SYNOPSIS

SYNOPSIS:

Lander Storm hated the color red. Pinapaalala kasi ng kulay na iyon ang pagkawala ng mga magulang niya. He saw his love ones blood scattered on the pavement and he couldn’t erase it from his memories.

And then he met the beautiful lady in red dress, Vienna Sugon. Pinigilan niya pero nahulog ang puso niya para sa dalaga. Lander knew the consequences of falling for a wayward woman, but fate was really trying to gave him another reason to hate the color red. Vienna left without saying goodbye and he was left behind as if a twenty-wheeler truck mowed him for a million times.

And after eight years, the lady in red dress came back again. Ginulo na naman nito ang payapa niyang mundo. Nagulo ang sistema niya. Nabaliw siya sa kaiisip sa dalaga. The beast inside his pants awakens at the mere sight of the striking lady in red dress.

Vienna awakened the possessive side of him. She made him feel things that he didn’t want to feel. And only Vienna could pleasure him the way he wanted to be pleasured.

Kaya ba niyang kalimutan ang takot sa mga nangyari sa nakaraan para maangkin ang babaeng bumabaliw sa puso at isip niya o hahayaan na naman niya itong iwan siya ng walang paalam?

CECELIB | C.C.

PROLOGUE

PROLOGUE

“GOD, I WANT you, Vienna,” bulong ni Lander kay Vienna habang mapusok na hinahalikan ang mga labi niya. “I want you, Vienna. I want you so much.”

Buong pusong tinugon ni Vienna ang mapusok na halik ni Lander. Para silang mga uhaw na dalawa habang naghahalikan. Napapadaing at halinghing nalang siya sa tuwing kinakagat ni Lander ang kaniyang mga labi na para bang nanggigil ito habang ang mga kamay ay naglulumikot at hinuhubad ang suot niyang damit.

Napakapit si Vienna sa braso ni Lander ng mag-umpisang gumapang ang mga labi nito pababa sa leeg niya.

“Oh,” daing niya ng sapuin ni Lander ang isa sa mayayaman niyang dibdib at masahiin iyon habang ang mga labi ay niroromansa ang leeg niya na mas lalong nagpapaumigiting sa init ng katawan na nararamdaman niya sa mga sandaling ’yon.

Bumalik ang labi nito sa mga labi niya. Kapagkuwan ay pinangko siya at pinahiga sa kama pagkatapos ay kinubabawan siya.

“Lander,” she moaned his name.

“Vienna.” He kissed her deeply again as his hand pulled down the dress she was wearing. Napatitig ito sa hubad niyang katawan na tanging bra nalang at panty ang natira. Puno ng paghanga ang mga mata nito. “God, you’re beautiful.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi habang nakatitig sa guwapong mukha ng binata. “Am I really?”

Tumingin ito sa mga mata niya at ngumiti. “The most beautiful woman that I have ever dated and seen.” Pagkasabi niyon ay sinakop na naman nito ng mapusok na halik ang mga labi niya.

Sunod-sunod ang naging pag-ungol niya ng ipasok ni Lander ang kamay sa loob ng panty niya saka dinama ang hiwa ng pagkababae niya.

“Oh!” Malakas siyang napaungol at bumaon ang kuko niya sa balikat ng binata. “Lander, oh!” Napaliyad ang katawan ni Vienna ng maramdaman niya ang isang daliri nito na kinakapa at hinihimas ang kaniyang basa nang pagkababae. Malakas na naman siyang napaungol ng dahan-dahan nitong inilabas-pasok iyon sa loob niya habang ang hinalalaking daliri ay nilalaro ang hiyas niyang pumipintig sa sobrang pagnanasang nararamdaman.

“Oh, God, Lander,” ungol niya ng bahagya nitong kinagat ang leeg niya kasabay ng pagbilis ng paglabas-pasok ng isa nitong daliri sa loob ng pagkababae niya.

“Do you like that?” Tanong nito habang pababa ang mga labi sa naninigas niyang nipple.

Wala siyang lakas para magsalita kaya tumango nalang siya habang nakapikit at sarap na sarap sa ginagawa ng daliri nito sa pagkababae niya. In and out his finger moved and pleasured her.

“Oh, Lander…” Mahigpit siyang napasabunot sa ulo nito. “Ano ba ang ginagawa mo sa’kin—oh, God!”

Vienna toes curled when Lander slid two fingers inside her. Parang nagliyab ang katawan niya ng dahan-dahan nitong inilabas-pasok ang dalawang daliri nito sa loob niya. Napakasarap ng hatid ng isang daliri nito sa loob ng pagkababae niya. Nang dalawa na ang daliri nito sa nasa loob, mas lalo siyang nahihibang at mas lumalakas pa ang mga ungol na kumakawala sa mga labi niya.

“Oh! Oh! Oh!” Bumaon ang kuko niya sa balikat ni Lander habang sinasalubong ang bawat pagpasok ng daliri nito sa loob niya. “Oh, Lander!”

Muntik na siyang mapamura ng malakas ng hugutin ni Lander ang dalawang daliri nito sa loob niya at biglang umalis sa kama pagkatapos ay hinubad ang lahat ng saplot nito sa katawan at walang itinira.

Napatitig siya si Vienna sa mahaba nitong pagkalalaki na handang makipaglabanan kahit na anong oras. Hinawakan siya nito sa kamay at pinababa sa kama.

“Lander—”

“Shhh… Trust me, Vien.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “I do trust you, Lander.”

He kissed her lips. “Good.”

Pinatalikod siya nito at pinadapa sa kama pero tanging kalahati lang ng katawan niya ang nakadapa. Ang mga paa niya ay nakaapak sa sahig, tanging ang kalahati lang ng katawan niya ang nakadapa sa gilid ng kama.

Inihanda niya ang sarili ng himasin nito ang pang-upo niya saka humawak ito sa magkabilang balakang niya.

“Ah!” Malakas na daing niya ng maramdamang dahan-dahan na pinapasok ni Lander ang kahabaan nito sa loob niya mula sa likuran. “Oh, God… Ang sarap niyan, Lander…”

He moved in and out of her. “Masarap ba, Vien?” Parang hinihingal nitong tanong.

“Yes,” hinihingal na sagot niya habang nakakapit ng mahigpit sa bed sheet ng kama.

“Ah! Ah! Ah!” Panay ang ungol niya habang palakas na ng palakas ang pagbayo ni Lander sa pagkababae niya. Namamaos na siya dahil sa malalakas na ungol na kumakawala sa mga labi niya.

Nahihibang na siya sa sobrang sarap na pinapalasap sa kaniya ni Lander. Hindi niya alam kung saan kakapit, saan hahawak o saan ibibiling ang ulo para doon kumuha ng lakas na pakiramdam niya ay nawawala sa bawat pagbayo ni Lander sa pagkababae niya.

“Lander. Lander. Lander!” Vienna chanted and moaned his name as he moved faster inside her.

Hindi niya alam kung saan siya kakapit para doon kumuha ng lakas. Nanginginig ang tuhod niya sa sobrang sarap ng nalalasap.

Lander gripped each side of her ass and then he thrust hard, deep, and rough inside her. She couldn’t stop moaning like crazy as Lander fucked her from behind.

Vienna didn’t know when an orgasm came and go. Basta namalayan nalang niya na lupaypay na ang mga braso niya pero panay pa rin ang labas-pasok ni Lander sa loob niya.

Napuno na naman ng halinghing, daing, at ungol niya ang buong silid ng maramdamang lalabasan na naman siya.

“Oh, Lander. Oh, God,” hinihingal na aniya habang sarap na sarap sa bawat ulos ni Lander sa loob niya.

Napasabunot siya sa sariling buhok ng maramdamang napakalapit na niya. “Oh, shit! Lander! Hayan na ako—oh!”

Nang maramdaman niyang may sumabog mula sa kaibuturan ng pagkababae niya, napasigaw siya sa sarap kasabay ng pagpuno ni Lander sa pagkababae niya ng mainit nitong katas na gustong-gusto niya.

Pareho silang lupaypay na dalawa pagkatapos nilang pagsaluhan ang masarap na pag-iisa ng katawan nila. Hindi na niya kayang gumalaw kaya naman napangiti siya ng maramdamang pinangko siya ni Lander at inayos ang pagkakahiga.

Napakasarap sa pakiramdam ng yakapin siya ni Lander mula sa likuran at hinalikan ang balikat niya.

“Hinding-hindi ako magsasawang angkinin ka, Vien,” bulong ni Lander sa tainga niya at mas humigpit pa ang yakap nito sa kaniya mula sa likuran.

“Vien?” Malambing nitong tawag sa kaniya ng hindi siya umimik.

“Hmm?” She hummed.

“Masakit pa ba?” Bumaba ang kamay nito sa pagkababae niya at hinaplos iyon. “I’m sorry that I hurt you last night,” anito na ang tinutukoy ay ang pagbibigay niya ng pagkababae rito kagabi. “I just can’t help it. Napakaganda mo kagabi sa first date natin. You and your red dress. It made me want to make love to you even more.”

Napangiti siya. “Binola mo pa ako.”

“Nagsasabi ako ng totoo, Vien.” Hinalikan siya nito sa batok. “At hindi ko rin napigilan ang sarili ko kanina ng makita kita.”

Niyakap naman niya ang braso ni Lander na nakayakap sa beywang niya saka mas isiniksik pa ang katawan sa katawan nito.

“Vien?” Tawag nito sa kaniya.

“Hmm?”

“Paano kung malaman ’to ni Cali?” May kaunting pag-aalala sa boses ng binata. “Kilala mo naman ’yang step-brother mo, masyadong possessive sa’yo.”

Nakangiting humarap siya rito saka hinaplos ang mukha nito. “Hayaan mo si Cali, ako ang kakausap sa kanya.”

“Paano kung magalit si Cali?” Tanong ni Lander, “Iiwan mo ba ako?”

Umiling siya. “Hindi ’yon.” Hinalikan niya ito sa tungki ng ilong. “Just trust me, okay?”

Nginitian siya ni Lander saka hinalikan siya sa mga labi. “I trust you, Vienna.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 1

CHAPTER 1

MARIING ipinikit ni Lander ang mga mata at tumingin sa ICU kung saan naroon ang kakambal niyang si Lance, comatose. Nagka-hemorrhage ito. Nagpapasalamat siya sa panginoon na nadala nila ito kaagad sa hospital. Habang karga-karga niya ang kapatid, tumutulo ang dugo nito sa sahig na dinadaanan niya. Ayaw na ayaw niya sa dugo kaya nga ayaw niya sa kulay na pula. Pinapaala kasi ng kulay na ’yon sa kanya ang mga madidilim na pangyayari sa buhay niya.

Hanggang ngayon, naaalala pa rin niya ang nagkalat na dugo ng magulang niya sa kalsada. Naaksidente ang kotseng sinasakyan ng mga ito at dead on arrival na nang makarating sa hospital. Ang kakambal niyang si Lance ang nagmamaneho ng sinasakyang kotse ng mga ito. Ito lang ang natira sa kanya at ang kapatid niyang babae na hindi kasama ng mga ito. Inuna pa kasi niya ang pakikipagkarera kesa ipagmaneho ang mga magulang niya.

Ang katanungang palaging umuukilkil sa isip niya, mamamatay kaya sa car crash ang mga magulang niya kung siya ang nagmaneho? Ang kalagayan ngayon ng kakambal niya, magiging ganoon din kaya ang kalagayan kung siya ang nasa kotse at hindi ito?

Napatingin ulit siya sa sa ICU kung saan nakahiga ang kapatid niyang walang malay. God, please, save my twin.

Marami ang nagkalat na dugo na damit niya. He was in a bad state, mentally and emotionally. But Eizel, Lance girlfriend was in much worse state than him. Walang tigil ito sa pag iyak habang hawak ang kamay ng kakambal niya. Pagkatapos ng car accident na dahilan ng pagkawala ng mga magulang niya, heto na naman, ang kakambal naman niya.

Can this get any worse?

Tumayo siya at nilapitan ang kasintahan ng kakambal niya na kahit papaano ay naging malapit na sa kanya.

“Okay ka lang, Zel?”

Humihikbing tumango ito. “Sinusubukan kong maging okay, Lander. Sinusubukan kong maging matatag. Pero ang sakit-sakit e. Hindi pwedeng mawala ang lalaking mahal ko.”

Huminga siya ng malalim at umupo sa tabi nito. “Minsan sa buhay ko, sinabi ko rin ang mga salitang lumabas sa bibig mo.” Mapait siyang tumawa. “Pero alam mo ’yong pinagkaiba natin?”

“Ano?”

“Ikaw, nariyan pa ang kakambal ko, mabubuhay siya at makakasama mo. Ako? Iniwan niya ako ng walang paalam at hinding-hindi na siya babalik pa.” Ginulo niya ang buhok nito. “Sige, uwi muna ako at maliligo pagkatapos ay may aasikasuhin lang ako. Babalik din ako kaagad para dalhan ka ng pagkain.”

Tango lang ang tinugon sa kanya ni Eizel habang hawak pa rin ang kamay ni Lance.

Umalis si Lander na mabigat ang pakiramdam. Ayaw niyang iwanan ang kakambal niya pero may mga kailangan siyang asikasuhin. Darating ngayon ang import cars niya galing Europe. Hands-on siya kapag import cars and pinag-uusapan. Kasama naman ni Lance ang kasintahan nito kaya magiging maayos lang ito.

Nang makalabas siya sa sasakyan, kaagad siyang sumakay sa Audi niya at pinaharurot iyon patungo sa tinuturing niyang palasyo kung saan siya ang hari. Sa LaCars Building.

I-PI-NARK ni Lander ang kotse sa pribadong parking lot niya sa LaCars saka lumabas. Lahat ng nakakakita sa kanya na empleyado ay napapasinghap at halos lumuwa ang mga mata. Salamat sa nagkalat na dugo sa suot niyang damit, mukhang magiging headline of the day siya ngayon.

Nang makarating sa opisina niya, ini-locked niya ang pinto at isa-isang hinubad ang damit at nagtuloy-tuloy sa banyo na nasa loob ng private room niya. Katulad ng bahay niya, mayroon siyang pribadong silid sa opisina niya kung saan may banyo, closet, mini-bar at king size sa kama. As much as possible, ayaw niyang manatili sa bahay niya.

Being home alone sucked big time. Ayaw na ayaw niyang nag-iisa siya sa bahay na ’yon, naalala lang kasi niya ang mga panahong may kasama pa siya roon… ng kasama pa niya si— Don’t go there! ’Yon ang parte ng buhay niya na pinagsisisihan niya.

Pagkatapos niyang maligo at ayusin ang sarili, nagtungo siya sa opisina niya at tinawagan si Valerian Volkzki, ang may-ari ng AirJem Airlines.

“Hey, Storm,” ani Valerian sa kabilang linya ng sagutin nito ang tawag. “To whom do I owe this fucking call?” Puno ng sarkasmo ang boses nito.

Itinirik niya ang mga mata. “Volkzki, I need transportation for my car spare parts. Magbabayad ako kahit magkano. Kailangan ko ’yon sa makalawa.”

“Storm, tao lang ang pinapasakay ko sa mga pag-aari kong eroplano. Kung car spare parts ang ipapa-transport mo, call Iuhence Vergara. Kahit punoin mo pa ng spare parts ang mga barko niya, ayos lang ’yon.”

Naupo siya sa swivel chair at nagsalita. “Volkzki, hindi naman ganoon kabigat ’yon. Kaunti lang ’yon. Mga sampong kilo lang ang bigat. Kailangan ko na ang mga iyon sa makalawa kaya nga tinawagan kita.”

Nagpakawala ng buntong-hininga si Valerian. “You owe me for this, Storm. Nasaan ba ang mga cars spare parts mo?”

“Sa Japan—”

“Oh, hell no, Storm. I don’t do Japan,” putol nito sa iba pa niyang sasabihin. “Ayon sa history, sinakop tayo ng mga hapones at hindi maganda ang ginawa nila sa mamamayan ng Pilipinas. At dahil doon, hindi ko pinapayagan ang airline ko na pumasok sa Japan. So, bye. I’m not the one you need.” Pagkasabi n’on ay pinatay nito ang tawag.

Napailing-iling nalang siya at tinawagan si Iuhence Vergara, ang may-ari ng Pacific Pearl Shipping. Mukhang wala talaga siyang choice kundi padaanin sa dagat ang mga cars spare parts na binili niya sa Japan. Loko naman kasi itong si Valerian. Hindi maka-move on sa history, e. Pakiramdam naman nito ay purong Pilipino ito, e, samantalang one fourth lang yata ang Pilipinong dugo na nananalaytay sa ugat nito.

Nagpakawala siya ng isang malalim na buntong-hininga ng sagutin ni Iuhence ang tawag niya.

“Hello, Vergara,” aniya.

“Hello, my man,” ani Iuhence. “May kailangan ka?”

“I need transportation for my car spare parts. It’s in Japan.”

“Kaalis lang ng barko ko pa-Japan. Sa susunod na linggo pa ang next shipment. Yung ibang barko ko rito, hindi sila dadaong sa Japan kasi iba naman ang bansa na dadaongan nila.” Wika ni Iuhence at napalatak siya. “Makakapaghintay ka pa ba?”

Mahina siyang napamura. “Kailangan ko ang mga spare parts na ’yon sa makalawa.” Mahina siyang napamura. “Damn it.”

“Well, you don’t have a freaking choice—oh, you do! Why don’t you call Volkzki?” Suhestiyon ng kausap. “Baka naman payagan ka niyang isakay ang mga car spare parts mo sa eroplano niya.”

Nagpakawala siya ng malalim na hininga. “Hindi maka-move on si Volkzki sa history at ayaw niya sa mga hapon.”

Tumawa ng malakas si Iuhence. “Well, Storm, wala kang ibang pagpipilian kundi ang maghintay.”

Ayoko nang naghihintay. ’Yon nalang palagi ang ginagawa niya. Maghintay sa mga bagay na hindi naman mangyayari.

“Fine,” sabi niya. May pagpipilian ba siya? “Sige, susubukan kong tumawag sa iba kung matutulungan nila ako,” aniya at pinatay ang tawag.

Huminga siya ng malalim at pinindot-pindot ang dial pad para tawagan si Cali.

“Hello, Cali?” Aniya.

“Storm!” Cali exclaimed on the other line. “Why you called, dude?”

Napabuntong-hinga siya bago nagsalita “May kakilala ka ba na airlines na nagpapadala ng car spare parts other than AirJem? Mukhang hindi pa kasi nakaka-move on si Valerian sa mga hapon kaya wala siyang eroplano na patungong Japan. Kailangan ko kasi ang mga spare parts na yon sa makalawa. Kaunti lang naman ’yon, e. Pwedeng ilagay sa duffel bag.”

“Nasaan ba ang spare parts na ’yan?” Tanong ni Cali.

“In Japan.”

“Cool. Papunta ako sa Japan ngayong araw, puwede kong dalhin pabalik sa Pilipinas ang mga spare parts na kailangan mo. I’m gonna use my private plane, so yeah, it’s cool.”

Nakahinga siya ng maluwang sa sinabi nito. “Thanks, man. Siyanga pala, bakit ka pupunta sa Japan? Sabi mo nuong huli tayong mag-usap, ngayong week ang alis ng cruise ship mo and you usually travel by sea. You hate planes, remember?”

Mahinang tumawa ang nasa kabilang linya. “Yeah, I did say that but my dearest step sister is asking me to pick her up—oh, shit—” Bigla itong tumigil sa pagsasalita. “Ayaw mo palang pinaguusapan siya. Sorry, man.”

Ikinuyom niya ang kamao ng mabanggit nito ang hilaw na kapatid. Vienna Sugon. “It’s okay. I’m over her.” Please, don’t fucking ask. “Anyway, bakit siya nasa Japan?” Fucked it!

Nawalan ng imik sa kabilang linya si Cali. Pagkalipas ng ilang segundo, nagsalita rin ito. “Ahm, she’s—ahm, coming home. Dalawang buwan yata siyang mananatili sa Pilipinas.”

“Tapos aalis din siya?”

“Kilala mo naman ’yon.”

“Sadly.” Napatiim-bagang siya. “I do.”

Nagpakawala ng isang malalim na hininga si Cali. “Yeah, well, I have to go. Bye, Storm.”

“Bye, Sudalga.”

“Tawagan nalang kita kapag nasa Japan na ako.”

“Okay.”

Sabay nilang tinapos ang tawag at napasandal siya sa likuran ng swivel chair at mariing ipinikit ang mga mata.

Mabilis siyang napamulagat ng pumasok ang babaeng ’yon sa isip niya. Hindi ba talaga siya nito tatantanan? Magwawalong taon na mula ng umalis ito ng walang paalam pero bakit nasa isip pa rin niya ito? Nagpakawala siya ng marahas na buntong-hininga. After all these years, Vienna still lingered his mind like an undeletable virus.

At isa lang ang tanging paraan para mawala ang babaeng ’yon sa sistema niya.

Kinuha niya ang cellphone at tinawagan si Kathie. Ang latest lover niya.

“Hey, handsome.” Nang-aakit ang boses na sagot nito sa tawa niya. “What can I do for you, honey?”

“I need someone to fuck.” Walang emosyon na aniya. “Are you available?”

Kathie giggled. “I’ll be right there, honey.”

“Good. I’m in my office.” Pinatay niya ang tawag at mariing ipinikit ang mga mata.

Nang pumasok na naman sa isip niya ang babaeng ’yon, napatiim-bagang siya. Fuck that woman!

HINDI GUMAGALAW si Vienna habang hinahalukay niya ang isip kung anong dapat gawin sa apat na kalalakihang nakapalibot sa kaniya. Nakatali ang kamay niya sa likod gamit ang lubid at may nakatutok na baril sa ulo niya at matalim na espada sa leeg niya.

“Who are you working for?!” Matigas ang English accent ng hapones na nagsalita na kumakausap sa kanya.

Matapang na sinalubong niya ang singkit nitong mga mata. “I. Don’t. Know. Anything.”

Umigkas ang kamao nito at malakas tumama sa mukha niya. Mariin siyang napapikit ng maramdamang nagdilim ang paningin niya sa lakas ng suntok nito. Para siyang nakakita ng mga bituin ng makabawi siya sa sobrang sakit na naramdaman niya.

“Who are you working for?!” Sigaw ng hapon at ng hindi siya sumagot. Sinuntok na naman siya sa mukha.

Parang wala nang maramdaman ang mukha niya dahil sa mga suntok na tumama do’n.

Nag-angat siya ng tingin at matalim ang mga matang sumagot. “I. Don’t. Know. Anything!”

“Aarrrrggghh!” Sigaw ng hapon at akmang kakalibitin na ang gatilyo ng baril ng mabilis niyang itinumba ang stool na kinauupuan at napangiti siya ng masira iyon.

Gotcha!

Mukhang nagulat ang mga hapones dahil nanigas ang mga ito sa kinatatayuan at parang hindi ng mga ito alam ang gagawin. Napailing-iling nalang siya. Sinamantala niya ang paninigas ng mga hapon at mabilis siyang kumilos.

Mabilis siyang bumangon at sinipa ang paa ng isang hapon na malapit sa kanya na may hawak na baril, dahilan para mawalan ito ng balance. Mabilis niyang pinulot ang baril na nabitawan nito at mabilis na itinutok iyon sa tuhod ng natumbang hapon at kinalabit ang gatilyo.

Napasigaw ang hapon habang sapo ang tuhog nito na tinamaan ng bala.

“Sorry.” She gave him a half-meant apologetic look.

Behind her, Vienna heard a whooshing sound. Hindi na niya kailangang pang lumingon para alamin kung ano ’yon. She was pretty sure that it was the sound the sword made when you were slashing in a lightning speed. Before it could hit her, she back flipped and swiftly pointed the gun on the Japanese swordman’s temple.

“What’s with Japanese and Samurai?” Naguguluhang tanong niya saka napailing-iling. “Facts about guns.” Itinaas niya ang baril na hawak. “They can kill in just a blink of an eye.”

“Arrrghhh!” Sigaw ng lalaki habang sumusugod sa kanya.

Ibinaba niya ang baril at tinutok sa tuhod nito at kinalabit ang gatilyo.

Napabuntong-hinga nalang siya. “I told you. They can easily kill.”

Hindi niya pinansin ang pagsigaw ng hapon dahil sa sobrang sakit. Itinutok niya ang baril sa dalawang lalaki na may mga hawak na samurai.

Umatras siya patungo sa bag niya na nasa sahig na tinapon na mga ito ng madakip siya. May sobra pang C4 doon at iyon ang kailangan niya para matapos na ang misyon niya. Nakakapagod na. Kailangan na niyang magpahinga.

“Who are you working for?” Tanong ng isang hapon.

“Answer us and we will not kill you!” Pagalit na sigaw ng isa namang hapon.

Habang nakatutok pa rin ang baril sa dalawa, pinulot niya ang backpack at kinuha roon ang cellphone pagkatapos ay isinukbit ang bag sa magkabilang balikat.

Nang makitang mabilis na naglalakad palapit sa kanya ang dalawang lalaki, mabilis niyang kinalabit ang gatilyo ng baril. Malakas siyang napamura ng makitang naubusan na iyon ng bala.

“Fuck!” Malakas siyang siyang napamura. Gamit ang pinakamalakas niyang puwersa, binato niya ang isang hapones ng baril na hawak niya saka mabilis niyang pinulot ang espada na nakakalat sa sahig. “I don’t like swords. Damn it.”

Dumugo ang ilong ng hapon ng tumama ang baril sa mukha nito. The Japanese man on her left stopped to regain his bearing.

Vienna focused half of her attention on the man on her right. Then other Japanese man slashed the sword at her. She quickly dodge it and kicked the man on the stomach. Madaling nakabawi ang lalaki saka bumalik kaagad ito sa pagsubok na hiwain siya at saksakin. Pinaikot niya ang espada sa pulsohan niya saka gamit ang hawakan no’n, itinarak niya iyon sa dibdib ng lalaki.

Napa-ubo ang lalaki at sinapo ang dibdib nito dahil sa ginawa niya.

Napatigil siya sa pag-atake ng marinig na nag-ring ang cellphone niya na nasa loob ng bulsa niya.

Hindi niya inalis ang tingin sa lalaki habang kinuha ang cellphone niya sa loob ng bulsa at sinagot ang tawag. “Yow! Who’s this?”

“It’s me, Cali,” wika ng nasa kabilang linya. “My plane is about to land. Nasaan ka na?”

“Saang airport ka—Shit!” Kasing bilis ng kidlat na umuklo siya ng makitang nakabawi na ang isang hapon at sinusubukang tagain siya.

Panay atake sa kaniya ng hapon gamit ang matalas na espada nitong hawak at panay namna ang atras niya hanggang sa masagi ng paa niya ang mahabang kadena. Mga nasa tatlong metro din ang haba no’n.

“Hold on just a sec, brother dear,” aniya.

“What—wait? Where the fuck are you, Vienna?!”

Tumingin siya sa dalawang lalaki at sa kadena na naapakan niya. “Hold on for a sec, my dear step-brother.”

“Vienna, where the heck—” Hindi na niya narinig ang iba pa nitong sasabihin dahil inilagay na niya sa bulsa ng pantalon niya ang cell phone.

Nang makitang sunugod ang isang lalaki, mabilis niyang pinulot ang kadena at ipinalibot sa beywang ng lalaki pagkatapos hinila palapit sa kanya at malakas na sinipa ito sa dibdib. Nang makita niyang muntik lang itong mabuwal, ikiniyom niya ang kamao at sinuntok ito sa mukha ng maraming beses at sinipa ang leeg nito. Napaatras ang lalaki kaya naman nagkaroon siya ng pagkakataon na gawaran ito ng isang malakas na sipa sa mukha.

Bunagsak ang lalaki sa sahig. Nang makita niyang susugurin na naman siya ng isang lalaki na kasama nito, napamura siya at mabilis na tumakbo palabas ng warehouse na iyon. This has to end. Damn it! I’m not here to get killed!

Nang makarating siya sa pinto ng warehouse, naglagay siya ng dalawang C4 sa bawat sulok ng pinto at lumabas siya pagkatapos isinara iyon mula sa labas.

Nang ma-i-locked niya ang pinto mula sa labas, biglang may sumipa noon pabukas mula sa loob pero hindi ito nagtagumpay. Napangisi siya ng makitang hindi nito nabuksan ang pinto.

Mabilis niyang kinuha ang C4 detonator sa kaniyang bag. Habang paatras siyang naglalakad, bumalik ang memorya niya kung bakit naroon siya sa lugar na ’yon.

Ang misyon niya ay lagyan ng C4 ang bawat sulok ng warehouse na iyon. Mula sa labas, parang wala lang ang warehouse pero sa basement no’n ay may nakatagong mga fake Japanese dollar plates na dahilan sa paglipana ng mga fake na pera sa Japan. Ang misyon niya ay kunin ang mga fake money plates na ngayon ay nasa bag niya at pasabugin ang buong warehouse.

Kinuha niya ang cell phone sa bulsa at kinausap muli ang hilaw na kapatid habang humahakbang pa rin paatras. “Hey, dear brother, where were we?”

Napabuntong-hininga ito. “Nakalapag na ang eroplano ko. Nasaan ka na?”

“I’m on my way.”

“Okay ka lang?”

“Nag-aalala ka?” Tudyo niya.

“Oh, shut up. Bye!” Napipikon na pinatay nito ang tawag na ikinatawa niya.

Ibinalik niya ang phone sa bulsa at naghanap ng pwedeng pagtaguan.

Nang makakita ng malaking bato, umupo siya sa likod niyon at kinuha ang iPod niya at naglagay ng earphone sa tainga pagkatapos ay pinatugtog niya ang kantang ‘My Song Knows What You Did In The Dark’ ng Fall out boys.

She tapped her feet on the ground when the song hit the chorus, then in a dramatic way, she pressed the button of the detonator.
BOOM! She grinned triumphantly when she felt the ground shook beneath her.

Malapad siyang napangiti ng umalis siya sa pinagtataguan at nakita niya ang resulta ng C4. Mas lalong lumapad ang ngiti niya ng makitang wasak na wasak ang ware house.

Tinanggal niya ang earphone na nasa kanang tainga ng may tumawag sa cellphone niya. Kaagad niya iyong sinagot.

“Yow. How’s it going?” Agad na tanong niya sa nasa kabilang linya.

Mahinang tumawa ang nasa kabilang linya. “Mission accomplished. Well done, Light. You executed your mission beautifully.”

“Thanks. Pero mukhang may black eye ako. Mababawasan nito ang kagandahan ko.”

Tumawa ang nasa kabilang linya. “You can now have your two months off. Enjoy your vacation, Agent Light.”

Nang mawala ang kausap sa kabilang linya, napangiti siya ng maalala kung bakit humingi siya ng dalawang buwang leave sa trabaho. 

CECELIB | C.C.

CHAPTER 2

CHAPTER 2

NGINITIAN ni Vienna ang step-brother niyang si Cali ng makita itong nasa labas ng private plane nito at mukhang hinihintay siya. Buti nalang talaga sinundo siya nito rito sa Japan. Ayaw niyang ma-hassle pauwi sa Pilipinas.

“Hey, dear brother,” bati niya rito saka niyakap ito.

Tinugon naman ni Cali ang yakap niya saka tinapik ang likod niya. “Kumusta?”

Nakangiting tumango siya. “Okay naman.”

Hinawakan siya sa siko ni Cali at iginiya papasok sa private plane nito.

“Dalawang buwan ka lang sa Pinas?” Tanong ni Cali ng makapasok sila sa loob ng eroplano.

Tumango siya. “May kailangan lang akong tapusin na fashion collection tapos babalik kaagad ako sa London.”

“Fashion collection?” Tinaasan siya nito ng kilay. “Hindi ako naniniwala. Kilala kita Vienna. Alam kung narito ka sa Pilipinas dahil may mahalaga kang rason. Now, tell me what it is.”

Humugot siya ng malalim na hininga saka tumingin sa mga mata ni Cali. “I want Lander back.”

Malakas na natawa si Cali sa sinabi niya. “Nagbibiro ka?”

Umiling siya. “I’m serious.”

Tumigil ito sa pagtawa. “Oh, akala ko nagbibiro ka lang.” Napailing-iling ito. “Bakit mo kasi siya iniwan ng hindi nagpapaalam? You could have at least said good bye to him. Alam mo ba kung anong nangyari sa kaniya ng umalis ka? Naging bitter na siya. Hindi na siya ang Lander na naging kaibigan ko sa Stanford na masayahin at walang problema sa mundo. Dahil sayo, minsan nalang makakitaan ng emosyon ang mukha niya.”

Kinain ng konsensiya ang puso niya. “Alam kong nasaktan ko siya kaya nga heto ako ngayon at babawi.”

“Bakit ngayon? Bakit hindi noon na umaasa pa siya na babalik ka?”

Tumingin siya sa labas ng bintana ng eroplano. “Kasi naduwag akong bumalik noon. Alam kong galit siya sa’kin. At saka, nangako ako sa sarili ko na hindi ko na hahayaan na may masirang buhay ng dahil sa’kin at sa kapabayaan ko.”

Nagpakawala ng buntong-hininga si Cali. “Sana nga matanggap ka pa ni Lander uli.”

Vienna sighed. “I hope so, too, brother. I hope, so, too.”

Paagkalipas ng ilang oras, mahigpit na napahawak si Vienna sa arm chair ng kinauupuan ng maramdamang pababa na ang eroplano. Nang tuluyan na itong makalapag, huminga siya ng malalim at sabay silang lumabas ng eroplano ng kanyang kapatid.

Habang naglalakad sila ni Cali patungo sa exit ng airport, kinuha nito ang cellphone sa bulsa saka may tinawagan.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya ng marinig na sinambit ni Cali ang pangalan ni Lander.

“Hey, Storm,” ani Cali sa kausap sa telepono. “Sino ang kukuha ng pinadala mong spare parts?”

Lumapit siya sa kapatid at idinikit ang tainga sa cell phone nito para marinig ang boses ng mahal niya.

Tinulak siya palayo ni Cal. “Shhh!” Pinandilatan siya nito bago nagsalita ulit. “Oh? Okay. I’ll wait then.”

Tinapos nito ang tawag at ibinalik ang cellphone sa bulsa. Pagkatapos ay kumuha ito ng pera sa wallet at iniabot sa kanya.

“Here. Go and buy yourself coffee,” ani Cali sa kanya.

Sinimangutan niya ang kapatid. “Gusto mo lang akong paalisin, e. Sinuhulan mo pa ako.” Inungusan niya ito. “Hindi porke’t paborito ko ang Starbucks coffee ay susuhulan mo ako.”

“So, ayaw mo?”

Mabilis na kinuha niya ang pera na hawak nito. “Gusto!”

“’Yon naman pala, e.” Napailing-iling ito saka namulsa, “Sige, hintayin mo kami sa Starbucks. I-order mo na rin kaming dalawa, okay?”

Pinaikot niya ang mga mata bago naglakad patungo sa starbucks at umorder doon ng black coffee, cappucino, at java latte.

Pagkatapos niyang umorder, umupo siya sa bakanteng mesa na nasa gitna para madali siyang makita ng kapatid niya.

Nang tawagin ang pangalan niya sa counter, kaagad siyang lumapit doon at kinuha ang inorder. Isang sachet lang ng asukal ang inilagay niya sa kape niya saka sumimsim. Nalukot ang mukha niya at napaubo siya sa sobrang pait ng kape.

“Bitter ako pero hindi ganito ka-bitter,” aniya at nilagyan ng tatlong sachet ng asukal ang kape.

Nang tikman niya iyon ulit, napatango-tango siya ng malasahang matamis na ang kape na kanina lang ay pinatay ang dila niya sa sobrang pait.

Bumalik siya sa kinauupuan kanina saka doon ininom ang kape. Kapagkuwan ay wala sa sariling napalingon siya sa pintuan ng starbucks.

Parang tumigil ang paghinga niya ng makitang pumasok doon ang kapatid niya at ang lalaking may kulay asul na mga mata.

Hindi niya ma-i-alis ang tingin sa binata. Mas lalo itong gumuwapo sa paglipas ng panahon.

He became more manlier over the years. His shoulder was broader. He was taller. And he he became one hundred times more drop dead gorgeous than before. His piercing blue eyes, his aristocrat nose, his kissable thin red lips, and his stubborn sqaure jaw still made her uneasy.

“Lander,” sambit niya sa pangalan ng binata nang nagtama ang mga mata nila.

She noticed Lander stilled. He stopped walking when thier eyes met.

“Vienna.” She saw him mouthed her name as thier gaze locked with each other.

Vienna pressed her lips together and looked down. Hindi niya kayang makipagtitigan ng matagal kay Lander. Nararamdaman niya ang pamilyar na tibok ng puso niya.

After all these years, si Lander pa rin ang tinitibok no’n. Walang nagbago. Mas lalo lang nga yata lumala ang nararamdaman niya para rito.

LANDER was irritated. Panay ang request ni Kathie na magtalik sila sa bahay niya. Kung hindi raw sila roon magtatalik, iiwan siya nito.

As if I cared.

He smiled coldly at the woman who was trying to enter his haven. “You don’t belong there. Wala pang babae na nakakapasok doon. So, please lang, huwag mo ng ipilit.”

Umalis ito sa pagkakakandong sa kanya at pinulot ang mga nagkalat na damit sa sahig at nagmamadaling isinuot iyon.

“Gago!” Sigaw nito sa kanya. “You’re just using me for your own pleasure—”

“Just leave and stop shrieking like a banshee.” Tinakpan niya ang tainga. “It’s annoying.”

Napapitlag siya at pinag-krus ang braso sa harap ng ulo ng makitang pinulot nito ang stapler at binato sa kanya. Mabuti nalang at tumama iyon sa braso niya. Medyo masakit lang.

Nang marinig niya bumukas at sumara ang pinto ng opisina niya, ibinaba niya ang mga braso at napatingin sa nag-iingay niyang cellphone.

Nang makitang si Cali ang tumatawag, sinagot niya iyon.

“Hey, Sudalga,” aniya.

“Hey, Storm,” ani Cali sa kabilang linya. “Sino ang kukuha ng pinadala mong spare parts?”

“Nandito ka na?” Nakakunot ang nuong tanong niya. “Ang bilis naman—” Napatigil siya sa pagsasalita ng makarinig ng ingay galing sa kabilang linya. “You’re still there, Sudalga?”

“Shhh!” He hushed him.

“Oh, okay. Ako pala ang kukuha ng pinadala ko.”

“Oh? Okay. I’ll wait then.” Pagkasabi no’n ay pinatay nito ang tawag.

Nang ma-realized na hindi pala niya alam kung nasaan ang eroplano nito, he called back Cali.

“Hey, Sudalga?” Aniya ng sagutin nito ang tawag. “Saang airport?”

“Sa AirJem Airport.”

“Okay.”

Pinatay niya ang tawag at mabilis na lumabas ng opisina. Habang nakasakay pababa sa elevator, tinawagan niya ang sekretarya niya.

“Yes, sir?” Anang boses ni Stephanie Torero sa kabilang linya.

Sekretarya niya ang dalaga simula ng makapatapos ito ng pag-aaral, apat na taon na ang nakakaraan. Nagtagal ito sa kanya dahil nasasakyan nito ang pagpapalit-pait ng mood niya at kahit kailan ay hindi ito nagnasa sa kanya.

“Cancel all my appointments for today,” sabi niya kay Stephanie. “May aasikasuhin akong importante.”

“Copy, sir,” anito.

“Goodbye.”

Pagbukas ng elevator, inilagay niya sa bulsa ng pantalon ang cell phone at malalaki ang hakbang na tinungo ang Audi na naka-park sa labas ng LaCars Building. Mabilis ang mga kilos niya ng makasakay sa kotse niya.

Habang nagmamaneho siya, naalala niya ang pag-uusap nila kaninang umaga ni Cali. Kaya ito pumunta ng Japan dahil nagpapasundo si Vienna. Magkasama ba ang dalawa ngayon?

Was Vienna really here? Was she really back?

Halos lumipad ang sasakyan niya habang patungo sa airport. Kaya hindi nakapagtataka na pagkalipas ng limang minuto ay nakarating na siya. Kaagad niyang nakita si Cali pagpasok niya sa airport. Kasama nito si Valerian na hindi maipinta ang mukha.

“Hey,” aniya at napatingin sa papalayong bulto ni Valerian “Anong nangyari sa isang ’yon?”

“Galit kasi itinabi ko raw ang eroplano ko sa mga eroplano niya tapos galing pa ako ng Japan, kaya ’yon,” naiiling na sagot ni Cali.

Napailing-iling nalang siya sa ginawi ni Valerian. “Kahit kailan talaga may tupak ang lalaking ’yon.”

Tumango-tango si Cali habang nakatingin din sa papalayong likod ni Valerian. “Hindi ko pa rin lubos maisip kong bakit hindi siya maka-move on sa history.”

Mahina siyang napatawa. “Baka avid fan siya ni Lapu-lapu at ni Andres Bonifacio.”

Nagkibit-balikat si Cali. “Whatever.” Humarap ito sa kanya. “By the way, pinapalabas ko palang ang spare parts mo sa eroplano ko. Medyo matatagalan pa ’yon kasi dadaan pa yata ’yon sa checking-customs-escaner-and many more.” Itinuro nito ang starbucks na ilang metro ang layo sa kanila. “Coffee while waiting? Tatawagan nalang naman daw ako ng contact ko sa loob kapag pwede nang kunin.”

“Sure,” aniya.

Sabay silang naglakad ni Cali patungong Starbucks.

“Kumusta na pala si Lancelott?” Tanong sa kaniya ni Cali kapagkuwan. “Narinig ko yong nangyari sa kaniya. Okay lang ba siya?”

“He’ll survive.”

“Buti naman.”

“Yeah, he’s a fighter—” Tumigil siya sa pagsasalita, pati na rin sa paglalakad ng magtama ang mga mata nila ng babaeng kailanman ay hindi niya inakalang babalik pa sa Pilipinas pagkalipas ng walong taon.

As thier gaze locked with each other, everything turned to silence. He felt like they were put in another dimension where there are no people aside from them.

Lander couldn’tlook away from those beautiful almond eyes that caught his attention at first sight. At tulad ng una nilang pagkikita noon, nakasuot ito ng kulay pulang damit na nangangalahati sa hita nito.

“Vienna,” mahing sambit niya sa pangalan ng dalagang bumaliw sa kaniya noon.

Tumikhim si Cali na siyang pumukaw sa diwa niya. “Shall we?”

Napakurap-kurap siya at napabaling sa kaibigan. “Ano?”

Iminuwestra nito ang kamay patungo sa mesang kinauupuan ni Vienna. “Shall we?”

Tumango siya saka namulsa. Sa loob ng bulsa niya ikinuyom ang kamao niya habang naglalakad palapit sa dalagang walong taon din niyang hindi nakita. Ang dalagang iniwan siya ng walang paalam.

Fucked it! She still looked beautiful.

Nang makaupo sila ni Cali, inabot ni Vienna ang isang Starbucks cup kay Cali. “Capuccino for you.” At inabot nito ang isa sa kanya. “Java latte for you.” Ngumiti ito. “Tama ba ang inorder ko?”

“Yeah,” sabay nilang sagot ni Cali.

“Great,” Vienna chirpped and sipped her coffee.

Hindi napigilan ni Lander ang sarili na tumitig sa magandang mukha ng dalaga. Time really did her well. Mas gumanda pa ito lalo at mas naging sopistikada.

Mas lalong kumuyom ang mga kamao niya saka marahas na ipinilig ang ulo niya.

“I have to go,” aniya. Hindi niya kayang makipag-usap kay Vienna na parang wala lang. He hated her. Damn it! Tinapik niya ang balikat ni Cali. “Tawagan mo nalang ako kapag ready na ang spare parts.” Pagkasabi no’n ay umalis na siya at iniwan ang dalawa.

MALUNGKOT ang mga mata ni Vienna habang nakatingin sa papalayong bulto ni Lander. Nang magkatitigan sila kanina, nakita niya ang galit sa mga mata nito. She had faced deadly situations pero wala nang mas nakakatakot pa kaysa sa mga mata ni Lander na puno ng galit para sa kanya.

“God, please, help me win him back.”

Cali chuckled. “You need to pray harder than that if you want him back.” Tinapik nito ang balikat niya. “Hindi na siya ang dating Lander na nginitian at hinalikan mo lang, madadala na. Nagbago na siya. Good luck sayo.”

Nagpakawala siya ng buntong-hininga. “Good luck talaga sa’kin. Sa tingin ko mahihirapan akong makapasok ulit sa buhay niya.”

Tumango si Cali bilang pagsangayon. “Mahihirapan ka talaga kaya magdasal ka na. Kakailangan mo ’yan.”

Bumaba ang tingin niya sa java latte na binili niya para sa binata. Ni hindi man lang nito nagalaw iyon. Shit! Unang pagkikita palang pero nararamdaman na niya ang kirot sa puso niya. Ano pa kaya kung magkita sila ulit?

He was her first love. First in everything. Ang she wanted to be his everything, too.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 3

CHAPTER 3

TINUNGA ni Lander ang beer na iniinom mula sa bote. Wala siya sa mood gumamit ng shot glass. He wanted to get wasted and to disappear into oblivion where his heart could no longer beat for that person. Pero kahit yata laklakin niya ang lahat ng alak sa mini-bar niya, hindi mawawala at aalis ang babaeng ’yon dito sa Pilipinas.

Naputol ang pag-iisip niya ng marinig na nag-ingay ang cellphone niya. Nasa ibabaw ng kama niya iyon kaya naman kailangan pa niyang maglakad patungong roon para masagot lang ang tawag. Nang makarating sa kama niya, umupo siya sa gilid no’n saka sinagot ang tawag.

“Hey, Lander speaking,” aniya sa walang buhay ang boses.

“Lander!” Puno ng kasiyahan ang boses ni Zel sa kabilang linya. “Si Lancelott! Si Lancelott, gumalaw yung kamay niya! Sabi ng Doctor nagri-respond daw siya sa medesina at gagaling daw siya!”

Nawala ang kaunting kalasingan na naramdaman niya kanina at napalitan ng kasiyahan.

“Talaga? Sige, pupunta ako riyan.” Excited na wika niya at pinatay ang tawag.

Nagmamadali siyang lumabas sa private chamber ng opisina niya at nagtungo sa parking lot ng LaCars kung saan naroon ang Audi niya.

Nang makasakay sa kotse niya, pinaharurot niya iyon patungo sa Romero’s Hospital kung saan naroon ang kakambal niya. Masaya siya at kahit papaano ay nagri-react na ang kakambal niya. Salamat sa diyos.

Nang makarating siya sa hospital, kaagad siyang nagtungo sa ICU. Sinalubong siya ni Eizel sa may pintuan at niyakap siya ng mahigpit habang umiiyak.

“Lander… si Lancelott… magiging okay na siya…” Umiiyak ito pero alam niyang tears of joy ’yon. “Salamat sa diyos. Hindi ko kayang mawala siya.”

Niyakap niya si Zel at hinagod ang likod nito. “It’s okay. Magiging maayos din si Lance. Hintay lang ng kaunti. Hindi tayo titigil hangga’t hindi natin nakikita ang kakambal ko na ngumiti ulit. He deserves to live.” Hinaplos niya ang buhok nito. “Tahan na. Magiging maayos din ang lahat.”

Nag-angat ng tingin sa kaniya si Eizel. “Thank you, Lander.”

Nginitian niya ito. “No problem.”

Bumitaw na ito sa pagkakayakap sa kanya at iginiya niya papasok sa loob ng ICU.

NAKASIMANGOT si Vienna habang pinagmamaneho siya ng hilaw niyang kapatid patungo sa main branch ng Romero’s Hospital. Panay ang tingin nito sa may pasa niyang mukha at naiirita na siya.

“Huwag ka ngang tumingin sa akin ng ganiyan!” Sigaw niya na naiinis.

Napangiwi ang hilaw niyang kapatid. “Nakikita mo ba ang mukha mo? God, little sis, you look like shit.”

Inirapan niya ito. “Kung ang mata ko ay nakahiwalay sa mukha ko, sobrang laki ng posibilidan na makita ko ang mukha ko”

“Stop being sarcastic, Vienna,” ani Cali sa naiinis na boses. “You really look like shit.”

“Thank you for boosting my confidence, dear brother.” Puno ng sarkasmo ang boses niya.

Umikot ang mga mata ng hilaw niyang kapatid. “Pwede ba, Vienna, I’m just trying to be nice.”

Nagpakawala siya ng isang malalim na hininga. “Sorry. I’m just used to sarcasm. I grow up with my dad, remember?”

“Alam ko,” anito. “Kumusta na pala kayo ni mommy?”

Inungusan niya ito. “Kung maka-mommy ka naman parang tunay mong ina, no?”

Tinapunan siya ng masamang tingin ni Cali. “Stop the sarcasm, remember?”

Itinirik niya ang mga mata. “Sorry again, dear brother.”

Napailing-iling nalang si Cali. “Mula ng mag-asawa si daddy at ng mommy mo, mommy na ang tawag ko sa kanya.”

“Excuse me, pero hindi sila nag-asawa.” Tinaasan niya ito ng kilay. “Namangka si mommy sa dalawang ilog at ang daddy mo ang isda na nabingwit niya. My mother cheated on my father. Baka nakakalimutan mo kaya pinapaalala ko lang sayo.”

Nagapakawala ng malalim na buntong-hininga si Cali. “Hindi ka pa rin ba makapag-move on sa nangyari ten years ago?”

Sumandal siya sa likuran ng upuan. “I’m trying to move forward.”

“That’s good.”

“Yeah.”

Cali parked his Lexus in the parking lot of Romero’s Hospital. Sabay silang lumabas ng sasakyan nito at naglakad papasok sa entrance ng building.

Hinawakan siya ni Cali sa braso at hinila siya patungong information desk.

“Excuse me,” ani Cali sa information clerk. “Nasaan ang opisina ni Dr. Castillo? May pasa itong kapatid ko. Ipapa-check up ko.”

The clerk looked at Vienna. “Ahm, si Dr. Castillo?” Tinuro nito ang kanang pasilyo. “Doon po ang opisina ni Dr. Castillo. Dadaan kayo sa ICU tapos ang ika-apat na pinto mula sa ICU, iyon na po.”

“Thanks,” ani Cali at hinila na naman siya patungo sa kanang pasilyo.

Mabilis siyang naglalakad ni Cali ng bigla nalang ito tumigil. At dahil nasa unahan niya ito, bumungo siya sa likod nito.

Pinukol niya ng masamang tingin ang likod ni Cali. “Bakit ka ba tumigil?”

Biglang humarap sa kanya si Cali at hinila siya pabalik sa dinaanan nila. “Come on, let’s go. Baka bigla kang maglupasay kapag nakita mo ang nakita ko.”

Napapantastikuhang nagpahila siya at lumingon para alamin kung ano ang nakita nito.

Nanigas si Vienna sa kinatatayuan ng makita si Lander sa labas ng ICU at may kayakap ng magandang babae. Parang may pumiga sa puso niya sa nakita. Shit!

No. Parang may yumurak sa puso niya ng makitang hinaplos ni Lander ang buhok ng babae at parang inaalo nito. That was the sweet Lander that she knew. Gusto niyang gumawa ng eksena para mapansin siya nito pero pinigilan niya ang sarili. Wala siyang karapatang magpapansin dito. Siya ang umalis. Siya ang nang-iwan. Wala siyang karapatan. Wala.

Mabilis siyang tumalikod ng maramdamang nanunubig ang mga mata niya at isinunsob ang mukha sa dibdib ng step-brother niya.

“Sinabihan na kita.” Niyakap siya ng kapatid. “Wala ka nang babalikan.”

Napahikbi siya. “Mahal ko siya, e.”

“Alam ko.” Hinagod ni Cali ang likod niya. “Halika na. Mukhang pumasok na sila.”

Hinayaan niya ang kapatid na igiya siya patungo sa opisina ni Dr. Castillo. Nang dumaan sila sa ICU, hindi niya maiwasang mapatingin sa pinto niyon.

Ano ba ang ginagawa roon ni Lander?

Hanggang sa makarating sila ni Cali sa opisina ni Dr. Castillo, nasa isip pa rin niya ang katanungang iyon.

“Mr. Sudalga.” Nakipapagkanay ang lalaking nakasuot ng doctor’s robe kay Cali. “Anong maipaglilingkod ko sa inyo?”

Ihinarap siya ni Cali sa doctor. “May pasa siya sa mukha, doc. Ano ba ang puwedeng gawin sa pasa niya?”

Hinawakan siya ng Doctor sa baba at pinatagilid ang mukha niya para tingnan ang pasa niya na gawa ng hapon na sumuntok sa kanya.

“Damn, anong nangyari sayo, hija?” Anang doctor na nakakunot ang nuo.

“Nakipag-away po ako, doc. Iyan ang nangyari kasi malakas ang nakasabunutan ko,” pagsisinungaling niya. “Hindi pa naman siya namamaga kahapon, pero ngayon medyo namamanhid na.” Kapagkuwan ay pinakita niya ang sugat sa may shoulder balde niya. “At ito pa ho, papalinisan ko sana.”

“Mga three to four stitches ang sugat na ’to.” Anang Doktor habang sinusuri ang sugat niya. “Dito lang kayo. Kukuha ako ng anesthesia at pantahi sa sugat. Isasabay ko na rin sa pagkuha ang ointment sa pharmacy para sa pasa mo. Hintayin niyo ako rito.”

Sabay silang tumango ni Cali at mabilis naman na umalis si Dr. Castillo at hinayaan lang na nakabukas ang pintuan ng opisina nito.

“Masakit ba?” Tanong ni Cali.

“Ay, hindi, hindi masakit.” Inirapan niya ito. “Suntukin kaya kita para maramdaman mo ang nararamdaman ko ngayon?”

Ngumiti ang loko niyang kapatid. “Bakit naman kasi nagpasuntok ka? Akala ko ba magaling ka sa martial art.”

Vienna looked at Cali, dryly. “Ikaw kaya ang itali ko, tapos habang wala kang kalaban-laban, susuntukin kita.” Hinawakan niya ito sa kamay at pinilipit iyon. “Gusto mo subukan natin?”

“Aray!” Hiyaw ni Cali. “Napaka-bayolente mo talagang babae ka.” Inagaw ni Cali ang kamay nito na hawak niya.

Nang maagaw nito ang kamay na hawak niya, tamang-tama naman na bumalik si Dr. Castillo sa opisina nito.

“Here we go,” ani ng Doktor saka iminuwestra ang kamay sa stretcher na naroon. “Upo ka para maayos kong matahi ang sugat mo.” Tumingin ito kay Cali. “Hawiin mo ang buhok niya para maayos kong maitusok ang anesthesia.”

Pumunta si Cali sa gilid niya at itinali ang buhok niya gamit ang kamay nito.

Napaigtad siya at napaigik ng maramdaman niya ang karayom na ini-inject na anesthesia sa kaniya ng doctor. Mariin niyang ipinikit ang mata para hindi siya makaramdam ng kagustuhang suntukin ang butihing doktor dahil sa hapding naramdaman.

“Kaya mo ’yan, little sis,” pagpapalakas ni Cali sa loob niya. “Leksiyon na ’yon para mag-ingat ka palagi.”

Gusto niyang itirik ang mga mata pero nakapikit iyon dahil hinihintay niya na matapos tahiin ng Doktor ang sugat niya bago niya buksang muli ang mga mata.

NANG masiguro ni Lander na maayos ang lagay ng kapatid niya, kinausap niya ang doctor ni Lancelott at naalaman niya na maayos naman na pala ang kalagayan ng kapatid niya kahit papaano.

Napatingin siya kay Eizel at nakitang sapo nito ang tiyan at lukot ang mukha.

“Nagugutom ka?” Tanong niya sa kasintahan ng kakambal.

Eizel nodded. “Medyo.”

“Kailan ka ba huling kumain?”

“Kagabi pa.”

Napailing-iling siya. “Ano gusto mong kainin, bibilhan kita,” wika niya. “Dapat hindi ka nagpapalipas ng gutom baka kapag maayos na si Lancelott, ikaw naman ang ma-hospital.”

Eizel gave him an apologetic smile. “Cup noodles nalang, Lander. Wala akong ganang kumain, e.”

“Okay. Hintayin mo ako rito.” Lumabas siya sa ICU at naglakad patungo sa cafeteria ng hospital.

Pero napatigil siya sa paglalakad ng marinig ang pamilyar na boses ng isang babae. How could he forget that voice? Iyon ang boses nang babaeng bumaliw sa kanya noon.

Sumilip siya sa silid na pinaggalingan ng boses at nanlaki ang mga mata niya ng makita si Vienna na mariing nakapikit ang mga mata habang tinatahi ng doktor ang hiwa nito sa may balikat.

Fuck! Where did she get that?!

Pinilit niyang umalis sa kinatatayuan pero hindi niya magawa. Lalo na nang tumuon ang mga mata niya sa kamay ni Cali na humahaplos sa likod ni Vienna.

Something boiled inside him. Was it anger? Hindi siya sigurado basta ang pinagmulan niyon ay ang nakayakap na braso ni Cali sa bewang ni Vienna.

He didn’t like seeing Vienna so close to Cali like this. It was pissing him off!

Hanggang sa matapos ang pagtahi ng doktor sa sugat nito sa daliri at ang pagreseta ng doctor ng gamot para sa sugat nito at para sa mga pada nito sa mukha na ngayon lang niya nakita.

Hindi siya mapakali habang nakasilip siya at nakikinig sa usapan ng mga ito.

“Hija, sa susunod, huwag ka ng makipag-away. Okay?” Anang Doctor.

Nakipag-away si Vienna? That couldn’t be true. Vienna was a peace-loving citizen of this country. Hindi ito palaaway.

“Yes, doc,” bored ang boses na sagot ni Vienna.

“I’ll make sure of it, doc,” ani Cali. “Sige, aalis na ho kami. Salamat.”

Mabilis siyang nagtago sa isang pinto na nakabukas na malapit lang sa nilabasang pintuan nila Vienna at Cali. Mula sa pinagtataguan niya, malinaw na naririnig niya ang pag-uusap ng dalawa.

“Next time, huwag ka ng magpapasuntok,” anang boses ni Cali. “Tingnan mo ang nangyari sa’yo.”

“Yes, dear brother,” Vienna answered with a sigh. “Anyway, kumusta na pala si Lander? Bakit narito siya sa hospital? May pasyente ba siya rito?”

Natigilan siya sa tanong nito at nakinig ng maigi.

“Ayos lang siya. Nandito siya ngayon kasi nasa ICU yata ang kakambal niya, nag-aagaw buhay,” ani Cali. “At sabi niya sa akin noon, naka move on na siya sayo kaya please, patahimikin mo na ’yong tao. Nakita mo naman kanina, may kayakap siyang babae. Baka ’yon ang babaeng mahal niya at hindi na ikaw.”

Hinintay ni Lander na magsalita si Vienna. Pagkalipas ng ilang segundo, nagsalita ito.

“May puwang pa kaya ako sa puso niya?”

Tumawa si Cali na para bang nang-uuyam. “Sino ba ang nang-iwan?”

“Dear brother, alam mo ang rason kung bakit ako umalis.”

“Yeah, whatever. You made me promise not to tell him.”

Hindi na niya narinig ang sagot ni Vienna dahil naglakad na ang mga ito palayo.

Lumabas siya sa pinagtataguan at napatingin sa tinahak na daan ng magkapatid.

Pilit niyang pinapatigas ang puso niya kay Vienna pero kahit anong gawin niyang pagpapatigas no’n, mas lalo lang iyon nagtanong kung bakit umalis noon si Vienna. Bakit iniwan siy nito?

“Fuck!” He cursed.

Hindi ko dapat ito nararamdaman! Galit ako sa kanya. Damn it.

SAPO-SAPO ni Vienna ang pisngi habang naglalakad patungong parking lot. Nang matanggap niya kanina ang ointment kaagad siyang naglagay sa mukha.

Bigla siyang napatigil sa paghakbang ng maramdamang humapdi ang tiyan niya.

“Dearest step-brother, nagugutom ako.”

Napabuntong-hininga ito at iritadong tumigin sa kanya. “May cafeteria yata rito sa hospital. Yan kasi, e. Hindi ka nag breakfast.”

Sinamangutan niya ito. “Eh kasi naman, e. Hindi pa ako nagugutom kanina at saka hindi ako sanay mag-agahan.”

Umiling lang ang ulo ni Cali saka binigyan siya ng perang pambili ng pagkain “Sige na, kumain ka na do’n,” anito. “Hihintayin kita sa kotse.”

Inungusan niya ito at tinanggap ang pera. Salamat sa mga karatula na nakasabit at tinuturo kung saan ang daan, kaagad siyang nakarating sa cafeteria. Nang makarating, kaagad siyang tumungo sa counter at bumili ng kape at isang slice ng cake. Nang makuha ang order, pumili siya ng bakanteng mesa at umupo roon.

Abala siya sa pagkain na inorder niya ng may pamilyar na baritonong boses na nagsalita sa harapan niya.

“What happened to your face?”

Nagtaas siya ng tingin at parang may tumambol sa puso niya ng makita si Lander na nakatayo roon at may hawak na cup noodle.

Tumikhim siya bago sumagot. “Anong gagawin mo sa cup noodle?” Ayaw niyang pag-usapan ang pasa sa pisngi niya.

“Anong nangyari sa pisngi mo?” Tanong nito ulit. Wala siyang makita na emosyon sa mukha nito habang nakatingin sa kanya.

Sinubukan niyang itago ang namumulang pisngi sa pamamagitan ng pagtatago niyon sa buhok niya “Wala. Nasobrahan lang sa blush on,” pagdadahilan niya.

Kumabog ng malakas ang puso niya ng inabot ng kamay nito ang pisngi niya saka masuyo iyong hinaplos. “Anong nangyari rito?”

Umiling siya. “Nadapa ako.”

Nagdilim ang mukha nito. “Puro lang ba kasinungalingan ang alam mo?”

Nagbaba siya ng tingin. “Nakipag-away ako. There. That’s the truth. Masaya ka na?”

“May pasa ka. Dapat ba iyong ikasaya?” Anito at inilayo ang kamay sa pisngi niya.

Gusto niyang ibalik ang kamay ni Lander sa pisngi niya pero nahiya naman siya. Gusto niyang maramdaman ulit ang naramdaman niya. Pero mukhang suntok sa buwan ang kahilingan niya dahil biglang may babaeng lumapit dito. Kilala niya ang babae. Kahit naman may extracurricular siya pag gabi, fashion designer pa rin ang fucos niya.

The woman beside Lander was Eizel San Diego, one of the highest paid models in Asia and America.

Bakit magkakilala ang dalawa?

“Natagalan ka kaya sinundan kita,” sabi ng babae kay Lander.

Parang may punyal na tumarak sa puso niya ng makitang inakbayan ni Lander ang babae.

“Sorry, babe. Natagalan ako,” ani Lander at iginiya palabas ng cafeteria ang babae ng hindi man lang tumitingin sa kanya.

At bakit naman ito titingin o magpaalam sa kanya? Sino ba siya? Mapakla siyang napangiti ng mapansing may nahulog na luha sa pisngi niya. Peste! Ang sakit naman nito! Sana hindi nalang siyang umuwi.

NANG makalabas si Lander at Eizel sa cafeteria, mabilis na pinalis ni Eizel ang braso niya sa balikat nito at matiim siyang tinitigan.

“Sino ’yong babaeng kausap mo bago ako dumating?” Tanong nito.

“Wala ’yon.”

Tumaas ang kilay nito. “Kapag hindi mo sabihin kung sino siya, babalik ako roon at sasabihin kong hindi mo naman ako ‘babe’. “

Itinirik niya ang mga mata at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. “Her name is Vienna Sugon.” Nagtagis ang bagang na nagsalita ulit. “My ex girlfriend.”

Ngumisi si Eizel sa unang pagkakataon mula ng ma-hospital ang kakambal niya. “Ex? Hmmm. Still harboring feelings for her, I see.”

Ibubuka niya ang bibig para itama ang sinabi nito ng itaas nito ang kamay at inilapat sa mga labi niya. “Don’t deny, Lander. Halata sa mga mata mo.” Ang lapad ng ngiti nito. “Ingat-ingat din kapag may time. Kasi kahit anong tago mo sa emosyong nararamdaman mo, lalabas at lalabas din ’yan. At wala kang takas.” Itinuro nito ang puso niya. “Dahil kapag ito ang kalaban mo, hindi ka mananalo.” Eizel smiled sweetly at him. “It’s based on experience.”

Kinuha nito ang cup noodle na hawak niya ang nginitian na naman siya nito ng pagkatamis-tamis. Pagkatapos ay nauna ng maglakad sa kanya. Naiwan siyang nakatanga sa papalayo nitong bulto.

“I still have feelings for Vienna?” Mapakla siyang ngumiti. “Is that a joke?”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 4

CHAPTER 4

NAG-TAAS ng tingin si Lander ng marinig na bumukas ang pintuan ng opisina niya. Nang makitang pumasok si Kathie na nakangiti, kinunotan niya ito ng nuo. “Anong ginagawa mo rito?”

Kaagad na lumapit sa kaniya ang dalaga at hinalikan siya sa mga labi. Wala siyang maramdaman sa halik nito. Parang isang patay ang humalik sa kanya. Hindi man lang siya naapektuhan. His body didn’t even react like it usually did.

Nang hindi siya tumugon sa halik nito, pinakawalan ni Kathie ang mga labi niya.

“What’s with you? Kiss me back.”

Mas lalong lumalim ang gatla sa nuo niya. “What are you doing here? Akala ko hiwalay na tayo.”

Nakasimangot na tinampal nito ang braso niya. “I was just kidding that day. Alam mo naman na hindi ko kayang mawala ka sa’kin.”

Malamig niyang tiningnan ang dalaga. “Umalis ka na.”

Napamulagat ito. “What?”

“Umalis ka na. Wala ako sa mood i-entertain ka.”

Napatigalgal ito sa sinabi niya. “Please, tell me you’re just kidding. Kailan mo pa ako tinanggihan?”

“I’m not kidding.” Malamig pa sa ice ang emosyon sa mga mata niya. “Out.”

Hindi makapaniwala si Kathie habang nakatingin sa kanya. “Ano ba ang nangyayari sa’yo?”

Vienna is back, ani ng isang bahagi ng isip niya na ikinatigil niya.

“What?” He asked himself.

“Anong what?” Pinandilatan siya ni Kathie. “Huwag mo akong what what-tin, Lander. I am not just a normal woman. I am a very famous daughter of a senator—”

“Kung hindi ka aalis, ako ang aalis,” putol niya sa pagsasalita nito.

Pinukol siya ng masamang tingin ni Kathie. “How dare you?!”

Naiirita na tumayo siya at lumabas sa opisina niya pagkatapos ay lumapit siya sa mesa ng sekretarya niya. “Nasaan ang list of cars na order ni Mr. Anderson?”

Mabilis na kinuha ni Stephanie ang listahan at ibinigay sa kaya. “Heto po, sir. At siya nga po pala, sir, tumawag si Mr. Cali Sudalga. Pinapasabi po niya na nasa Auto shop niyo po ’yong sasakyan niya at ikaw daw po ang gusto niyang mag-ayos.”

Napabuntong-hininga siya. Napaka-arte talaga ni Cali kahit kailan. “Thanks.”

Naglakad siya patungo sa elevator at habang sumakay doon. Nakahinga siya ng maluwang ng sumara ang pinto bago pa makasakay si Kathie. Wala siya sa mood para i-entertain ito.

PAGKALIPAS ng isang oras, ipinark ni Lander ang sasakyan sa labas ng Auto shop niya at pumasok doon. Napatigil siya sa paglalakad papasok ng makita si Vienna na naka-upo sa hood ng sasakyan ni Cali. That bastard was nowhere to be found!

Where the hell was that guy?!

Mataman niyang tinitigan si Vienna na umalis sa pagkaka-upo sa hood ng sasakyan at nanalamin sa side mirror. Tinitingnan nito ang pisngi na namamaga pa rin. And then something inside her sling bag started ringing. Hula niya ay cellphone nito ang nag-iingay.

He was right.

Kinuha ni Vienna ang cellphone sa sling bag nito saka sinagot ang tawa. At dahil hindi naman siya malayo rito, naririnig niya ang sinasabi nito sa kausap.

“Hello?” Mataray na sabi nito. “I thought I have two months vacation? Why the fuck are you calling me now?” Madilim ang mukha ni Vienna habang nagsasalita. “Come on! This is my freaking vacation!” Galit na sabi ni Vienna at talagang naku-curious siya sa kung sino ang kausap nito para sumigaw ito ng ganoon.

Nakita ni Lander kung paano bumagsak ang balikat ng dalaga.

“Okay,” Vienna said in a low voice. “I accept it. Send the files to my e-mail and I’ll take it from there.” Nakasimangot ito. “Okay. No problem.”

Tinapos nito ang tawag at wala sa sariling napatitig sa kawalan at napailing-iling.

Ipinilig niya ang ulo at lumapit dito. “Bakit ikaw at hindi si Cali ang narito?”

Napaigtad si Vienna ng marinig ang boses niya at lumingon sa gawi niya. “Lander…” Tinitigan siya nito ng ilang segundo at tumikhim. “Bigla kasing nagkaroon ng board meeting si Cali kaya ako nalang ang pinapunta niya rito.”

KITANG-KITA ni Vienna na ayaw ni Lander na makita siya pero wala itong magagawa dahil naroon na siya.

Ayaw sa kanya ni Lander. Nararamdaman niya iyon. Alam na alam ’yon ni Vienna kaya naman nagulat siya ng lumapat ang kamay ni Lander sa pisngi niyang namamaga at masuyong hinaplos ’yon.

“Saan mo ba nakuha ’to?” Tanong nito habang hinahaplos pa rin ang pisngi niya.

Bumilis ang tibok ng puso niya sa simpleng paghaplos lang nito sa pisngi niya. She missed this. She missed him.

Kinailangan niyang huminga ng malalim bago nakapagsalita. “May naka-away nga ako. Diba sinabi ko na ’yon sa’yo sa hospital ng magkita tayo?”

Mas lumapit ito sa kanya. Napalunok siya ng maramdaman ang init na nanggagaling sa katawan nito.

Lander’s face moved in closer to hers. Sinusuri ng mga mata nito ang pasa niya sa pisngi. “Kung sino man ang nakaaway mo, mukhang galit na galit sa’yo para gawin niya ito.” Hinuli nito ang mailap niyang mga mata. “Iniwan mo rin ba siya tulad ko?”

Inirapan niya ito at tinabig ang kamay. “Puwede ba, Lander, tigilan mo ako.”

Lander chuckled, coolly. “Bakit? Mali ba ako?”

“Maling-mali.” Bumalik siya sa pagkaka-upo sa hood ng sasakyan ni Cali. “Sige na, ayusin mo na. Gagamitin yata ’to ni Cali mamaya kaya minamadali.” Pagkatapos ay ngumiti ng may maisip. “Alam ko na, tutulungan nalang kita para mabilis mong matapos.”

Kinunotan siya ng nuo ni Lander. “Ano naman ang alam mo sa pag-aayos ng sasakyan?”

Nagkibit balikat siya. “Try me and I might surprise you.”

Mataman siyang tinitigan ni Lander at kapagkuwan ay pumayag din ito. “Kapag hindi ka nakatulong at mas lalong bumagal ang pag-aayos ko ng sasakyan ni Cali, magbabayad ka.”

“Ano naman?”

“Kahit ano.” Kibit-balikat na sagot nito. “Ikaw, anong gusto mong pambayad?”

“Ipagluluto nalang kita.” Please, say yes! She begged inwardly.

Bumakas ang gulat sa mukha ni Lander. “Marunong ka ng magluto?”

Tumango siya. “Yeah. There are a lot of things that you don’t know about me.”

“Yeah.” Nawala na naman ang emosyon sa mukha nito. “Paano ko naman malalaman ang mga bagay na iyon tungkol sa’yo? Iniwan mo ako, remember?”

She gave him an apologetic look. “Sorry.”

“Wala namang magagawa ang sorry mo, e.” Bigla nitong hinubad ang pang-itaas nitong damit dahilan para manlalaki ang mga mata niya at mapatingin sa matitipuno nitong dibdib at bumaba ang mga mata nita sa mga pandesal nito sa tiyan. Shit! Temptation, please, stay away from me!

“Eyes up here, Vienna. Don’t eye-rape my abs, please.”

Namumula ang pisngi na nagtaas siya ng tingin. “A-Ahm, I am not eye-raping you,” kaila niya. “I’m just looking and appreciating it.”

“Appreciating?” Tumaas ang sulok ng labi nito. “That’s a big word. Appreciating, huh?”

Mas lalong nag-init ang pisngi niya sa sinabi nito. “T-Tigilan mo nga ako.”

Lander’s eyes held amusement and it made her happy.

“You’re enjoying this,” komento niya.

Biglang naging blangko ang mga mata ni Lander at nawala ang kislap niyon. “I’m not. Bakit naman ako mag-i-enjoy na kausapin ka? I hate you, don’t you know that?”

Malungkot siyang ngumiti at parang may kumurot sa puso niya. “Alam ko ’yon. Nararamdaman ko, actually.”

“Good.” He flexed his arms. “Let’s start.”

Binuksan nito ang hood ng sasakyan at tinuro nito ang tools na nasa gilid. “I need ratcheting box wrenches, voltmeter, non-contact IR thermometer and ball driver.”

Mabilis niyang kinuha ang mga kailangan nito at iniabot sa binata.

Gulat na napatitig sa kaniya si Lander. “You really know these things, huh?”

Tumango siya. “Tinuruan ako ni Storm.”

Tumaas ang dalawang kilay nito. “Storm?”

Storm ang pangalan ng partner niya sa mga misyon na naging kaibigan na rin niya.

Tumango siya. “Yeah. Storm is the name of my friend.” Hindi nito iyon tunay na pangalan kundi code name lang.

Tumalim ang mga mata nito. “Storm, huh? Just a friend?”

“Yeah.”

“Liar.” Kinuha nito ang mga tools sa kamay niya at nag-umpisang kalikutin ang sasakyan ni Cali. Panay ang buntong-hininga nito. Pagkalipas ng ilang segundo, nag-angat ito ng tingin sa kanya. “Kaibigan mo lang talaga ang Storm na ’yon?”

“Oo nga,” sabi niya. “Malapit ko siyang kaibigan. At saka, eww, hindi kami talo. Babae siya na adik sa mga sasakyan. Magkakasundo kayo.”

Biglang nawala ang pagdidilim ng mukha nito at hindi makapaniwalang napailing-iling.

“Fuck this,” he muttered under his breath but Vienna still heard it.

“Bakit ka naman nagmumura riyan?” Usisa niya rito.

“Wala.”

Nagpatuloy ito sa pag-aayos ng sasakyan at hindi na nagsalitang muli.

Tinitigan ni Vienna si Lander habang nag-aayos ng sasakyan. Pinakiramdaman niya ang puso niya. Hindi nawala ang pagmamahal niya para sa binata. Lumipas man ang walong taon, naroon pa rin ang pagmamahal na iyon sa puso niya at hinding-hindi na mawawala pa.

“Staring is rude Vienna.”

“I know.”

“Then stop staring.” Nang nanatili siyang nakatitig dito, nagsalita na naman ito. “Seriously, stop staring. Kapag hindi ka tumigil, palalayasin kita sa auto shop ko.”

Umikot ang mga mata niya saka binuksan niya ang passenger seat door ng sasakyan ni Cali saka umupo doon habang ang mga paa niya ay nasa labas.

“Lander?” Kapagkuwan ay tawag niya sa pangalan ng binata.

“Yes?”

“Galit ka ba sa’kin?”

“Ano sa tingin mo?”

“Sa tingin ko galit ka.”

“Buti alam mo.”

Parang may tumusok na karayom sa puso niya. “May puwang pa ba ako riyan sa puso mo?” Tulad noon? Nang bago ako umalis.“

That Lander before loved her and trusted her so damn much.

Hindi siya sinagot ng binata. Akmang magtatanong ulit siya ng pumasok ang hilaw niyang kapatid sa auto shop at may dala itong tatlong starbucks coffee.

“Hello, people,” nakangiting wika ni Cali at ibinigay ang isang coffee kay Lander at inabot sa kanya ang isa. “How are you, little sis?”

Vienna puffed a breath. “I’m good, until you came.”

Nagsalubong ang kilay ni Cali at pinukol siya ng masamang tingin. “Ano na naman ang ginawa ko?”

“Hey, Sudalga,” tawag ni Lander sa atensiyon ng kapatid. “Can you get that?” Anito sabay turo sa isang bagay na medyo malayo sa kanila.

Nang tumalima si Cali, nagsalita si Lander. “We’ll take some other time. Maybe in my office. May tanong ako na kailangan ng kasagutan.”

Napangiti siya sa sinabi nito. “Okay.”

“Don’t be happy. I just want closure and nothing else.”

Parang may pumiga sa puso niya at kaagad na nawala ang ngiti sa kaniyang mga labi. Talagang galit ito sa kanya kahit ano pa ang gawin niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 5

CHAPTER 5

PANAY ang mura ni Vienna habang nagdo-drawing ng damit pagkatapos ay buburahin din niya kasi hindi niya gusto ang kinalabasan. Hindi niya alam kung bakit hindi siya makapag focus. Dahil ba palaging pumapasok si Lander sa isip niya at yong nakita niya sa labas ng ICU.

Kinakain ng selos ang buo niyang sistema.

Inis na nagsalin siya ng tequila sa shot glass at ininom ’yon. Kanina pa niya paunti-unting inuubos ang isang bote ng tequila simula ng mag sketch siya ng mga damit na tinatapon din naman niya.

Tequilla always had the power to calm her nerves. Ang tequila palagi ang kasama niya kapag ma i-stress siya sa pagdedesenyo ng mga damit.

Bumuga siya ng marahas na hangin saka nagsalin ulit sa shot glass at ininom ’yon.

“Shit!” Mura niya ng tumayo siya at umikot ang paningin niya. Mukhang marami na siyang nainom.

Hinilot ni Vienna ang sentido saka pinalibot ang tingin sa inuupahan niyang condo. Napakagulo niyon. Nagkalat ang tela at lahat ng kagamitan niya. Kailangan na niya ng mas malaking bahay.

Si Cali! Hihiramin muna niya ang bahay ni Cali. Hindi naman ito tumitira do’n dahil may masamang karanasan ito sa bahay na ’yon.

Mabilis niyang pinulot ang susi ng kotse na hiniram niya kay Cali saka lumabas ng condo niya. Napahawak siya bigla sa dingding ng hallway patungong elevator ng maramdamang umikot ang paningin niya.

“Shit.”

Gusto niyang kutusan ang sarili dahil uminom siya ng ganoon karaming tequila. One or two shot was enough but she drank half of the bottle. Darn it!

Sumakay siya sa elevator at nagpahatid sa ground floor. Sa halip na mag kotse, naghanap nalang siya ng taxi. Hindi niya kakayaning magmaneho kung ganitong medyo nahihilo siya. Baka mabunggo pa siya.

Habang naghihintay ng taxi na dadaan, tinawagan niya si Cali. Ilang ring palang, sumagot kaagad nito ang tawag niya.

“May kailangan ka, little sis?” Tanong kaagad nito sa kabilang linya.

“Nasaan ka?” Tanong niya. “Puwede ko bang hiramin pansamantala ang bahay mo. Nasisikipan kasi ako doon sa condo ko. I need more space para sa paggawa ko ng mga damit habang on vacation ako.”

“At bakit sa bahay ko pa?” Iritado nitong tanong.

“Kasi nga malawak doon!” Naiinis niyang sagot. “So, ipapahiram mo ba sa akin ang bahay mo na ilang taon nang pinapugaran ng mga multo dahil walang tao o hindi?”

“Ikaw na nga itong nanghihiram, ikaw pa ang mataray,” hindi makapaniwalang sabi nito. “Punta ka na rito sa cruise ship ko sa Suldaga’s Port. Bilisan mo. Pagabi na.”

“Pupunta na po riyan, kamahalan.” Puno ng sarkasmo niyanh sabi saka pinara ang nakitang taxi na papalapit.

NANG tumigil ang Taxi na sinasakyan ni Vienna, tumingin siya sa labas ng binata.

“Dito na ho, ma’am?” Tanong ng driver.

Napatitig siya sa karatulang Sudalga’s Port. “Oo, dito na.”

Binayaran niya ang driver saka lumabas ng taxi. Napatigil siya sa paghakbang ng umikot na naman ang paningin niya.

“Shit.” Mariin niyang pinikit ang mga mata. “Bakit ba kasi ang dami kong nainom?”

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa malaking cruise ship na pag-aari ng hilaw niyang kapatid.

Huminga siya ng malalim bago pumasok sa cruise ship.

Natigilan sa paglalakad si Vienna ng makapasok sa may mini-bar at nakita doon ang mga kaibigan ni Cali. Tumuon ang mga mata niya sa lalaking minahal niya sa loob ng walong taon.

At dahil siguro nakainom siya ng alak ak tipsy, wala siyang maramdamang hiya. Lumapit siya sa mga ito at nginitian ng mapatingin ang lahat sa kaniya.

“Hello, everybody!” Bati niya sa nga ito at gumigiwang na naglakad palapit sa hilaw niyang kapatid. “Hello, dear step-brother.” Inilahad niya ang palad kay Cali. “Give it to me.”

May kinuhang susi si Cali sa bulsa nito at inilagay sa palad niya. “Vienna, Im telling you, huwag mong babaguhin ang pintura ng bahay ko. I can still remember what you did to my penthouse. Pinapahiram ko lang iyon sayo kasi kailangan mo ng malaking space para sa kung ano man ginagawa mo. After that, lalayas ka na sa bahay ko. Nagkakaintindihan ba tayo?”

Inirapan niya ang hilaw na kapatid. Oo, naaalala niya ang ginawa niya sa penthouse nito eight years ago. Naaalala pa nito ’yon?

“Dear step-brother, hindi ko kasalanan kung napinturahan ko ng kulay pink ang penthouse mo noon,” aniya saka napabungisngis. “Ang boring kasi ng kulay, e. Kasing boring mo.”

Wala sa sariling napatingin siya sa gawi ni Lander. Ayaw niyang kausapin ito rito pero hindi niya napigilan ang sarili na lumapit dito. Kaya naman lumapit siya kay Lander at matamang pinakatitigan ang gwapo nitong mukha.

Damn, she missed that handsome face for eight years now.

“What do you fucking want, Vienna?” Matigas ang boses na tanong ni Lander ng hindi man lang tumitingin sa gawi niya.

Dahil siguro sa kalasingan, napabungisngis siya ng walang dahilan. Basta nasisiyahan lang siya sa seryusong mukha ni Lander at ang pagtagis ng bagang nito.

“Oh, my, Lander. Aren’t you excited? Magiging kapit-bahay mo na ako.” Inilapit niya ang labi sa pisngi nito at hinalikan ito doon. “Hope we could talk though.”

Pleaure shoot through her at that simple kiss. Kailangan niyang pigilan ang sarili bago pa niya mahalikan ulit si Lander at itulak siya nito palayo.

So, she left.

Nasa labas na siya ng Cruise ship ng makarinig siya ng papalapit na yabag. Nilingon niya kung sino iyon at lumukso ang puso niya ng makitang si Lander ang may-ari ng mga yabag na narinig niya.

“Lander,” aniya.

“Let’s talk,” anito pagkatapos ay hinawakan siya ni Lander sa braso at hinila siya patungo sa Audi nito.

Nang maipasok siya sa kotse nito, umikot ito patungong driver’s seat at pumasok sa sasakyan.

“Talk,” ani Lander na walang emosyon sa mukha. “Gusto kong marinig kung ano ang sasabihin mo, saka ako magtatanong.”

Biglang naumid ang dila niya. Oo nga at nakabuka ang bibig niya pero wala namang lumalabas na salita mula roon. Nang mapansin ni Lander na hindi siya makapagsalita, humarap ito sa kanya.

His face was void with any emotion.

“Why did you left without telling me?” Tanong ni Lander sa kanya.

Nagbaba siya ng tingin dahil alam niyang kasinungalingan ang isasagot niya rito. “I left because—” Kinagat niya ang pang-ibabang labi. Kailangan niyang magsinungaling! Shit! Bawal niyang sabihin dito ang rason kung bakit siya umalis kasi pinagbabawal iyon. Bumuga siya ng narahas na hangin. “Hindi ko puwedeng sabihin.” Ayokong magsinungaling.

Mapaklang tumawa si Lander. “Okay. Kung wala ka naman palang balak sabihin, makakalabas ka na sa kotse ko.”

“No. Please, hear me out,” mabilis siyang nagtaas ng tingin at nangungusap ang mga mata na sinalubong ang tingin nito. “N-Nandito ako kasi gusto kong bumawi. I still love you, Lander,” pag-amin niya. “After all these years, I still do—”

“I really don’t care.” Ang mga mata ni Lander ay parang nagyeyelo sa sobrang lamig ng pagkakatitig sa kanya. “Umalis ka ng walang paalam. Iniwan mo ako. Nakapag-move on ako. Nakalimutan na kita at ngayon babalik ka na parang may iniwan kang naghihintay sayo? Babawi ka? Para ano pa? Vienna, nuong umalis ka, pinutol mo na kung ano mang relasyon mayroon tayo noon. Nang iwan mo ako ng walang paalam, sa mga oras din ’yon, binura na kita sa puso at isip ko. Tapos ngayon babalik ka. Para ano? Para makipagbalikan? Para bumawi? O, para manakit ulit?”

Napigilan siya sa mga sinasabi ni Lander.

She was guilty. Wala siyang maisagot dito. “Lander…”

“Just leave, Vienna.” Napailing-iling ito. “Hindi ako naniniwala na mahal mo ako. Dahil kung totoo ang pagmamahal na sinasabi mo, hindi mo ako iiwan ng walang paalam. Umalis ka na. Doon ka naman magaling diba? Ang umalis ng walang paalam. Why don’t you do it now? Umalis ka na at huwag ka ng babalik pa.”

Hindi napigilan ni Vienna ang mga luha na kumawala sa mga mata niya. Masyadong masakit ang mga binitawang salita ni Lander, at para sa puso niyang nagmamahal, parang paulit-ulit na sinaksak ang puso niya ng patalim.

“Lander… please, gave me another chance.” Napahikbi siya. “I’m not going to leave you again—”

“Ayoko. Wala nang chance kasi hindi na kita mahal at hinding-hindi na kita mamahalin ulit.” Walang emosyon sa mukha nito. “Nakipag-usap lang ako sa’yo kasi kailangan ko ng closure. Makakaalis ka na.”

Hilam ng luha ang mga mata na lumabas siya sa kotse ni Lander. Parang may pumipiga sa puso niya sa sobrang sakit habang naglalakad palayo sa sasakyan nito. Akala niya, may pag-asa pa siya pero nag-i-ilusyon lang pala siya. Kagagahan na bumalik siya para bumawi at makipagbalikan kay Lander. Isang kagagahan na inalagaan niya ang pagmamahal niya para sa binata.

Vienna left Sudalgo’s pier with a torn heart. Pero kahit nagkagutay-gutay ang puso niya, tumitibok pa rin iyon para sa binata na gumutay-gutay niyon.

Sumakay si Vienna ng taxi at nagpahatid sa bahay ni Cali sa Bachelor’s Village. Nang makapasok siya sa bahay ni Cali, binuksan niya ang mga ilaw at nahiga siya sa mahabang sofa. Kahit tatlong taon nang walang tao ang bahay na ’to, alaga pa rin iyon ni Cali. Araw-araw ay may naglilinis sa bahay na ’to para mapanatiling malinis at maganda.

Habang nakahiga sa sofa, napatitig siya sa kisame at namalayan nalang niya na namamalisbis ang luha niya. Lander words kept on replaying in herhead and she couldn’t help but to let her tears flow.

Wala siyang ibang masisisi kundi ang sarili niya. She was the one who left.

Tama lang na magalit ito sa kanya. Tama lang na paalisin siya nito at hindi na pabalikin pa.

Gusto nitong umalis siya st mawala tulad noon, pero may gusto din siyang gawin bago niya gawin ang gusto nito.

Kapag naibigay nito ang request niya, aalis na siya at ibibigay ang lahat ng oras sa trabaho niya. Iyon naman talaga ang rason kung bakit siya umalis ng walang paalam. Wala na ang tanging tao na dahilan kung bakit ginagawa niya ang lahat para mabuhay.

Tinuyo niya ang luha at bumangon sa pagkakahiga. Pagkatapos ay lumabas siya ng bahay ni Cali at nagtungo sa katabing bahay na pag-aari ni Lander at doon hinintay ang binata. Sana nga umuwi siya rito ngayong gabi.

NAPAILING-ILING si Lander matapos idiposito ang kaibigang si Calyx sa kama nito. Nang mag-aya itong uminom, hindi niya akalain na balak nitong laklakin lahat ng alak sa mini-bar ng cruise ship ni Cali. Mukhang malaki ang problema ni Calyx sa pag-ibig.

Hay. Bakit nga ba na-imbento ang salitang pag-ibig? Dahil sa salitang ’yon, maraming nasasaktan.

Akmang lalabas na siya sa penthouse ni Calyx ng may mahagip ang mata niya. Isang bote ng vodka at rum.

Mabilis niyang kinuha ang dalawang bote ng alak na nasa center table at tuluyan nang lumabas ng penthouse ni Calyx.

As Lander rode the elevator, he unscrewed the cover of rum and drank straight from the bottle. Mariin niyang ipinikit ang mga mata ng lunukin niya ang alak at naramdaman ang mainit na likido pababa sa lalamunan niya.

Nang makarating ang elevator sa ground floor ng gusali, malalaki ang hakbang na tinungo ang sasakyan sa parking lot habang hawak pa rin ang dalawang bote ng alak.

Nang makapasok siya sa kanyang kotse, inilagay niya ang bote ng vodka sa passenger seat at patuloy naman niyang ininom ang rum. Habang nagmamaneho, panay ang inom niya ng alak. Mabuti nalang at walang pulis na nagpatigil sa sasakyan niya kundi violation of whatever ang aabutin niya.

Itinigil niya ang sasakyan sa harap ng LaCars building. Akmang lalabas na siya ng sasakyan ng maalala niya ang nangyari sa cruise ship. Kapit-bahay niya si Cali at ang namamalagi ngayon sa bahay ni Cali ay si Vienna. Naalala pa niya ang napag-usapan nila ng dalaga sa kotse niya. Nakita niya ng lumuha ito at naiinis siya sa sarili dahil naapektuhan pa rin siya. He wanted to dry those tears away but he was too hurt to even move a muscle. Nanariwa ang sakit na naramdaman niya nuong umalis ito ng tanungin niya kung bakit siya nito iniwan.

She couldn’t even tell him the reason why. Was he not worth it to know the reason why she left?

“Damn it.” Binuhay niyang muli ang sasakyan at pinaharurot iyon patungo sa bahay niya sa Bachelor’s Village.

“Bakit ko ba ginagawa ‘to?’ Tanong niya sa sarili habang nagmamaneho.

Nang makarating si Lander sa bahay niya, kaagad na ipinark niya ang sasakyan sa labas ng gate at naglakad patungo sa pinto.

Napatigil siya sa paglalakad ng makita si Vienna na nakaupo sa may pinto at nakahilig doon. Mahimbing ang tulog nito habang yakap ang sarili.

Anong ginagawa ng babaeng ’to rito? Tanong niya sa isip at nilapitan ang dalaga.

“Vienna?” Nag-aalangang niyugyog niya ang balikat nito. “Vienna? Wake up.”

Umungol ang dalaga at unti-unting nagmulat ng mga mata.

When her almond eyes looked at his, he sighed in defeat. Ano ba ang mayroon sa babaeng ’to at nawawala sa tamang huwisyo ang utak niya? Dapat ay tinutulak niya ito palayo. Dapat umiwas siya rito pero bakit hindi niya ito maitulak ngayon palayo?

“Lander?” Kinusot nito ang mata. “Hey… nandito ka na pala.” Ininat nito ang mga braso. “Sorry, nakaharang ako sa pinto.” Tumayo ito at pinagpag ang likod ng damit. “Gusto lang kitang makausap.”

Matiim niyang tinitigan ang dalaga na matapang na sinalubong ang matiim niyang titig.

“Nag-usap na tayo kanina. At wala na akong sasabihin pa sayo.” Aniya sa malamig na boses.

Kinagat nito ang pang-ibabang labi. “Alam ko. Pero, may… hiling sana ako.”

Pagak siyang tumawa. “May hiling ka? Kapal din ng mukha mong humiling pagkatapos mo akong iwan ng walang paalam. At ngayon, hindi mo nga masabi sa akin ang dahilan ng pag-alis mo.”

“Makapal na kung makapal.” Huminga ito ng malalim. “Last na ’to at aalis na ako. Tulad ng gusto mo. Aalis na ako at hinding-hindi na magpapakita sayo.”

That’s good, right? But why did he feel sad all of the sudden.

“Okay.” Huminga siya ng malalim saka pinilit ang sarili na walang maramdaman. “Anong gusto mo at nang makaalis ka na?”

Tumingin ulit sa mga mata niya ang dalaga at matapang na nagsalita. “I want you to make love to me. One last time.” Inisang hakbang nito ang distansiya nila at hinaplos ang pisngi niya. “I just want to feel your body presses against mine, your lips on mine and I want to feel and remember how it’s breathtaking to be filled with love by you. Kahit ngayong gabi lang, pagbigyan mo ako. Pangako, bukas, hindi mo na ako makikita pa.”

Nang hindi siya magsalita, niyakap siya ni Vienna at nanigas siya sa kinatatayuan ng ilapat nito ang labi sa mga labi niya. Nakalimutan niyang huminga at napahawak siya sa beywang ng dalaga. Ramdam na ramdam niya ang mga labi nito sa mga labi niya. Those tingling sensation was all coming back. Akala niya hindi na niya mararamdaman ang ganitong sensasyon sa isang halik pero heto at nararamdaman na niya ngayon.

Only Vienna could make him feel like this.

Pinakawalan ni Vienna ang mga labi niya saka tumingin sa mga mata niya. “Please, grant my request and I will leave you alone for good.”

Humugot siya ng malalim na hininga saka maingat itong pinakawalan. May tugon na siya sa kahilingan nito. Inilapag niya sa semento ang dalawang bote ng alak na hawak at tinitigan ang mga labi nito na bahagyang naka-awang.

Fucked it!

He crashed his lips against hers.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 6

CHAPTER 6

PLEASURE erupted inside Vienna as Lander’s tongue explored in her mouth. Kaagad na yumakap ang mga braso niya sa leeg ng binata saka tinugon ang halik ng kasing pusok ng paghalik nito sa kaniya. Nahigit niya ang hininga ng maramdamang yumapos ang mga kamay nito sa katawan niya. Ramdam na ramdam niya ang bawat haplos ng palad nito sa balat niya.

Tingling sensation coursed through her. Akala niya hindi na niya mararamdaman ang ganitong sensasyon sa isang halik at yapos pero heto at nararamdaman na niya ngayon. Only Lander could make him feel like this. Kaya ito ang hinahanap-hanap niya sa walong taong nagdaan. Hindi niya alam kung dahil sa alak na nainom kaya wala siyang inhibisyong maramdaman o kaya naman ang nag-uumigting na kagustuhang makapiling ito at wala sa tamang huwisyo ang isip niya habang nakikipaghalikan ng mapusok sa binata.

She wanted Lander kisses. She missed him. At mas nadagdagan lang ang kagustuhan niyang iyon dahil sa alak na na nainom ng nagpapainit sa katawan niya.

Mas lalong nawala sa tamang huwisyo ang utak niya ng masahiin nito ang mayayaman niyang dibdib. Nagliyab ang katawan niya at parang mapupugto ang hininga niya sa halik na pinagsasaluhan nila ni Lander.

Walong taon na ang lumipas pero nakakabaliw pa rin ang mga labi nito at nababaliw pa rin siya rito.

“Lander,” ungol niya ng dumausdos ang mga labi nito sa leeg niya.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng mas hapitin pa siya nito lalo palapit dito at hinahalikan ang leeg niya. Isang impit na ungol ang lumabas sa bibig niya ng bahagya nitong kagatin ang leeg niya.

“Oh, Lander…”

Tumigil si Lander sa paghalik sa kaniya at hinila siya patungo sa likod ng bahay nito, kung saan naroon ang swimming pool.

Nang makarating sila roon, hinubad nito ang lahat ng damit pati ang boxer nito ay hindi tinira. Humarap ito sa kanya at binuksan ang butones ng suot niyang denim short.

Siya naman ay hinubad ang pang-itaas niyang damit at sinunod ang bra.

Lander was fumbling with the zipper of her denim shorts when Vienna pushed him into the pool. She giggled at the sight of Lander falling into the swimming pool. Nang makabawi sa pagkabigla ng pagtulak niya rito sa pool, tiningnan siya nito ng masama.

“What the fuck is your—” Hindi nito natapos ang sasabihin dahil hinubad niya ang lahat ng saplot sa katawan.

Ang mga mata ni Lander ay nasa pagkababae niya at punong-puno iyon ng pagnanasa. Nang magtama ang mga mata nila, nang-aakit na nginitian niya ang binata.

Napalunok si Lander habang nakatitig sa kanya. “You’re making me crazy.”

Ngiti lang ang itinugon niya sa sinabi nito saka naglakad siya sa gilid ng swimming pool, patungo sa hagdan niyon pababa sa pool.

Matiim na nakatitig sa kanya si Lander at nakasunod ang mga mata nito sa bawat galaw niya. Nanunudyo pa siyang sinalubong ang tingin nito habang nang-aakit siyang naglalakad. Wala siyang inhibisyong nararamdaman at dahil siguro yon sa tequila na ininom niya.

Nang makarating sa hagdanan ng swimming pool, dahan-dahan siyang bumaba sa saka umupo sa ikalawang baitang na hanggang balakang niya ang tubig. Kalahati ng katawan niya ay nakaahon sa tubig at mula hita hanggang sa paa niya ay nasa tubig.

Kaagad na lumapit sa kaniya si Lander. “Hey beautiful,” bulong nito habang hinahalikan ang leeg niya pababa sa mayayaman niyang dibdib.

Napapikit siya sa sarap at kiliti na hatid ng mga labi nito sa dibdib niya. “That’s good,” aniya na lumalalim na ang paghinga.

“Yeah?” Anito habang pinapalibot ang dila sa paligid ng nipple niya. “Is this what you want?”

“Yeah.” She moaned. “Ang sarap niyan.”

Napaliyad siya ng gumagapang ang kamay nito pababa patungo sa gitnang bahagi ng hita niya. Nang makarating ang kamay ni Lander sa pakay nito, napaungol si Vienna sa sensasyong lumukob sa buong pagkatao niya.

“Oh, my.” Mahigpit siyang napakapit sa balikat ng binata. “Oh…”

Hinalikan ni Lander ang tiyan niya pababa sa puson niya habang ang isang kamay at minamasahe ang dibdib niya at nilalaro ang nipple niya at ang isang kamay naman ay humahaplos sa pagkababae niya at tumutudyo sa basa niyang hiwa.

Napasabunot siya sa buhok nito ng dumako ang bibig nito sa gitnang bahagi ng hita niya. “Oh, Lander…”

“Taas ka ng kunti,” utos ni Lander na kaagad naman niyang sinunod.

Inangat niya ang balakang at lumipat ng upo sa unang baitang. Tanging ang mga binti nalang niya ang nakalubog sa tubig.

“Ah, that’s better,” ani Lander at hinawakan ang dalawa niyang binti at ipinatong ang mga iyon sa balikat nito pagkatapos ay walang sere-seremonyang inilapit ang mga labi nito sa pagkababae niyamat nagsimula na itong sambahin siya.

“Uhm! God!” Mas ipinagduldulan pa niya ang pagkababae sa mga labi ng binata. Tumataas ang puwetan niya para salububungin ang dila nito na nilalaro ang hiyas niya.

Pansamantalang tumigil sa ginagawa si Lander at nag-angat ng tingin sa kanya. “Has anyone—” May pag-aalinlangan sa boses nito. “Had the privilege of tasting your delicacy?”

Umiling siya habang habol ang hininga.

Umaliwalas ang mukha nito. “Wala talaga?”

Umiling siya ulit.

“Wondeful,” anito at bumalik na naman ang dila sa paglalaro sa biyak niya.

“Ah!” Malakas na ungol niya ng paikutin nito ang dila sa hiyas niya. “Oh, God!” Napahiyaw siya sa sarap.

Napahiga siya sa hagdanan habang nakasabunot ang isang kamay niya sa buhok ni Lander habang walang tigil ito sa pagkain sa pagkababae niya. Ang eksperto nitong mga dila ay parang sawa na pakiwal-kiwal habang nilalaro at nilalasahan ang pagkababae niya.

“Oh!” Malakas siyang napaungol. “Ang sarap niyan, Lander— ohh!”

Lander gripped her ass and delved his tongue deeper into her mound. Walang patid ang paggalaw ng dila nito. Para na siyang nababaliw sa sarap na pinapalasap nito sa kanya.

“Oh, God,” ungol niya ng maramdamang sasabog na siya… malapit na!

“Lander! Oh! Lander! Lander!” Panay ang ungol niya sa pangalan ng binata at namamalat na ang lalamunan niya sa malalakas na ungol na lumabas sa bibig niya.

Pinatigas nito ang dila at naramdaman niyang ipinasok nito iyon sa lagusan niya. Mapaka-init ng dila nito habang naglalabas pasok sa lagusan niya at hindi niya alam kung saan ipipilig ang ulo habang daing ng daing at inuungol ang pangalan ng binata na nagpapaligaya sa kanya ngayon.

“Keep doing what you’re doing,” aniya habang habol ang hininga. “Malapit na ako. Oh, Lander.” Mas lalong ibinuka niya ang hita at ipinalibot ang binti sa leeg nito at hinapit ang ulo nito at idiniin iyon sa pagkababae niya.

Wala na sa tamang huwesyo ang isip niya. Ang tanging laman lang niyon ay ang maabot ang sukdulan ng sarap na pinapalasap sa kanya ni Lander.

“Bilisan mo pa— ah!”

And then Vienna felt Lander’s thumb circled her clit. That was the last straw of her control. “Lander!” Malakas niyang isinigaw ang pangalan ni Lander ng maabot niya ang sukdulan ng kaniyang kaligayahan.

Kasabay ng pagsabog na iyon sa kaibuturan niya, lumuhod si Lander sa harap ng nakabuka niyang hita at mabilis na ipinasok nito ang matigas na kahabaan sa loob niya dahilan para tumirik ang mga mata niya sa sarap na dulot niyon.

Malakas siyang napadaing at halos mabaliw na siya sa sobrang sarap ng sensasyong nararamdaman.

“Oh, Vienna,“ungol ni Lander ng maisagad nito ang kahabaan sa loob niya.

Sa halip na mag-umpisa itong umulos, matiim siya nitong tinitigan at inilapit ang mukha sa mukha niya.

“Answer me, Vienna. Please?” Anito na nangungusap ang mga mata.

Habol niya ang hininga. “Ano ba ang tanong mo?”

Tumitig ito sa mga mata niya. “Bakit mo ba ako iniwan? Bakit ka umalis ng hindi man lang nagpapaalam?”

Hindi siya sumagot. Sa halip ay iniyakap niya ang mga binti sa beywang ni Lander saka hinapit ito palapit sa kaniya. Hindi niya puwedeng sabihin sa binata ang tunay na dahilan ng kaniyang pag-alis. It was against the rules.

Sabay silang napaungol ni Lander dahil sa sensasyong pareho nilang naramdaman dahil sa ginawa niya.

“Move, Lander,” aniyang nakapikit ang mga mata.

Lander gripped her thighs then he started thrusting in and out inside her.

“Ah.” Napakagat-labi siya sa sarap na nalalasap. “Lander… bilisan mo pa.”

“Yes, honey. I will.” Pagkasabi niyon ay malakas at mabilis na binayo nito ang pagkababae niya. It was a rough and ruthless thrust. Nayayanig ang buong katawan niya sa bawat ulos nito.

“Oh! Lander!” Ungol niya sa bawat pagsasalubong ng pagkababae niya at pagkalalaki nito.

Halos tumirik sa sobrang sarap ang mga mata niya at napasabunot siya sa sariling buhok habang binabayo nito ang pagkabababe niya.

“Lander!” Malakas na ungol niya ng maramdamang lalabasan na naman siya. “Lander… faster, please… harder, please!”

“Vienna. God, I miss your moan.” Hinihingal nitong bulong habang naglalabas masok ang kahabaan nito sa pagkababae niya.

“Oh!” Mahaba niyang daing.

Mahigpit siyang napakapit sa leeg ni Lander ng maramdamang malapit na siya… kaunti nalang…

Lander thrust long and hard and Fast.

“Oh, God,” nahihibang niyang sambit habang ninanamnam ang pangalawang beses na orgasmong nalasap dahil sa binata.

“Vienna,” ungol ni Lander.

Napapikit nalang siya ng maramdaman niyang napuno ng katas nito ang sinapupunan niya at napakasarap niyon sa pakiramdam.

Lander leaned in and captured her lips before he pulled away. Habol nito ang hininga habang matiim na nakatitig sa kaniya.

Kapagkuwan ay bigla nalang nitong hinugot ang pagkalalaki sa loob niya pagkatapos ay pinangko siya at pumasok sila sa bahay gamit ang pinto na nasa likuran na hindi nakasara.

Hanggang sa makarating sila sa second floor, pangko pa rin siya nito at nanatili siyang walang imik. At nang makapasok sila sa kuwarto nito, ihiniga siya nito saka kama at ganoon na lamang ang panlalaki ng mata niya ng kubabawan siya nito.

“Lander!” Gulat na sambit niya sa pangalan nito ng maramdaman niyang buhay na naman ang simbolo ng pagkalalaki nito.

Pilyong ngumiti si Lander. “Para namang hindi mo alam na madali akong makabawi.” Pagkasabi niyon ay sinakop ang mga labi niya at minasahe ang dibdib niya.

“Oh,” ungol ni Vienna sa bibig ng binata habang nilalaro ng mga daliri nito ang nipple niya sa magkabilang dibdib.

Ang kiliting hatid niyon ay gumagapang patungo sa pagkababae niya dahilan para mabasa iyon. Vienna’s toes curled when one of Lander’s finger entered her wet mound.

Parang nagliliyab ang buong katawan niya habang dumadausdos ang labi nito mula sa mga labi niya, pababa sa leeg niya, sa tiyan, hanggang tumigil ang mga labi nito ng dumako sa pagkababae niya at hinalikan iyon. Pagkatapos ay lumuhod ito sa kama at itinaas ang isa niya hita. Pumagitna ito sa nakabuka niyang paa at dahan-dahang ipinasok ang kahabaan nito sa pagkababae niya.

“Oh!” daing niya ng maramdaman ang masarap na sensasyong hatid niyon habang dahan-dahang pumapasok sa loob niya.

“Oh, Vienna,” ungol ni Lander. “You can still make me crazy as hell.” Tuluyan nang napuno ng kahabaan nito ang pagkababae niya at isinagad nito iyon sa loob niya. “Oh!”

Napaliyad si Vienna ng lumapat ang mga daliri ni Lander sa perlas ng pagkababae niya at nilaro iyon.

“Oh, god.” Mahigpit siyang napahawak sa bed cover. “Lander… Don’t…stop. Oh..”

Mas lalo pang bumilis ang paglabas-pasok ng kahabaan ni Lander sa pagkababae niya. Para na siyang nababaliw sa sobrang sarap na nararadaman.

She moaned loud as she writhed in pleasure.

And then she felt it… she was about to reach the peak of her orgasm.

Malapit na siyang labasan. “Oh! Bilisan mo pa, Lander… Malapit na akong labasan—Oh! Hayan na—ah!”

Nang sumabog ang orgasmo sa kaibuturan niya, sinabayan iyon ni Lander na pinasabog din ang katas sa loob niya.Bumagsak ang katawan ni Lander sa tabi niya at yumakap ang isang braso nito sa beywang niya.

Pareho nilang habol ang hininga habang nakahiga sa kama at walang imik.

Binalingan niya ang binata na nahuli niyang titig na titig sa kanya. “Hey.” Wala siyang ibang masabi. “Salamat at pinagbigyan mo ang kahilingan ko.”

Blangko ang asul nitong mga mata pero may nababanaag siyang emosyon sa kalaliman niyon pero hindi naman niya iyon kayang pangalanan.

“Should I say you’re wish is my command?” May kaunting sarkasmo sa boses nito.

Mapait niyang nginitian ito. “Don’t. Dahil may kahilingan akong alam kong hindi mo kayang ibigay.” Tumagilid siya ng higa, paharap dito at hinaplos ang pisngi nito. “Can I stay here for the night? Promise, bukas, pagkagising mo, wala na ako.”

Lander closed his eyes. “Suit yourself.”

Pinakatitigan niya ang guwapong mukha ng binata. Bukas, hindi na niya ito makikita. The thought of not seeing the man he loves by tomorrow tore her heart apart.

MAAGANG nagising si Vienna kinaumagahan. At dahil nasa labas ng bahay—in the swimming pool— ang hinubad niyang damit kagabi, pinakialaman na niya ang polo ni Lander at isinuot iyon. Hanggang kalahati lang ng hita niya ang natatakpan ng damit pero sapat na iyon.

She tiptoed towards the door. Déjà vu! Ganito rin ang ginawa niya nuong umalis siya.

Ipinilig niya ang ulo. No. Hindi ito déjà vu. Dahil noon, nang umalis siya, hindi alam ni Lander. Ngayon, ito ang dahilan kaya aalis siya.

Nang makalabas siya ng bahay ni Lander, tinakbo niya ang pagitan ng bahay nito at bahay ni Cali na pansamantala niyang tinitirhan. Pero mukhang hindi na rin siya mamamalagi roon kasi aalis na siya ayon sa napagkasunduan nila ni Lander. Bumalik lang siya sa bahay para kunin ang cellphone niya.

Kaagad naman niyang nahanap ang cellphone at napakunot ang nuo ng makita ang notification bar at nakitang may bagong e-mail siya na natanggap.

Mabilis niyang binasa ang e-mail ng makitang galing iyon sa head niya.

To: Light

It was rude for us to disturb you in your vacation but the organization needs you. We discover that two of the seven head quarters of Lexxon GTA, one of the ruthless car thieves in History is in the Philippines and China. Your mission is simple as usual. Spy. Infiltrate. And destroy.

• Lord Vandreck

Nuong isang araw pa niya tinanggap ang misyon pero ngayon palang ang mga ito nag-e-mail sa kaya. At ngayo lang din niya naalala.

Bigla siyang napangiti ng mabasa ang P.S. nito.

P.S. We didn’t e-mail you after we called because we we’re hoping that we’ll find another Agent from Asia other than you. Only Hellion is available and he’s is not an offence kind of agent… unfortunately; they are all busy partying with bad guys. Therefore, we have no choice but to disturb you. Hope you understand.

Pagkatapos niyang basahin ang iba pang nakasulat doon na confidential, binura niya ang e-mail saka umakyat siya ng hagdan pataas. Pero hindi pa siya tuluyang nakakarating sa tuktok ng makarinig siya ng sunod-sunod na door bell.

Mabilis siyang naglakad pabalik, patungo sa pinto at ng buksan niya iyon.

Bahagyang umawang ang labi niya ng makita kung sino ang nasa labas.

“You’re still here,” Hinihingal na wika ni Lander ng pagbuksan niya ito ng pinto.

“Ahm, yeah.” She gave him an apologetic smile. “Sorry. Mukhang hindi ko matutupad ang pangako ko sa’yo. Kailangan kong manatili dahil may importante pa akong gagawin.” Matamis niya itong nginitian. “Looks like I’ll be your neighbor for a while.”

Napatitig sa kanya si Lander. Walang emosyon ang kulay asul nitong mga mata.

Hinintay niyang magsalita ito ng masama sa kanya o sumbatan siya pero hindi nangyari ang iniisip niya. Basta nalang siya nitong tinalikuran saka umalis.

“Huh?” Napapantastikuhang napatingin siya sa papalayong bulto ng binata. “No violent reaction? Hmm… baka inaantok pa siya.” Napaisip tuloy siya,

bakit nagpunta ito sa bahay niya? Hinahanap ba siya ako?

Hindi niya napigilan ang ngiting gumuhit sa mga labi niya.

Shit! Umaasa na naman ang puso niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 7

CHAPTER 7

UMALIS si Vienna sa Pilipinas patungong China na hindi nagsasabi kay Lander. Hindi na siya nagpaalam dahil sa wala naman itong pakialam sa kanya at sigurado siyang magtatanong ito kung bakit aalis siya ng bansa. Hindi naman niya puwedeng sabihin dito kung saan siya pupunta at kung anong gagawin niya roon kaya mas mabuti pang wala itong alam sa mga whereabouts niya.

Nakatatak sa isipan niya ang tanging batas na sinusunod nila sa ahensiyang kinabibilangan. Bawal sabihin sa kahit na kanino ang ginagawa nila o ang tabaho niya kung walang pahintulot mula sa big boss. Mayroon na noon sumubok na suwayin ang nag-iisang batas na iyon ng ahensiya nila at hindi pa lumilipas ang isang araw ay namatay ang agent kasama ng pinagsabihan nito.

Ang tanging nakakaalam kung ano talaga ang tunay niyang trabaho maliban sa pagiging fashion designer ay ang hilaw niyang kapatid na si Cali dahil ito lang ang hinayaan siya ng big boss na pagsabihan.

At ngayon nga, nakatayo siya sa puso ng Beijing. Kasama si Hellion—ang partner niya sa misyong iyon. Katulad niya, isa ring Filipino si Hellion. Magaling ang binata sa computers. Naiisip niya minsan na kumakain yata ito ng mga codes.

“Same tactics,” ani Hellion. “Ikaw ang offence, ako ang defence. I’m good with guns and fists, but against you, I’m average. Ako bahala sa mga kakailanganin mong datus. Ikaw ang papasok kasi hindi ka nila kilala. Hindi ako puwede kasi kilala na ako. I’d been doing surveillance before you accepted this mission. At mukhang nalaman ng mga ito ang tungkol sakin.”

Tumango siya. “Okay.”

“Alam mo na kung anong gagawin mo,” anito na bini-briefing siya. “Always keep your phone with you. I’ll send datas and coordinates. I’m just a call away. Good luck.”

Tumalikod si Hellion at iniwan siyang nakatayo habang nakatingin sa malaking Billboard ng Lamborghini.

Huminga siya ng malalim at naglakad patungo sa hotel na ikuukupa niya.

Habang naglalakad, naramdaman niyang parang may nagmamasid sa kanya. Pasimple niyang pinalibot ang mga mata sa kabuonan ng kalsada. Ihinanda niya ang sarili ng mahagip ng mata niya ang sasakyang Porsche sa bandang kanan at ang driver niyon ay matiim na nakatitig sa kanya.

Umakto siyang walang nakita at tinawagan si Hellion.

“Give me the list of plate numbers of Porsche that has been smuggled just this week,” aniya ng sagutin ni Hellion ang tawag.

“They are armed with fake plate numbers.” Hellion paused. “Sent.”

“Thanks.” Pinatay niya ang tawag at binuksan ang e-mail niya.

Pagkalipas ng ilang segundo, natanggap niya ang listahan at tumuon ang mga mata niya Porsche na inilabas sa bansang Italy. Gusto niyang matawa ng pasimpli niyang tingnan ang Porsche na sumusunod sa kanya.

Same plate number. Same color.

“Ano ’to? Bakit hindi nila binago bago gamitin?” Nagtatakang tanong niya.

At mula sa malayo, nakarinig siya ng malakas at parang rumaragasang tonog ng sasakyang papalapit. Nang lingunin niya para alamin kung anong nangyayari, huli na ang lahat para makailag siya. Sinagasaan siya ng sasakyan dahilan para tumilapon siya sa pader at tumama ang likod niya. Nang mahulog ang katawan niya sa semento, kaagad siyang nawalan ng malay sa lakas ng impact ng pagkabundol sa kaniya.

NAGISING si Vienna sa loob ng hospital. Nasa tabi niya si Hellion at natutulog. Dahil abot-kamay naman niya ito, niyugyog niya ang balikat nito para gisingin ang binata.

“Hellion.” Mahina ang boses niya.

Kaagad na nagmulat ng mata si Hellion at tumingin sa kanya. “Okay ka lang?”

Napangiwi siya ng subukang bumangon at sumakit ang likod niya. “I—” She groaned in pain. “I think so,” aniya habang minamasahe ang likod niya.

Umayos ng upo si Hellion at nagsalita. “Mabuti at hindi ka nila tinuluyan. Sinagasaan ka nila para balaan na hindi ituloy ang misyon. Dalawang araw ka na rito sa hospital. Kailangan na nating bumalik sa Pilipinas. Nakuha ko na ang mga datus na kailangan natin para sa susunod nating galaw.” Kinuha nito ang cellphone sa bulsa at may binasa mula roon. “Lamar Exxon. Iyan ang pangalan ng leader ng mga magnanakaw ng kotse. They are called Lexxon GTA . I hacked into the data base of all car import and exports companies in Asia. At napag-alaman kong may account si Lamar Exxon sa LaCars Import and Export. Lord Vandreck said that LaCars is Lexxon GTA next target.”

Inatake siya ng kaba at nanlamig ang buong katawan niya sa narinig. “No! Kilala ko ang may-ari ng kompanyang ’yon—”

“The more reason na kailangang lipulin ang mga magnanakaw na ’yon. Kailangan nating kumilos ng mabilis.”

Huminga siya ng malalim. “Kailan ang balik natin sa Pilipinas?”

“Ngayon din. Kung kaya mo na.” May kislap na pag-aalala ang mga mata nito. “Tumama ang likod mo sa semento. Pasalamat ka at hindi nabali ang spinal cord mo. May pasa ka sa likod pero sabi ng doctor gagaling din naman daw ’yon. We have to go but if you need to rest—”

“I’m fine. Pain reliever lang at magiging ayos na ako.”

Hellion gave her a tight smile. “Okay. Pain reliever.” Nagpakawala ito ng isang malalim na hininga at napailing-iling. “Let’s go, then.”

“Ano naman ang ibig sabihin ng buntong-hininga na ’yon at ’yong pag iling-iling mo?” Tanong niya habang dahan-dahang bumabangon.

Bahagyang ngumiti si Hellion. “You are one hell of a strong woman. Nasagasaan ka na at lahat-lahat, sige ka pa rin ng sige.”

Napangiti siya sa sinabi nito. “Kailangan, e. Kahit ano, kung para sa taong mahal ko, gagawin ko.”

BUMADHA ang gulat sa mukha ni Cali ng pumasok si Lander sa penthouse nito. That was what Cali got for not locking his doors..

“Anong ginagawa mo rito?” Gulat na tanong ni Cali sa kanya.

Umupo siya sa sofa na nakaharap sa kinauupuan nito at nagpakawala ng malalim na hininga. “Nasaan si Vienna?”

Kahapon pa niya hinahanap ang dalawa. Pero kahit hinalughog na niya ang buong lungsod, hindi pa rin niya ito makita.

Kinunotan siya ng nuo ni Cali. “Ako ba ang hanapan ng mga taong nawawala?”

“Hindi. Pero alam kong alam mo kung nasaan siya.”

“Bakit mo hinahanap?” Tanong nito. “Akala ko naka move on ka na?”

“I already moved on. Gusto ko lang malaman kung nasaan siya.” Fuck this!

Cali smirked at him. “Bakit ba hindi mo nalang tanggapin ang katutuhanan na hanggang ngayon, mahal mo pa rin ang hilaw kong kapatid?”

Tumiim ang bagang niya. “Hinanap ko lang hindi kaagad ako nakapag-move on? Hindi ba puwedeng may kailangan lang ako sa kanya?”

“Anong kailangan mo?”

“May itatanong lang ako sa kanya.”

“Ewan ko sayo, Storm. Wala akong alam kaya makakaalis ka na.” Iminuwestra niya kanyang ang kamay sa isang pinto. “A very stunning woman is waiting for me. So, do you mind?”

Napailing-iling siya at tumayo. “Hindi ako naniniwala na wala kang alam. Thanks, anyway.”

Nang makalabas siya sa penthouse ni Cali, napailing-iling siya sa kanyang sarili. Bakit ba ako nandito at bakit ko ba hinahanap ang babaeng ’yon?

Maybe because he was going crazy thinking about that freaking woman! Kailangan niya itong makita! Kailangan niya itong mahawakan kung hindi…hindi siya mapapakali.

TWO days later, magkahalong gulat at pagkalito ang naramdaman ni Lander ng bigla nalang pumasok si Vienna sa opisina niya habang nasa likod nito ang sekretarya niya na mukhang pinipigilan ang dalaga na makapasok.

Pasimpli siyang tumingin kay Kathie na nakakandong sa kanya na pilit siyang hinahalikan. Bigla siyang nakaramdam ng pangamba baka kung ano ang isipin ni Vienna sa posisyon nila ni Kathie, pero naisip niya na ano naman ang pakialam nito sa kanya? They didn’t have a relationship. The fact that they didn’t was irritating him? Oh, fuck! This is not good.

“S-sir, si Miss k-kasi, e,” kinakabahan at nauutal na ani ng sekretarya niya habang nakatingin sa sahig.

“It’s okay,” aniya. “Leave us.”

Tumango si Stephanie at mabilis na lumabas ng opisina niya.

Tumingin siya kay Vienna na nakatingin kay Khatie. Nanunuri ang klase ng pagkakatingin ni Vienna sa dalaga na nasa kandungan niya.

It had been three days—yes, he was counting— after they shared that hot steamy sex. Tapos bigla itong nawala ng dalang araw at heto na naman ang dalaga nagbabalik na parang kabote. Saan na naman kaya ito nanggagaling? Naiinis siya sa sarili dahil sa dalawang araw na nakalipas ay palaging ito ang laman ng isip niya. Palagi niyang hinahanap ang presensiya nito. Hindi niya makalimutan ang masarap nitong mga labi at ang nakakabaliw nilang pagtatalik na palaging laman ng mga panaginip niya sa nakalipas na dalawang araw.

“Vienna,” sambit niya sa pangalan ng babaeng palaging umuukopa sa isip niya nitong mga nakaraang araw.

Naglakad palapit sa mesa niya sa Vienna at walang emosyon ang mga mata nito na tumitig sa kanya. “I want to buy a car.”

“E bakit ka narito? Doon ka sa shop ng LaCars bumili—”

“Kinakausap ba kita?” Mataray na tanong ni Vienna kay Kathie dahilan para mapatigil ito sa pagsasalita. “Kung hindi ka kinakausap, hindi ka dapat nagsasalita. Simple etiquette for women. Dapat alam mo ’yon. You are after all a daughter of a prominent scumbag senator.”

“My father is not a scumbag!” Sigaw ni Kathie at sinugod ng sampal si Vienna.

Panay ang subok ni Kathie na makalmot ang mukha ni Vienna pero mabilis na umilag si Vienna. She had this triumphant smirk on her lips that irritated Kathie to death. Habang panay ang subok ni Kathie na makalmot o masampal si Vienna, ang dalaga naman ay panay ang atras hanggang sa aksidenteng napaatras si Vienna sa indoor plants na naroon dahilan para matumba ito sa sahig at tumama ang likod at ulo nito.

“Aray!” Malakas itong napa-igik sa sakit ng matumba ito.

“Shit!” Lander cursed and went to Vienna’s side as fast as he could. “Okay ka lang?” Pinukol niya ng masamang tingin si Kathie. “Ano ba ang problema mo? Hindi ba sabi mo, hiwalay na tayo at okay lang ’yon sakin. Ayoko nang magkabalikan pa tayo. So, please lang, umalis ka na.”

Nagtagis ang bagang ni Kathie. “Sino ba ang babaeng ’yan sa buhay mo, Lander?”

“Wala ka nang pakialam kung ano ko man siya.” Ibinalik niya ang atensiyon kay Vienna na nakahiga pa rin sa sahig at marahang minamasahe ang likod ng ulo. “You okay?” Hindi niya maitago ang pag-aalala sa boses niya kahit anong pilit niyang itago ’yon.

Damn it!

MARIING napapikit ng mga mata si Vienna at lihim na napamura ng maramdamang tumama ang parting iyon ng likod niya na may pasa. Dahil sa hindi matagumpay nilang misyon sa China, may injury siya ngayon at nagpapagaling. At dahil sa letseng babae na nakakandong kay Lander, mukhang madadagdagan ang injury niya

Bakit naman kasi kasali sa protocol na bawal manakit ng civilian. E, di sana nasapak niya ang babae ng subukan nitong kalmutin siya. Nang makita niyang nakakandong ang higad kay Lander, kinain ng selos ang buong pagkatao niya pero pinigilan niya ang sarili dahil alam niyang wala siyang karapatang magselos. Kaya naman pinakalma niya ang nagseselos na puso at kinalimutan ang sakit na dulot ng nakita kani-kanina lang.

Kinapa niya ang likod kung saan may benda siya. “Shit.”

Nang magmulat siya ng mata nakita niya ang babae na nakakandong kanina kay Lander, nanlilisik ang mga mata nito habang nakatingin sa kanya at nagma-martsang lumabas ito ng silid.

“You okay?” Tanong ni Lander na may bahid na pag-aalala ang boses na lihim niyang ikinangiti.

So, he was worried. Aww. Sweet.

Napangiti siya ng subukan niyang tumayo. “A-Ayos lang ako.”

Nagpakawala ito ng malalim na buntong-hininga at pinangko siya. Napa-igik siya ng lumapat ang kamay nito sa likod niya na may baling buto. Kahit ang pain reliever hindi iyon sapat para hindi niya maramdaman ang sakit.

Nagmamadali namang inilapag siya ni Lander sa ibabaw mesa nito at ininspeksiyon ang ulo niya, kapagkuwan ay pinatagilid siya nito at akmang itataas ang damit niya sa likod pero mabilis siyang tumihaya at tumingin sa asul nitong mga mata. Ayaw niyang makita nito ang mga bandage sa likod niya.

It would only raise questions that she wouldn’t have answers to. It was against the protocol.

“Ayos lang ako.” Nginitian niya ang binata at pilit na umalis sa mesa na hindi umiigik sa sakit kahit nararamdaman niyang sumisigid ang kirot sa baling buto sa likod niya.

“Are you sure?”

Tumango siya at nalukot ang mukha ng maalala ang babae na nakakandong dito kanina. Bigla niyang nakalimutan ang sakit sa likod niya.

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Ikaw na talaga. Grabe ka.” Umiiling-iling na sabi niya. “Hindi ka ba talaga nababakante o talagang ganyan ka na talaga?”

Nagsalubong ang kilay ni Lander habang naka-upo sa swivel chair nito at nakatingin sa kanya. “Ano ba ’yang sinasabi mo?”

“Days ago, we shared a hot steamy sex,” aniya na nagngingitngit ang kalooban. “Huwag mong sabihin sa akin na sa nakalipas na ilang araw ay ang babaeng ’yon na anak ng senador ang katalik mo? My god, Lander!” She exclaimed. “Ganoon ka ba talaga ka-adik sa sex? I mean, three days? Really?”

“Bakit mukha kang apektado?” Tumaas ang sulok ng labi nito. “Nagseselos ka?”

“Malamang!” Sigaw niya rito at nakasimangot na humalukipkip. “God, Lander. Inamin ko na nga sayong mahal pa rin kita diba? Tapos magtatanong ka kung nagseselos ako? Malamang, oo.” Inirapan niya ito. “Pero mukhang siyang-siya ka naman na nasasaktan ako, e.”

Matiim siyang tinitigan ni Lander. Iyong uri ng titig na nakakapaghina ng tuhod. “Hindi ako naniniwalang mahal mo ako.”

“At bakit naman?” Sikmat niya.

Ano ba ang dapat niyang gawin para maniwala ito?

“I just don’t.”

“Bakit nga?”

Tumayo ito mula sa pagkaka-upo sa swivel chair at inilapit ang mukha sa mukha niya. “Kasi kung mahal mo ako, hindi mo ako iiwan tulad ng ginawa mo walong taon na ang nakakaraan.” Naglakad ito patungo sa pinto ng opisina nito. Bago ito tuluyang lumabas ng opisina, Lander looked back at her. “By the way, I haven’t had sex for three days now and no, hindi ako adik sa sex. Depende ’yon sa babae na makakatalik ko kung ma-a-adik ako.” Lalabas na sana ito pero muling ibinalik ang tingin sa kanya. “Stay here. May board meeting lang ako tapos babalik ako kaagad. May itatanong ako sa’yo.” He narrowed his eyes on her. “Stay. Here.”

Tumango siya at ngitian ito.

Nang makaalis ang binata, kaagad na ginawa niya ang pakay kung bakit narito siya sa opisina ni Lander. At iyon ay para hanapin ang file ni Exxon. I have to bring those fuckers down as fast as I can.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 8

CHAPTER 8

NAPAKUNOT ang nuo ni Lander pumasok siya sa kaniyang opisina at nakitang nasa harap ng laptop niya si Vienna at abala sa kung ano ang ginagawa nito. He had issues when it comes to other people using his laptop.

Baka maulit na naman ang nangyari noon … pero si Vienna naman gumagamit niyon at hindi ibang tao.

Speaking of which…

Mataman niyang tinitigan ang dalaga na abala sa harap ng laptop niya. Curious siya sa kung anong ginagawa ng dalaga sa harap ng laptop niya.

Tumikhim siya para kunin ang atensiyon nito. Mabilis na isinara ni Vienna ang laptop kasabay ng pag-angat nito ng tingin sa kaniya.

“Hey.” Nginitian siya nito. “Tapos na ang board meeting mo?”

“Yeah,” sagot niya habang nakakunot parin ang nuo niya. “Why are using my laptop? Did Stephanie give you the password?”

Wait, Stephanie was with me the whole time.

Mas lalong kumunot ang nuo niya habang iniisip kung paano nito nabuksan ang laptop niya na hindi mabubuksan kung hindi alam ang password niya.

“Sino si Stephanie?” Tanong nito at tumayo mula sa pagkaka-upo sa swivel chair niya at tumingin sa glass wall ng LaCars building kung saan kitang-kita ang nangyayari sa labas ng gusali.

“My secretary,” aniya at naglakad palapit dito. “Sa kanya mo ba nalaman?”

“Anong naman ang big deal kung kanino ko nalaman? Wala naman akong ginawang masama sa laptop mo. Na bored kasi ako habang naghihintay na matapos ang board meeting mo, so pinakialaman ko ang laptop mo.”

Napabuntong-hinga siya. “I have issues regarding other people using my laptop. Minsan na kasing nanakawan ako ng file at hindi ko nalaman. I trusted my secretary with my laptop and she freaking stole some of the company’s confidential files.”

Tumango-tango ito at humarap sa kanya. “At wala kang tiwala sa akin? Wala naman akong ginawang masama sa laptop mo. Hindi ko pinakialam ang files mo. Aanhin ko naman ang mga ’yon? Trust me when I say that I didn’t do anything with your freaking files.”

“The last time I trusted you, I ended up like a trash in the gutter.”

Nagbaba ito ng tingin at may malungkot na kislap ang mga mata. “Hindi mo na ba ako pagkakatiwalaan ulit?”

“That’s the thing about trust.” Inangat niya ang mukha nito at hinaplos ang pisngi ng dalaga. “Madaling makuha pero napakadali ring mawasak. At kapag wasak na, napakahirap nang ibalik pa.”

Tinitigan siya ni Vienna sa mga mata. “Kahit mahirapan ako, gusto ko paring makuha ulit ang tiwala mo.”

Mapait siyang napangiti. “Vienna, Hindi na ako ang Lander na nakilala mo eight years ago. Nagbago na ako. Hindi na ako madadala sa pangako mo na hindi mo ako iiwan. Hindi na ako maniniwala sa kahit na anong sabihin mo. Hindi na ako aasa sa matatamis na salita na lumalabas diyan sa bibig mo. I’ve changed and there are lots of things that you don’t know about me—”

“I don’t care.” Tumingkayad ito ng tayo saka ginawaran siya ng halik sa mga labi. “Just give me a chance, Lander. Kung ayaw mo akong bigyan ng isa pang pagkakataon, hindi pa rin ako titigil. Kukulitin kita hanggang sa magsawa ka na sa pagmumukha ko.”

Mahina itong natawa. “Hindi kita bibigyan ng isa pang pagkakataon dahil mas gusto kong makita at maranasan kung paano mo ako kukulitin.” Nginisihan niya ito. “Tingnan natin kung kaya mo akong papaniwalain ulit sa mga kasinungalingan mo.”

Tumalim ang mga mata nito. “Hinahamon mo ba ako?”

Tumango siya. “Oo, hinahamon kita.”

Vienna smirked at him. “Challenge accepted.”

Lihim siyang napangiti sa sinabi nito pero kaagad din naman ’yong nawala ng maalala ang itatanong niya rito. “Teka, ano pala ang ginagawa mo rito? Bakit ka narito sa opisina ko? At saan ka ba nagpunta?”

Nag-iwas ito ng tingin at naglakad patungo sa visitor’s chair kung saan naroon ang dala nitong purse.

“Kailangan ko na palang umalis,” anito.

Nagsalubong ang kilay niya. “Ano nga ang ginagawa mo rito? Na-miss mo ako, no?” Biro niya.

Bumaling ito sa kaniya saka nginitian siya. “Oo, na miss kita, masaya ka na? Okay na ba? Puwede na ba akong umalis?”

Pinigilan niya ang dalaga sa braso at pinaikot paharap sa kanya pagkatapos ay hinapit palapit sa katawan niya.

Nahigit niya ang hininga ng maramdaman ang mayayaman nitong dibdib na nakalapat sa katawan niya. Biglang nag-init ang katawan niya at nabuhay ang parteng iyon ng pagkalalaki niya.

“L-Lander… b-bitiwan mo ako—”

“Bakit ko naman gagawin ’yon?” Inilapit niya ang mukha sa mukha nito. Ramdam niya ang paninigas ng pagkalalaki niya. “Hindi ba sabi ko may itatanong ako sa’yo?”

Mas lalong naging mailap ang tingin nito sa kaniya. “A-Ano ang i-itatanong mo sa’kin?”

“Anong ginagawa mo rito?” Tanong niya habang nag-uumpisang lumalim ang paghinga dahil sa magkadikit nilang katawan. “Pagkatapos mong mawala ng ilang araw babalik ka na parang wala lang. Saan ka ba nagpunta at anong ginagawa mo rito sa opisina ko?”

“Bitiwan mo ako.” Pilit siya nitong tinutulak palayo pero hindi niya hinahayaang makawala ito. “Lander, bitiwan mo ako kung ayaw mong humandusay sa sahig—”

“No.” Mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa dalaga. “Saan ka nagpunta at anong ginawa mo roon?”

“Wala—”

“You want my trust, right? Then tell me where you were and why were you there?”

Tumigil ito sa pagpupumiglas at tumitig sa mga mata niya. “Kung saan man ako nagpunta, hindi ko puwedeng sabihin.” Nawala ang kislap ng emosyon sa mga mata nito. “Pasensiya ka na, pero kahit pa tiwala mo ang pabuya, hinding-hindi ko puwedeng sabihin sa’yo.”

Mataman siyang napatitig sa dalaga. “Bakit? Am I not worthy of your answer?”

Umiling ito. “Hindi. Basta hindi lang puwede. It’s confidential.”

Confidential? Mas lalo siyang na curious na sagot nito.

“Bakit naman ’ confidential’ ?” Tanong niya.

“Kasi ayaw ng boss ko na may nakakaalam n’on.”

“Boss mo?” Gagad niya.

Tumango ito. “Yeah.”

“Okay,” aniya at pinakawalan ito. “Makakaalis ka na.”

Pilit na ngumiti si Vienna saka umalis sa opisina niya.

Nang makaalis ang dalaga sa opisina niya, ilang segundo ang binilang niya para mapagdesisyonang sundan si Vienna.

Nang dumaan siya sa mesa ng sekretarya niya, hinarap niya si Stephanie na abala sa harap ng computer.

“Stephanie,” kuha niya sa atensiyon nito.

Nag-angat ito ng tingin sa kaniya. “Yes, sir?”

“Cancel all my appointments this afternoon. And oh, cancel my reservation at Yanzee’s Restaurant, too.”

Tumango ito. “Magpapa-deliver po ba ako ng chicken joy at french fries sa bahay niyo?”

Lihim siyang napangiti. Kilala na talaga siya ng sekretarya niya. Kapag ayaw niyang kumain sa restaurant, alam kaagad nito na sa fast food na pagkain ang gusto niya, lalo na ang pagkain sa paborito niyang fast food restaurant.

“Nah. Ako nalang ang o-order sa fastfood,” aniya at mabilis na tinahak ang direksiyon patungo sa elevator para sundan si Vienna.

LUMABAS si Vienna sa opisina ni Lander kahit pa ayaw niyang lumayo sa binata. She missed him. Pero kailangan niyang umalis. Baka kapag tumagal pa siya sa piling nito ay bumigay na siya, baka masabi na niya rito kung saan siya nagpunta na mahigpit na pinagbabawal ng ahensiyang pinagta-trabahuan niya.

Nakapasok na siya sa elevator at sasara na iyon ng may humarang na braso para hindi iyon tuluyang sumara. Nang bumukas ang elevator, bumalaga sa kanya si Lander na habol ang hininga na parang tumakbo ito.

“Lander…”

Pumasok ang binata sa elevator at ng sumara iyon, hinawakan siya nito sa magkabilang balikat at walang sere-seremonyang sinakop ng halik ang mga labi niya.

Hindi rin siya nagpatumpik-tumpik, mabilis niyang tinugon ang halik nito na parang uhaw na uhaw at nanggigigil na kinagat ang labi nito.

Lander moaned and then pinned her against the elevator wall. Itinaas nito ang damit niya hanggang sa makita ang dibdib niya na natatakpan ng itim na lacy bra.

The looks in Lander’s eyes as he stared at her breast were intense. Akmang ilalapit nito ang bibig sa mayayaman niyang dibdib ng biglang tumunog ang elevator, sinyales na bubukas iyon at may papasok.

Mabilis silang naghiwalay ni Lander at inayos niya ang damit. Nang pumasok ang mga empleyado sa loob ng elevator, kaagad na binati ng mga ito si Lander.

“Good noon, sir,” bati ng isang babae na binigyan na nang-aakit na ngiti si Lander na hindi naman pinansin ng binata.

“Happy lunch time, sir,” ani ng isa pang empleyado na may dalang maraming files.

“Happy lunch time, sir,” nati naman ng isang lalaki na hinuha niya ay ka-edad niya.

Nang magtama ang mga mata nila ng lalaki ay nginitian siya nito. Kaagad na napansin ni Vienna na naakit ang binata sa taglay niyang ganda. Hindi naman sa pagmamayabang pero may ibubuga naman siya kung kagandahan ang pag-uusapan.

Magiliw niyang nginitian ang lalaki. Hindi siya ang tipo ng babae na nagtataray sa mga lalaki. Ayaw niyang husgahan ang nakikita niyang kislap ng paghanga sa mga mata nito. Malay niya, baka mali pala ang obserbasyon niya.

“Hi,” ani ng lalaki na nakangiti sa kanya.

“Hello,” aniya.

Tumikhim ito bago inilahad nito ang palad sa kanya. “I’m Matt Enriquez. Mechanical Engineer.”

Tinanggap niya ang pakikipagkamay nito. “I’m Vienna Sugon. Part time Fashion Designer.” Full time government agent, dagdag niya sa kaniyang isip.

“And I’m Lander Storm.” Inagaw ni Lander ang kamay niya na hawak ni Matt. “Come on babe , let’s go.”

Nang marinig ni Mike na tinawag siyang babe ni Lander, namutla ito at halatang kinabahan at nagulat. Kahit man siya ay nagulat din sa tawag sa kanya ng binata.

“S-Sorry, sir— ahm, I—ahm,” nauutal na ani ni Mike habang nakayuko. “H-hindi ko po alam na kasintahan niyo si Miss Vienna—”

“Now you know, so please, don’t touch her again or I’m going to cut those hands of yours,” pananakot ni Lander kay Mike. “At huwag mo siyang tawaging Vienna, ako lang ang puwedeng tumawag sa kanya ng ganoon. It’s Miss Sugon for you. Kapag tinawag mo siya sa pangalan niya, I. Will. Fire. You. Understand?”

“Yes, sir,” mabilis na sagot ng namumutlang si Mike kay Lander.

Hinila siya ni Lander palabas ng elevator ng bumukas iyon.

“That was rude.” Naiinis na sabi niya. Parang napahiya si Matt sa ginawa nito. “Sana hindi mo naman siya pinahiya ng ganoon, kawawa naman ’yong tao.”

Tumigil ito sa paghila sa kanya at matalim ang matang tumingin sa mga mata niya. “Rude? Sana hindi ko ginawa? So, what are you insinuating? Gusto mo si Matt?” Madilim ang mukha nito. “Do you want her to fuck you like I did?”

Mabilis na umigkas ang kamay niya at sinampal ang binata. Naramdaman niyang lahat ng tao sa lobby ay nakatingin sa kanya. Lander ruled this building and she just slapped their so-called king.

Malalaki ang mata na napatitig sa kanya si Lander. Hindi ito makapaniwala na sinampal niya ito. Kahit man siya ay hindi makapaniwala sa giniwa. Naisulto lang talaga siya sa sinabi nito.

“Para iyon sa pang-iinsulto mo sakin,” nanginginig ang boses na wika niya. “For your fucking information, wala pang ibang lalaki na umangkin sa akin kundi ikaw lang. Kaya wala kang karapatan—”

“That’s good to hear,” anito at hinila na naman siya.

“Ano ba!” Nagpupumiglas siya. “Let go of my hand, Lander!”

“No.” Matigas ang boses na sabi nito. “Sasama ka sa akin.”

Kahit nagpupumiglas siya, hindi siya binitiwan ni Lander hangga’t hindi siya naisasakay ng sapilitan sa Audi nito.

Akmang bubuksan niya ang passenger side-door para makalabas ng sasakyan pero naka-lock iyon. Wala siyang ibang choice kung hindi ang manatili sa passenger seat.

“Saan mo ba ako dadalhin?” Tanong niya kay Lander ng makapasok ito sa loob ng sasakyan.

“Bili tayo ng lunch sa fast food tapos doon natin kainin sa bahay,” wika nito habang pinapausad ang sasakyan paalis sa parking lot.

Bigla siyang natakam. “Fast food?” Matagal na rin mula ng makakain siya sa fast food.

“Yep.” Tipid itong ngumiti. “Na-miss ko nang kumain sa fast food. Nuong huli akong kumain hindi ka pa umaalis no’n.”

Napatitig siya sa binata. “Ganoon na katagal?”

Tumango ito habang nakangiti pa rin. “Nang umalis ka, nawalan na ako ng ganang kumain sa fast food. Lalo na’t naalala kita palagi kapag nakakakita ako no’n.”

Napatitig lang si Vienna sa binata. Mukhang naapektuhan talaga ito sa pag-alis niya noon. Pero wala naman siyang ibang pagpipilian. Kinain siya ng konsensiya ng malaman niya ang kinalabasan ng pagiging makasarili niya. Kung sana lang sinamahan niya si Kate sa misyong binigay sa kanila, sana kasama pa niya ito ngayon.

Marahas niyang ipinilig ang ulo ng pumasok sa ala-ala niya ang memoryang gusto na niyang ibaon sa limot. She didn’t want to remember Kate in the morgue because of her. Hanggang ngayon, kinakain pa rin siya ng kaniyang konsensiya.

Napukaw ang pag-iisip niya ng maramdaman ang mabilis na pagmamaneho ni Lander.

“Ganito ka ba talaga magmaneho?” Usisa niya habang sinusuot seatbelt. “Hindi ka naman ganito magmaneho dati, ah.”

“Namatay ang mga magulang ko sa isang car accident kaya naman natakot ako na magmaneho ng mabilis no’n. Pero na realized ko, wala naman ’yon sa bilis ng pagmamaneho, kung oras mo na, oras mo na.”

Wala ang isip ni Vienna sa mga huling sinabi ni Lander. Ang nasa isip niya ay ang pagkamatay ng mga magulang nito.

“Bakit hindi ko alam na namatay ang mga magulang mo?” Nagtatakang tanong niya sa binata. “Alam ba ito ng mga kaibigan mo?” Hindi man lang sinabi sa kanya ni Cali.

“Oo, alam nila. Sila nga ang dahilan kaya kahit papaano ay hindi ako nahirapang tanggapin na wala na sila,” kuwento nito habang nakatutok ang mata sa kalsada.

“I’m sorry.” Nakaramdam siya ng lungkot para rito. “Hindi ko alam.”

Sinulayapan siya ni Lander, nakaguhit sa mukha nito ang kaguluhan. “Hindi sayo na-i-kwento ni Cali?”

Umiling siya. “Hindi. Ngayon ko lang nalaman.”

“Namatay sila ilang buwan mula ng umalis ka ng walang paalam.” Kumunot ang nuo nito kapagkuwan. “Pero bakit hindi sayo sinabi ni Cali?”

Nagkibit-balikat siya. “Baka nakalimutan niyang i-kwento sakin.” Napabuntong-hinga siya habang nakatitig dito. “Is that the reason why you took over the LaCars Import and Export at an early age?”

“Kailangan, e,” anito. “Ayaw ng kapatid ko dahil gusto niyang maging photographer. Yung kapatid kong babae naman, ayaw din kasi gustong maging wedding organizer. Kaya sa akin napunta ang family business namin at pinalago ko iyon sa abot ng makakaya ko.”

May pagtatampo siyang naramdaman. “Hindi ko rin alam na may mga kapatid ka.”

“Bago kita maipakilala sa kanila noon, umalis ka na.”

Tumingin siya sa labas ng bintana. “I have my reason, Lander.”

“And what is that?”“

“Nothing.” Huminga siya ng malalim at isinandal ang likod sa likuran ng sasakyan.

Kung siya lang, gustong-gusto niyang malaman nito ang rason ng pag-alis niya pero hindi talaga puwede. Baka mapahamak ito ng dahil sa kaniya at hindi niya gugustuhin iyon. Siya nalang ang masaktan, huwag lang ang binata. Hindi na kakayanin ng konsensiya niya kung may isa pang taong mahalaga ang mawala ng dahal sa kaniya.

“Anyway, kumusta na pala ang kapatid mo? ’Yong nasa Hospital,” pag-iiba niya ng usapan. “Okay na ba siya?”

Ayaw man nito, binitawan nito ang tinatanong sa kaniya kanina. “Tumawag si Eizel, yong girlfriend ng kapatid ko, okay na daw si Lance. Sa wakas, nagising din.”

“Mabuti naman pala.” Masaya siya para rito. “Siyanga pala, anong o-orderin mong pagkain?”

“Tingnan ko mamaya,” wika ni Lander habang naka-focus sa pagmaneho.

Ilang minuto ring namayani ang katahimikan sa loob ng sasakyan ng basagin iyon ni Lander. “Nandito na tayo,” anunsiyo ni niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 9

CHAPTER 9

ISANG pilyang ideya ang pumasok sa isip ni Vienna habang papasok sa drive-thru ang kotse ni Lander.

“Mag drive ka lang, okay?” Wika niya rito. “Kahit anong gawin ko, magmaneho ka lang.”

Napapantastikuhang tumingin sa kanya si Lander. “Anong gagawin mo?”

Kinindatan niya lang ang binata saka dumukwang palapit sa binata at binuksan ang zipper ng pantalon nito.

“Vienna! We’re in the drive-thru—”

“Tinted naman ang sasakyan mo,e.” Aniya habang ibinababa ang zipper ng patalon nito. “You’ll survive.”

Napalunok siya ng ilabas niya ang pagkalalaki nito at hinawakan iyon sa mga palad niya. Hindi na niya kailangan pang buhayin ’yon dahil matigas na iyon at handa nang lumaban.

“Vienna, ano sa tingin mo ang ginagawa mo—fuck!”

Napatigil ito sa pagsasalita at napamura ng isubo niya ang kahabaan nito sa loob ng bibig niya. Naramdaman niyang tumigil ang sasakyan nito at humawak sa buhok niya si Lander.

“Oh, Vienna,” ungol ni Lander habang iginigiya ang ulo niya pataas at pababa habang nakasubo ang kahabaan nito sa bibig niya.

Hinawakan niya ang puno ng pagkalalaki nito at dinilaan ang kahabaan nito habang pinapaikot ang dila niya. Her tongue swirled around his cock. Lander moaned at every touch of here wicked tongue. Napasabunot si Lander at mas diniinan pa ang ulo niya para isagad sa pagkalalaki nito sa bibig niya.

Wala siyang pakialam kahit hindi siya komportable sa posisyon niya, ang importante madala niya ang binata sa rurok ng kaligayahan.

Napaungol siya habang nasa loob pa rin ng bibig niya ang kahabaan nito ng maramdamang sinapo ni Lander ang dibdib niya at minasahe ’yon.

“Faster, babe,” hinihingal na sabi ni Lander. “I’m almost there.”

At binilisan naman niya ang paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa bibig niya. Her tongue swirled around the tip of his cock and then ate his whole member again.

“Fuck! Vienna—”

Napatigil ang binata sa pag-ungol at napatigil sa ginagawa si Vienna ng makarinig sila ng busina. Nag-angat siya ng tingin kay Lander habang nakasubo pa rin ang ari nito sa bibig niya. Pinandilatan niya ito. Mukhang nakuha naman nito ang ibig niyang sabihin at naramdaman niyang umusad muli ang kotse niya.

Bumalik siya ulit sa paglabas-pasok ng kahabaan nito sa mainit niyang bibig.

“Oh…fuck! Vienna!” Mabagal ang pag-usad ng sasakyan. “B-Baka mabunggo tayo—ohhhhh…fucking shit…”

Mas lalo pa niyang binilisan ang paglabas-pasok sa kahabaan nito sa loob ng bibig niya at ng maramdaman niyang tumigil ang sasakyan ay nag-angat na naman siya ng tingin.

Nagtatanong ang mga mata niyang tumingala sa binata.

“N-nandito na tayo,” hinihingal na sabi ni Lander. “Please, continue—” Hindi na niya pinatapos ang iba pa nitong sasabihin at bumalik sa ginagawa. “Oh, fuck!”

“Hmmm…” Daing niya habang mabilis na pinapakiwal ang dila pa-ikot sa pagkalalaki nito.

“Ah—Oh! Harder—faster…fuck!”

Wala silang pakialam pareho kung businahan man sila ng sasakyang nasa likod nila. Wala silang pakialam kung naghihintay ang isang fastfood staff sa order nila. Naka-focus lang ang atensiyon niya sa pagpapaligaya sa binata.

“Oh—Malapit na ako, Vienna…fuck!” Napasabunot si Lander sa buhok niya saka pinagduldulan ang bibig niya sa kahabaan nitong matigas. “Bilisan mo pa. Suck It—fuck! Oh…”

Naririnig ni Vienna ang boses na nagsasalita sa parang speaker pero hindi niya iyon pinansin. Nag-pokus siya sa pagpapaligaya sa binaya hanggang sa sumabog ang katas nito sa loob ng bibig niya.

Lander’s semen tasted salty, but tasty. Nilunok niya lahat ng katas na lumabas sa pagkalalaki ng binata at pinunasan ang bibig bago niya ibinaba ang bintana ng sasakyan at inosenteng ngumiti sa speaker na para bang isa iyong tao.

Tumikhim siya. “Two orders of chicken, three champ burgers, two sundaes and burger steak.”

Narinig niyang mahinang tumawa si Lander at bumulong sa tainga niya. “Hmm… those are my favorites, but please, order fries. I’m craving and salivating at the moment.”

Binalingan niya ito at parang tumalon ang puso niya ng mapansing halos magkalapat na ang mga labi nila.

“’Yon lang? Fries lang ang idadagdag ko?” tanong niya.

Tumango si Lander at ipinasok ang kamay nito sa loob ng pang-itaas niyang suot at sinapo ang dibdib niya at ipinasok ang daliri nito sa loob ng bra niya at pinisil ang nipple niya.

“Oh…” Vienna moaned in pleasure.

Panay na ang busina ng sasakyan na nasa likod nila pero wala silang pakialam ni Lander. Sumisigaw na ngayon ang driver ng kotse na nasa likuran nila pero wala pa rin silang pakialam ni Lander.

“Is that all, ma’am?” Tanong ng isang staff mula sa speaker.

Pinigilan niya ang mapaungol kahit pa nga nilalamas na ni Lander ang mayayaman niyang dibdib.

“Add five orders of french fries,” dagdag niya. “That’s all, miss.”

Ang isang kamay ni Lander ay nagmamaneho habang ang isa nitong kamay ay nasa dibdib niya. Mabagal ang takbo ng sasakyan nila dahil panay ang halik ni Lander sa kaniyang leeg. Nang makarating sila sa may cashier ngumiti sa kanila ang staff na babae na naroon.

Nang sabihin ng babe ang halaga ng order nila, bumaling siya kay Lander.

“Nasa bulsa ko ang pambayad,” wika ni Lander na abala pa rin sa mayayaman niyang dibdib.

Hindi nakikita ng sales lady ang ginagawa sa kanya ni Lander dahil kalahati lang ng bintana ang bukas.

“Okay.” Ipinasok niya ang kamay sa kanang bulsa nito at nakakuha roon ng isang libo.

Ibinigay niya ang isang libo staff at hinintay na ibigay nito ang orders niya at ang sukli.

Nang matanggap ang inorder, bumalik siya sa pagkaka-upo sa passenger-seat at pinausad naman ni Lander ang sasakyan. May sinusupil itong ngiti sa mga labi.

“Bakit ka nangingiti riyan?” Tanong niya sa binata.

“Hinding-hindi ko makakalimutan ang drive-thru na ’yon,” anito. “Hinding-hindi ko makakalimutan ’yon.”

Napangiti siya. “Mabuti naman at hindi mo ’yon makakalimutan. Yon ang unang beses na ginawa ko ’yon.”

Pinakawalan nito ang sinusupil na ngiti sa mga labi. “I enjoyed it,” pag-amin nito.

“Sure, you did.” May pilyang ngiti sa mga labi niya.

Akmang sasagutin sana siya ni Lander ng tumunog ang cellphone niya. Kaagad na nawala ang emosyon sa mukha nito. Napabuntong-hininga nalang siya saka inilabas ang cellphone sa bulsa at nagsalubong ang kilay ng makitang tumatawag si Hellion.

Anong problema nito.

Kaagad niyang sinagot ang tawag. “Hey. Need anything?”

“Yes,” ani Hellion sa kabilang linya. “Napadala mo na ba ang file na kailangan natin para mapigilan si Exxon?”

Napakagat-labi siya. Hindi niya puwedeng sagutin ang tanong ni Hellion dahil kasama niya si Lander.

“Ahm, Hellion.” Tumikhim siya. “Mamaya nalang tayo mag-usap niyan—”

“At bakit naman? Kailangan ko ang files na pinakuha ko sayo—”

“Mamaya na nga. Please?”

Ilang segundong natahimik ang nasa kabilang linya. “Hum if someone is beside you right now.”

“Hmm-mm.”

“Fuck.” Napamura ito. “Ditch him. Kailangan ko ang files na ’yon.”

“Mamaya na nga sabi, e!” Inis niyang pinatay ang tawag at pinatay ang cellphone para hindi na siya matawagan ni Hellion.

Bumaling siya kay Lander kapagkuwan. “Ano na pinag-uusapan natin?”

Umiling si Lander. Nanatiling walang emosyon ang mukha nito. “Wala.” Tumikhim ito kapagkuwan, “Who’s Hellion?”

Tumingin siya sa dinadaanan nila. “Just a friend.”

Mula sa gilid ng kaniyang mga mata, nakita niyang humigpit ang hawak nito na monabela. “At magkikita kayo mamaya?”

Tumango siya. “May pag-uusapan lang kami.”

Tumiim ang bagang nito. “Saan? Kailan?”

Shit! “Ahm, diyan lang.” Tumikhim siya saka humugot siya ng malalim na hininga at malakas na pinakawalan iyon. “Malayo pa ba tayo sa Village?” Pag-iiba niya ng usapan.

Mas lalong nagdilim ang mukha nito at nanatiling tahimik hanggang sa iparada nito ang kotse sa labas ng bahay nito.

Kanina pa sila walang imik pareho sa loob ng sasakyan kaya hindi nakapagtataka na nang tumigil ang sasakyan sa labas ng bahay ng binata, hindi ito gumalaw para lumabas. Basta nakatitig lang ito sa kawalan habang gumagalaw ang panga.

“Can you please not do that,” wika ni Lander kapagkuwan na may bahid na inis ang boses.

“Not do what?” Naguguluhan niyang tanong.

“Talk to another man like that in front of me.” Bumuga ito ng marahas na hangin saka tumingin sa kaniya. “It’s irritating me, Vien.”

Napakurap-kurap siya sa pangalang tinawag nito sa kaniya. Vien? Iyon ang tawag nito sa kaniya noon. Anong ibig sabihin nito? Na paunti-unti, nakakapasok na siya sa puso nito ulit?

“Vien, answer me.”

Tumango siya. “Okay. I wont.”

“Good.” Dumukwang ito palapit sa kaniya saka hinalikan siya sa mga labi.

Kaagad naman niya iyong tinugon hanggang sa ito mismo ang nagbigay distansiya sa mga labi nila.

“Pasok na tayo,” wika nito kapagkuwan. “Kain na tayo?”

“Sige.” Nakangiting tumango siya. “Pero gagawa muna ako ng gravy, para sa chicken natin.”

Umaliwalas na ang mukha nito. “Talaga? Gagawa ka?”

“Yep.” She grinned. “Masasarapan ka sa homemade gravy ko.”

“Okay. Cant wait,” tugon ni Lander.

Sabay silang lumabas ni Lander sa kotse nito saka magkahawak kamay silang pumasok sa bahay nito habang tag-isa silang dala ng paper bag ng binata.

“Ako na bahala sa mga ’to,” wika ni Lander saka kinuha sa kaniya ang isang paper bag. “Gumawa ka na nang gravy.”

Excited siyang tumango saka lakad at takbo ang ginawa niya patungong kusina ng bahay ng binata. Nang makarating doon, kaagad niyang ini-ready ang mga gagamitin niyang sangkap para makagawa ng masarap ng gravy na tiyak na papasa sa panlasa ng binata.

Hindi mapuknat ang ngiti niya habang ginagawa ang gravy. Nang matapos, kaagad niya itong inilagay sa isang malalim na bowl saka hinanap si Lander na natagpuan niya sa harden ng bahay nito.

“Hey,” nakangiting sabi niya para kunin ang atensiyon nito.

Nag-angat ito ng tingin sa kaniya mula sa pag-aayos ng binili nilang pagkain sa drive thru at ngumiti ng makita siya. “Hey. Tapos na?”

Tumango siya saka inilapag ang bowl na puno ng gravy sa ibabaw ng mesa. “Heto na, masarap yan.”

Inilubog ni Lander ang dulo ng daliri nito sa bowl na puno ng gravy saka ipinasok nito ang daliri sa loob ng bibig para tikman. Kapagkuwan ay nag thumbs up sa kaniya.

Napangiti siya. “Masarap?”

“Kasing sarap mo.” Kinindatan siya nito na ikinatawa niya. “Anyway, kain na.” Inilahad nito ang kamay sa mesa na puno ng pagkaing galing fast food. “Your favorite and mine.”

Nakangiting umupo siya sa upuang hinugot nito para sa kaniya at iminuwestra naman niya ang kamay sa katabing upuan. “Upo ka na rin.”

Umupo sa katabi niyang silya si Lander saka kinuha ang burger at ini-umang iyon sa kaniya. “Bite.”

Vienna open her mouth and took a small bite.

“How is it?” Tanong ni Lander habang nakatingin sa kanya na parang nag-i-expect ito na masasarapan siya.

“Masarap,” aniya habang ngumunguya.

“Good.” Binuksan ni Lander ang box na may lamang fried chicken saka inilagay nito iyon sa harapan niya. “Kain ka na, Vien.”

Tumango siya at nag-umpisa nang kumain. Napapangiti siya sa tuwing sinusubuan siya nito paminsan-minsan.

Habang kumakain sila, napaka-lambing nito sa kaniya.

Ang Lander na kasama niya ngayon ay ang Lander na nakasama niya noon, walong taon na ang nakakaraan. Ang Lander na minahal niya noon. Ang Lander na gusto sana niyang balikan ngayon kung tatanggapin siya nito ulit.

PAGKATAPOS nilang kumain, nanatili sila ni Lander sa green house. Wala silang imik pareho habang nakatingin sa mga nakapalibot na bulaklak sa kanila.

“Did you enjoy the food?” Kapagkuwan ay tanong ni Lander.

Tumango siya. “Oo. Masarap ang homemade gravy ko, e.”

Napangiti si Lander saka inilubog ang kalahati ng daliri sa gravy na nasa bowl saka pinahid iyon sa pang-ibaba niyang labi.

“Lander!” Nagulat siya sa ginawa nito.

Mahina itong natawa saka inilapit ang mukha sa mukha niya saka dinilaan ang pang-ibabang labi niya para mawala ang gravy.

“Masarap,” anito habang ang mga mata ay puno ng pagnanasang nakatingin sa mga labi niya.

Napalunok siya sa uri ng pagkakatitig nito sa mga labi niya. Alam niya ang emosyong ’yon sa mga mata nito dahil iyon ang nararamdaman niya sa pagkakataong ’yon.

“Lander,” bulong niya sa pangalan nito.

Lander softly pressed his lips against hers. “I want you, Vienna.” Kinagat nito ang pang-ibaba niyang labi. “Gusto kong matikman kung gaano kasarap ang homemade gravy mo.”

Napakurap-kurap siya. “What?”

Pilyong ngumiti si Lander saka hinawakan siya sa pulsohan at hinila siya papasok sa loob ng bahay nito, dala-dala ang bowl na nilagyan niya ng gravy.

Nagpahila si Vienna kay Lander hanggang sa makarating sila sa silid nito at tinulak siya pahiga sa kama.

“Lander!” Hiyaw niya sa sobrang gulat sa ginawa nito.

Ni hindi nga kumurap si Lander sa paghiyaw niya. Lumuhod ito sa kama at mahigpit na hinawakan ang waistband ng suot na pantalon at panty na suot pagkatapos ay mabilis na hinubad ’yon. Sinunod nito ay ang pang-itaas niya at itinapon ang damit sa sahig.

Napakagalat labi siya ng makita niyang hinalikan nito ang sentro ng pagkababae niya.

“Lander…” Lumalim ang paghinga niya.

Matiim siya nitong tinitigan. “Vienna…”

Napalunok siya ng makitang itinaas nito ang bowl na may gravy saka dahan-dahang ibinuhos ang laman niyon sa tiyan pababa sa puson niya.

Bahagyan siyang napaliyad ng maramdaman ang mainit na gravy na tumama sa balat niya at ngayon ay dumadaloy na pababa patungo sa gitnang bahagi ng hita niya.

Umungol siya ng maramdaman ang dila ni Lander na nililinis ang gravy na nagkalat sa puson niya at dumadaloy patungo sa pagkababae niya. “Lander…”

Nag-angat ng tingin si Lander sa kanya at matiim ang titig na nginitian siya. “Masarap diba?”

Wala sa sariling tumango siya. “O-Oo.”

Inilubog nito ang daliri sa gravy kapagkuwan ay pinaikot nito ang daliring may gravy sa klitoris niya. Malakas at mahaba siyang napaungol. Napaliyad siya sa sobrang sarap niyon.

Nakita niyang naglagay ng gravy si Lander sa bibig at ibinuka ang hita niya pagkatapos ay ibinuhos ang gravy na nasa bibig nito sa pagkababae niya.

“Ah!” Napaliyad siya at napaungol ng malakas.

Para siyang nahihibang na umuungol ng maramdaman ang dila ni Lander sa pagkababae niya at nilinis ang pagkababae niya na natatakpan ng gravy gamit ang makasalanan nitong dila.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 10

CHAPTER 10

PANAY ang ungol ni Vienna ng malakas habang nilalaro ng dila ni Lander ang kaniyang pagkababae. Napapaliyad siya sa sarap sa tuwing pinapaikot nito ang dila sa hiyas niya. Nararamdaman pa rin niya ang medyo mainit na likido na bumabalot sa dila nito.

Lander’s gravy coated tongue was all over her mound. Halos dilaan at sipsipin nito ang bawat parte ng pagkababae niya dahilan para tumirik ang mga mata niya sa sarap.

“Oh! Lander…”

Sinipsip ni Lander ang hiyas niya at mas ibinuka pa lalo ang hita niya.

Napahawak siya sa magkabilang hita niya ng maramdamang ipinasok nito ang pinatigas na dila sa loob niya.

“Ohhh, god!” Malakas na umungol siya ng maramdamang naglabas-pasok ang dila nito sa pagkababae niya at napakasarap ng sensasyong dulot niyon.

Para siyang nasa langit at idinuduyan habang walang tigil ang pagdila ni Lander sa pagkababae niya.

“Oh… ang sarap niyan.”

Napasinghap siya ng bigla nalang ipasok nito ang dalawang daliri sa loob niya at mabilis na inilabas-pasok iyon habang nilalaro ng dila nito ang hiyas niyang naninigas.

“Oh…” Her toes curled at the sensation. “Ah…”

Napahawak siya sa head board ng kama at doon kumuha ng lakas para hindi mawalan ng ulirat dahil sa sobrang sarap na pinapalasap sa kaniya ni Lander.

“Oh, Lander…” umaangat ang puwet niya at sinasalubong ang bawat pagpasok ng daliri nito sa loob niya. “I’m cumming–Lander… faster! Harder! Please…”

Mas binilisan pa ni Lander ang paglabas-pasok ng daliri sa loob niya at ang pagdila nito sa hiyas niya ay mas lalong bumilis. Nanginginig ang hita niya habang pinipigilan ang sarili na hindi muna labasan.

“Lander… oh, lalabasan na ako… malapit na ako.” Hinihingal na wika niya at mas lalo pang humigpit ang hawak niya sa head board ng kama na kinahihigaan. “Oh—hayan na! Lander!”

Sumabog ang orgasmo sa kaibuturan niya. Nararamdaman niya ang pag-agos ng katas mula sa kaloob-looban niya at naramdaman din niyang dinilaan at sinisipsip ’yon lahat ni Lander na walang patid pa rin sa pagdila sa pagkababae niya.

“Lander…” Hinahabol niya ang hininga habang nakatingin kay Lander na ngayon ay nakaluhog na sa kama at ibinababa ang zipper ng pantalon.

Habang nakatingin sa kanya, hinunad nito ang pang-itaas saka ibinaba ang pantalong suot. Napalunok siya ng makita ang matigas at nakatayo nitong pagkalalaki na handa nang maki-giyera.

Hinawakan ni Lander ang pagkalalaki nito at ikiniskis ang dulo niyon sa pagkababae niya.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “Ipasok mo na, please?”

Kinubabawan siya ni Lander saka inilapit ang mukha sa mukha niya. “Isasagad ko ba?”

Mabilis siyang tumango. “Yes, please.”

“Hmm.” Hinalik-halikan nito ang ilong niya, pisngi, pababa sa mga labi niya. “Gusto mong isagad ko?”

Tumango siya. “Oo nga. Please? Ipasok mo na. Please?” Nararamdaman niya ang pagpintig ng pagkababae niya.

Bumaba ang labi nito patungo sa leeg niya at kinagat iyon. Napasinghap siya ng maramdaman ang kirot na dulot ng pagkagat nito sa leeg niya. Mukhang hindi pa ito nasiyahan, sinipsip pa nito ang kaniyang leeg.

Pagkatapos nitong sipsipin ang balat sa leeg niya, tumitig ito sa mga mata niya. Ang mga mata nito ay may kislap ng kasiyahan. “Ilang araw ba ang bibilangin bago mawala ang kiss mark?”

Kumunot ang nuo niya. “Two to three days, maybe?”

Pilyo itong ngumiti. “Two to three days?” Tumango tango ito na parang nasisiyahan. “Sounds good to me.”

Kinunotan niya ito ng nuo ng mag-sink in sa utak niya ang ginawa nito sa leeg niya. “Please, huwag mong sabihin sakin na ginawan mo ako ng hickey kasi—”

“Kung ganoon, hindi ko sasabihin.” Nakangising wika nito. “Huwag mong itatago, ha?”

“Nababaliw ka ba? Nakakahiya—oh!” Bigla siyang napatigil sa pagsasalita at napaungol ng walang sere-seremonyang ipasok nito ang kahabaan sa pagkababae niya.

“Ayokong itago mo ang kissmark na gawa ko. Gusto kong makita yan ng lahat ng lalaking magtatangkang lumapit sayo.” Umulos ito at napaungol siya. “Akin ka lang, Keep that in mind, Vien.”

Napalunok siya at tumango kasabay ng mabilis na pagtibok ng puso niya. Damn this man for making her heart beat so fast! “Stop saying those kind of words, Lander. Baka mas lalo lang akong ma-in love sa’yo.”

Matiim na tumingin sa kaniya ang binata. “Then fall for me harder, Vienna,” anito at inilapit ang bibig sa tainga niya at bumulong, “God knows how much I want you to fall harder.”

Umawang ang labi niya sa ibinulong nito sa kanya. Hindi niya alam kung positive o negative ’yon. Pero kung ano man ’yon, bumilis pa rin ang tibok ng puso niya at parang magwawala ’yon ngayon sa loob ng dibdib niya.

Nagsimula nang gumalaw si Lander sa loob niya dahilan para doon tumuon ang atensiyon niya sa ginagawa nito. Sa una ay mabagal lang ang pag-ulos nito hanggang sa lumipas ang ilang segundo at pabilis na nang pabilis ang pagbayo nito sa pagkababae niya.

“Oh! Lander!” palakas ng palakas ang ungol niya habang pabilis ng pabilis ang pag-ulos nito sa loob niya. “Lander! Lander!”

Sinakop ni Lander ang labi niya dahilan para sa bibig siya nito mapaungol.

Walang humpay ang bawat malalakas at may diing ulos ni Lander sa loob niya. Napayakap siya ng mahigpit sa binata at bumaon ang kuko niya ng maramdaman niyang malapit na niyang maabot ang rurok ng kaligayahan.

“Oh! Oh! Lander!” Ungol niya ng pakawalan ni Lander ang mga labi niya at binayo ng malakas ang pagkababae niya. “Oh— Lander, bilisan mo pa please! Malapit na ako. I’m cumming, Lander!”

“Me, too,” hinihingal na sabi ni Lander.

Napaliyad siya ng maramdaman ang pagsabog sa kaloob-looban niya, kasabay niyon ay ang pagpuno ng katas nito sa sinapupunan niya.

“Oh, Vienna…” Bumuga ng malalim na hininga si Lander saka bumagsak ang katawan sa kanya.

Napa-ump nalang si Vienna ng yumakap sa kaniya si Lander. “Ang bigat mo.”

Mahinang natawa si Lander at hinalikan siya sa mga labi. “Sorry, Vien.” Lumipat ito ng higa sa kama. Sa tabi niya saka niyakap siya ng mahigpit.

Bumaling siya sa binata. “I feel so sticky.” Umalis siya sa kama. “Maliligo muna ako.”

Natatawang bumangon din si Lander at pinangko siya. “Sabay na tayo,” wika nito saka binuhat siya patungong banyo.

Natawa nalang si Vienna ng ilapag siya nito sa bathtub. Nararamdaman niyang may binabalak na naman itong kahalayan.

HINDI nga nagkamali si Vienna. Makadalawang beses siyang inagkin ni Lander sa loob ng banyo. Sa bathtub at sa ilalim ng shower na gustong-gusto naman niya.

Nang makalabas sila sa banyo, tamang-tama naman na tumunog ang cellphone ni Lander.

Mahinang napamura si Lander saka pinulot ang cellphone na katabi ng hinubad nitong pantalon. Naupo ito sa gilid ng kama habang senesenayasan siyang umupo sa tabi nito.

Kaagad naman siyang tumalima sa guto nito.

“Hello?” Padaskol na wika nito at kumunot ang nuo. Mukhang may sinabi ang nasa kabilang linya para magsalubong ang kilay nito. “I don’t care even if it’s the king of the fucking world. When I say that the meeting is cancelled then its fucking cancelled!”

Napailing-iling siya at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga pagkatapos ay inagaw ang cell phone nito at inilagay iyon malapit sa tainga niya para siya ang makipag-usap sa kawawa nitong sekretarya na sinisigawan nito. Palagi nalang mainit ang ulo nito.

“—Nagpipilit kasi si Mr. Lamar Exxon, ang may-ari ng Exxon Auto mobiles na kausapin kayo.”

Lamar Exxon? Oh, hell! Kumikilos na ang mga ito.

Kailangan na rin nilang kumilos ni Hellion!

“Stephanie? This is Vienna Sugon. Lander’s—” napatingin siya sa binata. “—friend.” Hindi niya alam kung ano ba talaga siya ng binata. Sana naman kahit papaano ay tanggap siya ni Lander bilang isang kaibigan. “Tell Mr. Exxon that Mr. Storm will be there in twenty minutes,” aniya at pinatay ang tawag.

Kinunotan siya ng nuo ni Lander. “Bakit mo sinabi ’yon?” Halata ang iritasyon sa mukha nito. “Ayoko ngang makipag-meeting—”

Vienna cut him off. “Kailangan mo nang magtrabaho.”

“I don’t need to. Hindi naman kawalan ang Exxon Auto Mobiles sa kompanya ko.”

“Alam ko pero kikita ka pa rin sa kanya,” pangungombensi niya sa binata. “Sige na.”

“Fine,” iritadong pagpayag nito saka pinulot ang mga damit na nagkalat sa sahig.

Nang makapagbihis sila, kaagad na nagmaneho sila pabalik ni Lander sa LaCars. Habang nasa sasakyan, binuksan niya ang heart locket na pendant ng necklace na suot niya palagi at pasimpling kinuha roon ang maliit na mini-microphone transmitter na ginagamit niya kapag nag-i-espeya siya.

Nang makarating sila ni Lander sa LaCars, sabay silang lumabas ng sasakyan ni Lander at naglakad sila patungong sa elevator. Nang bumukas iyon, hihilain sana siya ni Lander papasok pero inagaw niya ang kamay na hawak nito.

“No. Ikaw lang ang aakyat,” aniya na nakangiti. “May kailangan kasi akong gawin, e.”

Irritation filled his blue eyes. “Makikipagkita kay sa lalaking ’yon? Kay Hellion?”

Nginiti lang ang tinugon niya rito saka inisang hakbang niya ang pagitan nila at inayos ang kwelyo ng suot nitong tuxedo kasabay niyon ay inipit niya sa gilid ng kwelyo nito ang mini-microphone transmitter para marinig niya ang pag-uusapan nito at ni Lamar Exxon.

“Bye,” aniya at hinalikan ito sa mga labi. “Ingat ka.”

Humakbang siya paatras at naglakad palabas ng gusali. Nang nasa parking lot na siya, tinawagan niya si Hellion.

Isang ring lang, sinagot kaagad nito ang tawag niya.

“Yes, Light?” Anang boses ni Hellion.

“I put a mini-microphone transmitter on Lander Storm, the owner of LaCars Import and Export. Ka-meeting ni Mr. Storm ngayon si Mr. Exxon. I-wiretap mo ang usapan nila.”

“Okay. Yon lang?”

“Yeah, and can you pick me up?”

Hellion sighed. “Seriously?” Hindi makapaniwalang gagad nito. “Alam mo bang ini-isturbo mo ako palagi.”

Ngumiti siya. “Ngayon nga lang kita inisturbo. Susunduin mo ako o hindi?”

Narinig niya ang tunog ng mabilis na pagta-type nito sa keyboard ng laptop kapagkuwan ay nagsalita ito. “Got your location. I’ll be there in ten.” Then the line died.

Hindi napigilang mapangiti ni Vienna. That was the perks of having a computer genius partner. You didn’t have to tell him where you are but he could track you anyway.

PAGKATAPOS ng meeting ni Lander kay Mr. Exxon, kinuha niya ang cellphone at tinawagan si Cali Sudalga. After three rings, Sudalga picked up.

“Hey, Storm. What do you want?” Tanong ni Cali sa kanya.

“Can I get Vienna’s number?” He asked while tapping the his fingers on the table. Baka kasama pa nito ang lalaking katagpo nito. Hindi siya mapakali hanggat hindi nakakausap ang dalaga na malayo na ito sa lalaking nagngangalang Hellion. “Kailangan ko siyang makausap.” Bakit naman kasi nakalimutan niyang kunin iyon kanina bago silang naghiwalay sa labas ng elevator?

Malalim na napabuntong-hinga si Cali. “Seriously? Kayong dalawa, kapag hinahanap niyo ang isa’t-isa, palagi ako ang iniisturbo niyo. I already had enough with Vienna constantly asking how you are for eight fucking years. Tapos ngayon ikaw naman? Puwede ba akong mag-pass ngayon?”

Nagsalubong ang kilay niya. “Tinatanong palagi ni Vienna kung kumusta ako?” Nagulat siya sa nalamang iyon. “Sa walong taon na nawala siya?”

Nawalan ng imik si Cali at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. “Yeah.” Ilang momento itong natahimik. “Hindi naman siya tumigil na alamin ang kalagayan mo. She asked questions about you all the time.”

“Questions like?”

“Ahm, like, if you have a girlfriend. If you are okay. If you are happy. If you have already moved on and if you still love her. Yon palagi ang tanong niya sakin. Nakakasawa nang sagutin minsan kasi alam kong sa bawat tanong niya at pagsagot ko, masasaktan lang siya. You know what, Storm, Vienna maybe just my step-sister, but I consider her my real little sister. And I don’t want to see her crying over you again. Baka masapak na talaga kita.”

“Crying over me? Again?”

Mahinang natawa ang nasa kabilang linya na para bang nang-uuyam ito. “’Yon ang mali sa’yo, Storm, alam kong nasaktan ka pero ikonsidera mo rin sana ang nararamdaman ng kapatid ko. Totoong mahal ka niya at alam kong hindi ka naniniwala, pero bago mo siya husgahan at sabihing nagsisinungaling siya, makiramdam ka muna. Umalis si Vienna at iniwan ka hindi dahil hindi ka niya mahal o hindi ka mahalaga sa kaniya. Umalis siya hindi dahil gusto niya, umalis siya dahil kailangan niyang umalis.”

Sumandal siya sa likod ng swivel chair. “’Yon din ang mali kay Vienna, hindi niya sinasabi sa akin kung bakit siya umalis. Maiintindihan ko naman kung malalaman ko ang dahilan.”

“What if she’s not allowed to tell you?”

“Not allowed?”

“Yeah.” Napabuntong-hinga ito na para bang ang bigat ng dindala nito sa balikat. “Mamahalin mo pa rin ba siya kahit hindi niya sabihin sayo ang dahilan ng pag-alis niya? Would you still trust her?”

“I have trust issues because of her,” mapait na wika niya.

“Alam ko. Kahit nga kaming mga malalapit mong kaibigan, hindi ka nagsasabi nang mga bagay-bagay sa buhay mo.”

“I’m a strong believer of the word privacy.”

“If that’s your opinion, then I’ll respect it,” anito. “Anyway, iti-text ko nalang sa’yo ang numero ni Vienna.”

“Thanks, man.”

“Don’t mention it.”

Ilang segundo palang ang lumipas pagkatapos ng pag-uusap nila ni Cali, tumunog ang message alert tone ng cell phone niya. Nang buksan niya kung ano ’yon, text ’yon galing ka Cali at naroon ang phone number ng dalaga.

Mabilis niyang tinawagan ang numero ni Vienna na ibinigay sa kanya ni Cali. Hanggang sa matapos ng pag-ring ng cell phone nito ay walang sumagot. Then he heard Vienna’s voice mail message.

Hey, this is Vienna. If you’re hearing this then it means I’m busy and I’ll call you back.

Sa halip na tawagan ulit, tinext niya si Vienna.

‘It’s me, Lander. Call me when you get this.’

Hindi pa lumilipas ang sampung segundo ng tumunog ang message alert tone niya. Nang tingnan niya kung kanino nanggaling ang message, galing iyon kay Vienna.

‘Hey. Sorry hindi ko nasagot ang tawag mo. Medyo busy ako, e.’

‘Ano ba ginagawa mo? Nasaan ka ba?’ Kasama ba nito si Hellion? Kumuyom ang kamao niya.

Tumunog ulit ang cellphone niya.

‘I’m busy. I’ll call or text you later.’ Iyon ang laman ang mensahe ni Vienna.

Naiirita na tinawagan niya si Vienna pero tulad kanina, hindi nito sinagot ang tawag niya. “Shit! What the fuck is she doing? Kasama ba niya si Hellion? Anong ginagawa nilang dalawa.”

He was going nuts!

Hindi niya napigilan ang sarili kaya tinawagan niya ulit si Vienna. Nakahinga siya ng maluwang ng sagutin ni Vienna ang tawag.

“Vien—”

“Look, whoever you are don’t disturb us,” anang boses ng lalaki saka namatay ang tawag.

Ibinaba niya ang cell phone at napatitig sa screen niyon. Hindi. Hindi siya nagkamali ng numerong tinawagan. Kay Vienna yon!

Who’s that man? Is that Hellion? Is he her other lover?Anong ginagawa ng dalawa na hindi niya dapat istorbuhin?

Mahigpit na kumuyom ang kamao niya at tumalim ang mga mata niya. “No… she couldn’t do this to me. She’s mine. Mine!” 

CECELIB | C.C.

CHAPTER 11

CHAPTER 11

HINDI na nagtaka si Vienna nang maabutan niya si Lander sa labas ng bahay ni Cali na pansamantalang siya ang umuukopa. Nakahilig ang binata sa pinto ng bahay at walang emosyon ang mukha habang matiim na nakatingin sa kanya habang naglalakad siya palapit dito.

Pinagalitan niya si Hellion ng sagutin nito ang tawag ni Lander kanina. Nainis daw kasi ito dahil ang ingay ng cellphone niya at may ginagawa ito. Bakit naman kasi iniwan niya ang cellphone sa computer room ng binata? Oh yeah, kasi tinanggal niya ’yong bandage sa likod niya. Medyo masakit pa naman pero medyo hindi na halata ang mga pasa.

Ipinilig niya ang ulo. Sa halip na sisihin si Hellion, dapat siyang mag-isip ng isang paliwanag kay Lander.

“Hey,” bati niya rito ng makalapit siya sa binata na walang emosyon ang mukha.

“Saan ka nagpunta?” Tanong nito na matalim ang matang nakatingin sa kaniya. “Anong ginawa niyo ni Hellion? Pinaglalaruan mo ba ako, Vienna? Iyon ba ang ginagawa mo sakin ngayon?”

Huminga siya ng malalim saka maingat iyong pinakawalan. Kailangan niyang maging maingat sa pagpapaliwanag kay Lander. She wanted to be honest with him, but he had her rules and protocols. Hindi puwedeng malaman nito kung sino ba talaga sila ni Hellion at kung ano ba talaga ang ginagawa nila.

Para siyang naiipit sa batong nag-uumpukan. Hindi niya alam kung paano siya maninimbang.

Si Lander ba na mahal niya at siyang dahilan ng pag-uwi niya o ang trabaho niyang marami ang mapapahamak kung hindi niya ititikom ang bibig?

“Lander,” panimula niya. “Wala kaming ginagawang masama ni Hellion. May pinag-usapan lang kami tungkol sa trabaho. Kung ayaw mong maniwala sakin, ipapakilala kita sa kanya.” Hinaplos niya ang pisngi nito.

Tinabig nito ang kamay niya na humahaplos sa pisngi nito. “Ayoko siyang makilala.”

“Hindi ako nagsisinungaling sa’yo. Please, maniwala ka naman sa’kin,” pagmamaka-awa niya.

Napatiim-bagang ito. Finally! May emosyon na sa mukha nito. “Nakapag-isip na ako ng isa pang paraan para makuha mo ulit ang tiwala ko.”

Kinabahan siya. “Ano?”

“Layuan mo si Hellion,” ani Lander. “Ayokong nagkikita kayong dalawa—”

“No. I can’t,” aniya.

Natigilan ito saka iritadong napatitig sa kaniya. “Bakit ayaw mo? Kasi gusto mo siya? Kasi mas mahal mo siya kesa sa akin o dahil kaya niyang ibigay ang pagmamahal na hindi ko ibinibigay sayo?” Napakadilim ng mukha nito. Halata ang tinitimping galit.

“Hindi niya ako mahal at mas lalong hindi ko siya mahal!” Sigaw niya na puno ng inis ang boses. “Lander naman, e. Ilang ulit ko bang dapat sabihin sayo na ikaw lang ang lalaking mahal ko? Ilang ulit ba para maniwala ka?”

“Mahal mo nga ba talaga ako?” Puno ng pagdududa ang kislap ng mga mata nito.

Mapakla siyang tumawa. “Manhid ka pala e. Sa tingin mo hahayaan kitang angkinin ako ng ilang beses kung hindi kita mahal? Hindi ako patakbuhing babae, Lander.” Please, listen to me. Ito lang ang dahilan na kaya kong ibigay. “Wala akong nararamdaman ni katiting na pagmamahal kay Hellion dahil ikaw ang mahal ko. Wala nang iba.”

Umiling-iling ito. “Wala akong pakialam kong may nararadaman ka man o wala, stay away from him. Kapag hindi ka lumayo sa kanya, ako ang lalayo sayo. Mamili ka.”

Umawang ang mga labi niya. “Lander, naririnig mo ba ang sarili mo? You’re being irrational—”

“I am irrational when it comes to you!” Frustration coated Lander’s voice. “Palagi kang nagkakampo sa isip ko kaya hindi nakapagtataka na hindi ako nakakapag-isip ng tama kapag ikaw ang pinag-uusapan. Alam mo kung bakit?” Sinapo nito ang mukha niya. “Kasi nababaliw ako kapag may lalaking malapit sayo. When I heard that man’s voice earlier, I want to murder him. Ganyan ako ka irrational kapag ikaw ang pinag-uusapan.”

Napamaang siya kay Lander. “You mean to say … you love me still?”

Nawala ang lahat ng emosyon sa mukha nito. “Hindi ko sinabi ’yon.”

Parang tumarak na patalim sa puso niya. “S-sorry. Nag assume lang ako na baka—”

“Don’t assume.”

Tumango siya saka nilunok niya ang sakit na nararamdaman saka pinilit niya ang sarili na kausapin ito ng normal. “Anyway, how’s your meeting with Lamar Exxon?”

Hellion recorded the whole meeting and Lander didn’t answer if he accept Lamar’s proposal to let Lamar enter Lander’s car garage to check the cars he ordered. Napaka-inosente ng gusto nito pero alam niyang isa ’yon sa mga plano ni Lamar para makapasok sa garahe na pag-aari ni Lander na naglalaman ng mahigit isang daang bagong sasakyan. Not just your ordinary cars but expensive cars.

“It went well,” maikling sagot nito.

Kailangan kong malaman ang sagot ni Lander sa proposal ni Lamar. “Bumili ba siya ng mga bagong sasakyan?”

“Nope.” Umiling ito. “Gusto niyang makita muna ang garahe ko kung saan naroon ang sasakyan na gusto niya. Kapag nakita na niya, saka palang siya bibili.”

Napatango-tango siya. “Pumayag ka ba na makapasok siya sa garahe ng LaCars?”

Lander sighed. “Hindi pa. Pero naisip ko, wala namang masama kung papapasukin ko siya sa garahe ng LaCars. And he wants fifty cars. I think I have to say yes.”

Vienna forced herself to smile. Kung puwede lang niyang pigilan ang binata, ginawa na niya pero isa sa mga batas ng organisasyong kinabibilangan niya ay ang wala siyang puwedeng pagsabihan ng tungkol sa organisasyon at sa mga misyon niya.

“Anyway, anong ginagawa mo rito sa labas ng bahay maliban sa pagdudahan na nagsisinungaling ako?”

Tumayo ng tuwid si Lander at hinawi ang buhok na nakatabing sa mukha niya. “Ahm, may itatanong lang ako.”

Sumeryuso ang mukha niya. “Ano ’yon?”

Humugot ito ng malalim na hininga. “Magtatanong lang ako kung puwedeng dito ako matulog ngayong gabi. Wala kang kasama rito sa bahay na ’to diba?”

“Wala. Pero kaya ko namang mag-isa, e.”

“No. Natatakot ka diba?”

“No, I’m not. Safe naman ang bahay na ’to—”

“Goddamn it! Can I sleep with you or not?” Tanong niya na ikinatigil niya sa pagsasalita. “Magsabi ka lang kung ayaw mo nang makabalik ako sa bahay ko.”

Kumabog ng mabilis ang puso niya. Para siyang kinakapos ng hininga dahil sa mabilis na pagtibok niyon.

Bahagyang nanginginig ang kamay na binuksan niya ang bahay. “Pasok ka.”

Lander gave out a deep breath and entered the house.

Akmang uupo ito sa mahabang sofa ng maalala niya nasa ilalim pala ng sofa niya itinago ang silencer niyang baril. Mabilis niyang hinawakan si Lander sa kamay at hinila patungo sa silid na inuukupa niya.

“This is my room,” imporma niya sa binata “Feel at home. Sa banyo lang ako,” aniya at pumasok siya sa banyo at ini-locked iyon.

Shit! Kailangan niyang siguraduhin na maayos na nakatago ang mga baril niya.

Inayos niya ang pagkaka-scotch tape na M9 niya sa ilalim ng lababo. Pagkatapos ay i-tsinek din niya ang USP 45 niyang baril na nasa likod ng bowl. Nang masigurong hindi iyon makikita ni Lander kahit magkampo pa ito rito sa banyo, lumabas na siya at nakita niyang komportabling nakahiga si Lander sa kama.

Nanlaki ang mga mata niya at inatake siya ng kaba ng maalala niyang may baril din pala siyang itinago sa ilalim ng unan.

Fuck! Kasing bilis ng kidlat na nahiga siya sa tabi ni Lander at pasimpling hinugot ang baril sa ilalim ng unan niya. Napaawang ang labi niya ng hindi makapa ang baril niya.

No! Nasa unan yata ni Lander nakatago ang baril ko. Holy sweet mercy of heaven!

Kinubabawan niya si Lander at halata ang gulat na bumadha sa mukha ng binata.

“Vienna—”

“I miss you,” aniya at sinakop ang mga labi ni Lander kasabay ng pagkapa ng baril sa ilalim ng unan nito at ng makapa iyon, mabilis niyang hinugot ’yon at inilagay sa ilalim ng kama.

Mabuti nalang at hindi mataas ang kama niya. Whew!

Pinakawalan niya ang labi ni Lander ng masigurong hindi na nito makikita ang mga baril niya na nakatago at akmang aalis na sa pagkakakubaw dito pero ipinalibot nito ang isang braso sa beywang niya at hindi siya hinayaang makaalis.

“Lander—”

“Stay there,” anito at ipinikit ang mga mata. “I want to feel your body pressed against mine until I fall asleep.”

Napatitig siya sa mukha ng binata na nakapikit. Nararamdaman niya. Nagbabago na ang pakikitungo sa kanya ni Lander. Unti-unti na ba siyang nakakapasok sa puso nito? Unti-unti na ba niyang natitibag ang pader na inilagay nito sa pagitan nilang dalawa?

Sana naman tama ang obserbasyon niya.

“Vien?” Napaka-lambing ng boses nito habang sinasambit ang pangalan niya.

Ihinilig niya ang ulo sa matitipuno nitong dibdib. “Hmm?”

“Ano ba talaga ang pakay mo sa’kin?” Tanong nito. “After eight years, bumalik ka. Bakit?”

Walang pag-aalinlangan na sinagot niya ang tanong nito. “Bumalik ako kasi gusto kong humingi ng tawad sa pag-alis ng walang paalam. Bumalik ako kasi gusto kong itanong sa’yo kung mahal mo pa rin ba ako. Kasi ako, mahal na mahal pa rin kita. Pero mukhang hindi ko naman kailangang itanong kung mahal mo pa rin ako, halata naman kasi na hindi na.”

Hinaplos ni Lander ang buhok niya at nagsalita ito. “Nakakatakot ka naman kasing mahalin, Vienna. Naranasan ko na kung paano ka mahalin at kung gaano ako nasaktan dahil minahal kita.” Lander sighed heavily. “Ang hirap na magtiwala sayo at mahalin ka ulit. Minsan mo na akong sinaktan, Vienna. Ayoko nang maranasan ang sakit na pinaranas mo sa’kin noon.”

Nag-angat siya ng tingin at nagtama ang mga mata nila ni Lander. Puno ang mga mata nito ng mga emosyon na hindi niya kayang pangalanan. Siya naman ay unti-unting pinapakalma ang puso niya na malakas at mabilis ang tibok.

“Wala akong ibang masasabi kundi ‘I’m sorry’.” Nanubig ang mga mata niya. “Kinaylangan kong umalis kasi ayokong may taong nagdurusa habang ako nagpapakasaya. Hindi ko puwedeng sabihin sa’yo ang dahilan ng pag-alis ko noon, pero ito ang isaksak mo riyan sa isip mo, mahal na mahal kita mula noon hanggang ngayon. At ikaw ang dahilan kung bakit ginawa ko ang lahat para mabuhay sa loob ng walong taon na wala ka sa piling ko. Hindi lang naman ikaw ang nahirapan at nasaktan, ako rin. Kasi alam kong kinamumuhian mo ako sa mga panahong pinagdarasal ko na sana naroon ka sa tabi ko at yakap ako.”

Tinuyo ni Lander ang ilang butil ng luha na dumaloy sa pisngi niya. “Let’s not talk about the past. Masasaktan lang tayo pareho.”

Tumango siya habang humihikbi. “Sorry talaga, Lander. I’m so sorry.”

Niyakap siya ni Lander at hinagod ang likod niya. “Tahan na. Huwag ka nang umiyak.” Pinahiga siya nito sa kama at kinubabawan.

Tumigil na sa wkaas ang luha niya. “Sorry again, Lander.”

Masuyo nitong hinaplos ang pisngi niya. “Stop saying sorry. Wala namang magagawa ang sorry mo. Hindi na no’n mabubura ang sakit na naramdaman ko. Bumawi ka nalang, hindi ba iyan naman ang isa sa mga dahilan kung bakit ka umuwi rito?”

Tumango siya. “Oo. Hahayaan mo ba akong makabawi sa’yo?”

Lander chuckled lightly. “Yeah. Sure. Ikaw ang bahala.”

That made her smile. “Thank you! It means a lot to me.”

“No problem.”

Bumaba ang mga labi ng binata at lumapat ang mga iyon sa labi niya na bahagyang naka-awang. Buong puso naman niyang tinugon ang halik nito at mas ibinuka pa ang labi para makapasok ang dila nito.

Tumigil ang paghinga ni Vienna ng maramdamang pumasok ang isang kamay ni Lander sa loob ng suot niyang denim jeans. Nang dumako ang mga daliri nito sa hiyas niya, humigpit ang yakap niya kay Lander ng ipasok nito ang dalawang daliri sa loob niya.

Parang may sariling isip ang mga hita niya na bumuka iyon at ipinalibot ang mga binti sa beywang ni Lander.

That made Lander chuckled. “Giving me full access, I see,” anito at pinaglandas ang mga labi sa gilid ng pisngi niya. “Want to shower with me, Vienna?”

Hinihingal na tumango siya. Gustong-gusto niyang angkinin siya nito sa ilalim ng shower.

Mabilis siya nitong pinangko patungo sa banyo.

Nang nakapasok sa banyo, binuksan nito ang gripo ng malapad na bathtub na kasya ang dalawang tao. Habang hinihintay na mapuno ang bathtub, bumaba ang tingin niya sa pagkalalaki ni Lander na nag-uumigting at tayong-tayo. Namumula iyon ay parang nanghihingi ng atensiyon.

Napalunok siya. Hindi niya napigilang lumapit sa binata na nakaharap sa bathtub at hinawakan ang kahabaan nito.

“Oh,” daing ni Lander, ang mga mata nito ay nakatingin sa kanya at puno iyon ng pagnanasa. “Gusto mo ’yan?”

Tumango siya at nang-aakit na ngumiti. “Yeah. Gustong-gusto ko.”

Bigla siya nitong pinangko at pina-upo sa bathtub na may kalahating laman nang tubig. Pinatay muna nito ang tubig bago sumama sa kaniya sa bathtub. Naupo ito sa likod niya at hinahalik-halikan ang balikat at batok niya.

“Lander…” Nararamdaman ni Vienna ang matigas nitong kahabaan na sumusundot sa likod niya.

“Oh, Lander,” daing niya ng ipalibot ni Lander ang braso sa beywang niya at hinapit siya palapit dito sabay ng pagsalat ng kamay nito sa pagkababae niya.

Ang likod niya ay nakalapat sa matitipunong dibdib ng binata. Hanggang beywang lang nila ang tubig sa tub at ang isang paa niya ay nakapatong sa gilid ng tub.

“Lander?”

“Hmm?” Gumapang ang isa pang kamay ng binata mula sa beywang niya patungo sa pagkababae niya kung saan naroon na ang isang kamay nito.

“I think sex in the bathtub is uncomfortable.”

Mahinang tumawa ang binata. “Then we’ll make it comfortable.” Ang isa nitong kamay ay nasa isang dibdib niya at hinihimas iyon. “You’ll like it. I promise, Vien.”

Napaliyad si Vienna ng ipasok ni Lander ang dalawang daliri sa loob ng pagkababae niya. Kasabay niyon ay napaungol siya ng malakas. Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng mag-umpisang maglabas-pasok ang daliri nito sa loob niya. Ang masarap na sensasyon na dulot niyon ay nakakatindig balahibo.

“Oh,” ungol niya habang hinahalikan ni Lander ang leeg niya at naglalabas-pasok ang daliri nito sa pagkababae niya.

Nang hugutin ni Lander ang daliri sa pagkababae niya, bumulong sa tainga niya si Lander. “Lumuhod ka and then grip the edge of the tub.”

Sinunod niya ang utos nito at lumuhod sa bathtub habang mahigpit na nakahawak sa gilid ng tub. Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng maramdamang hinimas ni Lander ang pisngi ng pang-upo niya. Ngayong nakaluhod siya, kitang-kita na lahat ng parte ng katawan niya.

Napakagat labi siya ng lumapat ang labi nito sa pisngi ng pang-upo niya at pinagapang iyon patugo sa spinal cord niya. Nang makarating ang labi nito sa batok niya, dahan-dahang pumasok ang mahaba nitong pagkalalaki sa pagkababae niya.

“Oh, god!” Malakas na ungol niya ng maramdaman ang malaki at mahaba nitong pagkalalaki na pumuno sa pagkababae niya.

Mas humigpit pa lalo ang hawak niya sa gilid ng bath tub ng maramdamang umuulos si Lander sa loob niya.

“Oh, God!” Malakas siyang napaungol sa sarap na nararamdaman. “Oh, Lander—oh. Bilisan mo pa.”

Hinawakan siya ni Lander sa beywan at mas binilisan pa ang pagbayo sa pagkababae niya. Walang siyang magawa kundi ang mapahalinghing nalang. Napuno ng malalakas niyang ungol ang banyo habang pabilis ng pabilis pa rin ang paglabas-pasok ni Lander sa loob niya.

“Oh, Lander.” Mas humigpit ang kapit niya sa gilid ng tub ng maramdamang malapit na siyang labasan. “Bilisan mo pa! Malapit na ako—oh… oh, god! Hayan na ako, Lander.”

Lander groaned. Sinapo nito ang mayayaman niyang dibdib at pinisil ang nipples niya. “Keep moaning, Vien—oh, fuck!”

Para siyang mababaliw sa sarap na dulot ng bawat pag-ulos ni Lander sa loob niya. “Oh! Oh! Lander! Please, oh! I’m cumming. Malapit na—Oh God.” Humigpit ang pagkakahawak niya sa gilid ng bathtub ng maabot niya ang rurok ng kaniyang kaligayahan.

Halos manginig ang bawat kalamnan niya habang nag-o-orgasmo.

At habang nanginginig ang hita niya dahil sa pagsabog sa kaibuturan niya, naramdaman niya ang katas ni Lander na pumuno sa sinapupunan niya.

“Fuck, that feels good,” ani Lander na habol ang hininga habang nasa loob pa rin niya ang kahabaan nito. “Still thinking that sex in the bath tub is uncomfortable?”

“Okay,” hinihingal na sabi niya. “Binabawi ko na.”

Tumayo ito at umalis sa bathtub. Pagkatapos ay pinangko siya patungo sa ilalim ng shower. Hinalikan ni Lander ang leeg niya dahilan para makaramdam siya ng nakakakiliting sensasyon. Kinagat ni Lander ang gilid ng tainga niya. “I like this.”

“Like what? Having sex in the bathroom?”

Mahina itong natawa saka niyakap siya mula sa likuran. “No, silly. I like this. Narito ka at kasama ko.”

Sumasal ng tibok ang puso niya sa tinuran nito. Humarap siya sa binata. “Gusto mo akong makasama?”

Kaagad na nawala ang emosyon sa mukha nito. “Ayaw mo? Ayaw mo akong makasama?”

Umiling siya. “Gusto.”

“Good.” Kinuha nito ang sabon at sinabon ang braso niya, pagkatapos ay naman balikat niya. Kapagkuwan ay bumaba ang kamay nito na may sabon sa dibdib niya at pinaikot nito ang kamay na may hawak ng sabon sa nipples niya.

Napaungol siya sa ginawa nito.

“I like it when you moan.” Hinalikan nito ang gilid ng labi niya. “Nakakabaliw ang ungol mo, alam mo ba ’yon?”

“Hindi.”

“Ngayon alam mo na,” anito at tuluyang sinakop ang mga labi niya.  

CECELIB | C.C.

CHAPTER 12

CHAPTER 12

TITIG na titig si Lander kay Vienna na mahimbing na natutulog sa tabi niya. Hindi niya alam kung anong pumasok sa isip niya at naisipan niyang dito matulog sa bahay nito. Gumagawa lang siya ng dahilan para makasama ang dalaga. Pagkatapos kasi niyang marinig ang boses ni Hellion sa kabilang linya kanina, gusto niyang bakuran ang dalaga.

He wanted to possessively wrapped his arms around her sexy waist and pull her closer so no man would ever have the privilege of getting close to her.

Bumangon siya sa kama at hinanap ang purse ni Vienna. Nakita niya iyon na nakapatong sa vanity mirror. Kinuha niya ang cellphone sa purse nito saka binuksan iyon. Protektado iyon ng password.

Mataman niyang tinitigan si Vienna habang iniisip kong ano ang password ng cellphone nito. Hindi iyon yong apat na password na nakasanayan niya sa kaniyang cellphone. Iyon yong klase ng password na talagang pinag-isipan.

Ibinalik niya ang tingin sa screen ng cellphone nito. Ang pangalan nito ang inilagay niya sa password pero incorrect password ang naging sagot no’n sa kaniya.

He groaned and type Vienna’s surname. Tulad ng sagot kanina, incorrect password na naman. Kapaguwan ay pumili siya ng mga ramdom na bagay na ma-i-ko-connect niya kay Vienna pero wala pa rin at kailangan niyang maghintay ng sampong minuto para masubukan muli na buksan ang cellphone nito.

Habang naghihintay ng paglipas ng sampung minuto, nahiga siya tabi ni Vienna at tinitigan ang dalaga. Isang ngiti ang kumawala sa labi niya ng maalala ang sinabi nito na siya lang ang mahal nito at wala nang iba. Gustong-gusto niya itong paniwalaan pero hindi niya magawa. At kailangan din muna niyang alamin ang rason ng pag-alis nito para sa peace of mind niya.

Nagpasalamat siya na lumipas na ang sampung minuto kaya sinubukan na naman niyang buksan ang cellphone nito. Nakaka-tatlong subok na siya ng tumagilid ng higa si Vienna, paharap sa kanya at bahagyang ngumiti na parang nananaginip.

“Lander,” bulong nito sa pangalan niya.

Napabuntong-hinga siya at parang wala sa sariling pinindot niya ang mga letrang L-A-N-D-E-R pagkatapos ay pinindot niya ang okay button.

Nabitawan niya ang cellphone at tumama iyon sa ilong niya ng biglang bumukas ang cell phone nito.

“Holy hell,” he murmured under his breath and stared at Vienna. “Your password is my name?” Hindi pa rin siya makapaniwala sa nalaman.

Ganoon ba siya ka-importante sa dalaga para ang pangalan niya ang gamitin nitong password? Parang may humaplos sa puso niya sa nalaman.

Binuksan niya ang GPS nito, pati na rin ang GPS ng cell phone niya. And then he registered her number on his GPS tracking app and connected his number on her GPS.

‘Would you like to allow this number to access your GPS?’

Lander quickly pressed the ‘allow’ button that pops up on Vienna’s phone. Sa ganoong paraan, malalaman niya kung saan ito nagpupupunta kapag nawawala ito bigla. Hindi na niya hahayaang iwan na naman siya nito sa ikalawang pagkakataon. Not again, my sweet. Never again.

Alam niyang kalabisan na ang pag-connect niya sa GPS nito sa GPS tracking app niya pero wala na siyang pakialam doon. Ang gusto lang niya ay malaman kung saan ito pumupunta kapag nawawala ito.

At dahil nabuksan na niya ang cellphone ng dalaga, binuksan niya ang gallery nito. Wala namang kakaiba sa mga larawan na laman ng photos folder ni Vienna hanggang sa may mahagip ang mata niya na pamilyar na larawan.

Of course it was fucking familiar! Siya mismo ang nag-encode ng file ni Lamar Exxon. Kinunan nito ng larawan ang listahan ng order na sasakyan ni Mr. Exxon. From the list to cars prices and its technical specification.

Nakaawang pa rin sa gulat ang mga labi niya ng balingan niya si Vienna na mahimbing na natutulog.

“Bakit mo kinunan ng litrato ang file ni Mr. Exxon?” Tanong niya sa natutulog na dalaga. Biglang pumitik sa ala-ala niya ang memoryang nakita niya si Vienna sa harao ng nakabukas niyang laptop. “Iyon ba ang ginawa mo habang nasa board meeting ako?”

Nanghihinang inilapag niya ang cell phone ni Vienna sa night stand at tumitig sa dalaga.

Bakit?

Magkakilala ba ang dalawa? May relasyon ba ang mga ito? Ano ang koneksiyon ni Mr. Exxon kay Vienna para alamin ng dalaga ang listahan ng ino-order na sasakyan ni Mr. Exxon? Did Mr. Exxon send her to spy on him?

Kailangan niyang malaman ang katutuhanan. Kinapa niya ang cell phone niya na nasa night stand at tinawagan ang pinakamagaling sa larangan ng pagkalap ng impormasyon.

Pagkatapos ng dalawang ring, sinagot ni Shun Kim ang tawag niya. “You better have a fantastic reason why you’re calling me at this hour.” Puno ng iritasyon ang boses nito. “Ano ba ang kailangan mo, Storm? Bibili ka ba ng bahay sa akin kaya ka tumawag?”

“Hindi,” aniya. “Puwede mo bang imbestigahan si Vienna Sugon?”

Ilang minuto ang lumipas bago sumagot ang nasa kabilang linya. “How much are you going to pay?”

“Name your price.”

Walang buhay na tumawa si Shun. “Trust me, Lander Storm, hindi mo kayang bilhin ni kuko ko. Sabi doon sa bachelor’s magazine, nagkakahalaga ako ng bilyones, pero dahil kaibigan kita at isa ka sa mga investors ng kompanya ko, bibigyan kita ng discount. How about buying a lot?”

Nagsalubong ang kilay niya. “Ano naman ang gagawin ko sa lot na ’yan?”

“Kainin mo baka masarap ang lasa ng lupa.” Puno ng sarkasmo ang boses ni Shun. “Malay ko kung anong paggagamitan mo. Basta iyon ang kabayaran mo sa pag-i-imbestiga ko sa ex-girlfriend mo.”

Nagpakawala siya ng malalim na hininga. “Magkano ba ang lupa na ’yan?”

“Fifty million. Barya mo lang naman ’yon. And anyway, malaki naman ang lupa na ’yon. You can even build a race track out there.”

“No, thanks. My race track na ako,” aniya. “Anyway, I’ll send you the check tomorrow.”

“Great. Tatawagan kita kapag nalaman ko na ang lahat ng impormasyon tungkol sa kanya.”

“Okay.”

Tinapos niya ang tawag at ibinalik ang cellphone sa night stand pagkatapos ay napatitig sa maamog mukha ng dalaga. Sana naman mali ang nasa isip ko ngayon.

KINAUMAGAHAN, maagang nagising si Lander saka nagtungo siya sa kusina para ipagluto ng agahan si Vienna. Pero natigilan siya at nakaawang ang bibig na napatitig sa stove.

“What the hell am i supposed to cook?” Napailing-iling siya. “E, wala nga akong alam sa pagluluto.”

Nagpakawala siya mg buntong-hininga saka tinawagan si Train.

“Hey, man,” bati niya sa kaibigan. “Am i dusturbing you?”

“Hindi. Bakit?”

Nag-aalangan siyang magsabi—more like nahihiya siya. Tumikhim siya. “Pwede mo ba akong turuan magluto?”

Ilang segundong natahimik ang kabilang linya bago nagsalita si Train. “What the fuck, Storm?”

“Turuan mo ako,” aniya saka maglakad palapit sa stove. “Ano bang gagawin ko?”

“Ano bang lulutuin mo?” Parang hindi pa rin makapaniwala si Train. “Teka, ano ba ang nangyayari sayo? Are you okay? Wait, are you high?”

“Wolkzbin, I dont do those kind of shits.” Hinilot ni Lander ang sentido. “Its just that… gusto kong ipagluto si Vienna ng breakfast at—”

“Vienna?” Gagad nito. “Cali’s sister?”

“Yeah.”

Napalatak ito. “Damn. Malapit ka na bang maging myembro ng Possessive Men’s Club?”

“Hindi.”

Train snorted. “Sige, Storm, magsinungaling ka pa.” Tumikhim ito. Aanong gusto mong lutuin? Tuturuan kita step by step.“

“Ahm.” Ni-ransak niya ang isip para sa gustong lutuin pero walang pumasok sa isip niya/ “Something special?”

Mahinang natawa si Train. “Nasaan ka?”

“Sa bahay ni Cali.”

“Lumabas ka riyan,” ani Train. “Nasa labas ako ng bahay ni Cali, nagja-jogging kasi ako/ Tamang-tamang napadaan ako. I’ll teach you in person.”

“Nandiyan na ako,” aniya at pinatay ang tawag at lumabas ng bahay. “Hey, man,” bati niya kay Train ng makita ito.

Makahulugang nginitian siya ni Train. “Hey. Come on?”

Tumango siya. “Lets do it.”

Pagkalipas ng isang oras na puno ng murahan at pagsigaw ni Train kay Lander, natapos din silang dalawang magluto.

“Hindi na kita ulit tutulungang magluto,” naiiling nito sabi saka itinapon ang nasunog niyang kawali sa basurahan. “You nearly burnt the house!”

Napangiwi siya. “Hindi ko naman kasi alam na—”

“No talking, Storm. Aalis na ako bago pa kita mabatukan diyan.”

Nang makalabas si Train sa bahay niya, napatitig siya sa niluto nila ni Wolkzbin. Napatingin siya sa mga paso niya sa daliri at pulsohan dahil sa mainit na kawali.

“Fuck!” Mabilis niyang kinuha ang first aide kit saka pinahiran ng ointment ang mga paso. “Fuck. Fuck.”

Kahit mahapdi pa, hindi niya iyon pinansin at naghain siya sa lamesa. Pagkatapos ay lumipat siya sa bahay niya para maligo at magbihis narin.

Nagsalubong ang kilay niya ng makita si Calyx sa labas ng bahay niya. Nakahiga ito sa hood ng sasakyan at naka-shade habang nakatingin sa kalangitan.

Nilapitan niya ang kaibigan at tinapik ang balikat nito.

Mabilis na bumangon si Calyx saka tinanggal ang sunglasses at humarap sa kaniya. “Hey, man.”

Kinunotan niya ito ng nuo. “You look like shit.” Komento niya ng makita ang malalaking eye bag sa ilalim ng mga mata nito.

Walang buhay na ngumiti si Calyx. “I know and I don’t give a fuck.” Tumingin ito sa pinto ng bahay niya. “Pwede na ba tayong pumasok para makapag-kape ako?”

Pinaikot niya ang mga mata. “Doon ka magkape sa bahay mo. May gagawin akong importante.”

Naglakad siya patungo sa pinto ng bahay at binuksan iyon pagkatapos ay humarap sa kaibigan na sumunod sa kaniya at nasa likod niya. “Seriously, Calyx, umalis ka na. May gagawin nga akong importante.”

“Like what?”

“Like cooking breakfast for Vienna.”

Napamulagat ito at halatang nagulat sa sinabi niya. “Okay na kayo?”

Nagkibit balikat siya saka pumasok sa loob ng kabahayan habang nasa likod niya si Calyx, nakasunod pa rin sa kanya.

“So, nagkabalikan na kayo?” Tanong ni Calyx kapagkuwan ay napalatak. “Alam ko namang mahal mo pa si Vienna. In-denial ka lang talaga. That word love is a fucking disease.”

Napatigil siya sa paglalakad at humarap dito. “Come again?”

Nagpakawala ito ng malalim na buntong-hininga. “I meet this woman and it was a love at first sight. I know, its cliché, its cheesy and it’s yucky but I don’t care.” Tinuro nito ang puso. “Kahit anong gawin ko, hindi ko ’to matalo-talo. Kaya naman sinabi ko kanina kay Etheyl ang nararamdaman ko. Alam mo ba kung anong sagot niya?”

“Ano?”

“She said that I’m a worthless playboy who needs to be buried six feet underground.” Walang buhay itong natawa. “Halos lipulin ko ang lahat ng tapang na mayroon ang katawan ko. Kahit kinakabahan ako, sinabi ko sa kaniya ang nararamdaman ko, tapos iyon ang isasagot niya sa akin? Fuck!” Sinipa nito ang malapit ditong indoor plant. “Inuman nalang tayo. Tara. Maglasing ta’yo. Libre ko.”

Hindi makapaniwalang napatitig siya kay Calyx. “Ikaw, ang first runner up sa pagiging kuripot, tapos manlilibre ka? Anong nakain mo?”

“Lander, my friend.” Hinawakan nito ang magkabilang balikat niya. “I’m brokenhearted right now. Pwede bang damayan mo ako? Malapit na akong maging pasyente sa mental hospital. Malapit na malapit na kasi mababaliw na ako sa kakaisip kong paano ko papapaniwalin ang babaeng ’yon na totoong mahal ko siya. So, habang wala pa akong maisip na paraan, maglasing muna tayo.”

Nagpakawala siya ng buntong-hininga at napailing-iling. “Okay. But let me call Wolkzbin. Ayokong makipag-inuman sa’yo na tayong dalawa lang.”

“Sure, whatever.”

Bago niya tawagan si Train, nagpadala muna siya ng mensahe kay Vienna.

’Good morning, Vien. Nasa mesa na ang agahan mo, sana magustuhan mo. May importante lang akong gagawin, tatawagan kita kapag hindi na ako busy. Bye. – Lander S.

Walang sumasagot sa telepono ni Train ng tawagan niya ito kaya naman hindi na niya ito tinawagan. Mamayang gabi nalang niya ito tatawagan, baka may ginagawa itong importante. Pinaalam niya kay Calyx na walang sumasagot sa phone ni Train kaya naman wala siyang choice kundi makipag-inuman ng mag-isa kay Calyx.

Habang nagmamaneho patungong Bachelor’s Bar, nakatanggap siya ng text galing kay Vienna.

‘Good morning. Ingat sa kung ano man iyang impotante mong gagawin. Salamat sa agahan. Mwah. Love you.’ – Vienna S.

Hindi niya napigilan ang ngiti sa kumawala sa mga labi niya ng mabasa ang dalawang salita na ’yon na nasa hulihan ng mensahe ni Vienna.

I’m fucked!

CECELIB | C.C.

CHAPTER 13

CHAPTER 13

PAGKATAPOS niyang kainin ang agahan na hinanda ni Lander, umalis si Vienna ng bahay dahil itinext siya ni Hellion na pumunta sa bahay nito. Gusto sana niyang mag sketch ng mga damit na naging libangan nalang niya pero kailangan niyang magtrabaho.

Kaya nga hindi siya makapag-focus sa V Couture na tinayo niya noon pagka-graduate niya. Nawalan siya ng oras mag-desenyo ng mga damit dahil mas nag focus siya bilang Agent Light. Lalo na nang mamatay ang partner niya ng dahil sa pagiging makasarili niya.

Ngayon ang V Couture ay isa lang maliit na boutique sa Nevada na pinupuntahan ng mga dati niyang suki.

Nang makarating siya sa bahay ni Hellion, nasa sala ito at hinihintay siya.

“Good morning, Mr. Hellion.” Bahagyang nanunudyo ang boses niya at umupo sa kaharap nitong pang-isahang sofa.

“Good morning, Ms. Light,” anito at may iniabot sa kanyang black duffel bag. “May lamang anim na C4 ang bag na yan. Ilagay mo ’yan sa bawat sulok ng Exxon Garage. Tumawag si boss, kailangan ng tapusin ang misyon na ’to. Sa makalawa, babalik tayo sa China kaya maghanda ka.” Pagkatapos ay may inilapag itong blue prints sa center table. “This is the blue print of the Exxon garage.”

“Saan mo naman nakuha ’yan?” Natatakang tanong niya.

“That’s a secret.” Kinidatan siya nito at ibinalik ang atensiyon sa blue prints. “Dito mo ilalagay ang mga C4,” anito sabay turo sa mga may kulay pulang tuldok. “Aalalayan kita mula rito para hindi ka mawala.” May inabot sa kaniyang USS type port si Hellion. “Kailangan mong makapasok sa computer o CCTV room nila para ilagay ito sa CPU nila. Using this, I can hack into their database and cameras. Ito muna ang unahin mo bago mo ilagay ang mga C4 kasi kailangan kong alisin ang footage mo pagkatapos dahil siguradong hahanapin ka nila.”

Kinuha niya ang port like USB na hawak ni Hellion. “’Yon lang?”

“And don’t get caught.”

Tumango siya. “Copy.” Kinuha niya ang duffel bag at isinukbit iyon sa balikat. “Aalis na ako.”

“Wait,” ani Hellion at may ibinigay sa kanyang mini-microphone and mini-wireless earphone. “I’ll help you from here.”

“Okay.” Tinanggap niya ang binibigay nito at umalis siya sa bahay ni Hellion at pumara ng taxi patungo sa Exxon Garage.

Habang nasa loob ng taxi, inilagay niya ang mini-microphone transmitter sa kuwelyo ng suot niyang overall red leather suit at inilagay naman niya sa tainga ang mini-wireless earphone.

Tinapik-tapik niya ang mini-microphone. “Sound check. Can you hear me?” Aniya sa mahinang boses.

“Yes, I can,” anang boses ni Hellion mula sa mini-wireless earpiece. “Malapit ka na sa Exxon Garage. Huwag mong isasara ang GPS ng cellphone mo”

“Copy.”

Nang tumigil ang sasakyan dalawang gusali ang layo bago ang Exxon Garage, huminga siya ng malalim bago lumabas ng taxi. Habang papasok si Vienna sa nasabing garahe, mahigpit ang kapit niya sa duffel bag na nakasukbit sa balikat niya. May dalawang armadong security guard sa labas ng gusali.

Inayos niya ang nakalugay na buhok at nang-aakit na nginitian ang dalawang security guard.

“Hey, boys,” nakangiting aniya. “Puwede ba akong makigamit ng banyo?”

Nagkatinginan ang dalawang bantay at puno ang pagnanasa ang mga mata na ibinalik ang tingin sa kanya.

“Oo naman, miss,” anang security guard na nasa kanan.

“Kailangan nga lang namin sumama sa’yo.” Nakangisi na dagdag ng kasama nito.

“Okay lang sa akin.” Peke siyang bumungisngis saka pasimple niyang kinuha ang syringe na naka-strap sa may hita niya. Pampatulog ang laman niyon. “Halina kayo.”

Nang tumalikod ang dalawa para igiya siya patungong banyo, mabilis niyang binuksan ang takip ng syringe at at itinusok iyon sa leeg ng security guard. Nang lumingon ang kasama nito paara alamin kung bakit bigla nalang nalugmok sa sahig ang kasama, mabilis na itinurok niya ang isa pang syringe na naglalaman ng pampatulog sa leeg nito.

Nagpakawala ng isang malalim na hininga si Vienna habang nakatingin sa dalawang security guard na nakahiga sa semento. At dahil nababalot ng pulang leather gloves ang mga kamay niya, hindi siya natakot na hawakan ang dalawang bantay. There would be no finger print to see.

Hinawakan niya sa paa ang dalawang lalaki at hinila ang mga ito papasok sa guard house.

        Habol ang hininga niya ng maipasok niya ang dalawa sa guard house. 

Mabilis na pumasok si Vienna sa loob ng Exxon Garage ng masigurong wala nang nagbabantay sa pintuan. Kaagad na ipinalibot niya ang tingin sa kabuonan ng garahe. Napakalaki niyon. Hindi na siya magtataka kung ang lahat ng sasakyan na narito ay puro ninakaw.

“Nasa may left hall ang computer room,” anang boses ni Hellion sa tainga niya na ikinagulat niya.

Kung hindi pa niya narinig ang boses ng lalaki, baka nakalimutan na niyang may partner siya.

“Copy that,” she replied.

Mabilis siyang nagtago sa ilalim ng isang sasakyan ng makitang may dalawang armadong kalalakihan na naglalakad patungo sa direksiyon niya. Mabuti nalang at medyo mataas ang sasakyan kaya pati ang duffel bag na dala ay naitago niya.

Oh, fuck!

Nang lagpasan ng dalawang kalalakihan ang sasakyan na pinagtataguan niya, mabilis siyang umalis sa pinagtataguan at malalaki ang hakbang na tinungo niya ang hall na sinasabi ni Hellion. Kaagad naman na nakita niya ang computer room. Hindi siya mawawala kasi maliban kay Hellion na nagga-guide sa kanya, may nakasulat talaga na computer room sa labas ng pintuan.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng computer room at nakitang may dalawang bantay doon na naghihilik habang may hawak na mga dikalebring baril.

Napangiti siya. Mukhang magiging madali ang misyong ’to, sabi niya sa sarili.

Kinuha ni Vienna ang syringe na naka-strap sa kabilang hita naman nito. Pagkatapos ay itinurok niya iyon sa leeg ng dalawang lalaki.

Nang masigurong hindi muna ang mga ito magigising, nakipag-usap siya kay Hellion.

“Saan ko ba ilalagay ang port like USB na ’to?” Tanong niya kay Hellion na nasa labilang linya.

“Hanapin mo ang CPU ng computers nila,” sagot ng lalaki.

She groaned. “Magtatanong ba ako kung alam ko kung nasaan ang CPU na ’yon?”

“Use your eyes.”

“Ay, hindi! Ilong ang gamit ko! Inaamoy ko kung nasaan ang CPU.” Puno ng sarkasmo ang boses niya.

“Stop being sarcastic and find that CPU,” naiinis na sabi ni Hellion.

Itinirik niya ang mga mata at hinanap ang CPU. May nakita siyang hugis parisukat na kulay itim at may mga saksakan ng USB. Baka ito na ’yon. Nakapikit ang isa niyang mata habang isinasaksak ang USB sa port na naroon.

“Okay na? Tama ba ang pinaglagyan ko?” Tanong niya kapagkuwan kay Hellion habang pigil ang hininga.

Vienna heard beeping sounds from the other line and then Hellion spoke. “Yeah. Tama ang pinaglagyan mo,” imporma nito sa kanya.

Pinakawalan niya ang pinipigil na hininga pagkatapos ay naglagay ng isang C4 sa ilalim ng mesa na hindi basta-basta makikita ng mga tao at mabilis na lumabas ng computer room.

“Okay, Mr. Hellion, the computer whatever genius, lead the way.”

“Okay.” Humugot muna ito ng malalim na hininga. “Nakikita mo ang pathway na ’yon sa kanan mo, patungo iyon sa lugar kung saan mo puwede ilagay ang unang C4.”

Sinunod niya ang sinabi nito at napag-alaman niyang recreational room ang silid na tinutukoy ni Hellion. Buti nalang at walang tao kaya madali niyang nailagay ang C4 sa isang lugar na hindi makikita.

Naging madali ang paglalagay ng C4 sa loob ng garahe dahil kaunti lang ang nagbabantay. Pero kailangan pa rin niyang magtago sa mga ilalim ng sasakyan para hindi siya makita.

Nakahinga lang siya ng maluwang ng safe siyang makalabas sa Exxon Garage. At hindi na niya kailangan tumawag, dahil naroon na si Hellion naghihintay sa kanya gamit ang sasakyan nitong Hammer.

Bago siya makasakay sa sasakyan ni Hellion, tumawag sa kanya si Lander. Bigla siyang kinabahan. Laking pasasalamat niya na tumawag ito kung kailan nakalabas na siya.

“Vienna, nasaan ka?” Kaagad na tanong nito ng sagutin niya ang tawag.

Tumikhim siya para itago ang kaba na nararamdaman. “Nasa labas ako.”

“Alam ko, pero nasaan ka ba?”

“Hindi mahalaga kung nasaan ako. Pauwi na ako ngayon. Bye. Tawagan kita kapag nasa bahay na ako,” aniya at pinatay ang tawag. I’m sorry, Lander.

Mabilis siyang sumakay sa Hammer ni Hellion at habang nagmamaneho ito patungo sa bahay niya, iniabot niya rito ang USP port na inilagay niya sa CPU kanina. “Heto. You want it back right?”

“Yes. I don’t want to leave any evidence.” Ngumiti si Hellion. “Thanks.”

“No problem.”

“Mag-ingat ka,” ani Hellion habang nagmamaneho. “Hindi tayo nakakasiguro na hindi malalaman ni Exxon na nakapasok ka sa garahe nila. Don’t let your guards down. Okay?”

“Okay.”

PAGKATAPOS ihatid ni Lander si Calyx at Train na kailangan pa niyang alalayan sa paglalakad sa sobrang kalasingan, umuwi siya sa bahay niya. Buti nalang at hindi siya nalasing ng sobra. Bago siya tuluyang pumasok sa loob ng bahay, napatingin siya sa bahay na katabi ng bahay niya. Walang nakabukas na ilaw ibig sabihin, walang tao sa loob.

Pumasok siya sa loob ng bahay niya at tinawagan si Vienna. After two rings, she picked up.

“Vienna, nasaan ka?” Kaagad na tanong niya ng sagutin nito ang tawag niya.

There was something in his voice. Fear, maybe? Kapag hindi niya nakikita si Vienna, inaatake siya ng takot at pangamba na baka iniwan na naman siya nito.

Tumikhim ito. “Nasa labas ako.”

“Alam ko pero nasaan ka ba?” Pangungulit niya.

“Hindi mahalaga kung nasaan ako, pauwi na ako ngayon. Bye. Tawagan kita kapag nasa bahay na ako.” Anito at pinatay ang tawag.

Ibinaba ni Lander ang cellphone at binuksan ang GPS ng cellphone niya at hinanap kung nasaan ngayon si Vienna. At dahil naka-rehestro naman ang numero nito sa GPS niya, madali niyang nalaman kung nasaan ang dalaga. Nagsalubong ang kilay niya ng makita kung nasaan si Vienna. Hindi siya pwedeng magkamali, ’yon ang address ng Exxon Garage. Anong ginagawa nito roon?

Then the blue dot—that’s Vienna— started moving in a fast speed. Mukhang nasa loob ng sasakyan si Vienna dahil mabilis ang galaw niyon.

Umupo siya sa pang-isahang sofa at matamang tiningnan ang kulay asul na dot hanggang sa makarating iyon sa Bachelor’s Village. Nang makitang tumigil ang asul na dot, sumilip siya sa bintana at nakita niyang lumabas si Vienna mula sa isang Hammer na sasakyan. Hindi niya maaninag kung sino ang nagmamaneho dahil madilim na sa labas dahil gabi na.

Nang makaalis ang sasakyan, kaagad na nag-ingay ang cellphone niya. Si Vienna ang tumatawag.

Sinagot niya ang tawa. “Hello?”

“Hey,” anang boses ng dalaga mula sa kabilang linya. “I’m home.”

“I know. Nakita kitang lumabas sa isang Hammer na sasakyan.”

Mukhang napansin nitong walang emosyon ang boses niya dahil kaagad itong nagpaliwanag.

“Sasakyan ’yon ni Hellion. At bago ka mag-isip ng masama riyan, wala kaming ginawang masama maliban sa magdisenyo ng gown.”

Napatiim-bagang siya. Why is she lying to me? “Okay. At hindi ako nag-iisip ng masama.”

“Okay. Whatever you say.” Nanunudyo ang boses nito. “Dito ka ba sa bahay ko matutulog?” May bahid na ngiti ang boses nito. “Gusto kitang makasama, puwede ba?”

“Hindi puwede.” Umakyat siya sa hagdanan patungong second floor. “May gagawin ako, e.”

“Oh.” Halatang disappointed ito. “Ganoon ba? Good night, then.”

“Good night.” Pinatay niya ang tawag at pumasok sa silid niya.

ITINAPON ni Vienna ang cellphone sa ibabaw ng kama at bagsak ang balikat na napa-upo siya sa couch na naroon malapit sa bintana na nakaharap sa silid ni Lander.

Lander was acting weird. Okay naman sila kaninang umaga, anong nangyari? May mood swing ba ito o may sakit itong bipolar? Marami talaga siyang hindi alam sa binata. Kahit naman dalawang taon niyang pinagnasaan ito noon bago naging sila, maysadong misteryoso ang dating nito. ’Yon siguro ang nakakuha sa atensiyon niya.

Hinubad niya ang overall red leather suit na suot niya at nagtungo sa banyo para maligo. Her mission went well. That was worth celebrating. Sa makalawa, babalik na naman sila sa China. Kung sa kanya lang, ayaw niya. Ayaw niyang mawalay kay Lander kung kailan medyo nagiging okay na sila pero ito ang trabaho niya mula pa noon. At hindi niya hahayaang manakawan si Lander ng mga sasakyan kung may magagawa naman siya para pigilan ang mga magnanakaw na ’yon.

Hindi na siya ulit magiging makasarili para lang maging masaya. Ang huling beses na pinili niyang maging masaya sa piling ni Lander, pinagbayaran iyong ng buhay ng partner niya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 14

CHAPTER 14

NANG makalabas sa banyo, nagsuot siya ng pulang lingerie at naglakad patungo sa bintana na nakaharap sa silid ni Lander. Mula sa kinatatayuan niya, kitang-kita niya si Lander na naka-upo sa study table at nakaharap sa laptop nito.

Wala itong suot na pang-itaas. Shit! Bakit ba nakapaglalaway ang kakisigan ng binata?

Kinuha niya ang roba at isinuot iyon pagkatapos ay tumalon mula sa bintana ng kuwarto niya sa second floor. Eksperto at balanseng lumapag ang paa niya sa semento sa ibaba. Napangiti siya. Sanay siyang tumatalon sa mga matatas na gusali kapag nasa misyon siya kaya naman hindi siya nahirapan na tumalon.

Tumingala si Vienna sa maliit na balkonahe sa kuwarto ni Lander. Huminga siya ng malalim at nag-umpisang inakyat iyon.

Nang makahawak ang kamay niya sa railing ng balkonahe, nagpakawala siya ng isang malalim na buntong-hininga. Vienna pulled herself up and she expertly landed on the terrace floor.

“Whew.” Habol niya ang hininga. “Kailangan ko nang mag rock climbing,” aabi niya sa sarili bago kumatok sa nakasarang sliding window.

Mabilis na napalingon si Lander ng kumatok siya sa pinto. Nginitian niya ito ng magtama ang mga mata nila.

Gumuhit ang gulat sa mukha nito ng makita siya. “Saan ka dumaan?” Nagtatakang tanong nito ng buksan nito ang salamin na sliding window.

Nginitian niya ang binata. “Inakyat ko ang terrace mo. Gusto kitang makasama, e.” Ipinalibot niya ang dalawang braso sa leeg ni Lander. “Hmmm…” She pressed her lips on him. “Please? Papasukin mo naman ako.”

Hinila siya papasok ni Lander at niyakap siya ng mahigpit. Napangiti siya ng sakupin nito ang mga labi niya. Kumalas siya sa pagkakayakap dito at nginitian ang binata. “Anong ginagawa mo at mukhang abala ka?”

“Searching for new cars to sell,” sagot nito at sinakop na naman ng halik ang mga labi niya.

Siya ang pumutol sa halik na pinagsasaluhan. “Ano ba ang importanteng ginagawa mo? Bakit ayaw mo akong makasama ngayong gabi?” May pagtatampo sa boses niya. “Mas importante pa ba yun kesa sa’kin?”

“E, ako, importante ba ako sayo?”

“Syempre, importante ka—”

“Kung ganoon, bakit ka nagsinungaling sakin?” Sabi nito na ikinaputla ng mukha niya at kinabahan siya.

“A-Anong ibig mong sabihin?”

Napailing-iling si Lander at mapait na ngumiti. “Huwag ka nang magmaang-maangan, please? Alam kong nasa Exxon Garage ka kanina.” Umatras ito at umupo sa gilid ng kama. “Bakit ka ba nagsisinungaling sakin, Vienna? Wala ba akong karapatan na malaman ang katotohanan? Bakit kailangan mong magsiningaling sakin? Bakit? I’m opening myself to you again, Vienna, pero ikaw naman itong isinasara ang sarili sa akin? Kaya nagdududa ako kung mahal mo nga ba talaga ako o baka naman pinaglalaruan mo lang ako.”

Habang nagsasalita si Lander, sobrang kaba ang nararamdaman niya. “P-Paano mo nalaman n-na naroon ako?”

“I have my ways,” sagot nito at hinuli ang mailap niyang mga mata. “Bakit ka nagsinungaling sakin? Am I not worthy of the truth?”

Huminga siya ng malalim. “Sorry.” Humakbang siya palayo rito. “Hindi ko puwedeng sabihin sayo ang katotohanan.”

Pinigilan siya ni Lander sa kamay at nakatiim-bagang na tumingin sa kanya. “Bakit? Akala ko mahal mo ako.”

“Mahal kita,” aniya. “Mahal na mahal kita, Lander. Sobra.” Lumapit siya ulit dito at hinalikan sa mga labi ang binata. “Mahal na mahal kita—”

“Pero hindi ganoon kamahal para sabihin mo sa akin ang totoo.”

“Kasi hindi pwede. Ayaw kitang mapahamak at iyon ang mangyayari sayo kapag sinabi ko sayo ang lahat ng nililihim ko.” Lumamlam ang mga mata niya at inagaw ang kamay na hawak nito. “Hindi ko kakayanin kung masasaktan ka ng dahil sakin.”

Nagmamadali siyang tumungo sa teresa at tumalon mula roon. Nang tumingin siya sa balkonahe, nakadungaw doon si Lander at nakaawang ang mga labi na nakatingin sa kanya. Nasa mukha nito ang gulat at pagkalito sa nakita.

Damn it!

Malalaki ang hakbang na naglakad siya papasok sa bahay ni Cali. Habang patagal ng patagal, mas dumarami ang katanungan ni Lander. Mga katanungan na hindi niya puwedeng sagutin. Dahil kapag sinagot niya, tiyak na mapapahamak ito.

HINDI nakagalaw sa kinatatayuan si Lander habang nakatingin sa dalaga na papasok sa bahay ni Cali. Maraming katanungan sa isip niya. Tulad nalang kung paano nagawang tumalon ni Vienna mula sa teresa na nasa ikawang palapag at hindi man lang ito natumba o nawalan ng balanse.

Nagmamadali siyang nagsuot ng t-shirt at lumabas sa bahay niya. Nang makarating siya sa bahay ni Cali, bukas ang pinto. Hindi man lang ba natatakot si Vienna na baka may masamamg loob na pumasok sa bahay nito?

“Vienna? Nasa taas ka ba?”

Walang sumagot.

Napailing-iling siya at umakyat sa hagdan na patungo sa second floor. Kaagad na pumasok siya sa kuwarto ni Vienna. Naabutan niya ang dalaga na nakahiga sa kama at nakatingin sa kisame.

Ipinatong niya ang tuhod sa gilid ng kama at kinubabawan si Vienna. Agad na nagtama ang mga mata nila ng dalaga.

“Vienna…”

Hinaplos nito ang pisngi niya. “I’m sorry, Lander… I didn’t meant to—” Tumigil ito sa pagsasalita at magkasalubong ang kilay na tumingin sa pinto ng silid.

“Narinig mo ’yon?” Tanong nito. “Bumukas ang pinto ng bahay.”

Nagsalubong namam ang kilay niya. “Ha? Wala. Wala akong narinig. Bakit?”

“Bumangon ka,” utos nito.

Akmang magsasalita siya ng takpan ni Vienna ang bibig niya at sinenyasan siyang huwag mag-ingay. Naguguluhan siya pero sinunod niya ang hiling nito. Umalis siya sa pagkakakubabaw dito at ito naman ay bumangon pagkatapos ay sumilip sa bintana.

Mas lalong lumalim ang gatla sa nuo niya. “Ano ba ang ginagawa mo?” Tanong niya at ginaya si Vienna na sumilip sa binatana.

Hinawakan siya ni Vienna sa balikat at hinila siya palayo sa bintana, pagkatapos ay tumingin ito sa mga mata niya.

“Dito ka lang. Huwag kang lalabas ng silid na ’to,” anito at nagmamadaling lumabas ng kuwarto.

At dahil matigas ang ulo niya, lumabas siya ng silid pagkalipas ng ilang minuto na lumabads si Vienna at naglakad patungo sa hagdanan.

Natulos siya sa kinatatayuan ng makababa siya ng hagdan at nakita niya si Vienna na nakikipagbakbakan. Halos malaglag ang panga niya ng makita ang dalaga na nakikipaglaban sa isang lalaki. Suntok at sipa ang ginawa ni Vienna at para itong lumilipad sa hangin habang pinagsisisipa ang lalaki. Napakabilis ng mga kilos ni Vienna. Para itong kidlat sa bilis ng pag-igkas ng kamao sa kalabang lalaki.

Panay ang salag ng lalaki sa mga atake ni Vienna.

Malakas ang bawat suntok na pinapakawalan ni Vienna dahil napapaatras ang lalaki. Vienna jumped in mid-air and kicked the man on the left side of the neck.

Napaigik ang lalaki at natumba.

Tumakbo si Vienna patungo sa mahabang sofa at may kinuha mula sa ilalim niyon. Napamulagat siya ng makitang baril ’yon.

Shit! Napamura siya ng makitang itinutok ni Vienna ang baril sa lalaki at kinalabit ang gatilyo.

“Fuck!” Sigaw niya ng makitang nangisay ang lalaki at nawalan ng buhay.

Mabilis na tumingin sa direksiyon niya si Vienna. Bumadha ang gulat at takot sa mukha nito pero kaagad ding nawalan ng emosyon ang mukha nito ng bumukas ang pinto at may lalaking pumasok doon na may dalang baril.

Biglang kinalabit ni Vienna ang gatilyo na hindi manlang nagdadalawang isip.

Hindi kayang ipaliwanag ng salitang gulat ang nararamdaman niya habang nakatingin sa dalawang lalaki na nakahandusay sa sahig at wala nang buhay.

Nanlalamig ang kamay niya, malakas ang tibok ng puso niya, at pinagpapawisan siya sa takot. Hindi siya makahinga ng maayos at nakaawang ang bibig niya sa nasaksihan.

Humarap ito sa kanya. “Lander let me explain—”

“N-No.” Nanginginig ang boses niya. “I-I’m leaving.”

Malalaki ang hakbang niya na lumabas ng bahay. Nanlamig ang buong katawan niya ng madaanan niya ang dalawang bangkay. He couldn’t breath!

“Lander—”

“No!” Sinapo niya ang ulo at umiling-iling. “D-Don’t—No, Vienna—No…”

Tuluyan na sana siyang makakalabas ng bahay ng pigilan siya ni Vienna sa kamay. Binalingan niya ang dalaga na hawak pa rin ang baril na kumitil sa dalawang kalalakihan na nakahandusay ngayon sa sahig.

Vienna’s eyes were begging as she stared at him. “Please… Lander… let me explain.” Nanginginig ang boses nito at nag-uumpisang manubig ang mga mata. “Please? Please?”

Nakaawang ang mga labi niya habang nakatingin kay Vienna na nagmamakaawa.

He was still in shock.

Tinanggal niya ang kamay nito na hawak ang braso niya habang umiiling-iling. Walang salitang lumalabas sa bibig niya kahit napakaraming katanungan sa isip niya. He couldn’t speak. Naninigas ang panga niya at nababalot ng kakaibang emosyon ang buong pagkatao niya.

Hindi siya nagsalita at tuluyan nang lumabas sa bahay ni Cali.

Abot-abot ang kaba niya habang malalaki ang hakbang na naglalakad patungo sa bahay niya. At nang makapasok siya sa loob ng bahay, bumigay ang tuhod niya na kanina pa nanginginig. Napa-upo siya sa sahig at sinapo niya ang ulo na gulong-gulong. Pilit niyang isinisiksik sa utak niya na baka panaginip lang ang lahat ng ito na baka nagha-hallucinate lang siya, na baka isa lang itong prank o biro sa kanya ni Vienna. Pero hindi … hindi ito isang panaginip lang.

Nakita talaga niya si Vienna na pumatay sa harapan niya mismo.

Fuck!

NAPATITIG si Vienna sa pintuan na nilabasan ni Lander. Hindi niya masisisi ang binata kung hindi na siya nito gustong makausap o makita man lang. He just saw her kill two men! Sinong may matinong pag-iisip ang babalikan pa siya para marinig ang paliwanag niya?

Nanghihinang sumalampak siya ng upo sa sahig at napahikbi. Bakit? Bakit nangyayari ito sa kanya? Wala naman siyang ginagawang masama. She was just serving her country. She was an agent not because she wanted to kill people but because she wanted to save lives.

Pero ang kapalit ng trabahong ito ay ang pagkawala ng lalaking mahal niya. Ano pa ang silbi ng lahat ng ito? Minsan nang nawala sa kaniya si Lander dahil pinili nia ang trabaho niya, ayaw na niyang maulit iyon sa pagkakataong ito. Gusto lang naman niyang mailigtas ang kompanya nito na malaki ang posibilidad na manakawan pero wala iyong halaga kay Lander.

Wala.

Kahit ayaw niyang gumalaw, tinawagan niya si Hellion para magpadala ng maglilinis sa bahay ni Cali. Pagkatapos ay bumalik naman siya sa pagtitig sa kawalan.

Hanggang sa dumating ang cleaning crew na kasama si Hellion, nakatingin pa rin siya sa kawalan. Walang laman ang isip niya kundi ang kausapin si Lander at magpaliwanag dito.

Pero ang tanong… anong ipapaliwanag niya rito? Bawal niyang sabihin ang kahit na anong may kinalaman sa ahensiyang pinagtatrabahuan niya. Paano niya lilinisan ang pangalan niya kay Lander kung hindi naman niya puwedeng sabihin sa binata ang katutuhanan.

Ayaw niyang mamili… pero kailangan. Ang trabaho ba niya o ang pagmamahal niya kay Lander?

NAKATANGA sa hangin si Lander habang naka-upo sa gilid ng hospital bed na kinahihigaan ng kakambal niya. Ngayon lang siya nakaroon ng lakas ng loob na manatili sa hospital ng ganito katagal. Dalawang araw na siyang narito. Dalawang araw na siyang hindi umuuwi sa bahay niya. At dalawang araw na rin siyang hindi pumapasok.

Sinapo niya at ulo at marahas na ipinilig iyon ng pumasok na naman sa isip niya ang nangyari dalawang araw na nag nakakaraan. Fuck this !

Hinilamos niya ang dalawang kamay sa mukha at nagpakawala ng isang malalim na hininga. “Ano na ang gagawin ko? Bakit ba nangyayari sakin to?”

Panay ang buntong-hinga niya ng biglang may nagsalita.

“S-She’s back?”

Napamulagat ang mata niya at mabilis na tumingin sa nakahiga niyang kakambal. Nag-uumapaw na kasiyahan ang lumukob sa buong pagkatao niya ng makita niyang gising na si Lance. Nakaawang ang labi niya at hindi makapaniwala.

“I-Itikom mo ’yang b-bibig mo, Lander.” Anito sa mahinang boses. “B-Baka pasukan ng l-langaw.”

Lander chuckled and then his chuckle turned into a fit of laughter. Then he stood up.

“Ibukas mo lang iyang mga mata mo. Tatawagin ko lang ang doctor,” wika niya at nagmamadaling lumabas para tumawag ng Doctor.

Nang bumalik siya sa silid ng ni Lance, gising pa rin ito. Ang kasama niyang doctor ay kaagad na sinuri si Lance. Pagkatapos i-check ng doctor ang vital signs ni Lance, kinausap siya nito.

“Your brother is in good state. It’s a miracle na nagising siya. Pero kahit maayos naman ang kalagayan niya, kailangan pa rin natin siyang obserbahan para makasiguro tayo. Kaya naman ini-a-advice ko na manatili muna kayo rito sa hospital. Sa ngayon, kausapin mo siya at huwag hayaang matulog ulit.”

Tumango siya at nginitian ang doktor. “Salamat ho.”

Pagkaalis ng doktor, hinawakan niya ang kamay ng kakambal at pinisil iyon. “You dumb ass! You made us worry!”

Lance frowned. “Who’s us?”

“Me, our little sister, and Eizel.”

Ngumiti ito ng marinig ang pangalan ni Eizel. “Kumusta na ang babaeng mahal ko?”

“Okay lang naman siya. Panay ang iyak. Umuwi lang siya ngayon para magligo at magbihis. Don’t worry, that woman loves you. Kung pwede nga lang dalhin niya rito ang lahat ng gamit niya para hindi ka niya iwan, gagawin niya.”

Lumapad ang ngiti sa mga labi nito. “I love her, too. So damn much.” Lance let out a sigh. “Anyway, sabihin mo nga sakin, bumalik na ba siya?”

“Hindi pa. Kasasabi ko lang diba na umuwi si Eizel—”

“Si Vienna ang tinutukoy ko.”

Maliban sa mga kaibigan niya, alam din ni Lance ang tungkol kay Vienna at ang nangyari sa kanila dati.

“Oh.”

“Yeah. She’s back?”

Tumango siya. “Problema ko na ’yon. Pahinga ka muna. Baka mabinat ka, kakatayin ako ni Zel.”

“Hindi mo ba narinig ang sinabi ng doktor? Hindi ako puwedeng matulog.” Mataman siyang tinitigan ni Lance. “Mahal mo siya diba? Kung ganoon, huwag mo siyang hayaan na iwan ka ulit. Wala akong alam sa nangyari sa’yo habang wala akong malay pero isa lang masasabi ko, magsisisi ka kapag pinakawalan mo ang babaeng mahal mo.”

Napangiti siya. “And why should I listen to a man who has just woke up from a coma?”

Lance chuckled. “Just because. Makinig ka nalang. Kakambal mo naman ako, e.”

Itinirik niya ang mga mata. “Okay, I will.”

Bumukas ang pinto ng kuwarto at pumasok doon si Eizel. Napasinghap ito at nauunahang mahulog ang luha mula sa mga mata niya ng makitang gising na si Lance.

“Umalis ka na,” pagtataboy sa kanya ng kakambal. “Makaka-isturbo ka samin ni Eiz.”

Natawa lang siya, pagkatapos ay lumabas ng silid. Masaya siya. Gising na ang kakambal niya. Sa wakas, nawala rin ang takot sa puso niya na baka iwan siya nito. Makakahinga na siya ngayon nang maayos dahil maayos na ang kakambal.

Inilabas niya ang cellphone mula sa bulsa at nagdadalawang isip kung bubuksan niya ang GPS. Pero sa huli, binuksan niya at umawang ang labi niya ng makita kung nasaan ngayon si Vienna.

“Anong ginagawa ng babaeng ’yon sa China?”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 15

CHAPTER 15

NAPAIGTAD si Vienna ng makarinig ng tikhim mula sa likuran niya habang nakaupo siya sa recliner na nakaharap sa swimming pool. Kakauwi lang niya galing China at napagod siya kaya naman kailangan niyang magpahinga dahil nasisiguro niyang mapapasabak siya sa labanan nitong mga darating na araw.

“You owe me an explanation,” anang boses sa likuran niya.

Sumikdo ang puso niya ng marinig ang pamilyar na baritonong boses ni Lander.

Kaagad niyang pinakalma ang puso saka umalis siya sa recliner at humarap sa binata. “Umalis ka na, Lander.” Hanggat hindi nawawala si Exxon, nasa panganib ang binata lalo na kapag nakita silang magkasamang dalawa. “Baka mapahamak ka—”

“Bullshit.” His eyes looked sunken. Mukha rin itong kulang sa tulog.

Hindi niya pinahalatang nag-aalala siya para rito. Ang gusto niyang gawin sa mga sandaling iyon ay yakapin ito at magpaliwanag pero hindi niya iyon pwedeng gawin. Mas mapahamak pa lalo ang binata ng dahil sa kanya.

“Umalis ka, please,” aniya.

Umiling si Lander. “No. You owe me an explanation—”

“I don’t owe you anything.” Matigas ang boses niyang sabi pero parang ang puso niya ay kinakatay lalo na ng mawala ang emosyon sa mukha ng binata. Pero kailangan niya itong ipagtabuyan para hindi ito mapahamak. “Umalis ka na, Lander, wala kang mapapala sakin.”

Nilampasan niya ang binata at nang nasa may pinto na siya na kumukonekta sa swimming pool, nagsalita si Lander na nagpatigil sa pagtibok ng puso niya.

“Akala ko ba mahal mo ako,” ani Lander. “Ano ’to ngayon? Naglalaro ka lang ba? Pinaglalaruan mo na naman ba ako? Tulad noon, iiwan sa ere ng ganoon nalang?”

Napaawang ang labi niya habang pinipigilan ang mga matang gustong umiyak. “Umalis ka na Lander.” I have to keep him safe by pushing him away. “Please, iwan mo na ako. Huwag ka nang babalik dito sa bahay.” Nahulog ang isang butil ng luha sa mga mata niya. “Please lang.” Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “Ayaw na kitang makita pa.”

Mabilis siyang pumasok sa kabahayan. Nang maisara niya ang pinto, doon niya hinayaan ang mga luha na mamalisbis sa pisngi niya.

Sinapo niya ang bibig na palakas na ng palakas ang hikbing lumalabas doon at hinayaan na umiyak ang nadudurog at nasasaktan niyang puso.

Mahal na mahal niya si Lander at ang pinakamahirap niyang ginawa sa tanang buhay niya ay ang itulak ito palayo. God knew how much she wanted to keep Lander. To love him. But he would be in danger if she let her heart cloud her better judgement.

No! She had to keep Lander safe. At kung ang kapalit no’n ay ang pagkadurog ng puso niya, kakayanin niya para sa lalaking minamahal.

Napaigtad siya ng parang may sumuntok sa pinto na pinasukan niya. “Damn it, Vienna! Talk to me! Hindi ako aalis hanggat hindi mo ako kinakausap! Hanggat hindi ka nagpapaliwanag sakin!”

Pinakalma niya ang sarili saka sumigaw pabalik sa binata. “Umalis ka na.” Pinipigilan niyang mangatal ang boses niya. “Please, Lander, just leave me alone. Please.”

“No, Vienna— “

“Leave me the fuck alone!” Sigaw niya saka patakbong tinungo ang kuwarto niya at doon niya hinayaan ang sariling umiyak ng umiyak.

“VIENNA, may problema tayo,” ani Hellion na nakikipag-usap sa kanya sa pamamagitan ng mini-speaker na nasa tainga niya. “Kanina ko pa sinusundan ang kotse ni Lander Storm sa pamamagitan ng satellite at nakita kong may sumusunod sa kaniyang isang kotse at dalawang motorsiklo.”

Kinain ng takot at kaba ang puso niya. “Give me the coordinates and I’ll be there in a jiffy.”

Mabilis namang ibinigay sa kaniya ni Hellion kung saan parte si Lander. Mabilis niyang tinapos ang palihim na paglalagay ng tracking device sa mga sasakyan ni Mr. Exxon saka maingat na lumabas sa garahe ng bahay nito at patakbong tinungo ang motor niya at pinaharurot iyon patungo kay Lander.

“Kinonekta ko ang GPS mo sa lokasyon ni Lander,” anang boses ni Hellion tainga niya. “Tell me if you need help.”

“Copy that.”

Mas pinabilis pa niya ang pagmamaneho sa motorsiklo patungo sa lakasyon kung nasaan si Lander. Napamura siya ng makita ang GPS na nakakonketa sa motorsiklo niya ng mapansin kung nasaan si Lander. Nasa free way ito, hindi masyadong ma traffic sa daang iyon sa mga oras na ’to.

“Shit!”

Mas binilisan pa niya lalo ang pagmamaneho at nang paliko na siya at papasok sa free way, tinawagan niya si Lander. Nagtagal bago nito sinagot ang tawag at bumungad sa pandinig niya ang sunod-sunod na putok ng baril mula sa kabilang linya.

Kinain ng takot ang buo niyang pagkatao. “Lander? Lander!”

“Nandito ako.” Nagpapanic ang boses nito pero pinipilit lang nitong maging matatag.

“Just keep on driving, baby. Malapit na ako sayo.”

“Ano? Huwag!” Pigil sa kaniya ni Lander. “Hayaan mo na ako. Kaya ko ang sarili ko.”

Hindi niya ito sinagot at mas binilisan pa ang motor. Ang puso niya ay inatake ng takot at kaba ng makita ang lalaki sa dalawang motor na binabaril si Lander.

“Vienna? Vienna?” May pagpa-panic sa boses nito. “Please, don’t come. Baka mapahamak ka. Please… please, don’t.”

Galit na nagtagis ang bagang niya saka kinuha ang silencer na naka-strap sa gilid ng hita niya saka walang mentis na binaril niya ang dalawang lalaki sa magkahiwalay na motor. Sabay na natumba ang dalawa.

“Tumigil ka, Lander, pero huwag kang lalabas ng sasakyan,” pagkausap niya sa binata na nasa kabilang linya pa rin.

Hindi sumagot ang binata pero nakita niyang tumigil naman ang kotse nito. Mabilis niyang pinarada ang motor sa likod ng sasakyan nito saka naglakad palapit sa driver’s seat at kumatok sa pinto.

Nang buksan ni Lander ang pinto, nakita niyang mahigpit ang hawak nito sa monabela at namumutla ang buong mukha. Normal lang na reaksiyon ng isang taong unang nakaranas na binaril.

“Umusog ka doon sa passenger seat,” wika niya.

Walang tanong-tanong na lumipat ito sa passenger seat saka siya naman ang umupo sa driver’s side.

“Hellion,” tawag niya sa partner niya na nasa kabilang linya. “Pick up my motorcycle. Thanks. Bye.” Inalis niya ang mini-speaker sa tainga saka binulsa iyon kapagkuwan ay mabilis na pinaharurot ang sasakyan paalis.

Nabalot ng katahimikan ang buuong kotse hanggang sa basagin iyon ni Lander.

“Explain, Vienna.”

Umiling siya. “Iuuwi kita at mananatili ka sa bahay mo hanggang sa maayos na ang lahat—”

“Explain!” Galit nitong sigaw. “You are carrying a gun for Chirst sake, Vienna! Normal lang na magtanong ako kung bakit!”

Umiling ulit siya. “Hindi ko puwedeng sabihin—”

“Palagi nalang yan ang sinasabi mo!” May panginginig sa boses nito. “Am I not worth it to know the truth?”

“Please, Lander.” Huminga siya ng malalim. “Huwag mo akong kulitin diyan. Hindi kita masasagot.”

“But Vienna—”

“Mahal kita, Lander,” aniya saka inabot ang kamay nito at pinisil iyon. Nakahinga siya ng maluwang ng hindi nito binawi ang kamay. “Mahal kita at yan lang ang kaya at puwede kong sabihin sayo. Mahal kita at hindi ipapahamak kaya ginagawa ko to. So please, stop asking questions I’m not allowed to answer.”

“Pero Vienna—”

“Hindi pa ba sapat na sabihin ko sayong mahal kita?” Tanong niya kay Lander.

Malakas itong napabuntong-hininga. “Sige. Pagbibigyan kita pero ipangako mo sa aking magpapaliwanag ka pagkatapos ng lahat ng ’to.”

Huminga siya ng malalim. “Okay.”

Nakahinga ng maluwang si Vienna ng makapasok sila sa Bachelor’s Village. Kahit papaano ay safe dito. Mas pina-igting pa ng may-ari ng village and seguridad pagkatapos nang nangyari sa bahay ni Cali.

“Pumasok ka sa bahay mo,” utos niya kay Lander ng maiparada niya ang sasakyan sa labas ng bahay nito. “Hintayin mo ako sa loob. Kukuha lang ako ng bala ng baril.”

Mabilis na lumabas ng sasakyan si Lander saka pumasok sa bahay nito, siya naman ay pumasok sa bahay ni Cali para kumuha ng bala saka nagtungo sa bahay ni Lander kung saan nasa sala ang binata at mukhang hinihintay siya.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 16

CHAPTER 16

ABO’T-ABO’T ang kaba ni Vienna habang nakaupo sa harap ng lamesa ng director ng ahensiyang pinagta-trabahoan niya. Ito ang boss niya. Pinatawag siya nito pagkalapag na pagkalapag ng eroplanong sinakyan nito mula London patungo sa Pilipinas at pinapunta sa headquarters nila na naka-base dito sa lungsod.

“Do you know why you’re here?” Tanong ng boss niya sa kanya habang matiim na nakatingin sa kanya na para binabasa ang nilalaman ng isip niya.

Tumango siya. Alam niyang nakarating na rito ang balita na may nakakita sa kanya habang pinoprotektahan ang sarili laban sa mg lalaking ’yon na napag-alaman niya mula kay Hellion na ipinadala ni Lamar Exxon para iligpit siya.

“I’m here because of Lander Storm,” sagot niya. “He saw me killed those men.”

Tumango-tango ang director. “What do you suggest we do, Agent Light? What do you think is the best possible way to solve this matter?”

“You can punish me for my incompetence, sir. Just please, don’t hurt him,” pagmamakaawa niya. “I’ll do anything. Please, don’t hurt him. It was my fault. Not his. I’ll take all the responsibility.”

Sa halip sa sumagot, tumayo ang Director at lumapit sa malaking computer monitor na nasa may bandang kanan ng opisina nito at nakakabit sa dingding.

Pinindot ng director ang malapad na screen ng computer at bigla iyong nabuhay at nagliwanag. Humingi iyon ng finger print kaya naman inilapat ng director ang palad nito sa screen at kaagad na ini-scan iyon ng computer. Pagkalipas ng ilang momento, abala na ang director sa pag pindo ng monitor. Kapagkuwan ay tumigil ito ng may lumabas na larawan ni Lander sa monitor.

Inatake ng kaba ang puso niya. Panay ang dasal niya na sana wala itong gawin kay Lander. Bakit naman kasi hindi siya nag-ingat? She compromisesd Lander’s safety!

“I have a mission for you,” anang director at tumingin sa kanya.

“But I already have a mission—”

The director’s eyes narrowed at her. “New mission. No buts.”

Napipilitang tumango siya. “Okay.”

“Good.” Tinuro nito ang larawan ni Lander. “Lamar Exxon now knows your relationship with Lander Storm. Mr. Storm’s life is now in danger. I receive an information that Mr. Exxon is not only planning to steal all the cars of LaCars Import & Export, he is alsogoing to end the existence of Mr. Storm. Mr. Exxon thinks that you might have spilled some information to Mr. Strom regarding Mr. Exxon’s illegal activities.”

“But I didn’t,” nag-aalala na talaga siya ng sobra kay Lander. Lalo na’t wala ito sa tabi niya ngayon ay nasa bahay lang nito.

“I know that you didn’t. Therefore, your new mission is to protect Lander Storm and his assets.”

Napamulagat siya. “What? I can’t.” Mabilis siyang napailing. “I know that you knew my relationship with Lander Storm. He doesn’t trust me after everything that happened—”

“He will trust you again if you tell him.”

“No, I couldn’t. Its part of the rules—” napatigil siya sa pagsasalita ng mag-sink in sa isip niya ang sinabi ng Director. “You…” hindi siya makapaniwala sa narinig. “You want me to tell him about us?”

Tumango ito. “Need to know basis only.”

Para siyang nabunutan ng malaking tinik. Thanks god! “Copy.”

Ngumiti ang Direktor sa kaniya. “Good luck, Vienna. And take care of yourself, please.”

Sinuklian niya ang ngiti ng direktor. “Thanks, dad.”

PAGKATAPOS makipagusap ni Vienna sa ama, pinahatid siya nito sa pauwi sa bahay ni Cali sa Bachelor’s Village. Ang ama niya ay isang half-Filipino at half-American. Kaya naging Sugon ang Surname nito kasi ang may dugong amerikano ay ang ina niya. Nang dalawang taong gulang pa lamang ang kaniyang ama, dinala na ito ng ina nito sa Amerika at doon ito pinalaki kaya hindi ito marunong mag-tagalog pero nakakaintindi naman ng kaunti kahit papaano. At nang makatapos sa koliheyo ang ama, bumisita naman ito sa Pilipinas at doon nakilala ang ina niya na niloko rin naman ito. Whatever!

Pagkalipas ng ilang oras na biyahe, nakarating din siya. At sa sobrang gulat niya, nasa labas ng gate ang ina niya at mukhang hinihintay siya.

“Honey.” Ngumiti ito ng makita siya at kaagad siyang niyakap ng mahigpit.

Ngumiti siya kahit napipilitan. “Anong ginagawa niyo rito?” She didn’t hug her back.

“Your father called me,” anito at pinakawalan siya sa pagkakayakap. “Kailangan mo raw akong makausap.”

Mapait siyang ngumiti. Napatawad na ito ng ama niya, pero siya, hinding-hindi siya makalimot. Mula ng mapatawa ng ama niya ang kaniyang ina, palagi itong gumagawa ng kung ano-anong plano para makapag-usap sila ng kaniyang ina. Tulad nalang ngayon.

“Mother, wala akong kailangan sayo. Simula ng lokohin mo si daddy, pinagbawalan ko na ang sarili ko na kailanganin ka. Hindi ko pa rin makalimutan ang ginawa mong pag-iwan sa amin ni daddy para lang sa lalaki mo.”

Bumadha ang lungkot sa mukha ng ina niya. Nakonsensiya siya pero agad ding nawala ang guilt na nararamdaman niya. Napalitan iyon ng pagtatampo niya sa kaniyang ina na iniwan sila para sumama sa ama ni Cali.

“Mabuti naman at dito ka kay Cali nakatira,” pag-iiba nito ng topic. “Salamat naman at hindi ka galit sa kuya mo.”

Nalukot ang mukha niya ng marinig ang salitang kuya. Letse!

“Hindi naman kasalanan ni Cali na iniwan mo kami. Kasalanan mo ’yon at nang ama niya.” Inayos niya ang pagkakasukbit ng bag sa balikat niya at naglakad papasok sa bahay ni Cali, palayo sa ina niya na malaki ang tampo na nararamdaman niya.

Nang makapasok sa kuwarto niya, kaagad na inilagay niya ang mga gamit sa traveling bag pati na rin ang mga baril na naiwan niya. May permission na siyang sabihin kay Lander. Oo nga at need-to-know basis lang pero para sa kanya sapat na iyon. Sana naman maintindihan nito ang paliwanag niya.

Pagkatapos ilagay sa traveling bag and mga gamit niya, lumabas siya ng bahay at ini-locked iyon. Salamat naman at wala na dooon ang ina niya. Kapagkuwan ay naglakad patungo sa bahay ni Lander.

NANG KUMATOK sa pinto si Vienna sa bahay ni Lander, kaagad iyong binuksan ng binata. Nag makita siya, nilakihan nito ang pagkakabukas ng pinto para papasukin siya.

“Saan ka nagpunta?” Tanong ni Lander ng nasa sala na sila.

“Nakipagkita lang ako sa boss ko,” sagot niya.

“With Hellion?”

Napabaling siya kay Lander at natigilan siya ng makita ang madilim nitong mukha. “Bakit naman napasok si Hellion sa usapan?”

Nagtagis ang bagang nito. “You two seem close.”

Tumaas ang kilay niya. “Oh, tapos?”

“Palagi mo siyang kasama.”

Napatitig si Vienna sa mga mata ni Lander at napangiti siya ng makita ang emosyon sa mga mata nito. “Nagseselos ka?”

Lander glared at her. “Ano sa tingin mo?”

Natatawang nilapitan niya ang binat saka iniyakap niya ang mga braso sa leeg nito. “Lander, wala ka namang dapat ipagselos kay Hellion ikaw ang mahal ko—”

“He knows you better than I do.” Gumalaw ang panga nito. “That’s what’s pissing me off, Vien. May alam siya sayo na hindi ko alam.” Kumuyom ang kamao nito. “I don’t like the thought of that man knowing you more than I do. Ako lang dapat ang nakakaalam ng mga sekreto mo. Ako lang dapat kasi akin ka. Akin…”

Hinaplos niya ang mukha nito at pinakatitigan ito sa mga mata. “Sayo naman talaga ako. Iyong-iyo ako.”

“Then why are you not telling me everything?” Lumambot ang ekspresyon ng mukha nito. “Pakiramdam ko hindi ako mahalaga sayo tulad ng sinasabi mo sakin. Ni hindi mo nga masagot ang mga tinatanong ko sayo. Pakiramdam ko saling-pusa lang ako sa buhay mo. And as much as I want to deny it, it hurts like hell, Vienna.”

“Lander…” Ginawaran niya ito ng masuyong halik sa mga labi saka binigyan distansiya ang kanilang mga mukha at tumitig siya sa kulay asul nitong mga mata na siyang umakit sa kaniya noon ng una niya itong makita at makilala. Nginitian niya ito. “I came back for you, Lander. Nang umalis ako ng walang paalam, pinasisihan ko ’yon pero kailangan kong gawin. At ngayon, heto ako, nagbabalik sa buhay mo. I thought everything will go smoothly … then bad guys came ruining my chance in wooing you. And I’m here to do a job again.”

“Job?” Gagad nito at nakita niyang may sakit na dumaan sa mga mata nito. “What job?”

Huminga siya ng malalim. “Lamar Exxon is the boss of Lexxon GTA. Isa iyong grupo ng mga magnanakaw ng sasakyan at balak nilang nakawin lahat ng sasakyan sa LaCars Garage. At nasa plano din ni Mr. Exxon na habang-buhay kang patahimikin dahil akala niya may sinabi ako sa’yo.”

“Kailan mo pa ito alam?”

“Bago pa ang meeting mo kay Lamar Exxon.”

Mapaklang tumawa ang binata. “Matagal mo na palang alam. Iyon ba ang rason kung bakit ka bumalik sa buhay ko? Para sa misyon mo?”

Mabilis siyang umiling. “Hindi. Kasasabi ko palang na bumalik ako para sa sayo—”

“So.” Humugot ito ng malalim na hininga pagkatapos putulin ang sasabihin niya. “Bakit ka narito maliban sa sabihin sa akin ’yan?”

“Binigyan ako ng bagong misyon ng boss ko at iyon ay ang protektahan ka. Kaya naman napag-desisyunan kong dito sa bahay mo tumira,” aniya na nababahala na baka umayaw ito. “Mas mapo-protektahan kita kung malapit ka lang.”

“Okay,” mabilis itong pumayag.

Gulat na gulat pa rin siya sa mabilis nitong pagpayag. Nakapagtataka iyon para sa kaniya pero siguro pumayag ito dahil ayaw nitong mapahamak.

“Follow me to you room.”

Walang imik na sinundan niya ang binata hanggang sa second floor. Tumigil ang lalaki sa harap ng isang pinto.

“Ito ang magiging kuwarto mo,” anito at itinuro ang kaharap na pinto ng silid niya. “And that is my room. Kung may kailangan ka, pumasok ka nalang. Hindi ko iyan ila-lock.”

Tumango siya at binuksan ang silid niya. Akmang papasok na siya ng magsalita si Lander.

“Bakit mo sinabi sa akin ang tungkol kay Lamar Exxon? Kung matagal mo nang alam, bakit ngayon mo lang sinabi?” Tanong nito.

Humarap siya sa binata bago sumagot. “I was given a permission to tell you.” Matiim niyang tinitigan ang binata, kinakabesa niya ang bawat anggulo ng mukha nito.

Gumalaw ang kamay niya para haplusin ang mukha nito pero iniiwas nito ang mukha sa kamay niya.

“Magpapahinga na ako,” wika nito at pumasok sariling silid.

Huminga siya ng malalim, ang puso niya ang parang sinakal. Pumasok na rin siya sa silid at inilagay ang travelling bag sa ibabaw ng malapad na kama at binuksan iyon. Inilabas niya ang limang baril. Ang isa ay inilagay niya sa ilalim ng unan, ’yong dalawa naman ay balak niyang ilagay sa sala at ang isa sa kusina kaya naman lumabas siya ng kaniyang kuwarto.

Natigilan siya ng sabay silang lumabas ni Lander sa kuwarto. Bumaba ang mga mata ng binata sa dalawag baril na hawak niya.

Bahagyang umawang ang mga labi nito habang nakatitig pa rin sa baril na hawak niya.

Tinanguan niya ito saka naglakad siya patungo sa kusina ng bahay.

Nang mailagay niya sa mga tagong lugar ang baril na hindi siya mahihirapang hagilapin kapag nagkaroon ng emergency, naramdaman niya ang pagkulo ng tiyan. Kaya naman pinakialaman na niya ang refrigerator at cup board.

Vienna cooked a simple caldereta.

Matapos niyang ayusin ang hapag-kainan, tatawagin sana niya si Lander para sabay na silang kumain ng matigilan siya dahil nagtama ang mga mata nila ng binata.

Nakatayo ito sa may pintuan at nakahilig sa hamba ng pinto.

Nginitian niya ito. “Kain na ta’yo.”

“Can we talk?” Sa halip ay seryosong tanong nito sa kanya.

“Sure.” Nakangiti pa rin siya. “We can talk over dinner.”

“Okay.” Naglakad ito palapit sa mesa at pinaghugot siya ng upuan. “Upo ka na.”

Kinilig siya sa simpleng ginawa ng binata para sa kaniya.

Nang maka-upo siya sa hinugot nitong upuan, saka ito umupo sa sariling upuan na malapit sa kaniya. Akmang kukunin niya ang lalagyan ng kanin ng unahan siya nito at nilagyan ng kanin ang pinggan niya. Kasunod niyon ay nilagyan ng caldereta ang pinggan niya saka nito binigyan atensiyon ang sariling pinggan.

Her heart couldn’t stop beating like crazy, until he spoke.

“Kumain ka na at mag-uusap na ta’yo.”

Nadismaya ang puso niyang umasa. Mukhang hindi siya matutunawan nito. 

CECELIB | C.C.

CHAPTER 17

CHAPTER 17

PINAKALMA ni Vienna ang sarili habang kumakain. Kailangan relax siya habang nag-uusap sila ni Lander. Ayaw niyang mahalata nito na kinakabahan siya kaya naman huminga siya ng malalim at maingat na pinakawalan ’yon.

“Anong pag-uusapan na’tin?” Kalmado ang boses na tanong niya.

Lumunok muna si Lander bago nagsalita. “Gusto kong malaman kung bakit mo ako iniwan noon? Siguro naman puwede kong malaman ’yon pagkatapos ng nasaksihan ko.”

Palihim siyang huminga ng malalim bago sumagot. “Nuong unang gabing may nangyari sa’tin, may misyon ako no’n na tinanggigan ko. Ang partner ko ang sumalo sakin. Tapos nalaman kong may namatay na civilian kasi kulang sa manpower ang nag-rescue sa kanila. Mag-isa lang sa kasi ang partner ko ng mga oras na yon kasi ayaw niyang sabihin sa boss naming na tumanggi ako kasi may date ako. Nang malaman kong namatay siya, my conscienece ate me up but still, I chose to stay with you and be with you. Pagkatapos dumating ang second monthsary na’tin, may misyon ulit, tinanggihan ko tulad ng nauna. My partner got me covered again. Sabi niya ayaw niyang masira ang monthsary natin at kaya naman daw niya ’yon. She even said it was just a piece of cake. Madaling araw no’n ng monthsary natin, nandito ako noon sa bahay mo, kasama ka, ng tumawag ang boss ko at binalita sakin napatay ang partner ko.” May nakawalang luha sa mga mata niya

Mapait siyang ngumiti. “My partner died for that mission and it was on me. At ang tanging magagawa ko lang ay tapusin ang misyong sinimulan niya. I left because I wanted to redeem my conscience. Hindi ko naisalba ang mga taong iyon, ang kaibigan ko, kaya naman bilang kapalit, gusto kong pagbayaran ang buhay na nasira ko ng dahil sa pagiging makasarili ko. Dahil sa pagiging selfish ko, dahil sa kagustuhan kong makasama ka ng matagal, may namatay at hanggang ngayon, mabigat pa rin sa kalooban ko ang pagkawala niya. So, when my boss told me to come back to finish the mission that my partner lost her life for, I left you.” Uminom siya ng tubig para pakalmahin ang sarili. “Iyan ang rason kung bakit ako umalis. Alam kong makasarili ang rason ko, pero sa panahong iyon, kinain ng guilt ang buong pagkatao ko.”

Tumingin siya kay Lander na tumigil na sa pagkain at nakatitig sa pinggan nito.

“Magsalita ka naman,” aniya ng hindi umimik ang binata.

Parang slow motion nag-angat ng tingin sa kanya si Lander. Puno ng samu’t-saring emosyon ang asul nitong mga mata.

“Naiintindihan ko ang rason ng pag-alis mo, pero hindi mo ba inisip ang mararamdaman ko kapag umalis ka? Bakit hindi ka nagpaalam sa akin? Bakit mo ako iniwan na wala man lang paliwanag?”

“Ano naman ang sasabihin ko sa’yo? Aalis ako dahil nagi-guilty ako dahil may mga namatay ng dahil sa’kin? Nakakalimutan mo na ba na hindi ako puwedeng magsalita tungkol sa ahensiya na pinagtatrabahuan ko?”

“Bakit ba kasi pumasok ka pa sa ahensiya na ’yon?”

Nainis siya sa tinuran nito. “For your information, bago pa kita makilala, kasapi na ako sa ahensiya na ’yon. Bago pa kita makilala, pumapatay na ako ng mga halang ang bituka at walang kaluluwa. Ginagawa namin ang lahat para mawala ang mga ganoong klaseng tao na walang gustong gawin kundi ang saktan ang mga inosenteng mamamayan. Ako, tinataya ko ang buhay ko para maisalba ko ang sa’yo. Pero kahit mapanganib ang trabaho ko, wala akong pinagsisisihan sa ginawa kong pagsali.”

Nagpakawala ng buntong-hininga si Lander. “Wala akong sinasabing negatibo tungkol sa ahensiya na pinagta-trabahoan mo.” Tumingin ito sa mga mata niya. “Pero masakit dahil iniwan mo ako dahil do’n. Ni paliwanag wala.”

Lumamlam ang mga mata niya. “I’m sorry, Lander. Hindi ko inisip ang mararamdaman mo,” madamdaming sabi niya. “Alam kong masasaktan ka pero hindi ko inisip iyon at sinunod ko ang gusto ng isip ko at kinalaban ang gusto ng puso ko. My heart wanted me stay, but I couldn’t let my heart win … so I chose what my mind was telling me to do, then. And that was to left, and do my job.”

After a long silence, Lander finally spoke. “But you came back,” he said.

“I did.”

“Why? Because you love me or because of your goddamn mission?”

Tumayo siya at nilapitan ang binata pagkatapos niyakap ito. “Ano ba ang dapat kong gawin para maniwala kang mahal kita? Bumalik ako kasi mahal kita at gusto kitang makasama kahit pansamantala lang—”

Inalis ni Lander ang braso niya na nakayakap dito at matatalim ang mga mata na tumingin sa kanya. “Pansamantala lang? Anong ibig mong sabihin, iiwan mo rin ako pagkatapos ng misyon na ’to? Is that it? ’Yon ba ang nasa isip mo ngayon?” Nagtatagis ang bagang na tumayo ito at pinukol siya ng masamang tingin bago siya iniwan sa kusina.

Malalim siyang napabuntong-hininga. “Hindi man lang niya ako pinatapos magsalita,” nalulungkot na sabi niya at niligpit ang kinainan nila.

Ang natirang kanin ay ibinalik niya sa rice cooker at ’yong natirang caldereta naman ay inilagay niya sa refrigerator. Pagkatapos ay hinugasan niya ang kinainan.

At habang naghuhugas, lumilipad ang isip niya patungo sa binata na hindi man lang siya pinatapos na magsalita. Mamaya ka sa’kin.

NASA teresa nang silid niya si Lander ng makita niya si Vienna na palakad-lakad sa loob ng bakuran ng bahay niya. Biglang nawala ang pagtataka na naramdaman niya ng maalala ang trabaho nito at ang misyon nito ay bantayan daw siya.

Walang emosyon siyang napangiti ng maalala na nandito lang ito ngayon sa tabi niya ay dahil sa misyon nito.

Nagalit siya kanina ng marinig ang salitang ‘pansamantala’ na lumabas sa bibig nito. Tama nga ang hinala niya. Iiwan din siya nito. Tulad noon.

Sa loob ng walong taon, ginawa niya ang lahat mawala lang sa sistema niya si Vienna. Pero kahit anong gawin niya, kahit anong malaman niya tungkol dito, mahalaga talaga sa kaniya ang dalaga. At kahit pa nga nakita niya itong pumatay ng tao, nawawala iyon sa isip niya, nakakalimutan niya iyon kapag tumititig siya sa mga mata nito na may samu’t-saring emosyon na napakagandang pagmasdan.

Lander sighed and looked down at Vienna who was roaming around, as if she was looking for something. Mukhang naramdaman nito ang mga mata niya dahil bigla itong pumihit at nag-angat ng tingin sa kanya.

Nang magtama ang mga mata nila, naramdaman niya ang mabilis at malakas na pagtibok ng puso niya. Marahas siyang napailing at akmang aalis sa teresa, pero hahakbang palang siya paalis, kumaway sa kanya si Vienna pagkatapos ay naglakad palapit sa teresa at ekspertong inakyat ang balkonahe.

Nang makarating ito sa itaas, umupo ito sa railing ng terrace at tumingin sa mga mata niya at ngumiti.

“Akala ko lalaki lang ang umaakyat sa teresa at hindi babae,” hindi napigilang komento niya.

Mahina itong natawa. “Isipin mo nalang na umaakyat ako ng ligaw.”

Nag-iwas siya ng tingin para hindi nito mapansin ang masayang kislap ng mga mata niya. “Lalaki rin ang gumagawa no’n.”

“Bakit? Lalaki lang ba ang may karapatang umakyat ng ligaw?” Sinapo nito ang pisngi niya at hinuli ang mga mata niya. “Sa tingin ko may karapatan din naman kaming mga babae na manligaw, lalo na kung ’yong lalaki in denial king at pakipot.”

Nagsalubong ang kilay niya. “May pinapatamaan ka ba?”

“Bakit?” Tumaas ang isang kilay nito. “Tinatamaan ka ba?” Tumawa ito. “Hindi ka naman in-denial king at mas lalong hindi ka naman pakipot, diba?” Nang uuyam ang ngiti sa mga labi nito.

Nagulat siya ng bigla nalang siya nitong itulak papasok sa loob ng silid niya at ini-locked ang sliding door ng terrace ng makapasok din ito.

“Hindi ka puwede sa mga open na lugar tulad ng terrace mo,” anito. “Someone could easily take you out there.”

“Wala namang—”

Napatigil siya sa pagsasalita ng itulak na naman siya nito sa dibdib dahilan para mapaatras siya.

“Shut up. Ako ang agent sa ating dalawa, ako ang mas nakakaalam.”

Lander rolled his eyes. “Hindi porke’t agent ka ay ikaw na ang nakakaalam ng lahat.”

Vienna smirked and pushed him with a lot of force,causing him to fell back to his bed. Lander could feel the beast between his legs awakening. Nabubuhay iyon at napakahirap niyong patulugin lalo na at nasa harapan lang niya ang babaeng iniibig.

“Vienna, I’m warning you. Huwag kang lalapit sakin.” Bumilis ang tibok ng pulso niya. He could feel his blood rushing through his veins as Vienna looked at him with desire in her eyes.

Fuck!

Alam ni Lander sa sarili na hindi niya pipigilan si Vienna kung ano man ang gustong gawin nito sa kanya. Hindi niya ito pipigilan dahil iyon din ang gusto niya. I missed her. So damn much!

Lumuhod si Vienna sa gilid ng kama at dumukwang palapit sa kanya.

“Lander.” Tuluyan na siya nitong kinubabawan at lumamlam ang mga mata. “Ang hirap sayo hindi pa nga sinasabi, nangunguna na iyang isip mo. Sinabi ko bang iiwan kita? Hindi naman diba? Sinabi ko bang hindi kita mahal? Hindi rin naman diba?” Inilapat nito ang labi sa mga labi niya at pinawakan din kapagkuwan. “Mahal na mahal kita, Lander. The Lexxon GTA mission was given to me after I asked you to make love to me one last time. Iyan ang dahilan kung bakit hindi ako umalis kinabukasan. I’m actually thankful, because of the mission, nagkaroon ako ng pagkakataon na makasama ka. Hindi ko kayang i-explain kung gaano kita kamahal pero sa tingin ko naman hindi na ’yon kailangan. Kasi ikaw lang ang lalaking kayang patibukin ng mabilis at malakas ang puso ko, ikaw lang ang lalaking nilalaman ng puso at isip ko at ikaw lang din ang lalaki na handa kong ibuwis ang buhay ko ma-protektahan ka lang. Ganoon kita kamahal, Lander. So, please, don’t question my love for you. Nasasaktan ako kapag hindi ka naniniwala na mahal kita. Kasi dito sa puso ko, ikaw lang talaga.”

Nanikip ang dibdib niya ng mahulog sa pisngi niya ang luha galing sa mga mata ni Vienna.

Mabilis niyang tinuyo iyon gamit ang hinlalaki niya at ini-angat ang ulo para mailapat niya ang labi sa mga labi ni Vienna.

“I’m sorry. I’m a jerk.” Hinalikan niya ang mga mata nito na basa ng luha. “Alam kong hindi sapat na dahilan ang ‘natakot akong mahalin ka’ pero ’yon talaga ang nararamdaman ko. I’m sorry if I often question your love for me. Noon kasi, iniwan mo ako ng walang paalam o paliwanag man lang kaya tumatak na sa isip ko na hindi mo ako mahal. You never told me why you left until tonight. Ang pinaka-ayoko sa lahat ay ’yong iniiwan ako pero ’yon ang ginawa mo. Iniwan ako nila mommy at daddy, tapos ikaw ang kauna-unang babae na minahal ko nang totoo, iniwan din ako. Ang sakit lang. Tapos babalik ka na parang walang nangyari, na parang hindi mo ako sinaktan. Sa tingin ko rin naman, hindi lang babae ang may karapatang magpakipot, kami rin namang mga lalaki, lalo na kapag ’yong babae ay sinaktan kami. As I told you before, trust can be easily broken, pero kahit nasira mo ang tiwala ko sa’yo, still, you reside in my heart for eight years. You never left my heart, Vienna. I tried forgetting you but it didn’t work. Sinubukan kong paalisin kita sa puso ko pero ang puso ko mismo ang may gustong manatili ka roon.”

Mahirap talagang itago ang tunay na nararamdaman. Talagang totoo ang sinabi ni Eizel, na kapag puso ang kinalaban mo, hinding-hindi ka mananalo.

Bigla nitong sinakop ang mga labi niya na kaagad din namang naghiwalay ng makarinig siya ng putok ng baril kasabay niyon ay nabasag ang sliding door sa terrace.

Vienna ] stared at his blue eyes.

Then he saw blood dripping unto his chest. Nang tingnan niya kung saan nanggaling iyon, pakiramdam niya ay humiwalay ang kaluluwa niya sa katawan ng makitang may tama si Vienna sa braso at dumudugo iyon!

Oh, hell!

Fear seared through the very foundation of his soul. Naalala niya ang dugo nang mga magulang niya na nagkalat sa semento noon. Now, he was seeing blood again. The blood of the women he loved dearly! No! He couldn’t lose Vienna!

“Vienna! Shit!” Nanginginig ang kamay niya na tinakpa niya ang tama nito gamit ang kamay niya.

Takot siya sa dugo pero sa pagkakataong iyon, nakalimutan niya ang takot.

Pero tinabig ni Vienna ang kamay niya. “Don’t. Daplis lang yan. Huwag kang mag-alala.”

Mabilis na bumangon ito na parang walang tama ng baril pagkatapos ay hinawakan siya sa braso at hinila siya patayo at palabas ng silid niya.

Hinayaan lang ni Lander na hilain siya ni Vienna. Nakatingin siya sa kamay niya na nababalot ng dugo ni Vienna. Namalayan nalang niya nasa silid na sila ng dalaga at may iniabot itong baril sa kanya.

Lander could see his hands shaking. He felt nauseous.

He looked at the gun. “What?” Wala sa sariling tanong niya.

Sapilitang inilagay ni Vienna ang baril sa duguan niyang kamay. “Shoot whatever that moves.”

Napatingin siya sa baril na nasa kamay niya. What the hell?

CECELIB | C.C.

CHAPTER 18

CHAPTER 18

HINDI ALAM ni Lander ang gagawin. Oo nga at may hawak siyang baril at may background naman siya sa shooting. Pero isang karton na may naka-drawing na tao ang binabaril niya. Hindi isang tunay na taong humihinga!

Napatingin si Lander kay Vienna na binabalot ng malaking panyo ang tama nito sa braso.

Nilapitan niya ang dalaga at hinawakan niya ang braso nito na walang tama.

“Hindi ka ba puwedeng tumawag na saklolohan tayo?” Tanong niya kay Vienna.

Natatakot siya hindi para sa sarili niya kundi para sa dalaga. Nakikita niya ang katapangan na taglay nito sa mga mata nito at alam niyang lalaban ito ng patayan para mailigtas siya.

He couldn’t lose her. Hindi niya kakayanin kapag may nangyaring masama rito dahil sa pagpo-protekta sa kanya.

Vienna looked at her and smiled reassuringly. “It’s okay. Hindi ko hahayaan na may mangyaring masama sayo.”

Umiling siya. “No.” Niyakap niya ito. “Wala akong pakialam sa sarili ko kung anong mangyari sakin. Ikaw ang inaalala ko.”

Vienna just chuckled and rolled her eyes then kissed him on the lips. “Don’t worry too much. We will survive.”

Pinagsiklop nito ang kamay nila at hinila siya nito palabas ng silid. Habang walang ingay na naglalakad patungo sa hagdanan. Pahigpit ng pahigpit ang hawak ni Vienna sa kamay niya.

Habang pababa sila sa hagdan, panay ang tingin ni Vienna sa paligid. Siya naman ay tumitingin sa bintana kung may tao sa labas dahil may ilaw naman sa labas ng bahay niya.

Inatake na naman ng takot ang buo niyang pagkatao nang makitang natagos na ng dugo ang panyo na binalot nito sa braso na may tama nang bala.

Huminga siya ng malalim at pinakalma ang sarili. Walang mangyayari sa kanya kung matatakot siya sa kalagayan ni Vienna. She was strong ang brave.

When Vienna lowered her body and crawled on the floor, ginaya niya ang ginawa nito. Gumapang silang patungong sofa. Tumaas ang kilay niya ng may hugutin itong baril mula sa ilalim ng sofa.

“Paborito mo talaga magtago ng baril sa sofa, no?” Pabulong na tanong niya.

Mabilis na tinakpan ni Vienna ang bibig niya gamit ang walang dugo nitong kamay. “Huwag kang maingay,” bulong nito at binitiwan ang kamay niya.

Nagtatago sila sa likod ng mahabang sofa. Kung may masamang loob man na papasok sa pinto, hindi kaagad sila makikita at may pagkakataon siyang unahan ito.

Nilukob ng pag-aalala ang puso niya ng iwan siya ni Veinna at gumapang ito patungo sa pintuan at mabilis na binuksan iyon.

Nakahinga siya ng maluwang nang makitang walang tao sa labas ng pinto. Isinara ni Vienna ang pinto at naglakad patungong kusina. Alam niyang dapat siyang manatili sa pinagtataguan niya pero nag-aalala siya para sa dalaga. Kaya naman sinundan niya ito.

Nang makapasok siya sa kusina. Wala na roon ang dalaga pero bukas ang back door. Akmang susundan niya si Vienna ng pumasok ito sa back door at nagulat ito ng makita siya.

“Shouldn’t you be hiding?” Tanong nito na nakataas ang kilay.

“Nag-alala ako sayo,” aniya.

Isinara nito ang back door at inilapag ang baril na hawak sa island counter. “May kwarto ka ba rito sa bahay mo na close-in? ’Yong walang malaking bintana at walang sliding door?”

Parang napaso na inilapag naman niya ang baril sa tabi ng baril nito na nasa island counter. “Mayroon. Sa kwarto mo.”

“Great. You’ll be sleeping with me,” anito at kinuha ang dalawang baril sa island counter at naglakad patungo sa hagdanan at nagtungo ito sa second floor. Nasa likod lang siya nito hanggang sa makarating sila sa silid nito.

“Wala bang tao sa labas?” Tanong niya nang makapasok sila sa silid nito.

“Wala,” sagot nito at inilapag ang dalawang baril sa night stand. “I assume that it’s a long range gun. Ikaw ang inaasenta pero ako ang tinamaan kasi nakapatong ako sa’yo.” Kinuha nito ang cellphone sa maleta na dala at may tinawagan.

“Hellion, can you check the perimeter around Lander’s house?” Sabi nito sa nasa kabilang linya. “Maghanap ka ng bahay na nakaharap sa kuwarto ni Lander—” Tumigil ito sa pagsasalita at napamulagat na para bang may biglang naisip. “Shit! Alam ko kung nasaan siya!” Tinapon nito ang cellphone sa ibabaw ng kama at patakbong lumabas ng kuwarto.

DAHIL basag na ang salamin ng sliding door sa kuwarto ni Lander sa may terrace, ang mga bubo gang dapat alalahanin ni Vienna habang naglalakad palapit sa railing ng balkonahe. Napatitig siya sa silid na inukupa niya sa bahay ni Cali. Instinctively, her body moved to jump off the terrace. Pagkatapos ay mabilis na tumakbo patungo sa bahay ni ’yon.

Nang makapasok si Vienna sa kuwarto niya sa bahay ni Cali, mabilis niyang tinungo ang silid niya. Unfortunately, wala na roon ang lalaki pero nang buksan niya ang ilaw ng kuwarto, she saw foot prints on the white wooden floor.

“Damn it.” Lumapit siya sa bintana na bukas na samantalang isinara niya iyon kanina bago umalis ng bahay.

Napahawak siya sa bintana at tumingin sa balkonahi ni Lander. Nagsalubong ang mga mata nila nila ni Lander na nasa terrace at nakatingin sa kanya.

Napabuntong-hiningang napailing-iling siya saka lumabas ng silid niya. Ini-locked niya ang pinto ng bahay ni Cali at naglakad patungo sa bahay ni Lander.

Lander opened the door for her. Kaagad siyang niyakap nito at hinalikan sa nuo.

“Let’s go to the Hospital,” anito at pinakawalan siya sa pagkakayakap.

“Hindi na kailangan. Hindi naman pumasok ang bala sa loob. Daplis lang ’to. Lilinisin ko lang tapos okay na ako,” sagot niya at ini-lock ang pinto ng bahay.

“Sigurado ka?”

“Oo. Anyway, may iba ka pa bang bahay na puwede nating puntahan? We can’t stay here. It’s not safe.”

Kumunot ang nuo ni Lander na parang nag-iisip and then his face lit up. “Yeah. We can stay in my office.”

“Your office?” Gagad niya.

“Yeah. May private chamber ako sa office. We can stay there. Mas safe pa roon kasi may security guard na nag ra-rounds doon every hour and then not to mention the CCTV cameras.”

Napapantastikuhang tumingin siya kay Lander. “May private room ka sa opisina mo?” Tumalim ang mga mata niya ng maisip kung bakit may ganoon ito sa opisina. “Please, don’t tell me na doon mo dinadala ang mga babae mo?”

Biglang naging mailap ang mga mata nito at hindi makatingin sa kanya ng deretso. “Kind of, pero bagong bili naman ’yong matress ngayon.”

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Ilang babae ang dinala mo roon?”

Lander bit his lips, and even though she fould it hot, she was a little pissed. “Hindi ko na mabilang,” sagot nito.

Naiinis na sinuntok niya ito sa dibdib gamit ang kamay niya na hindi injured. Napa-aray ito. “Gago.”

Lander gave her a sheepish smile. “Sorry. Diba sinabi ko na sayo na sinubukan kong kalimutan ka?”

“At ’yon ang napili mong paraan para makalimutan ako?” Sikmat niya.

Napakamot ito sa batok. “That’s the easiest way.”

“Anong nakita mo?” Nakataas ang kilay na tanong niya sa binata na hindi makatingin sa kanya ng deretso.

“Wala. Hindi ka naman nawala sa puso’t-isip ko.”

Ang sarap nitong batukan pero pinigilan niya ang sarili. “Pasalamat ka talaga dahil mahal kita.”

“Thank you.” Nakangiting wika ni Lander.

Inirapan niya ito at nagmamartsang umakyat para kunin ang maleta niya.

HABANG nagmamaneho si Lander patungo sa LaCars building, panay ang tingin niya kay Vienna. May kausap ito sa cellphone—ang lalakikng ’yon na Hellion—at nararamdamam niya ang selos na unti-unting lumukob sa puso niya.

Sino ba naman ang hindi magseselos? Panay ang ngiti at tawa ni Vienna habang kausap ang lalaking ’yon!

“Hindi ka pa ba tapos makipag-usap?” Naiiritang tanong niya.

Umiling si Vienna. “Tapos na.” Ibinaba nito ang cellphone at pumihit sa upuan paharap sa kanya. “Ano ba ang problema mo? Kanina pa hindi maipinta iyang mukha mo?”

Umirap siya sa hangin. “Bakit ba ang tagal mo kausap ang Hellion na ’yon? At panay pa ang tawa mo. Bakit, nagjo-joke ba siya? I thought you are just asking him to do a perimeter check for you.”

Nanunudyong sinundot-sundot ni Vienna ang gilid ng beywang niya. Panay naman ang iwas niya dahil nakikilita siya.

“Ano ba! Stop that!” Irritation was visible in his voice.

Vienna just laughed. “Asus. Huwag kang mag-selos kay Hellion. Ikaw ang mahal ko.”

Umingos siya. “Bakit panay ang tawa mo habang kausap siya?”

“Bakit, hindi ba puwedeng tumawa habang nakikipag-usap sa isang kaibigan?” Inirapan siya nito. “Ewan ko sa’yo, Lander. I like you being jealous and all but it is not healthy for both of us.”

“I’m not jealous!” Mariin niyang sabi. “But what’s mine is mine. End of freaking story.”

Natigilan siya ng bigla nalang dumukwang si Vienna palapit sa kaniya at hinalikan siya sa gilid ng labi.

“What’s mine is mine too,” sabi nito. “Kaya kapag may ginawa kang kalokohan, babarilin ko kayong dalawa ng higad mo.”

That made him smile. Jealous Vienna made his heart flutter. God! What this woman can do to his heart is beyond his understanding.

Napangiti nalang siya at nag-concentrate sa pagmamaneho. Nang makarating sila sa LaCars building, pinatay niya ang makina ng sasakyan at humarap kay Vienna.

Sumalubong ang mga labi ni Vienna sa mga labi niya ng humarap siya rito. Napaungol siya at kaagad din namang tinugon ang halik nito. Unti-unting nabubuhay ang pagkalalaki niya habang naglalaban ang mga dila nila ni Vienna. Parang mababaliw siya sa bawat pag galaw ng mga labi nito sa mga labi niya.

Wala sa sariling napahawak siya sa braso nito.

Vienna instantly pulled away. “Ouch!”

Napamulagat siya ng makitang dumudugo na naman ang sugat nito.

“Shit! I’m so sorry,” hingi niya ng tawad at hinubad niya ang pang-itaas na damit at ibinalot iyon sa braso ni Vienna na may sugat. “Sa hospital muna kaya tayo. I’m worried.”

“Don’t be. I already experienced much worse than this.” Binuksan nito ang pinto ng kotse niya at lumabas.

He hurriedly stepped out from the car when he saw Vienna already walking towards the entrance of the building. Mabilis niyang sinundan ang dalaga at nagpatay-malisya nalang siya ng napapantastikuhang tumingin sa kanya ang mga security guard habang naglalakad siya papasok ng LaCars. Siguro nagtatanong ang mga ito sa isip kung bakit wala siyang pang-itaas na damit.

Nang makapasok sila ni Vienna sa elevator laking pasasalamat niya.

“God, it’s cold,” aniya.

Vienna stepped closer hugged him. “Nilalamig ka pa?”

Mataman siyang napatitig sa dalaga. He could feel his heart beating fast.

Nang makapasok sila sa opisina niya, hinawakan siya nito sa braso at pinihit paharap dito. “Diba sinabi ko na sayo, huwag mong pagselosan si Hellion dahil hindi ko siya gusto atg ikaw ang mahal ko— ayyy!”

Napahiyaw ito dahil isinandal niya ito sa naka-lock na pinto ng opisina niya.

“Lander! Ano ba ang—” napamulagat ito ng pumasok ang dalawa niyang kamay sa loob ng suot nitong pang-itaas at pinisil ang mayayaman nitong dibdib. A moan escaped her mouth. “Lander, sex in the office is really uncomfortable.”

He smirked slyly. “Then we’ll make comfortable, my sweet. And I assure you, you will like it,” bulong niya bago hinawakan ang waist band ng suot nitong pantalon at ibinaba iyon.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 19

CHAPTER 19

HINIHINGAL na bumagsak ang katawan ni Vienna sa kama sa tabi ni Lander na may ngiti sa mga labi. As usual, making love with Lander was always mind blowing and breath taking. Hindi niya alintana ang sugat niya sa balikat.

“That was amazing,” hinihingal na sabi ni Lander.

That made her smile. “Yeah. Always is.”

Tumagilid ng higa si Lander at yumakap sa beywang niya. “Vienna?”

“Hmm?”

“Huwag mo na akong iiwan ulit, ha?” Pakiusap nito sa kanya habang kinikiskis ang dulo ng ilong nito sa pisngi niya.

Ipinikit niya ang mga mata at ngumiti. “Hindi kita iiwan, Lander. Hindi ko na kakayanin pang mawalay sa’yo nang ganoong katagal.”

Lander sighed in relief and kissed her cheeks. “Please, be safe. Always. Okay?”

“I will,“sagot niya. “I’ll keep you safe too, Lander,” pangako niya iyon sa binata at sa sarili niya. “Hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa’yo. Pangako ’yan.”

Humigpit ang pagkakayakap ni Lander sa kanya. “I can keep myself safe, Vienn. Ang sarili mo ang isipin mo. Huwag ako. Kasi mas lalong hindi ko kaya kapag may nangyaring masama sayo.”

His words… did that mean he feel something for her? Hindi lang ba imahinasyon ang emosyong nakikita sa mga mata nito? Nakapasok na ba siya sa puso nito?

Pinagsiklop niya ang kamay nila ni Lander na nasa beywang niya. “I’ll keep you safe. Hindi dahil iyon ang trabaho ko kundi dahil ikaw ang lalaking mahal ko at ayokong may hindi magandang mangyari sayo. So, please, let me.”

“Kung ganoon, hayaan mo rin na protektahan kita sa abot ng makakaya ko,” wika nito.

“Hindi na kailangan.” Puno ng kompyansa na sagot niya. “Ako na ang bahala.”

Lander kissed her cheek again. “No. Just let me. Please.”

Huminga siya ng malalim. “Matulog ka na, Lander.” Hahaba lang ang usapan nila. Hindi niya ito papayagan sa gustong mangyari. “Bukas na natin pag-usapan ito. You’ll be safe, I promise.”

“Okay. Good night, my sweet,” bulong ni Lander sa tainga niya. “I love you so much, Vienna.”

“I love you too, Lander.”

Nilukob ng katahimikan ang buong private room ni Lander sa opisina nito. A moment later, Lander’s breathing became even. Mukhang tulog na ang binata.

Dahan-dahan niyang tinanggal ang pagkakayakap ng braso ni Lander sa beywang niya at umalis siya sa kama.

Kinuha niya ang first-aid kit sa banyo bago siya lumabas sa pribadong silid na iyon na hawak ang cellphone niya. Wala siyang suot na kahit na ano. Hubo’t-hubad siya habang naglalakad.

Vienna sat on Lander’s swivel chair and dialed her father’s number.

“Is this Vienna or Agent light?” Tanong ng Daddy niya ng sagutin nito ang tawag.

Kapag tumatawag siya, palagi itong nagtatanong kong si Vienna ba o si Agent light siya. Kapag sinabi kasi niyang si Vienna ito, alam nitong mangungumusta siya o gustong makausap ito kaya nawawala ang awtoridad sa boses nito.

Ini-loudspeaker niya ang cellphone pagkatapos ay inilapag sa ibabaw ng mesa at nag-umpisang linisin ang sugat niya sa braso.

“This is Vienna, dad,” aniya sa mahinang boses.

Her father sighed. “Are you okay? I heard from Hellion that you got shot.”

Lihim siyang napamura. Bakit ba sinabi pa niya kay Hellion na timaan siya? “Hindi naman po malala ang tama ko. Daplis lang po.”

Her father couldn’t speak Tagalog but he could understand the language.

“That’s good to hear,” wika ng ama. “Anyway, how’s your talk with your mother?”

“Hindi kami nag-usap.” Nalukot ang mukha niyang ng maramdaman niya ang hapdi dulot ng alcohol na ipinahid niya sa sugat. “Hindi ba sinabi ko na po na ayoko siyang makausap? So please, dad, stop it. Huwag ka nang gumawa ng paraan para makausap ko siya.”

“Baby, you’re mother is sad because you refuse talk to her.”

“Paki ko naman. Bakit? Nalungkot ba siya ng iwan niya tayo para sumama sa lalaki niya? Hindi naman diba? Spare me, daddy. Hindi ako ikaw. I can’t forgive her like you did.”

Malalim na bumuntong-hinga ang ama niya. “Okay. Anyway, how are you? Where are you?”

“In LaCars building,” aniya habang nilalagyan ng betadine ang sugat. “I’m worried, Dad. Nag-aalala ako para kay Lander. Can you please send him to a safe place?”

“Isn’t he safe by your side?”

Umiling siya na parang nasa harapan niya ang ama. “Dad, please, I can’t lose him.”

“Okay, baby. I’ll send a unit that will take him to a safe place,” anito na ikinasaya niya.

“Thanks, daddy.” Kumuha siya ng gauze at itinakip niya iyon sa sugat.

“Your welcome, Vienna. Now, go to sleep. Malalim na ang gabi.”

Napangiti siya. “Sige po. Good night, Dad.”

“Okay. Take care.”

Akmang papatayin na niya ang tawag ng magsalitang muli ang ama. “You really love this Lander guy, huh?”

“Yes.” Walang pag-aalinlangan na sagot niya. “I do.”

“Then I should meet him personally, don’t you think?”

Napangiti siya. “Soon, dad. Soon.”

“I’ll hold on to that,” her father said before ending the call.

Nakangiti na napapailing-iling si Vienna. Medyo may pagka-intimidating ang ama niya pero malambot ang puso nito kapag pangangailangan ng iba ang pinag-uusapan. Kaya nga ito ang napili na maging pinuno ng ahensiya.

Her father had a heart for innocent people, but had none for criminals and murderers.

Isinara niya ang first-aid kit pagkatapos ay tumayo siya at naglakad palapit sa glass wall ng opisina ni Lander. Walang ilaw sa loob ng opisina ni Lander maliban sa dim light sa gilid ng opisina kaya hindi siya natatakot na maglakad nang nakahubad. She was confident to walk around naked because she was not ashamed of her body.

Huminga siya ng malalim at tumingin sa ibaba ng gusali. This place wasn’t safe for both of them. Kailangan maitago niya si Lander bago siya gumalaw. May inilagay na siyang C4 sa Exxon Garage. Madali lang pasabugin iyon. Makakagalaw lang siya nang malaya kapag alam niyang safe na si Lander.

Huminga ng malalim si Vienna at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Pagkatapos ay bumalik siya sa private room ni Lander.

Napangiti siya nang makitang mahimbing na natutulog si Lander sa kama.

Vienna sat on the edge of the bed and looked at Lander peaceful face. Gumalaw ang kamay niya para haplusin ang pisngi nito at dumukwang siya para halikan ang mga labi nito.

“Mahal na mahal kita, Lander. I promise to keep you safe,” bulong niya sa kasintahan at humiga sa tabi nito.

NANG MARAMDAMAN ni Lander na tulog na si Vienna, iminulat niya ang mga mata. Nang marinig niyang papasok ito sa kuwarto ay mabilis siyang umaktong natutulog.

Nang umalis si Vienna sa kuwarto, naramdaman niya iyon kaya naman bumangon siya at nang makitang may tinawagan ito, nakinig siya. Nararamdaman niyang may plinaplano ito at tama nga siya.

Tinawagan nito ang ama nito. Dahil naka-loudspeaker ang tawag kaya naman dinig na dinig niya ang usapan ng dalawa.

Lander heard when Vienna’s father asked her if she really loved him. Nang marinig niyang ang sagot ni Vienna, alam niyang hindi niya kakayanin kapag nawala ito sa kanya. Kaya naman hindi siya papayag na ilagay siya sa isang safe place samantalang ito ay malaki ang posibilidad na masaktan. Hindi siya papayag. Hindi .

Pinakatitigan ni Lander ang dalaga kapagkuwan ay kinumotan niya ito at bumulong siya sa tainga nito. “I love you, Vien.”

NANG magising kinabukasan si Lander, wala na si Vienna sa tabi niya. Pagkatapos niyang ayusin ang sarili, lumabas siya sa silid.

Natigilan siya ng maabutan si Vienna na may inilalapag na starbucks at mini-chiffon cake sa ibabaw ng mesa niya.

“Ano ’yan?” Tanong niya kay Vienna.

Ngumiti si Vienna ng makita siya. “Your breakfast.”

Umupo siya sa swivel chair niya. “For me?”

“Yeah. Nag-jogging ako. Nang mapadaan ako sa starbucks, binilhan na kita ng agahan.”

“Jogging?” Tumingin siya sa sugat nito sa braso. “Okay lang ba na mag-jog ka kahit may sugat ka?”

Tumango ito at ngumiti. “Oo naman. Okay lang ’yon.”

“You sure about that?”

“Hmm-mm.”

Akmang sisimsim siya ng kape ng may pumasok sa isip niya. “Ikaw, nag-agahan ka na?”

“Yeah.” Umupo ito sa visitor’s chair. “Doon na ako nag breakfast sa starbucks. I had a nice talk with the couple next to my table.”

Tumaas ang kilay niya. “Couple?”

“Hmm-mm.” Mas matamis ito na ngiti. “The man is very handsome.”

Nagsalubong ang kilay niya at nagdilim ang mukha niya. “Handsome, huh?” Jealousy sipped through him. “Handsome than me?”

Vienna shrugged. “Medyo magka-level kayo sa kaguwapuhan.

“Not acceptable.” Tumalim ang mga mata niya. “May gusto ka sa lalaking ’yon? Do you like him—”

“Train Wolkzbin.”

Lumalim ang gatla sa nuo niya. “Ano?”

“Train Wolkzbin. ’Yon ang pangalan ng lalaki na nakausap ko sa starbucks. Magkaibigan kayo diba? He is with his wife. She’s pretty. Bagay sila.”

Nawala ang pagkakakunot ng nuo niya at sinimangutan si Vienna. “You’re making me jealous, aren’t you?”

Bumungisngis ito. “Nope.” Tumayo ito at umikot patungo sa swivel chair niya at ginawaran siya ng halik sa mga labi. “Good morning, by the way.”

“Good morning.” He kissed her deeply. “That’s the good morning kiss that I want. Not a peck kiss or light kisses.”

Umikot ang mga mata nito. “Yes, baby.” Hindi niya mapigilan ang mapangiti.

“I like you calling me endearments pero masyado nang overused ang baby, e. Mag-isip ka ng iba. Yong unique.”

Umupo ito sa armrest ng swivel chair at inakbayan siya nito gamit ang isang braso na walang sugat. “How about ‘my in-denial king’ o kaya naman ‘my pakipot guy’?”

Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Iyon talaga? Puwedeng iba nalang?”

“Bakit naman iba?” May paglalambing sa boses nito. “Those endearments describes you well, my love.”

“My love?” Gagad niya sa huling sinabi nito. “I like that endearment for me.”

“Asus.” Inungusan siya nito. “Ako raw ang pipili pero siya rin pala sa huli.”

Mahina siyang napatawa. “I was just suggesting.”

“Ewan ko sa’yo.” Umalis ito sa pagkaka-upo sa swivel chair. “Anyway, pinakuha ko na ang mga gamit natin sa kotse mo. Nasa kuwarto na kanina pa.”

Tumango-tango siya at nag-umpisang kainin ang agahan na binili ni Vienna para sa kanya. Habang kumakain siya, si Vienna ay nakatingin sa labas ng glass wall.

Lander could feel how tense she was. Her guard was up. Kahit pa nga nakatayo lang ito at nakatingin sa labas, kitang kita niya ’yon. Maybe Vienna was thinking about Lamar Exxon. She was thinking about his safety again.

Nawalan siya nang ganang kumain at nilapitan ang dalaga. “Ayos ka lang?” Niyakap niya ito mula sa likuran. “You look tense.”

“Kanina, nuong nag jogging ako, may nakita akong kotse,” kuwento nito. “Sinundan ako mula nang lumabas ako sa LaCars hanggang sa tumigil ako sa starbucks hanggang sa nakabalik ako rito. It’s Lamar Exxon’s men. Nararamdaman kong may plinaplano sila. Kung ano man ’yon, kaya ko ’yong harapin. Pero ikaw.” Humarap ito sa kanya at puno nang pag-aalala ang mga mata na tiningnan siya. “Ayokong madamay ka sa gulong ’to.”

“Vienna, ako ang habol niya. I mean, ang mga sasakyan ko ang habol niya. Why don’t we call the police to take care of the matter?”

Tumawa ito ng pagak. “Kung kaya ng mga pulis, e, di sana matagal nang wala si Lamar Exxon. At isa pa, may mga contact din sila sa pulis. Hindi natin alam kung sino ang pagkakatiwalaan natin.”

Bumagsak ang balikat niya. “Sino ba talaga si Lamar Exxon?”

“He’s the leather of Exxon GTA. Iyon ang tawag sa grupo ng mga ito na nagnanakaw ng mga sasakyan para ibenta sa black market. Dito sa Asya, sila ang kilalang magnanakaw ng mga sasakyan. My mission was to destroy their home base in China and Philippines, pero nag-iba iyon ng pumasok ka sa eksena. The head of the agency I’m working for already sent another pair to destroy their homebase in China. Ngayon ang sa Pilipinas nalang ang hindi pa nasisira. I already put bombs in their home base—”

“Then destroy it already.”

“No.” Umiling ito. “Iyon lang ang tanging alas na hawak ko laban kay Lamar Exxon. I’ll destroy it when the right time comes.”

“Paano kung alisin nila lahat ng sasakyan sa Exxon garage para hindi mo ’yon masira?”

“Kaya nga kailangan maging mabilis ang kilos natin.” Kinuha nito ang cell phone sa bulsa at may tinawagan.

“Hellion,” ani Vienna sa nasa kabilang linya. “Under surveillance mo ang Exxon Garage diba?”

Nagtatanong ang mga matang tumingin siya kay Vienna.

Bilang sagot ay ini-loud speaker nito ang cellphone para marinig niya ang pinag-uusapan ng mga ito

“—is not good.” Boses iyon ng isang lalaki. “Wala namang pagbabago sa garage, maliban sa isa-isang nawawala ang mga sasakyan at inilalagay nila sa isang barko na nakadaong sa isang pier.”

“Shit,” vienna cursed. “Gave me the coordinates of the pier. Pupunta ako roon.”

Pinanlakihan niya ito ng mga mata.

“Okay. Coordinates … sent,” wika nang nasa kabilang linya.

“Thank you,” ani Vienna. “Titingnan ko ang Pier at hahanapin ko ang barko na sinasabi mo. Dadaan ako riyan sa bahay mo para kumuha ng C4. I have to destroy that cargo ship before it leaves the Philippines.”

“Okay. Ihahanda ko na ang mga kakailanganin mo.”

“Thanks. I’ll be there in ten.” Pinatay nito ang tawag at akmang maglalakad patungo sa private room pero pinigilan niya.

“Hindi ka puwedeng pumunta roon!” Galit na wika niya.

“This is the only way, Lander. We’ll be safe after this. Hindi ako puwedeng manatili rito sa opisina mo at walang gawin. Ang misyon ko ang protektahan ka at gagawin ko ang misyon ko dahil mahal kita at hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa’yo. I love you, Lander.”

Wala siyang imik ng halikan siya nito sa mga labi at pumasok sa private room niya.

Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas ito sa pribadong silid at nakasuot na nang kulay pulang overall leather suit at may dala itong duffel bag na ang hinala niya ay naroon ang mga baril nito.

“Vienna.” He wouldn’t not let her leave. Damn it! “Don’t do this. We can run away to another country for our safety. Hihingi tayo ng tulong.”

“No.” Umiling-iling ito. “Ayokong tumakbo dahil ayokong mabuhay na palaging nakatingin sa likuran ko. At ayokong mabuhay ka ng ganoon.”

“Okay.” Hinawakan niya ito sa kamay. “Papayagan kita na umalis. Pero isama mo ako.”

“No. You stay here and be safe. Please, Lander.” Nagmamakaawa ang boses nito. “For me.” May inilagay itong baril sa kamay niya. “This is for your protection. Kapag may pumasok sa opisina mo na sa tingin mo ay kahina-hinala, shoot them.”

“No—”

Vienna kissed him, cutting him off his words.

Nakatanga lang siya sa hangin ng ilang momento. Fear was eating him inside. Natatakot siya para kay Vienna. Hindi niya kakayanin kung may mangyaring masama rito. Hindi niya kaya kung mawawala ito sa kanya.

Mabilis niyang inilapag ang baril sa ibabaw ng lamesa niya at sinundan si Vienna. There were two elevators outside his office. Ang isa ay bumabiyahe pababa. Alam niyang si Vienna ang lulan niyon. Ang isa naman ay pataas. Baka si Stephanie ang sakay niyon dahil malapit nang mag alas-otso.

Hinintay niyang bumukas ang elevator, at nang bumukas iyon, umawang ang mga labi niya at nilukob ng takot ang buong pagkatao niya. Shit! Why did I leave my gun on my freaking table?

“Where are you going, Mr. Storm?” Tanong ni Mr. Exxon ng makalabas sa elevator kasama ang pito nitong mga tauhan.

Umatras siya. “Down?”

Mala-demonyong ngumiti ang lalaki. “Good.” Tinutukan siya nito ng baril. “Get in the elevator. You’re coming with me.”

Ayaw niyang mabaril kaya naman sinunod niya ang gusto nito ng walang reklamo. Sumakay din si Exxon sa elevator at apat sa mga tauhan nito. Ang tatlo ay nagpa-iwan para siguro halughugin ang opisina niya.

Please,Ggod, keep Vienna safe, dasal niya habang pababa ang elevator at nakatutok ang baril ni Exxon sa kanya. Keep the woman I love safe.

“Don’t make noises,” ani Exxon. “Kung mag-iingay ka, madadamay ang mga empleyado mo, nagkakaintindihan ba tayo, Mr. Storm?”

Lander nod stifly. “Yes.”

A sinister smile appeared on Exxon’s face. “Good answer, Mr. Storm. Good answer.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 20

CHAPTER 20

GAMIT ang Hammer ni Hellion, nagtungo siya sa pier na sinasabi nito. Dumaan muna siya sa bahay ni Hellion para kumuha ng mga gamit. Nagdarasal siya sa panginoon na sana walang mangyaring masama kay Lander habang wala siya. Maraming tao sa LaCars building at may mga security guard pa kaya malabong mangyari na makapasok si Exxon sa gusali.

Nang makarating sa nasabing pier, hindi siya nahirapan na hanapin ang barko na kinalululanan ng mga sasakyan ni Lamar Exxon.

It had an ‘Exxon Cargo’ written on the side.

Huminga siya ng malalim, isinukbit niya ng mabuti ang duffel bag sa balikat niya at kinuha ang baril sa gun holster na nasa beywang niy. Pagkatapos ay naglakad siya papasok sa barko.

Habang maingat na naglalakad, paulit-ulit na pumapasok sa isip niya ang sinabi ni Hellion habang nasa sasakyan siya.

‘The C4 is already set and the time is running. You only have ten minutes before it detonates. Bago pa mag-ten minutes, dapat nakaalis ka na sa barkong iyon. I will detonate the bomb in Exxon Garage at exact time as the cargo ship.’

Nang makapasok si Vienna sa barko, humigpit ang hawak niya sa kaniyang silencer gun. Mas makabubuting walang tunog ang pagputok ng baril para hindi makakuha ng atensiyon. Ang misyon niya ay ilagay ang mga C4 sa bawat sulok ng barko. Hindi ang makipag-barilan sa mga ito. Aminado siya na wala siyang laban sa mga tao ni Exxon. Nag-iisa lang siya at marami ang mga ito.

She was good at planting bombs and making something explode.

Vienna was walking stealthy when someone spoke behind her.

“Ibaba mo ang baril mo.”

Itinirik niya ang mga mata. Para namang makikinig siya. Mabilis siyang lumuhod at umikot paharap sabay kalabit ng gatilyo ng baril na hawak.

Napatingin siya sa lalaking humandusay sa sahig at nag-uumpisang maligo sa sariling dugo. Sa halip na makonsensiya, mas nadagdagan pa ang inis niya. Bakit ba ang daming masasamang loob sa mundong ito?

Iniwan niya ang bangkay at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa brig ng barko. Doon niya balak ilagay ang C4 para masira talaga ang barko at lumubog.

Nakarating siya sa brig nang walang masyadong aksyon. Panay ang tago niya kapag nakakakita ng tauhan ni Exxon. As much as possible, ayaw niyang kumitil nang buhay. Pumapatay lang siya kapag wala na talagang ibang pagpipilian.

Dahan-dahan niyang itinulak ang pintuan ng brig.

Napahiyaw siya at biglang isinara ang pinto ng may bumaril sa kanya mula sa loob. “Fuck!”

Mabilis siyang tumakbo pabalik sa first deck. Nang marinig niyang bumukas ang pinto ng brig, mas binilisan pa niya ang kilos. Nasa unang deck na siya ng biglang may lumabas na lalaki na nagtatago sa isa sa mga sasakyan na naroon at tinutukan siya. Naabutan na rin siya nang kung sino man ang tao na nasa brig at inilapat ang dulo ng baril sa likod niya.

There’s no way out! Fuck! Kung lalabanan niya ng hand-to-hand combat ang nasa harapan niya, babarilin siya ng nasa likuran niya. Ang makabubuting gawin ay maghanap ng magandang tyempo. Hindi siya babarilin ng mga ito. May balak itong iba sa kaniya. Dahil kung nasa isip nang mga ito na patayin siya, e di sana, nang makita siya ay kaagad siyang binaril.

“Hinihintay ka ni boss,” anang lalaki na nasa harapan niya.

“Dalhin niyo ako sa kanya.” Sa pamamagitan niyon ay makakapag-isip siya ng paraan para makatakas sa barkong ’yon.

Inagaw sa kanya ng lalaki ang baril na hawak niya at hinawakan siya ng dalawang lalaki sa magkabilang balikat. Kinakaya niya ang sakit na nanggagaling sa balikat niya dahil pinipisil ng malakas ng lalaki ang balikat niya na may sugat.

She was gritting her teeth, controlling herself not to shout in pain as they walked towards the top deck.

Nang makarating doon, kaagad na nakita niya si Lamar Exxon na nakaupo sa pandalawahang mesa. May kausap ito na nakatalikod sa kanya at inatake siya ng kaba ng makilala niya ang likuran nito.

No way! He’s safe! He’s in is office!

“No…” Baka mali lang siya ng pagkakakilala.

Exxon grinned when he saw her. “Miss Sugon. It’s nice of you to visit. Come here.”

Binitawan siya ng dalawang lalaki dahil nasisiguro nang mga ito na hindi siya gagawa ng kahit na ano kasi may sampung kalalakihan doon maliban kay Mr. Exxon at nakatutok ang baril ng mga ito sa kanya.

Naglakad siya palapit kay Mr. Exxon habang nagdarasal na sana mali siya. But no! She was not! Si Lander nga ang kausap nito na nakatalikod sa kanya.

“Lande,” She whispered his name when she had a full glimpse of him. May pasa ito sa pisngi at dumudugo ang labi nito. “Oh, God… Anong ginawa nila sayo?”

Lander looked at her with fear and worry. “Vienna, go… escape.”

Nanubig ang mata niya. “Hindi…”

Mr. Exxon chuckled at their conversation. “Nagtataka ka siguro kung bakit may pasa ang boyfriend mo, Ms. Sugon.”

Gusto niyang itama na hindi niya ito boyfriend pero wala namang magagawa iyong maganda sa kanila ni Lander.

Dumako ang mga mata niya kay Mr. Exxon. “Anong ginawa mo sa kanya?”

Nagkibit balikat ang hayop. “Pinapa-perma ko siya sa isang kasunduan na hindi ko kayo papataying dalawa basta ibigay niya lang sa akin ang lahat ng sasakyan na nasa LaCars garage at syempre pa, ako na ang magiging may-ari ng LaCars Import and Exports. Bagay naman sa’kin hindi ba?”

Hindi niya napigilang umingos. “Hindi bagay sa magnanakaw na katulad mo na pamahalaan ang kompanyang dugo at pawis ang ipinuhunan ni Lander. Ang bagay sa’yo mamatay kasama ang mga magnanakaw mong tauhan.”

Tumawa ang lalaki. “Well, Mr. Storm didn’t sign the contract so I will take the liberty of killing you in front of him.”

Naramdaman niyang nanigas sa kinauupuan si Lander at malalaki ang matang tumingin sa kaniya. Puno ng takot at pag-alala ang mga mata nito pero nagawa pa niyang ngitian ang kasintahan. “Okay lang ako,” sabi niya sa binata.

“Pero dahil mabait ako,” ani Mr. Exxon. “Bibigyan kita ng pagkakataon na lumaban. My two men versus you,” anito sabay turo sa kanya. “Tingnan natin kung kaya mo.”

Mabilis niyang binitawan ang duffel bag na nakasukbit sa balikat niya at malakas na sinipa ang kamay ng lalaki na mabilis na lumapit sa kanya. Tumilapon ang dalawang baril na hawak nito.

Ikinuyom niya ang dalawang kamao at pumosisyon.

Ang dalawang lalaki ay itinapon ang baril at handa na siyang sugurin. Tanging utos nalang ni Exxon ang hinihintay nang mga ito.

“Kill her,” utos ni Exxon kasabay niyon ang pag-atake sa kanya ng dalawang lalaki ng sabay.

HINDI kaya ni Lander ng tingnan si Vienna na nakikipaglaban. His heart was in his throat. Panay ang tingin niya sa baril ni Exxon na inilapag nito sa ibabaw ng mesa nang magumpisang makipaglaban si Vienna.

Kung pupulutin niya ang baril na iyon, ilang segundo ang mayroon siya bago barilin ng nga tauhan ni Exxon? Hindi siya puwedeng gumawa ng padalos-dalos na desisyon.

“So Mr. Storm,” Exxon said, turning to face him. “Ready to sign the contract?”

Walang buhay siyang ngumiti. “No. Hindi ko sayo ibibigay ang LaCars.”

Nagkibit balikat ang lalaki. “Okay. Ikaw ang bahala,” anito at tumingin kay Vienna na nakikipaglaban pa rin.

Lander dragged his eyes towards Vienna. His throat went dry when he saw that one of the two men is kicking Vienna on the gut.

Oh god! “Please, ako nalang ang ipabugbog mo,” pakiusap niya.

Malademonyong ngumiti si Mr. Exxon. “It’ll be your turn later. Huwag kang mag-alala.”

Nagtatagis ang bagang na ibinalik niya ang tingin kay Vienna.

Panay ang ilag ni Vienna pero ’yong lalaki hindi pa rin tumitigil. Panay lang ang atras ni Vienna habang sinasalag ang bawat suntok at sipa ng dalawang lalaki.

Napasinghap siya ng malakas nang biglang suntukin ng isang lalaki si Vienna sa mukha ng malakas dahilan para bumagsak ang katawan nito at mapadapa sa sahig.

Humalakhak si Mr. Exxon. “Nakita mo na? Hindi siya bubuhayin ng mga tauhan ko. Kami pa kasi ang kinante mo.” May seninyasan itong lalaki na kunin ang dalang duffel bag ni Vienna. “Akin na yan. Titingnan natin ang laman.”

Nang maibigay nang lalaki ang duffel bag kay Exxon, malutong itong nagmura. “Gamitin mo ang speed boat, ilayo mo ang duffel bag na iyan dito. Malayong-malayo, naiintindihan mo?”

“Opo, boss.”

Ibinalik niya ang tingin kay Vienna, nakadapa ito sa sahig at gumagapang. Hindi niya maintindihan kung saan ito gumagapang at nang marealize niya kung saan, kailangan niyang gumawa ng paraan. Sinusubukan ni Vienna na gumapang patungo sa baril na tumilapon kanina.

Get it, Vien.

“I’ll sign the contract,” aniya na ikinatingin sa kaniya ng lahat.

Wala na ang atensiyon nang mga ito kay Vienna. That’s good. It’s working.

Ngumisi si Mr. Exxon. “Madali ka naman palang kausap, e. Densio, pakikuha nga ako ng—”

Hindi na nito natuloy ang sasabihin dahil dalawang putok ang umalingawngaw at kasabay niyon ang pagbagsak ng dalawang lalaki na kalaban ni Vienna kani-kanina lang.

The response of Mr. Exxon and his men were fast and automatic.

Ang natitirang walong tauhan ni Exxon ay itinutok ang mga baril kay Vienna at si Exxon naman ay itinutok ang baril sa gilid ng ulo niya. Kinakabahan siya habang hinahanap ng mga mata si Vienna. Nakatayo ito sa gilid ng railing ng barko at may hawak na dalawang baril. Ang isa nakatutok kay Exxon ang isa naman ay sa mga tauhan nito.

Naninikip ang dibdib niya habang nakatingin sa mukha nito na may pasa. Sana siya nalang ang binugbog.

“Mamatay tayong lahat dito,” wika ni Vienna sa matigas na boses. “’Yong duffel bag na—fuck! Nasaan ang duffel bag ko?!”

To answer Vienna’s question, isang malakas na pagsabog ang naganap malayong-malayo sa barko na kinalululanan nila.

Ngumisi si Exxon at mas lalong inilapit ang dulo ng baril sa ulo niya. “Sa tingin mo bobo ako? Pinatapon ko na.”

Lander saw it. Hopelessness was written all over her almond eyes but she didn’t put down her gun. “That’s okay. May baril pa naman ako.”

“At nakatutok ang baril ko sa boyfriend mo,” panguuyam ni Exxon. “Sino sa atin ngayon ang nakakalamang?”

He looked at Vienna’s eyes. Kung ito na nga ang huling nilang pagsasama ng dalaga, kailangan niyang sabihin dito ang nararamdaman niya para rito. Ayaw niyang mawala sa mundong ito ng hindi nasasabi sa dalaga nararamdaman.

“Vien?”

Humigpit ang hawak ni Vienna sa baril saka tumingin sa kaniya. Nagtatanong ang mga mata nito.

“I love you, Vien.”

Gumuhit ang gulat sa mukha nito at isa-isang nahulog ang mga luha sa pisngi nito at puno ng pagmamahal na tumingin sa kaniya. “I love you, too, Lander,” sagot ni Vienna.

Ipinikit ni Lander ang mga mata. Hinintay niyang pumutok ang baril, at nang marinig iyon, hinintay niya ang sakit pero walang nangyari. Kapagkuwan ay nakarinig siya ng sunod-sunod na putok ng baril.

Nagmulat siya ng mata at nakita niyang dumudugo ang parteng tiyan ni Mr. Exxon. Malalaki ang mga mata nito habang nakatingin sa dumudugong tiyan nito.

Ipinalibot niya ang tingin ng wala nang marinig na putok nang baril.

Dumako ang mga mata niya sa sampung kalalakihan na lahat nakaitim at nakatutok ang mga baril sa mga walang buhay na kalalakihan na tauhan ni Exxon.

“Who the hell—”

“Daddy!” Mayang sigaw ni Vienna saka sinugod ng mahigpit ng yakap ang lalaking nasa gitna. Medyo nasa mga late fifties na ang lalaki na nakayakap ngayon kay Vienna.

“Thanks God you’re okay, baby,” sabi ng ama ni Vienna. “We came here as fast as we could. Thanks to Hellion for giving us the coordinates.”

“I’m okay, daddy. May pasa at may cut sa labi pero magiging okay din po ako.” Tumingin sa kanya si Vienna at inilahad ang kamay sa kanya. “Come here, Lander.”

Tumayo siya at huminga ng malalim pagkatapos ay naglakad palapit kay Vienna at tinanggap ang nakalahad nitong kamay.

“Thanks God you’re okay.” Niyakap niya ng mahigpit ang kasintahan. “Akala ko katapusan ko na. Akala ko mawawala na ako at hindi na kita makikita pang muli. Mahal na mahal kita, Vienna. Mahal na mahal.” He pressed his lips against hers.

Biglang may tumikhim sa harapan nila.

Mabilis na naghiwalay ang labi nila ni Vienna at napatingin siya sa ama nito na nakalimutan niyang nasa harapan pala nila.

“Sir,” aniya at tinanguan ito. “I’m Lander Storm,” pagpapakilala niya sabay inilahad ang kamay.

Hindi nito tinanggap ang pakikipagkamay niya at matalim ang matang tiningnan siya. “You better have plans on marrying my daughter because I just saw you kissing her.”

“Dad!” Saway ni Vienna sa ama.

Nagkibit-balikat lang ang ama nito. “What? I am your father and it is my duty to scare the shit out of your boyfriend.” Tumalim ang mga mata nito ng tumingin sa kaniya. “So, are you going to marry my daughter?”

Mabilis siyang tumango. “Absolutely, sir.”

“Good answer. Or, else, I’m going to kill you and I’m not joking.”

“Yes, I’ll marry her.”

Wala sa sariling napalingon siya sa kinauupuan niya kanina. Nanlaki ang mga mata niya at nilukob ng takot ang buong pagkatao niya ng makitang nakatayo ang may tamang si Mr. Exxon at nakatutok ang baril nito kay Vienna.

He acted instinctively. Hindi puwedeng masaktan muli ang babaeng mahal niya. Niyakap niya si Vienna at nang makarinig ng putok, naramdaman niya ang pagsigid ng hindi maipaliwanag na sakit sa likod niya at biglang nagdilim ang paningin niya.

Bago siya nawalan nang malay, narinig niyang sumigaw si Vienna at may sunod-sunod na putok ang umalingawngaw bago siya tuluyang kinain ng kadiliman.

CECELIB | C.C.

CHAPTER 21

CHAPTER 21

NANLAKI ang mga mata ni Vienna sa pinaghalong takot at galit ng makitang nabuwal sa pagkakatayo si Lander pagkatapos niyang makarinig ng putok ng baril. Sa sobrang takot at galit na naramdaman niya, itinutok niya ang baril kay Lamar Exxon at binaril ito hanggang sa maubos ang bala ng baril niya.

Tadtad ng bala ang katawan ni Lamar Exxon nang matumba ang katawan nito sa sahig.

“Tingnan natin kung mabuhay ka pa riyan.” Nagtatagis ang bagang na wika niya at binalingan niya si Lander na nakahandusay sa sahig at naguumpisa nang maligo sa sariling dugo.

“Call an ambulance, dad,” Kalmadong aniya. Walang magbabago kung magpa-panic siya. “Ako na ang bahala kay Lander.”

“Roger,” ani ng ama at may tinawagan.

Abala naman ang ibang tauhan na kasama nang ama niya na linisin ang bangka at ilagay ang lahat ng bangkay sa itim na body bag.

Pasalampak na umupo siya sa sahig at pinakatitigan si Lander. Nag-uumpisa nang mamutla ang binata kaya naman hinawakan niya ang pulsuhan nito.

Nang maramdaman niyang medyo malakas pa ang pulso ni Lander, nabuhayan siya ng loob. “Kampante ako kasi alam kong hindi mo ako iiwan. Alam kong hindi mo hahayaan na makahanap ako nang iba, hindi ba? Sabi mo mahal mo ako, patunayan mo ’yon ngayon, huwag kang mamamatay, huwag mo akong iiwang mag-isa. Please, Lander, mabuhay ka,” pakiusap niya habang tumutulo ang luha niya.

Umuklo siya at inilapat ang mga labi sa mga labi nito. “Just hang in there, my love. Parating na ang tulong,” bulong niya sa mga labi nito habang walang patid pa rin ang pag-iyak.

Lumapit sa kanya ang ama. “The ambulance is coming, Vienna.”

Nag-angat siya ng tingin sa daddy niya. “Thanks, dad.”

“He’ll be fine,” anito. “He won’t leave you.”

“I know.”

“He’ll just have to make sure that he is going to marry you afterwards, because I’ll kill him if he doesn’t,” banta ng ama na ikinangiti niya.

Kapagkuwan ay narinig niya ang tunog ng ambulansya.

Nakahinga siya nang maluwang nang pumasok sa barko ang mga nurses at attendants. Inilagay ng mga ito sa stretcher si Lander at inilabas ng barko habang siya naman ay sumusunod sa mga ito.

“Vienna, call me when you get the chance, okay?” Anang daddy niya na nakasunod sa kanya. “I’ll stay here to clean things up.”

“Thanks dad, I’ll call you,” aniya.

Nang ipasok ng mga nurses si Lander sa loob ng ambulansiya, pinapasok din siya ng mga ito sa loob at mabilis na humarurot iyon patungo sa hospital.

HABANG nasa operating room si Lander para kunin ang bala na bumaon sa likod nito, nasa labas si Vienna nang OR at hindi mapakali.Kanina pa siya pabalik-balik sa paglalakad. Hindi niya alam kung ilang oras nang naroon si Lander sa loob. Halo-halo ang emosyon na nararamdaman niya habang naghihintay. Hope. Fear. Love. Guilt. Napakahirap maghintay sa labas habang nagdarasal siya na sana walang mangyaring masama sa binata habang inooperahan.

Nagdarasal siya na sana maging maayos ang kalagayan ni Lander. Gusto niya itong makita ulit. God, I love him. Please, save him.

“Is he okay?” Boses iyon nang ama niya.

Mabilis siyang tumingin sa direksiyon na pinanggalingan ng boses. “Daddy.”

Siguro tapos na nito linisin ang barko kaya narito na ito ngayon. Hindi niya ito tinawagan pero alam nito kung saan dinala si Lander dahil ito ang tumawag ng ambulance.

Nginitian siya nito. “What did the doctor say?”

Nagkibit-balikat siya. “Hindi pa ltapos yong operation, dad.” Yumakap siya sa ama. “I’m worried.”

“Don’t be,” ani ng ama. “He’ll be okay.”

“I know,” aniya na tumatango-tango pa na parang konikombensi ang sarili. “Alam ko magiging okay lang siya. Hindi niya ako iiwan kasi mahal niya ako. Diba, Dad?”

Hinagod nang ama ang likod niya na parang pinapaklama siya. “He’ll be fine, Vienna.”

“Sana nga, daddy. Sana nga.” Kumawala siya sa pagkakayakap sa ama at umupo sa sofa na naroon. “Hindi ko lang maiwasan na mag-alala. I love him, Dad. Hindi ko kakayanin kong may mangyayaring masama sa kanya.”

“Nothing bad will happen.” Puno ng kompiyansang sabi ng ama niya. “He’ll survive.”

Hindi na siya nagsalita pa at hinintay nalang na lumabas ng OR si Lander.

It was a long painful hours of waiting. At sa wakas, inilabas din ito. Mabilis ang kilos nang mga nurses at nursing attendant. They were wheeling Lander towards the ICU. Mabilis niyang sinundan ang mga ito.

Nang makapasok siya sa ICU, ang daming tubo na ikinabit kay Lander. May IV para sa dugo, mayroong IVF na nakakabit sa pulsohan nito. Mayroon pa itong catheter at oxygen.

Nangangamba siya habang nakatingin kay Lander na inaasikaso mg mga nurses. Kapagkuwan ay pumasok ang doktor sa loob ng ICU.

“Doc, kumusta po si Lander?” Tanong niya nang makapasok ang doctor.

“He’s fine. Wala namang natamaang vital organs sa katawan niya,” Sagot nang doctor na ikinahinga niya nang maluwang. “Wala lang siyang malay kasi under sedative pa siya. Naka-cateter siya dahil bawal siyang bumangon. Katatapos lang niyang operahan kaya bawal siyang maglakad-lakad. At kailangan siyang salinan ng dugo dahil marami ang nawala sa kanya. Magigising siya pagkalipas ng mga lima o anim na oras kasi mawawalan after mawalan ng bisa ang sedative na itinurok sa kanya.”

“Thank you, doc.”

“Don’t mention it. Sige alis na ako,” wika ng doctor. “Babalik ako later para i-check ang lagay niya.”

“Okay po, doc. Thank you.”

Nang makalabas ang doctor, pumasok naman ang ama niya. Tinitigan nito si Lander at tumingin sa kanya. “I approve him for you.”

Napatitig siya sa kanyang ama. “Really?” Nuong nag-aaral pa siya, wala itong inaprobahan na boyfriend niya. Pero mukhang iba ang tingin nito kay Lander.

“Yes. Only a man who loves you so much will risk his life to save yours. And because of that, he earned my respect and trust.”

Napangiti siya. “Salamat, daddy.”

Inakbayan siya nito at hinalikan sa nuo. “I have to go now. I still have to talk to some people.”

“Okay, dad.” Hinalikan niya ito sa pisngi. “Salamat sa pagpunta, daddy.”

Tinapik nito ang balikat niya saka lumabas na nang ICU. Nang masigurado niyang maayos na ang lagay ni Lander, lumabas din siya nang silid at nakitawag sa telepono ng information desk.

Tinawagan niya si Cali.

“Who’s this?” Masungit na tanong nito.

“Si Vienna ’to. Puwede mo bang hanapin si Eizel San Diego? Pakisabi sa kanya na nasa Leyma Medical Hospital si Lander.”

“At ano naman ang kinalaman ng model na iyon kay Lander?” Naguguluhang tanong ni Cali sa kabilang linya.

“Basta. Gawin mo nalang ang pinapagawa ko.”

“And why would I do that?”

“Kasi kaibigan mo si Lander at kapatid mo ako. Now, do it,” utos niya at ibinaba ang telepono.

Nagpasalamat siya sa Information Clerk at bumalik sa ICU. Tulog pa rin si Lander kaya naman umupo siya sa sofa na naroon at isinandal ang likod para makapagpahinga rin siya.

She was so tired. She needed to rest. Hindi naman malala ang mga pasa niya para magpagamot siya. She only need pain reliever and lots of rest.

NAGISING si Vienna dahil sa mga boses na naririnig. Napabalikwas siya ng bangon at tumingin sa higain ni Lander.

“Lander!” Sigaw niya, puno ng pag-alala ang boses niya.

Three pair of eyes looked at her direction.

“Sino ka?” Tanong nang lalaki na kamukhang-kamukha ni Lander.

Alam niyang may kakambal si Lander pero hindi niya ito nakilala noon. Hindi niya akalain na magkamukhang magkamukha ang dalawa.

Sinuklay niya ang buhok at umayos ng tayo. “I’m Vienna Sugon—”

“Oh, yeah. I know you,” putol ng lalaking kamukha ni Lander sa iba pa niyang sasabihin. “Ikaw ’yong nang-iwan sa kakambal ko nang walang paalam.”

Napatungo siya. “Oo, Ako ’yon.”

“Anong nangyari sa kakambal ko?” Nasa boses nito na parang kasalanan niya ang nangyari, which is, kasalanan naman talaga niya. “Bakit siya nabaril? Ano ba ang nangyari?”

Nag-angat siya ng tingin. “May ahm,” shit! Ano ang sasabihin niya? Wala siyang order na sabihin sa mga kapatid ni Lander. “May gustong magnakaw ng mga sasakyan ng LaCars. Nanlaban siya kaya siya nabaril.”

“Ano naman ang nangyari sayo? You look like someone beat you up,” sabad ng babae na medyo kamukha rin ni Lander.

“I—ahm… the reason why he got shot,” pag-amin niya.

Lander’s twin glared at her. ’Yong babae na kamukha ng kasintahan ay umupo sa gilid ng kama at si Eizel San Deigo naman ay yumakap sa beywang ng lalaking kamukha ni Lander at parang pinapakalma nito ang lalaki.

Are they a couple? I think so.

“Hindi naman niya kasalanan ’yon,” wika ni Eizel. Kilala niya ito dahil isa itong sikat na model. “Sigurado akong hindi niya ginustong mabaril si Lander. Tingnan mo nga, kahit nga siya, nabugbog, oh.”

Matiim siyang tiningnan ng lalaki. “Mahal mo ba ang kakambal ko?”

“Oo,” mabilis niyang sagot.

“Hindi mo siya iiwan?”

“Hindi.”

“Papakasalan mo siya?”

Natigilan siya. “Kapag nag-propose siya, oo, magpapakasal ako sa kanya. Ayoko namang ako ang mauna. Nakakahiya ’yon”

“Mabuti naman,” anito at inilahad ang kamay. “Lancelott Storm, call me Lance. Kakambal ako ni Lander.” Itinuro nito si Eizel. “And this beautiful woman beside me is my fiancé, Eizel San Diego.”

“Hi. Nice to meet you. I’m Vienna Sugon.” Tinanggap niya ang pakikipagkamay ng dalawa.

Iyong babae naka-upo sa gilid ng kama na kinahihigaan ni Lander ay pumihit paharap sa kanya at inilahad ang kamay, “I’m Louie Storm, their little sister.”

Tinanggap niya ang pakikipagkamay din nito. “Vienna Sugon.”

At pagkatapos ng mga tanong at pagpapakilala, parang naging magaan na ang pag-uusap nilang apat. They talked, they joked around, and they shareed their worries with Lander’s condition. Masarap sa pakiramdam na hindi na galit ang kakambal ni Lander sa kanya. Ayaw niyang may isang kapamilya si Lander na hindi siya gusto. She wanted peace and harmony with Lander’s siblings.

After an hour, the three left with a promise that they would be back later.

Naiwan siyang mag-isa sa ICU. Umupo siya sa gilid ng kama ni Lander at hinawakan niya ang kamay nito.

“Gumising ka na,” pakiusap niya rito. “Nag-alalala na kaming lahat. Please? Gusto kong makita ang asul mong mga mata na nagniningning at ang mga labi mo na nakangiti. Wala na si Lamar Exxon at sisiguraduhin kong wala nang mangyayaring masama sayo… sating dalawa.”

Pinakatitigan niya ang guwapong mukha ni Lander. Kahit may oxygen ito, hindi nabawasan ang taglay nitong kakisigan.

Bigla siyang napalingon sa pintuan ng ICU nang makarinig nang katok mula roon. Nang bumukas iyon, pumasok si Hellion.

“Hey,” anito at ngumiti. “Kumusta?”

Sinuklian niya ang ngiti nito. “Okay lang naman ako. Medyo nabugbog nang kaunti pero ayos lang naman.”

“How about Lander?”

“He’s fine. He got shot but he is fine.”

Tumango-tango ito at naglakad palapit sa higaan ni Lander. Napailing-iling ito ng makita nang malapitan ang binata.

“What?” Nagtatakang tanong niya.

“Akala ko hindi ko makikita si Lander na binubuwis ang sariling buhay para sa isang babae. Sabi niya noon, wala siyang babaeng mamahalin. Only to find out, sinabi pala niya iyon dahil may mahal na siya noon pa.”

Napamaang siya kay Hellion. Nagtataka siya kung bakit alam nito ang mga bagay na iyon tungkol kay Lander.

“Paano mo nalaman ang mga yon?” Kunot ang nuo na tanong niya. “A-Anong… S-Sino ka ba?”

Misteryosong ngumiti si kanya si Hellion. “Hindi mo naman siguro inisip na Hellion ang tunay kong pangalan diba? At saka nag-volounter lang akong magtrabaho sa ahensiya. I ought to have a code name.”

Bigla siyang na curious. “So, anong pangalan mo?”

Ngumisi ang lalaki at inilahad ang kamay sa kaniya. “Shun Kim at your service, Miss Sugon.”

“Shun Kim?” Gagad niya. “Are you related to Lander?”

Mas lumapad ang ngiti nito. “I’m one of his many friends.”

Naguguluhan pa rin siya nang tanggapin ang pakikipagkamay nito.

“Kaibigan ka niya tapos hindi mo man lang sinabi sa akin?” Medyo naiinis na sabi niya.

“Hindi tayo close. By the way, tell Lander i said ’get well soon ’.” Nakangiting wika nito at lumabas ng ICU.

Nakatanga pa rin siya sa nilabasan nitong pinto. Kilala ni Lander si Hellion na ang tunay palang pangalan ay Shun Kim? What the fuck! At hindi sila close para sabihin nito ang tunay na pangalan samantalang pinagkatiwalaan niya ito? Letse! Hindi pala close, hah!

Kainis! Akala ko pa naman matino ang partner ko. ’Yon pala ay hindi.

Naiinis pa rin siya kahit nakalipas na ang ilang minuto. Nawala lang ang inis na nararamdaman niya ng marinig niya ang pabulong at mahinang boses ni Lander.

“Vienna…” tawag nito sa pangalan niya.

Nanlaki ang mga mata niya. “Gising ka na.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 22

CHAPTER 22

NAPAIGIK si Lander nang maramdamang sumakit ang likod niya nang sinubukan niyang bumangon. Vienna pushed him back to bed causing the pain to double.

“Fuck!” Pinukol niya ito nang masamang tingin. “That hurts, Vien.”

Napangiwi si Vienna. “Sorry.” Ginawaran siya nito ng halik sa nuo. “Just rest, okay? Hindi ka pa puwedeng mag-gagagalaw. Ino-operahan ka palang. Try not to move, Lander.”

He grimaced in pain. “Trust me, I’m trying.”

Sinuklay nito ang buhok niya. “Humiga ka lang diyan, okay? Tatawagin ko ang Doctor para sabihing gising ka na.”

Tumango siya at hinayaan ang dalaga na lumabas ng silid kahit ang gusto niyang gawin ay yakapin siya nito ng mahigpit. He wanted to feel her body next to his.

Nagsisinungaling siya kung sasabihin niyang hindi siya natakot nang maramdaman niya ang bala na tumama sa likod niya. Takot na takot siya na baka mamatay siya at makahanap nang iba si Vienna. Baka minulto niya ang lalaki kung nagkataon. Pero mas natakot siya na si Vienna ang tamaan ng bala. Natakot siya na mawala ito sa kanya. Masyado niyang mahal si Vienna.

Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik ang kasintahan niya at may kasama itong lalaki na hinuha niya ay ang doctor. Biglang sumama ang pakiramdam niya ng makita niya kung paano tingnan ng doctor si Vienna.

Lander felt smug when Vienna went to his side and kissed him.

“Magiging okay ka na,” anito na puno nang pamamahal na ngumiti at kaagad na kinagaan ang pakiramdam niya.

“My back hurts.” He gave Vienna a puppy dog face. Wala siyang pakialam kung may doctor sa harapan nila.

“You’ll be fine.” Hinaplos ni Vienna ang pisngi niya. “Masakit lang talaga ’yan kasi ino-operahan ka palang. Huwag kang maysadong maggagagalaw.”

Biglang nagsalita ang doktor. “Tama ang sinabi ni Miss Sugon. Kailangan hindi ka maggagagalaw para madaling gumaling ang sugat mo.”

Ngumiti siya ng pilit. “Salamat.”

Nang makaalis ang doctor, maingat siyang niyakap ni Vienna.

“So mahal mo ako?” Tanong nito habang yakap siya.

“Mahal na mahal,” aniya saka bumaling dito. “I want to murder them for hurting you, Vienna. Pakiramdam ko wala akong kuwentang lalaki kasi hinayaan ko silang gawin ’yon sayo. Kung nakakasiguro lang ako na hindi ka na nilala sasaktan kapag pinermahan ko ang papeles na iyon gagawin ko pero alam kong papatayin din naman nila tayo. I’m so sorry for letting them beat you up.”

“Okay lang ako. Minor bruises compare to yours.” Hinaplos nito ang buhok niya. “Sinalo mo ang bala para sa’kin, Lander. Kaya huwag mong iisipin na wala kang kuwenta. Because what you did was more than enough. Sobra-sobra na. Ibinuwis mo ang buhay mo para sa akin, ako ang walang kuwenta kasi hindi kita na protektahan katulad nang pangako ko.”

Napailing-iling siya. “You protected me, Vienna, for as long as you could possibly protected me. Sapat na sa akin ’yon. At please lang, huwag na nating pag-usapan ’yon, nakaraan na yon. Ang mahalaga, buhay ako, buhay ka at dapat ’yong ikasaya.”

Malapat itong ngumiti. “Yeah. Let’s celebrate.”

“Hmm-mm.” He kissed her temple. “Kapag nakalabas ako nang hospital magsi-celebrate tayo. Sisiguraduhin kong hindi ka na makakalakad pagkatapos nating mag celebrate.”

Mahinang napatawa si Vienna. “Iba naman iyang celebration na nasa isip mo, e.”

Lander chuckled. “Iba nga. My celebration involves moans and a lot of moaning.”

Lumakas ang tawa ni Vienna. “Bago ka makapag-celebrate, pagaling ka muna. Promise, may premyo ka sa akin kapag gumaling ka nang mabilis.”

“Talaga?” Nanlaki ang mga mata niya. “Ano naman ’yon?”

“Secret. Abangan mo nalang.”

Kung may record man sa pinaka madaling pasyente na gumaling pagkatapos barilin, tatalunin niya iyon. Excited na siya para sa premyo niya. Yes!

PAGKALIPAS ng dalawang linggo, nakalabas na si Lander sa hospital. Sa dalawang linggong nasa Hospital siya, madalas bumisita siya kaniya ang dalawang kapatid. Vienna got along well with his twin and little sister. Nakakagaan sa pakiramdam na nagbibiruan ang mga ito at mabuti ang pakikitungo ni Lance kay Vienna.

Maingat ang paglalakad niya palabas ng hospital. Nasa tabi niya si Vienna at inaalalayan siya sa paglalakad. Nauna nang umuwi ang mga kapatid niya. Nagsara na ang sugat sa likod niya kaya naman puwede na siyang gumalaw ng ayon sa gusto niya. At gusto na niyang umuwi. Gusto na niyang ma solo si Vienna.

Nang makapasok siya sa kaniyang Audi na sasakyan, napatingin siya sa driver’s seat kung saan naroon si Vienna at hawak ang monabela. Ito ang unang beses na iba ang magmamaneho ng sasakyan niya.

“Saan mo naman ako dadalhin?” Tanong niya nang pausarin nito ang sasakyan.

Nagkibit balikat si Vienna. Ang mga mata nito ay nakatutok sa kalsada. “Sa bahay mo. Saan pa ba? Magpapahinga ka ro’n.”

Nagsalubong ang kilay niya. “Magpapahinga na naman?” Napasimangot siya. “Vienna naman, e!” Naiinis na aniya. “Nasaan na ang premyo ko?”

Natatawang pinaikot nito ang mga mata. “Magaling ka na ba? Kaya nga diba sabi ng doctor bawal kang magbubuhat nang mabibigat at kasama na doon ang sex.”

Napangisi siya ng maintindihan niya ang sinasabi nito. “Ang ibig mong sabihin, sex ang premyo ko? Nice.” He wiggled his eyebrows. “I’m excited.”

Pinukol siya nito ng masamang tingin at ibinalik din ang atensiyon sa daan. “Wala kang premyo hanggang sa sigurado akong maayos na talaga ang kalagayan mo.”

Bagsak ang balikat niya sa narinig. “Argh! I hate you, wound.”

Tinawanan lang siya ni Vienna. “Gagaling na ’yan basta huwag lang matigas ang ulo.”

“Magaling na nga siya. Naghilom na nga, e.”

Badtrip siya hanggang sa makarating sila sa kaniyang bahay.

Shockingly, malinis amg bahay niya nang makapasok sila. Lalo na ang silid niya na inaasahan niyang may mga salamin pang nagkalat dahil sa nabasag na sliding glass door sa teresa niya. But no, his room was very neat. Naroon na rin ang maleta kung saan nakalagay ang mga gamit ni Vienna. Ang huli niyang naalala, ang maletang iyon ni Vienna ay nasa private chamber niya.

Wow.

Maayos na ang sliding glass door. Malinis ang lahat ng parte nang bahay. Parang walang nangyari.

“Surprise,” nakangiting wika ni Vienna nang pumasok sa silid dala ang mga gamit niya na dinala ng mga ito sa Hospital.

“Sinong salarin sa pagpapaayos ng sliding glass door ng terrace ko?” Pabiro niyang tanong habang may malapad na ngiti sa mga labi.

“Your friends, of course, namely Calyx, Cali and Shun.” Biglang naglaho ang ngiti sa mga labi ng kasintahan niya. “Speaking of Shun, nakakairita ang lalaking iyon. Hindi man lang nagsabi ng totoo na kaibigan ka pala niya. Argh!”

“Kilala mo si Shun Kim?” Naguguluhang kumunot ang nuo niya. “Anong hindi nagsabi?”

Humarap sa kanya si Vienna pagkatapos nitong ibalik ang mga damit niya sa closet. “Hindi ba kilala mo si Hellion?”

“Hindi ko siya kilala at ayoko siyang kilalahanin. He just checked perimeters, that’s all,” naiiritang sagot niya. “At ano naman ang kinalaman ng lalaking ’yon?”

Bumuntong-hinga ito. “Si Hellion at si Shun Kim na kaibigan mo ay iisa lang. Nalaman ko lang ’yon nuong dinala ka sa Hospital nung mabaril ka. Binisita ka niya at pinapasabi niyang ‘get well soon’.”

Napanganga siya sa balitang iyon. No fucking way! “Ang gago na ’yon,” aniya at kinuha ang cellphone na nasa bulsa nang pantalon niya at tinawagan ang sekretarya niya.

“Stephanie, pakikuha ng folder na nasa kanang bahagi nang mesa ko. Titolo yan ng lupa. Ipadala mo rito sa bahay ko at ipapakain ko yan kay Shun Kim. Nag advance payment pa naman ako sa kaniya, nagsisinungaling pala siya sakin,” sabi niya sa nasa kabilang linya nang sagutin nito ang tawag.

“Ho?” Halatang nagulat si Stephanie sa sinabi niya.

“Send it to my home immediately.” Tinapos niya ang tawag saka humarap kay Vienna na nakakunot ang nuo.

“Anong nakain mo? Badtrip ka rin kay Shun Kim?”

“You have no idea,” nanggigigil sa inis na sagot niya.

NAGUGULUHAN man si Vienna sa iritasyon na nakapinta sa mukha ni Lander, hindi na siya nagtanong. Kung ano man ang kinaiinisan nito kay Shun Kim, sa kanya na ’yon at labas na siya roon kaya hinayaan nalang niya ito.

Inayos niya ang higaan ni Lander at tinapik-tapik ang unan. “Come here. Mahiga ka na. You need to rest.”

Napasimangot ang binata. “Ayoko pang mahiga. Let’s go to the backyard. May duyan ako roon. Doon tayo, please?”

Ang lambing nang boses nito at syempre pa, walang nagawa ang marupok niyang puso kundi ang pumayag na sa duyan sila magpahinga.

Inalalayan niya si Lander habang naglalakad sila patungong likod-bahay. Nang makarating sila sa duyan, si Lander muna ang sumakay bago siya.

“The weather is nice today,” ani Lander habang nakahiga sa duyan. Nakahiga naman siya sa tabi nito.

“Yeah,” sang-ayon niya. “Ang aliwalas ng kalangitan.”

“Oo nga.” Lander closed his eyes. “Vienna?”

“Hmm?”

“Do you want me to be your husband?”

Sumikdo ang puso niya sa narinig. Was he insinuating something? “Hindi mo naman kailangan sundin ang sinabi ni daddy na pakasalan mo ako—”

“Yes or no lang ang sagot sa tanong ko, Vienna.” Nagmulat ito ng mata at bumaling sa kanya. “Is it a yes or a no?”

Napatitig siya kay Lander. Hindi na kailangang pag-isipan pa ang sagot sa tanong nito. “Yes.”

Lander smiled. It was the kind of smile that melted her heart. God!

“Good answer.” Pinagsiklop nito ang kamay nila. “I love you, Vienna. I’ll risk my life for you anytime.”

That made her heart swoon. “I love you, Lander. So much.”

Pinisil nito ang kamay niya at pumikit na naman ang mga mata nito. “Sana ganito nalang tayo palagi, no? Pero alam kong hindi mo iiwan ang pagiging agent mo at magkakaroon ka nang mga misyon na kailangan mong pumunta sa ibang bansa. Mag-aalala ako syempre, pero kailangan kong sanayin ang sarili ko at pagkatiwalaan ka na hindi mo ipapahamak ang sarili mo.”

Alam niya ang pakiramdam na mag-alala para sa kaligtasan ng minamahal mo. At ayaw niyang maramdaman iyon ni Lander. Siguro naman sapat na ang serbisyo na ibinigay niya sa gobyerno.

Pinisil niya ang kamay nito. “Everything will be fine, Lander.”

“I know.” Pinisil nito ang kamay niya. “Magiging maayos ang lahat kasi narito ka sa tabi ko. Just don’t leave my side and everything will be fine.”

“I won’t,” aniya. “I promise.”

“That’s good to hear, Vien.”

NAKAUPO si Vienna sa sala ng bahay ni Lander habang nakaharap sa laptop niya. Kausap niya ang kaniyang ama sa Skype. Tatlong linggo na ang lumipas mula ng makalabas si Lander sa hospital at maayos na ang lahat nito.

Natutulog si Lander sa mahabang sofa samantalang nakaupo siya sa pang-isahang sofa.

“Are you sure about this, Vienna?” Paninigurado ng kaniyang ama.

Tumango siya. “Yes, dad. I want a peaceful life.”

Napatango-tango ang ama. May sinusupil itong ngiti sa mga labi. “Did he ask you to marry him? Or, are you pregnant?”

Pinaikot niya ang mga mata. “Dad, huwag kang excited.”

Tumawa nang mahina ang ama. “What? Since you are a woman, the agency will only allow you to leave if you are pregnant. Will, are you?”

“No, I’m not.” Napasimangot siya. “Can’t you pull some strings for me?”

“Sorry, sweetie.” His father has this apologetic look on his face. “A rule is a rule. Get pregnant first so you’ll have a valid reason of leaving.”

Nagpakawala siya ng malalim na hininga saka napatitig kay Lander na mahimbing na natutulog kapagkuwan ay ibinalik ang tingin sa ama niya. “Magpapabuntis muna ako bago ako hayaang makaalis sa agency? So be it, then.”

Isinara niya ang laptop saka lumapit siya kay Lander. Pinakatitigan niya ang gwapong mukha ng binata.

Buntis pala, ha? Maghintay kalang, Daddy.

Lumuhod siya sa sahig at binuksan ang pantalon ni Lander, pagkatapos ay inilabas niya ang pagkalalaki nito.

Napalunok si Vienna habang nakatitig sa pagkalalaki ng binata. She then dipped her head and savor his manhood in her mouth. 

CECELIB | C.C.

CHAPTER 23

CHAPTER 23

VIENNA felt triumphant when she felt Lander stir on his sleep. Matigas na ang pagkalalaki nito kaya naman alam niyang dahan-dahan nang nagigising si Lander. Pinag-igihan pa niya ang pagdila sa kahabaan ng kasintahan.

“Oh,” ungol ni Lander. “Vienna…”

Dahil sa narinig na ungol ng binata, mas lalo pa niyang pinag-igihan ang paglabas-masok nang matigas nitong ari sa bibig niya.

“Oh, Vienna…” Lander gripped a handful of her hair. “Yeah, like that, oh… a little faster, Vien.”

Mas ginanahan siya sa mga naririnig. She licked and swirled her tongue around his shaft and licked his balls. When Lander moaned, oh God, that was a turn on.

Bumuga nang hangin si Lander at tumingin sa kanya. “Come here, sweetheart. Ang sarap nang ginagawa mo pero mas gusto kong nakapatong ka sakin. Come on. Straddle my waist.”

Umupo ito sa sofa at hinubad ang lahat ng damit sa katawan. “Take off your clothes, Vien.”

Mabilis siyang sumunod sa gusto nito at hinubad ang lahat ng damit.

Lander grinned when he saw her naked body. “Ang ganda mo talaga, Vienna.”

Nang-aakit ang ngiting umupo siya sa mga hita nito. Napakagat labi siya ng maramdaman niyang tumutusok sa bukana ng pagkababae niya ang matigas na pagkalalaki ni Lander.

Lander held his shaft and rubbed the tip of his manhood on her core. Napaliyad siya sa sarap na dulot niyon at napaungol nang malakas.

“Oh.” Kinagat niya ang pang-ibabang labi nang dahan-dahang ipasok ni Lander sa loob niya ang pagkalalaki nito.

Her head dropped on Lander’s shoulder and slightly bit it.

Bumaon ang kuko niya sa balikat nito. “Ibaon mo pa, please? Ah…”

Lander gripped her thigh as he thrust deep inside her. “Oh… God,” ungol nito habang nag-uumpisang maglabas-masok ang kahabaan nito sa pagkababae niya. “Move sweetheart. Pumped in and out. Faster and harder, Vien.”

Lumuhod siya at mabilis na inilabas-masok ang pagkalalaki nito sa loob niya. She was so wet and horny and she was about to cum.

Lumiyad siya at humawak sa tuhod nito at mabilis na bumayo. Umuuga ang mayayaman niyang dibdib at sinapo iyon ni Lander pagkatapos ay kinagat ang utong niya. Sa halip na makaramdam nang sakit, nadagdagan pa ang nararamdaman niyang sensasyon.

Minasahe nito ang dibdib niya at mas lalo siyang nabasa. Mas lalo siyang ginanahan sa ginagawa.

“Oh… oh…” Ungol ni Vienna. “Lander …”

Vienna moved up and down. Fast. Up and down in a lightning speed. Halos tumirik ang mga mata niya sa sarap.

“Oh!” She moaned when Lander’s finger started touching her clit. “Oh my God! Oh! Fuck!”

Mas lalo pang diniinan ni Lander ang daliri nito sa pagkababae niya. At mas lalo rin niyang binilisan ang pagbayo niya sa kasintahan. Hinihingal na siya at tuyo na ang lalamunan niya pero wala siyang pakialam. She kept on moving up and down, up and down until she cum, screaming.

“Oh! I’m cumming!” Nilukumos niya ng halik ang labi ni Lander habang nilalabasan siya. “Uhm…” Ungol niya habang magkalapat ang mga labi nila.

Binuhat siya ni Lander habang nasa loob pa rin niya ang pagkalalaki nito at pinagpalit ang posisyon nila. Pinaupo siya nito sa sofa at ito naman ang lumuhod sa harapan niya at malakas na binayo ang pagkababae niya.

Malakas and ungol niya habang walang tigil ang mabilis na pag-ulos nito sa loob niya. “Oh, God!”

Napahawak siya sa gilid ng sofa habang tinatanggap ang bawat pagbayo ni Lander sa kaibuturan ng pagkababae niya. Her eyes rolled up when she felt another orgasm coming.

“Holy shit— Oh!” Mas humigpit ang hawak niya sa gilid ng sofa. “Oh! I’m coming… oh, God!”

“Yeah—oh!” Mas ibinuka pa ni Lander ang hita niya habang walang patid ang paglabas-masok sa pagkababae niya. “Oh, shit! Yeah! I’m coming! Oh!”

Parang nagdi-dileryo sa sarap ang katawan ni Vienna sa bawat pag-ulos ni Lander. At nang maramdaman niya ang mainit na likido na lumabas sa pagkalalaki ni Lander, naabot din niya ang rurok ng kaniyang kaligayahan.

Hinihingal si Lander habang nasa loob pa niya ang kahabaan nito. He had stopped thrusting in and out seconds ago.

“You woke me up,” ani Lander.

Napangiti siya sa sinabi nito at nag-angat siya ng tingin. “Hmmm… hindi mo ba nagustuhan ang uri nang paggising ko sa’yo?”

Napangisi ang binata. “I like it very much.”

Marahan siyang napatawa. “You’re welcome.”

Naiiling na hinugot ni Lander ang kahabaan sa loob niya, sanhi para lumabas ang ilang katas na nasa loob niya.

Nakasimangot siya habang nakatitig sa katas na nasa sofa. “Sayang naman.”

Mahinang natawa si Lander. “Nanghihinayang ka riyan?”

Nag-angat siya ng tingin. “Sayang kasi lumabas.” Tumayo siya at yumakap kay Lander. “Isa pa,” ungot niya. “Please? Ayokong may lumabas ni isang patak ng katas mo.”

Kahit natatawa sa sinabi niya, pinangko siya ni Lander at naglakad patungo sa silid nito na ngayon ay silid na nila. At doon, ilang ulit siya nitong inangkin.

DINNER came and they were still tangled between the sheets. Wala silang ginawa buong maghapon kundi ang magtalik at magtalik. They only took a rest for a couple of minutes and made love again and again. Sabik na sabik silang mag-isa ang mga katawan nila.

Siguro naman magbubuntis na siya sa lagay na ’to.

Nararamdan niya ang pananabik at pagmamahal ng binata sa kanya sa bawat pagdampi ng labi nito sa mga labi niya, sa bawat pag-ulos nito at sa bawat ‘I love you’ na binibitiwan nito habang nagtatalik sila.

Being with Lander was like a dream come true.

“Nagugutom na ako,” reklamo niya habang hinahalikan ni Lander ang leeg niya.

Lander stopped kissing her neck. “Let’s eat outside.”

She grinned. “Yeah? You sure?”

Tumango ang kasintahan.

“Yes!” Hiyaw niya at mabilis na umalis sa kama at nagtungo sa banyo para maligo.

Lander joined him in the bathroom moments later. Sinabunan nito ang buong katawan niya na nauwi sa mainit na pagtatalik sa banyo.

“Oh!” Malakas na ungol niya habang binabayo ni Lander ang pagkababae niya mula sa likuran.

Bahagyan siyang nakatuwad at nakadiin ang mga palad sa tile wall ng banyo.

“Sige pa, Lander… oh! Ibaon mo pa, please! Ah!” Vienna begged as Lander fucked her from behind. “Uhm!”

Habol ni Vienna ang hininga habang panay ang ungol sa bawat pag ulos ni Lander at nang maramdaman niya lalabasan na siya, kinagat niya ang pang-ibabang labi.

“Uhm! I’m coming! Oh, God! Ah!”

Lander groaned and moaned as he thrust in and out. “I’m coming, sweetheart! Oh! Fuck!” He cursed and thrust deep and hard as his semen spurt inside her making her orgasm.

Hinihingal na hinugot ni Lander ang pagkalalaki sa loob niya at pinihit siya paharap. Tulad nito, habol din niya ang hininga.

Yumakap siya sa kasintahan at bumulong, “mahal na mahal kita, Lander.”

Lander hugged her tightly. “I love you too, Vien. I love you, too.”

MASAYANG magkahawak-kamay sina Vienna at Lander habang papasok sa Zaired Restaurant. Isa iyong kilalang Restaurant sa bansa. Masasarap naman kasi talaga ang pagkain nila. She had just been here once but it was enough to know that this Restaurant had very delicious foods. At hindi niya iyon sinasabi dahil kilala niya si Anniza, ang may-ari, ay dahil talagang masarap ang luto nila rito.

Nagulat si Vienna na magkakilala ang maître de at si Lander. The maître de was a stunning woman. She felt jealous of her. Kaya naman ng akbayan siya ni Lander at ipinakilala, she felt smug.

“Kia, this is my girlfriend, and my love, Vienna Sugon,” pagpapakilala ni Lander sa kanya.

The proudness on Lander’s voice was enough to boost her confidence.

“Hi, nice to meet you,” ani ng maître de na medyo pilit ang ngiti habang nakikipagkamay sa kanya.

May panghihinayang sa mga mata nito kapag dumadako ang tingin nito kay Lander.

“Nice to meet you too,” Vienna replied, politely.

Nang igiya sila ni Kia patungo sa mesa nila, inilingkis niya ang braso sa braso ni Lander.

“Maganda siya,” aniya habang nakaturo ang nguso kay Kia.

“Mas maganda ka sa mga mata ko, Vienna. Wala nang iba.”

Umirap siya sa hangin, pero sa totoo lang, kinilig siya sa sinabi nito.

Nang makaupo sila sa sariling mesa, agad silang umorder ni Lander.

Nang makaalis ag maître de left, tumaas ang sulok ng labi ni Lander. “Selos ka no?”

Inirapan niya ito. “Heh!”

Tumawa ang binata. “You look more beautiful when you’re jealous. Pero kahit napakaganda mo at nato-turn on ako, ayokong nagseselos ka dahil ikaw lang ang laman ng puso at isip ko.”

Lumamlam ang mga mata niya sa sinabi nito. Kayang tanggalin ng binata ang iritasyong naramdaman niya kani-kanina lang. Siguro dahil mahal na mahal niya ito at hindi niya kayang magalit dito ng matagal.

NANG i-serve ang inorder nilang pagkain, magana silang kumain ni Vienna. They talked. They joked. The laughed. Ganoon kasaya ang pananghalian nila ng kasintahan.

Vienna was so much fun to be with. Walang dull moments habang kasama niya ito. And right there and then, as he talked to Vienna about nonsense things that made them both laughed, napag-desisyunan niyang ito ang gusto niyang makasama hanggang sa pag tanda niya. Sana, pareho sila ng nararamdaman.

Naputol ang pagiisip niya ng may narinig siyang ingay mula sa mesa na medyo malayo sa kanila. Nakarinig siya ng matinis na pagsigaw ng isang babae.

Dumako doon ang tingin nila ni Vienna.

Nanlaki ang mga mata niya ng makita si Dark Montero. Hindi niya ito masyadong ka-close pero pareho silang investor sa kompanya ni Calyx kaya naman magkakilala silang dalawa.

Dark looked bored as he sat there, with a shrieking woman beside him. Maybe his date.

“I told you that I want ice!” Itinapon nito ang tubig sa mukha mismo ng waitress. “Bakit walang ice ito?!” Mataray na sigaw ng babaeng kasama nito sa waitress na madilim na ang mukha at sasabog na ang tinitimpi nitong galit.

Segundo nalang ang bibilangin.

Hinilot ni Dark ang sentido at naglagay ng maraming tag-iisang libo sa ibabaw ng mesa at hinawakan ang maingay nitong ka date sa pulsohan.

May sinabi si Dark sa waitress bago hinila patungong pintuan ang ka-date nito.

Mabilis ang sumunod na pangyayari. Mukhang hindi lang sila ang nagulat ng hubarin ng waitress ang suot nitong may takong na close shoes at binato nito si Dark. Napangiwi siya ng makitang tumigil si Dark sa paglalakad at humarap sa babae.

He didn’t know Dark very well, but he was a badass like he was bad, and also an ass.

Hindi na siya nagulat ng balikan nito ang waitress at walang pusong nilukumos nang halik ang mga labi pagkatapos ay parang basura na iniwan nito ang waitress pati na rin ang ka-date nito.

“Oh, God,” sambit ni Vienna habang nakatingin sa waitress na nanlilisik ang mata habang nakatingin sa papalayong bulto ni Dark.

“That’s Dark,” aniya. “He is sort of a friend of mine. Ganyan na talaga siya. Sana kasi hinayaan nalang ng waitress na makaalis ’yong dalawa. Baka masesante siya dahil sa ginawa niya.”

Umiling si Vienna. “Hindi siya masi-sesante.”

“At bakit naman?” Usisa niya.

“Because she is Anniza Gonzales, the owner of Zaired Restaurant. And she is sort of a friend of mine, too.”

Napabuntong-hininga nalang ito. “Oh, well, let’s continue eating. We’ll still make love later after we get home.”

Napangiti siya nang makitang umiling-iling si Vienna pero iba naman ang kislap ng mga mata nito.

Beautiful. And she’s mine. At wala na siyang balak na pakawalan ito.

NANG makauwi sila sa bahay, tulad ng plano, nagtalik muli si Vienna at Lander.

Nakatayo si Vienna habang ang kamay ng dalaga ay nakadiin sa gilid ng kama. Si Lander naman ay nasa likuran ng dalaga at walang humpay na inilabas-masok ang kahabaan sa pagkababae nito.

It was enjoyable and tiring for Vienna. Kaya naman kaagad itong nakatulog.

Matamang pinakatitigan ni Lander si Vienna na mahimbing na natutulog sa tabi niya. Pareho silang walang saplot, tanging ang kumot lang ang tumatakip sa hubad niyang katawan.

Lander smiled when Vienna murmured his name in her sleep. Damn! Ang bilis ng tibok ng puso ko.

Huminga siya ng malalim at inabot niya ang cellphone na nasa night stand.

Tinawagan niya si Ream Oliveros, ang may-ari ng kilalang Reaveros Jewelry. He became friends with him because their parents were friends before. At naging magka-klase rin sila nuong high school sila.

“Storm, you better call to buy a million-worth of jewelry because you just disturb me and my lover.”

Natatawa na naiiling siya. Wrong timing yata siya. “Yeah. Tumawag nga ako para bumili ng singsing.”

Akala niya pinatayan siya ng tawag ni Oliveros dahil nawalan ito ng imik sa kabilang linya.

“Hello? Oliveros? Nadiyan ka pa?”

“What the fuck, Storm?!” Gulat na sigaw ni Ream. “Mag-aasawa ka na?”

“Oo,” nangingiting sagot niya.

“Damn, hell,” usal ni Ream. “What kind of ring?”

“Engagement ring with a bloody red stone.”

Ream chuckled. “Storm, you hate the color red. Naaalala mo ba nuong pasko three years ago at inimbitahan ka ni Calyx sa christmas party niya at umuwi ka dahil ang theme ng party ay color red at hindi ka napilit ni Calyx na pagsuotin ng kulay red na polo?”

“Yeah, naalala ko.” That was the time when he became a bitter man after Vienna left him. “Kaya naman nang mag pa-party ulit si Calyx, kulay green na palagi ang theme niya para um-attend ako.”

“Yeah, then why are you buying a ring with a bloody red stone?” Naguguluhang tanong nito.

“Because I love her,” simpling sagot niya.

“Damn man, you’re whipped by her, my man.”

“Yes, yes i am.”

CECELIB | C.C.

CHAPTER 24

CHAPTER 24

NAGISING si Vienna na wala si Lander sa tabi niya. Nag-iwan lang ito nang sulat na pumasok daw ito sa opisina dahil marami na itong absent at napabayaan na nito ang trabaho. Naghilum na ang sugat si Lander sa likod kaya bumalik na ito sa trabaho.

Vienna understood, so she didn’t bother him the whole day.

Kaya naman ang ginawa niya, dahil wala naman siyang gagawin, she cleaned the whole house. Vienna even cleaned the back and front yard. Pinalitan niya ang mga kurtina, iniba niya ang ayos ng ilang furniture’s, pati na rin ang mga silid, dinesinyo niya sa gusto niyang ayos.

Bandang hapon na siya natapos. After that, she cooked herself lunch and ate. Ayaw niyang isturbuhin si Lander kaya hindi niya tinawagan ang kasintahan. Nilibang niya ang sarili para hindi ma-bore hanggang sa umuwi si Lander.

But Lander didn’t go home. Sa halip, si Shun Kim o mas kilala niya sa tawag na Hellion ang dumating sa bahay ni Lander. May dala itong kulay pulang rosas at halos hindi maipinta ang mukha nito.

“Anong ginagawa mo rito?” Tanong niya ng pagbuksan niya ito ng pinto.

Hellion grimaced in disdain. “Flowers for you.”

Nagsalubong ang kilay niya. “I’m taken.”

“Trust me, hindi kita type.” Hindi maipinta ang mukha nito. “Galing ’to kay Lander.”

Inirapan niya ang lalaki at kinuha ang bulaklak na hawak nito. There was a message for her. Nang basahin niya iyon, nagtaka siya.

Hey, my sweet. Sumakay ka sa kotse ni Shun. Trust him. I love you. – Lander S.

’Yon ang laman ng mensahe nito para sa kanya. Ano naman kaya itong pakulo ni Lander?

Bumuga siya ng hanging at lumabas ng bahay pagkatapos iyong i-locked. Sumakay siya sa Hammer na sasakyan ni Hellion at pinagmaneho siya nito patungo sa isang … boutique? What the heck?

“Anong gagawin natin dito?” Naguguluhang tanong niya kay Hellion.

“Pumasok ka nalang, Light, “ anitong naiirita at nauna nang pumasok sa nasabing boutique.

Nang makapasok sila, kaagad na sinalubong sila ng isang sales lady. “What do you need, sir?”

Hellion looked at her and looked back at the sales lady. “Her size, sexy dress that can give a man a huge boner and it should be in color red.”

Nakangiwing ngumiti ang sales lady. “T-This way, ma’am.”

Pinukol muna niya ng masamang tingin si Shun bago sumunod sa sales lady patungo sa rack kung saan puro mga pulang damit ang naroon. Nagtataka pa rin siya kung bakit siya nasa loob ng isang boutique but Lander told her to trsut Shum. At iyon ang gagawin niya. Hindi siya ipapahamak ng kasintahan.

And then her eyes settled on the red halter dress. Suot iyon ng isang mannequin kaya alam niyang may kamahalan iyon.

Pero iyon ang gusto niya kaya iyon ang itinuro niya. “I want that one.”

“Great. Now, pick a shoes or whatever you woman call that high shoes thingy,” parang nagmamadaling sabi ni Hellion. “Pumili ka na at babayaran ko.”

Akala niya nagsisinungaling lang si Hellion pero ito talaga ang nagbayad sa damit na napili niya. Wala siyang choice kundi pumili ng stiletto na babagay sa damit niya. Baka sakmalin nalang siya nito bigla. Nakikita niyang masama ang mood ng binata.

Naguguluhan pa rin siya habang sinusuot ang damit. Saan ba kasi sila pupunta? Ano ba ang pakulo mo, Lander?

Pagkalabas niya sa fitting room, suot na niya ang red halter dress at red stiletto.

Hellion looked at her from head to toe. “You clean up well.”

Itinirik niya ang mga mata. “Saan ba talaga tayo pupunta?”

Hellion shrugged. “Secret. Come on.”

Lumabas sila sa boutique at sumakay na naman sila sa sasakyan nito. Couple of minutes later, they stopped in front of a salon.

Vienna looked at Hellion dryly. “Really?”

“It’s an order.” Binuksan nito ang driver’s seat. “Get out of the car,” anito sa kanya bago lumabas ng sasakyan.

Naiiling na lumabas siya ng sasakyan at napakahirap kasi napakataas ng sasakyan nito at naka stiletto siya. Peste!

Sabay silang pumasok ni Hellion sa loob ng salon. Kaagad silang sinalubong ng isang bakla.

“Ano ang sa inyo, sir?” Maarteng tanong ng bakla sa kanila.

Hellion looked at her face. “Make up.”

“Anong klaseng make-up?” Tanong ng bakla. “Anong klaseng event ang dadaluhan niyo?”

“Ahm—”

Hellion interjected. “Make up that says I’m getting married tonight. Magagawa niyo ba o hindi?”

Gay being gay, he commented. “Diba bawal magpakasal kapag pula ang damit? Parang hindi raw ’yon maganda.”

Napuno ng iritasyon ang mukha ni Hellion. “I’m half Japanese and our wedding gown is color red. It’s a sign of good luck.” Pagkasabi niyon tumalikod ito at naglakas patungo sa pinto ng salon. “Hihintayin kita sa sasakyan,” sabi nito bago tuluyang makalabas.

“Ang taray naman ng kasama niyo, ma’am,” komento ng bakla.

Nginitian lang niya ito at hinayaan na make-up-pan siya.

Laking pasasalamat niya ng matapos siyang make-up-pan ng bakla. And to her surprise, nagbabayad na sa counter si Hellion ng bumaling siya patungo sa cashier para sana magtanong kung magkano ang babayaran niya.

“Come on,” ani Hellion na naglalakad na patungo sa pintuan. “Let’s go.”

Who would have thought that Hellion would be so freaking bossy?

NAGSALUBONG ang kilay ni Vienna ng huminto ang sasakyan ni Hellion sa Sudalga Pier. Nakadaong doon ang cruise ship ng hilaw niyang kapatid.

“Anong ginagawa natin dito?” Naguguluhang tanong niya kay Hellion.

He just shrugged. “Good luck.” Pagkasabi niyon ay patakbo itong pumasok sa loob ng cruise ship at iniwan siyang naguguluhan.

Vienna walked towards the entrance. Naririnig niya ang pagtama ng alon sa barko at para iyong musika. Nakangiti siyang naglakad papasok sa cruise ship at biglang naglaho ang ngiting iton ng may makakita ng red carpet na puno ng nagkalat na red rose petals.

The lights in the hallway were very bright at mayroon siyang naririnig na malamyos na musika. Bumalik ang ngiti sa mga labi niya. Halos maglupasay sa kilig ang puso niya. Isang tingin palang sa paligid niya, alam niyang si Lander ang may kagagawan nito.

Maliban sa red carpet, mayroon pang mga red tulips and roses na nakatahi yata sa gilid ng red carpet para magmukha iyong daanan ng isang prinsesa. It looked breathtaking. Para sa isang babaeng gustong-gusto ang kulay pula, parang nasa dreamland siya.

Tinahak niya ang daan na binabaybay ng red carpet at napahikbi siya ng makarating sa dulo no’n. “Really, Lander?” Humihikbing tanong niya. “You surprised me, you moron.”

Lander just smiled at her. Nakatayo ito sa gilid ng isang altar na apat na metro ang layo sa kanya. Walang mga upuan. Nakatayo lang ang kakambal at kapatid ni Lander. Naroon din ang sekretarya nito at syempre pa ang mga kaibigan nito na bilang lang ang kilala niya. At syempre naroon din ang hilaw niyang kapatid at si Cali.

Lahat ng tao roon ay naka-kulay red na damit. Pati ang altar ay napapalibutan ng kulay red at gold na tela. Napakaganda niyon sa mga mata niya. Even Lander himself was wearing a red and black tuxedo! Her favorite color. Damn! This man knew how to make her say I do.

“Sorry,” nakangiting tugon ni Lander habang nakatingin sa kanya. “Kung sinabi ko sayo, hindi na ’to surprise.”

“You surprised me, all right,” Umiiyak pa ring aniya.

“That’s the plan.”

“Moron.”

“Beautiful.”

Napailing-iling nalang siya sa tugon nito. This man could make her heart die in so much love and happiness.

Umawang ang labi niya at hindi siya makapaniwala ng makita niya ang kaniyang daddy at mommy na magkasamang naglalakad palapit sa kanya. May ngiti sa mga labi ng mga ito at halatang masaya ang mga ito para sa kanya.

When her parents reached her, hinawakan siya ng mga magulang niya sa magkabilang braso. “Kailan ka pa rito, daddy?” Tanong niya sa ama habang hindi parin mapatid ang mga luha niya.

“Lander called me two nights ago. Kaya naman nakarating ako para sa kasal niyo.”

Lander had been planning this for days? Bakit hindi man lang niya nahalata?

Binalingan niya ang kaniyang ina. Walang emosyon ang mga mata niya. “Anong ginagawa niyo rito?”

“I know what I did was wrong, pero hindi ko na mababago iyon. I’m sorry, Vienna. Alam kong makapal ang mukha ko para umattend sa kasal mo pero gusto kong kahit papaano, maging parte naman ako sa espesyal na araw mo. Kahit ngayon lang. Pangako, aalis din ako pagkatapos.”

Vienna felt her heart tightened for her mother. Kahit anong tanggi ang gawin niya, hindi niya maikakaila na kahit iniwan sila ng kaniyang ina, mahal pa rin niya ito.

Nagbaba siya ng tingin. “Stay, mother.” Kinagat niya ang pang-ibabang labi para pigilan ang mga luha niya. “I want you to stay for my wedding,” aniya at ibinalik ang tingin dito.

Her mother’s eyes watered. “Thank you.” Niyakap siya nito at hinalikan sa pisngi. “Maraming salamat, Vienna.”

Tumango siya at tumingin kay Lander na naghihintay sa kaniya sa altar habang may matamis na ngiti sa mga labi. She smiled back at the man she loved.

Nang mag-umpisa siyang maglakad palapit dito, pumailanlang ang isang maganda musika.

Napangiti si Vienna ng marinig ang liriko ng kanta. She knew the song pretty well. It’s ‘I’ve been waiting for you by Guys Next Door’.

Nakarating na siya sa harapan ni Lander at ibinigay na ng daddy niya ang kamay niya sa binata. “Take good care of my daughter, Lander Storm,” ani ng ama niya.

“I will, sir.”

Her father smiled. “It’s dad, Lander. Call me dad.”

Bumakas ang kaligayahan sa mga mata ng binata pero may kalungkutang kumislap sa mga mata na agad din naming naglaho. Maybe he missed his parents.

“Mahalin mo ang anak ko, Lander.” Ani naman ng ina niya bago siya iniwan ng mga ito sa harap ng altar.

Kanina pa huminto ang mga luha niya kaya naman nakangiti na siya ngayon habang magkahawak kamay sila ni Lander.

“Kasal talaga, Lander? Hindi ka man lang muna nag-propose?” Tanong niya at nagtawanan ang dumalo sa seremonyang iyon.

“Man, that’s sick! Mag-propose ka muna.” Sigaw ng hilaw niyang kapatid na itinaas pa ang hawak nitong isang bote ng whiskey.

Lander flipped off Cali na tinawanan lang ng huli.

Kapagkuwan ay hinaplos ni Lander ang pisngi niya. “I already did, remember? Sa may duyan.”

Natatawang napailing-iling siya. “Akala ko nagtatanong ka lang.”

“I was asking if you want me to be your husband and you said yes. I don’t think I need to propose anymore. Sapat na sa akin ang sagot mo, baka magbago pa isip mo,” nakangiting wika nito. “Pero para sayo.” Bigla itong lumuhod na ikinasinghap niya.

“Lander!”

“Will you marry me, Vienna?” Lander asked then put a ring with a ruby stone in her finger. “Say yes, para makasal na tayo, para maging akin ka na talaga.”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi para pigilang tumili sa sobrang saya na nararamdaman. “Yes, Lander. I will marry you.”

“Good answer, my sweet.” Tumayo ito at iginiya siya paharap sa altar.

Humarap silang dalawa sa lalaking nakabarong. Hindi ito mukhang pari and she was right.

“I’m Judge Cardenas at narito ako para ikasal kayo,” sabi ng lalaki na nasa harapan nila at nag-umpisa na ang seremonya.

“Lander Storm, do you take Vienna Sugon to be your lawfully wedded wife?”

“Yes,” sagot ni Lander habang buong pagmamahal na nakangiti sa kanya.

“Vienna Sugon, do you take Lander Storm to be your lawfully wedded husband?”

“Yes,” sagot niya.

Ngumiti ang judge at may iniabot sa kanilang singsing. “Say your vows to each other.”

May exchanging of vows ba kapag kinakasal sa huwes? Parang wala naman. Mukhang napansin ng Judge ang ekspresyon ng mukha niya.

“Mr. Lander requested for you two to share vows like a church wedding,” paliwanang ng huwes.

Napatango-tango siya.

Si Lander ang naunang isinuot ang singsing sa daliri niya. “I requested a sharing of vows, pero hindi ko alam ang sasabihin ko. May kodigo ako rito pero ayokong mag-kodigo ngayon. I want it to come from my heart.” He smiled lovingly at her. “I hate the color red, dahil pinapaalala ng kulay na iyon ang pagkawala nang mga magulang ko. I saw their blood scattered on the pavement. Since then, ayoko nang makakita ng kahit na anong pulang bagay. I’m scared of that color. And then you came. You were wearing a red dress when I first saw you outside Cali’s house while it was raining cats and dogs and I was like, what the hell? Yet I found you beautiful, breathtaking and in that moment, you captured not just my heart but all of me. It was just months after my graduation. Naiinis ako sayo noon actually. Ang hilig mo sa kulay pulang damit kaya hindi ako maka-porma. Kasi para sa akin isang warning sign ang kulay na iyan. But then again, you can’t win a war against your heart. I fell for you, hard and fast. Wala akong pakialam kung pinturahan mo pa ang katawan mo ng kulay pulang pintura. Ang mahalaga kasama kita.”

“And when we made love that night, I fell harder. You offered a relationship. Nangako kang hindi mo ako iiwan. Sabi mo gusto mo akong makasama at iyon din ang gusto ko. Pero iniwan mo ako, nagalit at nasaktan ako ng sobra. You gave me another reason to hate the color red. Pinapaala kasi ng kulay na iyon ang pagkawala nang mga mahal ko sa buhay at ang pag-iwan mo.”

Huminga ito ng malalim. “But you came back and we settled our feelings for each other. Alam kong in-denial ako at ayokong aminin na mahal pa rin kita, pero ngayon, habang nakatayo ako sa harapan mo, kayang-kaya ko na iyong ipagsigawan sa buong mundo. Mahal na mahal kita Vienna at isa lang ang maipapangako ko, iyon ay ang hindi ako magsasawang mahalin ka habang nabubuhay ako sa mundong ito.”

Vienna was crying again. Panay ang hikbi niya sa mga sinabi ni Lander. Kainis naman, e. Hindi niya alam na ganoon pala ang disgusto ni Lander sa kulay na pula. But he loved her anyway kahit na ayaw nito. He must had been horrified to see her blood on his hand when she got shot. God! Lander really loved her so much and she was so lucky to have him.

Kinuha niya ang singsing at humanga siya sa disenyo niyon. May mga maliliit na pulang bato na nakabaon sa singing. Pareho sila ng disenyo ng singsing ni Lander.

Tumikhim siya at isinuot ang singsing sa daliri ni Lander. “My vow, huh? Hindi ako handa kasi ginulat mo ako.”

Lander chuckled. “It’s okay. Sabihin mo lang ang gusto mong sabihin sakin. Just like what I did.”

“Ang gustong kong sabihin sayo?”

Lander nodded.

“Well, first of all, I didn’t mean to hurt you.,” Vienna started. “Naipaliwanag ko na sayo ang dahilan nang pag-alis ko.”

“And I understand.”

“Thank you.” She took a deep breath. “Second, I just want to say thank you for giving me a chance to be with you and for loving me again. Wala akong pakialam kong pakipot ka o denial king. May karapatan ka naman kasing maging ganoon kasi sinaktan kita at naiintindihan ko ’yon. Nagpapasalamat ako at minahal mo akong muli. Sapat na sa akin ’yon. Wala na akong mahihiling pa sa diyos.”

“Lander, ang maipapangako ko lang sa’yo ay ang hindi kita iiwan kahit ano pa man ang mangyari. Hindi ako aalis sa tabi mo. Mananatili ako sa iyong tabi at mamahalin ka hanggang sa kunin ako ng diyos. Pero kahit mawala na ako, makaasa kang nariyan pa rin ako sa tabi mo at nagmamahal ng lubos sa’yo. I love you so much, Lander. I can’t live without you.”

“Me too, my sweet. Me, too.”

Lumapat ang labi ni Lander sa mga labi niya at napapikit siya sa masarap na sensasyong dulot niyon.

“And I pronounce you man and wife,” natatawang sabi ng Judge. “You may now kiss the bride.”

Maraming nagpalakpakan at naghiyawan pero wala silang pakialam. Patuloy na naghalikan silang dalawa. Their heart was filled with so much love for each other. Hindi man pang-fairytale ang love story nila ni Lander, nasisiguro naman niyang ito ang kaniyang prince charming at siya lang ang nag-iisang prinsesa sa buhay nito. And she believed that they would live happily ever after.

CECELIB | C.C.

EPILOGUE

EPILOGUE

NAKANGITI si Vienna habang pinapalibot ang tingin sa V Couture Boutique. Halos kalahati ng damit na naka-display ay gawa niya. And kalahati naman ay binili niya sa mga kilalang designer sa New York at Paris.

Paunti-unti, nakikilala na ang V Couture, ang kompaniyang inumpisahan niya noon pagkatapos niyang maka-graduate sa Fashion Designing. Pero dahil nag-focus siya sa pagiging Agent niya, naging hobby nalang niya iyon. Pero ngayon hindi na siya Agent at isa na siyang simple housewife, nagkaroon siya ng maraming oras para gawin ang gusto niyang gawin.

Ang palagi niyang costumer ay mga sikat na celebrity at models. Her business was doing good … more than good, actually. Nakatulong din sa kanya ang pagiging konektado niya kay Lander Storm, ang isa sa mga sought after bachelor noon na ngayon ay asawa na niya.

Ni sa panaginip, hindi niya akalain na makakapagpatayo siya ng sariling couture. Wala naman kasi ito sa isip niya noon. Pero nang sa wakas ay pakawalan siya ng ahensiya na pinagta-trabahuan niya, wala siyang magawa sa buhay. Doon niya naisip na ipagpatuloy ang pagiging Fashion Designer niya.

Ginamit niya ang pera na binayad sa kaniya ng agency sa bawat tagumpay na misyon na nagawa niya para mas palaguin ang V Couture.

Lumapit siya kay Monique, ang pinagkakatiwalaan niyang cashier. “Kumusta ang sales natin sa buwang ’to?”

Malapat itong ngumiti. “Super doing well, Miss Vienna. Ang laki ng sales natin ngayon lalo na sa mga gowns na gawa niyo. Halos lahat po ng celebrity na dumalo sa Star Circle Ball ay sa atin kumuha.”

Masayang pinalakpak niya ang kamay. “That’s great. Sana magtuloy-tuloy ’to.”

“It will, Miss Vienna,” nakangiting wika ni Monique.

Sasagot sana siya nang tumunog ang bell ng pintuan. Ibig sabihin, may costumer sila. Pero nang tumingin siya sa pinto, sinalubong ang tingin niya ng kulay asul na mga mata ni Levin.

“Baby.” She opened her arms for a hug. “Come here.”

Levin smiled. “Mommy!” Tumakbo ito palapit sa kanya at niyakap siya ng mahigpit. “I miss you, mommy,” paglalambing nito.

Hinigpitan niya ang yakap sa limang taong gulang niyang anak. “I miss you, too, baby. How’s your camping trip?”

Nag-camping ang mga ito kasama si Train at ang anak nitong si Trek. They were camping for the weekend. Mag-isa lang siya sa bahay nila kaya naman miss na miss na niya ang ito at syempre ang asawa niya.

Levin grinned. “It was so fun, mom! Super fun! Waaaahh!” Kumawala ito sa pagkakayakap sa kanya at umikot-umikot.

Natatawang pinigilan niya ito. “Baby, stop twirling. Baka mahilo ka,” saway niya sa anak. “Anyway, where’s your daddy?”

As if on cue, bumukas ang pinto ng boutique at pumasok doon ang asawa niya na nakangiti ng malapad.

“Hello, Vien.” Hinalikan siya nito sa mga labi ng makalapit sa kanya. “How’s your weekend?”

Sumimangot siya. “Boring. Wala kayo, e.”

Nakangiting mahigpit siyang niyakap ng asawa. “Our weekend was fantastic, unlike yours,” tudyo nito at pinanggigilan ang tungki ng ilong niya. “Pero na-miss ka namin ni Levin. But it was fun.”

“Daddy!” Levin gleefully shouted. “Buhatin mo ako.”

Umuklo naman si Lander at binuhat ang anak nila. Nang magpantay na ang mukha nila ni Levine, hinalikan siya sa pisngi ng kaniyang anak.

“I love you, mommy, and i miss you. Next time, sama ka na sa amin, please?” He gave her a puppy dog face.

Hinalikan niya ang tungki ng ilong nito. “I will, baby. Pero bonding time mo ’yan with daddy diba? Hindi pwedeng sumama si mommy kasi alone time niyo yan ni daddy.”

Umaktong nagtatampo si Levin at ihinilig ang ulo sa balikat ni Lander. “Daddy, saan tayo next weekend? Gusto ko ’yong kasama si mommy ha?”

Napailing-iling siya at pinanggigilan ang pisngi ng anak. “Saka na natin pagusapan ’yon.” Tumingin siya kay Lander. “Ikaw? Hindi ka pa papasok sa opisina?”

Lander shook his head. “Maybe tomorrow. I miss you.”

That made her heart flutter. As always. Ayaw na ayaw ni Lander na nawawalan nang oras sa kanila. Kaya naman naglalaan ito palagi ng time para sa kaniya at sa anak nila. Buti nalang at mapagkakatiwalaan naman ang sekretarya ni Lander at ang COO ng LaCars.

She hugged Lander from the side and kissed his cheeks. “I love you, Lander.”

Puno nang pagmamahal na nginitian siya ni Lander. “Mas mahal kita.”

“Mommy? Daddy?” Tawag pansin sa kanila nang anak na pumutol sa pagmo-moment nila ng asawa.

“Yes, baby?” Sabay na sabi nila ni Lander.

“Kailan ako magkakaroon ng baby sister?”

Nagkatinginan sila ni Lander. They already talked about having another baby. Kaya nga ilang buwan na siyang tumigil sa pag-inom ng pills. And speaking of getting pregnant again, mukhang kailangan niyang gamitin ang pregnancy test na binili niya nuong isang araw. May hinala siyang buntis siya dahil magdadalawang buwan na siyang walang dalaw.

“Bakit mo naman naitanong ’yan, anak?” Tanong niya. “Are you not happy?”

Sumimangot ito. “Kasi naman, all my classmates has siblings. Ako lang ’yong wala. Kailan ako magkakaroon ng baby sister?”

Lander grinned and kissed their son on the temple. “Later, baby. Gagawa kami mamaya ni mommy ng magiging kapatid mo.”

Kinurot niya ito sa tagiliran. “Lander, magtigil ka.” Pinandilatan niya ito.

“Yehey!” Masayang sigaw ng anak niya. “Thank you, daddy.” Levin kissed Lander’s cheek then kissed hers. “Thank you, mommy. Call niyo na si Lola, doon muna ako matutulog sa kanila para makagawa na kayo ni daddy ng baby. Yehey! I’m so happy!”

Lander grinned and Vienna sighed. Mukhang mapapalaban siya mamaya. Thanked to her son who innocently wanted them to make a baby. Kung alam lang nito kung anong ginagawa nila para makagawa ng baby.

Lumabas sila sa V Couture at sumakay sa sasakyan ni Lander.

Tinawagan ni Vienna ang ina habang nasa sasakyan sila. Kahit papaano, medyo maayos na ang relasyon nila ng kaniyang ina. Paunti-unti, nawawala na ang pagtatampo na nararamdaman niya rito. Slowly, she was starting to call her mommy again. Nag-usap nila nuong araw na ikinasal sila ni Lander sa cruise ship ni Cali. Hinayaan niya itong magpaliwanag at nangako siyang susubukan niya itong tanggapin ulit.

“Hey, mom. Pwede bang sa inyo muna ni tito Carl si Levin?” Tanong niya ng sagutin nito ang tawag niya.

“Sure, anak. Ihatid niyo nalang.” Palaging excited ang ina niyang makasama si Levin lalo na si tito Carl, ang ama ni Cali.

“Thanks, mom.” Pinatay niya ang tawag at bumaling kay Lander na nagmamaneho. “Sa bahay nila mommy. Ihahatid natin si Levin.”

“Tapos gagawa na kayo ng baby mommy?” Napaka-inosente ng boses ni Levien habang nagtatanong.

“Yes,” aniya at huminga ng malalim.

“We will,” ani Lander na nakangisi.

NANG maihatid nila ni Lander si Levin sa bahay ng ina niya, dumiretso sila sa Early Bird restaurant to eat brunch. Nag order siya ng pancake samantalang arozcaldo ang inorder ni Lander. Habang kumakain, nagku-kuwento si Lander sa mga nangyari sa camping. Panay ang kuha rin nito sa pancake niya.

Vienna looked at Lander dryly. “Really? Sana pancake nalang ang inorder mo.”

Lander gave her an apologetic look. “Sorry, sweetheart. Parang ang sarap, e.”

Itinulak niya ang pinggan niya na may lamang pancake patungo sa harapan ni Lander. “Here, sweetheart, sayo na. Wala akong ganang kumain, e.”

“Thanks.” Lander said then digged in.

Naiiling na kinuha naman niya ang arozcaldo nito. Sayang naman kung magtitira sila. Knowing Lander, hindi na nito uubusin ang arozcaldo kasi napunta na ang atenaiyon nito sa pancake na order niya.

Vienna scooped a spoon full of arozcaldo. Isusubo na sana niya ng nanuot sa ilong niya ang amoy niyon. Mabilis niyang binitiwan ang kutsara na hawak ng maramdamang parang hinalukay ang tiyan niya sa amoy na ’yon.

She ran towards the restroom and vomited the pancake she ate. Pagkatapos niyang magsuka, nagmumog siya at lumabas ng restroom.

Nasa labas si Lander ng restroom na ikinagulat niya. “Okay ka lang ba? You look pale, sweetheart.”

Yumakap siya sa asawa at ihinilig ang ulo sa balikat nito. “Uwi na tayo. I feel awful.”

“Okay.”

Hindi na siya tumutol nang pangkuin siya nito patungo sa sasakyan nila. Alam niyang pinagtitinginan sila ng mga tao na nadadaanan nila pero wala siyang pakialam. She liked being in Lander’s arms. It felt good to be held by her husband.

Lander opened the passenger door, still carrying her, and deposited her on the passenger seat. Pagkatapos ay umikot ito patungo sa driver’s seat at pinaharurot ang sasakyan patungo sa bahay nila.

Tulad nang palagi nitong ginagawa sa araw-araw na ginawa ng diyos, pinangko na naman siya nito hanggang sa makapasok sila sa silid nila. Gawain na iyon ni Lander. Mula nang ikasal sila, hanggang ngayon na may anak na sila, palagi siya nitong binubuhat papasok sa bahay nila.

Lander said it was a pleasure to carry her and feel her in his arms. Para naman sa kanya, napaka-suwerte niya at ito ang lalaking minahal niya at pinakasalan.

“Masama pa ba ang pakiramdam mo?” Tanong ni Lander ng maihiga siya nito sa kama nila.

“Medyo,” aniya at ipinalibot ang braso sa leeg ng asawa. All of a sudden, she felt horny. “Make love to me, sweetheart.”

Lander smiled. “My pleasure, Vien.” He dipped his head and captured his lips.

Sa bawat paggalaw ng labi nito sa mga labi niya, punong-puno iyon ng pagmamahal. Mas diniinan niya ang paghalik sa asawa at mas hinapit ang asawa sa katawan niya.

Naramdaman niyang gumalaw ang kamay nito patungo sa beywang niya, papasok sa suot niyang pang-itaas. Napapikit siya ng mariin nang dumako ang kamay nito sa mayayaman niyang dibdib at marahang minasahe iyon.

Pinakawalan ni Lander ang mga labi niya at hinubad nito ang pang-itaas niyang suot. Sinunod nitong hubarin ay ang bra at pantalon niya.

“Oh…” Ungol niya ng gumapang ang labi nito pababa sa leeg niya, hanggang sa makarating iyon sa gitna ng malulusog niyang dibdib.

Parang uhaw na uhaw ang asawa na sinisipsip ang nipple niya. Papalit-palit ito sa mayayaman niyang dibdib at para itong sabik na sabik sa kanya. Well, they were separated for two days. Palagi naman silang sabik sa isa’t-isa. Iyon yata ang hindi mawawala sa kanila.

Parang may sariling isip ang mga hita niya na bumuka iyon.

Bumalik ang mga labi nito sa mga labi niya habang ang kamay nito ay abala sa paghuhubad ng pantalon at boxer na suot. Ang kamay naman niya ay nagumpisang buksan ang butones ng suot na polo nito pagkatapos ay hinubad iyon.

Kaagad niyang hinimas ang matitipunong dibdib ng asawa at pinagapang ang isa niyang kamay sa likod nito at ng dumako ang kamay niya sa pang-upo nito, nanggigigil na pinisil niya iyon.

Lander groaned and deepened the kiss.

Vienna breathing became ragged when she felt Lander’s hand slipping inside her panty.

“Oh!” Napaliyad siya at malakas na napaungol ng hawakan nito ang hiyas niya at marahang pinisil iyon. “Lander!”

Ekspertong hinawakan ni Lander ang garter ng panty niya at ibinaba iyon.

Napasabunot siya sa ulo nito ng gumapang ang dila nito pababa, patungo sa tiyan niya, pababa sa pagkababae niya hanggang sa tumigil ang dila nito sa hiyas niya.

“Lander! Uhm!” Mas ibinuka niya ang hita. “Lick me, sweetheart.”

“Gladly,” wika ni Lander at pinaikot ang dila sa hiyas niya.

“Ahh! Yes! Do that, sweetheart—oh!”

Mahigpit siyang napakapit sa bed cover nang mabilis na gumalaw ang dila nito. Every flicked of his tongue was breathtaking and mind blowing. Nagdi-dileryo siya sa sarap na dulot ng dila nito sa pagkababae niya. Habang pabilis ng pabilis ang ang paggalaw ng dila nito, palakas na palakas naman ang ungol niya.

“Oh! Lander… I’m cumming,” hinihingal na sabi niya habang patuloy pa rin ang paglalaro nito sa hiyas niya.

“Ah!” Sigaw niya ng ipasok ni Lander ang dalawang daliri sa pagkababae niya. “Oh, God! Yes! Faster, honey—ah! Ohhhh, like that. Hayan na ako… Sige pa. More, Lander—ah!” Napasigaw siya sa sobrang sarap ng sa wakas ay labasan siya, kasabay niyon ay ipinasok ni Lander ang mahaba at matigas nitong pagkalalaki sa pagkababae niya.

“Oh, yeah,” Lander groaned.

“Oh, ang sarap,” ungol niya habang ninanamnam niya ang sarap na dulot ng kahabaan nito sa loob niya.

Pinalipas muna ni Lander ang ilang minuto bago nag-umpisamg umulos. Habang naglalabas-masok ang pagkalalaki nito sa pagkababae niya, hinahalikan nito ang leeg niya, ang tainga niya at ang mga labi niya.

Vienna’s toes curled when she felt another orgasm coming.

“Bilisan mo pa, Lander,” utos niya.

Sinunod naman ni Lander ang utos niya. He pumped hard and fast inside her. He thrust deep and long that she couldn’t help but to shout in sheer pleasure.

“Uhm!” Ungol niya habang naghahalikan sila ni Lander at patuloy ang mabilis na pag-ulos nito. “Oh…”

Lander seized her hands and pinned them over her head.

Mas bumilis pa ang pagbayo ni Lander sa pagkababae niya. Sa bawat ulos, napapaungol siya sa sobrang sarap. Nang maramdaman niyang malapit na siyang labasan. Ipinalibot niya ang dalawang binti sa beywang ng asawa ay sinalubong niya ang bawat pagbayo nito.

Napuno ng malalakas nilang ungol ang silid. At nang pareho silang labasan, lupaypay silang dalawa.

“I love you, Vienna,” ani Lander habang habol ang hininga at nakapatong pa rin sa kanya.

“Mahal din kita,” tugon niya.

Lander rolled over and laid beside her. Pagkatapos ay niyakap siya ng sobrang higpit.

“You know,” Lander said. “Pasalamat talaga tayo at nanghihingi na ng kapatid si Levin. At talagang binigyan pa tayo ng privacy para makagawa tayo ng baby.”

“Yeah.” Iyon lang ang nasabi niya. Nasa isip kasi niya ang pagduduwal niya kaninang umaga at kanina sa may restaurant? Could it be? Buntis ba siya?

“You okay?” Nakakunot ang nuong tanong ni Lander sa kanya. “Parang ang layo nang iniisip mo.”

Nginitian niya lang ito at bumangon siya. “Lander, pwede bang igawa mo ako ng mango shake. Gusto ko fresh, okay?”

“Mango shake?” Nagsalubong ang kilay ni Lander. “Hindi ba ayaw mo sa mango shake? The last time I made you a mango shake, you vomited for hours.”

“Basta. Gawan mo nalang ako.” Pinanlakihan niya ito ng mata. “Go.”

“Okay, okay. I’m going.” Umalis ito sa kama at nagsuot ng roba pagkatapos ay lumabas sa kanilang silid.

Nang sumara ang pinto ng silid niya at wala na si Lander, nagmamadali siyang pumasok sa walk-in closet at hinanap ang pregnancy test doon. Nang mahanap niya, kaagad siyang nagpunta sa banyo.

Habang naghihintay ng resulta, excited siya. Kagat niya ang pang-ibabang labi habang hinihintay ang resulta. At nang makita ang dalawang guhit sa pregnancy test, nagtatalon siya sa tuwa at halos tumili siya.

“Yes! Yes! Yes!” Lumabas siya ng banyo at hinanap si Lander.

Nakita niya ang asawa sa kusina at gumagawa ng mango shake.

“Lander, I’m pregnant!” Sigaw niya sabay yakap dito mula sa likuran at hinalik-halikan ang leeg ng asawa. “I’m pregnant! Yes! Yes! Yehey!”

Humarap si Lander sa kanya na nakangiti at nakapinta sa mukha nito ang kasayahan. “Thanks God. Another blessing.” Niyakap siya nito ng mahigpit. “Mukhang matutupad ang gusto ni Levin na magkaroon ng kapatid.”

“Yeah.” She felt giddy inside. Gusto niyang magtatatalon pero baka mapano ang baby niya.

“I’m happy that you’re pregnant but you’re naked my love,” ani Lander na puno ng pagnanasa na nakatingin sa hubad niyang katawan. “I’m horny, Vien. Good thing wala tayong katulong. We can do it in the kitchen.”

Natatawang hinalikan niya ang asawa. “Sex in the kitchen is uncomfortable.”

“Then we’ll make it comfortable, my sweet. And I promise that you’ll like it.”

Pabiro niya itong inirapan. “Siguraduhin mo lang na magiging kambal itong dinadala ko.”

“Then, we better hurry.”

Vienna giggled. “Yeah, we should hurry.”

“But, first—” Lander captured her lips then kissed her stomach. “I love you, Vienna.”

She smiled lovingly at her husband. “I love you too, Lander.”

CECELIB | C.C.

THE END

FINALE: Lander Storm’s Sexily Ever After

The final part of Lander Storm’s story has been published in THE POSSESSIVE SERIES ANTHOLOGY: Nostalgia, now updating weekly on Saturday & Sundays! The Possessive 26’s sweet and tender married lives will be revealed in this nostalgic conclusion of the Possessive series.

Remember—a story is not complete without a Sexily Ever After.

Click here to read!