sa loob niya. “—Oh!”

Hinimas-himas ni Train ang pang-upo niya at marahang tinampal iyon. Napakagat-labi siya sa ginawa nito. Mas lalo pang nadagdagan ang init ng katawan na nararamdaman niya.

“Hold on tight, wifey,” paalala sa kanya ni Train. “This is going to be fast, hard and rough.”

“Okay.” Hinihingal na tugon niya.

“Nakakapit ka na ba?”

“Oo.”

“Good answer.”

Train gripped her waist and then he started thrusting inside her. Hard. Rough. Fast.

“Ah! Ah!” Ungol niya habang mahigpit na nakakapit sa unan. “Train!”

Nararamdaman na niya na malapit na niyang maabot ang rurok ng kaligayahang nalalasap. Panay ang ungol niya at palakas iyon ng palakas. Nababalot din siya ng sariling pawis pero wala siyang pakialam. Tanging sa ginagawa lang ni Train naka focus ang buo niyang atensiyon.

Napakasarap ng bawat hugot at pagsagad nito ng kahabaan sa loob niya. Para siyang nahihibang sa sobrang sarap na hatid niyon sa kaniya.

“Krisz. Fuck—Ohhhh,” ungol ni Train. “You’re so fucking tight, wifey.”

Mas ibinuka pa niya ang mga hita habang mariing nakapikit dahil sa sobrang sarap. “Isagad mo pa.”

“My pleasure, wifey. My pleasure.” With that, he thrust hard and long.

Sa bawat mabilis na pag-ulos nito sa loob niya, para siyang mawawalan ng ulirat sa sarap. Her body shook at every thrust. She moaned loudly at every pump. Halos magiba ang katawan niya sa mabilis at malakas na pagbayo ni Train sa pagkababae niya.

Train didn’t stop. He didn’t even pause to catch his breath. He kept on thrusting in and out inside of her. He kept on pumping and thrusting until she was shouting in so much ecstasy as her orgasm lashed through her. And then Train followed after her.

Mariin siyang napapikit ng maramdaman ang mainit na katas ni Train sa pumuno sa sinapupunan niya.

Walang lakas na dumapa siya sa kama. Napangiti siya ng dumapa rin si Train sa tabi niya at nagtama ang mga mata nila.

“Breakfast, wifey?” Tanong nito habang habol pa rin ang hininga.

Inirapan niya ito. “I should eat breakfast because?”

“Kailangan mong mabawi ang lakas mo, wifey.” May pilyong ngiti sa mga labi nito. “Naghahanda na ako para sa round two.”

Natawa siya “Ewan ko sayo.”

“Seryuso ako.”

“Oo na. But let me breath first.”

Tumawa ang asawa niya saka hinalikan siya sa mga labi. “Breath. Eat. Pagkatapos no’n, round two tayo.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 12

CHAPTER 12

THE WHOLE Sunday was fun. Kung honeymoon man ang tawag sa ginawa nila, then it was the best honeymoon in the world. They did more than one position and every position was orgasmic. Iyon na yata ang pinakamasaya at pinaka-nakakaibang araw sa tanang buhay niya.

At kahit hindi niya gustuhin, sumapit na ang lunes.

Parang gusto niyang sakalin ang salitang lunes. Pagod na pagod siya pero kailangan niyang bumangon dahil nakatanggap siya ng text mula sa sekretarya niya na gusto siyang maka-usap ng mga investors.

“Argh!” Naiinis na napasabunot siya sa sariling buhok saka naghihikab na pumasok sa banyo para maligo.

Mukhang kanina pa nagising ang asawa niya dahil wala na ito sa kama at may naamoy siyang mabangong aroma ng pagkain. Mukhang naghahanda na ito ng agahan nila. The perks of having a chef husband. Hindi sila nauubusan ng pagkain.

Pagkatapos niyang maligo, pagkalabas niya sa banyo ay natigilan siya ng makita si Train na may inilapag na damit sa ibabaw ng kama.

“Ano ’yan?” Kunot ang nuong tanong niya at lumapit sa kama.

Hinalikan siya nito sa nuo. “Good morning, moya zhena .”

“Good morning.” Tumingin siya sa damit na nasa kama. “Ano ’yan?” Ulit na tanong niya.

“Oh, yon ang susuotin mo ngayong araw,” ani nito at iminuwestra ang kamay sa damit. “Gusto ko ’yan ang suotin mo. Okay?”

Napapantastikuhang tumingin siya kay Train. “Hubby, I don’t do slacks in the office. Gusto ko above the knee pencil cut skirt and—”

“No. May-asawa ka na kaya hindi mo na puwedeng isuot ’yon.”

Inungusan niya ito at hinalungkat ang maleta kung nasaan ang mga damit niya. Pinili niya ang damit na gusto niyang suotin. Above the knee ang haba non. Kalahati ng damit ay itim, samantalang ang mula beywang pataas ay kulay crema.

Nawala sa isip niya na naroon pala si Train sa loob ng silid. Hinubad niya ang roba na suot at nagsuot ng kulay itim na lingerie and same color bra. Nang maisuot ang damit na napili, may yumakap mula sa likuran niya.

“Bakit iyan ang damit mo?” Tanong nito na may bahid na inis ang boses.

Nagpakawala siya ng isang malalim na buntong hininga. “Train, hindi porke’t asawa mo na ako ay puwede mo na akong baguhin. I am your wife.” Humarap siya rito. “Not a robot that will do your bidding. May sarili akong isip, may sarili akong paniniwala at may sarili akong desisyon. I choose to wear this kasi komportable ako. So, I’m telling you, hubby, kung balak mo akong baguhin, nagsasayang ka lang ng lakas at panahon.”

Mataman siya nitong tinitigan sa mga mata. “I just don’t want other men to oggle their eyes at your delectable legs. Asawa mo na ako ngayon. Hindi nila puwede pagnasaan ang asawa ko.”

Itinirik niya ang mga mata. “Bahala ka sa gusto mong isipin. Basta ako, magdadamit ako na naaayon sa kagustuhan ko.” Nginitian niya ang asawa saka hinalikan ito sa mga labi. “Huwag ka ng magalit, hubby, kahit naman anong titig nila sa legs ko, hind naman ’yon nila matitikman. Kaya chill lang, pwede?”

Nagsalubong ang kilay nito at walang imik na lumabas ng kuwarto nila.

Napailing-iling nalang siya at kinuha ang handbag at lumabas na rin sa silid nila.

Hinanap niya si Train at natagpuan niya ang asawa sa kusina at nagkakape.

“Train?” Kuha niya sa atensiyon nito.

“Yeah?” Lumingon ito sa kanya at may inabot sa kanyang isang tasa ng kape at isang tasa ng kape na may gatas. “Which one do you prefer? Coffee or coffee with milk? Hindi ko alam kung anong gusto mo, so pili ka na lang.”

Kinuha niya ang kape. “I’m a black coffee kind of girl.”

Train just smiled.

Habang sumisimsim siya ng kape, may inilapag itong kulay puti na plastic lunch box.

“Nandito ang pagkain mo para sa lunch,” wika ni Train. “Ngayong mag-asawa na tayo, ako ang magluluto sa kakainin mo. Ayokong kumakain ka ng luto ng iba.”

Kapagkuwan ay may inilapag na naman itong kulay asul na lunch box. “Nandito naman ang meryenda mo. May tuna at chicken sandwich diyan.”

Parang may humaplos sa puso niya habang nakatingin sa mga lunch boxes na nasa ibabaw ng mesa. Train really made those for her? Aww. Why did he have to be so sweet? Hindi niya tuloy mapigilan ang malakas na pagtibok ng puso niya. Hindi niya mapigilan ang kilig na nararamdaman.

“Salamat,” aniya.

Train nodded. “Finish your coffee. Pagkatapos ay aalis na tayo.”

Tumango siya at hindi umimik. Pinagmasdan lang niya si Train na inilagay sa paper bag ang dalawang lunch box.

Nang matapos siyang magkape, sabay silang lumabas ng penthouse ni Train. Tulad ng sinabi nito, hindi nga siya nito pinasakay sa kotse niya. They rode in his Cadillac.

Hinatid siya nito sa main branch ng hospital nila. Akala niya ay aalis na ito pagkalabas niya sa sasakyan nito pero nagkakamali siya dahil lumabas si Train sa Cadillac nito at pinagsiklop ang kamay nila.

“Train, hindi mo namang kailangan—”

“Ihahatid kita hanggang sa opisina mo,” putol nito sa iba pa niyang sasabihin. “Gusto kong malaman ng lahat ng tao sa gusaling ito kung sino ako sa buhay mo.”

Nagsalubong ang kilay niya. “At ano naman ang koneksiyon niyon sa paghahatid mo dito sa opisina ko?”

“Makikita mo,” makahulugang sabi nito at hinila siya papasok sa gusali.

Confusion filled her when Train pulled her towards the information desk. Nang makarating doon, bumaling sa kaniya si Train na para bang hinihintay na mgasalita siya.

“What?” She inquired. “Anong sasabihin ko?”

Itinaas ni Train ang kamay nito at ipinakita sa kanya ang wedding ring nito. “Sa tingin ko ay alam mo ang sasabihin mo sa kanila.”

Nagpakawala siya ng isang malalim na hininga at tumingin sa mga empleyado niya na nasa likod ng information desk.

“I—” Napalunok siya kapagkuwan ay tipid na ngumiti, “I am married … to …” Binalingan niya si Train, “…him. Train Wolkzbin.”

Kaagad na gumuhit ang matamis na ngiti sa mga labi ni Train. “Spread the news ladies.” Pagkasabi niyon ay hinila siya nito patungo sa elevator.

Ihinatid talaga siya ni Train sa opisina niya kung saan iniwan niya ang handbag at paper bag na ang laman ay ang lunch boxes, pagkatapos ay hinatid pa rin siya ni Train hanggang sa conference room. Naiinis na hinarap niya ang asawa. “Seriously, Train, bodyguard ba kita? Wala ka bang ibang gagawin maliban sa ihatid ako?”

Nagkibit balikat lang ito saka binuksan ang pinto ng conference room. Lahat ng investors na naroon ay napatingin sa kanya.

“Good morning,” bati niya sa mga ito at umupo sa upuan na para sa kanya. “Anong pag-uusapan natin ngayon?”

Tumayo ang isang investor saka tumingin sa kaniya. “Miss Romero, kanina ka pa namin hinihintay. Totoo ba itong naririnig naming balita na hindi naman talaga pag-aari ni Mr. Wolkzbin—”

“Wrong,” Train cut the investor off.

Malalaki ang mata na nilingon niya ang asawa. Akala niya hindi ito pumasok sa conference room.

May isa pang investor na tumayo at humarap kay Train. “Mr. Wolkzbin, we just want to clarify—”

“She is no longer a Romero,” ani Train at kinindatan siya. “She is now Mrs. Krisz Romero-Wolkzbin.” Hinarap nito ang mga investor. “Meet my wife, everyone. Sorry, hindi ko kayo naimbitahan sa kasal namin. Sa Russia kasi kami nagpakasal.”

Lahat yata ng investors ay naka-awang ang mga labi sa sobrang gulat sa sinabi ni Train.

“Well, aalis na ako,” ani Train at naglakad palapit sa kanya kapagkuwan ay ginawaran siya ng halik sa mga labi. “Susunduin kita mamaya. Naka-save sa cellphone mo ang number ko. Tawagan mo ako kapag uuwi ka na.”

Tango lang tugon niya sa sinabi nito. Hanggang sa makalabas ito ng conference room, naka-awang pa rin ang mga labi niya sa sobrang gulat.

Hindi alam niya ni Krisz ang sasabihin o ang dapat niyang maramdaman. Kung hindi siya nito hinatid sa conference room, siguradong hindi maniniwala sa kanya ang investors na nagpakasal na sila ni Train.

Her very sweet husband just saved her freaking ass.

“Excuse me for a minute.” Mabilis siyang lumabas sa conference room at hinabol si Train para magpasalamat sa ginawa nito.

Naabutan niya ang binata na hinihintay na bumukas ang elevator. Nasa tabi nito si Boggy at nag-uusap ang dalawa. At dahil malapit siya sa dalawa, hindi maiwasang marinig niya ang pinag-uusapan ng mga ito.

“Salamat at sinabi mo sakin, Boggy,” ani Train.

“Wala ’yon, boss. Nang malaman kong pinagkalat ni Trina Lopez ang balita na ginagamit lang ni Miss Krisz ang apelyido niyo, nagkagulo ang mga investors.”

“Alam ko nang mangyayari ’to. Buti kinasal na kami.”

“You got it bad, boss.”

Train chuckled. “Mukha nga, Boggy. Ayokong mapahiya siya o masaktan o may mangyaring masama sa kanya. Kaya nang malaman ko ang balak na gawin ng mga investor, hinatid ko talaga siya. Hindi ko sila hahayaan na pagsalitaan ng hindi maganda ang asawa ko. She’s now under my care. At gagawin ko ang lahat maalagaan lang siya.”

Napatango-tango si Boggy. “Boss, ipapalathala ko na ba na kasal na kayo ni Miss Krisz?”

Umiling si Train. “Huwag na muna. Hayaan mong unti-unting kumalat ang balitang kasal na kami. Alam kong hindi magugustuhan ni Krisz na maging center of attention sa business world.”

“Okay, at siya nga pala boss, tawag ng tawag si Miss Trina Lopez, sabihin ko raw sa’yo na inaaya ka niyang mag-dinner sa Yanzee Restaurant.”

Hindi na niya narinig ang sagot ni Train dahil bumukas na ang elevator at pumasok na roon ang lalaki.

Isang malapad na ngiti ang kumawala sa labi ni Krisz habang niri-replay sa isip niya ang narinig niyang usapan ni Train at Boggy.

Train was the sweetest man she ever had the pleasure of meeting. Oo nga at hindi naging maganda ang simula nila pero hindi maikakaila na napaka-suwerte niya at ito ang asawa niya. Hindi nakapagtataka na nahulog ang puso niya para rito— wait, what?!

Napatigil siya sa paglalakad at natulos sa kinatatayuam. Oh, God… bakit hindi niya napansin ’yon? Ang mabilis na pagtibok ng puso niya kapag malapit lang ito. Ang panlalambot ng tuhod niya kapag nginingitian siya nito. Nuong araw ng kasal nila, when she said ‘I do’, she actually meant it. And yes, she was jealous of Trina. Nang makita niyang hinalikan nito si Train, parang may sumakal sa puso niya.

All those things … lahat, naramdaman niya, all because she was falling for Train.

Kinapa niya ang puso niya at naramdaman niya ang mabilis na pagtibok niyon. Her heart was beating for her husband. It was shouting Train’s name.

Sweet heavens. She wasn’t just falling. She already fell in love with Train Wolkzbin.

Sinong hindi mahuhulog ang puso para rito? Nuong unang inangkin siya nito, he was gentle, kahit pa nga ginusto niya iyon at parte iyon ng kasunduan nila. Those kisses they shared were breathtaking, the holding hands were bone melting and last night, they made love over and over again and she didn’t complain. Her heart welcomed Train like he belonged there all this time. At naniniwala siya na hindi niya ibibigay ang katawan sa taong wala naman siyang nararamdaman ni katiting.

Eight years ago, she was attracted to him. Ayaw lang niyang aminin sa sarili. Hindi niya inakala na hanggang sa magkita silang muli ay naroon pa rin ang atraksiyon na nararamdaman niya para sa lalaki. Kaya hindi siya nahirapan na ibigay rito ang katawan niya. Hindi siya nahirapan na tanggapin ang proposal nito. In-denial lang siya sa nararamdaman niya noon para sa asawa, sa kadahilanang natatakot siya baka iwan siya nito kasi alam niyang wala naman itong nararamdaman para sa kaniya.

Bakit ba hindi niya kaagad na realize na nahuhulog na ang puso niya para kay Train, e di sana napigilan niya. Pero hindi, kahit pigilan pa niya, mahuhulog pa rin ang puso niya para rito. Train was like a ghost who crept into her heart unnoticed. He claimed her heart, owned it, at ngayon, nasa kamay na na nito ang puso niya ng hindi man lang niya namamalayan.

And Krisz knew that her love for her husband was unrequited. Oo at sweet ito sa kanya pero hindi ibig sabihin ’non ay mahal siya nito. At mukhang may kontrabidang papasok sa buhay nila.

Si Trina Lopez.

Pero hindi iyon sapat para sumuko siya. Kung napirata ng haliparot na iyon ang mga doctor sa hospitals niya, hindi niya hahayaang pati ang asawa niya ang piratahin nito. She wouldn’t be Krisz Romero-Wolkzbin if she would just give up and do nothing.

“I’m sorry, my dear hubby, pero mukhang hindi kita pakakawalan tulad ng una kong sinabi,” nakangiting aniya habang naglalakad pabalik sa conference room at ang utak ay abala sa pag-iisip ng mga plano para makuha ang puso ng asawa.

NANG makapasok si Train sa sariling opisina, kaagad na nakita niya ang diyaryo para sa araw na iyon. Umupo siya sa kaniyang swivel chair saka binasa ang nakalathala sa diyaryo.

Biglang sumama ang mood niya ng makita ang headline ng diyaryo.

‘THE HERIESS OF ROMERO’S CHAINS OF HOSPITALS IS A BIG FAT LIAR.’

Mabilis niyang binasa ang article at napatigil ang matalim niyang mga mata sa pangalang Trina Lopez na naroon at nabanggit sa nasabing article.

Natagis ang bagang niya. “Fuck that woman.” Tinapon niya ang diyaryo na hawak at tinawagan ang numero ni Trina na binigay sa kaniya ni Boggy.

“Hello? Trina Lopez speaking,” ani ng babae ng sagutin nito ang tawag niya.

“This is Train Wolkzbin,” aniya na madilim ang mukha. “I think we need to talk.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 13

CHAPTER 13

SINUNOD ni Krisz ang sinabi ni Train. Tinawagan niya ang asawa ng gusto na niyang umuwi. Pero hindi ito sumagot. Ring lang ng ring ang cell phone nito kaya naman si Boggy ang tinawagan niya. Malapit nang mag alas-sais ng gabi at wala nang tao sa building na iyon kaya kailangan na talaga niyang umuwi.

Nakahinga siya ng maluwang ng sinagot ni Boggy ang tawag niya.

“Hello, Boggy?” Aniya sa kabilang linya.

“Magandang gabi, Miss Krisz. Anong maipaglilingkod ko sa inyo?” Anang tanong ni Boggy mula sa kabilang linya.

Nagdalawang isip siya kung magtatanong ba siya, pero sa bandang huli, nagtanong din siya. “Alam mo ba kung nasaan si Train? Kanina ko pa kasi siyang tinatawagan, hindi niya sinasagot ang tawag ko.”

“Nakipag-dinner po siya kay Miss Trina Lopez. Hindi niya po ba pinaalam sa inyo?”

Parang may tumarak na punyal sa puso niya sa narinig. “S-Sinabi niya. N-Nakalimutan ko lang.” Tumikhim siya para mawala ang bara sa lalamunan niya. “Alam mo ba kung saang restaurant sila pumunta? Hindi nasabi sa akin ni Train, e,” pagsisinungalinga niya.

“Naku, hindi po ’yon sa restaurant. Inimbitahan siya ni Miss Trina sa penthouse niya.”

Nanginig ang mga labi niya, nanunubig ang mga mata niya. “Sige, salamat.” Mabilis niyang tinapos ang tawag at sinapo ang bibig niya ng may hikbing lumabas mula roon.

Ayaw niyang umiyak kaya pinigilan niya ang luha na gustong kumawala sa mga mata niya. Hindi ako iiyak! Fuck it!

Nanlilisik ang mata ng pumasok sa isip niya ang posibling ginagawa ng dalawa ngayon. Humanda ka sa akin, Train. Sinabihan na kitang huwag akong lulukohin!

Peste talaga ang babaeng ’yon! Haliparot! Ang lalaking ’yon naman! May asawa na nga pero naghahanap pa ng iba! Letse!

Nagdadabog na lumabas siya ng kaniyang opisina at umuwi sa penthouse ni Train. Nag-commute lang siya dahil hindi naman niya dala ang kaniyang kotse. Mabuti nalang at ibinigay sa kanya sa information desk ang inorder ni Train na spare key-card para sa penthouse nito kaya nakapasok siya.

Panay ang pagtatagis ng bagang ni Krisz habang nasa kusina. Dahil wala siyang ganang kumain, cup noodles ang napagdiskitahan niyang lutuin. Kung pagluluto nga ang tawag sa paglalagay ng mainit na tubig sa cup noodles.

Habang kinakain ang noodles, hindi niya mapigilang mapaluha ng kaunti. Nakakainis! Inaamin pa nga lang niya sa sarili niya na mahal niya ang asawa, saka naman may haliparot na gustong umiksina. At ang asawa naman niya, hindi man lang nito iniisip ang mararamdaman niya.

Trina was probably laughing right now. Pinagtatawanan siya nito dahil madali siya nitong naakit at napaniwala. They were now probably in bed, enjoying each other body— “Argh!” Sigaw niya para ilabas ang panggigigil at galit na nararamdaman niya sa mga sandaling iyon.

Kailangan niyang mailabas ’yon kundi sasabog siya kapag nakaharap na niya si Train.

Mabilis niyang tinungo ang silid nila at kinuha ang cellphone niya sa handbag niya. Nagmamadaling tinawagan niya si Lath. Nang sagutin nito ang tawag, bigla nalang siyang pumalahaw ng iyak.

“What the fuck happened, Krizzy baby?” Puno ng pag-aalala ang boses nito.

Humihikbi na sumagot siya. “I’m in love with him, Lath. I’m in love with Train.”

“Oh, e, bakit ka umiiyak? Tears of joy na finally na realized mo na in love ka?”

Napahikbi siya ulit. “Pero hindi naman niya ako mahal.”

Napabuntong-hininga ang kausap. “Paano mo naman nalaman na hindi ka niya mahal, not that I’m saying na mahal ka niya. Kasi honestly speaking, hindi ko rin alam kung mahal ka niya.”

“Paano ko nalaman?” Tinuyo niya ang basang pisngi. “Kasi nandoon siya ngayon kasama ang haliparot na Trina na ’yon. Nandoon silang dalawa sa penthouse ng mahadira na ’yon at siguradong nagsi-sex na sila—”

Lath cut her off. “Wait, wait, wait. Rewind please?”

Umupo siya sa ibabaw ng kama at hinamig ang sarili. “Sabi niya kanina sa akin na tawagan ko siya kapag uuwi na ako. Tapos nung tumawag ako, wala na. Hindi sumagot. Kaya tinawagan ko si Boggy, ’yong kanang kamay ni Train. Tapos ang sabi, nandoon kasama si Trina Lopez at naroon silang dalawa sa penthouse ng babaeng higad na ’yon. Nakakainis lang, Lath. Nari-realize ko palang na mahal ko si Train, may kontrabida kaagad.”

Nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga si Lath. “Krizzy baby, don’t assume, okay? Malay mo, may ibang pakay si Wolkzbin kaya magkasama sila ngayon ni Tri—”

“Don’t you dare say her name!”

“—ni babaeng higad.”

Good.

“Ewan ko.” Humaba ang nguso niya. “Assuming na kung assuming, pero ano naman ang dapat kong isipin? Na naglalaro lang sila ng snake and ladder doon sa penthouse ng haliparot na ’yon?”

“Hay, Krizzy baby. Don’t cry. Hindi ’yan ang Krisz Romero na kilala ko,” ani Lath sa kabilang linya. “Hindi porke’t naging asawa ka na ni Wolkzbin ay magiging iyakin ka na. Always remember, ikaw ang legal na asawa. Ipaglaban mo ang karapatan mo. Ipaglaban mo ang sa’yo. And if you want to hurt your husband for being a jerk and asshole, then please, do it. Pero sa paraang hindi ka mapapahamak. Get even by doing something that he wouldn’t think you’ll do.”

Kumunot ang nuo niya. “Like what?”

Natahimik ito sa kabilang linya. Hinuha niya ay nag-iisip ito. “Oh, I know!” Biglang sigaw nito na ikinaigtad niya. “I remember the time when Lash, my stupid twin brother, used my car without telling me. Alam mo naman kung gaano ko kamahal ang sasakyan kong yon. Kaya ng bumalik siya, nagpanggap akong hindi ako inis sa kanya. Pagkatapos nuong kakain na siya, nilagyan ko ng pampa-LBM ang pagkain niya.” Lath laughed so hard. “I’m telling you Krizzy baby. That was epic.”

Kahit siya na mabigat ang dibdib ay napatawa sa kuwento nito. “Gayahin ko kaya ang ginawa mo. Lagyan ko rin kaya ng pampa-LBM ang kakainin niya?”

“Gawin mo para sa pagpapaasa niya sayong susunduin ka pero hindi naman pala.”

Tumalim ang mga mata niya. “Yeah, I’ll do it. Kaya lang wala naman akong pampa-LBM. Mayroon ka pa ba niyon?”

“Wala na.” Humugot ito ng isang malalim na hininga. “Pero sa tingin ko mayroon si Ymar. Tawagan ko siya para sayo.”

“Ymar?” Nagsalubong ang kilay niya. “Sino naman siya?”

“Isang kaibigan na nagmamay-ari ng isang pharmaceutical company.” She could sense an evil grin on Lath’s voice. “Kapag nakakuha ako, ihahatid ko riyan sa apartment ni Wolkzbin. Okay?”

“Okay. Thanks.”

“Don’t mention it.” Lath paused. “Ngumiti ka na. Ang pangit mo pa naman kapag umiiyak ka.”

Mahina siyang natawa. “Gago. Nakangiti na po”

“That’s better,” anito. “I have to hang up now. Tawagan nalang kita kapag may nakuha ako.”

“Okay. Thanks again.”

Sabay nilang pinatay ang tawag ni Lath.

Nahiga siya sa kama at napatitig sa kisame. Nag-iisip siya ng paraan kung papaano mailalagay ang gamot na iyon sa kakainin ni Train kung ito naman ang nagluluto sa pagkain nila.

There was only one way. Dapat bukas, siya ang magluto ng pagkain nila.

Pagkalipas ng ilang minuto, tumunog ulit ang cell phone niya. Nang tingnan niya kung sino ang tumatawag, mabilis niyang sinagot iyon ng makitang si Lath ang tumatawag.

“Hello? Ano, may nakuha ka?” Kaagad na tanong niya.

“Yeah. Mayroon daw siya, kaya lang this coming weekend pa darating.”

Bumagsak ang balikat niya. “Ganoon ba?”

“Oo. Mukhang postpone muna ang paghihiganti mo. Anyway, huwag mo nalang muna siyang pansinin.”

Itinirik niya ang mga mata. “As if Train will get affected by that.”

Lath chuckled deeply. “Krizzy baby, if there’s one thing you need to know about men, we hate silent treatment to the core. And Train is not an exemption to that.”

Mataray siyang napangiti. “Sige. Kaya kong gawin ’yon,” aniya na tumatango-tango pa. “Ayaw ko naman talaga siyang pansinin. Hindi ko pa siya kayang kausapin. Baka isaksak ko sa kanya lahat ng kutsilyo sa kusina.”

Tumawa ng malakas si Lath. “Buti nalang pala at hindi kita naging girlfriend.”

Umikot ang mga mata niya. “Lath, alam natin pareho kung bakit hindi mo ako naging girlfriend. Maliban sa hindi ako attracted sa’yo, may hinihintay kang babae na alam naman natin pareho na hindi na babalik sa’yo.”

“I’m still waiting, Krizzy baby. I’m still waiting for Haze to return to me.”

“Anong return to you, e, hindi ba kaya siya umalis para iwasan ka kasi niloko at pinaiyak mo s’ya?”

Natawa ito. “I believe in fate, Krizzy baby. There’s always that thing called destiny.”

Napailing-iling siya at tinudyo ang kaibigan. “Wow. The self-proclaimed playboy believes in destiny. Oh my God. Nagyelo na ba ang empyerno?”

“Makatulog na nga.” Pikon nitong pinatayan siya ng tawag.

Natatawang napatingin siya sa screen ng cell phone niya. Pikon talaga ang kaibigan niya kapag ang pinag-uusapan nila ay ang love life nito, kung matatawag ba na love life ’yon.

Inilapag niya ang cell phone sa bed side table at tumagilid ng higa. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam niya dahil kay Lath.

Akmang ipipikit niya ang mga mata para matulog ng marinig niyang bumukas at sumara ang pinto ng penthouse nila.

He’s home!

Sa halip na matulog, bumangon siya at umupo sa gilid ng kama. Nang makapasok si Train sa kuwarto nila, hinuli niya ang mga mata nito at nagtanong.

“Saan ka galing?” Kaagad na tanong niya.

Nakita niyang natigilan si Train sa tanong niya kapagkuwan at hinubad nito ang coat na suot at akmang hahalikan siya sa pisngi pero iniwan niyang mukha sa mga labi nito.

“Saan ka nanggaling, Train?” Tanong niya ulit sa asawa.

“I was with my business partner. Sorry, hindi ko nasagot ang tawag mo.”

Parang tinarak ng ialng milyong karayom ang puso niya sa pagsisinungaling nito.

“Safe ka bang nakauwi?” Tanong nito sa kaniya ng hindi siya umimik.

“Buhay ako diba?” Mataray na sagot niya at nahiga sa kama.

“Krisz, I’m really sorry—”

“Are you?” Matalim ang mga matang bumaling siya kay Train. “Sabi mo susunduin mo ako. Tinawagan kita kasi ’yon ang sabi mo sa’kin. Alam mo ba ’yong feeling na maiwang mag-isa sa opisina dahil ’yong nangakong susundo sa kanya ay hindi naman tumupad sa pangako.”

“Hindi ko naman sinasadya—”

“Oh, just shut up, Train.” Bumalik siya sa pagkakahiga saka ipinikit ang mga mata. “Paki-patay ng ilaw kapag natulog ka na.”

Nagtalukbong siya ng kumot at hindi na niya kinausap si Train kahit pa ilang beses nitong tinawag ang pangalan niya. Pilit niyang pinatulog ang sarili dahil ayaw niyang kausapin si Train. Bahala ito buhay nito..

CECELIB | C.C.

CHAPTER 14

CHAPTER 14

ISANG LINGGO. Isang linggo na ang lumipas ng hindi si Train kinikibo at kinakausap ni Krisz. Sa tuwing nag-a-attempt si Train na magkasarilinan sila ng asawa para makapag-usap, palagi itong may dahilan para hindi siya kausapin. Tulad nalang ngayon. Magkaharap nga silang kumakain pero wala silang imik pareho.

Sagad na sa buto ang pagkainis niya, pero wala naman siyang nagagawa. Naiirita siya at ito pa ang may ganang hindi siya pansinin samantalang ginagawa naman niya ang lahat para walang makapanakit dito. Ginagawa niya ang lahat, pero hindi manlang iyon ma-appreciate ng magaling niyang asawa.

He tried talking to Krisz. He tried pleasing his wife in every way but to no avail. He tried to corner her in the bathroom and kissed her senselessly, but she didn’t complain and just stand there like a statue. At ito ang pinakamalupit na nangyari sa nagdaang linggo. Sinubukan niyang akitin ito. Miss na niya ang asawa kaya naman inumpisahan niya itong halikan sa mga labi pababa sa leeg nito. Akala niya pipigilan siya nito pero hinayaan siya nitong gawin ang gusto niya. Siya ang kusang tumigil dahil parang estatwa ang asawa na ang lamig at walang pakiramdam.

Gusto niyang magwala! Nawawala na sa tamang huwesyo ang isip niya sa tuwing magkasama sila at hindi siya nito kinikibo.

At ngayon, tulad ng mga nagdaang araw, hindi siya makatiis na hindi naririnig ang boses nito.

“Krisz, kausapin mo naman ako.” Malapit na siyang ma-mental.

Ni hindi manlang ito kumurap. Patuloy lang ito sa ginagawa na para bang wala itong narinig.

“Krisz, please.” Nagmamakaawa na siya. “Kausapin mo naman ako. Mababaliw na ako, e.”

Bumaling sa kanya ang asawa at para siyang nabunutan ng tinik sa lalamunan. Sa wakas! Tumingin din ito sa kaniya sa mga mata.

Hinintay niyang magsalita ang asawa pero naghihintay lang siya sa wala dahil bumalik din ang atensiyon nito sa pagkain at nang matapos itong kumain, inilagay nito ang hugasan sa lababo at iniwan siyang mag-isa sa hapag kainin.

Ihinilamos niya ang dalawang kamay sa kaniyang mukha sa sobrang frustrasyon na nararamdaman.

“Argh!” Bigla siyang tumayo dahilan para bumagsak sa sahig ang upuan niya. “Mababaliw na ako!”

Nagmamadaling hinanap niya ang asawa. Nang hindi niya ito nakita sa sala, nagpunta siya sa silid nila.

Nandoon nga ito at nakahiga.

“Krisz, we need to talk.”

NAPATITIG si Krisz kay Train. Walang emosyon ang mukha niya. Ang totoo, gusto na niya itong yakapin at halikan pero tinitiis niya ang sarili. Hindi! Hanggat hindi ito nagsasabi ng totoo sa kaniya, hindi niya ito papansinin.

Kaya pa naman niya. Hanggat nakikita niya si Train, ayos na siya. Simula nuong lunes, hindi niya ito kinibo. At tulad ng sabi ni Lath, nakita niyang apektadong-apektado si Train. Was she evil to admit that she was actually enjoying her husband’s misery?

Natutuwa siya at naapektuhan ito sa silent treatment na ginagawa niya.

Buti nga sayo! Sinungaling!

Bumangon siya sa pagkakahiga at hinarap ang asawa na naka-upo sa gilid ng kama.

“Ano naman ang pag-uusapan natin? Ang pagsisinungaling mo?” There. She said it.

Tumaas ang sulok ng mga labi niya ng makita ang gulat sa mukha ni Train. Akala siguro nito ay hindi niya alam ang kasinungalingan nito.

“Akala mo hindi ko alam?” Mapait siyang ngumiti. “Train naman, anong tingin mo sa’kin? Madaling maloko?” Hinuli niya ang mailap nitong mga mata. Halatang guilty ang loko. “Bakit ka nagsinungaling sa’kin, Train? May usapan tayo ’di’ba? Walang lokohan. Bakit hindi mo sinabi? Okay lang naman sa’kin.”

Sa wakas ay tumingin din ito sa kaniya. “Ayoko lang na problemahin mo pa ’yon. Trina is not worth your time. Hayaan mo nalang ako ang umayos n’on.”

This made her curious. “Anong problema ang sinasabi mo? Okay naman ang lahat, ah.”

Bumuntong-hinga si Train. Halata ang emosyon sa mukha nito na ayaw nitong sabihin ang problema na sinasabi nito pero hindi niya hahayaang mangyari ’yon.

“Train, isang kasinungalingan pa.” Matalim ang matang babala niya sa asawa. “Binabalaan kita. Isang taon talaga kitang hindi papansinin. I already did it for a week, kaya ko itong gawin ng isang taon.”

Hinawakan ni Train ang kamay niya at hinalikan ang palad niya. Lumukso ang puso niya sa ginawa nito. It had been a week since his sinful lips touched a part of her body. It took her breath away and made her heart beat fast.

“ Moya zhena , do you trust me?“

Nagsalubong ang kilay niya. “Ano?”

“May tiwala ka ba sa’kin?” Ulit nito.

Umiling siya at mapait na ngumiti. “Train, binigyan mo palang ako ng rason para hindi ka pagkatiwalaan. Tapos magtatanong ka kung may tiwala ako sa’yo?”

Hinalikan ulit ni Train ang palad niya. “I’m sorry I lied to you,” anito na puno ng pagsisisi ang mga mata. “Pero ako dapat ang romesolba sa problemang ito. Ako ang asawa mo, at gagawin ko ang lahat para hindi ka masaktan—”

“You already hurt me, Train. Nung magsinungaling ka, nasaktan mo na ako.”

Nagbaba ito ng tingin. “I’m a jerk for hurting you. Sorry.” Binitiwan nito ang kamay niya. “I deserve the silent treatment. I deserve it. Hindi ko gustong saktan ka. Hindi ko gustong magsinungaling sayo. Ang gusto ko lang naman na wala ka nang problemahin. Alam kong marami ka nang iniisip. Ayoko nang dagdagan pa iyon ni Trina.”

Tumalim ang mga mata niya ng banggitin na naman nito ang pangalan ng higad na ’yon. “Bakit pa palagi mong binabanggit ang pangalan ng haliparot na ’yon— teka nga muna, may nangyari ba sa inyo ng letseng babae na ’yon nuong pumunta ka sa penthouse niya—”

Pinutol ni Train ang iba pa niyang sasabihin sa pamamagitan ng paghalik sa mga labi niya. Dahan-dahang pumikit ang mga mata niya para namnamin ang mga labi nito na nakalapat sa mga labi niya.

God! She missed his lips. Those sinful lips that could give her an unexplainable pleasure.

Pinakawalan ni Train ang mga labi niya at matiim siyang tinitigan sa mga mata. “Krisz, itataya ko ang buhay ng ama ko. Walang nangyari sa amin ni Trina. Yes, she tried to kiss me, but before her lips could ever touch mine, I turned around and left her penthouse. I rejected her because I don’t want any lips to touch mine other than yours. Ang mga labi mo lang ang gusto kong halikan.”

Lumambot ang matigas niyang puso. All the defenses she built around her heart melted away. Bakit ba ganito ang epekto ng lalaking ’to sa kanya? Simpling halik lang pero tumagos iyon sa puso niya. Siguro ganoon talaga ang pagmamahal. Kahit anong pigil ang gawin niya, lumalabas na lumalabas pa rin ang pagmamahal niya para rito. At ang pag-ibig ay palaging nagpapatawad pero hindi siya makakalimot. Oo nga at naiintindihan niya kung bakit nagsinungaling ito sa kanya, pero naiinis siya sa isiping nagsinungaling ito sa kaniya. She needed time and space.

“Naiintindihan ko kung bakit ka nagsinungaling,” aniya. “Pero galit pa rin ako sayo kasi nagsinungaling ka.” Inagaw niya ang kamay niya na hawak nito. “I need space, Train. Kahit ngayong araw lang. I hope you don’t mind. Promise, bukas, okay na ako. Kailangan ko mapag-isa.”

Mataman siyang tinitigan ni Train kapagkuwan ay nagpakawala ito ng isang malalim na buntong hininga.

“Okay,” ani Train. “I understand.” Tumayo ito habang nakatingin pa rin sa kaniya. “Pupunta ako sa LaCars RT.” Kumuha ito ng papel at isinulat doon ang address ng nasabing lugar. “Kung nagdududa ka sa’kin, puwede mo akong puntahan diyan. Pag-aari ’yon ng kaibigan ko. Uuwi rin ako mamaya. Ibibigay ko sayo yong space na kailangan mo.” Hinalikan siya nito sa pisngi. “I’ll see you tonight, iyobuv moya .”

Tango lang ang tugon niya.

Nang lumabas ito sa silid nila, napatingin siya sa papel na hawak niya. Nakasulat doon ang address ng LaCars RT na pupuntahan nito. Napabuntong-hininga siya at kinuha ang cellphone para tawagan si Lath.

“Krizzy baby!” Bungad ni Lath ng sagutin nito ang tawag. “I was just about to call you. May nakuha na akong laxative, pampa-LBM ’yon. Ymar made sure that it is very effective. Anyway, kunin mo nalang nasa sa akin ang laxative. Teka, nandiyan ba si Wolkzbin?”

Puno ng kalungkutan na napabuntong-hinga siya ng maalala na wala si Train sa tabi niya. Baliw talaga siya. She needed space tapos ngayong binigyan siya ng space, nalulungkot naman siya.

“Wala siya rito.” Walang buhay ang boses niya. “Nandoon sa kaibigan niya.”

“Oh. Is that so?”

Krisz could hear a roaring sound from the background.

“Nasaan ka ba?” Kunot ang nuong tanong niya. “Bakit parang maingay diyan?”

“I’m racing, Krizzy baby— hell fucking yeah, morons! Eat the dirt, fuckers!” Sigaw ni Lath sa kabilang linya.

Inilayo niya ang cellphone sa tainga dahil sa lakas ng boses ni Lath sa kabilang linya. “Ang ingay mo.”

“Sorry, Krizzy baby. Hyper lang ako ngayon. I just freaking won!” Ani Lath sa kabilang linya habang tumatawa.

Napailing-iling nalang siya. “Ihatid mo nalang rito ang laxative na sinasabi mo. Mukhang busy ka, e,” sabi niya.

Krisz heard distant shouts from the other line.

“Yes, I’m kinda busy. Anyway, Krizzy baby, bakit hindi nalang ako ang puntahan mo? Wala naman diyan ang asawa mo. Kunin mo nalang ang laxative sa’kin.”

“Ayoko. Wala ako sa mood. Ihatid mo nalang kasi,” nakasimangot na wika niya.

Lath tsked. “Krizzy baby, tamang-tama. Papunta rito si Lash ngayon. Ipapasundo kita sa kanya. Hindi talaga ako makakapunta riyan.”

Bagsak ang balikat na nagpakawala siya ng malalim na buntong-hininga. “Fine.”

Wala na sa plano niya ang maghigante kay Train, pero kukunin parin niya ang laxative baka kailanganin niya ito in the future.

NANG makarating si Train sa LaCars Racetrack, kaagad niyang nakita na may nagkakarera na limang sasakyan. Lumabas siya sa kotse niya at lumapit kay Lander na nakatingin sa kawalan at halatang wala ito sa sarili.

Tinapik niya ang balikat ni Lander. Napaigtad ito at mabilis na lumingon sa direksiyon niya.

“Oh, hey, Wolkzbin,” ani Lander na wala pa rin sa sarili.

Nanunudyo ang kislap ng mga mata na tumingin dito. “Woman problem?”

Nalukot ang madilim nitong mukha. “Bakit ba naimbinto pa ang salitang pag-ibig?” Pinagkrus niya ang mga braso sa harap ng dibdib at tumabi ng tayo kay Lander at tumingin sa mga kotseng nagkakarera.

“Tell me about it,” aniya.

Mapaklang tumawa si Lander. “Nakakainis ang babaeng inakala mo ay wala ka ng nararamdaman ay biglang bumalik at nalaman mo na siya pa rin pala ang tinitibok ng puso mo.”

Napatingin siya kay Lander. Mukhang ang bigat ng dinadala nito.

Napatigil siya sa pag-iisip ng makarinig siya ng sigaw.

“Yeah! I won! Eat the dirt, fuckers!”

Nang tingnan niya kung sino ang sumisigaw, nagdilim ang paningin niya sa selos na naramdaman ng makita si Lath Coleman na nagbubunyi dahil sa pagkapanalo nito. May suot na sunglasses si Coleman kaya alam niyang si Lath ’yon.

Napapalibutan si Lath ng iba pa nilang kaibigan at ka business partner na sina Dark, Ymar, Calyx at Shun. Mukhang ito ang kalaban sa karera ni Lath dahil hindi maipinta ang mga mukha nito habang nagbabayad ng ten pesos kay Lath.

“Hanep din ang mga loko-loko na ’yon. Ang yayaman pero sampung peso lang pala ang pustahan,” ani Lander na natatawa habang nakatingin sa katatapos lang mangarera.

“Pakiramdam ko lang ha, iyang mga loko-loko na iyan ay may mga alkanseyahan,” sabad naman ni Tyron na kanina lang ay abala sa pagtipa sa screen ng cellphone nito. “Hindi ang mga iyan tumatanggap ng luma na ten pesos. Gusto ng mga ’yon ay bago at makintab pa.”

Mahinang natawa si Lander. “At ang mga baliw, hindi pa maipinta ang mukha dahil sa ten pesos na talo.”

Kahit siya ay napangiti. Pero hindi iyon sapat para mawala ang inis na nararamdaman niya para kay Coleman.

Naglakad siya palapit kay Lath. Nang magtama ang mata nila ng kaibigan, nawalan ng emosyon ang mukha nito kapagkuwan ay ngumiti.

“Wolkzbin!” Lumapit ito sa kaniya at tinapik ang braso niya. “Kumusta?”

“Ayos lang.” Wala ring emosyon sa mukha niya. “Pero mas magiging maayos ako kapag hindi ka na mag-text at tumawag sa asawa ko. Back off.”

The asshole just laughed heartily. “Aww, Wolkzbin is jealous.” Lath laughed again. “Alam ba ni Krizzy baby na nagseselos ka?” Nginisihan siya nito. “Brace yourself Wolkzbin, rendahan si green monster. Baka mapatay mo ako ngayong araw.”

Nagsalubong ang kilay niya. “Ano?”

Hindi sumagot si Lath at tumingin sa paparating na Dodge Viper. Magkasalubong ang kilay niya na nakatingin sa kararating lang na sasakyan.

Napakurap-kurap si Train ng bumukas ang pinto ng Dodge Viper at lumabas doon si Lash, kapagkuwan ay umikot ito para buksan ang passenger seat at lumabas naman doon ang asawa niya.

Krisz…

BUMADHA ang gulat sa mukha ni Krisz ng magtama ang mga mata nila ni Train. Mabilis niyang pinalibot ang tingin at lihim na kinutusan ang sarili. Hindi man lang siya nagtanong kanina kay Lash sa sasakyan kung saan sila pupunta. Kung alam lang niya na sa LaCars RT, e di sana hindi siya sumama rito.

Nahigit niya ang hininga ng makitang naglalakad palapit sa kaniya si Train, Madilim ang mukha nito.

“Anong ginagawa mo rito?” Nakatiim-bagang na tanong nito sa kaniya. “Answer me, Krisz.”

Napatingin muna siya sa gawi ni Lath bago sinagot ang asawa. “May kailangan lang ako kay Lath. Kukunin ko lang kaya ako narito.”

“Ano yon?” Madilim ang mukha nito. “Anong kailangan mo sa kanya na hindi mo makuha sa’kin?”

Nag-isang linya ang kilay niya. “Train, naririnig mo ba ang sarili mo?” Krisz exhaled a loud breath. “Puwede ba, mamaya na ’to. Nakakahiya sa mga kasama mo.”

Napakagat labi siya para itago ang hiyang nararamdaman habang nakatingin sa kanila ang mga kaibigan ni Train na ngayon ay mga wala nang imik.

Nagtagis ang bagang nito. “Kunin mo kung ano man ang kukunin mo. Pagkatapos uuwi na tayo.”

Hindi niya alam kung anong kinakagalit nito pero ayaw niyang mas galitin pa ito.

“Sige,” aniya.

Naglakad siya palapit kay Lath na nakangisi at puno ng kapilyohan ang kislap ng mga mata.

“Heto, oh,” ani Lath saka inabot sa kaniya ang isang paper bag. “Use it well, baby.”

Pabirong inirapan niya ito kapagkuwan ay napabaling sa dereksiyon na pinanggagalingan ng paparating na sasakyan.

Bahagyang napaawang ang mga labi niya ng makitang lumabas si Train sa bagong dating na sasakyan saka tumakbo ito palapit kay Train at hinalikan ang asawa niya sa mga labi.

Napakurap-kurap siya kasabay ng parang milyong-milyong punyak na tumarak sa puso niya sa nakita. Nararamdaman niya ang pagkabiyak ng puso niya at ang pagdurugo no’n.

Pero hindi siya umiyak. Hindi niya hahayaang makita ng dalawa ang mga luhang dumaloy sa pisngi niya. She wouldn’t give them the satisfaction of seeing her hurt.

Tinanggal niya ang lahat ng emosyon sa mga mata niya ng makitang mabilis na tinulak ni Train si Trina saka mabilis itong bumaling sa kaniya.

“Krisz…”

Nag-umpisa nang manginig ang mga labi niya.

Nagpaubaya nalang siya ng maramdaman niyang hinawakan siya ni Lath sa braso at hinila patungo sa sasakyan nitong nakaparada hindi kalayuan sa kanila.

Nang makasakay siya sa kotse ni Lath, hindi niya mapigilan na tumingin kay Train. Nakatayo lang ang asawa niya habang nakatingin sa kaniya, puno ng pagsusumamo ang mga mata nito.

Nang mag-umpisa nang umusad ang sasakyan ni Lath, tumakbo papalapit sa kanila si Train at pilit nitong binuksan ang naka-lock na pinto ng passenger seat.

“Open the door Krisz, please! Fuck it! Open up! Please! Open up!” Sigaw nito habang pilit na binubuksan ang pinto.

Umiling siya saka bumaling kay Lath. “Get me out of here, Lath.”

Kaagad namang pinaharurot ni Lath ang sasakyan palayo sa LaCars RT habang sapo-sapo niya ang dibdib kung nasaan ang puso niya na pakiramdam niya ay nadurog sa nakitang paghalik ng ibang babae sa asawa niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 15

CHAPTER 15

“KRIZZY BABY, chill ka lang,” anang boses ni Lath habang nagmamaneho ito. Hindi alam ni Krisz kung saan siya dadalhin ng kaibigan at wala siyang pakialam kung saan. “Nakita mo naman na tinulak ni Wolkzbin diba? I was there and I saw it. Huwag kang assuming. Huwag mong hayaang ang babaeng ’yon na sirain ang relasyon niyo ni Wolkzbin bilang mag-asawa.”

Hindi siya umimik. Oo, nakita ng dalawang mata niya na itinulak ni Train si Trina pero masakit pa rin makita na may ibang babaeng humalik sa asawa niya. Parang may pumitas sa puso niya at niyurakan iyon ng paulit-ulit. Alam niyang OA ang reaksiyon niya pero hindi e, masakit talaga.

Ganoon yata ang pagmamahal e, sobra-sobra ang sakit kahit ang tingin ng iba, hindi iyon big deal. Pero para sa taong nagmamahal, big deal ’yon.

Natigilan siya sa pag-iisip ng tumigil ang sasakyan ni Lath sa mataas na gusali kung saan nasa tuktok niyon ang penthouse ni Train.

“Thank you,” aniya sa kaibigan.

Kinuha ni Lath ang kamay niya na nakapatong sa hita niya at pinisil iyon. “Everything will be fine, Krizzy baby. Just give it time.”

“Paano mo naman nasabi ’yon?”

“I just know.” Nginitian siya nito. “I know Wolkzbin. Hindi man kami ganoon ka close pero kahit papaano ay matatawag ko siyang isa sa mga kaibigan ko rito sa mundong ginagalawan na’tin. He’s a good guy. Give him chance to explain himself.”

“I’ll try.”

“That’s good enough.” Pinanggigilan nito ang pisngi niya. “Sige, akyat ka na.”

Pilit niyang nginitian ang kaibigan saka lumabas ng sasakyan nito. Pumasok siya sa gusali at deretsong naglakad patungong elevator.

Nang makarating siya sa penthouse ni Train, binuksan niya iyon gamit ang key-card niya. Pagkapasok niya sa loob ng penthouse, nagbihis siya at nagtungo sa kusina para kumuha ng ice cream. She felt like eating ice cream today. She grabbed a strawberry flavored one from the refrigerator. As Krisz savored the ice cream, feeling niya broken hearted na broken hearted siya.

Letse!

Ilang minuto lang ang lumipas mula ng simulan niyang simutin ang strawberry ice cream ng marinig niyang bumukas ang pinto ng penthouse. Alam niyang si Train ang nagbukas niyon dahil ito lang naman ang may susi maliban sa kanya.

Ilang segundo lang ang binilang niya, pumasok si Train sa kusina. Nang makita siya nito, kaagad na lumapit ito sa kanya ay niyakap siya ng mahigpit.

“Bakit mo ako iniwan doon sa racetrack? Hindi mo man lang ako hinayaang magpaliwanag,” Anito habang yakap siya.

Umirap siya sa hangin at sumubo ng isang kutsarang ice cream. “Ano naman ang gawin ko, titigan kayo habang naghahalikan?”

Pinakawalan siya nito sa pagkakayakap. “Hindi ko naman gusto ang ginawa niya. I pushed her away, nakita mo naman ’yon diba?”

Oo, nakita nga niya. Pero masakit pa rin kasi mahal niya ito. At hindi iyon maiintindihan ng kaharap dahil hindi naman siya nito mahal. Alam niyang gusto lang nitong magpaliwanag dahil ayaw nitong makipaghiwalay siya dahil magagalit ang ama nito at may posibilidad na ma heart attack na naman ito. ’Yon lang naman ang naiisip niyang dahilan kung bakit parang nangangamba ito na galit siya rito.

His father meant so much to him to the point na napilitan itong magpakasal sa kaniya para sa ama nito.

Tinikis niya ang sarili sa loob ng isang linggo. Miss na miss na niya ito pero dahil sa ginawa nitong pagsisinungaling sa kanya, nasaktan ang puso niya at hindi niya ito kinibo. Ngayon, naisip niya na tama na ang pagpapahirap sa sarili niya.

Tama si Lath. Hindi niya dapat hayaan ang higad na iyon na sirain ang relasyon nila ni Train bilang mag-asawa. At kung ano man ang tinatago sa kanya nito, alam niyang sasabihin ’yon sa kanya ni Train sa tamang panahon. Kailangan lang niyang pagkatiwalaan ito.

“Krisz, iyobuv moya , kausapin mo naman ako. Alam mo bang malapit na akong bumisita sa mental dahil sa hindi mo pagpansin sa akin sa loob ng isang linggo?”

Sinalubong niya ang mga mata nito na puno ng mga emosyon na hindi niya mapangalanan. “What is iyobuv moya ? You keep on saying that, at hindi ko maintindihan kung ano ang ibig sabihin ’non. Tell me, at malay mo, kausapin kita.” Kailangan niyang malaman ang salitang iyon na palagi nitong binabanggit.

Napangiti ang loko. “Kapag sinabi ko ba, kikibuin mo na ako? Kakausapin mo na ba ako? Kapag hindi mo pa ako pinansin ng isa pang araw, pangako, magpapa-admit na ako sa Psych Ward.”

Nagkibit-balikat siya. “Let’s see. Kapag nagustuhan ko ang sagot mo, bati na tayo.”

Train grinned. Gone the sadness in his pale charcoal eyes. “ Iyobuv moya means ‘my love’ in Russian.“

My love…

Parang tumigil sa pagtibok ang puso niya sa narinig.

“My love?” Ulit niya. “Bakit my love?”

Hinaplos ng asawa ang pisngi niya. “In Russia, tinatawag naming iyobuv moya ang babaeng espesyal para sa amin.”

Hayun na naman ang puso niya. Nag-cartwheel, nag-harakiri at nag-tatalon sa sinabi ni Train.

“Espesyal ako … para … sa’yo?” Hindi makapaniwalang tanong niya kay Train na nakangiti sa kanya.

Ang ngiting nagpapahina sa tuhod niya.

Tumango si Train. Maliwanag ang eksprsyon ng mukha nito. “Oo. Espesyal ka sa akin. Asawa kita diba?”

’Yong level ng saya niya kanina ay sobra one hundred percent. Ngayon, dahil sa rason nito kung bakit espesyal siya rito, biglang bumagsak ng fifty percent ang saya na nararamdaman niya. Peste! Espesyal siya dahil asawa siya nito? Letse! Gusto niyang isampal sa mukha nito ang ice cream na hawak pero kahit naiinis siya sa sagot nito, umakto siyang hindi siya naapektuhan.

Hindi pa nito pwedeng malaman ang nararamdaman niya. Hanggat hindi sila parehas ng nararamdaman, hinding-hindi siya aamin. Baka mapahiya lang siya.

Hinawakan niya ang pisngi ni Train at pinakatitigan ang guwapong mukha ng asawa.

“Naiinis ako sayo, alam mo ba ’yon?” Aniya at inirapan ito. “Nagpahalik ka sa babaeng ’yon. Alam mo bang may bacteria ang bibig ’non?”

“Gusto mo mag-toothbrush ako bago makipag-usap sayo?”

“Huwag na. Wala namang magbabago.”

Lumamlam ang mga mata nito. “Pasensiya na. Hindi ako nakaiwas ng mabilis, e.”

Hindi siya nagsalita at tinitigan lang ang guwapong mukha ng asawa.

Gusto niyang burahin ang ginawad na halik ni Trina sa mga labi ng nito kaya naman inilapat niya ang mga labi sa labi ni Train.

Oh, heavens. I miss his lips pressed against mine. Bakit ba niya tinikis ang sarili ng isang linggo? Ang sarili lang niya ang pinapahirapan niya.

Kaagad siyang niyakap ni Train at pinasandal siya sa refrigerator. Napaungol siya ng sipsipin nito ang dila niya na parang nanggigigil ito.

After sucking her tongue, pinakawalan nito ang mga labi niya. “You taste like strawberry ice cream,” anito at napatingin sa lalagyan ng ice cream na hawak niya. “Hmm. I wonder what it will taste like if I cover your mound with strawberry ice cream.” His eyes glimmered with desire. “Paniguradong masarap ’yon.”

Nag-iinit ang pisnging napangiti siya. “Gusto mong malaman ang lasa?”

Tumango si Train saka mabilis na hinubad ang pang-itaas niyang damit. “Let me taste you with ice cream, wifey.”

Krisz scooped an ice cream using her fingers and rub her ice-cream coated fingers around her nipples. Kapagkuwan ay nang-aakit na tumitig siya sa mga mata ng asawa. “Lick it, hubby.”

Hindi na kailangan pang pagsabihang muli si Train. His tongue lapped around her nipple.

“ Train…“ Napasabunot siya sa buhok nito at pinagdiinan ang bibig nito sa mayayaman niyang dibdib.

Train licked the rim of her nipples with clear lust written all over his face. Nang maubos na nito ang ice cream sa nakapalibot sa nipple niya, gumapang ang labi nito pataas, patungo sa mga labi niya na bahagyang nakaawang.

“Where do you want me to lick you next?” Bulong ni Train sa mga labi niya at kinagat ang pang-ibabang labi niya. “Just put an ice cream wherever part of your body and I’ll lick it off with pleasure.”

Napalunok siya sa sinabi nito. Oh, God. “That’s messy.”

Inagaw ni Train ang hawak niyang lalagyan ng ice cream. “Messy is good.” Hinila siya nito patungo sa dining table at pinahiga siya roon.

Napasinghap siya ng may lumapat na malamig na bagay sa puson niya. Nang tingnan niya kung ano ’yon, napakagat labi siya ng makitang nilalagyan ng ice cream ni Train ang puson niya pababa sa pagkababae niya gamit ang daliri nito, and then, he dipped his head on her abdomen and licked off the ice cream down to the heart of her femininity.

“Train,” ungol niya ng dumako ang mga labi nito sa pagkababae niya. Ang kamay nito ay abala sa pagpahid ng ice cream palibot sa hiyas niya.

Ramdam na ramdam niya ang lamig ng ice cream. felt it melting around her clit. Train licked it of again and again. Walang magawa si Krisz kundi ang mapaungol nalang sa sobrang sarap ng nararamdaman.

“God. You taste wonderful.” Nag-angat ng tingin sa kaniya si Train. “Want to help?”

Sa halip na sumagot, Krisz scooped a handful of ice cream using her fingers and then she rubbed it around her clit. Napaungol siya ng pinapahiran niya ng ice cream ang pagkababae niya. Krisz instantly felt a tingling sensation as she rubbed her against her wet mound.

“Train.” She moaned when she felt Train’s tongue lapping her mound, licking the ice cream off of her.

Napasabunot siya sa buhok nito ng maramdamang pinapatigas nito ang dila at pinapasok sa lagusan niya.

“Ah, Train… Oh,” Ungol niya habang walang patid na dinidilaan ni Train ang basang-basa niyang pagkababae na nababalot ng matamis na sorbetes.

Habang dinidilaan ni Train ang pagkababae niya, ang mga daliri naman niya ay abala sa pagpahid ng ice cream palibot sa hiyas niya. Napapaungol siya ng malakas sa tuwing nasasagi ng daliri niya ang sariling hiyas.

“ Train, ang sarap naman niyan—oh.“ Halos mapasigaw si Krisz ng maramdaman niyang sinipsip ni Train ang hiyas niya. “Oh, God! Oh! Oh!”

Mukhang naubos na ang ice cream na bumabalot sa pagkababae niya dahil isinubo ni Train ang daliri niya na may ice cream sa bibig nito at dinilaan ang daliri niya. Ginamit niya ang isa pang kamay para kumuha ng ice cream at pinahid iyon mula sa puson niya pataas hanggang sa leeg niya. Hinabol iyon ng mga labi ni Train.

Train lapped and nipped her skin that was covered with ice cream. Gumapang ang mga mainit nitong labi sa katawan niya, sinusundan ang ice cream na pinaglandas niya hanggang umabot ang mga labi ni Train sa leeg niya.

“I want to lick more,” bulong ni Train sa kanya at ibinalik na naman ang atensiyon sa pagkababae niya.

Nang hindi pa ito nasiyahan sa pagkakabuka ng hita niya, hinawakan nito ang magkabilang binti niya at mas ibinuka pa ang hita niya. Then, he took a mouthful of ice cream and started licking her mound.

Nararamdaman niya ang bawat paglapat ng dila ni Train sa hiyas niya dahil napakalamig ng dila nito. Napapaigtad siya at napapahalinghing sa bawat galaw ng dila nito. Nararamdaman niya ang natutunaw na ice cream sa bibig nito. The ice cream melted in his mouth dripped it on her clitoris. When her clit was covered with ice cream, Train sucked and lapped her clit like a hungry animal in need of food.

Napakapit siya sa gilid ng mesa na nasa uluhan niya at sinalubong ang bawat paggalaw ng dila niya. “Oh, God… ang sarap niya. Sige pa.” Mas ibinuka pa niya ang hita at para siyang nababaliw sa sarap na pinapalasap nito sa kanya ngayon.

“Oh! Train!” Napasigaw siya ng maramdaman niyang bahagyang kinagat nito ang hiyas niya. “Shit— I’m cuming! Oh. Oh.” Kumikiwala ang katawan niya sa sobrang sarap na pinapalasap sa kaniya ng asawa.

“God. Keep licking me.” Parang nagdi-dileryo sa sarap na sabi niya. “I’m cuming. Train!” Her toes curled as her orgasm lashed through her.

Parang nanghihinang bumitaw siya sa pagkakakapit sa gilid ng mesa. Pero agad din naman siyang napakapit doon dahil naramdaman niya ang malamig na likido na ibinuhos ni Train mula sa puson niya hanggang sa pagkababae niya. Nararamdaman ng hiyas niya ang lamig at mas dumagdag iyon sa sarap na sensasyon na nararamdaman niya.

“Train…”

Sa gilid ng mga mata niya, nakita niyang itinapon ni Train ang lalagyan ng ice cream. And then he dipped his head on her abdomen and started licking off the melted ice cream cascaded down to her torso and labia.

Hindi alam ni Krisz kung saan niya ipipilig ang ulo niya ng makarating ang mainit na labi ng asawa sa hiyas niya. Para itong uhaw na uhaw at kinain ang tunaw na ice cream na ’yon na bumabalot sa paglababae niya.

Walang patid ang pagdila sa kanya ng asawa. Habang ang dalawa nitong kamay ay nasa mayayaman niyang dibdib at pinipisil ang nipples niya at marahang minamasahe ang dibdib niya.

Hindi na niya kaya. She needed him inside her. She wanted Train to fill her. Krisz’s toes curled as she orgasmed over and over again. Hindi na niya mabilang kung ilan beses siyang nilabasan.

Train never stopped licking her wet mound. Ipinasok nito ang dalawang daliri sa loob niya at mabilis na naglalabas-pasok iyon sa pagkababae niya habang walang tigil ang paglalaro nito sa hiyas niya gamit ang makasalanan nitong dila.

“Fill me, hubby,” pagmamakaawa niya. Wala na siya sa tamang huwisyo. “Please. Fill me with your long, hard cock. I need you… I need it.”

Parang walang narinig si Train na patuloy lang ang paglalaro sa hiyas niya at pagpapalasap sa kanya ng sarap gamit ang daliri nito. Panay naman ang ungol niya habang nakapikit ang mga mata at nakakapit sa gilid ng mesa sa may uluhan niya.

And then Train stopped fingering her, but his mouth was still on her wet mound. Then suddenly, a long hard erect cock entered her, making Krisz gasped in surprise and sheer pleasure.

“Oh! Train!” Napasabunot siya sa sariling buhok ng maramdaman ang marahang paglabas-pasok nito sa loob niya at ang nakakabaliw na sensasyong dulot niyon.

Ipinatong ni Train ang dalawang binti niya sa matitipuno nitong mga balikat at mas binilisan pa ang paglabas-pasok sa loob niya.

“Krisz… oh, God,” ungol ni Train habang panay ang ulos nito sa loob ng pagkababae niya.

Hinawakan niya ang magkabilang dibdib at minasahe iyon habang walang patid pa rin sa pagdaing.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng maramdamang malapit na siya. Nararamdaman niyang mararating na naman niya ang rurok ng kaligayahan. Mariin siyang napapikit habang walang tigil ang pagbayo ni Train sa pagkababae niya and then…

“Ah! Train!” Sigaw niya sa pangalan ng asawa ng sumabog siya at marating ang rurok ng kaligayahan.

And then Train followed, filling her with his hot semen. “Oh, Krisz…”

Pareho silang hinihingal habang magkahulapong ang mga mata at may ngiti sa mga labi.

“Ice cube. Ice cream.” Hinihingal na ani ni Train. “Anong sunod?”

Mahina siyang natawa. “Siguro ’yong hindi ako lalanggamin?”

Natawa si Train at hinugot ang kahabaan nito sa loob niya at pinangko siya patungo sa banyo.

“I’ll clean you up,” ani Train at inilapag siya sa ilalim ng shower.

Sa kislap ng mga mata ng asawa niya, hindi lang ‘clean up’ ang gagawin nito sa kaniya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 16

CHAPTER 16

TAMA nga ang hinala ni Krisz. Train wasn’t just planning in cleaning her up. Ilang beses siyang inangkin ni Train sa ilalim ng shower. Pagkatapos nilang maligo, pagod na pagod siya kaya naman nakatulog siya ng hindi naghahapunan.

Nang magising siya kinaumagahan, nakahiga sa tabi niya si Train at malamlam ang mga mata na nakatitig sa mukha niya. Biglang tumibok ng mabilis ang puso niya. Oh, God, iba talaga ang epekto ni Train sa puso niya.

Nang magtama ang mga mata nila, nginitian siya ni Train. “Good morning, my love. How’s your sleep?”

Sumikdo ang puso niya sa tawag nito sa kanya. My love. “Okay lang,” sagot niya habang pinapakalma ang puso niya. “Ikaw? Kanina ka pa ba gising?”

Tumango ito. “Yeah. Mga madaling araw. Nagluto ako, e.”

Tumaas ang kilay niya. “Hindi ka ba napagod sa ginawa natin kagabi? Sana natulog ka ulit nuong nagising ka.”

Ngumiti lang si Train. “Napagod. Pero mas nari-relax ako sa pagluluto kesa kung matutulog ako ulit.”

“Ikaw na ang Mr. Chef,” nangingiting aniya.

Train smiled and then sat up. Saka lang niya napansin na may tray pala na may lamang sa soup sa bed side table. Inabot ni Train ang soup saka sinubuan siya.

“Say ah.”

Pilya siyang napangiti. “Ah.” Ungol niya.

Umikot ang mga mata ng asawa. “Inaakit mo ako.”

“Hindi kaya.” Nakangiting sabi niya kapaguwan ay natigilan ng may pumasok sa isip niya. “Gusto mo ipagluto kita ng agahan? Palagi nalang kasing ikaw ang nagluluto. Ako naman.”

Lumiwanag ang mukha nito. “Really? Ipagluluto mo ako? For real?”

Tumango siya. “Oo. For real.”

Bakas ang saya sa mukha ni Train sa sinabi niya. She smiled inwardly at that. Hmmm. Time to get even, my darling.

Bumangon siya sa kama at ginawaran ng halik sa mga labi si Train. “Hintayin mo ako rito, hubby. Dito ka lang. Ipagluluto kita ng masarap na breakfast.”

“Thanks,” Train said with a smile on his lips.

Magaan ang loob na lumabas siya sa silid nila at nagtungo sa kusina para ipagluto ang asawa niya.

Less than an hour later, natapos na siyang magluto. A simple omelet and fried rice. Inamoy niya ang niluto at napangiti. Minsan talaga ang maldita ko. Minsan lang naman.

Nagmamadali siyang bumalik sa silid niya at naabutan niya si Train na nakahiga sa kama habang nanunuod ng TV.

“I’m back!” Excited na sigaw niya at lumapit sa asawa.

Kaagad namang bumangon si Train at excited na tinanggap ang niluto niya.

“Hmmm.” Inamoy nito ang niluto niya. “Ang bango naman.”

“Syempre,” may pagmamalaki na wika niya. “Ako yata ang nagluto niyan.”

“Salamat, wifey.” Puno ng galak na sabi nito at inumpisahang kainin ang niluto niya.

Train was enjoying the food when he suddenly stopped. Tumaas ang isang kilay niya. Oh hell! Umi-epekto na ba ang nilagay niyang pampa-LBM? Pinigilan niya ang malakas na matawa ng makitang namimilipit sa sakit ng tiyan ang asawa.

“What the— fuck!” Halos liparin nito ang distansiya patungo sa banyo.

Mabilis siyang naglakad palapit sa pintuan ng banyo at naririnig niya ang malutong na pagmumura ni Train.

Napabungisngis siya. “Sorry, iyobuv moya . Mahal kita pero sinaktan mo pa rin ako. So, now, we’re even,” natatawang bumalik siya sa kama at nahiga.

HALOS tawagin ni Train lahat ng santo na kilala niya para lang patigilan ang pagsakit ng tiyan niya at ang pagbalik-balik niya sa banyo. Hindi na niya mabilang kung ilang beses siyang nagpabalik-balik sa banyo mula ng kumain siya ng agahan na luto ni Krisz.

Speaking of Krisz, kagat nito ang labi habang awang-awa na nakatingin sa kanya. He was lying on the bed, weak and drained.

“Okay ka lang?” Kagat-labi nitong tanong.

“I’m fine.” Walang buhay na sagot niya. “Uminom naman ako ng gamot para matigil na itong LBM, maya-maya lang i-epekto na iyon. I’ll be okay—” His stomach grumbled again. “Fuck!” Mabilis pa sa alas-kuwatro na nilipad niya ang distansiya patungo sa C.R.

“Holy fucking hell!” Sigaw niya ng maramdamang para tubig na ang nilalabas niya. “I’m going to die. Fuck it!”

It was silly, pero takot siya sa LBM. Nuong bata kasi siya, dinala siya sa hospital dahil sa diarrhea. Na dehydrate siya kahit ilang oras lang iyon. Nagka-phobia siya dahil sa rami ng karayom na itinurok sa kanya. Because of that, he learned to cook for himself. Gusto niyang siguradohing malinis ang kinakain niya. Krisz was the first person he permitted to cook him food because he trusted her. And here he was, suffering from fucking LMB.

Nanghihinang napasandal siya sa tile ng banyo at mariing ipinikit ang mga mata. Fuck! Ano ba ang nagawa niya ngayong araw na ito para mangyari ito sa kanya? Nag-umpisa lang naman ito ng kinain niya ang niluto ni Krisz—No.

Ipinilig niya ang ulo ng maisip na baka nilagyan ni Krisz ng pampa-LBM ang niluto nito para sa kanya. Hindi niya gagawin iyon sa akin . Krisz was too innocent to put laxative in his food. Baka sira lang ang itlog na naluto nito. Tama, iyon nga ang nangyari.

Pagkatapos niyang maglinis, lumabas siya ng banyo. Nakita niya si Krisz na nakaupo sa gilid ng kama at nakatingin sa kanya.

Lumapit siya rito at umupo sa tabi nito.

“Sira ba ang itlog na ginamit mo para sa omelet?” Tanong niya sa asawa niya saka ihinilig ang ulo sa balikat nito.

Tumikhim ito. “Hindi.” Humarap ito sa kanya dahilan para mapalis ang ulo niya na nakahilig sa balikat nito. “Train, may sasabihin ako sayo. Kasi yung—”

That sudden feeling you get when you’re about to poo , naramdaman ’yon bigla ni Train, kaya naman mabilis siyang tumakbo sa banyo. Hindi na niya narinig kung ano man ang sasabihin ni Krisz.

Pagkalipas ng halos sampung minutong pakikibaka sa banyo, lumabas na siya at nagulat ng makita si Krisz na nakatayo sa labas ng pinto ng banyo. Puno ng pag-aalala ang mukha nito at may kislap ng guiltiness sa mga mata nito. Mukhang sinisisi nito ang sarili sa nangyari sa kanya.

Nginitian niya ito at niyakap. “Don’t worry, wifey. I’m okay.”

“Train.” Kumawala ito sa pagkakayakap sa kanya at tumingin sa mga mata niya. “’Yung niluto ko para sayo—” Kinagat nito ang pang-ibabang labi. “Nilagyan ko ng pampa-LBM.” Mahinang sabi nito habang nakatingin sa baba pero dinig na dinig niya ang lumabas sa bibig nito. “Ginawa ko ’yon kasi naman e! Bayad mo ’yon dahil nagpahalik ka sa babaeng ’yon!”

Mariin niyang ipinikit ang mga mata.

No! Ang taong pinagkatiwalaan niyang hindi lalagyan ng kahit na ano ang kakainin niya ay siya pa ang naglagay ng pampa-LBM sa kinain niya.

Nagmulat siya ng mga mata. “Bayad sa paghalik sa akin ni Trina?” Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Hindi ba pwedeng kausapin mo nalang ako?”

Guilt was written all over her face. “I just want to get even.”

Anger filled his nerves. He trusted her. He fucking trusted her! And then she did something like this. Gustong-gusto niyang sakalin ang leeg ng asawa pero pinigilan niya ang sarili. Calm down, Train. Calm fucking down!

Pero galit siya. Galit na galit siya kay Krisz. “Akala ko ba maayos na tayo?!” Fuck!

“Sorry na.” Nakanguso ang mga labi nito habang nakatingin sa kanya. She hd those puppy dog eyes but it wasn’t working right now. Hindi niyon mawawala ang galit na nararamdaman niya. “Hindi ko naman alam na manghihina ka tapos—”

Tinabig niya ang kamay nito na akmang hahawakan siya sa pisngi. “Don’t. Touch. Me. I trusted you, Krisz!” Hindi niya napigilan ang sarili na sigawan ito. “Nagtiwala ako sayo. Alam mo ba kung gaano ako kasaya na pinagluto mo ako? Tapos malalaman kong pinagluto mo lang ako para malagyan ng laxative ang kakainin ko at ikaw pa ang dahilan ng pagbalik-balik ko sa CR?” Hinilamos niya ang kamay sa pisngi. “Hindi mo ba alam na puwede akong mamatay sa LBM? I know I lied to you and if this is your way of getting even, sana masaya ka na.”

“Mamatay kaagad? Hindi pa puwedeng maghihina ka muna?”

Pinanlisikan niya ito ng nga mata. “Doctor ka kaya dapat alam mong may posibilidad na mamatay ako kapag na dehydrate ako!”

Nagbaba ito ng tingin. Nakonsensiya siya sa pag-sigaw rito pero ng maalala niya ang ginawa nito sa kanya, nawala ang konsensiya na nararamdaman niya.

Sapo-sapo ang tiyan, kinuha niya ang cellphone sa bed side table at lumabas sa silid nila. Baka masakal niya ang babaeng ’yon sa sobrang galit at tampo na nararamdaman niya. Fuck! Fuck! Argh!

Akmang tatawagan niya si Boggy para kumustahin ang pinapagawa niya rito ng tumawag sa kaniya si Iuhence. Oh well, this lunatic man will do. Kailangan niyang pakalmahin ang sarili bago harapin ang asawa niya na matigas ang ulo at talagang naghigante pa sa isang bagay na hindi naman niya ginustong mangyari!

Nagpupuyos pa rin ang kalooban na sinagot niya ang tawag. “Thanks, man. You saved me from throttling that stubborn vixen! Bakit ko ba pinakasalan ang baliw na ito?!” He was really mad! He felt cheated. Nagtiwala siya rito.

“Anong nangyari?” Anang boses ni Iuhence sa kabilang linya.

Huminga siya ng malalim. “That stubborn woman put something in my food this morning.” Nanggigigil ang boses niya. “ I’d been visiting the comfort room since breakfast! Tapos ngayon-ngayon lang, umamin siya na nilagyan niya ng pampa-LBM ang pagkain na hinain niya. That bitch!“

Krisz maybe a bitch but that bitch was special to him. Kaya nagagalit siya dahil pakiramdam niya niloko siya nito which is niloko naman talaga siya nito.

Iuhence sighed. “Tapos ka na?” He inquired. “Ako naman, puwede?”

Kumunot ang nuo niya. “Bakit, pare? Mag i-emote ka rin?”

“No, Mr. Chef. Gusto ko lang malaman kung ano ang ingredients ng fried chicken at kung paano yon lutuin.”

Umawang ang labi niya sa narinig. Bigla niyang nakalimutan ang sariling problema. Holy hell! What happened to his friend? Had he been replaced by aliens? Ilang minuto ang lumipas bago siya nakapagsalita sa gulat.

““What happened to my friend, Iuhence? Pinatay mo ba? Teka, saan mo inilibing ang katawan? Goodness! This is disastrous!” He exclaimed in disbelief.

“Fuck you, Train,” Iuhence sneered.

Train chuckled. Pansamantala niyang nakalimutan ang ginawa ng napakagaling niyang asawa “Kidding aside, man. What the fucking hell happened to my good friend, Mr. Iuhence-I-don’t-know-how-to-cook? Bakit bigla kang nagtanong, ha?”

Iuhence puffed a breath and sighed. “May babae kasi—”

“Woah, woah! What the fuck?! Ulitin mo nga ulit ang sinabi mo” Now, he was shock. Talagang alien na Iuhence ang kausap niya ngayon.

“Gusto ko siyang ipagluto,” Iuhence said.

“Okay.” He was still shock. “Anong gusto mong lutuin para sa kaniya?” Woah! Parang hindi si Iuhence ang kausap niya.

“Fried chicken,” sagot ni Iuhence.

“At hindi mo alam kong paano lutuin ’yon?” He asked dryly. Hindi makapaniwalang tanong niya. “Vergara, iyan na yata ang pinaka-madaling lutuin sa lahat.”

“I’m not you,” simpling anito.

Train sighed. “Fine. May Wi-Fi ka ba riyan?” Hindi ito matututo kung sa cell phone lang sila mag-uusap.

“Yeah,” nag-aalangang sagot nito.

Great. “Good. Skype tayo. I’ll show you. Just promise me one thing.”

“What?”

“Please, don’t burn down your kitchen,” Aniya sa nagmamakaawang boses. He could still remember what happened the last time Iuhence tried to cook.

Tinapos niya ang tawag at kinuha ang laptop sa silid nila ni Krisz. Nagpapasalamat siya at mukhang gumagana na ang gamot na ininom niya para matigil ang pag-i-LBM niya.

Nang makapasok siya sa silid, naabutan niya ang asawa sa kuwarto na nakikinig ng music sa iPod nito. Nang makita siya ni Krisz, inirapan siya nito.

Napaawang ang labi niya sa kaniyang asawa. At ito pa talaga ang may ganang mang-irap. Mamaya ka sa’kin. Paparusahan kita hanggang hindi ka na nakakalakad.

Pagkatapos niyang kunin ang laptop niya, lumabas ulit siya sa silid at nagtungo sa sala. Binuksan niya ang laptop at skype saka hinintay na mag online si Iuhence.

Napangisi siya ng nag-online na ang loko at binuksan ang Skype.

“This better be good, Wolkzbin.” Wika ni Iuhence sa kanya. “Kapag hindi nasarapan dito sa Mhelanie, pupuntahan kita riyan sa Budapest at ikaw ang pipritohin ko.”

Tumawa siya sa sinabi ni Iuhence. Akala nito ay nasa Budapest siya para sa honeymoon nila ni Krisz. Nasaan ba ang loko-loko na ito at mukhang nahuhuli sa balita? Hindi niya tinama ang maling akala nito.

“Masarap akong magluto, Vergara,” aniya sa nang-uuyam na boses. “Masarap akong magluto, Vergara. Ewan ko lang sa’yo. Naalala mob a nuong pingaluto mo ang mama mo? Muntik mo nang sunugin ang buong mansiyon niyo.” Tudyo niya.

Iuhence grimaced. “Don’t remind me.”

He chuckled. “Okay. Step one,” Train started instructing his friend. Iuhence listened attentively on the other line. “Heat the pan and put oil. Damihan mo ang oil, masarap ang deep fried.”

Iuhence did what he told him

Humagalpak ng tawa si Train ng ilagay ni Iuhence ang manok sa kawali at tumilansik ang mantika sa katawan nito.

“Fuck! Shit! Fuck!” Hiyaw ni Iuhence at mabilis na hinugasan ang napasok. “Fuck! This fucking hurt.”

Mas lalong tumawa ng malakas si Train. “Vergara, if you want to cook for your woman, you have to be hurt in order to do so.”

Nakasimangot si Iuhence habang pinagpapatuloy ang pagpi-prito ng manok.

Napakunot ang nuo niya ng bigla nalang nag offline si Iuhence. “Huh?” Tinapik niya ang screen ng laptop. “Iuhence? Nariyan ka pa?” Bumulong siya sa hangin. “Baka nalunod na ang loko sa mantika.” Natawa siya at napailing-iling.

Akmang isasara niya ang laptop ng tumunog ang cell phone niya. It was Lander.

Sinagot niya ang tawag. “Yes? Train speaking.”

“Bud, sama ka sa’min?” Tanong ni Lander na nasa kabilang linya.

“Saan?”

“Bar hopping tayo,” anito. “Sagot daw ni Calyx.”

Tumaas ang dalawa niyang kilay. “Si Calyx? Manlilibre? Anong meron?”

Tumawa si Lander. “Nagtapat siya ng kaniyang pagsintang pururot kay Etheyl. Hayon, nabasted yata ang loko. Maglalasing daw siya.”

Mas doble ang gulat na naramdaman niya kesa sa malaman niyang manlilibre ng inom si Calyx. Sa kanilang magkakaibigan, first runner up si Calyx Vargaz sa pagiging kuripot. Syempre, ang champion ay si Iuhence.

“Saang bar?” Tanong niya habang isinasara ang laptop.

“Sa Bachelor’s Bar. Pero kung hindi ka papayagan ni Misis—”

“Sama ako. Meet you all there.” Tinapos niya ang tawag at nagtungo sa silid nila.

NAGSALUBONG ang kilay ni Krisz ng pumasok si Train sa silid nila at walang imik na nagbihis. Hindi siya nakapagpigil kaya nagtanong siya.

“Saan ka pupunta?” Tanong niya.

Natigilan ito. “Anong pakialam mo?”

Parang may kumurot sa puso niya sa talas ng boses nito. Parang sinaksak no’on ang puso niya.

“Nagtatanong lang naman.”

Humarap ito sa kanya habang inaayos ang pagkakatupi ng polo sa suot nito. “Huwag kang mag-alala, walang babae sa pupuntahan ko. At kung mayroon man, makakaasa ka na hindi ako makikipaghalikan. Baka sa sunod hindi lang pampa-LMB ang ilagay mo sa pagkain ko,” walang emosyon na sabi nito at umalis.

She forced herself not to cry. Ang gaga kasi niya. Bakit ba kasi nilagyan pa niya iyon ng laxative? E, di sana maayos na sila ngayon ni Train. Nagpadala kasi siya sa selos na nararamdaman sa tuwing maaalala niya ang paghalik ni Trina rito. Mabigat ang dibdib na humiga siya sa kama at nagsisi sa ginawa. Pesteng selos naman kasi ’to, e.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 17

CHAPTER 17

NARARAMDAMAN ni Train na nag-uumpisa na siyang malasing. Umiikot na ang paningin niya kaya naman ipinikit niya ang mga mata para hindi mahilo at isinandal ang ulo sa likod ng sofa na kinauupuan. Pero kahit lasing na siya, inabot pa rin niya ang baso na may lamang scotch. Scotch was a whiskey made in Scotland, kaya iyon tinawag na scotch. Train knew liquor like Lander knew cars. The Wolkzbin Enterprise was centered in liquor business, such as vodka.

“Damn all the women in the world!” Biglang sigaw ni Calyx na ikinamulat ng mata niya.

Napatingin siya kay Calyx na nilulunod ang sarili sa pag-inom ng paborito nitong alak na Martini. Calyx looked like shit. He was a freaking mess. Magulo ang buhok nito at hindi na siya magtataka kung habulin ito ng plantsahan sa sobrang gusot ng suot nitong polo.

“Tumahimik ka nga riyan.” Mariin ang boses na sabi ni Lander at pinandilatan si Calyx. “Ayokong maging sikat ngayong gabi kaya huwag kang sumigaw. Pinagtitinginan tayo ng mga tao. Wala akong balak magkaroon ng fans. And anyway, you owe me. Ihahatid kita mamaya sa penthouse mo kapag lasing na lasing ka na at hindi ka na makalakad.”

“Whatever, Lander. Bibigyan nalang kita ng dalawang kahon ng Advil bilang kabayaran sa paghatid mo sa akin,” lasing na tugon ni Calyx kay Lander saka humarap ito sa kaniya. “May tanong ako, kaibigan.”

Nagsalubong ang kilay niya at humarap sa kaibigan. Parang umikot ang mundo niya dahil sa simpling paggalaw na iyon. “Ano ’yon?”

Sinubukan ni Calyx na tumitig sa kaniya sa inaantok nitong mga mata. “Pare, what does it feel like to love a woman who doesn’t love you back?”

Nagulat siya sa tanong ng kaibigan. “Bakit mo naman natanong? Nabasted ka, no?” Tudyo niya.

Gusto niyang ibahin ang topic ng pinag-uusapan nila.

Umiling-iling si Calyx at inubos ang Martini na laman ng baso na hawak nito. “Yes. Binasted ako ng babaeng ’yon. Imagine, ako, si Calyx Vargaz na habulin ng babae ay binasted ni Etheyl Vallega, isang babaeng walang ginawa kundi pahirapan ako. Fuck you, love! You should rot in hell!” Sigaw na naman ni Calyx dahilan para mapatingin na naman sa kanila ang mga tao sa kalapit na mesa. “I will sue love in the higher court. Love murdered my heart and Etheyl Vallega was love’s accomplice.” Dumausdos ito ng upo sa pang-isahang sofa na kinauupuan nito. “Sana hindi ko nalang siya nakilala, e di sana masaya akong nambababae ngayon.”

Napailing-iling si Lander. “Umuwi na tayo. Lasing na kayong dalawa, e. Baka mamaya bigla nalang kayong magwala dahil sa ka-miserablehan ng love life niyo.”

“Nagsalita ang mas miserable pa ang love life kesa sa’kin.” Calyx snorted.

Train chuckled. “How about you, Lander? Kumusta na kayo ni Vienna?”

Umingos si Lander. “Ayoko siyang pag-usapan. That woman makes me crazy, like crazy crazy Pang mental na crazy.”

Natawa siya ulit. “’Yan ang napapala niyo. Karma na ’yan kasi mga babaero kayo.”

Nalukot ang mukha ni Calyx. “Hindi ako babaero.” Dipensa nito sa sarili. “Friendly lang talaga ako.”

“Anong hindi?” Lander shot a disapproving look at Calyx’s direction. “Sige nga, Vargaz, sabihin mo nga sakin, ilan na ba ang naging babae mo?”

Nagsalubong ang kilay ni Calyx at umaktong nag-iisip. Nagbilang ito gamit ang mga daliri nito sa kamay. Mas lalo pang kumunot ang nuo nito. “Hindi ko na mabilang, e.”

Mahina siyang natawa at tumingin kay Lander. “How about you, Storm? Ilang babae na ba ang dumaan sa mga kamay mo?”

Nagkibit balikat si Lander saka inubos ang martini sa baso nito. “Hindi ko na rin mabilang.”

Napangiti siya. “See? Mga babaero kasi kayo kaya karma na ’yan sa inyo.”

Humalukipkip si Lander at tinitigan siya ng nang-uuyam. “Talaga lang ha? So, iyon din ba ang karma mo?” Nginisihan siya nito. “Kaya ba hindi ka mahal ni Krisz, dahil kina-karma ka?”

Nawala ang ngiti sa mga labi niya. “Anong ibig mong sabihin?”

Nalukot ang mukha ni Lander. “Akala ko ’yong asawa mo lang ang manhid, pati pala ikaw.”

Nawalan siya ng imik.

Nagpakawala siya ng isang malalim na hininga at tinawag ang waiter. Nang makalapit ito sa kaniya, umorder siya. “One bottle of scotch, please?”

“Right away, sir,” anang waiter at umalis para kunin ang inorder niya.

Lander gave him a dry stare. “Lasing ka na, bud. Tigil na. Umuwi na tayo. Malapit nang maghating-gabi.”

Mahina siyang tumawa. “Minsan lang naman ’to, saka si Calyx naman ang magbabayad. Sulitin na natin. Pupulubihin natin ngayon si Vargaz.”

Nakangiting napailing-iling nalang si Lander sa sinabi niya. “Para namang mamumulubi si Calyx. Kahit pa yata laklakin natin ang lahat ng alak sa bar na ’to, hindi pa sapat iyon para malugi ang isang branch ng libo-libong branch ng CureMed Drugstore na pag-aari ng lovesick fool na ’to.”

Nagkibit balikat siya. “Nevertheless, mababawasan pa rin ang pera ng kuripot na ’to.”

“Yeah,” ani Lander at ipinikit ang mga mata. “Sige, magpakalasing ka na. Tapos kapag lasing ka na, gisingin mo ako.”

Napailing-iling siya at nagpasalamat sa waiter na ihinatid ang order niyang isang boteng scotch.

Habang nagsasalin ng scotch sa baso, gumawi ang tingin niya kay Calyx. Parang nawala ang kalasingan niya ng makitang may isang butil ng luha na nahulog mula sa mata nito.

“Napuwing ka yata, Vargaz,” ani niya pero alam niyang hindi ito napuwing.

Damn, hell! Ano ba ang nangyayari kay Calyx Vargaz, ang kaibigan niyang babaero?

Pinahid ni Calyx ang luha na nahulog sa pisngi nito. “Sana nga napuwing nalang ako, no? Nang sa ganoon, madali lang tanggalin para hindi na ako masaktan.” Mapait itong tumawa. “Ngayon alam ko na ang naramdaman ng mga babaeng nasaktan ko. And I want to say sorry to all the women I hurt. Siguro iyon lang ang tanging paraan para hindi na ako makarma at para mahalin din niya ako.”

Wala siyang panahon para maawa rito. May sarili rin siyang problema. Kaya nga nilulunod niya ngayon ang sarili sa alak. He wanted to go home and see Krisz, but he knew better than to hope that Krisz will welcome him. At baka masumbatan lang niya ito dahil iba ang isip ng bibig niya kapag nalalasing siya.

“Love sucks,” ani Calyx at ininom ang natitirang martini na nasa bote. “Fuck you, love.”

“Yeah. Love sucks,” sangayon niya at hindi na nagsalin ng scotch sa baso. Sa mismong bote na niya iyon ininom. “Fuck love.”

MAGHAHATING-GABI na pero hindi pa rin umuuwi si Train. Nag-aalala na si Krisz kung nasaan ang asawa niya. Hindi nito sinabi kung saan ito pupunta. Hinihintay niya na tumawag ito pero mukhang maghihintay lang siya sa wala dahil hanggang sumapit ang ala-una ng gabi ay wala pa rin ni anino ng asawa niya.

Then the doorbell rang.

Mas mabilis pa sa kidlat ang galaw niya. Halos liparin niya ang distansiya patungo sa pinto.

Nang buksan niya ang pinto, tumambad sa harapan niya ang lasing na asawa at inaalalayan ito ni Lander Storm. Nakilala niya ang lalaki sa kasal nila ni Train. Isa ito sa mga kaibigan ni Train na dumalo sa kasal nila.

“Anong nangyari?” Maang tanong niya ng igiya papasok ni Lander ang asawa niya. “Bakit ba siya naglasing?”

Hindi siya sinagot ni Lander, sa halip ay nagtanong ito. “Nasaan ang kuwarto niyo ni Wolkzbin?”

Nauna siyang maglakad patungo sa silid nila. Nasa likod niya si Train at Lander na sumusunod sa kaniya. Nang makarating sa kuwarto nila, kaagad na idiniposito ni Lander si Train sa kama nila.

Napabuntong-hinga si Lander saka tumingin sa kaniya. “Para sa akin, sakit ang pagiging manhid at malala na kayong dalawa.” Pagkasabi no’n ay lumabas na ito sa silid nila.

Hinatid niya si Lander sa pinto at ng makalabas na ito sa penthouse nila, ini-lock niya ang pintuan at bumalik sa kuwarto nila.

Train was lying on their bed, dead to the world.

Umupo siya sa gilid ng kama at hinaplos ang pisngi nito. “Galit ka pa ba sa’kin? Ang OA mo naman kasi. Nairapan tuloy kita kanina. Patay kaagad? I’m a Doctor. Alam ko kung hanggang saan ang hangganan ng gamot na inilagay ko sa pagkain mo.” Huminga siya ng malalim. “I’m sorry. Nagselos lang naman ako, e.” Hinaplos ng daliri niya ang labi nito. “The memory of that woman kissing you was burnt in my mind. Hindi ko makalimutan. Masakit sa puso. Kaya sorry na, please, patawarin mo na ako.”

Syempre, walang tugon mula sa asawa niya.

Bumuntong-hinga siya at kumuha ng face towel at binasa iyon. Bumalik siya sa tabi ni Train at pinunasan ang mukha at mga braso nito. Pagakatapos ay nag-umpisa na siyang buksan ang butones ng polo na suot nito.

Napasinghap siya sa gulat ng bigla nalang nitong tinabig ang kamay niya na nagtatangal sa butones nito. Nasasaktang tumitig siya sa mukha ni Train. Ganoon ba ito kagalit sa kanya na kahit lasing ay ayaw nitong magpahawak sa kanya?

Krisz set aside the pain she was feeling. Binuksan niya ulit ang butones ng pulo nito, pero tulad kanina, tinabig na naman nito ang kamay niya.

Malalim siyang napabuntong-hininga. “Please, Train, let me undress you.” Nagmamakaawang pakiusap niya sa asawa. “Kailangan kitang mapunasan kasi lasing ka. Para mahimbing ang tulog mo at ang baho mo.”

Train grumbled in response. Akmang bubuksan niya ulit ng tabigin na naman nito ang kamay niya. Sisigawan na sana niya ito dahil sa pinaghalong inis at sakit na nararamdaman ng magsalita ito. Una hindi niya marinig ang sinasabi nito. He was mumbling something. Then his mumbles turned into words.

“Don’t…undress me.” Tinabig na naman nito ang kamay niya. “I’m married. Don’t… M-Magagalit ang a-asawa k-ko.”

Napatitig siya sa mukha ni Train. Hindi makapaniwalang umawang ang labi niya habang ang puso niya ay binalot ng saya ang mas sobra pang pagmamahal para rito.

Parang may humaplos sa puso niya sa sinabi nito.

Napaka-gaga talaga niya. Selos siya ng selos pero wala naman pala siyang dapag ipagselos. Kasi kahit lasing ito, nanatili itong tapat sa kaniya. At yon ang mas minahal niya ito ng sobra dahil sa narinig.

Tumayo siya at lumapit sa paa nito. Hinubad niya ang sapatos at medyas na suot nito at sunod niyang hinubad ay ang suot nitong faded dark jeans. Iniwan niya ang boxer na suot nito at hinubad naman ang polo. Panay ang tabig nito sa kamay niya pero hindi siya nagpapigil.

Train kept on mumbling the same words over and over again as she undressed him.

“S-Stop. I-I’m married.” Iyon ang paulit-ulit na sinasabi ni Train habang hinuhubaran niya.

Nang mahubad niya lahat ng damit nito maliban sa boxer, inayos niya ang pagkakahiga nito at kinumotan.

Pinatay niya ang ilaw sa kuwarto at ang tanging iniwang ilaw na bukas ay ang sa banyo. The light from the bathroom was enough to fill a dimmed light in their room.

Tumabi siya ng higa sa asawa at iniyakap dito ang isang braso. Natigilan siya ng maramdamang parang tinutulak siya ni Train.

“L-Let go.” Train groaned. “I-I’m m-married.”

Hindi niya napigilan ang mapangiti. “Silly, I’m your wife.”

Siguro narinig nito ang sinabi niya dahil tumigil ito sa pagtulak sa kaniya at niyakap siya ng mahigpit.

His embraced made her feel safe and loved.

Her heart jumped when Train’s lips touched her forehead, and then his lips trailed down to her nose, and then he suddenly claimed her lips, making her sighed in contentment and pleasure. Buong puso naman niyang tinugon ang halik nito habang ang puso niya ay walang tigil sa mabilis na pagtibok niyon para rito.

Nang pakawalan nito ang mga labi niya, gumapang ang labi nito sa pisngi niya patungo sa tainga niya.

Napa-daing siya ng halik-halikan nito ang tainga niya. Dahil sa ginagawa nito, nararamdaman niyang nababasa ang pagkababae niya.

“Train…”

Kinagat-kagat nito ang gilid ng taenga niya habang bumubulong. “My wife, my very beautiful wife…”

Napakagat labi siya ng lumapat ang kamay nito sa hita niya at gumapang ang kamay nito patungo sa gitnang bahagi ng hita niya. Napalunok siya ng makarating ang kamay nito sa pagkababae niya na nababalot ng underwear.

“Train…” Napaliyad siya ng ipasok nito ang isang daliri sa loob ng underwear niya. “L-Lasing ka.”

Train’s lips traveled down to her neck. He bit and sucked it. Napa-aray siya sa sakit na dulot niyon. “T-Train… lasing ka…”

Train just groaned and then he finally stopped. Ihiniga nito ang ulo sa gitna ng balikat at leeg niya pagkatapos ay inalis nito ang kamay sa loob ng panty niya saka niyakap siya ng mahigpit.

“Wifey?” Train’s voice was slurred.

Yumakap siya sa beywang nito. “Hmm?”

Bahagyang lumapat ang labi nito sa leeg niya. “If I give you my heart, will you promise not tear it apart?”

Namilog ang mata niya sa gulat. Napatitig siya sa kisame sa narinig na tanong niya. Kasing bilis ng one hundred fifty kilometer per hour na sasakyan ang mabilis na pagtibok ng puso niya.

His question took her breath away.

“Krisz,” pabulong na tawag ni Train sa pangalan niya habang humihigpit ang yakap nito sa kaniya. “Please, don’t tear my heart apart.”

Hanggang sa makatulog si Train ay walang lumabas sa salita sa bibig niya. Hindi mawala sa isip niya ang tanong na iyon ni Train. Naniniwala siyang may dahilan kung bakit natanong nito iyon.

Hinaplos niya ang braso ni Train na nakayakap sa beywang niya at pinagsiklop niya ang palad nila nilang dalawa. “Could it be that you asked that question because you are falling for me? Could it be that my love for you isn’t unrequited after all?”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 18

CHAPTER 18

NAPAKUNOT ang nuo ni Train ng magising siya na wala na siyang saplot sa katawan maliban sa boxer na suot. Mabilis siyang bumangon at puno ng pangamba na pinalibot ang tingin. Nakahinga siya ng maluwag ng makitang nasa silid pala siya nila ni Krisz.

Thanks God…

Tumayo siya mula sa pagkaka-upo sa ibabaw ng kama at nasapo niya ang ulo ng maramdamang parang binibiyak iyon sa sakit.

“Argh! I hate hangover!” He groaned.

Maglalakad sana si Train patungo sa banyo ng makita niya ang isang post-it note sa ibabaw ng beside table at katabi niyon ay dalawang Advil saka isang basong tubig.

Pinulot niya ang post-it-note at binasa ang nakasulat doon. Sulat kamay ’yon ng isang babae at nakumpirman niya iyon ng mabasa ang nakasulat doon.

Hubby,

Here’s an Advil for your headache. Nagluto na rin ako ng sopas para sa’yo. I’m sorry about what I did yesterday. I know it was childish of me. Kapag nabasa mo ’to, siguro nasa opisina na ako. Sana magustuhan mo ang niluto ko. Have a great day ahead. Mwah.

-Wifey

Napatitig siya ‘mwah’ na isinulat nito. Gusto niyang manatiling galit kay Krisz, pero habang matagal siyang nakatitig sa salitang ‘mwah’ , nalulusaw ang galit niya. Napailing-iling nalang siya at pinulot ang Advil at isang basong tubig na katabi niyon at ininom ang gamot. Pagkatapos ay nagtungo siya sa banyo para maligo.

Pagalipas ng ilang minuto, natagpuan ni Train ang sarili sa kusina at nagluluto. ’Yong sopas na niluto ni Krisz para sa kanya ay kanina pa niya naubos. Medyo natakot siya nuong una pero ng matikman niya at wala naman siyang naramdamang kakaiba, inubos niya ang sopas.

In fairness, masarap ang luto ng asawa niya.

Nang matapos ang niluluto, nilagay niya iyon sa lunch box at lumabas ng penthouse.

Nagmaneho si Train patungo sa office ng asawa niya. Pagdating niya roon, napakunot ang nuo niya ng makita ang sekretarya nitong bakla na si Marky Jeras ay hinahalungkat ang steels cabinet na nasa opisina ng asawa.

Tumikhim siya para kunin ang atensiyon ng sekretarya nito.

Kitang-kita niya kung paano namutla ang mukha nito ng makita siya roon. Nanginginig ang kamay nito na isinara ang steel cabinet at humarap sa kanya.

“M-Mr. Wolkzbin.” Hindi ito makatingin sa kaniya ng diretso. “Kayo pala. Ano ho ang ginagawa niyo rito?” Parang kinakabahan nitong tanong.

Tumiim ang tingin niya sa sekretarya. “I’m here for my wife. Nasaan siya?”

Napansin niyang may itinago itong papel sa likod nito. Tumikhim ito. “Nasa Romero’s Hospital po siya sa Makati Brach. Nakatanggap siya ng tawag at bigla nalang umalis.”

Napatango-tango siya at nilapitan ang steel cabinet na hinahalungkat nito kanina. Sa bawat hakbang niya, humahakbang naman palabas ng opisina ang sekretarya ni Krisz.

“Makakaalis ka na,” aniya at mataman tiningnan ito.

Napatingin siya sa hawak nitong papel ng tumalikod ito.

“Wait,” pigil niya rito. “Ano ’yang hawak mo?” Tanong niya na ang tinutukoy ay ang hawak nitong papel.

Itinaas nito ang papel at pilit na ngumiti. “Listahan ng mga doktor.s Pinapahanap sa akin ni Ma’am Krisz.”

“Okay,” aniya na parang wala siyang pagdududa na nararamdaman. “Makakalis ka na.”

“Salamat po, sir.”

Nang makaalis si Marky, tiningnan niya ang laman ng steel cabinet. May kakaibang kaba siya na naramdaman ng makitang may folder doon na may nakasulat na ‘confidential’ at hindi na maayos ang pagkakalagay ng nasabing folder.

Napailing-iling siya at tinawagan si Boggy.

“Yes, Boss?”

Kinuha niya ang folder na may nakasulat na confidential at isinara niya ang steel cabinet. “Can you investigate someone for me? His name is Marky Jeras.”

“Ha?” Halata ang gulat sa boses ni Boggy. “’Yong sekretarya ni Madam Krisz?”

“Oo.” Lumabas siya ng opisina ni Krisz at naglakad patungo sa elevator habang dala-dala ang folder. “I smell something fishy. At kapag nakakaamoy ako ng malansa, siguradong may traydor at manloloko sa tabi-tabi.”

“Yes, boss.”

“Salamat.” Tinapos niya ang tawag at pinindot ang ground floor button ng elevator.

IPINARADA ni Train ang Cadillac sa parking lot ng Romero’s Hospital sa Makati. Nang makalabas sa sasakyan, napatingin siya sa entrance ng hospital. Nararamdaman niya na pinagpapawisan siya ng malapot at malamig habang paisa-isa ang hakbang patungo sa entrance.

Pangatlong beses palang siyang nakapasok sa hospital. Nuong na-LBM siya nuong bata pa siya. Ang pangalawa at pangatlo ay dahil sa ama niya. He was not fond of hospitals. Iyon ang kaisa-isang gusali na pinagpapawisan siya kapag pumapasok. Bad memories happened in the hospital.

Nang makapasok siya sa hospital, kaagad siyang lumapit sa information desk.

“Excuse me, puwede magtanong?”

Nag-angat ang medyo may edad na na babae sa likod ng information desk. “Ano ho ’yon, sir?”

Tumikhim siya saka tinuyo ang pawis sa nuo. “Nasaan si Dra. Krisz Wolkzbin, former Dra. Krisz Romero.”

Napatitig sa kaniya ang babae at napakurap-kurap. “Former?”

Tumango siya. “Oo. Former.” Ipinakita niya ang wedding ring niya. “I’m her husband.”

Gusto niya itirik ang mga mata ng may ibinulong ang katabi nitong babae sa tainga nito. Malakas ang pagkakabulong nito kaya naman narinig niya.

“Totoo pala talagang may asawa na si Dra. Romero,” bulong ng isa at kaagad na bumalik sa ginagawa.

Ang isa naman na pinagtanungan niya ay abala sa pagtipa sa keyboard ng desktop na nasa harapan nito kapagkuwan ay nag-angat ng tingin sa kaniya.

“Sir, nasa Operating Room pa po si Dra. Romero. Kakapasok lang niya thirty minutes ago.”

Bumagsak ang balikat niya. “Magtatagal pa ba siya roon?”

“Hindi ko lang po alam, sir. Inoperahan kasi niya ’yong anak ni Mr. Amado na natamaan ng ligaw na bala malapit sa puso. Si Dra. Romero kasi talaga ang ni-request nilang mag-opera.”

Napabuntong-hinga siya. “Salamat.” Akmang aalis na siya sa Information Desk ng may maalala siya. “Nasaan ang operating room?”

Tinuro nito ang kanan na pasilyo. “Straight lang po tapos liko po kayo sa kaliwa, tapos deretso lang hanggang sa makarating kayo sa Operating room.”

“Thanks,” aniya saka sinunod ang dereksiyon na sinabi ng ginang.

Pagkalipas ng ilang minuto, natagpuan niya ang operating room at umupo siya sa sofa na naroon sa labas na nagsisilbing waiting area ng pamilya mga pasyente. Napatingin siya sa babae na panay ang iyak habang pasulyap-sulyap sa pintuan ng OR. Mukhang pasyente ng mga ito kung sino man ang inooperahan ng asawa niya.

Isinanadal niya ang likod sa likuran ng sofa at tumitig siya sa maputing kisame. Sana hindi matagal ang pag-opera.

KRISZ has been inside the Operating Room for almost six hours. Nagtagal ang operasyon dahil malapit sa puso ang ligaw na bala na tumama rito. The patient was just thirteen kaya naman kailangan niyang maging maingat.

Nang tumawag sa kaniya kanina ang ninong niya at sinabing ooperahan ang anak nito na tinamaan ng ligaw na bala, talagang nag-alala siya. Kaya naman ng i-request nito na siya ang mag-opera, kaagad siyang pumayag.

Tinanggal muna niya ang gloves na nababalot ng dugo at binasura iyon saka siya lumabas ng OR. Kaagad na sinalubong siya ng buong pamilya ng pasyente.

“Dra. Romero, kumusta ang anak ko?” Anang ama ng bata at ninong niya.

Ngumiti siya para mawala ang pag-aalala ng mga ito. “Maayos na po ang lagay niya. Dadalhin siya ngayon sa ICU for observation. And then tomorrow, kapag maayos na talaga ang lahat ng vital signs niya, puwede niyo na siyang ilipat sa private room para sa recovery.”

Nagulat siya ng mahigpit siyang niyakap ni Mrs. Amado, ina ng batang inoperahan niya.

“Maraming salamat, doktora. Maraming salamat.” Umiiyak ito habang nagpapasalamat sa kaniya.

“Ginawa ko lang ang trabaho ko,” aniya.

Pinakawalan siya nito sa pagkakayakap. “Maraming salamat pa rin at pumayag kang ikaw ang mag-opera. May tiwala kami sayo kaya nga ikaw ang gusto naming mag opera sa anak namin.”

“Salamat po sa pagtitiwala.”

Bumukas ang pinto ng operating room at inilabas doon ang batang inoperahan niya.

“Sumama na po kayo sa ICU,” sabi niya at tumingin sa ninong niya. “May doctor na po na naka-assign para sa observation at recovery ng anak niyo, ninong. Magiging maayos na po ang anak niyo.”

“Maraming salamat, hija.” Pagkasabi ’non ay hinabol ng mga ito ang pasyente na nasa stretcher patungong ICU.

Humugot siya ng isang malalim na hininga saka nag-umpisa nang naglakad patungo sa pinakamalapit na nurse station.

Habang naglalakad patungo sa nurse station, minamasahe niya ang balikat niya. Nang makarating doon, mabilis na ibinigay sa kaniya ng isang nurse ang chart ng pasyenteng si Rey Amado at bumalik ito sa pakikipag-usap sa nurse na panay ang hagikhik na parang kinikilig na ewan.

“Ang gwapo niya, no?” Ani ng isang Nurse.

“Oo nga. Super!” Kinikig na wika naman ng isa.

Nakakunot ang nuong lumingon siya kung saan nakatingin mga nurse na nag-uusap at ganoon na lamang ang panlalaki ng mata niya ng makitang naroon si Train sa pang-isahang sofa at talagang natutulog ang loko!

Mabilis niyang tinapos ang pag-charting at nilapitan ang asawa niya na himbing na himbing na natutulog.

Tinapik niya ang pisngi nito. “Oy, gising,” aniya. “Train, gumising ka nga. Nakakahiya.”

Nang hindi ito nagising, niyugyog niya ang balikat nito.

Bigla itong nagmulat ng mga mata at nagtama ang tingin nila. Kinusot nito ang mata at sinalubong ulit ang tingin niya.

“Krisz?”

“Ay, hindi. Aparesyon mo lang ako.” Puno ng sarkasmo na sagot niya. “Ano ba ang ginagawa mo rito at natutulog ka?”

Ininat nito at braso at may ipinakita sa kaniyang paper bag. “I brought this for you.”

Nagsalubong ang kilay niya. “Ano ’yan?”

“Lunch mo. Niluto ko.”

Parang magic na nawala ang pagod nararamdaman niya. Talagang nagpunta pa ito rito para lang ibigay sa kaniya ang lunch niya? Aww. So sweet. No wonder na nahulog ang puso niya para rito. Always her sweet chef husband.

Kinuha niya ang paper bag na hawak nito. “Come on. Sa canteen na natin ’to kainin,” aniya at tumingin sa relo na nasa itaas ng pinto ng operating room. “Past one P.M. na pala.”

Tumayo si Train at tumingin din sa relo. “Kaya pala nagugutom na ako.”

Umikot ang mga mata niya. “Bakit kasi hindi ka nalang naunang kumain?” Na-una na siyang maglakad kesa rito.

Mabilis na humabol sa kaniya si Train. “Kanina pa ako naghihintay sa’yo.”

Napatigil siya sa paglalakad at humarap dito. “Gaano katagal?”

Tumingin ito sa relong pambisig. “Nearly five hours, I think.”

Halos lumuwa ang mata niya sa sobrang gulat. “Nearly five hours?” She puffed a loud breath. “Ganoon ka katagal na naghintay? Sana nauna ka nang kumain kesa sa’kin—”

“Parang walang espireto ang kinakain ko kapag hindi kita kasalo,” putol nito sa iba pa niyang sasabihin at inakbayan siya. “Gusto ko palagi tayong sabay kumain.”

“Bakit naman?”

“Because I want to be with you in every way that I can.” He kissed her temple. “We had a one hell of a week, wifey. So, please, as much as possible, gusto ko kasama kita at palaging nakikita.”

Napatitig siya sa mukha ng asawa niya habang naglalakad sila patungo sa canteen. “Bati na tayo? Hindi ka na galit sa’kin?”

Nginitian siya nito at inakbayan. “Wifey, hindi ko naman kayang magalit sa’yo ng matagal. Nagalit lang naman ako kahapon kasi may masama akong experience sa LBM. Nuong bata pa ako, muntik na akong mamatay dahil doon, kaya naman pinangako ko sa sarili ko na mula noon, ako na ang magluluto sa kakainin ko sa takot na baka ma-hospital na naman ako. And then, you were the first person whom I trusted to cook for me, but you slapped that trust right back at me when you put a laxative in my food. Nasaktan lang ako. Ang saya ko pa naman na pinagluto mo ako, tapos hindi naman pala ’yon bukal sa loob mo.”

Humarap siya kay Train, tumiyad palapit rito saka hinalikan ito sa mga labi. “I’m sorry.”

Mas lumapad pa ang ngiti nito. “Forgiven.” He chuckled. “Thanks to your very delicious sopas by the way. Kung hindi ’yon masarap, hinding-hindi kita patatawarin.”

Natatawang ginawaran niya ulit ng halik sa mga labi ang asawa at niyakap ito ng mahigpit. “Promise, hindi ko na uulitin ang ginawa ko. Pasensiya na, nagse—” Laking pasasalamat niya ng mahuli niya ang sarili bago pa niya masabi ang salitang iyon.

Kumawala sa pagkakayakap niya si Train at tumitig sa mukha niya. “Ginawa mo ’yon kasi?”

Sa halip na sagutin ito, hinawakan niya ito sa kamay at hinila patungo sa canteen. “Tara, nagugutom na ako.”

NAGPAUBAYA nalang si Train ng hilain siya ni Krisz patungo sa canteen. Hindi nito tinuloy ang sasabihin. That got him curious.

Ano kaya ’yon?

Nang papasok sa sila sa canteen, pinigilan niya ang asawa na makapasok.

“What?” Nagtatakang tanong nito ng bumaling sa kaniya

“Ano yong sinasabi mo kanina? Tungkol doon sa rason kung bakit mo ginawa sa akin ’yon kahapon?”

Biglang namula ang pisngi nito at matapang na sinalubong ang mga mata niya. Train saw embarrassment and shyness on her wife’s face.

“Ano nga yon?” Usisa niya ulit. “Ano ba ang rason mo?”

Kinagat nito ang pang-ibabang labi bago nagsalita. “G-Ginawa ko ’yon kasi … “ May nababasa siyang pagkailang sa mga mata nito. “kasi… I was jealous of Trina. Nagalit ako kasi hinalikan ka niya. Ako lang dapat ang humalik sayo kasi ako ang asawa mo.”

Pakiramdam niya ay kinapos siya ng hininga sa narinig. Was this what they call breathtaking?

“Come on. Let’s eat,” anito at parang walang nangyari na hinila siya papasok sa canteen.

Siya naman ay nagpahila lang dito habang nakatingin sa likod ng asawa at nakaawang pa rin ang mga labi sa sobrang gulat sa sinabi nito.

She’s jealous of Trina? Hell! I am jealous of every man who looks at your direction, my love. So, I think we really match. 

CECELIB | C.C.

CHAPTER 19

CHAPTER 19

HUMAHANGOS na kumatok si Train sa penthouse ni Iuhence. Nagpunta siya sa bahay ni Tyron at nalaman niya mula sa mga magulang nito na wala doon ang mag-asawa at narito raw sa penthouse ni Iuhence.

Kailangan niyang makausap si Tyron.

Tulad ng sabi ni Lander, si Tyron lang ang may love life sa kanila. Kung may tao mang nakakaalam sa salitang pag-ibig, si Tyron Zapanta ’yon. At kailangan niya ang tulong nito.

Nang bumukas ang pinto, mabilis siyang lumapit kay Tyron. “You have to help me!” Aniya habang hinahabol ang hininga. “I think I’m falling for my wife. Ty, anong gagawin ko?” Naguguluhan siya. “Ty, anong gagawin ko?” Ulit na tanong niya sa kaibigan na parang gulat na gulat na nakatingin sa kaniya.

Ilang minutong nakatitig lang sa kanya si Tyron kapagkuwan at nagpalitan ito ng tingin at si Vergara. They shared this look that means ‘Train Wolkzbin is in big trouble’.

“Hey! Anong gagawin ko?” Pukaw niya kay Tyron.

Malalim itong napabuntong-hininga saka matiim na tumingin sa kaniya. “Falling? Sa mukha mo ngayon, parang nahulog ka na yata, e. And you fell hard, man. So hard.”

Nagpakawala siya ng isang malalim na buntong-hininga. “How would you know if you already love her and you’re not just falling for her anymore?”

Tumalim ang mga mata niya. “Imagine Krisz leaving you. Does that hurt?”

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Gusto mo sapakin kita? Hindi ako iiwan ni Krisz! Kasal kami, kasal!”

Ngumisi si Tyron. “Imagine Krisz kissing other guy. Does it make your blood boil, Wolkzbin?”

Napatiim-bagang siya. “Shut up, Zapanta! Masasapak na talaga kita.”

Mas lalong lumapad ang pagkakangisi ni Tyron. “Imagine Krisz filing a divorce because she doesn’t love you. Imagine Krisz making love to another man Imagine Krisz saying I love you to another man. Imagine Krisz romancing other men.”

Hindi niya napigilan ang sarili. Nagdilim ang paningin niya. Ikinuyom niya ang kamay at malakas na sinuntok sa mukha si Tyron.

“Fuck!” Malakas na napamura si Iuhence at mabilis na tiningnan ang pisngi nu Tyron na sinuntok niya. “What is wrong with you, Wolkzbin?!”

Habol niya ang hininga habang matalim ang mga mata na nakatingin kay Tyron. Naroon pa rin ang galit at niya sa mga pinagsasasabi ni Tyron. He didn’t want to, but he imagined Krisz kissing another man, saying I love you to another man, romancing other men. Sa sobrang galit na naramdaman niya, kay Tyron niya naibunton ’yon lahat.

Nanghihinang napa-upo siya sa sofa at napatingin kay Tyron. He must be really mad at him now. Pero salungat sa iniisip niya, ang lapad ng ngiti ni Tyron na para bang nanalo ito sa lotto.

“Masakit ba, Wolkzbin?” Tanong ni Tyron na nang-uuyam na nakangisi sa kaniya. “Imagination palang iyan, ano pa kaya kapag totoo na?”

Napabuntong-hininga siya saka nagbaba ng tingin habang ang mga kamay ay nasa batok niya. “Masakit,” pag-amin niya. “At gusto kong patayin ang lalaki na nasa imahinasyon ko,” aniya na nakatiim-bagang. “If a man touch my wife in any way, I will kill him.” Tumalim ang mga mata niya at dumilim ang mukha.

“Well, then.” Mas lumapad pa ang ngiti ni Tyron sa mga labi. “Sa tingin ko hindi ko na kailangan pang sabihin sayo ang tawag diyan sa nararamdaman mo. Ganoon din ako noon sa mahal kong asawa. Raine was the very air I breathe. She is my life and I become an animal every time a man look at her direction with lust or adoration in their eyes. If I could just murder the whole male species, I would.”

“Hey!” Reklamo ni Iuhence. “Kasama ako sa male species na iyan at wala akong gusto ni katiting sa asawa mo. And anyway, I have Mhelanie in my life.” Iuhence eyes darkened. “And if a man touch he, too—I swear to God, I will become a murderer.”

“So possessive,” anang boses mula sa pintuan.

Sabay-sabay silang tatlo na napatingin sa pinto. Nakatayo roon si Valerian Volkzki at nakasandal sa hamba ng pintuan. Kilala ni Train si Valerian kasi pinsan ito ni Tyron at ito ang may-ari ng AirJem Airlines and Airport. Maliban do’n, wala na siyang alam dito.

“Hindi naka-lock ang pinto,” ani Valerian at naglakad palapit sa kanila. “Anyway, I overheard your conversation, and you are all fucking possessives. That’s not healthy, guys.” May iniabot itong folder kay Iuhence. “By the way, ito ang report ng pinatayo nating airlines and airport sa Singapore.”

Tinanggap ni Iuhence ang folder. “Thanks.”

“No problem, man.” Tumalikod na ito at naglakad palabas ng penthouse. “Bye guys. A piece of advice, huwag masyadong possessive, nakakabaliw ’yon,” sabi nito sa kanila at binuntutan pa iyon ng mahinang tawa.

“Love is possessive,” wika ni Iuhence.

“Yeah,” sangayon niya.

Tumawa lang si Tyron saka tumingin sa kanila ni Iuhence. “Welcome to the club, guys.” Idinipa nito ang kamay habang malapad na nakangisi. “Welcome to the Possessive Men Club. Hope you enjoy your stay.”

Napailing-iling si Iuhence. “Ikaw lang ang member ng club na iyan. Huwag mo kaming isali.”

Tyron snorted. “Yeah, right. Handa nga kayong pumatay para sa mga mahal na babae niyo, e. Isa iyon sa qualification para maging myembro sa possessive men club. Kaya naman, welcome mga pare.”

Isinandal niya ang likod sa likuran ng sofa at tumingin sa kisame. Mariin niyang ipinikit ang mga mata. “Anong gagawin ko ngayon?” Kapagkuwan ay tanong niya sa hangin.

“Alam mo na ang gagawin mo, naduduwag ka lang,” sabay sa sabi ni Tyron at Iuhence.

Tumingin siya sa dalawa na magkatabing naka-upo sa mahabang sofa. “Paano kung hindi pala kami pareho ng nararamdaman?”

“Love is a risk, Wolkzbin,” ani Tyron. “Trust me, pinagdaanan ko na ang pinagdadaanan mo ngayon. When I realized that I’m falling madly in love with Raine, I came across doubt, fear and what if’s. Ngayon inisip mo na magiipon ka muna ng lakas ng loob at maghahanap ng magandang panahon kung kailan ka magtatapat, but trust me, there’s no right time to tell her that you love her. Dinadaga ka lang kaya humahanap ka ng magandang timing. Pero ang totoo, walang ganoon. So, man up and go tell her.”

“Yeah, tell her,” sulsol ni Iuhence. “So, you can sulk in the corner if she doesn’t love you back and then you’ll be happy if she does.”

Iningusan ito ni Tyron. “Nagsalita ang duwag magsabi ng totoo kay Mhel.”

Humalukipkip si Iuhence. “For your information, I’m preparing for a grand confession.”

Napailing-iling siya. Mukhang hindi lang siya ang may problema sa pag-ibig.

NANG dumating si Train, nasa sala si Krisz at hinihintay ito. Nakaupo siya sa mahabang sofa at naka-krus ang dalawang braso sa harap ng dibdib niya.

Kaagad na lumapit sa kaniya si Train. “Hey, wifey.”

“Saan ka ba nanggaling?” Tanong niya sa walang emosyon ang boses.

“Galing ako kina Tyron,” sagot ni Train at pinagsiklop ang kamay nila. “Galit ka ba?”

“Bakit naman ako magagalit?” Walang emosyon ang mukha niya. “Tumawag ako kay Boggy kasi hindi mo sinagot ang tawag ko. Nag-taxi na naman ako pauwi dahil ’yong nangakong susundo sa akin, wala na naman. Tapos nang makauwi ako, hindi ka pa rin pala naka-uwi tulad ng akala ko kaya bakit naman ako magagalit sa’yo, aber?”

Sinupil niya ang ngiting gustong kumawala sa mga labi niya. “Nag-aalala ka ba sa’kin?”

Pinukol siya nito ng masamang tingin. “Malamang!”

“Galit ka ba dahil hindi ko nasagot ang tawag mo?”

“Oo!”

“Nag-aalala ka ba na baka kasama ko si Trina?”

“Oo.”

“Na-miss mo ba ako?”

“Oo.”

“Mahal mo ba ako?”

“Oo— wait, what?!” Namilog ang mga mata niya sa gulat sa tanong nito. “T-Teka, b-bakit iyan ang t-tanong mo?” ang walang emosyon niyang mukha ay napalitan ng samu’t-saring emoyson.

“What?” Inosente ang bukas ng mukha ni Train. “May mali ba sa tanong ko? I was just asking.”

“Pwes, hindi nakakatuwa ang tanong mo!” Nagdadabog na tumayo siya at iniwan sa sala ang asawa.

Napakalakas ang tibok ng puso niya dahil sa tanong nito. Nang-iinit din ang buo niyang mukha pati taenga niya.

Nang makapasok siya sa kanilang silid, sinundan siya doon ni Train.

“Krisz!”

Galit na humarap siya rito para itago ang tunay niyang nararamdaman. “What?!”

“Bakit ka ba nagagalit? It was a harmless question. Maliban nalang kung—” Sadyang binitin nito ang sasabihin at hinaplos ang pisngi niya. “Mahal mo nga ako.”

Nawalan ng buhay ang mga mata niya. “Train, pinaglalaruan mo ba ako?” Kapagkuwan ay tanong niya. “I can see delight in your eyes. Sa tingin mo ba, biro-biro lang ang salitang pagmamahal?” Tinabig niya ang kamay nito na nasa pisngi niya. “It’s not a joke and I am not a joke. Kung magbibiro ka, please, ilugar mo naman.”

Napakunot ang nuo ni Train na para bang hindi nito alam ang ibig niyang sabihin. “Krisz, I didn’t mean it that way.”

“Oh, really?” Puno ng sarkasmo ang boses niya. “It doesn’t sound that way to me.” Tinalikuran niya ito. “Nawalan na ako ng gana kumain kasama ka. Kumain ka mag-isa mo!”

Nagdadabog na nahiga siya sa kama at nagtalukbong.

Nang marinig na lumabas ng silid si Train, tinanggal niya ang pagkakatalukbong ng kumot sa kanya.

Naiinis siya kay Train. Lalo na nuong nagtanong ito kung mahal siya nito at parang siyang-siya pa ito na nagulat siya at nautal. When he asked that question, there was delight and amusement in his eyes. Iyong amusement ang kinainisan niya. Hindi siya clown para pagtawanan nito. Nahahalata na ba nito ang nararamdaman niya para rito kaya ganoon ang kislap ng mga mata nito?

Nagtalukbong siya muli at pinilit ang sarili na makatulog. Pero hanggang sa lumipas ang kalahating-oras ay dilat na dilat pa rin siya.

And then the door opened and heavy footsteps followed. Alam niyang si Train iyon. Naramdaman niya ang mabilis na pagtibok ng puso niya. Shit!

Pinapakiramdaman niya ang sunod nitong gagawin ng maramdaman niyang may nahiga sa tabi niya. Her heart hammered inside her chest. Lalo na nung yumakap ang braso nito sa beywang niya at hinapit siya palapit dito, halos mabingi siya sa lakas ng tibok ng puso niya.

Hinintay niyang magsalita si Train pero hindi ito umimik. Instead, he kissed the back of her ear and then licked her earlobe.

Hindi niya napigilan ang mapadaing sa kiliti na hatid niyon. Hindi niya magawang pigilan ang asawa ng ipasok nito ang kamay sa pajama na suot niya at sinapo ang pagkababae niya.

Krisz moaned again when she felt Train’s fingers opening her labia. Napakagat labi siya ng biglang himasin nito ang hiyas niya dahilan mapaliyad siya sa sarap.

“Oh, Train.” Hindi napigilang mapaungol siiya ng himasin ng daliri nito sa pagkababae niya.

Train kissed her nape, then his lips trailed to her ear, hen he whispered. “ Iyobuv moya, please, make love to me, my wife.“

“Ayoko,” aniya pero nag-i-enjoy naman siya sa ginagawa ng daliri nito sa pagkababae niya. “G-Galit ako sa’yo,” ungol niya.

Train bit her earlobe and then kissed her nape again. Tumigil ang kamay nito sa paghimas sa ngayon ay basa na niyang pagkababae pagkatapos ay mabilis na hinila nito pababa ang pajama at panty niya at ibinaba nito ang pantalon na suot nito. His thick hard cock sprung out. It poked behind her back.

“T-Train, a-ano ba ang g-ginagawa mo?” Tanong niya kahit alam na niya ang pakay nito.

Pakiramdam niya ay naglagablab na ang katawa niya ng naramdamang bumaba sa pagkakahiga ang asawa, and then his long hard erect manhood slowly filled her from the back.

Krisz bit her lower lip and squeezed the corner of her pillow as she savored the feeling of Train’s cock inside her. Napakasarap niyon at para siyang nahihibang sa sarap na dulot ng kahabaan nito na nasa loob niya.

“Train…” She moaned. “Oh,” halos nakadapa na siya sa kama habang si Train naman ay nasa likod niya at dahan-dahang umuulos sa loob niya. “Train, ah…”

“That’s right, my love.” Pabilis na pabilis ang paglabas-pasok ng kahabaan nito sa loob niya. “Moan my name, my love. Nakakabaliw ang ungol mo.” He trailed his tongue from her shoulder blades up to her ears. “Nababaliw ako sa ungol mo.”

Train trust long and deep inside her, making her moan like crazy. Habang pabilis ng pabilis ang pagbayo nito sa pagkababae niya mula sa likuran, palakas ng palakas ang ungol niya.

Mahigpit ang hawak niya sa gilid ng unan niya. “Train … oh— my God, oh.”

Ipinasok ni Train ang isang kamay sa loob ng suot niyang pang-itaas na pajama at minasahe ang mayayaman niyang dibdib. Ang mga labi nito ay abala sa paghalik sa leeg niya, patungo sa balikat at babalik naman sa leeg niya. Wala pa ring patid ang paglabas-pasok nito sa pagkababae niya.

“Oh, Krisz…” Parang nanggigigil na tinampal nito ang pisngi ng pang-upo niya at mas bumilis pa ang pagbayo nito sa kanya. “Fuck! Oh!”

Mas lalong humigpit ang pagkakakapit niya sa gilid ng unan ng maramdamang malapit na siyang labasan.

“Train! Bilisan mo pa! Lalabasan na ako. Oh—Train, shit! Oh, God! Hayan na ako!”

Train thrust long, hard and fast. She kept moaning like crazy. And then she felt it, her orgasm was reaching its peak.

“I’m coming, Train—ah!” She moaned so loud as her orgasm ripped through her.

“Krisz—I’m cumming!” His thrust became rough and desperate, and when he came, he bit and sucked her neck. “Oh…I love you.”

Krisz froze. The lust clouding her mind disappeared at what she heard. Mabilis siyang humarap kay Train na nakapikit ang mga mata at nakaguhit pa rin sa mukha nito ang sarap ng pinagsaluhan nila.

“Anong sinabi mo?” Tanong niya habang abo’t-abo’t ng kaba ang dibdib niya.

Umaasa ang puso niya na hindi niya lang halusinasyon ang narinig.

Nagmulat ng mata si Train at sinalubong ang tingin niya. “Anong anong sinabi ko?”

Napatitig siya sa asawa niya at nabalot ng paghihinayang ang puso niya. Guni-guni niya lang ang narinig. Bakit naman nito sasabihin ang tatlong kataga na iyon?

“Nothing.” Tumagilid ulit siya ng higa, ang likod niya ay nasa kay Train. “Imahinasyon ko lang siguro ’yon.”

Niyakap siya nito ng mahigpit. “Imahinasyon?”

“Wala.”

Hinalikan nito ang batok niya. “Galit ka pa ba sa’kin?”

“Matulog na tayo, Train. Good night.”

Mahigpit siyang niyakap ni Train mula sa likuran niya. “ Ya vlyublen v tebya, Krisz.“

Nanatili siyang tahimik kahit gustong-gusto niyang tanungin kung ano ang ibig sabihin ng sinabi nito.

“Hindi mo ba itatanong kung ano ang ibig sabihin ng sinabi ko?” Tanong ni Train sa kanya ng hindi siya nagsalita. May lungkot sa boses nito.

Hindi siya umimik. Gusto niyang isipin nito na tulog na siya.

Nagpakawala ito ng malalim na hininga saka mas humigpit pa ang yakap sa kaniya. “Please, lyubi menya. Ya vlyublen v tebya. “

Halos mabingi na siya sa lakas ng tibok ng puso niya. Anong ibig sabihin nito? Ano iyong mga salita na sinabi nito na hindi niya naintindihan? Sheyt naman, e! Bakit naman kasi nagpapanggap siyang tulog? ’Yon tuloy!

CECELIB | C.C.

CHAPTER 20

CHAPTER 20

MABILIS na bumangon si Krisz mula sa pagkakahiga at parang nilipad ang distansiya patungo sa banyo ng maramdamang parang hinahalukay ang tiyan niya. Nang makarating sa harap ng lababo, doon siya nagduwal ng nagduwal hanggang sa laway nalang ang lumalabas sa bibig niya.

A warm hand rubbed her back.

“Ayos ka lang ba?” Anang boses ni Train mula sa likuran niya.

Nagmumog siya pagkatapos ay humarap kay Train. “Okay lang ako.” She hugged his hubby “Medyo masakit lang ang ulo ko.”

“Huwag ka munang pumasok ngayon sa opisina,” wika ni Train habang hinahaplos ang buhok niya. “Dito ka na muna. Magpahinga ka. Baka may nakain kang hindi maganda.”

Kumawala siya sa pagkakayakap dito. “No. Papasok ako. Okay naman ako, e.”

“Krisz, huwag matigas ang ulo.”

Sinimangutan niya ito. “Okay lang ako. Swear.”

Nagpakawala ng buntong-hininga si Train. “Fine. Papayagan kitang pumasok, pero kapag nagduwal ka na naman, tawagan mo ako. Iuuwi kita.”

Napangiti siya sa pag-aalala nito. “Okay.” Pinalibot niya ang mga braso sa beywang nito at naglalambing na binati ito. “Hmm. Good morning, hubby.”

“Hindi ka na galit sa’akin?” May bahid na gulat sa boses nito.

Nag-angat siya ng tingin dito at umiling. “Hindi na.”

Napakunot ang nuo nito. “Wow. Your mood change fast.”

“Bakit? Gusto mong magalit ako sa’yo?”

“Of course not. By the way.” Train kissed the tip of her nose. “Good morning, wifey.”

Malapad siyang napangiti kasabay nang mabilis na pagtibok ng puso niya. “Pwede mo ba akong ipagluto ng agahan? Oh! I know!” Excited siyang ngumiti. “Can you make me a coffee with milk?”

Napapantastikuhan itong tumingin sa kanya. “I thought you’re a black coffee kind of girl. Sigurado ka ba? Coffee with milk?”

Tumango siya. “Oo. Natatakam ako sa coffee with milk. Tapos ikaw ang magti-timpla. Hmm. Yummy!”

“Ooo-kay.” May pagtataka pa rin sa mga mata ni Train. “Sige, magti-timpla na ako.”

“Thank you!” Masaya niyang sabi saka ginawaran ng halik sa mga labi ang asawa. “Excited na ako.”

Napapantastikuhan paring lumabas ng silid nila si Train. Kahit siya man ay naguguluhan sa pagbabago ng gusto niya. Oh well, masarap naman ang coffee with milk.

AS USUAL, ihinatid siya ni Train sa hospital. Nang makarating siya sa opisina niya, naroon si Boggy at mukhang hinihintay siya.

“Boggy? Anong ginagawa mo rito?” Tanong niya sa lalaki ng maka-upo siya sa swivel chair niya.

Nginitian siya nito at may inilapag na folder sa ibabaw ng mesa. “Isang linggo na ang nakakaraan ng tumawag si boss. Pinapa-imbestigahan niya ang sekretarya niyo. At ito ang resulta ng imbestigasyon. Sabi ni boss, ibigay ko raw sa’yo.”

Napatitig siya sa folder. “Bakit naman pa-iimbestigahan ni Train ang sekretarya ko?”

Tinuro ni Boggy ang folder. “Mukhang malalaman niyo po ang dahilan kapag binasa niyo ang laman ng folder. Sige po, Madam Krisz. Aalis na ako.”

Nang makaalis si Boggy, inabot niya ang folder at binuksan iyon pagkatapos ay nag-umpisang basahin ang resulta na sinasabi ni Boggy.

HINDI pa rin makapaniwala si Krisz habang paulit-ulit na binabasa ang report na ibinigay sa kanya ni Boggy. Mula ng i-take over niya ang Romero’s Chain Of Hospitals, si Marky na ang sekretarya niya. Marky was efficient and good at what he did kaya naman bawat taon, tinataasan niya ang sahod nito dahil ayaw niyang mag-resign ito, tapos malalaman niya na ito pala ang espeya ni Trina sa kompanya niya.

Akala niya loyal ito sa kanya pero nagkamali siya.

Nang mabasa niya ang report na iyon, kinausap niya si Marky at umamin ito. Kahit ilang sorry pa ang sabihin nito, hindi pa rin niya magawang patawarin ito. Sinisante niya si Marky kaya naman bakante ngayon ang posisyon na iniwan nito.

Humugot siya ng isang malalim na buntong hininga at ipinikit ang ulo ng maramdamang umiikot ang paningin niya. Mariin niyang ipinikit ang mga mata ng maramdamamg parang may humahalukay sa tiyan niya. Kaninang umaga pa niya nararamdaman ito. Pinipigilan lang niya ang magduwal.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa swivel chair at nagtungo sa banyo. Napahawak siya sa gilid ng lababo ng maramdamang niyang nanunubig ang bagang niya kasabay no’n ay bigla siyang sumuka.

Mabilis siyang nagmumog at inayos ang sarili. Hindi pa nga siya nakakahakbang palayo sa lababo, hayan na namam ang pakiramdam na nasusuka siya.

Mabilis siyang humarap sa lababo at sumuka peo wala naman siyang isinusuka kundi tubig at laway lang. Nagmumog ulit siya at bumalik sa swivel chair niya.

Krisz was pulling herself together when the door to her office opened, then Mrs. Wolkzbin,Train’s mother entered her office.

Napamulagat siya ng makita ito at mabilis na tumayo. “Mommy, anong ginagawa niyo rito?” Naasiwa pa rin siyang tawagin itong mommy, but the woman insisted.

Bago pa sila ikasal ni Train, gusto na nitong tawagin niya itong mommy. Halos one-week siyang nanatili sa isang penthouse nito sa Moscow bago sila ikinasal ni Train. Doon, naka-bonding niya ang ginang at masasabi niyang napakabait nito.

“Oh, hello, Krisz,” nakangiting wika ng ina ni Train. “Akala ko nawawala na ako at mali ang napasukan kong hospital.”

“Bakit hindi kayo nagpasabi na darating kayo? Sana nasundo namin kayo.” Niyakap ang ginang bilang pagbati.

Agad naman nitong sinuklian ang ng mahigpit yakap niya. “Oh, hija. It’s fine. May pinuntahan kasi akong charity ball sa Singapore. Naisipan kong dumaan dito bago ako bumalik sa Russia. I’m just visiting.” Nginitian siya nito. “Kumusta na kayo ng anak ko? May apo na ba kami?”

Namula siya sa tanong nito. She automatically remembered her and Train’s hot love-making.

“Okay naman po kami,” sagot niya ng may munting ngiti sa mga labi.

Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa mga labi nito. “Aha, I know that red cheeks and that happy glint in your eyes.” The woman giggled. “Oh, God! I’m so happy! Alam kong bagay na bagay kayo ng anak ko nuong makita ko ang picture mo na pinadala ng daddy mo noon.” Panay ang tili ng ina ni Train at napakasaya ng bukas ng mukha nito. “Bagay na bagay talaga kayo ni Train.”

“Salamat po,” kiming wika niya.

Hinawakan siya nito sa kamay at hinila siya patungo sa sofa. Magkatabi silang naupo sa mahabang sofa.

Mrs. Wolkzbin looked so excited. “Okay! Spill the beans!”

Nagsalubong ang kilay niya. “Ha? Ano pong spill the beans?”

“Spill the beans. Sabihin mo sakin lahat!” Excited na nakangiti ito ng malapad. Puno ng kislap ng kasiyahan ang mga mata nito. “Oh my God! Kinikilig ako! When did you two confessed your love for each other? Si Train ba ang naunang magsabi sayo na mahal ka niya? Saan nangyari at kailan?”

Nawala ang ngiti niya sa tanong nito. “Ahm, wala pong confession na nangyari. Hindi naman po ako mahal ng anak niyo.”

Nawala rin ang ngiti sa mga labi ng ginang at tumitig sa mga mata niyang pilit na itinatago ang pagmamahal sa asawa. Pero hindi pa sapat ang pagtatago niya dahil nakita iyon ng ginang.

“Krisz.” Hinaplos nito ang pisngi niya. “Napakasaya ko nuong ikinasal kayo ng anak ko. You are perfect for him kaya lang hindi ’yon makita ni Train. Palagi namin siyang pinagdudul-dulan na umuwi o bumisita rito sa Pilipinas sa kadahilanang umaasa kami na magkakamabutihan kayo. And when you two got married, we and your parents were the happiest. Mas naging masaya ako ng makita ko ang kislap ng pagmamahal sa mga mata ng anak ko habang sinasabi ang salitang ‘I do’.”

Mapait siyang ngumiti. “Mommy, hindi po ako mahal ni Train. Maybe he is attracted to me pero iba naman po ang attraction sa love.”

Matamis na ngumiti ang ginang at hinaplos ang buhok niya. “Krisz, it all starts in attraction. Lahat nag-uumpisa roon. And if you nurture it well and take good care of it, like a flower, it will bloom. And that’s love.”

Mapait pa rin ang ngiti na nakaguhit sa mga labi niya. “Mommy, pinakasalan lang naman ako ni Train dahil sa daddy niya. Maliban doon, wala nang ibang rason.”

Makahulugang ngumiti ang ginang. “Gusto mo bang malaman kung mahal ka niya o hindi?”

Natatakot siyang sagutin ang tanong na iyon. Natatakot siya na mapatunayan na unrequited nga talaga ang nararamdaman niya para sa binata. Natatakot siya na malaman na kahit kasal sila, hinding-hindi siya nito matututunang mahalin.

“Krisz, magtiwala ka sakin,” anang ginang habang hinahaplos ang buhok niya. “I’m Train’s mother. Alam kong mahal ka nang anak ko. Mother knows everything. Maniwala ka sa akin. Matigas ang ulo ni Train at walang lakas ng loob kaya hindi iyan magtatapat sayo. Just like his freaking father. Kaya dapat tayo ang gumawa ng paraan para mapilitang magtapat ang loko-loko kung anak. Nandito lang naman ako. Why the hell not mess with my son a little? Tutulungan kita. Ayokong nakikitang malungkot ang daughter-in-law ko.”

Napatitig siya sa ginang.

Tama ito. Ayaw na niyang maghintay pa na si Train ang magtapat. Nahihirapan na siyang itago ang nararamdaman para sa asawa niya. She wanted to know, once and for all, if he loved her or not. Gusto niyang malaman kung may nararamdaman ba ito para sa kanya. Walang mangyayari kung maghihintay lang siya sa gagawin nito. Oo nga at si lalaki dapat ang nagtatapat, pero minsan, kaylangan ding gumawa ng paraan ni babae para makapagtapat si lalaki.

Men need assurance if the woman they love loved them back before they confess, and women need confirmation if the man they love loved them back. This is how it work. Kasi ang pagkaduwag, hindi iyan nawawala kapag pag-ibig na ang pinag-uusapan. Nasa tao na ’yon kung hahayaan mong kainin ng kaduwagan ang puso niya. At hindi niya hahayaang maduwag na naman siya.

She loved Train, and she would fight to get his love and she would not stop until he finally say those three magic words to her.

Krisz looked into her mother-in-law’s eyes. “Ano po ang gagawin ko?”

Malapad itong ngumiti. “Ang kailangan mo lang gawin ay manatili rito sa opisina mo.” She grinned deviously. “Ako na ang bahala sa lahat. Sit pretty and wait for your husband.” Kinindatan siya nito. “I’ll be leaving now.”

Napatitig siya sa pintuang nilabasan ng ina ni Train. Ano kaya ang gagawin nito?

NAPAKUNOT ang nuo ni Train ng tumunog ang cell phone niya at nakitang ang ina niya ang tumatawag. Hmm. Maybe she’s checking on what’s going on in his married life.

Sinagot niya ang tawag. “Hello, mother. What can I do for you?”

“Hello, son.” Her mother’s voice was calm. “Tumawag ako para ipaalam sa’yo na matutupad na ang gusto mo.”

Nagsalubong ang kilay niya. “Ha? Anong gusto?”

“Hindi ba ayaw mo namang makasal kay Krisz? Napilitan ka lang dahil sa daddy mo. So, I called to tell you that finally, mawawala na ng bisa ang kasal niyo ni Krisz.”

Nagdilim ang paningin niya. “What?!”

“Oh, you didn’t know?” Her mother inquired innocently. Hindi nito pinansin ang pagtaas ng boses niya. “Oh my! Hindi ba sinabi sa’yo si Krisz?”

Ikinuyom niya ang kamao. “Anong hindi sinabi?”

“Krisz filed a divorce. Hindi mo ba alam?”

His eyes widened in disbelief. Nangyayari na ang kinatatakutan niya.

“No!” Galit niyang sigaw. “She can’t divorce me!”

“Sure, she can,” ani ng ina niya na parang wala lang ang ibinalita nito sa kaniya. “Kaya niyang gawin ’yon. Kinasal kayo sa Russia. And divorce is legal in Russia.” Nagpakawala ng buntong-hininga ang ina niya. “Sayang naman. I really like Krisz for you. Oh well, paalam na, anak.”

Nawala na ang ina niya sa kabilang linya.

Nanghihinang napasandal siya sa likuran ng swivel chair at napatitig sa kawalan. No… it couldn’t be! Maayos silang naghiwalay kanina ni Krisz. They even had a good breakfast together. They even made love last night!

Galit na itinapon niya ang cell phone at tumama iyon sa dingding at nagkawasak-wasak.

“Fuck!”

Kumukulo ang dugo niya sa galit na tumayo at nagtungo sa parking lot ng Wolkzbin Technologies kung saan doon nakaparada ang Cadillac niya.

Pagkasakay niya sa Cadillac, agad na pinaharurot niya iyon patungo sa Romero’s Chain Of Hospitals-Main Branch.

“Hindi kita hahayaang i-divorce ako, Krisz!” Madilim ang mukha na sabi niya. “Hindi mo ako puwedeng iwan! Akin ka lang.” Napatiim-bagang siya. “Akin lang.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 21

CHAPTER 21

NAPAIGTAD sa kinauupuang swivel chair si Krisz ng biglang bumukas ang pintuan ng opisina niya at pumasok si Train na sobrang madilim ang mukha. Parang may naka-park na maitim na ulap sa taas ng ulo nito at nagbabadha ng masamang panahon.

Matalim ang mga mata nito habang mabilis na naglalakad palapit sa mesa niya at buong galit na hinampas ng dalawang palad nito ang ibabaw ng mesa niya.

Napaigtad siya sa ginawa nito.

“B-Bakit?” Nakamulagat na tanong niya sa asawa na madilim na madilim ang mukha at nagtatagis ang bagang habang matiim na nakatingin sa kanya.

Krisz was scared when she looked at her husband pale, charcoal eyes. It held fury in them.

Nagtatagis ang bagang na nagsalita ito. “Bakit mo ba sa’kin ginagawa ’to? Bakit mo ba ako sinasaktan ng ganito? Hindi pa ba sapat ang ginagawa ko para sayo para iwan mo ako para gawin iyon sa likod ko?”

Nawala ang takot na nararamdaman niya at napalitan iyon ng pagkalito.

Nagsalubong ang kilay niya sa pinagsasasabi nito. “Ano ba ang pinagsasasabi mo?” Naguguluhang tanong niya. “Hindi kita maintindihan, Train.”

Mapait itong tumawa. “Hindi mo alam? Wow naman, Krisz, nagmamaang-maangan ka pa ba? Mom already told me everything I need to know.”

His mom? Oh, God. Anong sinabi ng mama nito rito?

“A-Anong sinabi ng m-mommy mo?” Kinakabahang usisa niya.

Ikinuyom nito ang kamao na naka-patong pa rin sa mesa at matalim ang mga mata na sinalubong ang mga mata niya. “Hindi mo talaga alam? You filed a divorce, Krisz! Sa tingin mo hindi ko malalaman?! Am I not enough for you?! May nahanap ka na bang iba? May mahal ka na bang iba?” Sigaw nito kapagkuwan ay lumamlam ang mga mata nito. He looked so vulnerable. “Sana sinabi mo sa akin na nakahanap ka na ng lalaking mamahalin mo, e di sana napigilan ko ang puso ko na tumibok para sayo. E, di sana nirendahan ko ang puso ko. Ngayon ka makikipagkiwalay sa akin kung kailan hulog na hulog na ako sa’yo, kung kailan baliw na baliw na ako sa’yo.” Umiwas ito ng tingin. “Hindi pa ba sapat na mahal kita para iwan mo ako? Ano ba ang dapat kong gawin para mahalin mo ako at hindi iwan?”

Umawang ang labi niya at napatanga siya rito. Hindi siya nakagalaw sa kinauupuan habang nagsi-sink in sa utak niya ang mga salita na binitawan nito.

She was incapable of speaking. Nakatanga lang siya kay Train na nakatingin din sa kanya. Naumid ang dila niya. Hindi niya alam ang sasabihin. Train’s confession rendered her capability to think clearly. Parang nag-stop ang pag-inog ng mundo niya.

“Krisz, ano ba ang dapat kong gawin para hindi mo ako iwan?” Malumanay na ang boses nito. “Mahal naman kita. Kung hindi mo ako mahal ngayon, pwede naman ’yan gawan ng paraan diba? Mamahalin mo rin ako. I’ll do anything for you to love me.” Umikot ito sa mesa patungo sa kanya at lumuhod sa harap niya. “Krisz, if you don’t love me, just please, stay with me. Huwag mo naman akong iwan. I cannot live without my heart and you are my heart. I love you, Krisz.”

“Hindi ko kakayanin na mawala ka sa akin. When I saw you again after eight years, hindi ko akalain na titibok ang puso ko para sayo. I have always been the kind of man who wants to plan everything. Pero kung may isang bagay man na hindi ko plinano, iyon ay ang umibig sayo. Ayaw kitang pakasalan noon kasi ayokong pumasok sa isang loveless marriage lalo na kung ikaw ang magiging asawa ko. My parents love each other, and I want that for myself, too. Papayag naman sana ako sa gusto ni daddy noon, but first, I planned to reach my goals and dreams. And eight years later, ikaw pa rin ang gusto ng mga magulang ko na pakasalan ko. I said no, I won’t. I already have plans for you. After that proposal you made in my penthouse, I started planning in my head on how to make you mine. I planned to know you better. I planned to date you. And I planned to make you fall for me, because unconsciously, my heart was already falling for you. But of course, my plan change. I was forced to marry you. Sa tingin ng iba napilitan ako na pakasalan ka, iyan din ang tingin mo diba? But no, no one forced me to marry you. I only acted that way dahil natatakot ako na hindi tayo parehas ng nararamdaman. I didn’t plan it, but I fell for you like a shooting star falling from the sky. Fast and hard.”

Hinawakan nito ang kamay niya at hinayaan nitong makita niya sa mga mata nito ang pagmamahal nito sa kanya.

“I know I wasn’t the perfect husband for you. I’m not perfect and I never will be. Hindi ako yung tipo ng lalaki na bibigyan ka ng flowers para iparamdam sayo na mahal kita. Hindi ako ’yong lalaki na maghahanda ng isang engrandeng dinner date para lang ipaalam sa’yo ang nararamdaman ko. I’m the kind of man who will cook for yo from breakfast to dinner because I don’t want you to get hungry. Kasi kapag nagutom ka at nagkasakit, hindi ’yon kakayanin ng puso ko na nag-aalala para sa’yo. I’m the kind of man who’ll sing you to sleep even when my voice sounds like a breaking glass. Gusto ko kasi maging mahimbing ang tulog mo at kakantahan kita kahit pa boses palaka ako para iparamdam sa’yo na espesyal ka sa’kin. I’m the kind of man who gets possessive when a man looks at you in any way, because that’s me loving you. I’m the kind of man who will love you not just ’till we die but ’till eternity.”

Pinisil nito ang kamay niya na hawak nito. “Ganoon din ba ang lalaking ipapalit mo sa akin kaya dini-divorce mo ako? Kaya ba niyang lampasan ang pagmamahal ko para sayo?”

Nang hindi siya nagsalita, niyugyog siya ni Train.

“Answer me, Krisz! Can he?” His voice was desperate and filled with obvious pain. “Can he surpass my love for you?”

Nag-iwas siya ng tingin para hindi nito makita ang kislap ng pagmamahal sa mga mata niya. “Kung kaya niyang lampasan, hahayaan mo ba ako na makapiling siya?”

“Hindi.” Nagtagis ang bagang nito. “Hindi kita ibibigay sa kanya.” Gumagalaw ang panga nito tanda ng galit na tinitimpi. “Akin ka lang. Asawa kita kaya akin ka lang. Nang pakasalan mo ako, akin ka na. At wala akong planong ipamigay ka sa iba kasi akin ka.”

Napatitig siya sa mukha ng asawa niya. His eyes were full of hurt and hopelessness. His face was painted with pain and desperation. Parang hindi ito ang Train na pinakasalan niya na puno ng confidence sa sarili. Yung Train na minsan walang emosyon ang mukha. Yung Train na simpli lang pero sweet naman. Ang Train na nasa harap niya ngayon ay ang lalaking nawasak ang puso.

God! Bakit ba ’yon pa ang ginawang paraan ng ina nito para magtapat sa kanya ng nararamdamn si Train? Kung alam lang niya na makikita niya ang sakit sa mga mata nito, mas pipiliin pa niyang hintayin na kusa nitong sabihin na mahal siya nito.

Not like this… oh heavens… the man she loved was on his knees, asking her to love him. Her heart was being torn apart as she looked down at him. He looked so broken.

Oh, God!

Hindi ba nito alam kung gaano niya ito kamahal?

“Krisz,” pukaw nito sa kanya. “Sagutin mo naman ako. I deserve a fucking answer! I deserve to know.”

Nagpakawala siya ng isang malalim na hininga at hinaplos ang pisngi ng asawa.

“I’m sorry,” aniya at agad na bumalatay ang sakit sa mukha nito. “I’m sorry but the man I love can surpass your love for me. He is the reason why my heart beat as loud as thunder in a stormy sky. He is the reason why I smile every day. He is the reason why I’m always happy.”

Binitawan nito ang kamay niya at napasalampak ng upo habang nakatingin sa sahig. Kitang-kita niya sa itsura ni Train na nasasaktan ito. At hindi niya kayang makita itong nasasaktan.

Umuklo siya at sinapo ang mukha nito. Tumingin ito sa kaniya at ang mga mata nito ay walang buhay. Her heart wanted to see his eyes sparkling in happiness. Kaya naman ibinuka niya ang bibig para magsalita.

“Train,” matiim niyang tinitigan ang mga mata ng asawa. “Kilala mo ang lalaki na tinutukoy ko. Kilala mo ang lalaking mahal ko,” madamdamin niya sabi.

He forced a smile. It looked so bitter and fake. “Si Lath ba? Bakit hindi mo sa’kin sinabi? Pwede bang iba nalang ang mahalin mo. Huwag si Lath please. Hindi ko—”

She cut him off. “His name—”

“—kakayanin na makita—”

She interjected. “Is—”

“— na may kasama kang iba—”

“Train Wolkzbin.” Buong pagmamahal na nginitian niya ito. “’Yan ang pangalan ng lalaking mahal na mahal ko. Kilala mo siya, Train, kasi ikaw siya. Ikaw ang lalaking mahal ko.”

Umawang ang labi ni Train sa sobrang gulat. Disbelief was shown in his pale, charcoal eyes. Nakaawang lang ang labi nito habang nakatingin sa kanya.

“A-ano?” Bakas sa mukha nito ang gulat at halatang hindi ito naniniwala sa salitang lumabas sa bibig niya. “I-I don’t believe you.”

Mahina siyang napatawa. “Kanina gusto mong mahalin kita, ngayon naman na sinabi ko na mahal kita, ayaw mo namang maniwala. Okay. Ikaw ang bahala.”

Tumayo siya at naglakad palayo rito. Hindi pa siya nakakatatlong hakbang ng may yumakap mula sa likuran niya. Krisz felt the heat coming from Train’s body pressed against her back.

“Mahal mo ba talaga ako?” Tanong nito na may pagdududa sa boses nito. “O, baka sinasabi mo lang iyon kasi ayaw mo akong saktan?”

“Bakit hindi ka naniniwala?”

“Because you are divorcing me!” Humigpit ang pagkakayakap nito sa kanya. “You can’t divorce me, Krisz.”

“I’m not planning to. Ni wala nga iyan sa isip ko,” aniya at humarap dito. “Nagsinungaling sayo ang mommy mo. Kausap ko siya kanina. She was here. Sabi niya may pinuntahan siyang charity ball sa Singapore kaya dumaan na rin siya rito bago bumalik sa Russia. Tinanong niya ako kung umamin ka na mahal mo ako, sabi ko hindi pa. ’Yon, sabi niya tutulungan niya ako. I never knww that telling you a lie was her way of helping you to confess your love for me.”

Ang madilim nitong mukha ay biglang umaliwalas. “Nagsisinungaling lang si Mommy?” Nagliwanag ang mukha nito. “Hindi mo ako idi-divorce?”

“Hindi.” Ihinilig niya ang ulo sa matitipuno nitong dibdib. “Bakit ko naman gagawin ’yon? I was hoping that you’ll love me, too. Kaya, bakit ko naman gagawin ’yon? Binabakuran nga kita at hindi na pakakawalan pa. Why would I divorce the man I love? Why would I divorce you?”

Sinapo nito ang mukha niya at inilapat ang labi nito sa mga labi niya. She sighed in contentment and when he let go of her lips, Train was smiling from ear to ear.

“Oh, God, akala ko mawawala ka na sa’kin.” Mahigpit siya nitong niyakap. “I love you, wifey.”

Ang lapat at ang saya ng ngiti niya. Kinikilig siya. “I love you too, hubby.”

Niyakap siya ng mahigpit ni Train at hinalikan ang nuo niya.

Habang yakap siya nito, may bigla siyang naalala. “May tanong ako, hubby.”

“Ano ’yon?” Tanong nito habang yakap siya.

“May sinabi ka kagabi.” Pinalibot niya ang mga braso sa beywang nito at tumingala ng tingin dito. “Ano ang ibig sabihin ng mga sinabi mo kagabi sa’kin matapos tayong you know?”

May kapilyuhang kumislap sa mga mata nito. “Anong you know. I don’t know.”

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Train naman e! Sagutin mo nalang kasi.” Nakasimangot na sabi niya.

Malakas itong tumawa saka hinalikan na naman siya sa mga labi. “Please, lyubi menya. Ya vlyublen v tebya . I was saying ‘please, love me. I’m in love with you’.”

Her heart jumped. “Iyon ang sinabi mo kagabi? Bakit hindi mo nalang tinagalog o ini-English? E, di sana naintindihan ko. E, di sana hindi tayo umabot sa ganito.”

“Kagabi, I was hoping na haharap ka sa akin at itatanong mo kung ano ang ibig sabihin ng sinabi ko. But you didn’t. I even asked you kung hindi mo itatanong at hindi ka na nagsalita. Alam kong gising ka pa kagabi. Kaya naman hindi na ako nangulit. Naisip ko kagabi na hindi iyon ang tamang oras para sabihin ko sayo ang nararamdaman ko. Ngayon, sa wakas, masasabi ko na sa’yo na mahal kita kahit kailan ko gusto. I don’t need to use foreign language so I can tell you I love without you knowing it. Ngayon, malaya na akong ipagsigawan sa mundo na mahal na mahal ko ang asawa ko.” Ngumiti ito at napakapit siya sa leeg nito ng maramdaman niyang parang nanghihina ang tuhod niya dahil sa ngiting iyon. “How about you, my love? Kailan mo nalaman na mahal mo ako?”

Ginawaran ng halik ang mga labi nito bago sumagot. “The day you accompanied me to the conference room, that’s the day that I realized that I want to keep you in my heart because I had fallen for you. Akala ko noon, trip mo lang ako ihatid, and then I overheard you and Boggy talking outside the elevator. At kung kailan naman kita minahal? Hindi ko alam. Basta nagising nalang ako isang araw na mahal na kita. In denial lang talaga ako kasi ayokong mahalin ka. Noon, ang nasa isip ko, hindi mo ako mamahalin kasi napilitan ka lang naman na pakasalan ako. Pero hindi ko na napigilan ang nararamdaman ko para sa’yo. Mas lalo pa yatang lumalim ang pagmamahal na nararamdaman ko para sayo sa mga araw na nakakasama kita. You’re so sweet and just so lovable. May heart can’t help but love you.”

Hinaplos nito ang pisngi niya. “Mabuti naman at hindi mo pinigilan ang nararamdaman mo. Masaya ako na mahal mo rin ako. At hindi ako nagsisisi na pinakasalan kita, kasi ikaw ang pinakamagandang nangyari sa akin na hindi ko plinano.”

Nilukob ng sobrang kasayahan ang puso niya. “Hindi rin ako nagsisisi na pinakasalan kita. Kasi ikaw din ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko.”

Puno ng pagmamahal siyang hinalikan ni Train kapagkuwan at matiim itong tumitig sa mga mata niya. “I love you, Krisz. Ty moya, my wife. That means you’re mine by the way.”

Puno ng kasiyahan siyang ngumiti. “ Ty moya too, Train. And I love you too, hubby.“ 

CECELIB | C.C.

CHAPTER 22

CHAPTER 22

Doctor siya kaya naman ng mapansin ni Krisz na araw-araw na siyang nagduduwal at nahihilo, parang alam na niya kung bakit ganoon palagi ang nararamdaman niya. But she still needed confirmation, kaya naman binisita niya ang OB-GYNE na nasa unang papalag ng hospital nila. Dra. Czarina Salem handed her a photo of her ultrasound. Ka-edad lang niya si Dra. Salem. “You’re two weeks pregnant, Mrs. Wolkzbin. Congratulations.”

Tinanggap niya ang larawan at pinakatitigan iyon. Napakagat labi siya habang nakatitig sa larawan. She felt like crying in happiness. Magiging isang pamilya na sila ni Train. Speaking of which, ano kaya ang magiging reaksiyon nito kapag nalaman nitong buntis siya?

Nginitian niya ang doktora na nag-ultrasound sa kanya. “Thanks, doc.”

“Don’t mention it.” May ibinigay itong reseta sa kanya. “Bilhin mo ang vitamins na ito para sa baby mo. And then you should drink milk everyday para malakas ang resistensiya ni baby. Iwasan mo rin ang magpagod at magbuhat ng mabibigat.” Kapagkuwan ay pilyang ngumiti ang doktora. “At uunahan na kita, okay lang na magtalik kayo ni mister hanggang seven months. Yung last two months ng pagbubuntis mo, kung maari lang, huwag na. Kantahan mo nalang ang pagkalalaki ni Mister.” Kinindatan siya nito. “You know what I mean.”

Mahina siyang natawa sa sinabi ng pilyang doktora. “Sasabihin ko po ’yan sa asawa ko.”

“Okay.” May pilya itong ngiti sa mga labi. “Anyway, we will have a check-up every three weeks. I’ll be seeing you soon again, Mrs. Wolkzbin.”

Nginitian niya ito at inayos ang damit na medyo nalilis pataas. “Thank you. Aalis na ako.”

“Ingat.”

Ngiti lang ang tinugon niya sa Doktora at lumabas na sa Clinic nito.

Nasa elevator na siya pabalik sa opisina niya sa top floor ng tumunog ang cellphone niya.

Nang tingnan niya kung sino ang tumatawag, napakunot ang nuo niya ng makitang si Boggy iyon.

“Hello, Boggy?” Aniya ng sagutin ang tawag habang nakakunot ang nuo. “Bakit ka napatawag?”

“Madam Krisz, tumawag ako kasi may pinapasabi si Boss.”

Mas lalong lumalim ang gatla sa nuo niya. “Ano naman ’yon? Bakit hindi nalang siya ang nagsabi kanina bago siya umalis?”

Umalis kaninang umaga si Train patungong Russia dahil kailangan daw ito roon dahil may board meeting ang Wolkzbin Enterprise at kailangan present ito at kailangan niyang maiwan dahil hands-on siya sa pag-i-interview ng applicants para sa iniwang posisyon ni Marky, ang sekretarya niyang trinaidor siya.

Huling balita niya kay Marky ay sekretarya na raw ito ni Trina. Hay! Magsama silang dalawa na pareho mga higad. Basta siya, masaya. Bahala sila sa buhay nila.

Tumikhim ang nasa kabilang linya na nagpatigil sa kanya sa pag-iisip. “Kasi Madam Krisz, nakalimutan daw niya.”

“Oh. Okay.” Bumukas ang pinto ng elevator na sinasakyan at lumabas siya. “Ano pinapasabi niya sa’kin?”

“Ahh, Madam Krisz, pinapasabi ni boss na—” Tumikhim ulit ito. “Kung puwede raw po ay pumunta kayo sa opisina niya ngayon din at kunin niyo daw ang folder na nasa ibabaw ng mesa niya at i-fax daw sa kanya kasi importante raw.”

“Bakit ako? Hindi pa puwedeng ikaw nalang?”

“Madam, nasa eskwelahan ako ngayon ng anak ko. Uma-attend ako ng family bonding.”

“Oh. Sige, kukunin ko na.”

“Salamat ng marami, Madam.” Pagkasabi no’n ay pinatay nito ang tawag.

Siya naman ay bumalik sa elevator at pinindot ang ground floor, nang makarating doon at sumakay siya sa kaniyang sasakyan at pinaharurot iyon patungo sa Wolkzbin Technologies.

Nang makarating sa distinasyon, kaagad siyang nagtungo sa elevator na maghahatid sa kaniya sa opisina ni Train. When she reached the top floor of the Wolkzbin Technologies building, the elevator stopped. When it opened, naglakakad siya patungo sa pintuan ng opisina ni Train at ng pihitin niya pabukas ang doorknob ay hindi iyon naka-lock kaya naman madali siyang nakapasok.

Nanlaki ang mga mata at napasinghap siya ng makitang maraming rose petals na nagkalat sa sahig. Ano naman kaya ang mga ito? Ang amoy ng rosas ay nanunuot sa ilong niya. It smelled wonderful.

Naglakad si Krisz palapit sa mesa ni Train. Nakita niya ang folder na tinutukoy ni Boggy pero hindi iyon ang nakaagaw ng pansin niya kundi ang hugis parisukat na cake na nasa ibabaw ng lamesa.

It was a mocha flavored cake, and it had a word written on top of it.

The word read: WILL. Naguguluhan siya habang nakatitig sa cake. Ano naman ang ginagawa ng cake na ’to rito? In the corner of her eyes, she saw another cake on the top of the steel cabinet. Hindi tulad ng cake na may nakasulat na WILL , chocolate flavor naman ang isang iyon. Nilapitan niya ang cake na nasa steel cabinet at kinuha ’yon. Tulad ng nauna, may nakasulat doon. It sayif ‘ME’ with a question mark.

Dinala niya ang chocolate cake sa mesa at itinabi niya iyon sa mocha cake. Will at saka Me na may question mark . Hindi niya maintindihan kung ano ang koneksiyon ng dalawang cake sa isa’t-isa. Pero nararamdaman niyang may koneksiyon talaga. Out of curiosity, ipinalibot niya ang paningin sa kabuonan ng opisina para maghanap ng cake.

And there! She saw it! Isang rectangular cake na strawberry favor yata dahil kulay pink naman iyon. Mabilis niyang nilapitan ang cake na nasa round table ng sofa na nasa gilid ng opisina nito. Gumuhit ang kinikilig na ngiti sa mga labi niya ng mabasa ang nakasulat sa ibabaw ng cake.

“Ang lalaking ’yon talaga.” Halos magwala ang puso niya sa sobrang kilig na nararamdaman. “So sweet and just so lovable.”

Kinuha niya ang strawberry cake at inilagay iyon sa gitna ng mocha at chocolate cake saka binasa ang nakasulat sa ibabaw ng tatlong cake.

“Will you marry me?” Basa niya sa nakasulat sa cake na pinagdikit-dikit niya.

Naiiling na napapangiti si Krisz habang paulit-ulit na binabasa iyon. And then suddenly, the door of Train’s office opened. Mabilis siyang lumingon sa pinto at mahina siyang napatawa ng makita si Train na may dalang isang hugis puso na cake.

“Anong flavor niyan?” Nakangiting usisa niya sa asawa.

“Grape flavored cake,” sagot ni Train habang naglalakad palapit sa kanya.

“Grapes?” Napailing-iling siya habang may ngiti sa mga labi. “May grapes flavored cake pala?”

“Oo naman.” Nang isang metro nalang ang layo ng mga katawan niya, iniabot nito sa kaniya ang cake na hawak. “Para sayo.”

Napatitig siya sa cake. May nakasulat sa ibabaw ng cake at sa ibabaw niyon ay mayroong kulay violet na velvet box.

“Again,” basa niya sa salita na nakasulat sa grapes cake.

Walang imik na lumapit si Train sa mesa at itinabi ang cake. Then Train looked warmly at her. “Read it and please, answer correctly.”

Binasa niya ang nakasulat sa cake na magkakadikit. “Will you marry me? Again?”

Nang hindi siya nagsalita at nakatitig lang sa cake, si Train ang bumasag sa katahimikan. “Anong sagot mo? Please, answer my question.”

Kinuha niya ang kulat violet na velvet box na nakapatong sa ibabaw ng grape flavored cake at binuksan ang box. Her heart thumped like crazy when she saw that it contained a very beautiful diamond ring.

Kinuha ni Train ang singsing saka hinawakan ang kamay niya at hinalikan ang likod niyon. “Gusto ko ikasal tayo ulit. I want our wedding to be held here in the Philippines. Mahal ko ang bansang ito dahil dito kita nakilala at dito ako umibig ng sobra-sobra.” Hinaplos nito ang pisngi niya. “Gusto ko na ulitin ang pangako natin sa isa’t-isa sa harap ng altar na magmamahalan ta’yo habang buhay. This time, it won’t be just a word spoken by a married couple but a vow of our love for each other.” Inisang hakbang nito ang pagitan ng katawan nila at matiim na tumitig sa mga mata niya. “So, Krisz.” Lumuhod ito sa harapan niya habang nakatitig parin sa mga mata niya at dahan-dahang isinuot ang diamond ring sa daliri niya. “Will you marry me, again?”

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa. “Yes. Yes!” Sigaw niya at niyakap ang asawa.

Bakas ang kasiyahan sa mukha ng asawa niya at walang sabi-sabing sinakop ng mga labi nito ng mainit na halik ang mga labi niya.

Nang pakawalan nito ang mga labi niya, tinaasan niya ito ng kilay ng may maalala. “Akala ko ba pupunta ka sa Russia? May board meeting ka pang nalalaman, e.”

Napangiti si Train. “I was planning this proposal for two days now. At biglang tumawag si Mikhaela, ang sekretarya ko sa Wolkzbin Enterprise at kailangan daw ako sa board meeting. Thankfully, my father volunteered to attend when I told him that the board meeting ruined my planned proposal for you.” He chuckled. “Masaya si daddy at ikakasal daw ulit tayo. Mas lalo naman si mommy na nangakong hindi lang three thousand guests ang dadalo.”

Napailing-iling nalang siya at napangiti na agad din namang nabura ng may maalala.

Mabilis niyang kinuha sa loob ng pouch ang ultrasound picture ni baby at binigay ’yon kay Train.

“Ano ’to?” Nagtatakang usisa ni Train ng tanggapin ang larawan at tiningnan.

“Train, larawan yan ng baby natin sa ultrasound,” wika niya.

Malalaki ang mata na nag-angat sa kaniya ng tingin si Train. “B-Baby? M-Magkaka-baby na tayo?”

Tumango siya. “Oo. I’m two weeks pregnant.”

Tinitigan ulit ni Train ang larawan at may isang butil ng luha na kumawala sa mga mata nito. Mabilis nitong pinahid ang luha at niyakap siya ng mahigpit.

“Thank you.” Hinalik-halikan nito ang nuo niya. “Thank you for this wonderful gift.” Pinakawalan siya nito at tumingala habang nakapikit at may luha sa mga mata. “Magiging daddy na ako. Yes! Thank you, Lord!”

Krisz giggled. Her eyes started to water. “Amen.”

Masayang tumawa si Train saka niyakap siya ng mahigpit. “I love you, my wife. I love you so much. Thank you! Oh, God. Thank you!”

“Bakit ka naman nagpapasalamat sa’kin?” Natatawang tanong niya. “You contributed, too, remember?”

Natawa ito ng malakas at hinalikan siya sa pisngi at sa mga labi. “Yeah. I remember it perfectly.”

Itinirik niya ang mga mata ng makita ang kislap sa mga mata nito.

Hindi niya alam kung ilang minuto silang magkayakap ng pakawalan siya nito at maingat na hinila palabas ng opisina nito.

“Come on,” ani Train na mukhang nagmamadali.

Nilingon niya ang cake. “Teka, saan ba tayo pupunta? ’Yong cake—”

“Ipapahatid ko nalang kay Boggy sa bahay.”

“Nasa family bonding si Boggy—”

“No. He just made it up. He’s here in the building.”

Nang makapasok sila sa elevator, hinarap niya ito. “Saan ba tayo pupunta?”

“Sa baby planet,” excited na sagot ni Train. “Bibili tayo ng damit ni baby.”

Napapantastikuhan siyang napatingin sa asawa. “Train, two weeks old palang ang baby natin sa tummy ko. Puwede, chill muna?”

Hindi siya pinakinggan nito. “Ano kaya ang gender niya? Lalaki o babae?”

“Train—”

“No matter,” nito. “Bibili tayo ng pang-lalaki at pang-babae na damit.”

“Train—”

“We should buy a crib and then baby mosquito net and then cute room decorations.”

“Train—”

“Oh, I know, we will buy baby pillows and all those baby stuff.” Ang saya ng ngiti ng asawa niya. “I’m so excited.” Hinimas nito ang tiyan niya. “Bilisan mo, baby. Labas ka na. Excited na si daddy.”

Napangiti nalang si Krisz at hinayaan ang asawa niya na kausapin ang baby sa tiyan niya. Mas excited pa yata ito kaysa sa’kin. Oh well, I can already see it. Train will be a very good and amazing father to our baby. And she couldn’t wait to be a mom.

CECELIB | C.C.

EPILOGUE

Epilogue

NAKANGITI si Krisz habang tintanggap ang parangal na Best Hospital Services in Asia Award. She couldn’t express how much happy she was. Romero’s Chain of Hospitals exceeded her plans and expectations. Ang gusto lang naman niya noon ay maisalba ang nalulugi nilang kompaya, now, Romero Hospitals are one of the most trusted hospitals in Asia. At ang award na ito ang patunay sa mga pagsisikap niya at ng mga empleyado niya.

“Congratulation, Mrs. Wolkzbin,” sabi ni Mr. Ricaford, ito ang kinatawan ng Asia’s Hospitals Association, kung saan nanggaling ang award na hawak niya ngayon.

She smiled and shook hands with Mr. Ricaford. “Thank you.”

Naglakad siya patungo sa microphone para magbigay ng maikling pasasalamat.

“Good evening, everyone,” panimula niya. “First, I want to thank God for always being there for us. To my employees, doctors and to all the people who give life to Romero’s Chains Of Hospitals, thank you for your efficient services and hard work. Without all of you, the Romero’s Chain Of Hospitals will not stand as one of the best Hospitals in Asia now. Please, accept my heartfelt thank you to each and every one of you.”

Dumako ang tingin niya kay Trina Lopez. Maasim ang mukha nito habang nakatingin sa kanya. Katabi nito ang sekretarya niyang trinaydor siya. At the age of thirty-five, wala pa ring asawa si Trina. At nagpapasalamat siya sa panginoon na hindi na nito ginulo pang muli ang pagsasama nila ni Train.

“To Ms. Trina Lopez.” Matapang niyang sinalubong ang tingin nito. “Thank you. You’re one of the people behind the success of Romero’s Chain of Hospital. You taught me how to find good doctors and effective, efficient and loyal employees.” Kung puwede lang niya itong irapan, ginawa na niya pero dahil nasa harap siya ng camera at nakikita siya sa buong Asya pero pinigilan niya ang sarili.

And then her eyes hopped to her son. Her six years old son, Trek. His son smiled at her when their eyes met. “To my son, thank you for always giving mommy the courage and inspiration to work really hard.”

“You’re welcome,” Trek mouthed, making her smile.

And then her hazel eyes seek for the love of her life. Her heartbeat quickeedn when she met those pale,charcoal eyes that never seized to make her heart beat fast.

“To my husband, Train Wolkzbin, I think thank you is not enough for all the things you did for me. So, instead of saying thank you, I’m just gonna say, I love you. So much.”

Train smiled at her. The kind of smile that always took her breath away. “I love you, too,” he said while staring at her lovingly.

Krisz smiled and looked around. “And to all of you who are here tonight, thank you. Have a good night.”

She bowed a little before leaving the platform. Naglakad siya palapit sa mesa kung nasaan ang asawa at anak niya pati na rin sina Tyron at Raine na naging kaibigan niya, kasama ang anak nitong si Timber. At ang mag-asawang Iuhence at Mhel na naging ka-close na rin niya, kasama ang kambal nitong anak na si Kisses at Hersheys.

Nang umupo siya sa tabi ni Train, kaagad na pinagsiklop nito ang mga kamay nila at ginawaran ng halik ang mga labi niya.

“You are beautiful, tonight, my love,” bulong nito sa tainga niya.

Napangiti siya. “Yeah?”

“Hmm-mm.” Train kissed her cheek. “But I don’t like it when you shook hand with Mr. Ricaford. Nag-init ang ulo ko ng makita ko ’yon.”

Itinirik niya ang mga mata. “Being possessive again, I see.”

Train possessively snaked his arms around her waist. “Hindi mo nakita ang nakita ko. That man has hots for you. I saw it.” Hinapit siya nito palapit dito. “ Ty moya , Krisz. Akin ka—“

“And I’m all yours, hubby.” She faced her ever-possessive husband. “Train, kahit may pagnanasa ang tingin nila sa’kin, wala akong pakialam. Ikaw ang asawa ko, ikaw ang mahal ko, iyong-iyo lang ako.”

Trains eyes warmed. “Sorry. Naiinis ako kapag may nakikita akong lalaki na may gusto sayo e. Nagseselos ako.”

She rolled her eyes. “Wala ka namang dapat na ipagselos. Ikaw ang mahal ko kaya please, Train, stop being so darn possessive.”

Train looked at her intimately. “I’m not Train Wolkzbin if I’m not possessive and crazy for you.”

Hindi na nagtaka si Krisz ng biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Train never seized to make her heart beat so fast. After seven years of being married, Train could still make her heart jump in summersault. Iyan yata ang epekto ni Train na hinding-hindi na mawawala sa kanya.

TRAIN’S heart was tightening in happiness as he stared at Krisz’s eyes with full of love for him. This woman could still make his heart flipped and swoon. After seven years of being married, he was still crazy for her beautiful and lovely wife.

Train came out from his reverie when someone pulled the hem of his polo. Nang tingnan niya kung sino iyon, tumaas ang dalawang kilay niya.

“Yes, Trek?”

“Daddy, can I go and play?” Tanong ng anak niya habang nakatingin sa naglalarong mga anak ni Iuhence at Tyron.

“Sure, baby.” Ginulo niya ang buhok nito. “Ingat ka, okay?”

Bumakas ang kasiyahan sa mukha ni Trek. “Yes po, daddy. I’ll be very careful.”

“Dahan-dahan lang, Trek,” pahabol na sabi ni Krisz habang tumatakbo ang anak nila patungo sa kumpol ng mga bata sa gilid ng hall na pinagdadausan ng awarding ceremony.

Krisz sighed. “Ang batang ’yon talaga, ang hilig maglaro. Why can’t he be like me when I was a kid? I read books and kid magazines, play puzzle with myself—”

“Wifey, hayaan mo na si Trek. I think he took those traits from me. I hate books and I play a lot when I was a kid. Intindihin nalang natin. Bata, e.”

Humilig si Krizz sa balikat niya. “Okay. Sabi mo ,e.”

Train smiled and looked around. Mukhang iniwan sila ng mag-asawang Tyron at Raine, Iuhence at Mhel. Nasa dance floor na ang mga ito at nagsasayaw, kaya naman tumayo siya at hinila pataas ang asawa.

“Let’s dance,” aniya at iginiya ang asawa patungo sa dance floor.

Nang makarating sa dance floor, agad na niyapos niya ang beywang ng asawa at hinapit ito palapit sa kanya. Napapikit siya ng maramdaman ang init na nanggagaling sa katawan nito. God! After all these years, his wife could still make his body burn.

“Train, I can feel your erection.” Krisz hissed at him, making him grinned naughtily.

Ibinaba niya ang bibig malapit sa tainga ng asawa at bumulong. “This erection of mine will fill you up later. I promise you that, my love.”

Train grinned when he saw his wife cheeks reddened. Ahh. Krisz could still manage to blush after all these years. So beautiful. So lovely. And she was his. Damn! That sounded good!

“Ikaw talagang lalaki ka.” Inirapan siya nito. “Pag iyang bagay talaga ang pinaguusapan, you’re always active.”

Train chuckled. “My love, malaki na si Trek. Kailangan ng sundan. Gusto ko babae naman.”

“Heh! Ang galing mong mag request, ikaw kaya ang magbuntis at mag-ere ng bata, tingnan ko lang kung maka-request ka pa.”

Hinalikan niya sa nuo ang asawa. “I know how hard it is to give birth, kaya nga mahal na mahal kita. Kasi kahit mahirap, kinaya mo, para sa anak natin.”

Lumamlam ang mga mata nito na kanina lang ay matalim ang tingin sa kanya. “What’s with you and sweet words? Kaunting salita mo lang, nalulusaw kaagad ang inis ko at bumibilis ang tibok ng puso ko.”

He smiled lovingly at Krisz. “That, my love, is Train Wolkzbin’s trademark. Ako lang ang makakagawa niyan sayo. Kaya kung may balak kang iwan ako, tanggalin mo na iyan sa isip mo.”

Inirapan na naman siya nito. “Puwede ba, Train, walang divorce sa Pilipinas, kaya nga nagpakasal tayo ulit, diba?”

That made him happy. “Oo nga pala. Good thing—”

“Wolkzbin!” Anang boses ni Iuhence na parang galit.

Sabay silang napatingin ni Krisz kay Iuhence na madilim ang mukha.

“What?” Train inquired.

Iuhence face was so dark. Train knew instantly that Iuhence wa mad.

“Ano ba ang nangyari?” Nagtatakang tanong niya sa kaibigan.

“Your son.” Napatiim-bagang si Iuhence. “Your son happened.”

Nabalot ng pag-aalala ang buong pagkatao niya. “Fuck! Nasaan ang anak ko?”

Naramdaman niyang kumawala si Krisz sa pagkakayakap sa kanya at humarap kay Iuhence. “Anong nangyari kay Trek?” Krisz voice sounds so worried.

“Follow me,” Iuhence replied grimly.

Sinundan nila si Iuhence hanggang sa tumugil ito sa mesa na inuukupa nila. Naroon ang anak niya naka-upo, katabi nito si Kisses. Si Hersheys naman ay katabi ni Timber.

“Trek, what happened?” Nag-aalalang tanong ni Krisz sa anak nila, siya naman ay abala ang mga mata sa pagsuri kung may sugat ang anak.

Nakahinga siya ng maluwang ng makitang mukhang wala naman itong sugat. Trek was okay. He was fine. Thanked God!

“Mommy, I’m fine,” sagot ni Trek.

Humarap siya kay Iuhence. “Ano ba ang nangyari, Vergara?” Nalilitong tanong niya. “Bakit parang galit ka?” Tumingin siya kay Mhel na nakangiti habang hinahaplos ang buhok ni Kisses. “What happened?”

Tyron suddenly started chuckling.

Bumaling siya rito. “Anong nangyari?”

Tyron was still chuckling as he spoke. “Wolkzbin, anong gagawin mo kapag may anak kang babae at nakita mong hinalikan ang anak mong babae ng kaedad niyang lalaki?”

Kahit naguguluhan, sumagot siya. “Magagalit ako.”

“Precisely!” Iuhence gritted his teeth as he looked at him accusingly. “Your son kissed my daughter! On the cheeks! Damn it!”

Malalaki ang mata na tumingin siya sa anak niya na nagsusumamo ang mukha.

Lumuhod siya sa harapan nito para magpantay ang mukha nila ng kaniyang anak. “Trek, why did you kiss kisses?”

Trek pouted. “Remember our talk daddy? You said that if I meet the girl that I like, I should kiss her, so I did,” he said in a child-like voice.

Nagpakawala siya ng malalim na buntong hininga ng marinig na nagmura si Iuhence.

“Shhhh!” Saway ni Mhel kay Iuhence. “No cursing. Maraming bata.”

Lumuhod si Iuhence sa tabi niya at tiningnan ng matiim ang anak niya.

Trek had these begging eyes as he looked back at Iuhence. “Galit ka po ba sakin, tito Iuhence? Ang pretty po kasi ni kisses, e. So, I kissed her. Kasalan niya iyon kasi pretty siya.”

Mhel laughed at that. “Yan! Remember that line, Iuhence? Sinabi mo na sa akin iyan. Sinisi mo ako dahil muntik na tayong mabunggo dahil sa kagandahan ko. At talagang ako pa ang sinisi mo.”

Umingos si Iuhence at hinawakan ang magkabilang balikat ng anak niya. “Trek, I want you to promise me one thing.”

“Ano po ’yon tito Iuhence?” Inosenteng tanong ng anak niya.

“I want you to promise me that before Kisses reach the age of thirty, pakakasalan mo ang anak ko. Okay? Promise me.”

Tumingin si Trek sa kanya. “Like you and mommy po, daddy?”

Hinawakan niya ang kamay ni Trek. “You don’t have to promise—”

“Anong hindi? He kissed my daughter! Pakakasalan niya ang anak ko sa ayaw at sa gusto niya—”

“Okay po. Promise po,” ani Trek.

Nagkatinginan sila ng asawa at tumingin siya kay Iuhence na may matagumpay na ngiti sa mga labi habang nakatingin sa kanya.

“Magbalae na tayo ngayon,” anito na nakangisi.

Napailing-iling siya at tumingin kay Trek. “Don’t do that again, okay? Hindi ka basta-basta puwedeng manghalik ng babae lalo na at bata ka pa. Your mom and I kissed because we are married and it’s legal. Yung halik, ginagawa lang yan ng mga mag-asawa tulad namin ng mommy mo. Naiintindihan mo ba, anak?”

Tumango si Trek. “I understand po, daddy.” Kapagkuwan ay humarap ito kay Kisses. “Sorry, Kisses. Hindi ko na uulitin.”

Tinarayan lang ito ni Kisses. “Don’t talk to me. Talk to the air.”

Natawa sila sa sagot ni kisses.

“Sige na, maglaro na kayo,” ani Mhel. “Ingat sa paglalaro.”

When their kids left to play in the corner with Raine as their supervisor, Iuhence grinned at him. “Balae.”

Train rolled his eyes. “Tigilan mo ako, Vergara. Ayaw kong magkaroon ng apo na walang preno ang bibig.”

Inungusan siya ni Iuhence. “Ayaw ko rin naman magkaroon ng apo na Russian pero tatangapin ko nalang.”

Natatawa na bumulong si Krisz sa tainga niya. “Mukhang history repeat itself ang mangyayari sa anak natin,” ani Krisz at humilig sa balikat niya.

“No,” aniya. “Hindi ko pipilitin ang anak ko na gawin ang isang bagay na labag sa kalooban niya. Hindi ako nagsisisi na pinakasalan kita kasi mahal na mahal kita. Hindi naman natin masasabi na ganoon ang mangyayari kay Trek at Kisses. Kaya naman hahayaan ko lang si Trek na gawin ang sa tingin niya ay tama para sa kanya. Susuportahan lang natin siya.”

Krisz smiled. “Yes. We will support him in whatever decision he will make in the future. Pero mapipigilan mo kaya si Iuhence kung ipagpipilitan niyang ikasal ang dalawa paglaki nila? He made our son promise.”

Train smiled then drank a wine from his glass. “That, my love, will be Iuhence’s problem in the future. Kung may nakuha man na ugali ko si Trek, iyon ay ang pagiging matigas ang ulo.”

Natawa si Krisz. “Kaya naman pala hinayaan mo.”

“Baka kay Trek tumanda si Iuhence,” aniya na natatawa.

Krisz chuckled. “You are a sly, hubby.”

Train looked deep into Krisz’s hazel eyes. “But you love this sly, my love.”

Krisz grinned happily. “Yes, I do. I love you.”

His heart soared at those three words. “I love you more, my love.”

CECELIB | C.C.

THE END

FINALE: Train Wolkzbin’s Sexily Ever After

The final part of Train Wolkzbin’s story has been published in THE POSSESSIVE SERIES ANTHOLOGY: Nostalgia, now updating weekly on Saturday & Sundays! The Possessive 26’s sweet and tender married lives will be revealed in this nostalgic conclusion of the Possessive series.

Remember—a story is not complete without a Sexily Ever After.

Click here to read!