About The Story

(Game Series # 5) Lyana Isobel Laurel never wanted complication. She never dreamed of marrying into a wealthy family-a family that’s way out of her league- but Sean Denver Cuesta came into her life like a hurricane. She kept on convincing herself that it’s not gonna happen, but every step of the way, she falls.

Sean’s everything she never thought she wanted… but love makes people do crazy things. She fell in love, and she fell hard.

One day, things were perfect… But little by little, shit began to happen.

Chapter 00

#RTG00 Chapter 00

“This is not working anymore,” he said as he removed the ring from his finger and laid it on the table. I pursed my lips and fisted my knuckles and begged myself not to shed a tear in front of him.

Huminga ako nang malalim.

I’d been through a lot…

I weathered a lot for him…

I broke myself for him…

“Do you want an annulment?” I asked.

Hindi siya naka-sagot.

Ayokong marinig ang sagot.

But this was the question that we’d been ignoring for so long… No one wanted to ask the question yet we needed to hear the answer… Before it’s too late… Before we’re broken beyond repair…

My phone rang. Sabay kaming napa-tingin doon.

“Answer it,” he said when I didn’t move. “That’s work. It might be important.”

My jaw clenched and my eyes began to sting. “Are you… serious?” tanong ko. “Just tell me if you want an annulment.”

“I don’t know,” he answered, looking into my eyes. “I don’t know, Sob.”

I looked at him.

Those eyes…

I love him.

I love him that this hurt.

“What do you want, Sean?”

“A break.”

“A break? Sean, you don’t even sleep in our house anymore. I barely even see you anymore… Ano’ng break pa ba ang kailangan mo?” nanghihinang tanong ko sa kanya. Sa kanya lang ako ganito… Sa kanya lang ako nagpapakita ng kahinaan… Pero bakit nagagawa pa rin niya akong saktan nang ganito?

“I don’t know…” he said. “I don’t have answers to your questions…”

“Is there someone else?” I croaked.

Hindi siya naka-sagot.

“Did you cheat, Sean? Did you break your promise to me when we got married?” muling tanong ko kahit pakiramdam ko ay dinudurog niya ako nang unti-unti sa bawat segundo na katahimikan lang ang namamagitan sa aming dalawa.

Instead of answering, he took a step closer and held my face.

“No,” he said. “I never cheated on you. I’m just tired… This… This is draining me.”

I bit my lower lip. “Ako ba hindi pagod?”

“Sob…”

“Sean, pagod din ako. Pero hindi ako sumusuko sa ’yo. Bakit ang dali naman sa ’yong sukuan tayong dalawa?”

“Sob, I’m not giving up. I just want a break—”

“For fuck’s sake, Sean! Hindi mo ako girlfriend—asawa mo ako! Hindi pwede na tinatakbuhan mo ako, tinataguan!”

His hold on my face loosened.

He took a step back.

As if he was reminded.

He picked up his packed bag.

And that was the last I’d seen of him before we really did fall apart.

Chapter 01

#RTG01 Chapter 01

Ang ingay.

I roamed my eyes around and saw the people having fun. It’s well deserved. Katatapos lang ng midterms exam namin and they deserve to let loose.

But…

My professor didn’t know the meaning of the word rest. Dahil kahit katatapos lang ng exam namin ay balik recit ulit kami sa Monday. Kaya naman kahit nandito ako sa club para sa ‘required’ celebration na hinanda ng sorority, mas gusto ko pa ring mag-aral.

I carried the glass of dry margarita with me as I made my way out the club. Dala ko naman iyong codal ko dahil alam ko na ito mismo iyong mangyayari.

“Where are you going?” Clary asked.

“Out.”

She pouted. “What? But we’re supposed to get drunk and have fun!” she whined, trying to snatch the codal from my hands. I frowned at her.

One of my greatest frustration would be failing the scholarship exam of SCA… Iyon ang dahilan kung bakit napadpad ako sa Brent against my will… I mean, it’s still a great school and it’s also very competitive pagdating sa BAR exam… But the students… Gosh, the students… It’s like they’re living a double life—the school life and the party life. Hindi ako maka-sabay!

Ngayon lang din ako naka-kita ng school na nagbibigay ng additional grades kapag umattend ka sa official parties! Like what on earth?

“We have recit on Monday,” I reminded her.

“We’ll just wing that,” she said.

I shook my head. “Nope.”

Palibasa anak siya ng Governor, so afford niyang bumagsak kahit kailan niya gusto. Iba sa ’kin. As much as kaya ng family kong bayaran iyong tuition ko, alam ko na pinag-aaral pa nila iyong dalawa kong kapatid and my youngest sister wanted to be a doctor… so that would cost a lot of money.

So, nope. No room for failure here.

Hindi pa naman ako iyong tipo ng tao na naturally matalino. My grades came from working my ass off and studying non-stop. Pero okay lang. Mas lamang ang masipag kaysa sa matalinong tamad.

Clary was shouting boo as I made my way out of the club. I was already familiar with the area dahil ilang beses na akong naka-punta rito. Agad akong dumiretso sa may parking, doon sa ilalim ng poste dahil doon lang may liwanag. I didn’t bring my glasses with me, so I needed a good spot to read.

Nang papunta ako roon ay agad akong napa-hinto nang may makita akong ibang tao. I looked at him from afar—he wasn’t familiar. And I must’ve been staring for way too long dahil napa-tingin agad siya sa akin. His brows were arched.

“Yes?” he asked.

One word.

One word and I knew where he’s from.

It’s… with the way the word rolled out of his tongue.

“Nothing,” I said, showing him the codal I was holding. “That used to be my spot,” I continued as I turned my back on him. Marami pa namang poste dito.

As I was walking away, I heard him say excuse me. I debated if I’d turn around. I knew his type… God, I was surrounded by his type! Kung marupok lang siguro akong tao, first week ko pa lang sa Brent ay na-devirginize na agad ako dahil sa dami ng malalandi kong kaklase… Na iyong tipong alam mo naman na may girlfriend dahil kita mo sa facebook, pero pagdating sa school, ugaling single.

“What?” I asked because he called again.

“We can share,” he said.

“No, thanks,” I immediately replied.

He chuckled.

Sounded so nice.

It’s a talent, really.

“I’m Sean,” he said. “You are?”

“Not interested,” I immediately replied because I seriously had no time for rich boys like him. Hindi naman kasi seryoso ’yung mga ’yan. They’re serious about one thing, though—hooking up.

And I wasn’t a nun… pero wala lang talaga akong balak maging kabit.

But it seemed like my disinterest made him interested because the next thing I knew, he’s already standing next to me.

“Hi,” he said, smiling.

“Not interested,” I replied.

“Just wanna be friends.”

“You don’t want to be friends,” I said. “You want to get in my pants.”

His lips rose in amusement. Bakit ba papatagalin pa? Iyon naman talaga ang gusto niya. Sa ilang beses na nandito ako sa club, iyon naman palagi ang pinupuntahan. At first, I was still naive… but then the guy I was talking to began to caress my thigh… And that was when I realized that club is not the right place to make friends.

“I’m sorry for whatever you experienced that made you think that way,” he said. “But really, I’m harmless,” he continued, raising both his arms kaya naman napa-tingin ako sa title ng binabasa niya.

Huh.

He’s from med.

“Isobel,” I said.

He smiled, offering his hand. “Nice to meet you, Isobel. I’m Sean.”

---

I tried to recall if I was drunk, but I was sure that I only had a dry margarita at ni hindi ko nga naubos iyon… so, whatever was happening couldn’t be blamed on alcohol but on myself…

God, why was I so weak for med students?

The first time I made out with someone during these required parties, alam ko na med student din iyon.

I felt Sean kissing my jaw down to my chest. Ang bilis ng kamay niya. I just felt him tugging my top down until I felt his mouth on my nipples. Oh, dear Lord! Ngayon na ba mawawala? Pero ayokong sa sasakyan!

I wanted to voice out my objection against having sex inside his car—albeit really nice car—but I couldn’t find my voice in the middle of all the feelings he was making me feel.

God… He’s really a med student. It felt like he knew the way around the anatomy.

“Just tell me to stop if you’re not comfortable,” he said, his chin resting on my nipple. He’s so fucking hot, it’s insane!

I bit my lower lip. “No sex…” I replied.

“But?”

“Yes to making out,” I said, grabbing his head and kissing him again. I felt him chuckling for a second before he continued to kissing me again. He’s such a good kisser that for a moment, I debated on just having sex right now. I mean, his car is a nice car… Not too shabby for a place in losing virginity…

No!

Umayos ka, Lyana!

“Stop na…” I said when he was kissing my boobs again. Napa-tingin ulit siya sa ’kin. I saw the sweat forming on his forehead kahit malamig naman dito sa loob ng sasakyan niya.

I needed him to stop dahil ramdam na ramdam ko na na ilang segundo pa, ako na mismo ang mag-aaya sa kanya.

I was so horny.

Oh, my god.

Ako na lang talaga ang virgin sa room namin. Parang kasalanan ko pa ’yun. Sa araw-araw na nangyayari, puro kababalaghan ang naririnig ko sa mga classmate ko. They’re so… open to sharing everything. The first time, I was so shocked! Ngayon, sanay na akong maka-rinig ng kung anu-ano. Minsan, may demonstration pa.

“Okay,” he said.

Bakit ang gwapo ng pagsasalita niya?

Actually, lahat halos sa Brent, ganito magsalita… Iyong halata mong lumaking English ang salita. Lahat sila malinis tignan. Pero halos lahat fuck boy din… Kaya ang hirap idistinguish… Iniiwasan ko na lang silang lahat para sure.

Sean got off of me and helped sit down. He began to button his white polo again. Hindi ko maiwasan na mapa-tingin sa kanya. Hindi ko nga rin alam kung paano kami naka-rating sa loob ng sasakyan niya… Sigurado ako na kanina lang ay nagtatanong ako sa kanya tungkol sa mga pinag-aaralan nila sa school tapos… naghahalikan na kami.

Ano’ng nangyari?

“Do you wanna fix yourself?” he asked.

“Why?” I asked back, alarmed.

He chuckled at my reaction. “Your lipstick.”

I got my phone and checked my reflection. Agad na nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang itsura ko! My God! Sobrang gulu-gulo ang buhok ko pati iyong labi ko ay namamaga… And there were some marks on my chest.

I wanted to get pissed dahil hindi ako talented sa paglalagay ng concealer, but I perfectly remembered moaning earlier, so sino ang sisisihin ko? It’s not as if pinilit niya akong pumasok sa sasakyan niya.

“You wanna fix yourself?” he asked. “There’s a mirror in front.”

I looked at my purse. Wala namang makeup na laman iyon dahil wala naman talaga sa agenda ko na makipaglandian ngayon. Akala ko puro law students lang ang makikita ko sa club at wala talaga akong balak makipagdate sa kanila.

“Do you have wipes?” I asked.

“That… I don’t have here,” he said. “But do you need wipes? I can run to the convenience—”

Umiling ako. “Nah. I’ll just head home. I’m tired anyway,” I said before I began to book a ride. Sanay naman akong umuwi mag-isa kapag ganitong party kasi hinding-hindi ako sasabay sa mga classmate ko dahil para sirang siraulo na nagda-drive kahit naka-inom… You’d think they’re smart enough not to drink and drive…

“Where do you live?” he asked.

I arched my brow. “What?”

He held up his hands. “That didn’t sound right,” he said, laughing. Damn him! Kahit pagtawa niya ay gwapo! “I didn’t mean to sound like a stalker, but I was just thinking if you want me to drive you home? I just… don’t think you’d want to go out of my car looking like that.”

I looked at my reflection again.

I looked like I’d been thoroughly fucked kahit makeout lang naman.

“If you don’t want to, it’s totally fine,” he said, smiling.

“Yeah, I don’t want to,” I said, getting my purse and going out of his car. Good thing my hair was long, so I put it in a bun and then removed the smudge of my lipstick using my hands. Bahala na.

Sean got out of his car, too.

“Nice meeting you, Sean,” I said, waving. I was pretty sure it’s the last that I’d see him. I wasn’t looking to date, anyway. Pa-graduate na ako. Then I’d take the BAR. Wala akong panahong lumandi ng seryoso. Okay na iyong ganito minsan.

“Are you sure?” he asked.

I nodded, smiling. “Good luck, future doc!” I said as I turned my back on him.

“See you around, future attorney,” I heard him say, but I highly doubted that.

---

“What’s with the frown?” Clary asked.

“I lost my codal!” I said, really annoyed. I knew I could buy a new codal, but it’s not the same! Nandun lahat ng notes ko! Pati highlights ko! Ayan kasi, lumandi-landi pa ako nung Saturday! Nawala tuloy iyong codal ko!

It’s not as if mahahanap ko iyong Sean dahil iyon lang ang alam ko at hindi ko alam iyong apelido niya dahil akala ko one-time thing lang!

“Yikes,” Clary said.

I rolled my eyes. “Is there an announcement?” I asked, hoping against all odds na sana ay biglang magsabi na walang pasok. I still needed to buy a new codal and re-highlight everything! I was really, really pissed but I had no time to be pissed! I’d just think of this as a review. At least mababasa ko ulit lahat ng provisions.

Asar.

“Dunno. Ask Sancho.”

I sighed. Sana talaga wala. ’Di ako nakapagreview nang maayos kagabi dahil sa nawawalang codal ko. Nandun kasi talaga lahat ng notes ko.

Dahil nakikipagchismisan lang naman si Clary tungkol sa nangyaring hookup niya nung Saturday sa kung sinuman, I snatched her codal and began to review. I was focused on reviewing dahil sandali na lang at magsisimula na iyong klase. May chance naman na walang recit dahil kakatapos lang ng exam, but I couldn’t be too sure… Minsan pa naman malakas ang topak ng mga professor.

“Lyana,” I heard someone calling my name.

I rolled my eyes because it’s Sancho. Siya lang naman ang makapal ang mukha na ayaw akong tawagin na Isobel dahil kapangalan daw ng nanay niya. Ako pa mag-a-adjust?

“What?” I asked.

“Someone’s looking for you.”

Agad na kumunot ang noo ko at itatanong ko sana kung sino ang naghahanap sa akin dahil wala akong time makipag-usap ngayon. Every second mattered dahil wala talaga akong matinong aral! Kung sana instead of panicking nag-aral na lang ako kagabi, pero hindi! Nauna talaga iyong panic!

My lips parted when I saw who it was.

Oh, dear God…

Akala ko gwapo na siya nung nakita ko siya ng gabi… pero fuck… mas gwapo siya habang naka-uniform ng college of medicine!

“Ouch!” I said when I felt Clary pinching my arm. “What the hell?!”

“Why do you know Sean?!” she asked, hyperventilating.

“Ha? Why?”

“It’s Sean! The son of the owner of St. Matthew’s Hospital!”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Oh, my god, Sob! He’s so dreamy! Where did you meet him?! I tried to meet him but he’s so elusive!”

What the fuck? Elusive? Sa ilalim ng poste ko lang nakita ’yan, e!

Clary was still busy fangirling nang mapilitan akong tumayo nang makita ko na naka-tingin si Sean sa akin. It’s as if I felt all eyes were on us… Ganito ba siya ka-big deal? Kasi usually, big deal din ang mga classmate ko maliban sa amin na scholar…

Sure, anak siya ng may-ari ng hospital… pero may classmate ako na anak ng drug lord at sure ako na mas mayaman ’yun.

“Hey,” he said, smiling at me. Muntik na akong masilaw sa ngipin niya. Gusto kong ialis ang tingin ko sa kanya, pero hindi ko magawa… Parang may magnet iyong mukha niya… Ang gwapo-gwapo niya… Hindi ko alam na gumagawa pala si Lord ng ganito…

“Hi,” I replied, trying my hardest to calm the fucking down.

“You left this in my car,” he said, handing me my codal. Agad na nanlaki ang mga mata ko at inabot ko iyon. I held it close to my chest. I saw him chuckle at my response. “I wanted to return it yesterday, but it was a Sunday…”

“How did you know that I’m here?”

He flashed me his smile. ’Yung panty ko.

“I asked around,” he replied.

“Oh…”

“Thank you. This is really important to me.”

“If that’s the case… buy me dinner later?”

I bit my lower lip. “Sure,” I replied. I got his number and called his phone para ma-save niya iyong number ko. Nag-uusap pa kami kaya lang ay biglang dumating si Atty. DC kaya naman napilitan siyang umalis.

I was watching his retreating back. When I turned around, I saw Sancho looking at me.

“What?” I asked because he was looking at me. Pero nang hindi siya sumagot, I passed by him and readied myself for another round of recitation.

Chapter 02

#RTG02 Chapter 02

I felt so drained nang matapos iyong review class namin. Naka-upo lang naman kami roon, pero feeling ko talaga binugbog ako. Laging ganoon ang pakiramdam ko sa school—hindi lang ako mentally drained, kasama iyong physical at emotional. Ubos na ubos na ko.

“Sob, you wanna go with us?” Yari asked me.

I shook my head. “Pass, sorry,” I replied.

“Okay… but come with us on Friday, okay?” she said and then kissed my cheeks bago sila lumabas. They’re nice to me because sisters kami sa sorority… but to other people? Hindi masyado. Lalo na at parang may silent competition iyong mga babae kong blockmates sa lahat ng bagay—sa mga bago nilang bags, cars, travels, pati sa mga lalaki nila. Ako lang iyong hindi nila kaaway dahil kahit naman gustuhin ko, ’di ko kayang sumabay sa kanila…

And it’s not as if may energy pa ako.

24 pa lang ako pero feeling ko lola na ako sa pagod ko.

Paglabas ko sa room, diretso akong naglalakad at tinatamad na maglakad papunta sa sasakyan ko dahil wala ako sa mood magdrive pauwi. Inaantok na talaga ako. Maybe I’d get a coffee first. Ayoko namang maaksidente.

“Isobel.”

Natigilan ako nang may tumawag sa pangalan ko. My lips automatically parted when I saw Sean standing right in front of me… He wasn’t wearing his med uniform anymore, but he still looked magnificent.

Seriously?

Bakit ang gwapo ng lalaking ’to?

O baka biased lang ako dahil med student siya?

“Hey,” I said with an uneasy smile. I totally forgot about the dinner! Sobrang dami kasing review for remedial kaya nawala na talaga sa isip ko.

“Still up for the dinner?” he asked.

I bit my lower lip. “About that…” I trailed. I looked at him and he’s really cute! But motto ko talaga is title bago titi. Kung marupok akong tao, matagal na akong lumandi sa Brent dahil napapalibutan talaga ako ng mga gwapo dito. Buti na lang firm ako sa desisyon ko na ayokong maging involved sa law students o lawyer dahil sakit sila sa ulo.

“I have a quiz tomorrow and I still need to review,” I honestly told him. Ito na nga ang sinasabi nila na bawal ibahin ang relationship status kapag nasa 4thyear ka na kasi wala ng time sa mga ganitong bagay. Kung single, single. Kung in a relationship, ’wag makipagbreak. Hassle magdrama ngayon sa dami ng ginagawa namin.

Sean nodded.

Sayang naman… Gwapo na sana, e. Pero firm believer ako na maraming gwapo sa mundo at hindi ako mauubusan. Mas kailangan kong maging lawyer. Apat na taon na akong naiistress sa school na ’to at mas kailangan kong maka-graduate.

“We can go to a coffee shop and review,” he said, shrugging. His hands were inside his pockets. I gave his face a quick review again—He’s so… This is unfair.

“Really? Because I really need to review,” I replied.

He nodded. “Yeah. My books are in my car.”

My face heated at the mention of his car. Oh, that car… I had such fond memories…

Tumango na lang ako sa kanya. I didn’t want to seem too excited na makasama siya, although excited naman talaga ako… Mas gusto ko nga lang magreview talaga and medyo hindi ko gusto na kasama siyang mag-aral dahil feeling ko madidistract lang ako kapag katabi ko siya dahil lagi akong mapapa-tingin sa kanya.

“Fine,” I said, giving in.

Sean offered to carry my books, but I shook my head since kaya ko namang buhatin ’yun. We walked to his car, his black BMW, and got his books. May kinuha siyang isang malaking backpack. Mukhang mag-aaral nga kami ngayon, ah.

“Let’s go?” he asked as he placed his backpack on his shoulder.

Sabay kaming naglakad papunta sa malapit na mall. May coffee shop reserve kasi doon na masarap pag-aralan dahil tahimik.

While walking, I yawned. I tried to stifle it, pero inaantok na talaga ako.

“Are you sleepy already?” he asked.

“Yeah… but I still need to review,” I replied. Kapag kasi natulog ako, sure ako na bukas na iyong gising ko kahit mag-alarm pa ako ng bente. And maaga iyong pasok ko bukas kaya kailangang makapagsimula na ako ngayon.

Habang naglalakad kami ay pansin ko na napapatingin iyong ibang babae dito sa kasama ko. Sobrang curious ako kung ano ba ang meron kay Sean para mapa-tingin sila. I mean, sure he’s really handsome and he’s rich… but we’re in fucking Brent! Daming kapareho niya kaya! Sa classroom ko pa lang ang dami-dami na.

Thankfully, naka-rating na rin kami sa coffee shop.

“Dun ka,” I said, placing my bag on the empty chair in front of me. Doon ako kasi naupo sa pangdalawahan lang. His lips parted in surprise. I arched my brow. “I told you, magrereview ako,” I continued, smiling briefly at him before I made my way to order. The barista even greeted me dahil madalas ako rito. Tahimik kasi kaya nakakapag-aral ako nang mabuti.

After placing an order, bumalik na ako sa pwesto ko—doon talaga ako sa pwesto na hindi ko makikita ang mukha ni Sean dahil madidistract lang ako. Nilabas ko na iyong bookstand ko and pen capsule. Civrev pa naman iyong class ko bukas. Mamamatay ako kapag hindi ako nag-aral.

Kumunot ang noo ko nang biglang may kape sa harapan ko. I looked up and saw Sean handing it to me.

“They already called your name twice,” he said.

“Oh… sorry,” I said, biting my lower lip. “What’s this?” I asked when he placed a flat bread in front of me. Wala naman akong ganitong order. Kape lang iyong binili ko.

“Your dinner,” he replied.

“No, I’m okay—”

“You haven’t eaten since I last saw you,” he said. “If you’re not hungry, just keep it for later,” he continued, flashing another one of that smile before he headed back to his place.

I pursed my lips.

Dapat last year ko pa siya nakita, e! Busy talaga ako ngayon kaya wala talaga akong magagawa kung hindi ang mag-aral! Ayoko namang ma-delay dahil sa kanya.

Bahala siya d’yan.

I drank my coffee and focused on reviewing again. I was so focused na kinailangan pa akong kalabitin nung barista para iremind na magsasara na sila in a few minutes. Hanggang 12mn nga lang pala ’tong coffee shop. I wished they’d be open all day para mas okay.

Nang matapos akong mag-ayos ng gamit, lalabas na sana ako nang mapa-hinto ako dahil nasa harapan ko na naman si Sean.

I smiled apologetically. “Sorry. Scatter brain,” I said. Nawala na naman sa isip ko na kasama ko siya dahil iniisip ko iyong recit namin bukas at nase-stress na agad ako dahil baka maka-limang rounds kami. Last recit namin, akala ko mamamatay na ako sa sobrang stress dahil wala na akong masagot pero nagtatanong pa rin si Atty!

“It’s okay,” he said, smiling.

“Sorry, I’m not a fun company,” I told him. “I’m really busy since I’m graduating.”

I needed to be blunt about this. Wala sa priority ko ang lumandi. Mag-aaral ako. Siguro occasionally mangyayari iyong nangyari sa amin before, but that’s it. Wala akong time makipagdate o makipag get to know him dahil wala iyon sa list of things to do ko.

“No, it’s okay,” he replied. “I was able to review, too.”

I looked at him. “Sean,” I called.

“Yes?”

“What do you want?”

He laughed. “What do you mean?”

“I mean, I want to know what you want because I have no time to play,” I said.

“I want nothing—”

“Nothing?”

“Nothing too serious,” he replied.

“Good,” I replied.

Tahimik kami hanggang maka-balik sa school. He walked me to my car. I placed my things on the backseat and then looked at him. I arched my brow.

“So…”

“So…” he replied.

I looked at him again. I wasn’t really sure what prince charming looks like, but if there’s a personification of him, sigurado ako na kamukha ni Sean ’yun. Ang puti niya tapos medyo singkit and when he smiled… My God, when he smiles…

“Wanna go inside my car?” I asked.

He laughed a little. “Sure.”

---

Sean and I became friends… Well, not really friends by the standard dictionary meaning… Pero pasok sa definition of friends ng mga blockmates ko.

Dahil pareho pala kaming graduating at busy, we’d sometime meet to study—as in literal na study dahil hindi ako pumapayag na tabi kaming mag-aral dahil alam ko na madidistract ako sa pagmumukha niya. And then after studying for hours, ihahatid niya ako sa sasakyan ko… And I’d let him review my anatomy.

To: Doc Sean

Review?

From: Doc Sean

Sure but in my condo? Doing something.

I pursed my lips.

This was a rather dangerous territory… Iyong sa sasakyan ay okay lang dahil napipigilan ko ang sarili ko. Wala akong balak makipagsex sa sasakyan na naka-park sa mismong school ko. Wala akong balak makickout ngayong pa-graduate na ako…

But inside his condo…

To: Doc Sean

No sex.

From:

You know it.

I didn’t even know why he’s still hanging with me dahil hanggang boobs lang ang napapala niya sa ’kin. I hadn’t even given him blow job or even hand job and Clary even said to me ‘How dare you?!’ like kasalanan ko pa na hindi ko pa nagagawa ’yun! Minsan ’di ko alam kung bakit kami friends.

Or… maybe Sean’s getting it elsewhere.

Sean sent me his condo address and it wasn’t a surprise that he’s living in the most expensive condo in the area. Pagdating ko roon ay pina-akyat na agad ako dahil naitawag na ni Sean sa lobby na pupunta ako.

Kahit sa elevator ay may mga naka-sabay ako na artista and models. ’Di ko sila pinansin dahil sanay na akong maka-kita ng ganon.

Pagdating ko sa floor ni Sean, I gently knocked on the door. Dala-dala ko iyong bag ko kung nasaan nandun ’yung mga gamit ko. Mag-aaral naman talaga ako… Takot ko lang sa Taxrev bukas!

“Hey,” Sean said, kissing my cheek. “Sorry. I can’t go outside.”

“It’s okay,” I replied.

Pagpasok ko, nakita ko na agad kung bakit hindi siya maka-labas. Sobrang daming naka-latag na mga libro and papers and other things sa table. It seemed like he’s really reviewing this time.

“Practical exam tomorrow,” he simply said. Anyway, kahit naman mag-explain siya ay hindi ko pa rin maiintindihan iyong sasabihin niya. Minsan nga nag-explain siya tungkol sa med shits niya, naka-tanga lang ako kasi wala talaga akong ma-gets… Pero in fairness, sobrang hot niya kapag naka-med student mode siya.

Sean cleared the space on the kitchen table and told me na pwedeng doon ako mag-aral. I thanked him and then proceeded to studying… pero mukhang pangit yata iyong pwesto ko dahil kitang-kita ko siya habang nag-aaral.

Distraction at its finest!

Nakaka-distract siyang tignan habang bahagyang naka-kunot ang noo niya habang may binabasa siya… He was also playing with the pen on his hand and was murmuring something—seemed to me like he was memorizing something.

I was so amused with everything he was doing. Sa ilang linggo na magkakilala kami, ngayon ko lang talaga siya nakita na mag-aral dahil lagi akong naka-talikod sa kanya.

“What?” Sean asked when he saw me watching him. “Are you hungry? We can order pizza or—”

“Study break?” I asked, my brow arched.

“Study break? Really?” he replied, the side of his lips rose.

I shrugged. Sean briefly laughed before I stood up and went near him. I immediately straddled his lap and quickly kissed him. Sean’s hands quickly got inside my shirt and he was holding me by my waist. Nakiliti ako sa paraan ng paghawak niya sa akin especially when his thumb began to caress the skin of my waist.

When I began to feel the growing bulge in his jogger pants, I began to rub myself all over him.

“So unfair,” he groaned when our lips parted.

I smirked at him. “Life’s not fair, Seanny,” I replied and then rubbed myself against him some more. He bit my shoulder and I heard him groaning.

“You’re gonna make me come inside my pants,” he moaned against my neck. Mas binilisan ko pa. I cupped his face and made him look at me. I wanted to see the expression on his face as I make him come.

God, he’s so fucking hot it’s ridiculous!

“What… are you doing?” he asked, his breathing ragged as my hand made its way inside his pants and I grabbed his length. Kitang-kita ko ang pag-awang ng labi niya. Beads of sweat were forming on his forehead.

I remained silent as I wrapped my hands around his length. He looked so pained for a second that I loosened my hold.

“No,” he quickly said, catching my hand and making me hold him again. He began to guide my hand the way he wanted it, and when I finally got the rhythm, binitawan niya ang kamay ko. Isinandal niya ang likod niya sa sofa habang ipinikit niya ang mata niya.

This man is just so gorgeous… kahit saang anggulo, wala akong masabi… Bakit hindi na lang ako bumigay sa kanya? It’s not as if I was saving myself for marriage because I didn’t believe in that. All I wanted was my first time to be with someone I actually care about.

And I cared about Sean.

A whole fucking lot.

And it’s actually quite scary dahil ilang linggo pa lang kaming magkakilala.

My eyes didn’t leave his face for a second as I watched every single expression on his face… until his lips parted and I felt him coming in my hands.

God, so gorgeous…

And when his eyes finally opened and he looked at me, I felt my insides melting. Hindi na ’to normal.

“Please let me return the favor,” he said while my hand was still around his length. Unti-unti kong inalis iyon. I frowned when I saw the sticky liquid on my hand.

“It’s okay,” I replied. I was about to stand up to wash my hand, but Sean quickly laid me on his carpeted floor and hovered over me. He positioned himself between my legs and I felt him getting hard again. Ganoon kabilis?! Kakatapos niya lang, e!

“Sean—” I said.

“Fine, I won’t touch you there… but at least some over the pants action, huh, Sob?” he asked while he’s already rubbing his hand over my pants. Good Lord! Paano pa kung naka-skirt ako ngayon?! Goodbye, Virginity na pala talaga!

Sabi ko na nga ba masama na pumayag akong dito kami sa condo niya, e! Iyong sa sasakyan pa nga lang halos bumigay na ako, dito pa kaya?

“Sob?” he asked while rubbing his thumb against the center of my thigh.

“That’s dangerous…” I replied, biting my lower lip because he’s making me feel so hot already!

“Just boobs, then?” he asked.

I rolled my eyes. “Fine.”

Like an excited kid, Sean quickly got my shirt off of me and his mouth quickly latched on my nipple while his hand played on the other. Agad akong napa-sabunot sa kanya. God, he’s an expert! Sanay na sanay, e!

He kept on leaving bite marks on my boobs when suddenly, my phone rang.

“Study break’s over,” I said, pushing him off of me dahil tapos na ang landian. I knew that I’d somehow get carried away by this, so I set an alarm para maalala ko na mas kailangan kong magreview.

But Sean wasn’t getting off of me.

“Five minutes—” he said.

“We need to review,” I replied.

Kumunot ang noo ko nang kunin niya iyong pen sa lamesa niya. My lips parted in confusion sa kung ano ang ginagawa niya when suddenly, he began to draw circle on my nipples.

“This is areola,” he said.

“What the fuck, Sean?”

“I’m reviewing anatomy,” sagot niya habang binibilugan naman iyong sa collar bone ko. “This is your clavicle—actually, my favorite part of your upper body.”

I rolled my eyes. “Sean, you’re graduating, I’m pretty sure you’re already done with your anatomy class—” Then the gorgous asshole pulled my nipple. “Hey!” sigaw ko sa gulat.

“It’s actually one of the erogenous zones of the body,” he said as he was still pulling it. Ang gago lang! “It’s so sensitive…” he continued. “I bet I can make you come with just this.”

“Mag-aaral pa—”

“Your phone’s on snooze. I’ll stop when it alarms again,” he said before he really did prove me that it’s an erogenous zone of my body. God, this med student… Ang landi-landi!

Chapter 03

#RTG03 Chapter 03

Sean’s sem ended earlier than mine kahit na mas maaga namang nagstart ang sem ng College of Law. Sobrang unfair. Kaya naman wala na siyang ginagawa ngayon at nandito siya sa college ko habang pinapanood akong magcram ng last minute digests. ’Di ko nga alam bakit kailangan pang magpasa nito, e! Akala ko tapos na ako dito last year since review year na lang naman dapat ang 4th year.

“Stop watching me,” I told him dahil naiilang ako. I didn’t even have any makeup on dahil sobrang nagmamadali akong pumunta sa school kanina. Halos wala pa akong tulog dahil ang dami kong kailangang habuling idigest.

“Sob,” narinig kong pagtawag sa akin. Napa-tingin agad ako sa harap at nakita ko si Clary na naka-ngisi sa akin. She was with our other sisters na hindi ko kilala—most probably iyong mga lower years. ’Di na ako masyadong nakaka-sama sa kanila dahil sa sobrang busy sa class tapos lumalandi pa ako kay Sean. No time for sorority muna ako.

I rolled my eyes.

“Sean, Clary,” I said and then introduced them vice versa.

I let Clary make Sean’s ears bleed sa dami ng sinasabi niya. Basta ako, focused lang sa pagsusulat. Sampu na lang naman at matatapos na ako rito! Ni hindi ko na nga maintindihan iyong siunusulat ko, e! Basta mahalaga, maka-tapos ako!

I couldn’t wait for freedom!

While I was writing, I still heard how Clary was trying to invite Sean in one of our sorority parties. Narinig ko rin kung paano umoo si Sean. I didn’t know if he’s just really nice o kung mahilig ba talaga siyang pumarty. Kasi sa mahigit dalawang buwan na nakasama ko siya, not once niya naman ako inayang pumarty… O baka naman ’di niya lang ako inaaya since palagi kong sinasabi sa kanya na priority ko mag-aral?

Anyway, bahala pa rin siya.

Nakatatak na sa utak ko na whatever this was, it’s just for fun.

“Oh, bye,” I said when I felt Clary kissing my cheek. She reminded me pa na umattend ako sa meeting mamayang gabi. As if. Antok na antok na kaya ako! Palibasa sila nagbabayad lang para sa digest, e. Ang mahal kaya. 30 pesos per digest e nasa 300 iyong digest sa CivRev. Sayang pera. Ito namang mga tiga-Brent sige lang sa paglabas ng pera kaya kumikitang kabuhayan iyong mga nasa labas, e.

“What food do you want?” Sean asked.

“What? Matatapos na ko,” I said. “Last 3 digest.”

“That’s gonna take at least 30 minutes,” he replied. “I’m gonna go to the caf first. What do you want?”

My eyes were still on my paper as I shrugged. “Just water,” I replied and even if I wasn’t looking at him, it’s as if I could see the disapproval on his face. Ano’ng magagawa ko e nauuhaw lang ako?

And I was pretty sure na babalik si Sean dito na may dalang kung ano’ng pagkain. Ganon lagi ganap namin sa coffee shop, e. Coffee lang order ko tapos dadating sa akin na may kasamang cake, bread, or pasta.

Thankfully, maigsi na lang pala iyong last 2 digests ko kaya mabilis na rin akong natapos. I quickly compiled them and then counted the digests again just to be sure na kumpleto ’yun. Malaki talaga ang paniniwala ko na hindi naman ’to chine-check and most probably, binibilang lang ng assistant ng prof kung complete iyong digest. Asa namang babasahin nila! Mas tumibay ang paniniwala ko nung gago si Nikolai, nagpasa ba naman ng digest pero ang nakalagay lyrics ng kanta! So far, pasado pa rin si gago.

Kaya bakit ba ako mag-e-effort nang todo?

When I was finished counting, sakto na nakita kong napadaan si Sancho.

“Sancho!” I loudly called dahil may headphone na nakalagay sa tenga niya. He’s always walking around with a headphone on his head. Iyon yata ang sikreto niya sa verbatim recitations niya sa class.

Agad na kumunot ang noo niya nang makita niya ako. I stood up and gave him my neatly compiled digests.

“I’m done,” I said.

“The digests are in my car,” he replied.

“Then put this in your car,” sagot ko naman.

’Di ko alam kung bakit hindi kami close ni Sancho. I mean, hindi naman talaga ako close sa mga classmates ko lalo na sa mga lalaki dahil ’di ako sumasama sa kanila masyado. Pero friendly naman ako sa kanila dahil nasa iisang class lang kami all throughout—friends ko rin iyong kakambal niyang si Vito at Nikolai.

“Dean,” Sancho said pagkatapos ay nilapitan si Dean. Tsk! ’Yung digest ko! Uwing-uwi na kaya ako!

I fought so hard to roll my eyes. Mamaya hindi ipasa ni Sancho ’to, e. E ’di ako pa kawawa. Discreetly, sumunod ako sa kanila. Iniwan ko muna iyong gamit ko ’dun sa table dahil wala namang kukuha nun. Proven and tested. Ilang taon na ako sa Brent pero kahit mag-iwan ako ng laptop d’yan, pagbalik ko, nandyan pa rin.

“Okay,” Dean replied pagkatapos ng kung ano iyong sinabi ni Sancho sa kanya. I looked at Sancho’s face and he was actually smiling… Akalain mong marunong pala ’tong ngumiti. Sobrang seryoso niya palagi sa room, e.

“Thanks, Dean,” Sancho said before turning back. Medyo natigilan siya nang makita niya ako. I arched my brow and handed him my digests again.

“Oh,” sabi ko.

“Deadline’s extended tomorrow,” he replied.

My lips parted. “What?”

Sancho just shrugged bago ako nilagpasan. What the hell?! Extended?! Seriously?!

“What—how?” I asked, seriously confused kung paano nangyari ’yun, because as far as I was concerned, hindi talaga nagbibigay ng extension si Dean. Sobrang strict ni Dean. As in siya ang dahilan kung bakit maraming nade-delay sa graduation dahil ’di siya tumatanggap ng favor.

Sancho was fiddling with his phone, probably to announce to the class na extended iyong submission ng CivPro digest.

“How did you do that?” I asked because I was genuinely curious.

“I just asked.”

“You just asked?”

He nodded. “Yeah… What’s the worst I could get? A no?”

My lips parted at the confidence… Wow. Kung ako ang nagtanong nun kay Dean, baka sigaw ang makuha ko at sangkatutak na sermon. Iba nga naman si Sancho.

But maybe it did help that he’s from a prominent family… pero sino ba ang hindi sa school na ’to?

I was about to reiterate that I’d still pass my digest para matapos na when suddenly, I saw Sean approaching. My lips parted again. Para bang iyon na iyong automatic na response ng buong pagkatao ko tuwing malapit siya.

Bakit naman kasi ang gwapo?

“Ito na ’yung sa ’kin. Thanks. ’Wag mong kalimutang ipasa,” sabi ko kay Sancho pagka-abot nung digests ko bago ako dumiretso kay Sean. Sean smiled upon seeing me.

“All done?” he asked.

I nodded as he handed me a bottle of water and a slice of carrot bread… I knew it. He’s always feeding me.

Kinuha namin iyong mga gamit ko bago kami dumiretso sa sasakyan niya.

“Where are we going?” I asked.

“I’ll drive you to your condo,” he replied, then glanced at my frowning face. He laughed. “You need to sleep. Look at your face.”

May point naman siya. Mukha na akong raccoon dahil sa lahat ng nangyari sa school. I was also just fighting the urge to yawn in front of him kasi isang linggo ko rin siyang hindi nakita nung finals week ko dahil naka-kulong ako sa kwarto para makapagfocus talaga.

“I’m fine,” I said. “Let’s go to my condo.”

“Fine…” he replied, giving in. Madali naman ’tong papayagin. Ayaw niya lang na pinapangunahan ako, pero kapag nagsuggest na ako, pumapayag naman agad siya.

Pagdating namin sa condo, agad kaming dumiretso sa unit ko. Thankfully, nakapag-ayos ako kagabi after nung last exam dahil hindi ako maka-tulog kapag sobrang daming kalat.

“The takeout menu’s on the ref,” I told him habang nilalagay ko iyong bag ko sa kwarto. Nagpalit din ako ng loose shirt and cotton shorts. Required kasi sa Brent na naka-corpo attire kaya naka-pencil skirt at white blouse ako kanina.

Paglabas ko, nakita ko si Sean na may kausap sa phone niya habang hawak iyong takeout menu nung isang pizza place malapit. I set up the TV and browsed kung ano ang magandang panoorin.

Habang focused ako sa kung ano ang papanoorin, bigla kong naramdaman na naka-upo na si Sean sa tabi ko. His arm rested on the arm rest behind me. Sumiksik ako sa kanya hanggang naka-sandal na ako sa dibdib niya. Ang sarap kasi sumiksik sa kanya dahil sobrang bango niya.

“What do you want to watch?” I asked.

“I highly doubt we’ll watch,” he replied.

Natawa ako. “Seriously?”

“Yeah, seriously,” he said while holding my chin with his hand and turning my face so he could kiss me properly. I opened my mouth for him and welcomed his tongue inside.

Things escalated quickly. Naka-higa na ako sa sofa at wala na agad akong pang-itaas. Damn this guy! Ang bilis talaga gumalaw.

I could vaguely hear the preview of the shows while we’re getting so hot and heavy. Sean kept on rubbing himself while he’s in between my legs. His hands kept on massaging my boobs, too.

“Your phone…” I moaned when my eyes saw his phone lighten up.

He groaned, but, nevertheless, used his other hand to get the phone.

“Hi,” he replied. His free hand roamed around my body, but it instinctively stopped on my waist—like it was trained to wander just up until that very spot.

“It’s not available?” he said when suddenly, I had an idea to reach for his hand and put it inside my shorts. I was pretty sure I did well in my exams! I deserved this reward!

Sean’s head automatically snapped back to me. His brows furrowed, and then looked at his hand inside my shorts.

“What are you doing?” he mouthed.

I shrugged as I guided him and rubbed myself using his hand. I bit my lip at the sensation. My eyes watched Sean as he slightly panicked dahil may kausap pa rin siya sa phone habang ginagawa ko iyon.

“Just…” he said, and then cursed under his breath. “Just deliver whatever,” he continued before quickly ending the call and focusing all his attention on me. “Isobel, Isobel…” he said before fully pulling my shorts down.

---

I wasn’t able to go home to my province hanggang hindi pa lumalabas iyong grades… I needed to know if I would be able to proceed to graduation. Tapos mag-e-enroll pa ako sa review center. Ang dami ko pang kailangang gawin kaya kahit bakasyon na, hindi pa rin ako makapagbakasyon.

“Why are you here?” I asked Sean nang maka-salubong ko siya sa labas ng condo ko. I was pretty sure na nasa bakasyon siya sa Europe dahil nakita ko ’yun sa calendar niya minsan. Kaya nga hindi ko na siya tinawagan dahil alam ko na nasa ibang lugar siya.

He shrugged. “Need company?”

“Not really…” I said. “I’ll just go to the grocery.”

“I’ll go with you,” he said.

“Okay?” sagot ko at sabay kaming naglakad papunta sa grocery story. Sean and I walked side by side. He was just a little taller than me since I was pretty tall for a girl—which I hated back when I was in high school dahil lagi akong huli sa pila, but when I grew older, I realized that I could use this to my advantage. Kung hindi ako maging abogado, magmomodel na ako.

“But seriously, why are you here? I thought you’ll be in Europe?”

“Cancelled,” he simply replied.

“Why?” I sadly asked. “Sayang ’yung bakasyon!”

“You wanna go on vacation?” he asked.

“Duh?”

“Do you have your passport?”

Kumunot ang noo ko. “Yes?”

“Beach, city, or culture?” he asked.

“Beach,” I said.

He nodded. “Okay,” he simply replied.

Pagpasok namin sa grocery, agad akong kumuha ng basket. I grabbed few food that I’d actually eat. Nadala na ako dati na ang dami kong kinukuha pero hindi ko naman kinakain. I wasted so much food then. Sean was just quietly following me.

Nang nasa counter na kami, as I was paying, suddenly, Sean asked me, “We’re all set.”

“Set on what?” I asked as I was handing my credit card.

“Vacation,” he said. “Pack your things; we’re going to Maldives.”

Chapter 04

#RTG04 Chapter 04

I, for sure, thought that Sean was kidding when he told me that we’re going to Maldives… but then I remembered that I was talking to Sean! He’s the fucking son of St. Matthew’s owner. Of course seryoso siya sa sinabi niya sa ’kin!

And now, I was in my condo, quickly packing things! Nakaka-bili ba ng bikini sa Maldives? Or doon na ako bumili? Pero baka sobrang mahal doon! My God!

“I don’t have new bikinis,” I told him while simultaneously glaring at him. “You couldn’t have booked a flight for tomorrow?”

Sean was calmly sitting on my couch. Dadaanan na lang daw namin on the way to the airport iyong gamit niya. I thought it was because he’s already so used to going somewhere nang biglaan kaya may prepared suitcase na siya for every ocassion.

“The flight’s either later or 2 days after,” he casually said.

I wasn’t exactly born from a poor family… pero hindi ko pa rin maintindihan iyong kung paano ka-casual gumastos ng pera iyong mayayaman. I swear, they’re insane! Barya lang sa kanila ang isang milyon. I had this classmate na na-stress sa recit namin kaya right after class, dumiretso sa Japan para mag-unwind.

“Done?” he asked when I came out of my room, dragging my suitcase with me.

“Yeah,” I begrudgingly said.

Sean smiled before standing up. He asked me if gusto ko bang siya na iyong maghatak ng suitcase ko and this time, I actually agreed dahil medyo mabigat din iyong handbag ko. Dumiretso kami sa condo niya. Nagpa-iwan ako sa sasakyan dahil sabi niya mabilis lang naman siya. Mabuti na lang talaga kakapa-brazilian wax ko lang nung isang araw! Nakaka-stress din talaga ’tong pagiging impulsive ni Sean, e.

While waiting for Sean, I fiddled with my phone to check kung may grades na ba or some sort of announcement… pero so far, wala pa talaga… Kaya naman I decided to deactivate my Facebook and messenger first dahil ayokong ma-stress sa kaka-isip tungkol sa grades ko habang nasa bakasyon ako.

“Ready?” Sean asked when he finally arrived.

I pursed my lips, but truth was, I was so excited! Hindi ko maalala kung kailan iyong huling bakasyon ko simula nung pumasok ako sa law school. I couldn’t leave kapag may pasok tapos kapag bakasyon naman, I had to go home to my province para makita iyong pamilya ko…

Sean’s really here bringing color into my dull-ass life.

“I guess,” I nonchalantly replied, which earned me a crisp laugh from this impulsive and sexy as hell future doctor.

The drive to the airport took longer than usual. Halos maiwan na kami sa flight at tumaas talaga iyong anxiety level ko, pero itong kasama ko, sobrang chill lang! He probably thought na magbook na lang kami ng bagong ticket if maiwan kami… Grabe.

“Are you really this bored?” I asked Sean while we’re waiting for our connecting flight in Singapore. If naisipan man niya na magbakasyon ako and sinabi ko na beach, hindi ba dapat first thought niya ay Boracay? Or Palawan? Kailangan Maldives agad?

“I’ve been meaning to go to Maldives for a while now,” he just replied.

“So, you haven’t been to Maldives?” I asked.

“Nope,” he said. I pursed my lips. So… this was a first. Hindi naman ako bothered na hindi ako first ni Sean sa maraming bagay because going in this ‘arrangement,’ I knew what I was getting into. I didn’t dive in with my eyes closed. I knew that this was all just for fun… until we’d decide that it wasn’t. It’s all consensual. Matanda na kaming pareho.

But I still believed that this was too much for a ‘friend.’

Nang hindi ako magsalita, napa-tingin siya sa ’kin.

“Is this too much?” he seriously asked like hindi niya alam ang normal na ‘treat’ sa mga kaibigan.

“Well, yeah?”

“I just thought you badly need a vacation,” he said with a small smile on his face. “And if it’s too much, just consider this as my grad gift for you.”

My face fell. “I don’t know about that yet.”

“Hey, you’ll graduate,” he said, holding my chin and smiling at me.

“You don’t know that.”

“Well, I know that you’re smart and hard working—those two are usually the ingredients to success,” he said. I bit my tongue bago ko pa masabi na money trumps those two—kasi kahit gaano pa ako kayaman at kasipag, kung mapera iyong kalaban ko, wala pa rin akong mapapala. That’s a huge advantage for the other person.

But with Sean, alam ko na pinaghihirapan niya iyong grades niya. Tuwing magkasama kami, nakikita ko kung paano siya nag-aaral. I guessed he really just won the life lottery—he’s so fucking handsome, he’s nice, has a nice body, well-mannered, smart, rich… Wala ka ng hahanapin pa talaga.

Pagdating namin sa Maldives, we rode a sea-airplane bago kami naka-rating sa resort na binook ni Sean. My heart swelled at the view before me. Ang ganda-ganda! The water looked majestic! Parang biglang gusto ko ng tumalon sa tubig at magswim!

“Oh, my god…” I breathed nang ihatid kami sa private villa na pagse-stayan namin for the week.

Sean paid for a week’s stay.

He’s unbelievably generous!

Agad akong tumakbo papunta doon sa parang veranda. It’s overlooking the water! Tapos may parang infinity pool pa roon and stairs pababa sa mismong tubig!

Tumingin ako sa likod at nakita ko si Sean na naka-upo at umiinom ng tubig. When he saw me looking, he put down the water and smiled at me.

“Wanna swim?” he asked.

I bit my lower lip as I quickly walked towards him. I sat on his lap and wrapped my arms around his neck. “Thank you,” I sincerely told him. Ngayon na nandito na kami, ngayon ko lang na-realize how badly I needed this vacation… Lalo na kung ga-graduate na talaga ako… Magsisimula na iyong review ko for law school. This was the only time to relax.

And he was the one who made it happen.

He held my waist and flashed me that smile that victimized me the first time…

“You’re welcome,” he replied before I leaned in and passionately kissed him.

---

Sean and I took a supposedly quick nap that turned into a full sleep. Nagising kami ay gabi na. Sean asked me if I wanted to go out and explore, but I just wanted to stay in the villa for tonight. May isang linggo naman kami dito.

Nang dumating iyong order namin for room service, we ate while talking about random things—I asked him about his studies and apparently, may exam na pala siya and if he passed that, he’d be technically be a doctor na, pero may duty pa rin siya.

Med is whack. Sean told me na sa gusto niyang career, he’d have to study for another 5 years pa! Ang sipag naman niya! Kasi ako, if 10 years ang law, ’wag na, uy! Magmomodel na ako agad!

After we ate, we brushed our teeth together. Sean, being a guy, nagtanggal lang ng shirt. Nauna na siya doon sa may infinity pool habang nagpalit ako ng bikini—black string bikini. After that, sumunod na ako sa kanya. He was looking at the stunning view before us kaya naman agad akong yumakap sa likod niya.

“Thanks again,” I whispered in his ear. “It’s so pretty here.”

“You’re welcome again,” he replied, turning and kissing my lips. “You wanna go there?” he asked habang naka-turo sa may dagat.

“Is it safe?” I asked kasi syempre!

“Yeah… They said it’s only 4 feet.”

Sean’s over 6-ft, so I believed we’d be okay. Sean held my hand habang pababa kami sa hagdan. Sobrang cool nung villa! I wanted to know how much iyong isang gabi, pero baka mas mamangha ako kay Sean kaya hindi ko na itinanong.

The water was so freaking cold! Naka-yakap ako kay Sean habang nasa tubig kami. He’s just so unbelievably gorgeous this up close!

“What are you thinking?” he asked while our faces were just inches apart. His hands were steadily holding my waist.

“About how perfect this night is,” I sincerely said.

The place… and him… Just so perfect.

Sean just smiled at me. I pulled him closer and kissed him again. Our kiss started slow, but even the cold water wasn’t able to stop us from getting hot. I wrapped my legs around his waist and in no time, I felt his length poking my center.

I kissed him as deeply as I possibly could. I plunged my tongue in his mouth and tasted every inch of him. And while our tongues were teasing each other, I felt him untying the string of my top—

“I only have 5 pairs!” I shouted kasi he threw my bikini away! Akala niya yata nasa condo pa rin kami! Tumawa siya habang inabot niya iyon at hinagis pabalik sa villa namin. My mouth watered as I saw his biceps flex from the effort of throwing my bikini.

“That okay?” he asked. I rolled my eyes, but Sean began to adjust my position until my boobs were right before his sinful mouth. Agad akong napa-sabunot sa buhok niya dahil sa ginagawa niya. He’s really got some kind of obsession with my boobs… but he’s really good at it! He could make me come just by teasing my nipples. Ibang klase talaga ’tong med student na ’to!

When Sean got his fix of my boobs, ibinaba niya ulit ako at labi ko na naman ang hinalikan. It’s been months of restricting myself to just kissing him…

Hindi ko na kayang magtiis.

I pulled the strings of my bikini bottom and when I got it completely away from my body, Sean looked at me with his eyes wide. He blinked thrice.

“What…” he said, unable to continue it.

“Let’s do it,” I replied.

“I thought…” sabi niya ulit na walang kasunod.

I just shrugged. But really, what better way to give up my virginity? I was in a freaking gorgeous island with this unbelievably gorgeous guy that I really care about?

And this night has been so far perfect…

I wanted to do it now.

“Now?” he asked.

“Yes. Here.”

“Here? In the ocean?”

“Yeah.”

“Let’s do it in bed. Ocean water’s gonna sting.”

“It’s okay,” I said. My pain tolerance’s kinda high… And it’d be nice for my first time to be in an ocean in Maldives.

But Sean adamantly shook his head.

“Let’s do it in bed, Isobel,” he said. “If you still wanna do it here, let’s do it the next day.”

I pouted. “Really?”

He nodded. “Yeah… Your first time’s gonna hurt. I don’t wanna make it worse by literally rubbing salt on the wound.”

I frowned. “Okay.”

He laughed. “If you wanna fuck here, I promise you we’ll fuck here, okay?”

I bit my lower lip as I rolled my eyes. Tinawanan lang ako ni Sean.

---

The whole vacation was incredible to say the least! Pero hindi kami masyadong naka-ikot kasi… God, so that was how sex feels like! We stayed in Maldives for a week, pero nung last 2 days lang kami naka-ikot. We literally just ate, fucked, slept, and repeated. It was such a nice vacation!

“Did you enjoy?” Sean asked while we’re in his car pabalik sa condo ko.

I adjusted to my seat and looked at him. “So much,” I said, smiling. I couldn’t stop smiling. I was so happy that I did my first with him. Kung hindi man kami hanggang sa dulo, I could certainly say that I would never regret giving it up to him. He made me feel so beautiful and special. He made it sure that I would enjoy myself. And I knew that it wasn’t how first times usually are… I heard stories from my blocmates… Most of their first times were horrible—iyong iba hindi umabot ng isang minuto pa nga. Iyong iba sa CR lang ginawa… It was so different from what Sean made me feel…

I’m so happy he’s my first.

“Do you wanna buy food first?” he asked.

“No. I’m gonna sleep na,” I replied.

Pagdating namin sa condo, Sean helped me with my things. Sa 5 na dala kong bikini, 2 lang iyong naka-uwi sa Pilipinas… I was always so caught up with having sex with him na palaging lumulutang palayo iyong bikini ko! But Sean promised to replace my bikinis. He better be! Siya iyong naghahagis palagi, e!

We were talking and laughing about everything that happened in Maldives nang literal na mapa-hinto ako nang makita ko ang buo kong pamilya sa harap ng pinto ng condo ko…

“What…”

“Sino ka?” Papa immediately asked Sean. He was looking at him like he’s about to throw him outside the building kapag mali ang naging sagot ni Sean.

“Sean Denver Cuesta, Sir,” Sean replied, taking a few steps forward and offering his hand. Papa just looked at him… I was impressed with Sean dahil alam ko na nakaka-takot ang Papa ko. He used to be the mayor of our place in Nueva Vizcaya and he didn’t run last election for health reasons.

“Ano ka ng anak ko?”

Pumagitna na ako. “Friends lang kami, Pa,” mabilis kong sagot. Ayoko na maipit si Sean at mapilitan na sabihin na girlfriend niya ako. He didn’t deserve that. I willingly agreed to this.

“Bakit kayo nandito?” nagtataka na tanong ko dahil sinabi ko naman sa kanila na uuwi ako kapag naayos ko na iyong sa school.

Mama probably felt the tension kaya naman hinawakan niya iyong braso ni Papa at tumingin sa akin. She smiled at me. Napa-tingin ako sa kapatid ko na naka-nganga habang naka-tingin kay Sean.

“Naglabas na ng list iyong school mo…” Mama said. My eyes began to widen. “Lumuwas kami para magcelebrate.”

I blinked.

“I’ll… graduate this June?”

Mama nodded. Hindi ako makapagsalita. But it seemed like Dad still wasn’t letting Sean off the hook.

“Saan kayo nanggaling at bakit may dala kayong maleta?” he asked, pointing at my suitcase na hawak ni Sean.

“Nagpa-laundry ako, Pa. Marami akong dala kaya naka-lagay sa maleta,” I confidently answered. “Totoo? Nakita niyo na nagpost na?” I asked, instead. I’d just dodge his question for as long as I could. I was so used to doing this in school. Deflecting became my third language already.

While fiddling with my phone, tumalikod ako at mabilis na kinuha mula kay Sean iyong maleta ko.

“Thanks for accompanying me,” I said, signaling him na sumunod na lang sa sinasabi ko. “Sige, uwi ka na,” I continued.

Sean smiled at me and bid his goodbye to my parents and my sister. Nang maka-alis si Sean, I saw Papa glaring at me. I smiled at him and anchored my arm with him.

“Papa naman… Ang gwapo na nun, ayaw mo pa?”

“Gwapo-gwapo ka d’yan… Mas importante iyong mabait.”

“Mabait ’yun,” pagtatanggol ko kay Sean.

“E bakit sabi mo kanina kaibigan mo lang?”

I just laughed. Hindi naman kasi nila maiintindihan… kahit ako… nalilito na rin ata.

Chapter 05

#RTG05 Chapter 05

My family stayed in Manila for the next few days kaya naman hindi ko nakita si Sean. We stayed in a hotel and had a staycation. Hindi ko masyadong pinansin iyong phone ko dahil gusto kong maka-sama iyong pamilya ko. My parents were old… so I wanted to spend as much time as possible with them. Isa rin ’to sa dahilan kung bakit dapat na akong maka-pasa agad. It’s my father’s dream to become a lawyer… pero wala silang pera dati kaya hindi siya nakapag-aral. Kaya naman pinipilit ko na maging abogado agad para makita niya na mayroon siyang anak na abogado.

I dropped them off at the bus station since mas gusto ni Papa iyon para less hassle. Ayaw niya magdrive at ayaw niya rin ng driver. ’Di ko naman sila pwedeng ihatid sa Nueva dahil mag-e-enroll pa ako sa review center tapos may aayusin pa ako for graduation.

From: Doc Sean

Still busy?

To: Doc Sean

Kinda. Bout to enroll for review class

From: Doc Sean

Great. Pick you up in a few.

Agad na kumunot ang noo ko. Someone was persistent. Halos isang linggo lang naman kaming hindi nagkita—and isang linggo kaming literal na magkasama sa Maldives… I just really didn’t bother texting him because I wanted to know how I’d feel like without him.

And I missed him…

But my will to focus on the BAR was much stronger. It’s been there even before Sean came into my life.

Inayos ko iyong kailangan ko para sa review center. I knew that the school had higher expectation lalo na at sa school namin nanggaling iyong top 1 last BAR… And to be honest, I just wanted to pass the exam. Wala naman akong balak magtop.

Pero sabi nga nila, it’s better to dream high so that if you fall short of your dreams, you’re still in a good place…

So, maybe, top 10 would be the goal.

And with that goal in mind, I better study my ass of.

Nang magtext si Sean na nasa baba na siya, I headed straight to the parking. Agad na nakita ko iyong BMW niya. I got in and kissed his cheek.

“Your family still in Manila?” he asked.

Umiling ako. “They left yesterday,” I replied. Mabuti na lang at kahapon pa umalis sila Papa… Kasi kung ngayon tapos magkikita kami ni Sean, nakaka-hiya kasi mugto iyong mata ko. Ewan ko. Naiiyak talaga ako kapag hinahatid ko sila. Kaya after ng BAR, promise talaga sa Nueva ako maghihintay ng results… o kaya magbabakasyon kami.

I could be really tough in front of other people, pero pagdating sa family ko, ’dun ako mahina.

“Breakfast?” Sean asked while he’s already driving.

“Sure, but I need to go to the review center first,” sagot ko.

Habang tahimik lang akong naka-upo roon, nagulat ako nang biglang abutin ni Sean iyong kamay ko at hawakan. I looked at him, my forehead creased, but he merely just smiled and shrugged.

This guy…

Pinabayaan ko lang siya. I didn’t want to confront him about this. Kasi if malandi lang talaga siya, mase-stress ako. O kung seryoso siya, ayokong magkaroon ng ibang focus bukod sa pagrereview. Tama nga talaga iyong advice nila na kung anuman ang relationship mo, ganon lang dapat.

“I’ll be fast,” I said, kissing his cheek bago ako lumabas sa sasakyan niya papasok sa review center. Pagdating ko roon, may nakita akong mga familiar na mukha, pero wala masyado iyong mga sis ko kasi alam ko nasa Paris sila to celebrate our graduation. Baka naki-suyo na lang sa pag-e-enroll or something. ’Di talaga ako close sa kanila.

“Please fill out this form,” sabi sa akin nung babae sabay abot ng paper. I thanked her and then looked for a place kasi medyo maraming sasagutan. Nang maka-upo ako, next na problema ko ay wala pala akong dalang ballpen!

“Excuse—”

Agad akong natigilan dahil hindi ko napansin na nasa tabi ko na pala si Sancho. Kanina pa ba siya dito? He’s so… weird. But he’s only weird to me kasi kapag kasama niya naman sina Nikolai at Vito, mukhang normal naman siya.

May problema ba ’to sa ’kin?

“What?” he asked nang matigilan ako.

“Do you have extra pen?” I asked. Umiling siya at saka bumalik sa pagsusulat. So rude!

Tumayo na ako at naghanap ng ballpen. I fill up the form elsewhere and when I was done, pinasa ko na agad ’yun. Sana hindi pa full iyong schedule na gusto ko. Ayoko na kasi ng night class gaya nung sa law school. Gusto ko ng normal na class tapos normal na tulog sa gabi. Sleep is essential for me to function to my fullest potential. Ayoko ng maging zombie kagaya nung law school days.

Nang maka-labas ako, dumiretso ako pabalik sa sasakyan ni Sean. I knocked on the door, waiting for it to open. ’Di ko kasi makita dahil heavily tinted iyong sasakyan niya.

“Oh, dear God!” sigaw ko nang biglang may humawak sa bewang ko. Mabuti na lang at nakita ko agad na si Sean ’yun.

“Whoa,” he said, surprised at my reaction. “Are you okay?”

I nodded. “Yeah…” sabi ko habang naka-hawak sa dibdib ko dahil sa gulat. “Where did you go?” I asked. Medyo may pawis iyong sa taas ng noo niya. ’Di pa naman sanay mainitan ’to.

“Just bought something,” he said. “You done?” I nodded. “Where do you wanna eat?”

I pursed my lips, smiling at the thought that came in my head. Napa-kunot ang noo ni Sean… but then, naintindihan niya kung ano iyong nasa isip ko.

He pinched my cheek. “Real food, Sob,” he said. “But I like where your head is always at,” sabi niya na natawa.

I frowned. I stuck my tongue out at him, pero natigilan ako nang makita ko si Sancho na palabas na rin ng review center. Agad na kumunot ang noo ko dahil naka-tingin siya sa akin.

He’s so—what’s his problem? Ang sungit niya sa ’kin!

“Let’s go?” I said to Sean instead. Graduate naman na ako sa Brent. ’Di ko na makikita si Sancho. Bahala siya d’yan. As far as I was concerned, mabait naman ako sa kanya nung 1st year kami, so ano kaya ang naging problema niya sa ’kin? Kasi after nung 1st sem, biglang ganyan na siya.

Sean parked his car. Sabi niya, maglakad na lang daw kami and huminto sa kung saan man namin gustong kumain. Wala kasi akong masagot sa kanya kanina kung saan ko gustong kumain.

“Sean?”

Napa-hinto kami sa paglalakad nang may lumapit sa amin na babae. I looked at her and she’s quite the opposite of me—she’s got a fair skin, her eyes were wide like almond, and she’s got a long black hair. Ang pareho lang namin ay halos magkasing tangkad kami.

“Hey,” Sean replied. Hindi siya gumalaw. Nasa tabi ko pa rin siya.

“Didn’t see you after the revalida,” sabi nung babae.

Kaysa ma-OP ako sa kanila, kinuha ko na lang iyong phone ko at tinignan kung may nagmessage ba ulit sa akin. Sila Papa kasi nagpa-tarp pa na ga-graduate na ako! Kulit, e! Sabi ko kapag lawyer na talaga ako… pero sabi nila, achievement na raw na naka-graduate ako.

Cute talaga ng parents ko.

“Sob, Kelsey. Kelsey, Isobel.”

Napa-tingin ako nang iintroduce ako ni Sean. Akala ko nalimutan niya na ako, e.

I just smiled.

“Are you from med din?” Kelsey asked.

“From law,” I replied.

“Future lawyer,” Sean said, seemingly so proud.

“Oh,” she said, smiling… pero halata mo na disappointed. Isa rin siguro siya sa hoard ng babaeng may gusto rito sa kasama ko. I was used to it already. Kahit sa mismong classroom ko lang ang dami na agad, e.

’Di pa nila kilala masyado si Sean niyan… paano pa kapag nalaman nila how amazing and generous he is in bed?

Ugh. Nalulungkot na agad ako kapag natapos ’tong friendship namin.

“Congrats, Kelsey,” Sean said. “We have to go,” he continued. Ngumiti ako sa babae bago kami umalis.

“Who’s that?” I asked.

“Classmate,” he replied.

“She likes you,” I said. He simply shrugged. Sanay na sanay na talaga ’tong maka-rinig na may nagkaka-gusto sa kanya.

Naglakad-lakad pa kami hanggang sa magdecide kami na sa Single Origin na kumain ng breakfast. It seemed na kahit dito ay kilala na si Sean. I was starting to think na kilala siya ng lahat ng tao sa Makati. Mayor ba ’to?

“When’s your graduation?” he asked.

“Next month,” I replied. “Yours?”

“Next week.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Congrats!” I said. Sabi niya ’wag ko raw muna siyang tawagin na Doc kahit may MD na sa name niya kasi parang ’di pa raw ’yun talaga.

“Thanks, Sob,” he replied, smiling.

“So, when’s your post-grad internship?” I asked.

I really appreciated Sean for spending time with me lalo na last sem… Lately ko lang nalaman nung pina-explain ko talaga sa kanya iyong timetable ng med kung gaano ka-toxic talaga. Tuwing nakikita ko pala siya last sem, kakatapos lang ng duty niya sa hospital… Tapos pinupuntahan niya pa rin ako.

So nice of him.

“A week after grad,” he said. I bobbed my head. “What?” he asked.

I looked at him.

I was going to miss that… That friendly face and disarming smile… The way he always made me feel at ease…

“We’ll both be so busy,” I casually said. I didn’t want him to feel obligated. Ayoko naman ng ganon. Alam ko naman talaga kung ano ang pinasok ko. This was just normal… Iyong mga kaklase ko, ganito din ang set-up nila and they end up just fine.

Lakasan lang ng loob.

Bawal magka-feelings.

“Yeah, and so?” he asked, his forehead slightly creased.

“So… we won’t have time to meet.”

The slight crease turned into a full blown creas. “Isobel,” pagtawag niya. My lips slightly parted. He usually just called me Sob. Him calling me by my complete name surprised me a bit.

“W-What?” I asked, slightly nervous.

“What are we?” he asked back.

I blinked.

Once.

Twice.

A couple of times.

“What do you mean?” I asked again. May tamang sagot ba dito? Ano ba ang dapat kong sabihin? Friends with benefits tayo? Casual friends? Fuck buddies? Generous friends?

“Are we just friends?” he asked while staring directly into my eyes. Para akong malulunod sa paraan ng pagtingin niya. Bigla akong napa-abot sa baso sa harapan ko at ininom iyon. Napa-hinga rin ako nang malalim nang dumating na iyong order namin. I had a few seconds to breathe.

Shit.

Parang nasa recit ako bigla sa mga tanong niya!

At nang matapos na sa paglalagay ng pagkani namin, I was forced to confront his stares again. I licked my lower lip and drew a deep breath.

“Yeah, we’re friends,” I said.

“Just friends?” he asked.

“What do you want to hear, Sean?” I asked. “You’re the one who told me you’re not looking for anything too serious, remember?”

I’d known him for only 4 months… but it already felt like a lifetime dahil halos araw-araw kaming magkasama, save for the week that I spent with my family.

I wanted this to be something else, but I’d never ever beg for someone to be with me.

“That was months ago,” he said.

“So?”

“Things changed.”

“What changed?”

He put his hands on the table. I got distracted by his long fingers.

“I don’t usually bring my ‘friend’ to Maldives, Sob.”

“Well… there’s always a first time.”

“Don’t you like me?” he asked.

“What?” nagulat kong tanong.

“I just want to know if you like me,” he said. “I like you a lot. And I want us to become official.”

This time, I called the waitress and asked for another glass of water dahil biglang natuyo ang lalamunan ko sa mga sinasabi ni Sean. Ano’ng nakain ng tao na ’to? Was this because of Maldives? Dahil siya ang first time ko? Na-attach ba siya?! Or did he feel like he should be responsible?

“Where is this coming from, Sean?” I asked after the glass of water. “If you’re worried because you’re my first—”

“What? No,” mabilis niyang sagot. “Yours was not the first cherry I popped, Isobel.”

I rolled my eyes. “Then, what’s happening?”

Nagulat ako nang abutin niya iyong kamay ko at hawakan. Na-stress ako sa paraan ng pagtingin niya sa akin. My heartbeat fastened when his thumb began to caress my hand.

“I’m just not comfortable with not knowing what this is,” he began. “You said it yourself—we’ll be busy the next months… And I don’t want to go crazy thinking about what you’re doing… or who you’re with… and what you’re doing with him…”

My eyes widened.

“I know it’s extremely selfish, but I really don’t want to see you with anyone else,” he said, and then held my hand. “I really like you, Sob. I wanna see where this will go. Please, let’s be exclusive.”

Oh, my god.

Ayokong magka-boyfriend ngayon!

“Sean—” I said.

“I know you said you don’t want to change your status now, but I promise you, I won’t ask for much of your time. I’ll be busy with my internship, too. I just want to be assured that by the end of this, I’ll still have you to come back to.”

I bit my lower lip. “I’ll be really busy,” I told him.

“I understand,” he said.

“There’ll be days that I’ll go crazy.”

“And I’ll be the sane one to balance you out.”

“Why me?” I asked. “You literally can have anyone else.”

There was a small smile on his lips. “You really have no idea how attractive you are…” then he intertwined our fingers. “So… are we doing this?”

I looked at him.

And looked at our hands.

“You have no idea what you’re getting yourself into,” I said.

He grinned. “Oh, I’ve thought about this a whole lot.”

I sighed. “Fine. Let’s be exclusive.”

Chapter 06

#RTG06 Chapter 06

Sean must’ve realized that I was nowhere near kidding nung sinabi ko sa kanya na BAR review ang priority ko at hindi talaga ako magpapakita sa kanya habang nagrereview. Alam ko naman kasi na malandi ako at bibigay ako kapag nakita ko siya… kaya naman totoo ang prevention is better than cure. Although nagkikita naman kami tuwing Sunday para magsimba. We’re both not really religious people… but I felt the need to pray for guidance. Kailangan ko talagang maka-pasa. I didn’t want to wait for another year. ’Di ko alam kung ano ang takbo ng buhay.

“Let’s go?” I asked Sean nang matapos iyong misa. We didn’t see each other for a week. After graduation pa iyong start ng review, but I was busy organizing my things. Mas gusto ko kasing i-review iyong old notes ko kasi nandun na ’yung mga na-highlight ko, e. Mas madali siyang tandaan for me.

“It’s your grad next week, right?” Sean asked.

“Yup,” I replied.

“Aren’t you going to invite me?”

“Why? You wanna come?”

“Uh… yes?” tanong niya na medyo naka-kunot ang noo.

I laughed. I seriously believed that Sean’s already frustrated with me. Ako na yata ang may hawak ng ‘densest girlfriend’ award. Literal na wala akong ambag sa relasyon na ’to. Para akong kabute na nagpaparamdam tuwing Sunday.

“My whole family’s going to be there,” I told him.

Kahit na exclusive na kami ngayon, hindi ko pa rin sigurado kung pangmatagalan na ba ’to. I just didn’t want to introduce temporary people to my family. Alam ko mag-aalala ang parents ko tapos if hindi magwork, malulungkot sila… I just didn’t want to give them that kind of headache. Nasa retirement years na sila. They should just be enjoying the fruits of their labor.

“Yeah, and so?”

I pursed my lips. Paano ko ba sasabihin na ayoko siyang ipakilala sa parents ko as my boyfriend habang ’di ako sure kung seryoso ba talaga ’to?

I like Sean… like a lot. But I still couldn’t see this as something serious… Nabibilisan kasi ako. May doubt sa utak ko kung seryoso ba talaga siya. It’s just too detached from reality—contrary to human experience. Ayoko lang masyadong isipin ngayon dahil nasa iba ang focus ko.

But definitely, ayoko siyang ipakilala sa pamilya ko.

“Let’s just have dinner the day after my grad, okay?”

Bigla siyang napa-hinto sa paglalakad.

“What?” I asked.

“Why don’t you want me to meet them?”

I licked my lower lip and then drew a deep breath. “It’s not that I don’t want you to meet them,” I explained.

“Then what?”

I looked at his eyes. “I told you I don’t want a relationship at this point of my life,” I told him. “And that includes the whole meeting-the-parents thing.”

Ilang segundo na naka-tayo lang kami roon habang dumadaan sa paligid namin iyong mga galing sa simbahan. I even heard some people calling Sean’s name, but he was either ignoring them or he just couldn’t hear them.

“Okay,” he said after a few seconds.

“Okay?”

He nodded. “Yeah… Sorry for bringing that up.”

“Are you mad?”

Umiling siya. “I think I understand what you mean,” sabi niya at saka bahagyang ngumiti. “But can I still go to your grad?”

“Really?”

He nodded. “Yeah… I just wanna watch you go on stage. I’ll give you flowers and then I’ll leave, I promise.”

I smiled and anchored my arm with his. Sinandal ko iyong ulo ko sa balikat niya. “Okay,” I said. “Sorry I’m being hard.”

“You’re not the Isobel that I like if you’re not hardheaded,” he said, kissing my temple.

---

Sean and I just spent our Sunday in his condo pagkatapos naming kumain ng lunch outside. We had a lot of sex and then cuddled for a bit before niya akong ihatid sa condo ko… And then I slept like a baby and woke up the next day, ready for another week of reviewing.

The days rolled up quickly dahil sa dami ng ginagawa ko. Before I knew it, my family was back and I was already preparing for my graduation.

“Di ako laude, Pa, ha,” I reminded him kasi baka akalain niya may award ako! Sobrang goal ko lang pumasa. ’Di ako sobrang nag-e-exert ng effort kagaya ng ibang tao. I study my ass off—but just enough to pass. Ewan ko. ’Di ko talaga goal maging pinaka-mataas.

“Oo nga,” Pa replied. “Pero aakyat pa rin ako sa stage.”

I rolled my eyes. “Kasama ako, syempre!”

Si Mama naman, pina-ayos na kami dahil kukuha daw siya ng pictures namin. Old school pa rin sila, e. Pinapa-develop pa rin tapos naka-lagay sa isang photo album.

After the pictorial, pumunta na kami sa school. Behave lang ang parents ko habang nag-o-observe sa mga tao. Alam ko kilala nila iyong karamihan kasi mga anak ng pulitiko karamihan sa classmates ko, e, so maraming politicians ngayon dito.

“Ate, ang daming gwapo…” Irina, my sister, said.

“Nako, mga fuckboy ’yan,” I warned her.

“Totoo?” she asked, her eyes wide. Sa probinsya lang kasi ’tong si Irina kaya medyo inosente pa. Ganyan din ako nung unang tapak ko sa Manila.

“Oo kaya kapag nagManila ka, mag-iingat ka sa mga ganyan. Mga magagaling lang magsalita ’yan ng kalandian tapos iiwan ka rin,” I said.

“Kagaya nung si Kuya Sean?” Medyo nanlaki ang mga mata ko. Naaalala niya pa si Sean? Once niya lang nakita, e. “Yiee, si Ate. May something kayo ni Kuya Sean, no?”

“Dami mong alam,” I replied, instead. “Tara na nga sa pwesto natin.”

Sinamahan ko muna iyong pamilya ko sa pwesto nila bago ako pumunta sa pwesto para sa mga graduates. Katabi ko si Irina na sabi nang sabi na ang dami daw gwapo. Ang landi nitong kapatid ko. Mukhang delikado kapag nagManila na.

“Ate,” she called. Tumingin ako sa kanya. “Tingin nang tingin sa ’yo ’yung lalaking ’yun.”

I looked at where she pointed at… At kahit naka-talikod, alam ko na si Sancho iyon dahil nakita ko agad na katabi niya sina Nikolai at Vito. Ano ba talaga ang problema nun sa ’kin? ’Di naman ako kinakausap! Tapos tingin nang tingin.

“Kilala mo, Ate?”

“Blocmate ko,” I simply replied. Tumayo na ako. “Punta na ko sa seat ko,” I told my parents. “Text ko si Irina kapag tatayo na kayo papunta sa gilid para punta tayo sa stage, ha, Pa?”

They both nodded and smiled at me. Si Mama, naiiyak pa nga. Cute talaga nitong dalawa.

Dumiretso na ako sa pwesto namin. Unfortunately, walang designated seat para sa bawat isa kasi by bloc lang iyong pwesto. I looked around for a vacant seat and frowned when I saw na iyong bakante na lang e iyong sa gitna ni Assia and Sancho.

Bahala na nga.

Tahimik lang ako habang naupo. I was trying to concentrate on the program amidst the noise around me. Ang dadaldal talaga ng mga tao dito. Bayaan ko na nga tutal last time ko na makikita iyong iba sa kanila. For sure naman hindi lahat dito ay magpapractice ng law dahil iyong iba, gusto lang nila makuha iyong title.

“Congrats daw, Sob,” Niko said, grinning.

“Thanks?” I replied, a little weirded out dahil sa ngisi niya.

“Thanks daw, dude,” sabi niya kay Sancho habang natatawa. Sancho just ignored him. Tahimik na naka-tingin si Sancho sa harap at mukhang nakikinig naman sa speech nung speaker.

Biglang siniko ni Niko si Vito. Vito sighed.

“Sob, switch seats with Vito?” Nikolai asked.

I wanted to ask why, but also, tinatamad akong makipag-usap sa kanila. And I really didn’t want any trouble with these people. They have connection with the higher people. Whatever. I just wanted to steer clear of their path.

At dahil nakipagpalit ako ng pwesto, katabi ko na ngayon si Sancho at katabi naman ni Vito si Assia. Mas gusto ko pang maupo sa gitna ni Vito at Assia dahil tahimik lang ’yung dalawa na ’yun, e. Napunta pa tuloy ako sa tabi ng magulong si Niko at masungit na si Sancho.

“Where will you review, Sob?” Niko asked.

“Villamor,” I simply replied.

“Oh, what a coincidence! We also enrolled there!” Niko rather enthusiastically said. I just smiled at him and focused on trying to listen to the program.

Sa sobrang daming commentary ni Nikolai, wala na akong naintindihan talaga sa sinabi nung speaker. Thankful na lang ako nung pina-tayo na iyong bloc namin para pumila. I immediately went to my parents who were all smiles as I approached them.

“Ready?” I asked them. They nodded excitedly.

We waited in line habang isa-isang tinatawag iyong mga pangalan namin. My sister was amazed dahil familiar siya sa karamihan ng apelido na tinatawag. She said she wanted to study here, too, at sabi ko sa kanya na kailangan niyang galingan kasi scholarship lang ang tanging paraan para ma-afford namin ang pag-aaral dito. Sobrang ginto naman kasi ng tuition.

“Salamat, anak,” Papa said while we’re heading towards the stage. I just smiled at him and begged myself not to cry kasi mahahalata sa pictures…

Pero sa dalawang salita na ’yun, parang nawala lahat ng pagod at iyak na naramdaman ko sa apat na taong pag-aaral ko.

Parang biglang naging worth it lahat ng paghihirap ko…

Kailangan kong galingan lalo para pumasa ako sa BAR.

I wanted to give my parents that—to have their daughter become a lawyer. Deserve nila ’yun sa lahat ng hirap na dinanas nila para palakihin at pag-aralin kami ni Irina.

My parents were all smiles nang iabot sa akin ang diploma ko. Pati sa pictures, ngiting-ngiti sila. Kanina ko pa nakikita si Papa na pasulyap-sulyap sa pangalan ko na naka-sulat doon… Para tuloy bigla kong gustong magsorry at saka ginalingan ko pa lalo para cum laude ako… Sana may medal pa siyang madidisplay sa bahay.

Kailangan kong bumawi sa BAR na lang. Kailangan maka-top 10 man lang ako.

While I was walking with my family, bigla akong napa-hinto dahil may tumawag sa pangalan ko. My forehead creased when I saw Niko at Vito tapos nasa likod nila si Sancho.

“What?” I asked dahil kanina pa ako ginugulo ng triplets na ’to.

“Group pic as remembrance?” Niko asked, grinning.

I rolled my eyes as I agreed. Wala naman kasing sense kung makikipagtalo pa ako sa kanila. Pumwesto na lang ako kasama sila.

“I thought group picture?” I asked kasi biglang kami lang ni Sancho iyong naka-pose.

“Later,” Niko said, waving his hand and taking the picture. Ang lakas talaga ng trip ng mga ’to. Iniwan ko agad sila pagkatapos nun at pumunta kina Mama.

“Sino ’yun, Ate?” Irina asked.

“Mga dapat iwasan,” I told her. Wala talaga sa life plan ko ang maging involved sa lawyer. ’Di naman ganito nung nasa college pa lang ako… but after just one sem in law school, nakita ko ang kapokpokan ng mga lalaki dito. Ayokong maggeneralize, but also, ayokong maging involved sa kanila. Nasa training pa naman namin ang maging magaling sa pagba-bluff… Sakit sa ulo lang talaga, if ever.

Nang papunta na kami sa sasakyan, bigla akong kinalabit ni Irina. Napa-tingin ako sa direksyon na tinuro niya. I immediately faced her and told her an susunod na lang ako sa sasakyan. Mabilis na pumunta ako kay Sean.

“Congrats,” he said, handing me a bouquet of mixed flowers.

“Thank you,” I said, accepting the flowers. “Sorry. Did you wait for long?”

He shrugged. “Going to lunch?” he asked.

I nodded. “Yeah…” I replied.

God, ang awkward. Parang gusto niya na ipa-kilala ko siya sa family ko, pero ayoko talaga… ’Di naman sa nagdududa ako kay Sean… Ayoko lang na bigyan ng problema sila Mama, if ever.

“I better get going,” Sean said, smiling.

I bit my lower lip. “Okay…”

“Can we take a photo first?” he asked.

“Duh, of course,” I replied.

Agad akong tumabi sa kanya. He wrapped his one arm around my waist and used his other hand to take our photo. We were both smiling and kitang-kita iyong difference sa skin color namin. Maputi kasi siya tapos morena ako. Pareho lang kami na medyo singkit iyong mata pero hindi naman mukhang Intsik.

“Can I post this?” he asked.

“And what? Break your admirers’ hearts?” I asked back, feigning a shock.

He laughed. “Jealous?”

I stuck my tongue out. “You wish.”

Nung hindi pa kami official ni Sean, may konting selos ako na nararamdaman kasi wala naman akong karapatan… pero ngayon na may karapatan na ako, suddenly, I felt secured. Kasi girlfriend na ako. Pero kahit girlfriend niya na ako, malaman ko lang na may iba siya…

Goodbye.

’Di lang siya ang gwapong doctor sa mundo.

“Sob,” he suddenly said.

“Hmm?”

“It’s my Mom’s birthday on Sunday… you wanna be my date?”

My eyes widened. And then they blinked. And then my throat dried. And then my lips parted.

“This Sunday?”

“Yes.”

“Your mom’s birthday?”

“Yes.”

“You want me as your date?”

“Well, yeah… I mean, who else will I take? You’re my girl.”

Gods… He was really serious about me, wasn’t he? Ipapa-kilala niya ako sa pamilya niya, for heaven’s sake!

“But yeah, think about it,” he said after my few seconds of stunned silence. “If you don’t want to, it’s fine. We’ll just go to mass in the morning then I have to go at around afternoon,” paalam niya sa akin.

I looked at him.

Maybe I was being too unfair.

“Okay,” I said.

“Okay to what?”

“Okay we’ll go to mass then your mom’s party… but I have to be home by 11, okay?”

His face lightened up—hindi ko ma-explain pero parang biglang ang saya niya. Was it really possible that this guy… that he really has genuine feelings for me?

“Thanks, Sob,” he said, kissing my cheek. “You better go. Your Dad’s already throwing me daggers,” sabi niya kaya naman napa-tingin ako sa likod at nakita ko si Papa na naka-tingin nga sa aming dalawa. Patay. Mukhang kukulitin na naman ako nun mamaya.

“Okay… See you next week, okay?”

He nodded. “Definitely,” he said. “And congrats again. Knew you’d make it,” he continued, smiling at me before waving and turning around.

Chapter 07

#RTG07 Chapter 07

Papa was convinced na boyfriend ko si Sean, and kahit ano’ng deflect ang gawin ko, convinced na siya… Kaya naman para matahimik siya, I promised him that the next time na luluwas siya sa Manila, ipapa-kilala ko siya si Sean… At kung by that time ay wala na si Sean sa buhay ko, sasabihin ko kay Papa na namatay sa aksidente si Sean.

“I never thought this day would come!” Clary exaggeratedly said when I sent a text asking to borrow a dress para sa party ng mom ni Sean. I looked at my closet and was immensely disappointed dahil wala akong damit para sa ganoong party. Binigyan kasi ako ni Sean ng invitation… and sa invitation pa lang, alam ko na kung anong klaseng party iyon.

Agad akong natawa nang makita ko na may mga naka-latag na na dress sa kama ni Clary. May mga boxes din ng sapatos sa paanan ng kama.

“You’re really excited,” I told her.

She nodded. “Yes! I told you; you’d make a great model!” sabi niya. Kapag kasi walang prof sa school, ako ang pinagti-tripan ni Clary kapag wala siyang maka-chismisan. She’d bring out her makeup at kung anu-ano ang gagawin sa mukha ko.

The next minutes, pina-suot lang sa akin ni Clary iyong iba’t-ibang damit niya. I was really nervous pero ayoko lang sabihin. Ayoko naman kasing magkalat doon sa party mamaya… Alam ko na mayaman talaga si Sean. Ayoko naman siyang ipahiya.

“Where’s your review center ba?” she asked while trying to find the right shoes to match my black dress. It was just a simple dress tapos manipis na spaghetti strap and flowy. You can never go wrong with a black dress.

“Villamor,” I replied.

“What? Why?! I thought we all agreed with Salao?” she whined.

I feigned surprise… Alam ko naman talaga na nagka-sundo na sila na sa Salao iyong review center na pipiliin namin daw para sama-sama kami sa soro… Pero ayoko silang kasama sa review dahil alam ko na sa club ang diretso namin malamang.

Graduate na rin ako doon.

4 years na akong puma-party. Tama na ’yun.

“Who’s with you there?” she asked after settling with the strappy red heels. Ngayon naman ay nilabas niya iyong lalagyan niya ng jewelry. Casual lang. Akala mo hindi diamonds iyong naka-lagay doon.

“Not sure… I think Niko and his friends are there, too.”

“Oh… So, Sancho, too?”

“I guess.”

“Too bad you have Sean na, no? Sancho’s got a huge crush on you kaya,” she said while making me put on the teardrop diamond earring.

“What? No,” I replied.

“Yes kaya,” she said. “You’re just always too vocal about not wanting to date law student, so he backed off first year pa lang.”

What? Absurd. Crush ako nun? Wala nga kaming matinong pag-uusap nun, e.

“Anyway, you have Sean naman na, so his crush’s moot and academic already,” she said, and then beamed. “Finally! Perfect ensemble!”

Tumayo na ako, but she shook her head.

“Prepare here, please? I’ll put make-up on you and then I’ll just ask Manong to drive you back to your condo,” she said, clasping her hands together. “Please, sis?”

I rolled my eyes. “Fine.”

She really jumped. “Yay!” she shouted. “There’s towel in the CR. Feel at home,” she said.

Dumiretso na agad ako sa CR niya. She’s living in a 2-floor condo, so malaki talaga… ’Di ko alam if corrupt iyong tatay ni Clary dahil anak siya ng governor… pero galing din naman sa mayaman na family iyong nanay niya… So, really, who could tell?

I took my time in taking a bath. Paglabas ko, Clary began to blow-dry my hair and then straightened. She parted my hair right in the middle and then tied it loosely. Then she proceeded with my makeup.

“Do you know Sean’s family?” I asked because they probably run in the same circle. Mga mayayaman.

“Not really,” she said. “Are you nervous?”

“Very.”

“Don’t be,” she said. “Just be yourself. You’re not a gold-digger naman, so you’ll be fine.”

I laughed. “Really?”

“Yeah… They have a way of knowing.”

“How come?”

“I don’t know. Once, my brother dated this girl and my mom absolutely hated her. We all didn’t understand the hatred because at that point, it was kinda over the top, but then later, we all realized, after Mom massively violated Kuya’s privacy, that Kuya’s basically paying for that girl’s entire existence. His credit card was maxed out for the entire months they were dating. Mom was so mad,” kwento niya habang nilalagyan ako ng red lipstick.

“Really?”

“Yeah,” she said. “So, since then, Kuya’s credit limit was down to a hundred thousand a month na lang.”

Wow.

Hundred thousand a month lang.

“I’m done!” sabi niya. I looked at my reflection at the mirror and was in awe… Ang galing ni Clary! Ang light lang ng make-up na nilagay niya sa akin, but for some reason, she was able to accentuate my features… mostly iyong mga mata ko… They looked more alive…

I told Clary na kahit ’wag na iyong alahas niya dahil natatakot ako na baka mawala, but she told me na insured naman daw ’yung diamonds niya, so I needed not worry.

Rich people, really.

I told Sean na nasa condo ako nila Clary and he told me na dito na lang niya ako susunduin. Si Clary naman, sabi niya ipapa-hatid niya na lang sa driver niya iyong gamit ko and ipapa-iwan na lang sa lobby. She’s a nice friend, really. Kahit lagi ko siyang niloloko na puro kaartehan lang siya, she’s always willing to help me kasi sisters daw kami.

“Enjoy!” she said, kissing both my cheeks as she walked me out the door. Pagbaba ko, agad kong naabutan si Sean. His lips parted at the sight of me—ganon din ako sa kanya. He was wearing a tuxedo… and for a second there, it felt like he was born to wear one. Lalo na at naka-brush up iyong buhok niya.

“Damn…” he said nang maka-lapit ako sa kanya. His hands were on the sides of my waist. He bit his lower lip as he stared at me.

“What?” I asked, suddenly feeling conscious dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin.

He smiled, shaking his head. “You look very beautiful,” he replied.

Agad na namula ang pisngi ko. “Thanks. You don’t look too bad yourself,” sagot ko sa kanya. Gusto ko sanang sabihin na sobrang gwapo niya, pero sure ako na alam niya na ’yun. Araw-araw ba naman niyang makita ’yang mukha na ’yan. Ano kaya ang feeling nun? Na ang saya makita ng mukha mo sa salamin?

“Ready to go?” he asked.

“Sure,” I replied.

Kinakabahan talaga ako. Even though Clary told me that I shouldn’t worry, kinakabahan pa rin ako. Of course, pamilya ’to ni Sean. As much as their validation wasn’t necessary per se, of course mas gusto ko na magustuhan nila ako. Pero ayoko namang maging trying hard. Ayokong sumipsip sa kanila.

“You’re quiet,” he said.

“What if your family doesn’t like me?”

“Highly doubt that,” he replied.

“But what if?”

He shrugged. “Then they don’t,” sagot niya. Napa-angat ang kilay ko. Sakto na napa-hinto ang sasakyan dahil sa traffic light. He looked at me, reaching my hand and holding it. “Your relationship is with me, not them. I’m introducing you as formality—it’s not me asking for their permission.”

Hindi ko napigilan ang pagsilay ng ngiti sa mukha ko. He’s really so sure of me… kahit hindi ko talaga maintindihan kung bakit.

Sean Denver Cuesta’s got it bad for me.

“Okay?” he asked.

“Okay,” I replied, nodding.

“If anyone’s rude to you, tell me, okay?”

I arched my brow. “What will you do?”

He just smiled. “Just be yourself,” he replied, instead. “That’s what got me in the first place, anyway.”

I forgot if Sean told me kung saan gaganapin iyong birthday ng nanay niya… I was a bit surprised nang pumasok kami sa Forbes Park. I pursed my lips. He’s really rich, wasn’t he? Sobrang mahal ng per square meter sa lugar na ’to.

We stopped in front of a house that had an old feel to it. Yup. Sean’s definitely from an old rich family. I knew it even then… this just cemented the fact.

“Ready?” he asked.

“Let’s do it,” I replied, shrugging.

Pagpasok pa lang namin, ramdam ko na agad iyong tingin ng mga tao sa akin. Of course, they’d look. I was a new face. Tapos katabi pa ako ng anak ng birthday celebrant.

But Sean, being the gentleman that he was, introduced me to everyone as his girlfriend… I was starting to feel really bad na hindi ko siya pinakilala sa pamilya ko kasi heto siya, pinapa-kilala ako sa lahat bilang girlfriend niya… Tapos ako, ang dami kong pagdududa na hindi siya seryoso sa akin.

May mas seryoso pa ba rito? It’s like he made a fucking declaration that he’s officially off the market!

“Where’s your mom?” I asked him nang matapos kami sa pagpapakilala. “Is there a grand intro?” tanong ko.

He laughed. “What? No,” he replied. “She’s probably here somewhere…” sagot niya sabay tingin sa paligid… Tapos ay tumuro siya roon sa isang gilid. May naka-tayong isang babae at may kausap sa waitress. “That’s my mom,” Sean said.

I watched his mom. Mukhang nakikipag-usap lang sa waitress at kumuha ng pagkain na dala. Tapos kumuha rin siya ng champagne doon sa dumaan na waiter.

“I’ll introduce you,” Sean said, pulling me with him.

Nang papalapit kami, narinig ko na tinatanong ng nanay ni Sean kung ano iyong recipe nung kinakain niya sa waitress. His mom’s voice sounded so soothing. Biglang nawala iyong kaba ko.

“Mom,” Sean called.

Nang tumingin sa amin iyong nanay niya, her eyes widened a bit. “Oh… Is this her?” she asked, looking at Sean who nodded. “Nice to meet you, hija,” sabi niya.

I smiled. “Happy birthday po,” I said.

“Thank you,” she replied. “Sean told me you’re reviewing for the BAR. Did he drag you here?”

I immediately shook my head. “No po,” I said with matching hand gesture.

She laughed. “Drop the po. You’re making me feel much older,” she said. “Just call me Tita Shirley.”

I smiled. “Okay, Tita.”

Sean excused himself. My system went in panic dahil iiwan niya ako kasama iyong nanay niya! I mean, she seemed nice, pero paano kung mabait lang siya sa akin sa harap ng anak niya?

“Don’t be nervous,” Tita Shirley said, smiling. “Are you nervous, hija?”

I just smiled. Alangan namang sabihin ko na kinakabahan ako?

“I won’t bite, don’t worry,” she continued. “How long have you two been dating?” she asked. “I mean, if you don’t mind me asking.”

“Few weeks, Tita,” I replied.

She nodded. “Is he treating you well?”

“Very well,” sagot ko. Alam kaya niya na dinala ako ng anak niya sa Maldives? Baka isipin niya rin na gold digger ako! Hindi ko naman hiniling ’yun! Nagulat na lang ako sa trip ni Sean! Ready na lahat, e! Ano pang gagawin ko?

“Good,” Tita said. “I raised that boy to be a gentleman. I expect nothing short of that from him.”

I smiled.

This… was so different from what I was expecting. Akala ko talaga magiging issue sa kanya na hindi ako mayaman kagaya nila… But wala naman siyang natatanong na ganoon sa akin.

After that, nagtanong lang si Tita sa akin tungkol sa law school at kung ano ang plano ko after. She told me na may mga kilala siyang may-ari ng firm and if I needed any recommendation, she’d be very happy to help.

So nice of her.

Later on, dumating na si Sean at nagkwentuhan kaming tatlo… but Tita was quickly called kaya naman nagpaalam siya na aalis muna siya. Sabi niya, dumalaw daw ulit ako sa kanila para makapag-usap pa kami.

“So?” Sean said.

I sighed. “She’s so nice.”

“Told you.”

“Hindi kaya! You didn’t tell me your mom’s super nice!”

Sean laughed. “It was fun seeing you panic.”

I glared at him. “Jerk,” I said. “Where’s your dad?”

“Died a few years back,” sagot niya.

My face fell. “Oh…”

“It’s okay,” sabi niya. “We all knew it was coming.”

Hindi na lang ako sumagot. I’d never be prepared to lose a parent. Kahit pa sabihin na alam ko na na mamamatay, a part of me would still surely die along with my parents…

“How about your siblings?” tanong ko na lang.

“I think they’re on the way,” sabi niya.

Sean told me before na siya lang ang nagka-interes na maging doctor sa kanilang magkakapatid. Nasa ibang field iyong dalawang kapatid niya at sobrang workaholic daw. Hindi sila pinilit ng magulang nila na maging interesado sa medicine kahit na iyon ang family business nila. Mabuti na lang nandyan si Sean. Siya tuloy iyong magmamana nung St. Matthew’s.

After almost 2 hours, nagpaalam si Sean na ihahatid na ako pauwi. Tita Shirley made me promise na bibisita ako sa bahay nila para makapagkwentuhan kami. Kinabahan lang pala ako sa wala! She’s super nice! Parang super comforting niya as a person. Nakita ko kung saan nagmana si Sean. Ganyan din kasi siya minsan, e. Kahit iyong mere presence niya lang, ang comforting na agad.

“Where do you wanna eat?” Sean asked.

“Ha? Just drive me home,” sagot ko dahil hindi pa naman tapos iyong party and pwede pa siyang bumalik doon. May mga ka-age din siya kasi na nasa party na anak ata ng mga kaibigan ni Tita Shirley. Obvious na hindi big fan ko iyong mga babae, pero pakielam ko sa kanila? Nanay nga ng jowa ko, gusto ako, e.

“Let’s eat first,” he replied. “Or you wanna get takeout?”

“Won’t Tita look for you?”

“No, she knows I’m with you.”

“Okay, fine,” sagot ko. “But you can’t stay for long, okay? I have class tomorrow.”

“Oh, I know,” he said bago kami dumiretso sa fave resto namin ni Sean. Ang alam ko talaga bawal ang takeout sa resto na ’yun, pero family friend ata ni Sean iyong may-ari kaya pumapayag kapag siya. Mayor talaga ’tong lalaki na ’to. Daming kilala.

Pagdating namin sa condo ko, magpapalit na sana ako ng damit nang biglang pinigilan ako ni Sean.

“What?” I asked while I was taking off the diamond jewelries.

“Can I take off your clothes?” he asked with that naughty smile.

“This isn’t mine! You can’t rip it off!” I warned him because he had a history of destroying my clothes! Dumating kaya sa point na naubos na panty ko kaya hinila ko talaga siya sa mall at pinagbayad ng binili kong panty. Aba, alangan namang mabuhay ako ng walang panty!

He chuckled. “I’ll be careful,” he said as he took a step forward.

I was glaring at him as he slid the strap of my dress off my shoulder. I could see Sean’s eyes focused on getting the dress off of me. Para ngang hindi na siya humihinga habang pinapanood na mahulog iyong suot ko… until I was left with just my lace panty and red heels.

“Holy fuck,” he cursed under his breath as he licked his lips.

“Sex?” I asked, my brow arched.

“Yes, please,” he breathed. “But keep the heels on,” sagot niya bago mabilis na umabante hanggang sa mapa-atras ako at mapa-higa sa kama.

Chapter 08

#RTG08 Chapter 08

Sean had been nothing short of supportive nang magtake ako ng BAR exam. He insisted on bringing me dinner on Saturday nights kahit na sinabi ko naman sa kanya na hindi na kailangan dahil sagot naman na ’yun ng sorority ko—actually, sagot na nila lahat mula sa BAR kits hanggang sa hotel room ko for the entire BAR month… Wala na nga akong kailangang gawin dahil binibigay na ng soro sa ’kin lahat.

But Sean insisted because he said he’s my boyfriend and it’s his duty. Kaya sabi ko, dalhan niya na lang ako ng doughnut—at dinalhan nga ako ng isang dozen. ’Di ko naman kayang ubusin! Ang ending, pinamigay ko rin sa mga sis ko.

“You’re almost done,” Sean said, holding my waist and smiling at me. Nandito kami sa harap ng UST at naghihintay ng pagbubukas ng gate. Kahit umaga pa lang, ang dami na agad na tao… Mamaya na kasi iyong last salubong dahil last Sunday na.

“Yeah…” I said. “Sean,” I called.

“Yes?” he replied. It’s amazing how he always managed to look fresh kahit alam ko na sobrang dami niyang ginagawa sa duty niya. Once kasi naisipan ko na puntahan siya sa hospital na sinabi niyang may duty siya tapos bigla ko siyang nakita sa hall na naglalakad kasabay iyong isang group ng doctors.

He looked so… unbelievably hot.

Naka-suot siya nun ng scrub suit tapos sobrang seryoso niya habang nakikinig sa sinasabi nung resident nila. Sobrang hot lang niya tignan lalo na at may naka-sabit na stethoscope sa leeg niya. Kaya naman nagtext ako sa kanya na sabay kaming magla-lunch, and kahit na alas-3 na kaming naglunch dahil sa dami ng pinuntahan nila nung resident niya, it was still a good day because we had sex in my car.

If he liked me in my red heels, I definitely liked him in his scrubs.

“Wanna have dinner with my fam later?” I asked.

Sean’s eyes widened. “Really?”

I bit my lower lip. “Yes…” sagot ko na medyo na-guilty. Sigurado na ako na seryoso sa akin si Sean ngayon. Tuwing randomly pumupunta ako sa duty niya, wala akong nakikita na nilalandi niya… I mean, napapansin ko na nilalandi siya nung ibang babae, pero hindi naman siya nagrereciprocate, so all is well. Ang unfair naman kung aawayin ko siya dahil ’dun, e, hindi niya naman kasalanan na habulin siya ng babae.

“My family will be at school later for the salubong,” I began, “But if you wanna wait—”

“No, it’s fine. Do you want me to wait with them?”

“Is it okay with you?” tanong ko.

Kung ako ang tatanungin, mas gusto ko na kasama nila Papa si Sean… Kasi hindi naman talaga tiga-Manila ang family ko tapos puro mga alta pa iyong nasa Brent. Ayoko lang na ma-awkward-an sila Papa. Mas maayos na kasama nila si Sean. Mabait si Sean. Sigurado ako na hindi niya papabayaan ang family ko.

“Of course,” he replied. “When will they arrive? Want me to pick them up?” tanong niya.

Nakita ko na nagbukas na iyong gate. Mabilis na pumasok iyong mga natirang BAR takers. Medyo marami ring hindi tinapos iyong BAR month lalo na after nung 2nd week… Sobrang nakaka-takot nga, e. Ang hirap nung 2nd week exams! Ngayon lang ako naging sobrang thankful talaga sa profs ko na tinerrorize ako nung college of law days… Sobrang naaalala ko halos lahat nung sagot sa tanong dahil iyon halos lahat ng recit questions namin. Tandang-tanda ko kasi maraming umiyak sa ’min nun sa sobrang hassle.

Tumingin ako kay Sean. I tiptoed and kissed him on his cheek.

“They’ll head straight to my condo. Dinner later na lang,” I said, smiling at him. “My family will be waiting at school.”

He nodded. “I’ll see you later,” he said, then it was his turn to kiss my cheek. “Best of luck, Atty.”

I bit my lower lip as I smiled. “Thanks, Doc.”

---

Para akong nabunutan ng tinik nang matapos iyong Remedial. I got out of the room and went on to my usual spot to have my lunch. Natigilan ako pagdating ko roon dahil biglang nakita ko iyong triplets na nagla-lunch sa pwesto ko.

“Hey, Sob,” Vito said. 

I smiled. Hindi naman ako pwedeng mag-inarte. Ang hirap humanap ng magandang spot for lunch at saka ayokong mapagod kasi may last exam pa for later.

Naupo ako sa tabi ni Sancho dahil iyon iyong may space pa.

“Will you go to the party later?” Vito asked. I was kind of weirded out dahil normally ay hindi naman kami nag-uusap. Mas more on si Nikolai iyong madaldal sa kanilang magkakaibigan.

“No,” I replied.

“Really? Why?”

“Dinner with fam,” simpleng sagot ko.

As expected from Brent, may party mamaya para sa pagtatapos ng BAR exam. Free flowing drinks sagot ng fraternities. Invited nga rin ako dahil sa soro, pero syempre mas pipiliin ko na magdinner kasama iyong family ko… Tapos formally, ipapakilala ko pa si Sean sa kanila.

“Oh,” he said, smile still on his face. “If you change your mind…” he said, shrugging.

An awkward smile was all he got from me. Binilisan ko na lang kumain at saka dumiretso sa CR. Naglakad-lakad muna ako sa loob ng UST habang naghihintay na magresume na iyong exam. Habang naghihintay ako, nakita ko na makaka-salubong ko si Sancho. I just simply nodded at him. Kung may crush man talaga siya sa ’kin, e ’di thank you… ’Di naman ibig sabihin nun required na magka-feelings ako sa kanya. Bakit naman ako magkaka-gusto sa kanya e hindi naman kami nag-uusap? Ano ’yun, magic?

Besides, I was happy with Sean.

I was contented.

I was looking forward to the end of this BAR month kasi one-week kaming aalis ni Sean para magbakasyon. After nun, didiretso ako sa Vizcaya para makas-sama iyong family ko. Sean promised na bibisitahin niya ako roon kapag may time siya—o baka ako na lang iyong lumuwas sa Manila. Kawawa naman kasi iyong isang ’yun. Minsan, kita kong pagod na pagod na siya sa duty niya. May one time nga naka-tulog ’yun habang nag-uusap kami, e.

When it was finally time to go back to the room, mas binilisan ko iyong lakad ko.

“Lyana.”

Agad akong napa-hinto nang may marinig akong tumawag sa pangalan ko. I turned around with the expectation of seeing Sancho dahil siya lang ang tumatawag sa akin niyan.

“Yeah?” I replied.

His hands were inside his pocket. He was standing right before me. It’s just so weird seeing him this serious around me kasi kapag kasama niya iyong mga kaibigan niya, sobrang ingay niya.

“Good luck,” he said.

“Good luck din,” I replied. I gave him a small smile. “See you around, I guess?” I continued before turning around again and heading to the venue.

Pagdating ko sa venue, huminga ako nang malalim. Ipinikit ko ang mga mata ko at nagdasal. It’s been a freaking long month… but I was here. I survived. God, thank You.

“Atty. Laurel, here we go,” I uttered to myself before I began answering my hopefully first and last BAR exam.

---

Marami na ang naka-tapos nang matapos ako. I drew few deep breaths before I stood up and passed mine. At nang maka-labas ako ng room, para akong nabunutan ng tinik sa dibdib.

I was fucking done!

I couldn’t keep the grin off of my face as I made my way outside the campus. Dagdag pa iyong lakas ng mga sigawan mula sa labas na rinig na rinig hanggang sa loob.

I accepted the bouquet from my sorority sisters tapos ay diretsong naglakad pa ako. May service naman iyong school pabalik, pero hihintayin pang mapuno iyong bus… And I really needed to get back in Brent.

Naglakad ako hanggang sa maka-rating ako sa lugar na wala masyadong naka-harang na tao. I thanked people who congratulated me. Hindi ko maialis ang ngiti sa labi ko. I was just so… happy. First year pa lang ako, ito na iyong naiisip ko. Na magte-take ako ng BAR… Tapos magpapahinga… And then I’d finally live the dream.

Atty. Laurel.

Finally, may abogado na na Laurel… kagaya ng pangarap ni Papa.

I tried to book a ride pero dahil rush hour ngayon, walang tumatanggap. I decided on riding a taxi na lang nang biglang may humintong SUV sa harapan ko.

“Hey,” Vito said as the window rolled down. He was all alone. Nakita ko kanina si Niko na mabilis na naglalakad habang naka-kunot ang noo at salubong ang kilay. I guess nahirapan siya sa exam? Understandable. “Where are you headed?”

“School,” sagot ko.

“Wanna hitch? I’ll drop you off there.”

I bit my lower lip. Sumilip ako sa backseat at nakita ko na natutulog si Sancho. His eyes were closed tapos naka-sandal iyong ulo niya sa headrest.

Kung tama si Clary na may crush sa akin si Sancho, hindi naman considered as cheating kay Sean ’yun. Literal na mauupo lang naman ako. Saka it’s not as if papaasahin ko si Sancho. Alam niya naman na may boyfriend ako. Pati ’tong si Niko at Vito, parang mga gago. Tinutukso pa sa akin iyong kaibigan nila kahit alam na may Sean na ako.

Mga bad influence.

“Okay,” I said, shrugging.

The door unlocked kaya naman pumasok na ako roon. I sat beside the sleeping Sancho. Bakit nga naman kasi sinabi ko kay Sean na sa school na maghintay… E ’di sana nasa sasakyan niya ako ngayon.

To: Doc Sean

On my way na!

From: Doc Sean

Congrats! Waiting for you here with your fam!

I chuckled to myself habang naiisip ko iyong itsura ni Sean katabi si Papa. Sigurado ako na sobrang daming tinanong sa kanya ni Papa… Pero may tiwala naman ako kay Sean. He’s a very respectful person. Totoo nga iyong sinabi ni Tita Shirley that she indeed raised a gentleman—it was very evident with how Sean treated everyone around him. Hindi lang siya mabait sa mga kaibigan niya—he’s also nice to service workers. And that spoke a lot about him.

God, it was so easy to fall in love with him.

I was thinking of what to reply to Sean nang mapa-tingin ako sa rearview mirror sa harap at nakita ko iyong natatawang mukha nina Vito habang naka-tingin dito sa likod. I followed his vision and it landed me to Sancho who looked so… shocked that I was sitting right beside him. Mukhang kaka-gising niya lang at nabigla siya na katabi ko siya.

I awkwardly smiled at him. “Hey,” I said.

He blinked. And then cleared his throat. “Hey,” sabi niya nang mukhang naka-recover na.

After that, I minded my own business. Naka-tingin lang ako sa mga dinadaanan namin hanggang sa maka-balik kami sa school. Akala ko ay dito rin sila pupunta para sa salubong, but it seemed like they really just dropped me off…

“Thanks for the ride,” I said as I readied myself to leave. Vito smiled at me. I looked at Sancho and said, “Thanks.” Sancho just nodded. Rinig ko iyong paghagalpak sa tawa nung dalawa niyang bad influence na kaibigan. Hindi ko na sila pinansin pa at lumabas na ako.

It took quite a while bago ko nahanap sila Papa dahil sa dami ng tao sa Brent. It was quite a celebration. Sobrang suportado kami ng administration dahil gusto nila na sa amin muli manggaling iyong top 1… which was hard because no one really saw Tali topping the BAR. She was a wildcard, that one.

“Ate!” sigaw ni Irina nang makita ako.

I went near them. Agad akong inabutan ni Papa ng bouquet at saka niyakap nila ako nang mahigpit. I was looking at Sean who was taking pictures of us.

“Congrats,” he mouthed.

“Thank you,” I replied.

Hindi ko mapigilang matawa dahil first time kong makitang umiyak si Papa. He kept on thanking me dahil magkaka-anak na raw siya ng lawyer. I just smiled at him. I didn’t want to promise anything… but I really did my best para pumasa.

We went to a resto in a hotel na pina-reserve ni Sean. Mukhang nakuha na ni Sean ang loob ni Mama… Mukhang wala namang negative reaction mula kay Papa. So far, so good.

“Ano’ng nangyari kanina?” I asked nang magpunta kami ni Irina sa CR. “Nag-usap ba sina Papa at Sean?”

“Medyo, Ate. Nung una ang weird… Pero bigla silang napunta sa kwentuhan tungkol sa medical missions tapos nag-offer si Kuya Sean na kung gusto ni Papa, pumunta sila roon next month daw. Alam mo naman na frustration ni Papa ’yun kasi wala na siyang magawa ngayon na hindi na siya Mayor kaya wala na siyang hawak sa budget,” kwento ni Irina.

I couldn’t help but smile.

Ex-mayor si Papa… tapos iyong boyfriend ko parang Mayor din.

Pagbalik namin sa table, nagulat ako dahil settled na iyong bill. Nag-aayos na rin sila Papa.

“Uuwi na tayo, Pa?” I asked.

“Mauna na kami,” Mama said, smiling.

“Ha?” I asked, confused.

“Pagod na kami ng Papa mo sa byahe. Magkita na lang tayo bukas ng lunch, anak,” she said… and the next thing I knew, naiwan kami ni Sean because apparently, Sean’s driver would bring them to their hotel.

“What did just happen?” I asked.

Sean shrugged, smiling. “So… Do you want to go home or…?”

“Or what?” I asked, my brow arched.

“Wanna catch a movie? Last full show?” he asked. “You said you missed going to the cinema.”

My lips parted for a while. He’s so observant. Alam ko na isang beses ko lang sinabi sa kanya iyon—and that was just in passing… Pero heto siya, tanda niya pa rin.

I reached for his hand and held it.

“Okay,” I replied, smiling at him.

Sean and I went to the cinema. We bought a large popcorn and I got myself a large diet soda habang bottled water lang ang binili niya. We sat on the far-left side of the cinema. The movie we were watching had been showing for 3 weeks kaya naman wala ng masyadong nanonood… Actually, kaming dalawa lang ang nasa sinehan ngayon.

I grabbed the popcorn that was sitting on Sean’s lap.

“Hey—”

But even before he could complain about his popcorn, I immediately unbuckled his belt, pulled his thing, and wrapped my mouth around it.

It was hard to see his expression from my position, but I felt him pulling my hair and I felt him bucking his hips and I gagged when his thing reached my throat. I almost stopped, but I really wanted to do this for him… He’s been such a good boyfriend. He deserved a blow job kagaya nang laging sinusumbat sa akin ni Clary.

“Sob, baby, I’m gonna come in your mouth if you don’t stop,” he panted as I licked the top of his dick.

I just smiled at him using my eyes and continued. Hinawakan niya iyong buhok ko hanggang sa naka-tingin kami sa mata ng isa’t-isa. I saw that familiar pained expression on his face that urged me to continue what I was doing. I bobbed my head faster until I felt his load shot in my mouth.

Sean was panting hard. He got his handkerchief and wiped my lips.

“What was that?” he asked, still trying to catch his breath.

I grabbed the soda and sipped it, trying to wash down the taste of his cum in my mouth.

“Consider that as a thank you for being a good boyfriend,” I casually said, my eyes back on the screen.

I heard him laugh. “Then if that’s the case, then I should receive more blowjobs because I’m always a good boyfriend?”

I rolled my eyes. “I’m saving this for special occasions only.”

“Well, next month’s Christmas… do I get a blowjob on Christmas?” he asked. Inirapan ko lang siya. ’Di na ako nakapagfocus sa movie na pinapanood ko dahil tanong nang tanong si Sean kung may blowjob daw ba siya tuwing holiday—at kung ano raw ba ang criteria ko para magbigay nang ganon… Mukhang tama nga si Clary—a way to a man’s heart is through a good blowjob.

Chapter 09

#RTG09 Chapter 09

“Congratulations, Atty. Lyana Isobel Laurel!”

I squinted my eyes dahil sa sigawan ng mga tao sa resto. Agad kong nakita ang pamilya ko pati na iyong ilang mga kakilala namin ni Sean—karamihan ay nakilala ko dahil friendly kasi talaga siya. I swear, if tatakbo siya ng Mayor, feeling ko mananalo talaga siya!

Agad akong napa-hiwalay kay Sean dahil sa dami ng kumausap sa akin. Kaka-alam ko pa lang na pumasa ako kanina. Nagdeactivate kasi ako ng lahat ng account ko pati hindi ako sumasagot sa mga texts at call dahil pakiramdam ko ay dumadagdag pa sila sa anxiety ko…

Nagulat lang ako kanina nang pumunta si Sean sa condo. He was holding a box of pizza and balloons. And I was about to ask him kung ano ang okasyon, nang biglang makita ko kung ano iyong naka-sulat sa balloons…

‘You made it, Atty. Laurel!’

Hindi agad nagsink-in iyong nabasa ko. It took me a few seconds before I realized what the fuck just happened… and when I realized that, Sean was already busy sending a video of my reaction to my parents! Ugh! Biglang sobrang close na siya sa pamilya ko! Minsan nga parang siya na iyong anak!

Akala ko ay mapupunit na ang labi ko sa sobrang pagngiti. Mabilis na hinanap ng mga mata ko si Sean.

“Congrats, baby,” he said, kissing the side of my head. “Knew you’d make it.”

I automatically wrapped my arms around his waist and looked up at him. I smiled even more. This… was undeniably the best day of my life. I just passed the fucking BAR exam and now, Sean’s right beside me. I seriously couldn’t ask for anything more.

“What if I failed? This party would’ve felt like a funeral,” I said while we were on the corner, trying to eat. Nandito lahat ng kaibigan naming dalawa ni Sean—or really, mostly his friends. He’s super friendly.

“Then… this would’ve been an advance send-off party for next year’s exam,” he said, smiling at me. And then he kissed my cheek again. “But I was certain you’d pass. I believe in you.”

I wanted to spend the whole night beside Sean but I had to talk to the guests. Medyo nahihilo pa ako dahil puyat ako sa pinapanood kong series. But I needed to be an accomodating guest. Nakaka-hiya, e. Si Sean sobrang bait sa mga kaibigan ko. Kailangan ko ring maging mabait sa mga kaibigan niya.

It was already 10pm when everyone left. Sean asked me if I wanted to get a takeout dahil hindi ako masyadong naka-kain sa dami ng bisita, but I reminded him na may pizza pa sa condo… Sayang naman kung hindi maka-kain.

Pagdating namin, I quickly reheated the pizza. Pagbalik ko sa salas, Sean was looking at me, wearing that familiar grin on his face kapag may surprise siya sa akin.

I couldn’t say that Sean’s materialistic, since kahit mga simpleng bagay tungkol sa akin o kahit sinabi ko once lang, naaalala niya… but boy, he’s really fucking generous! Never akong nagrequest ng kahit na ano sa kanya dahil ayoko ng ganon… but this man kept on giving.

I arched my brow. “Ano ’to?” I asked when he handed me an envelope. Nakaka-curious dahil sa ngisi sa mukha niya.

“Your reward,” he answered.

I quickly opened the envelope and my eyes widened when I saw that it was a trip for 2 to Paris. Tumingin ako sa kanya nang hindi maka-paniwala.

“Are you for fucking real?!” I shouted. He laughed at my reaction.

“Yeah…”

“This… Ang mahal nito!”

“You deserve it,” he said, kissing my lips. “I know you have interviews lined up, so, we have to fix your visa tomorrow and we’ll leave three days after.”

My face was still a big mask of confusion. I just fucking passed the BAR. I was officially a lawyer—well, after signing the roll… Tapos ngayon pupunta na rin akong Paris?

“Sob, do you hear me?” he asked when seconds passed and I was still just looking at him. “I was asking about your passport.”

I bit my lower lip and quickly snaked my arms around his neck. I looked at him, my eyes covered with tears.

“I love you, Sean Denver Cuesta,” I whispered, meaning it with every fiber of my being. I love him… I just love him so much… I love everything about him. I love that he didn’t give up on me kahit na ilang beses akong nakipagbreak sa kanya habang nagrereview ako dahil sa sobrang stress—pero never siyang pumayag at lagi niyang sinasabi sa akin na nababaliw lang daw ako. I love how he always told me that I was gonna pass and I just needed to do the work.

I love that he loves me.

“I love you, Atty. Laurel,” he replied with that gentle smile on his face.

I reached for his face and kissed him. He quickly wrapped his arms around my waist and pulled me closer. I felt like I was drowning with the way he was claiming my lips.

“I love you,” I repeated. “I love you so much.”

Naramdaman ko iyong pagngiti niya. He planted a quick kiss on my lips. “I love you, too, Atty. Laurel.”

And then he was kissing me again and I didn’t want to stop.

---

I’d always known from the get go that Sean was from a rich family. It was one of the things that I had to consider before I went out with him. He’s just… too rich. It sounded so complicated. Nang ma-meet ko ang pamilya niya, I promised myself that I’d work hard.

That I’d be something.

I needed to feel good about myself so that I wouldn’t feel that Sean’s too good for me. He’s so good to me… pati pamilya niya ay sobrang bait sa akin… I felt like I needed to be something else…

“Babayaran ko ’yung ginastos mo sa visa ko,” I told Sean as we were waiting on the lounge. I was still so shocked when I realized that Sean was paying a lot of money para lang mapa-bilis ang processing ng visa ko. And he paid it without blinking! Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako sanay sa kung gaano siya kayaman.

“I told you, this is my gift.”

“Basta.”

“Fine,” he said, rolling his eyes. He really hated it whenever I’d protest about him spending his money on me. I mean, alam ko naman na mayaman siya… I just hated it whenever I’d hear kung paano ‘jackpot’ ako dahil boyfriend ko siya. It’s not as if si Sean ang nagbabayad ng tuition or rent ko sa condo. Baka tagain sila ni Papa kapag narinig nila ’yon.

“Galit ka?” tanong ko habang naka-yakap sa braso niya.

“No,” he replied, almost scoffing, kaya natawa ako.

“Compromise… I won’t protest kapag ikaw ang nagbayad ng dinner natin, okay?” I asked.

“Lunch and dinner,” he bargained. “Or you know what… You can pay me in blowjobs,” mahinang sabi niya sa akin dahil may mga tao sa paligid namin.

Agad na nanlaki ang mga mata ko.

“I won’t be a member of the mile high club!” I told him with my eyes wide.

He laughed. “Why not?”

“Sean!”

He laughed still. “I think it’s gonna be exciting,” he whispered in my eyes. “Imagine us fucking in the CR… with the fear of being caught by the other passengers…”

Kinurot ko siya. “You fucking wish.”

His face was still pleased with my reaction. “We’ll see… It’s a long flight, Sob… I assure you at one point, you’re going to be horny,” confident na sabi niya. Sira ulo talaga ’to!

Sean was being an asshole at ginugulo ako habang naghihintay kami. He said that since Paris is the city of love, we’d have to fuck hard in Paris para naman daw mabigyan namin ng hustisya iyong lugar. Who fucking thinks like that?!

I was fiddling with my phone, answering congratulatory messages from my workmates and schoolmates.

“Shit,” I uttered when I received a text from an unknown number.

“What?” Sean asked, his eyes suddenly on me.

“Sean…” I looked at him in utter horror. “It’s the HR. From the firm that I really want.”

My heart was beating so fast that it felt like it would burst out of my chest. The text mentioned that it was an urgent interview. Gusto kong maka-pasok sa firm na ’yun dahil sikat at mahirap maka-pasok doon. Halos puro by invitation lang iyong mga nakaka-pasok doon dahil puro top-notchers iyong gusto nila… Bihira lang siya tumanggap ng normal na passers kagaya ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang biglang tumayo si Sean.

“Let’s go,” he said, offering his hand to help me stand up.

“Ha?”

“What time is the interview? I’ll drive you there.”

“But Paris—”

“Paris won’t leave, love,” he said, picking up his laptop bag.

“Pero ’yung visa… And ticket… Pati hotel…”

“Sob… This is your dream job, right?” he asked and I slowly nodded. First day pa lang ng law school, nang may magsalita sa orientation namin galing sa Gulmatico & Zobel, pinangako ko na sa sarili ko na doon ako magta-trabaho.

“Maybe I can resched…” I said… Sayang kasi talaga iyong ticket… First class pa naman ’yun…

Sean shook his head and cupped my face. “Go to your interview and I’ll rebook our ticket, okay?”

I bit my lower lip, but his smile convinced me that it was the right thing to do. Hinawakan niya ang kamay ko at sabay kaming naglakad palabas sa lounge. Sean was walking quickly while talking to his driver para balikan kami dito sa airport.

“Are you prepared for the interview?” he asked.

“I think so…” sagot ko. I’d been studying that firm for as long as I could remember. I knew that I really wanted to work there and there’s no other end game for me. Doon ko lang gustong magtrabaho.

“You just have to answer smartly and be confident,” he said.

I looked at him.

I usually doubt myself… but not Sean. He never once doubted me.

“Thank you, Sean…” seryosong sabi ko dahil na-appreciate ko na hindi siya nagdalawang isip na unahin iyong interview ko kahit na sobrang laking effort at hassle na iresched namin iyong bakasyon namin…

He smiled at me and that was enough.

---

My knees were shaking when I walked out of the conference room kung saan naganap iyong interview. I wasn’t informed na senior partners na pala iyong kakausap sa akin! Mabuti na lang at kabisado ko na iyong sagot ko dahil matagal ko ng pina-practice iyon.

“Hey,” Sean said as he saw me approaching. He was leaning against his car before, reading something on his phone. Mabilis niyang itinago iyong cellphone niya nang makita ako. “How was the interview?”

“Okay naman…” sagot ko.

“I’m sure you did well,” he assured me.

I looked at him and bit my lower lip. “I was so nervous! I kinda freaked out! Then I stuttered!” sumbong ko sa kanya. Naka-tingin lang siya sa akin habang sinasabi ko lahat. There was no hint of judgment in his eyes—just that he was listening intently to whatever I was saying.

And when I was done, he held my hand.

“I’ll cry if they don’t call me…”

“Their loss,” he said.

“You’re just saying that because you love me.”

He laughed. “Probably…” he said at hinampas ko siya. “Kidding! It’s really their loss, Sob. You’re the most hardworking person I know. Their loss if they didn’t see that during the interview just because you stuttered.”

I was still frowning kaya naman dinala ako ni Sean sa paborito kong resto. Then, we went to the mall and watched a movie. Naglakad-lakad lang kami hanggang sa napagod kami at dumiretso na kami sa condo.

“Where’s my towel?” he asked.

“I think it’s in the laundry,” I replied. “Just get whatever’s there.”

Habang nasa CR si Sean, kinuha ko iyong pants niya na hinubad niya bago pumunta sa CR. Kumunot ang noo ko nang may makita akong maliit na box roon. Instinctively, I picked it up and opened it…

“I can’t find any towel—”

He stopped midway when he saw me holding the fucking ring.

Naka-tingin kami sa isa’t-isa.

Ilang segundo ang lumipas, walang nagsasalita.

“Sean…” I began. “What’s this?”

His lips were parted. He brushed his hair using his fingers. “Can I wear my pants first, please?” tanong niya dahil naka-boxers lang siya ngayon. Tipid akong tumango. Sean wore his pants, and then looked at me.

Nilahad niya ang palad niya. Inabot ko sa kanya niya.

Fuck.

What the fuck was happening?

“This was supposed to be for Paris,” he said, opening the box and looking at the ring inside it. Ni hindi ko pa natitigan iyon nang mabuti dahil nagulat ako nang makita kong singsing iyon…

He looked at me and had that lopsided grin of his.

“We were supposed to be in Paris, strolling at night, and then when we’re in front of the Eiffel Tower, I’d get on my knee and ask you to be my wife,” sabi niya habang naka-tingin sa mga mata ko. I couldn’t find any doubt in his eyes… na para bang siguradong-sigurado siya na ako na iyong gusto niyang pakasalan.

“Well, we’re not in Paris, but at least it’s still night… and I still want to get on my knee and ask you to be my wife,” he asked as he was slowly getting down on his knee, opening the box, and showing me the most beautiful ring I’d ever seen in my fucking life.

“Lyana Isobel Laurel,” he began. “I know we’ve been dating for just over a year… But when you know, you know—”

“Are you sure?” I asked, cutting him off.

We’re still young… Never kong naisip na magpapa-kasal ako sa ganitong edad… Wala ’to sa life plan ko.

“Of course,” he confidently said. “I love you so much, Isobel. I wanna wake up every day and see you first thing in the morning. I wanna come home to you every night. I wanna call you my wife.”

I felt like my heart melted at his words.

God, Sean Denver Cuesta!

“Have you asked my Dad?” I asked him.

He grinned. “I asked him when I went to Vizcaya for the med mission,” he said. My lips parted. That was months ago! Matagal niya na pala ’tong plano! “Be my wife? Please?”

I tilted my head back and laughed and cried.

“Yes!” I shouted, and then Sean slid the ring on my finger and then we kissed and cried and thank God we found each other.

Chapter 10

#RTG10 Chapter 10

Never in my life had I thought that I’d get married this early… I mean, sure, when I was younger and didn’t know better, I thought by the age of 23, kasal na ako… Think about that now, it sounded ridiculous. Ano bang ginagawa ko nung 23 ako? Lumalandi, pumaparty, at nag-aaral. San ’dun ang kasal? Sobrang dami ko pang gustong gawin that marriage became the last thing in my life’s agenda. Akala ko around my 30s pa ako mag-aasawa. ’Di naman kasi siya big deal sa buhay ko.

But Sean was right…

When you know, you know.

It was hard to find someone who has the same energy as you—someone who wouldn’t make you feel guilty for chasing after your career… kasi ganoon din ang gusto niya. I was so thankful na naiintindihan niya kung gaano ako ka-busy. Things would certainly be different kung hindi niya naiintindihan ’yun.

“Anak,” pagtawag ni Papa sa ’kin. I looked at him and smiled. Sa Manila kasi gaganapin iyong kasal. Originally, sa Vizcaya dapat kaya lang logistically speaking, mas mahirap… Kaya naman nauwi kami sa Manila, pero we would provide transportation para sa mga kamag-anak namin na luluwas sa Manila para umattend sa wedding.

Naupo si Papa sa tabi ko. I looked at him, waiting kung ano ba ang sasabihin niya sa ’kin. Close kami ni Papa… pero hindi kami masyadong nag-uusap tungkol sa mga masyadong personal na bagay. Ewan ko. ’Di ko naman masabi na dahil lalaki siya at babae ako kasi kahit kay Mama naman ’di ako nakakapagkwento.

“Sigurado ka na ba dito?” he asked.

“Bakit, Pa?” I asked back.

“Wala lang… Para kasing mabilis.”

“Di ba binigay niyo naman blessing niyo?”

Tumango siya. “Oo nga… ’di ko lang inakala na papayag ka agad,” he said, giving me a small smile. I saw him sighing. “Kasal ito, Isobel. Panghabang buhay. ’Di ako naniniwala sa mga annulment na kalokohan na ’yan.”

I fought the urge to roll my eyes. My father, as much as I love him, is a little too traditional… Mas gusto niya yatang magbugbugan na lang iyong mag-asawa kaysa magpa-annul. Magpatayan na lang kayo basta kasal pa rin kayo. Ridiculous. Life is so fucking short—why stay with someone who’s destroying you?

“Di kalokohan ’yung annulment, Pa,” sagot ko.

“Wag magpakasal kung hindi sigurado,” he replied. “Lalo na kapag na-aprubahan ’yang divorce na ’yan… Lalong magiging ’di seryoso ang mga tao sa kasal. Ang daling takasan.”

I closed my eyes and heaved a deep breath.

“Ano’ng point ng pag-uusap na ’to, Pa?” I respectfully asked dahil may gagawin pa ako mamaya at wala akong energy makipagdebate sa tatay ko tungkol sa stand ko sa annulment at divorce.

“Ang point, anak, ay kung siguradung-sigurado ka na ba kay Sean?”

I directly looked into his eyes, so that he’d believe me. “Pa… Sigurado po ako kay Sean. ’Di naman ’yan sa patagalan ng pagkaka-kilala. Kami ni Sean, naiintindihan namin ’yung isa’t-isa. He’s a doctor and I’m a lawyer. Pareho kaming busy sa trabado namin kaya compatible kami.”

“Compatible… Mahal mo ba?”

I laughed. “Syempre naman, Pa! Papakasalan ko ba kung hindi?”

“Baka kako nadaan ka lang sa mukha.”

I laughed again. “Syempre, isang factor ’yun, Pa,” I said, anchoring my arm with his and sumandal ako sa braso niya. “Mangyayari ’tong kasal na ’to, Pa… And don’t worry about me… I know what I’m getting myself into,” I assured him… Kasi totoo naman… Alam ko kung ano ’tong pinapasok ko.

---

“Oh, no…”

“What?” Sean asked, looking panicked. I showed him the email I just got from the firm. His eyes widened. “Congrats, baby!” he said, grinning and seemingly so proud dahil natanggap ako sa firm. Akala ko hindi kasi naglakad yata ako nung interview! Tapos hindi naman ako topnotcher! Ano kayang nangyari?! Kulang ba sila sa lawyer?

“What?” he asked nang hindi ako maka-sagot.

“Look at the date,” I said, pointing at the date na naka-indicate sa e-mail kasi pinagsisimula na ako after kong pumirma ng contract. “It’ll coincide with the wedding…”

Sean looked at the e-mail. I wanted to tell him na kung pwede ay bilisan namin iyong preparation ng kasal, pero alam ko naman na hindi pwede kasi marami pang kailangang gawin… I mean, iyong gown ko nga ay hindi pa tapos. Alam ko naman na kapag nagsimula na ako sa trabaho, hindi ko na maasikaso iyong kasal.

But… but I really didn’t want to ask him to postpone, either. Ang laki na nga nang nasayang niya nung hindi natuloy iyong Paris trip namin. Tapos ngayon na naman? Dahil sa parehong trabaho?

I didn’t have the heart to ask him that again.

“What do you want to do?” he asked.

“I don’t know,” I replied.

He remained silent. I knew what I wanted… I just didn’t have the guts to actually ask for it… But I also knew that I would never tell him that I’d turn down the job to have the wedding. That was my dream job. That was the dream simula nung nasa 1st year law school pa lang ako.

“Our wedding’s gonna be on a Sunday,” Sean began.

“Yeah, I know, but I won’t be of any help once I start working,” I told him. Sigurado ako na sa akin babagsak lahat ng trabaho dahil ganoon kapag nagsisimula ka pa lang. I heard stories—karamihan sa mga bagong nagta-trabaho, halos sa opisina na naka-tira dahil sa dami ng ginagawa.

“That’s why we have the wedding planner,” Sean replied.

I looked at him. This felt unfair for him. I wanted to do more for him, pero alam ko rin na pangarap ko ang trabaho na ’to… And I worked so hard for this that I wouldn’t just give it up.

Sean held my hand. “Look,” he began. “You accept the job… and then marry me…” he said like it’s the easiest thing in the world… And maybe he was right because with him, it’s always been easy.

I chewed on my lower lip. “You’re not mad?”

“What? Why will I be mad?”

“Because I’m always choosing work?”

“And that’s a reason to be mad?”

“I mean… I think?” sagot ko dahil hindi ko rin alam. Kahit nung nagde-date pa lang kami ni Sean, never akong nagalit sa kanya kapag sinasabi niya sa akin na hindi niya ako mapupuntahan dahil may duty siya or what. Maraming beses din na bigla siyang nagcancel sa akin. Hindi naman ako ganoon ka-petty na tao. That’s his career. I have mine. I perfectly understand that in our line of work, those things happen.

“I’ll never get mad at you for your work. Your passion is admirable. That’s one of the things that I love about you,” he said, staring right into my eyes.

I bit my lip as I fought a smile. “Thank you…” I said.

Kinabig niya ako at inakbayan. I felt him kissing the side of my head. “Now, answer the e-mail because we have to discuss with the organizer,” sabi niya dahil kailangan ko na raw sabihin sa organizer lahat ng gusto ko para iyon na ang mag-aayos.

God.

I really did get lucky with Sean.

---

Sobrang daming tanong nung organizer simula nung malaman niya na hindi na ako makakapagcoordinate masyado dahil magsisimula na iyong trabaho ko. I complied with everything she asked from me dahil ayoko naman na magkaroon pa ng problema.

“Told you you don’t have to drive me to work,” I told Sean because he insisted on driving me to work kahit busy siya sa pagrereview.

“You’ll be busy, so I’m taking all the time I could get,” he said after kissing me nang maka-pasok ako sa sasakyan niya. Nakita ko na nandun na sa cup holder iyong coffee ko. Ganoon din kasi siya nung review days ko pa. Laging may coffee o kung ano’ng snacks sa sasakyan niya kapag nagkikita kami.

Habang nasa sasakyan kami, nagtanong lang ako sa kanya tungkol sa pagrereview niya. Kailangan ko talagang ayusin iyong work ko dahil gusto ko na kapag weekend ay si Sean naman ang aasikasuhin ko. Ayoko naman na parang tanggap lang ako nang tanggap sa kanya.

“I’ll pick you up later,” he said nang huminto siya sa harap ng building. I looked at the building, admiring its beauty… Grabe. Dito talaga ako magta-trabaho! Akala ko hindi talaga ako makaka-pasok, but life has its way!

I looked at Sean, smiling. Napa-ngiti rin siya.

“Happy?” he asked.

I nodded like a little kid. “Very,” I replied. “Thanks for being so supportive…” I sincerely told him. Alam ko naman na hindi ako mapupunta rito kung hindi na rin dahil sa support niya. Alam ko na nag-aral naman talaga ako nang maayos, but I couldn’t discount the fact that Sean supported me all throughout—it’s his victory, too.

He pinched my cheek. “Work well, Atty. Laurel. Show them.”

I grinned. “You bet,” I said. “Don’t pick me up later na. I’ll just grab a ride. I’ll visit you at your work then let’s have dinner?”

“You sure?”

“Yup,” sagot ko. “You don’t have to drive me to work. I know you’re tired. Let’s just promise to have dinner every night?”

We’re both into our works. Ayoko na napapagod siya kaka-hatid or sundo sa akin lalo na at alam ko kung gaano ka-physically demanding iyong trabaho niya. Ikut kaya nang ikot ’yan sa hospital! It’s so hard to track him down.

“Okay,” he said with a soft smile. “Can’t wait to marry you.”

I leaned in and kissed him. “Can’t wait, too.”

Huminga ako nang malalim bago ako pumasok sa building. Mula sa labas pa lang ay kitang-kita ko na iyong mga pumapasok. They all looked like they mean business—and they’re probably right dahil sikat ang Gulmatico & Zobel sa pagtatanggal ng abogado nila lalo na kung hindi productive—and that means small margin of losing cases… or else tanggal ka.

God, I really needed to bring my A-game!

Kahit na kabang-kaba ako, I carried myself with faux confidence. I shouldn’t show them kung gaano ako ka-kinakabahan o ka-intimidated sa mga ka-trabaho ko. Lahat sila ay kung hindi BAR topnotcher, expert sa fields nila… Gusto kong isipin na naligaw lang ako rito, but I wanted to believe that they saw something in me kaya nandito ako. I’d show them na hindi sila nagka-mali sa pagtanggap sa akin dito.

Pagdating ko sa office, I was immediately briefed by the HR head. Sinabi sa akin na under ako sa team ni Atty. Yuchengco and isa ako sa mga junior associate niya. I knew him—he’s the top 2 sa previous BAR exam.

Grabe talaga. Dito yata sa firm na ’to pumapasok mga topnotcher.

“Good morning, Atty. Yuchengco,” bati ko sa kanya nang pumasok ako sa conference room. May dalawa pang lawyer na nandun. They looked serious… baka kinakabahan din sila kagaya ko? I mean, siguro naman kahit topnotcher ka, kinkabahan ka pa rin? After all, ibang-iba iyong actual practice kaysa sa pinag-aaralan namin sa school noon.

“Atty. Laurel, right?” he asked.

I nodded. “Yes, Atty. I was told that I’m assigned to your team.”

“Right…” he replied. “Atty. Constantino and Atty. Valerio will be discussing the latest cases we’re handling and I need you to get up to speed. Then, I need you to study 2 weeks’ worth of deposition and then give me a report,” he said like he meant business.

And to think na last year, kaka-pasa niya lang ng BAR!

Mabilis na nagsimulang magdiscuss nung progress report. I brought out my laptop—mabuti na lang pinaalala ni Sean dahil patay ako kung ’di ko nadala! Ang hirap naman kung isusulat ko lahat!

Sobrang bilis ng turn over nung mga kaso. May time table din na sinusunod. Sobrang choleric ni Atty. Yuchengco.

Nang matapos iyong reporting, mabilis na lumabas na iyong dalawang attorney. Ni hindi ko alam kung ano ang pangalan nilang dalawa dahil sa bilis ng pangyayari.

“Atty,” pagtawag ko sa kanya dahil kami na lang iyong naiwan sa conference room. Mukhang dito siya magse-stay dahil hindi yata kasya sa office niya iyong dami ng pile ng folder na naiwan. Tapos nagdala rin ng sandwich and coffee iyong isang employee para sa kanya yata.

“Hmm?” sagot niya habang may binabasa.

“About the depositions I need to review…” sabi ko sa kanya.

“Ask Paige about the Legarda case,” sabi niya.

“Is that all?”

He looked at his watch. “Report to me by 3pm.”

Oh, shit.

Paglabas ko ay agad kong hinanap iyong sinasabi niyang Paige na apparently ay isa pala sa mga paralegals. She was nice and welcoming.

“Swerte mo kay Atty. Yuchengco ka assigned,” sabi niya.

“Talaga ba?” natawang sabi ko kasi first day ko, sobrang pressured na agad ako!

“Oo, mabait ’yun,” she said.

“Mukha naman,” sagot ko habang chine-check iyong babasahin ko. Mukhang ’di ako makakapaglunch, ah!

“Marami lang papagawa sa ’yo ’yun kasi marami ring ginagawa ’yun, e. Masasanay ka rin.”

I laughed. “Ganito talaga rito?”

She leaned in, whispering. “Oo, ganito talaga rito… Sobrang daming ginagawa… Kaya marami ring ’di tumatagal dahil overworked…”

I just smiled. Sigurado akong tatagal ako rito. I dreamed of this job for so long—if I needed to spend day in and day out in this building, so be it.

Ni hindi ko pa naayos iyong cubicle na assigned sa akin. Nagsimula na akong magbasa. Nakisuyo din ako at nagaya ako sa pagsa-sandwich ni Atty. Yuchengco dahil iyon lang ang kaya kong kainin habang nagbabasa.

By 3pm, I was ready to report.

Agad akong pumunta sa conference room at nagsimulang magreport sa kanya. He was just looking at me habang nagrereport ako. He wasn’t asking anything kaya kinakabahan ako kung may nalimutan ba ako o kung mali na ba iyong sinasabi ko.

“Can you prepare the defense or do you need assistance?” he asked.

I blinked. “I… can do that,” sagot ko.

“Okay,” sagot niya habang sinarado iyong pinass ko na report. “Please double check if an arraignment has already been scheduled and follow up on the discoveries,” he continued. “And if you need help, just tell me.”

“When’s the deadline?” I asked.

“Yesterday,” sagot niya bago kumagat sa sandwich niya.

I blinked again. “Okay… Thanks, Sir,” sabi ko bago mabilis na lumabas.

My heart was beating wildly. Nagawa ko naman na ’to nung nagLegal Aid kami sa Brent, pero may kasama naman kami lagi noon na lawyer na kaya may guidance kami all throughout! Tapos ito, ako na bahala sa lahat?! Paano kung ewan iyong nagawa kong defense?! Makukulong ba iyong client namin?

Good Lord!

Hanggang sa matapos iyong office hours, nagulat ako dahil marami pa ring tao sa office… Nag-alarm na iyong phone ko dahil ayokong malimutan iyong sa date namin ni Sean… Kaya lang parang nakaka-guilty naman na umalis agad ako! To think na first day ko ngayon!

Discreetly, pumunta ako sa CR.

“Sean…” I said.

“Are you on the way? I’m still not done,” he replied.

“Not yet…” sabi ko tapos pinaliwanag ko sa kanya iyong dilemma ko tungkol sa pag-alis nang maaga! Kasi legit ang dami pang tao sa office! Nakaka-stress!

“Okay, baby,” sabi niya. “Let’s just do late dinner? You think you’ll be finished by 10?”

“Yeah, I think,” sabi ko. ’Di naman siguro umaabot hanggang madaling araw mga tao rito! Ang wild naman kung sakali!

“I’ll text you when I’m there,” sabi niya.

“Okay. Thanks and sorry…”

He chuckled. “Stop thanking me. That’s your job,” he said like it didn’t matter… but it really did…

“I love you, Sean. Don’t ever get tired of me, okay?”

“Never—that’s why I’m marrying you,” he said… and just like that, parang nawala iyong pagod ko sa buong araw.

Chapter 11

#RTG11 Chapter 11

I spent day in and day out in the office… The only promise I made to myself was that Sundays will always be for Sean. Walang trabaho na dapat akong isipin o gawin kapag Sunday. It was a challenge dahil parang puro trabaho lang iyong nasa utak ko dahil pakiramdam ko ay marami akong kailangang patunayan… But I also knew that I was marrying Sean and I needed to take care of him, too. Hindi naman pwede na sa trabaho umikot ang buong buhay ko.

“How’s the case?” Sean asked.

“No work talk,” I said, shaking my head.

“No?”

Umiling ako habang pinapa-libot ang mga braso ko sa leeg niya. We were on wedding errands today. Dahil busy ako sa work at pumapayat ako dahil sa dami ng ginagawa, palaging kailangang iadjust iyong gown ko… And hopefully, last adjust na ngayon dahil kasal ko na next week.

“We’re gonna talk about our wedding… and our honeymoon.”

Sean pursed his lips and nodded. “Honeymoon,” he said.

“Since I’m the one in-charged with the honeymoon,” I replied since I pleaded na ako na ang mag-ayos nun para may contribution naman ako sa kasal namin bukod sa presence ko. “I already booked us a flight so we’ll leave on Friday then come back Monday morning. We’ll be in Puerto Princesa. No signal. No phone. No distraction. We’ll just honeymoon…” I said, slowly grinning.

I felt him wrapping his arms around my waist. “Just honeymoon?”

I nodded, planting a kiss on his lips. “Yup. Sex all you want.”

Sean laughed. God, I love hearing him laugh.

We spent the entire Sunday together. We went to hear mass first—religious kasi iyong family ni Sean kaya nasanay na rin ako na magsimba tuwing Sunday. Nung nasa law school kasi ako, hindi ko ’to nagagawa kasi I’d seriously rather sleep on Sundays.

We went to BGC din for my gown pero naghiwalay kami ni Sean dahil pupuntahan niya naman iyong sa tux niya. As expected, kailangan ng final adjustment sa gown ko. Grabe naman kasi sa work! ’Di na talaga ako nakaka-kain ng normal at puro sandwich lang ako. Gets ko na si Atty. Yuchengco sa kaka-sandwich niya—with the time constraint, iyon nga lang talaga ang pwede mong kainin.

After that, nagkita kami sa isang resto kung saan kami kumain ng early dinner. Then, we headed to my condo… Tapos pagka-gising ko nung umaga, it’s a Monday and Sean already left to go to his duty.

I couldn’t wait to be married! Kung pwede nga lang dito ko na patitirahin si Sean, e… Pero baka atakihin sa puso si Papa kapag ginawa ko ’yun. ’Di bale, isang linggo na lang naman.

Pagdating ko sa office, same old routine. I was already done building the defense—medyo natagalan lang ako kasi I wanted to make sure that all bases were covered. Ang dami kasi nung discoveries ng prosecution and I wanted to have contingency plans for all possible scenario. This was the first case I was handling! I mean, provided na si Atty. Yuchengco ang counsel talaga, I still treated this case as my first baby. No room for mistakes.

By Wednesday, I was already satisfied with my defense kaya naman pumunta ako sa office ni Atty. Yuchengco kaya lang ay nasa court hearing siya kaya naman kailangan ko pang maghintay ng hapon. At dahil wala naman akong ginagawa, pupunta sana ako kay Paige para magtanong kung may iba pa ba akong pwedeng ganon. Iyong Legarda case pa lang kasi iyong assigned sa akin.

“Nako, wala, e,” Paige said. “Feeling ko kasi tinitignan muna ni Atty kung ano’ng klaseng case load ibigay bago siya nag-aassign,” she continued, tapos bigla siyang natigilan. “Wait lang, ha,” sabi niya sa akin bago tumingin sa likuran ko. “Atty. Cantavieja.”

Agad akong napa-tingin sa likod ko at nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Sancho. Nang tumingin siya sa akin, mukhang hindi siya nagulat kagaya ko… Alam niya ba na dito rin ako nagta-trabaho?

“Hey, Paige,” he greeted.

Ang weird… Naka-ngiti siya! He’s really just serious around me.

“Done with the Uy case?” he asked and Paige gave him some files. Nagpasalamat lang siya bago umalis… See? He’s definitely weird around me.

“Kilala mo, Atty?” Paige asked.

“Kinda…” sagot ko. “Blocmate ko.”

“Oh? Parang ’di naman kayo close.”

I shrugged, not really wanting to discuss Sancho further. “If may kailangan ka ng assistance, nasa cubicle lang ako, okay?” I told her bago ako pumunta sa cubicle ko. Habang naglalakad ako, natigilan ako dahil nakita ko si Atty. Gulmatico—sobrang bihira lang makita sa office daw ’yan kasi kapag sobrang high profile lang at saka siya tumutulong.

If only I could have him as my mentor sana! Pero mukha okay naman si Atty. Yuchengco… Iyon nga lang ang tahimik masyado.

Nang maka-balik si Atty. Yuchengco ay nagreport na ako sa kanya.

“Looks good,” he said.

“Thank you,” I replied.

Naka-tayo ako roon, naghihintay ng susunod na ipapagawa niya sa akin… If Paige was right, the Legarda case was like an initiation for me para malaman iyong capacity ko dito sa firm… And I seriously believed that I did a great job with the Legarda case! I even went as far as tracking someone all the way to Baguio para lang masigurado na tama lahat ng ibibigay ko sa kanya. I didn’t want my first assignment to be a failure. That would surely haunt me for years!

“Do you need anything else?” he asked.

“Do you have anything for me, Sir?” tanong ko sa kanya.

He stared at me for a bit bago tumingin sa paligid niya. It seemed like he was trying to decide kung ano ang ibibigay niya sa akin. I didn’t want to get over my head, but I really wanted to prove my worth in this firm. Na hindi porke hindi ako topnotcher, hindi na ako magaling.

The BAR was definitely hard… but that was an exam.

This? This was application.

They’re 2 different beasts.

And I was gonna make sure that I was good in one of them.

“Draft an appeal,” sabi niya habang may binigay sa akin na papel na may sinulat siya na pangalan. “The files from the case are with Atty. Cantavieja.”

Ano ba ’yan.

How to work with him when he’s so weird with me?

But I forged a smile on my face because it wasn’t my place to complain. Nagpasalamat na lang ako sa kanya bago ako nagtanong kay Paige kung nasaan iyong cubicle ni Sancho. Nang naglakad ako papunta sa cubicle niya, natigilan ako dahil nakita ko na kausap niya si Atty. Gulmatico.

Seriously! Lahat na lang yata ng tao kilala nito! Even our Dean in College of Law ay kilala niya!

I stood from afar, just waiting for them to finish talking. Ayoko naman na lumapit doon dahil nakaka-hiya… Bago pa lang ako rito sa firm at wala pang napapa-tunayan. Gusto ko na kapag pinakilala ako kay Atty. Gulmatico, I already proved something. I wanted to be remembered—not forgotten along the sea of faces he sees every day.

Nang maka-alis na si Atty. Gulmatico, I straightened the imaginary crease on my skirt and walked up to Sancho. He seemed really friendly with Atty. Gulmatico dahil nakita ko na nagtawanan pa sila sandali kanina. Seriously… Medyo nakaka-inggit iyong koneksyon ng tao na ’to.

I didn’t know if he was just too focused on reading whatever he was reading o kung sadyang hindi niya ako pinapansin, pero ilang segundo na ako sa gilid ng cubicle niya ay hindi niya pa rin ako tinitignan.

“Atty. Cantavieja,” I called when seconds passed and he was still ignoring me. But he wasn’t such an asshole dahil nang tinawag ko ang pangalan niya ay tumingin naman siya sa ’kin. “Can I request for your files for the Payumo case? I was assigned to draft the appeal.”

Medyo kumunot ang noo niya. “It was assigned to me.”

“Well, it’s now with me,” sagot ko.

High profile case ba ’yun? God, I wanted it even more now! Hindi naman na yata kailangan ni Sancho iyon because he already knew the people in the right places habang ako, nagsisimula pa lang ako.

“Who assigned it to you?” he asked.

“Atty. Yuchengco.”

“Atty. Zobel assigned it to me,” he replied.

My lips parted. The hell?! Kilala niya iyong dalawang namesake ng firm?! So unfair!

“If you have a problem, take it with him,” he casually said, shrugging his shoulder.

I stood there, unable to decide kung ano ang gagawin. Gosh… Bakit ba hindi kami naging close ng isang ’to nung law school days? I mean, 4 years kaming nasa iisang classroom! Lahat na ng kahihiyan nakita namin sa isa’t-isa… pero ganito siya sa akin dahil lang crush niya ako dati? Grow up naman sana!

“Sancho,” I called.

Agad siyang napa-tingin sa akin. He seemed a little surprised by the change of my tone. Kailangan kong maki-sama sa kanya. We’re working in the same place… It’s inevitable na mangyayari iyong ganito na magkaka-trabaho kami. We needed to, at least, be civil.

“Can we make the draft together?” I asked.

I was willing to let bygones be bygones… Kahit siya lang naman talaga ang may problema sa akin. Wala akong problema sa kanya. I believed that we could be good friends dahil okay naman ako sa ka-triplets niya basta ’wag lang nila kaming inaasar kasi ang gago lang dahil alam nilang may Sean.

“I really need this…” I pleaded. “Please?”

Kasi kung si Atty. Zobel mismo ang nag-assign… then this case must really be something… And with the hoard of lawyers in this firm? I needed to make sure I’d be noticed.

“Fine,” he said.

“Really?” I asked, my eyes wide.

“Yeah,” he replied.

I bit my lower lip and smiled. “Thanks!”

He shrugged, pulling something from below his desk. I grinned when I saw the name of the file on top of the folder. Akala ko ay inabot niya sa akin iyon, pero naka-hawak lang siya.

“Let me be clear—this was assigned to me. I’m just letting you help,” he said, holding the envelop.

I pursed my lips. “Loud and clear.”

“I’ll be interviewing Mrs. Payumo tomorrow.”

“Tomorrow?” I asked. Shit! Hindi ako pwede bukas.

“Yeah. Why?”

Hindi ako nakapagsalita agad. Wedding weekend bukas. Hindi talaga ako pwede. Naka-schedule na lahat ng gagawin ko. I had a date with my sorority sisters tapos dinner with Sean’s family. Then wedding on Sunday.

“My wedding,” I replied.

His lips parted a little, but he was quick to show me that neutral expression on his face. This was so awkward.

“But maybe on Monday?” I followed up because I couldn’t deal with the silence from his end. He should really stop whatever he was doing. Sancho’s really good looking—he looked so Filipino, iyong tipong tall, dark, and handsome… But I was already smitten with my doctor.

“Sure,” he just said, handing me the files, and then focusing his eyes on the monitor in front of him. He was back to ignoring me. Tignan mo ’to… Parang tanga. Mas para siyang tanga kung magagalit siya sa akin dahil wala akong maalala na pinaasa ko siya kahit kailan.

‘Suit yourself,’ I thought to myself before I walked back to my cubicle.

---

Mas naging busy ako nung mga sumunod na araw. I studied the files hard and read it again and again para makita kung may paraan ba para ma-overturn iyong decision. But when Friday night came, I really left everything in the office and repeatedly told myself na kailangang this weekend, focused ako sa kasal! I went to the spa-date that my sorority sisters prepared for me and I was so relaxed! Grabe pala talaga iyong stress na nakuha ko sa trabaho! Parang kailangan ko na ng neck-brace sa sobrang dami ng binabasa, e.

When Sunday morning came, I felt like I could feel every fiber in my being. I thought I’d be scared… but all I could feel was excitement! Sobrang excited na akong makasal kay Sean! I couldn’t wait to live in the same place as him… to sleep beside him and wake up next to him. I was so tired of constantly missing him and feeling bad dahil hindi ko siya makita dahil sa trabaho.

“Sigurado ka na rito?” Papa asked while he’s walking me down the aisle.

I laughed. “Pa, literal na hina-hatid mo ako kay Sean ngayon,” I said but my eyes were on Sean… my almost husband. I bit my lower lip when I saw him wiping the side of his eyes. This baby. Ngayon ko lang yata siya nakitang umiyak. I wanted to run to him and hug him and kiss him and just marry the shit out of him.

“Gusto ko lang naman na sigurado ka rito,” sabi niya.

I looked at Sean and smiled. “Siguradung-sigurado, Pa.”

When I finally reached the end of the aisle, kitang-kita ko iyong pamumula ng mga mata niya. It seemed like it was only yesterday when I saw him outside the club… It seemed like it was only yesterday when he brought me to Maldives…

Siguro nga mabilis…

But time was never the measurement of a successful marriage…

“Hi,” I said.

“Hi,” he replied, his eyes red from crying. He looked at Papa and thanked him for trusting him. I felt how sincere he was… I hoped that Papa would truly give Sean a chance because this was really happening.

“Ready?” I asked, trying to fight the tears from falling because we couldn’t both cry at our wedding! At saka baka isipin ni Papa na tears of distress iyon kahit tears of happiness naman talaga!

“Ready,” he replied as he held my hand and we faced the priest.

Chapter 12

#RTG12 Chapter 12

“Good morning, wife,” Sean greeted when he opened his eyes and caught me staring. I bit my lower lip. I could really get used to this…

“Sorry, did the alarm wake you up?” I asked. I made sure na I had multiple alarms dahil alam ko na mapapagod ako sa lahat ng mangyayari this weekend. Sobrang nakaka-pagod iyong kasal dahil kinailangan naming kausapin lahat ng guests. We were so tired that sex was almost off the table… but then, we’re newly married, so what the hell?

Kaya hindi na halos ako magising sa sobrang pagod!

“It’s okay,” he said, tucking a portion of my hair behind my ear. I smiled at him. “Let’s just grab a breakfast outside then I’ll drive you to work?” he asked.

I leaned in and kissed his lips. “You take a bath and I’ll make us breakfast,” sabi ko at tatayo na sana ako nang bigla niya akong hatakin kaya naman napa-dagan ako sa kanya. I suddenly felt hot again when I felt his thing poking my abdomen.

“Or… just an idea, let’s take a bath then eat outside?” he asked, seemingly innocent. He’s so insatiable in bed! Nakaka-ubos ng energy!

I was just staring at him, thinking if that was a good idea because whenever we shower together, we usually take at least an hour because Sean would want to scrub every inch of my body… And wala talaga kaming time for that!

But then my husband was being an asshole and moved—and positioned his dick right smack in the middle of my thigh. He really knew how to play this game!

I groaned and rolled my eyes. “Fine! But half an hour only! I’ll time us!” sabi ko habang inaabot iyong phone ko para magset ng timer. Kilala ko na ’yang si Sean! Kung hindi ako mag-a-alarm, malamang ay male-late ako sa trabaho! Sobrang landi ng asawa ko, grabe!

As expected, nilandi ako nang nilandi ni Sean kaya naman hindi na natuloy iyong plano namin na kakain kami ng breakfast sa labas. We just ended up going to a drive thru and kumain na lang ako sa loob ng sasakyan niya. I got a pancake and sausage. Pakiramdam ko mababaliw na ako kung chicken sandwich ang kakainin ko.

“See you later,” I said, kissing his lips bago ako naglakad papasok ng firm. I greeted everyone with a smile because I really planned on staying here for a long time… And if I could have my way, I’d really like to get my name outside the building… But one dream at a time.

Nilagay ko iyong gamit ko sa cubicle and made myself a coffee since maaga pa naman. Gusto ko na maaga ako sa office. Maybe they’d see that I really meant business.

Tahimik lang akong naka-upo habang hinihintay na dumating si Sancho. Gusto ko mang puntahan si Atty. Yuchengco, gusto ko kung pupunta ako sa kanya ay para mag-update tungkol sa Payumo case.

But then, my eyes glanced at the ring on my finger… I couldn’t help but grin. I really just got married! I married the best guy! Hindi pa rin ako maka-paniwala. I thought at this point, I’d be focusing on building my career… but Sean changed all my plans.

And I couldn’t be more thankful.

Nang makita ko si Sancho ay agad kong nilapag iyong kape ko at nilapitan siya. His hair was freshly cut.

“Nice haircut,” I said, smiling.

“Thanks,” simpleng sagot niya. I remained standing there, waiting for him to give me instruction or whatever. Ayokong manguna kasi he was very clear na sa kanya assigned iyong appeal and tutulong lang ako—which was totally fine by me dahil first time kong humawak ng appeal. Usually kasi nung sa Brent, puro lower court cases naman ang ina-assist namin ’dun. This would be a new experience.

“What?” tanong niya nang mapansin niya na nandon pa rin ako.

“Do you need help or anything?” tanong ko. “And what happened to the meeting last Saturday?” I asked. I wanted to be up to date para in any case na tanungin ako ni Atty. Yuchengco, may maisasagot ako.

“Email?” he asked.

“Ha?”

“I’ll send you the recording. Please transcribe.”

“Isn’t that a paralegal’s job?”

“Ayaw mo ba?” tanong niya.

I grabbed a paper from his desk and quickly scribbled my e-mail address. “Is that all?” tanong ko na lang. Futile naman makipagtalo pa sa kanya. I just wanted to learn.

He nodded.

“Can I ask a question?”

“Sure,” sagot niya habang nasa iba ang tingin.

“I’m sure we’re both newly hired… Why was this case given to you?” I asked, just genuinely curious kung bakit sa kanya binigay. Was it because he knew people from high places? I mean, alam ko na matalino si Sancho… He even placed 7th in the BAR—sobrang magic dahil magkaka-sunod silang triplets even sa placing ng results.

But still… this case already?

“My lolo’s a retired CA justice. I’d been reading appeals for as long as I can remember,” simpleng sagot niya. The hell… Being a lawyer runs in his blood pala talaga!

“Wow…” I couldn’t help but utter.

“Don’t worry, we’ll just be drafting the appeal. For approval pa ’yun,” he said, trying to make it sound casual, but it was a big deal. Ang galing niya rin talaga. I hope I could learn from him, too.

I adjusted my seat. “I’ll send you the file once I’m done,” sabi ko, smiling kahit hindi naman siya naka-tingin sa akin. Dumiretso na ako sa cubicle ko and quietly did my job.

When I finished transcribing, binasa ko ulit iyong files and the decision para naman may contribution ako kapag binasa ko iyong draft. Another one of my dream was to agree before the Supreme Court, but that’s not a priority as of the moment. I just wanted to be a good lawyer, really.

Days were as perfect as they could get. Kapag nasa condo ako, focused ako kay Sean… Kapag nasa trabaho ako, I really give it my all. Mukhang natutuwa naman sa akin si Atty. Yuchengco dahil binigyan niya ako ng bagong assignment.

Nang lunch break, didiretso ako sa cafeteria nang maka-salubong ko si Sancho.

“I’ll send you the draft later,” sabi niya.

“Okay,” I replied. “When do you need it?”

“After you read it.”

I chewed on my lip. “How about tomorrow morning? Possible? May pinapa-gawa pa kasi sa ’kin,” I said.

“Atty. Zobel’s asking for the draft,” he replied.

My eyes widened. “Send it na. Babasahin ko na ngayon,” sabi ko at saka huminto sa paglalakad. Lunch could wait. Kailangan ko na ’tong gawin dahil gusto na palang basahin ni Atty. Zobel.

“Aren’t you getting lunch?”

Umiling ako. “Later na ’yun.”

Kumunot ang noo niya. “Just get your lunch. I’ll print the file and you can read while eating,” sabi niya bago umalis sa harapan ko. Tsk. Kaysa makipagtalo, dumiretso na ako sa cafeteria and umorder. I wanted to order one for Sancho, too, pero hindi ko alam kung ano ang preference niya kasi nga ’di naman talaga kami close nung nasa school pa kami. Pero mukhang nagiging okay naman na kami ngayon, which was good. Ayoko ng issue or bad blood sa office life. Nakaka-hassle ’yun.

Pagbalik ni Sancho, he handed me an envelope.

“Bili ka munang lunch,” I said.

“Okay,” simpleng sagot niya.

Mabilis kong binuksan iyong envelope and pinilit ko na kumain habang nagbabasa. Naka-basa naman na ako ng appeal… and Sancho’s draft looked impressive. ’Di ko nga alam kung saan ako dadagdag kasi iyong initial na naisip ko na point of argument ay naka-latag na. Nagcite pa siya ng jurisprudence! To think na last Friday lang yata ’to binigay sa kanya. Ito lang ba ginawa niya buong weekend?

Nang nasa kalagitnaan na ako ng binabasa ko, I looked around para tignan kung nasaan si Sancho at kumunot ang noo ko nang makita kong nasa kabilang table siya at kumakain mag-isa. Parang tanga?

“Sancho,” I called.

He looked at me. “What?” tanong niya habang hinihiwa iyong fish fillet ata sa plato niya.

“Dito ka na,” I said, pointing at the empty seat in front of me.

I really wasn’t sure if may crush pa siya sa akin or anything, but I’m already married, so he needed to get that removed from his system. Mas maayos kung ganito na makaka-usap niya ako palagi para makita niya lahat ng nakaka-turn off na ugali ko or whatever. Effective ’to sa ’kin before, e. Iyong mga crush ko before tapos naging kaibigan ko tapos biglang ’di ko na crush kasi naumay ako sa mukha.

He just needed to get used to me.

Sancho carried his tray to my table. I quietly asked him about the appeal and he answered all my questions. I was thankful kasi may bago akong natutunan. Mas feel ko dumikit kay Atty. Yuchengco kasi mas highprofile siya sa firm, pero ang busy kasi nung isang ’yun. Saka ’di pa kami close, e… Saka na siguro.

“I think it’s all good,” I said. “Iyong sa—”

Agad akong natigilan nang makita ko si Atty. Zobel na nasa harapan namin. He greeted Sancho tapos tumingin sa akin.

“Isobel Laurel, Sir,” I greeted, feeling my heart beating real loudly.

“Atty. Laurel,” he greeted, tapos tumingin kay Sancho. “In my office,” sabi niya bago naglakad.

“Sige na,” sabi ko sabay motion na umalis na siya kasi baka maghintay pa si Atty. Zobel sa kanya. Grabe, iba iyong power! Iyon ’yung level na gusto kong makuha soon!

“Let’s go,” Sancho said.

I blinked. “Kasama ako?”

“Yeah. Let’s go,” he repeated tapos naglakad na.

My eyes were still wide in shock pero pinilit ko na sumunod kay Sancho. Akala ko talaga siya lang makikipag-usap dahil unang-una, siya lang naman ang tinawag… At saka siya lang naman talaga ang gumawa ng draft! At most, binasa ko lang ’yung draft. ’Yun lang talaga!

Pagpasok namin sa corner office ni Atty. Zobel, tahimik lang ako habang binabasa niya iyong draft. It felt like the longest 10 minutes of my life! Naka-tingin lang ako sa reaction niya habang nagbabasa—even the slightest furrow of his eyebrow, pansin na pansin ko.

“You two did this?” Atty. Zobel asked.

“Yes, Sir,” Sancho replied, my eyes widening a little.

Atty. Zobel nodded. “Looks good enough for me… But pass this to Atty. Divina for final reading,” sabi niya.

We thanked him at saka kami lumabas sa office niya. Nang maka-labas kami, agad akong sumandal.

“Thanks,” I told Sancho.

“For what?”

“Including me kahit wala naman akong ginawa sa draft.”

“It’s fine,” sagot niya.

“No, really, thank you,” I told him. “Ang hirap dito kasi ang daming magagaling na lawyer. I don’t know how to standout.”

He looked at me.

“What?” I asked because there’s something about the way he’s looking.

“You wanna standout?” he asked.

“Duh?”

“Atty. Gulmatico likes playing golf,” he said.

“What?”

“You want to standout?” he asked. “You have to know the partners first. They don’t even know you exist,” he said. Ouch, ha.

I frowned. “Sorry na. ’Di lahat anak ng influential na tao.”

“But you’re married to one,” he casually said… Good. At least ’di awkward topic iyong kasal namin ni Sean. “Most partners here frequent Wack Wack.”

Oh. Member sila Sean ’dun, e.

“Atty. Zobel is a sponsor of beauty pageants,” Sancho said.

Kumunot ang noo ko. “Okay?”

“Just saying… He’s got a weak spot for beauty queens,” sabi niya.

I laughed. “Seriously?”

“Yeah. Everybody’s got a little hobby.”

“Ikaw? Ano’ng hobby mo?”

He shrugged. “If you need any help, you know where my cubicle is,” sabi niya bago nagsimulang maglakad palayo.

That was… the Sancho his friends knew. He’s really fun pala talaga.

Chapter 13

#RTG13 Chapter 13

“Someone seems to be in a good mood,” Sean said nang maka-pasok ako sa condo namin. I placed my bag on the chair at agad akong lumapit sa kanya. I wrapped my arms around his neck and kissed him. “What happened today?” he asked.

Sean and I had been married for more than a year already… And it’s been great so far. Our system worked—we could be as busy as we wanted during the weekdays, but during weekends? That’s for us only. Wala dapat na trabaho…

“Atty. Gulmatico called me to his office today.”

Sean frowned. “Why?”

I laughed. “He’s a harmless old man,” I told him. Kasi nga sumasama ako kay Sean kapag pumupunta siya sa Wack Wack kaya kilala niya na rin si Atty. Hindi siya big fan, to say the least. Tama nga kasi si Sancho na mahilig si Atty sa mga beauty queens… At sabihin na natin na pasok siguro ako sa requirements doon. Kasi nga second plan ko talaga ’yang modeling o pageant kung tinamad akong maglaw school.

“Still.”

“Anyway,” I said, not wanting to focus on that topic. “He asked me if I’m interested on being a midlevel associate,” I continued. Naka-kunot ang noo ni Sean. “That means I’ll handle my own team!”

Sean’s face lightened up. “That’s good!”

I vigorously nodded. “I know!” sabi ko kasi totoo naman na napagod talaga ako sa pagta-trabaho doon. Gabi na ako umuuwi palagi. Syempre, hindi lang naman ako nakikipagclose sa mga partners… Sinasamahan ko rin ng trabaho. Alam ko naman na maiissue ako sa office dahil mabilis iyong pagkaka-promote ko… I made sure na lang na sinasabayan ko ng trabaho para wala silang masabi.

“Does that mean you’ll be able to go home earlier?” he asked.

“Why?” tanong ko. Ngayon lang kasi nabanggit sa akin ni Sean ’tong topic na ’to. Ang usual na uwi ko kasi ay 8pm na… Minsan umaabot ng 10pm pero madalang naman.

He shrugged. “It’d be nice to have dinner with my wife.”

I nodded. “I think…” I said, although ’di ko rin talaga sure kasi si Atty. Yuchengco naman kahit medyo mataas na ang posisyon, parang late pa rin namang umuuwi… Para ngang mas mataas ang posisyon mo, mas late kang uuwi kasi mas managerial na iyong status mo. Unless partner ka na talaga sa firm.

Pero ayokong pag-usapan namin ngayon kasi masaya lang ako. I wanted to celebrate tonight.

“Let’s go out?” I asked Sean.

“Now?” tanong niya. “It’s 10 already.”

“Pretty sure there are lots of places still open,” sabi ko sa kanya sabay hatak patayo.

Sean groaned, but nonetheless complied. Nakapagpalit na si Sean, pero decent naman iyong suot niya. He was wearing a light brown cargo shorts and white shirt habang ako, naka-corporate attire pa. Naglakad lang kami sa Makati habang naghahanap ng makakainan. Para kaming nagthrowback bigla sa mga panahon nung nagde-date pa lang kami kasi ganito kami noon, e… Lakad lang sa Makati habang naghahanap ng resto… Tapos nag-uusap kami tungkol sa BAR exam ko o kaya sa duty niya sa hospital na hindi ko pa rin maintindihan hanggang ngayon.

Habang naglalakad kami, bigla kaming natigilan dahil nakita namin si Mommy Shirley—she insisted I call her that. She was with—ano nga’ng pangalan ulit nun?

“Mom!” Sean called kaya napa-tingin sa side namin si Mommy Shirley.

Her face lightened up. Agad siyang lumapit sa amin. Sobrang bait talaga ng nanay ni Sean. Siya pa nga ang nagpakilala sa akin kay Atty. Gulmatico, e. Maliit talaga ang mundo ng mayayaman… Magkaka-kilala silang lahat, e.

“Why are you two still out?” she asked.

“We’re just celebrating,” Sean replied. “Why are you still out?” mahigpit na tanong ni Sean. Sobrang protective sa nanay niya talaga, e.

Mommy Shirley laughed. “We just finished something at the hospital, then we decided to have dinner,” she said. “Did you two have dinner already? Sabay na kayo sa amin.”

Kelsey looked uncomfortable. Mukhang may gusto pa rin siya kay Sean… which was sad dahil may asawa na si Sean. Ang ganda pa naman ni Kelsey and from what Sean said, mabait naman daw si Kelsey. May ward pa nga raw sa hospital nila na naka-pangalan sa family nina Kelsey dahil malapit daw sa kanila iyong mga cancer patients, e.

Madali lang kaming naka-hanap ng kakainan dahil nga mayor itong mag-ina na ’to… They knew everyone in Makati kaya kahit walang reservation, ang bilis maka-pasok. Iba talaga ang privilege na dala ng pera. Ngayon ko siya naiintindihang talaga. It’s like they have a secret club…

“I thought it was clear that you should take a rest, Ma? And that includes going to bed early?” Sean suddenly said.

Mommy Shirley laughed. “There’s nothing to do at home… Unless you two are planning on giving me a grandchild to take care of.”

Mabilis akong nabulunan ng tubig na iniinom ko. Sean looked at me, handing me the table napkin.

Tumawa si Mommy Shirley. “Surprised, hija? More than a year na rin kayong kasal ni Sean… Meron na ba?”

Oh, Lord.

“Mom,” Sean said, groaning.

“What? I’m just excited!” she said, smiling. “I can already imagine little Sean and little Sob in the house. Oh, I would spoil them rotten!” she continued. “Itong si Kelsey, hindi ka ba tinatanong ng Papa mo tungkol sa apo?” tumatawang tanong ni Mommy Shirley.

Kelsey awkwardly smiled. “I’ll find a husband first, Tita, then we’ll talk about having a baby,” she said.

Sean looked at me and I smiled at him uncomfortably. Mukhang nakuha niya na hindi ako kumportable sa pinag-uusapan kaya naman mabilis niyang na-i-divert sa ibang topic iyong usapan. They just talked about Sean taking a bigger role in their hospital.

Thankfully, the dinner ended.

Mabilis akong sumandal sa sofa nang maka-balik kami sa condo.

“Thank God,” I said, closing my eyes and groaning. I love Sean’s mom… but that dinner drained all my energy! Tapos naawa din ako kay Kelsey na mukhang na-out of place sa mga usapan.

“Sorry for mom,” Sean said nang tumabi siya sa akin.

“It’s fine,” I replied. “She’s just excited.”

“But… where are we with having kids, Sob?”

Agad akong napa-tingin sa kanya. “What… about kids?”

Umayos siya ng upo kaya naman napilitan akong umayos din ng upo. I looked at him seriously… because the conversation felt serious.

“When do we plan on having one?”

My lips parted.

I felt my heart constricting.

“Because to be honest? I’m already thinking about it.”

I felt the rapid increase in my heart’s beating habang naka-tingin sa akin si Sean. I felt the air escaping my lungs with the way he was staring at me… Ni hindi ko magawang magsalita dahil alam ko na hindi iyon ang gusto niyang marinig.

“I don’t know,” I safely replied. “Not now.”

“Okay… but when?”

I nervously licked my lower lip. The way he was looking at me was throwing me off—like he was hoping against all odds that I’d say yes to having kids.

But… I never wanted to have one.

I never saw myself as a mom.

I liked kids… but I never wanted one.

“Soon,” I safely replied… Baka magbago ang isip ko. Hindi ko alam. Ang tanging alam ko lang, masaya ako sa buhay ko ngayon. Masaya ako sa condo namin ni Sean. Masaya ako sa trabaho ko. Masaya ako ngayon… Why the need to change it?

“What’s soon?” he pressed on.

I stood up and walked towards the ref. I poured myself a glass of cold water. I drummed my fingers against the kitchen counter. Nang tumingin ako sa salas ay nakita kong pinapanood ni Sean ang bawat galaw ko.

“Soon,” I said.

“Give me a date—or, at least, an estimate.”

Ibinaba ko iyong baso. I rested both my hands on the kitchen counter and looked at him.

“We both don’t have the time right now,” I said.

“Then we’ll get a nanny,” he replied.

“Seriously? A nanny?”

“A nanny raised me,” he said. “I believe I turned out fine.”

Tumayo na rin siya at naglakad palapit sa akin. He rested his hands on the counter, too, and stared directly into my eyes. I nervously licked my lower lips.

“What’s this, Sob?” he asked.

“I don’t want kids now.”

“I’m not saying now,” sabi niya. “I just wanted to know when… And that it’s on the table.”

Hindi ako naka-sagot.

I watched the expression on his face as it turned into fear.

“No…” he uttered, barely audibly.

Gusto kong magsalita, pero hindi ko alam ang sasabihin. It felt like for the first time in my life, words have failed me. I knew what I wanted to say… but I couldn’t find the words.

I couldn’t find the words that wouldn’t hurt him.

“You don’t wanna have kids?” he asked.

“Sean—”

“Just please answer the question,” he said, cutting me off.

“No,” I replied.

“Why?”

“I don’t know,” I said. I just never wanted to have one… I never dreamed of having one… I never planned on having one… Did that make me weird? Did that make me selfish?

The way his face fell felt like a huge stab in my face. Gusto ko siyang lapitan. Gusto kong humingi ng tawad sa kanya. But I knew that my words would mean nothing to him. Not right now.

“I’m sorry,” I said. “I’m sorry. I should’ve told you that before we got married. Shit. I’m sorry.”

Sean looked confused.

There was a look of betrayal on his face.

“Is that final, Isobel?” he asked, using my full name. “Or is that just right now because of your work?”

I fisted my hand. I wanted to be careful with my words. Gusto kong ipaliwanag sa kanya para maintindihan niya ako… Pero paano ko gagawin kung hindi ko rin alam kung bakit?

I just never wanted kids.

That’s just it.

Did I need to have a reason why?

Did that make me selfish?

“Sean,” I called his name. “Sean, I never wanted to have one.”

“Why not?” he asked.

“I just don’t want to have one.”

“The fuck? That’s your answer?”

“Not everyone wants to have a kid, Sean. Not everyone wants to procreate,” I carefully said. I knew it was my fault that we didn’t discuss this… Alam ko rin na nagulat siya sa sinabi ko… But it’s my decision not to have kids. It’s my body. Ayoko ng anak.

It never crossed my mind.

I never saw myself as a mom.

I looked at him, waiting for his response… but all I got was the sound of the door slamming.

Chapter 14

#RTG14 Chapter 14

I waited for Sean to come home… pero walang Sean na umuwi sa condo… The next day, I told myself that I needed to go to work because it was my first day after promotion… but I still found myself driving to the hospital. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nasa loob lang ng sasakyan. I just stared at the steering wheel in front of me, trying to come up with an explanation good enough to appease his anger…

But I got nothing.

I just… God, I just never wanted kids.

Some women were born to be mothers—hindi ako isa roon.

I walked to the nearest coffee shop and got a coffee for Sean. Ni hindi ako maka-inom ng kape because my stomach was churning from the possible fight that I might have with Sean.

I was used to arguing with people—heck, I argue for a living! But arguing with Sean was something new… We have always been at synch… This was the first problem we encountered… Hindi ko alam kung paano siya kakausapin.

Habang naglalakad ako sa hallway, nakita ko si Kelsey. She politely smiled and greeted.

“Have you seen Sean?” I asked.

“I think he’s in the quarters,” she replied. “You go straight and then turn right. The last room on the right,” she continued nang hindi ako maka-galaw dahil hindi ko alam kung saan iyon.

I thanked her bago ako naglakad papunta roon. Nang makarating ako, huminto ako sa harap ng pintuan. I took deep breaths… Hoping that those were enough to calm me down…

Then, I knocked.

‘Here goes nothing,’ I told myself.

Kumatok akong muli, pero walang sumasagot. I tried to open the door… bukas naman. Doon ko nakita si Sean na naka-higa sa bunk bed. He was wearing his headphones and his eyes were open, naka-tingin lang sa itaas…

“Sean,” I called. “Sean,” I called louder.

Agad siyang napa-tingin sa akin. He stared at me for a second bago siya naupo at tinanggal iyong headphones niya.

“You should be at work,” he said after looking at his watch.

“I need to talk to you more,” I replied.

“Can we please not?” he asked. “I’m still trying to think and I really don’t want to fight with you,” sabi niya bago tumayo. He removed his shirt and changed into a new one. Sinuot niya rin iyong sapatos niya and saka kinuha iyong coat and stethoscope niya.

“Sean,” I called again.

“Isobel, please. I just learned that my wife doesn’t want to have kids with me—ever. I need to think,” sabi niya bago mabilis na lumabas ng quarters. Mabilis din akong sumunod sa kanya. “Just go to work.”

“But I want to talk to you.”

“We’ll talk later.”

“When is that later?”

“I don’t know.”

“You don’t know?”

“Yeah, I don’t know. Like how you don’t know why you don’t want to have kids with me,” mabilis niyang sagot. Agad akong napa-hinto. Was it possible that a single sentence could crush your world? Because his did surely crush mine…

Pero hindi ako nagsalita.

Kasi ayoko ring makipag-away sa kanya.

I knew it was my fault—I completely take the blame dahil hindi namin napag-usapan ’to… I should’ve told him that I didn’t want to have kids… But I wasn’t constantly thinking about that… I don’t spend my days thinking about kids—my life does not revolve around that… It just completely slipped my mind.

“Okay,” I said. That made him turn around to face me. “Okay. I’ll wait until you’re ready to talk to me…” sabi ko sa kanya.

Naka-tingin lang siya sa akin… na para bang pinag-iisipan pa niya nang mabuti kung ano ang gagawin o sasabihin niya sa akin. I saw him clenching his jaw and fisting his hand.

“Fine, let’s talk,” sabi niya bago mabilis na nagsalita. Tahimik akong naka-sunod sa kanya. Hindi ko alam kung saan kami papunta. We got in the elevator and then took the stairs… And then we’re on the rooftop.

I quietly waited for him.

I wanted to apologize. Kung sana gusto ko lang din magka-anak kagaya niya… Then this would’ve been the perfect marriage…

I looked at Sean. Naka-hawak lang siya sa railing habang naka-tingin sa mga taong naglalakad sa ibaba. He’s been so good to me… Pinagbibigyan niya ako sa lahat ng bagay… Never did he make me feel bad about chasing my career…

Ngayon lang siya nagalit.

Maybe… maybe I should give it a try.

“Sean,” I called. “Do you really want to have a baby?”

Inialis niya ang hawak sa railing at tumingin sa akin. “I wanna build a family with you, Isobel—that’s what I want.”

I nodded. “Okay. Let’s have a baby.”

I saw his jaw clenched again. “You’re just saying that because you think I’m mad.”

“Well, you are—”

“For the love of God!” he shouted again. “Do you know how frustrating you are right now?!”

My jaw clenched, too. “Then what the fuck do you want from me? Ayokong magka-anak, Sean! Ayoko! Pero kung gusto mo talaga, may magagawa ba ako? Alam ko naman na kasalanan ko—we should’ve discussed this—”

“Yes, why didn’t you tell me—”

“Because my life doesn’t revolve around kids, okay? I don’t constantly think that I don’t want to get pregnant! Hell, if your mom didn’t talk about the baby, that thought would’ve never crossed my mind.”

He covered his face with his hands.

“You’re unbelievable,” he said.

“Sean… I wasn’t born to give birth. I know. I’m sorry I failed to tell you about this… but shit. Not everyone wants to become a mom.”

Inalis niya ang kamay niya sa mukha niya at tumingin sa akin. “I know… I understand… But shit, Isobel… I want a fucking family. I want to have kids—lots of them… And you don’t want that… Where does that leave us?”

Hindi agad ako naka-sagot.

Just a year into marriage…

“Sean, I love you,” I said.

“And I love you, too, Sob, but this is fucking hard.”

Tumango ako. “I know… And I’m sorry I’m putting us through this,” I told him. “Look… Maybe I can still change my mind… Maybe I’ll still want kids—”

“When? When we’re 50?”

“Sean, please,” I pleaded.

“What is it that you don’t want, Sob? You don’t want to get pregnant? We’ll get a surrogate. You don’t want to take care of them because of your work? We’ll get nannies—hell, I’ll fucking resign if that’s what it takes,” mabilis na sabi niya sa akin. “Just… just please give me a reason that’s good enough because I really can’t wrap my head around the idea that we will never have kids…”

I heard my phone ringing.

“That’s probably work,” he said.

“This is more important,” sagot ko sa kanya. “Sean…” I said as the phone kept on ringing. “Please don’t think that it’s because I don’t love you because I swear I love you so much… I wouldn’t have married you if I didn’t love you…” I continued. “I just… I just never saw myself as a mom.”

“Sob… that doesn’t answer my question.”

“Then, tell me what you want,” tanong ko sa kanya. “Do you…” sagot ko bago huminga nang malalim. I couldn’t even bring myself to ask him kung gusto niya bang makipaghiwalay… I didn’t want to break up… But it would be extremely selfish if I keep him in this marriage kahit alam ko sa sarili ko na hindi ko mabibigay iyong gusto niya…

Na kahit sabihin ko pa na baka magbago ang isip ko… alam ko sa sarili ko na hindi iyon mangyayari.

“What do you want, Sean?” I asked.

“What if we get a surrogate and I’ll take care of the baby?”

“Sean…” I said. “Do you hear how selfish that sounds? You want me to have a baby that I clearly don’t want?”

His jaw clenched in disbelief again. “Sob, please hear how selfish you sound, too,” sabi niya bago mabilis na naglakad palayo sa akin.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na naka-tayo lang doon… I only left when I felt droplets of rain on my face… Hindi ko alam kung ulan pa ba iyon o luha ko na…

Or maybe they were tears…

Maybe I was crying because my marriage was falling apart.

---

I had to pretend that I was okay pagdating ko sa office. I just focused on working—trying to distract myself from the thoughts of Sean… but every now and then, a thought of him would enter my mind and soon, flood it, too…

Agad akong napa-punta sa labas. Nakita ko si Paige doon na naninigarilyo. Halos lahat sa paligid ko naninigarilyo na… I was tempted to smoke, too. Parang sasabog na iyong ulo ko sa dami ng iniisip.

“Hi,” I said.

“Mag-aamoy sigarilyo ka, Atty,” Paige said, trying to fan the smoke away from me.

I shrugged. “E ’di kaamoy ko na halos lahat sa office,” sagot ko kaya mahinang natawa si Paige. Naupo lang ako roon. Naka-tingin ako sa mga punong tinanim nila. Nandun iyong ibang mga abogado, parang naghahanap lang din ng katahimikan sa mundo naming sobrang bilis ng takbo.

“You’re married, right?” I asked Paige.

“Yes, Atty. Dalawa rin anak.”

Normal nga siguro talaga na kapag nagpakasal, may anak… That’s what the society expects… Pero paano naman iyong kagaya ko na nagpakasal kasi nagmahal? Did that make me love Sean less?

“How are they?” I asked.

“Magulo,” sabi niya. “Bata pa kasi, e. Mga sakit sa ulo,” she said with a small laugh. “Ikaw, Atty? Magbe-baby ka na ba? Gwapo ni Sir Sean, e. Kinikilig nga ako kapag sinusundo ka.”

I just smiled timidly.

“Mahirap bang mag-alaga ng bata?”

“Mahirap sa mahirap… Sakit pa sa ulo talaga…”

“Pero?”

She smiled, blowing smoke. “Mahal ko mga bulunggit na ’yun, e,” sagot niya. “Kaya ako nagta-trabaho para sa kanila. Corny siguro pero bago ko nagka-anak, Atty, sobrang pariwara ko… Kaya nga first year pa lang sa law school nakickout agad ako,” sabi niya na natawa. “Pero nung nagka-baby ako, ’dun lang ako tumino talaga kasi may mga naka-depende na sa akin. Na para bang ’di na ako pwedeng magloko kasi ’di na lang ako apektado nito, e.”

I just nodded to every word.

Pero hindi naman ako pariwara… Alam ko kung saang direksyon papunta ang buhay ko… Hindi rin ako naghahanap ng mag-aalaga sa akin kapag tumanda ako… Hindi rin ako naghahanap ng bata na papalakihin ko ayon sa mga bagay na gusto ko…

Wala akong mahanap na dahilan para gustuhing magka-anak.

Hindi ba talaga pwede na ayoko lang?

Na gusto ko na ganito lang?

Ang selfish ngang pakinggan… pero ano’ng magagawa ko?

“Bakit mo natanong, Atty?” Paige asked.

“Wala naman,” sabi ko at saka tumayo.

---

I didn’t know which was worse—iyong hindi umuwi si Sean o iyong umuwi nga siya pero hindi siya nagsasalita. Our home was starting to feel strange… Sabay kaming kumakain sa umaga, pero walang nagsasalita. Pag-uwi ko sa gabi, tulog na siya.

Ayoko nito.

I married him because I love him.

“Sean,” sabi ko. It was a Saturday and we’re both home… pero alam ko na mamaya lang ay mag-aayos na siya para umalis. It seemed like he started to take extra-shifts on weekends, too, dahil ganoon niya ako ayaw makita. “Sean, I made an appointment for us.”

Tumingin siya sa akin. “Appointment where?”

“Marriage counsellor. We need help,” I told him. I couldn’t just sit here and watch our marriage unravel. Walang mangyayari kung patuloy lang kaming mag-iiwasan… o magpapanggap na okay lang ang lahat kahit na alam namin na hindi.

“What’s the sense, Isobel?” tanong niya.

“I don’t want our marriage to fail because I love you, Sean,” I honestly told him. “I can’t continue living like this. I don’t enjoy watching you get further and further away from me. I don’t like any of this.”

I saw his eyes glistening with restrained tears.

Lumapit ako sa kanya.

“Sean… I love you…” pag-ulit ko dahil ayokong malimutan niya. “I promise you… I promise you, we’ll work on this… I promise you that your happiness is my priority, too…”

“What if we can’t meet halfway, Sob?” he asked like he was afraid.

I held his cheek and sadly smiled at him. “Let’s not think about that,” I answered kahit alam ko na kung ano ang gagawin ko.

Chapter 15

#RTG15 Chapter 15

I had to skip another day of work. My work kept on calling me, but I needed to fix my marriage first. At kahit naman pumasok ako sa trabaho, hindi pa rin ako makakapagfocus dahil alam ko na si Sean lang ang papasok sa isip ko.

Sean was sitting quietly beside me. He looked so stressed… Ngayon ko lang siya nakita na ganito. Even when he would pull 72 hours shift, he’d still have a smile on his face… Ngayon, parang pagod na pagod lang siya sa lahat ng nangyayari—pagod sa akin.

“Thank you for agreeing,” sabi ko sa kanya.

Tumingin siya sa akin. “I hope we fix this, Sob.”

I nodded. “I want that, too, Sean,” sagot ko. Huminga ako nang malalim. Looking at him alone hurt… Ayokong nasasaktan siya. He’d been nothing but good to me… I wanted to give him everything…

Pero paano iyong gusto ko?

I reached for his hand and squeezed it. I wanted him to know that I wanted this marriage to work as badly as he wanted it… Hindi ko alam… Maybe… Maybe I’d just give in and give him what he wanted… I hated this situation so much.

Maybe I’d love the baby… It’s still Sean and me.

Mabilis kaming pumasok nang tinawag na kami. We quietly sat down and answer the introductory questions.

“Where do you see your marriage in 10 years?” the counsellor asked. Agad na tumingin si Sean sa akin. I looked at him, too.

“Living in a province near Manila… With 2 or 3 kids… Not sure if I’m still practicing by that time or maybe I already accepted Mom’s proposal of just helping run the hospital,” diretso niyang sagot.

“How about you, Isobel?”

I felt like there was something in my throat that I couldn’t answer as quickly as I would’ve wanted to. Pilit akong ngumiti. “The same thing,” I answered.

He suddenly stood up.

“Sean,” I called.

“This is a waste of time. You’re just lying,” sabi niya.

“In 10 years, I see myself living with my husband in a highrise condo and I’m already a junior partner in the firm,” mabilis kong sagot. I saw pain and betrayal crossed his eyes yet again. Mabilis siyang bumalik sa pagkaka-upo at tinakpan ng kamay niya ang mukha niya.

“Why… why don’t you want to build a family with me?” he asked, his eyes starting to tear up—na para bang ang hirap at ang sakit na… “I love you so much, Sob… But you’re hurting me so much… God, I wanted to love you but you’re so selfish right now…”

Mabilis kong pinunasan iyong luha na kumawala sa mata ko. “Why am I selfish, Sean? I don’t want to have a baby… I never wanted one… I married you because I love you. My only fault is that I never told you about my choice.”

The counsellor tried to intrude, but Sean wouldn’t let her. I just quietly sat there and let him. Mas okay na ’to kaysa hindi niya ako kinakausap. The silence would just drive us further from each other.

“Sob, that was something you should’ve told me!”

“If I told you that, would you still have married me?”

“Did you purposely not tell me that so that I’d still marry you?”

I dryly laughed as I wiped the tears that fell down.

“Wow,” was all I had to say. “That was… that was something, Sean Denver.”

I saw how he was on the verge of apologizing for his words, but those felt like his true thoughts. Mabuti na na alam ko ngayon pa lang. Sabihin niya na lahat para alam naming dalawa.

“Sob, I’m sorry. I didn’t mean that.”

Pero panay lang ang pagtulo ng luha ko na mabilis kong pinupunasan.

“Here I am… telling you over and over that I married you because I love you and that I’m sorry for failing to tell you about my choice… And here you are accusing me of manipulating you into marrying me,” diretso kong sabi habang naka-tingin sa kanya. “Did you fucking marry me so that I can give you kids, huh, Sean? Was that the reason for this whole marriage?”

The counsellor called our names. Pero hindi namin inalis ang tingin sa isa’t-isa.

“Sean, Isobel,” she called. “This session won’t work if you two will just blame each other,” she continued. “Why don’t we go to listing down reasons why you two love each other? Sean? You begin.”

My hands were trembling as I wiped the tears that fell down.

“Why do you love Isobel?”

“I love her because… just because I love her,” he said. Agad siyang lumapit sa akin at hinawakan ang kamay ko. “I didn’t marry you to have kids, Sob… But I thought that was part of the plan…”

“It wasn’t a part of mine…”

“I know… Where does this leave us?”

“Sean… What if I never want kids? Will you leave me?” tanong ko sa kanya, pero hindi siya sumagot. I smiled as I wiped the tears away. “You know what? Maybe I’ll change my mind.”

“Sob—”

“I’m still young. Maybe I just don’t think I want children. Maybe I’ll change my mind. Maybe when I’m older, I’ll want one,” I said. “Can you wait for that?” I asked him… pero hindi ko nagawang maghintay dahil nagpanggap ako na may tumatawag sa akin at mabilis akong lumabas…

And I went to the office.

I couldn’t breathe anymore.

---

A lot of people came by the office to congratulate me, but I was nowhere near celebratory mood. Nang dumating si Sancho, sinabi niya sa akin na birthday ni Atty. Gulmatico and that he told him to tell me to go to the party… But I wasn’t really in the mood. I just wanted to go home and sleep.

“Will you go?” Sancho asked.

“I’m not sure,” sagot ko habang pilit na iniintindi iyong binabasa ko. I just wanted to finish all the works that piled on my desk nang halos dalawang araw akong hindi pumasok. “Maybe not. Marami akong ginagawa.”

“Okay,” he said. “But all the partners will be there,” he continued.

“Thanks for the heads up,” I replied.

“Are you okay?” he asked.

“Not really,” I said in a clipped tone. Tumingin ako sa kanya. “Is that all?” I asked and then I heard the closing of the door.

I didn’t care.

At this point, I didn’t care anymore.

Nang kailanganin ko nang umuwi, para akong biglang nakaramdam ng takot. Hindi ko alam kung paano ako uuwi at paano ko haharapin si Sean dahil sa ginawa kong pag-alis kanina. I just felt like I needed to leave… I felt like we’d just fight and it would just make everything worse.

When I parked my car, ilang minuto akong nanatili sa loob ng sasakyan. I just rested my head against the steering wheel. I was so tired. But I knew that I needed to go home and face Sean. I couldn’t just always run when things get hard.

I immediately saw him when I opened the door… but he wasn’t alone. Kumunot ang noo ko nang may makita akong aso na katabi niya.

“Sob,” he said, standing and holding the dog.

“I’m sorry for leaving earlier,” I said.

“Yeah,” he replied. “Kinda figured when it’s been 10 minutes and you didn’t return.”

I sighed. “I just felt like we’re about to have a shouting match again, so I had to leave,” I told him. “I’m sorry. I just didn’t want to fight.”

“I know,” he said. “I don’t want to fight, too. I love you, too. But we can’t just always run away. We need to face this head on. Running will only lead us back to where we first started.”

Tahimik akong tumango sa bawat salitang sinasabi niya. Tama naman siya. Alam ko na kailangan namin ’tong pag-usapan. I wanted this marriage so bad and I couldn’t see myself with anyone other than him… But he couldn’t see himself in a marriage without kids…

Someone has to give in.

I wanted it to be me.

“This is Sushi—my brother’s dog,” he said to my silence.

I looked at the dog. And then I looked at Sean.

“When you left, I talked with the counsellor. She mentioned that we should start small first… Let’s take care of Sushi for a while, yeah? And if you still don’t want kids… Then, we’ll have to talk for real, Sob.”

I briefly closed my eyes and then nodded.

“Okay,” I said, looking at him. “I promise I will try, Sean.”

He smiled briefly. “That’s all I want,” he replied.

Sean introduced me to Sushi—a cute corgi. Sushi seemed very sweet, pero mas gusto niyang sumama kay Sean. Pero si Sean, sa akin binibigay palagi si Sushi. Obvious na gusto niya na gumaan ang loob ko sa aso.

I really hoped this would work.

I really hoped this could change my mind.

“I’ll just get our food,” sabi niya bago lumabas sa condo. I was left there with Sushi. He was looking at me with those huge eyes.

“Your Tito left,” I told him.

He barked.

“We need to be close,” I said.

He made a whiny sound.

“Yeah, I know you probably wanna go home, but you need to stay here for Tito Sean… And for me, too, because I don’t wanna lose your Tito,” sabi ko ulit sa kanya.

I stood up because it was starting to feel ridiculous talking to a dog. Pumunta ako sa kusina at kumuha ng wine glass. I poured myself a glass and then I saw that Sushi followed me there. I looked at him.

“You can’t have this,” sabi ko habang hawak iyong glass. “Sean got our food. Sinama niya na siguro iyong food mo,” pagpapatuloy ko pero naka-sunod pa rin siya sa akin.

Hinanap ko kung may dala rin ba si Sean na pagkain ng aso. I found one in what looked like Sushi’s bag. But to be safe, I searched the internet din kasi baka kung ano mapa-kain ko sa kanya. I already prepared the food. Sushi was looking at me like he wanted me to give him the food already, pero gusto kong hintayin si Sean for clarification. Ayokong baka kung ano mangyari sa aso.

To be fair, hindi ko na lang din muna ininom iyong wine ko.

Pagbalik ni Sean, he was carrying with him a paper bag from our favorite resto. Napa-ngiti agad siya nang makita niya kami ni Sushi sa isang gilid. I was standing, holding my wine glass habang nasa paanan ko si Sushi at naka-tingin sa akin.

“He’s hungry,” I said.

“I just fed him,” Sean replied.

“Well, he’s whining,” sabi ko and then sipped my wine. “I prepared his food, but I’m not sure if that’s okay.”

Sean smiled at me. “Is it the one in the bag? Stephen told me that that’s the only food he eats,” he replied. Buti na lang naghintay ako! Ang sensitive pa pala nitong si Sushi.

I washed my hands and prepared our food habang si Sean, pinapa-kain si Sushi. When I was done, I was watching them. Sean… He sure did look like he’d be a great father. Gusto niya talagang magka-anak… And I sure did hope that by the end of this, we’d all get what we wanted…

Chapter 16

#RTG16 Chapter 16

“You miss your Dad?” I asked Sushi. It’s been a few months na nandito siya. I was starting to think that Sean lied to me. Kung kay Stephen nga talaga si Sushi, paano siya papayag na ganito katagal sa amin si Sushi?

Sean’s in the hospital dahil may aksidente yatang nangyari and kailangan ng backup. We were supposed to go to Tagaytay for a weekend getaway. We’re really trying. We both wanted this marriage to work… God, we really love each other. I hoped that’s strong enough for us to get through this.

I got my wine and I got Sushi a bowl of his treats. Tahimik lang akong nanonood ng documentary habang katabi ko si Sushi. He’s such a nice dog. I wasn’t a dog person—or a pet person for that matter. I just didn’t like taking care of another living thing. I wouldn’t even trust myself with a plant.

While we’re in the middle of watching, my phone vibrated. Since we got Sushi, I ignored my phone during the weekends to truly focus on my marriage… Pero kapag weekdays ay doon ako nagta-trabaho talaga… I just made sure that by 6, pauwi na ako para sabay kaming kakain ni Sean.

But since he’s not here, I opted to answer my phone.

“Come to the office,” Sancho said.

“Why?”

“Big case. You’ll want an in on this,” sabi niya.

“Okay. Thanks for the info,” I told him before I ended the call. I tossed my phone to the side kaya naman napa-tingin ako kay Sushi na naka-tingin sa akin. “What? It’s not as if pwede kitang iwan dito… Magagalit sa ’kin Tito mo,” I said.

I tried to focus on the documentary, but my mind kept on flying to the office. Ito yata iyong balita na kaso tungkol sa Ylana na kaso… pero alam ko naman na kay Atty. Yuchengco ibibigay ’yun. Pero gusto kong pumunta sa office para lang alam ko iyong mangyayari.

I looked at Sushi, and then sighed.

I couldn’t go and leave him.

When Sean finally returned, he looked so tired kaya naman pinabayaan ko na siya. He just took a quick bath and then told me that he needed to sleep first. I just busied myself with preparing our dinner… Hindi pa rin nagrereply si Sancho tungkol sa kaso. Gusto ko pa rin naman kasing malaman since big case talaga ’yun.

A little after 8pm, I woke Sean up.

“What did you two do today?” he asked while helping himself with the pasta I made.

“Nothing much. Just watched docu,” I replied, pouring myself a glass of wine.

Sean tried to engage me in a conversation and I answered them all. We watched a movie. I snuggled close to him. Hindi ko alam kung nanonood ba talaga kami o gusto lang naming magka-dikit na ganito. It felt melancholic—almost sad.

“You’re bored,” he said.

“I think the movie’s good,” I replied.

“No, you’re bored taking care of Sushi,” he said.

“I’m not,” sagot ko sa kanya. “The reason why I was bothered earlier was because there’s a big case in the firm. I was asked to go there, but I couldn’t leave Sushi.”

I didn’t move. I wanted to stay in this position. I wanted to stay close to him. I really didn’t want him to leave.

“You should’ve left him,” sabi niya. “The worse he could’ve done is to destroy our couch.”

I laughed a little. “Yeah… He’s a little bastard.”

I felt him kissing the side of my head. “I don’t know if you changed your mind yet, but I’m really happy that you’re trying.”

Tumingin ako sa kanya. “I’m trying because I really, really love you…” I told him, my eyes never leaving his… I wanted him to know that. This was hard for me, but for him, I was willing to try—na baka nga magbago talaga ang isip ko. I just didn’t want to close the door on that one… because doing so would be an end to our marriage.

And that one I couldn’t deal with.

Sean cupped my face to kiss me… and then we closed the door to our room and left Sushi on the couch.

---

When I returned to work on Monday, I felt like I was invisible dahil sobrang busy ng mga tao. A team of lawyer was composed to deal with the Ylana case—and I was right na kay Atty. Yuchengco binigay iyon… Sayang. That case could’ve skyrocketed my career.

Dumiretso na lang ako sa office ko and ginawa ko iyong mga trabaho ko. Hindi naman nauubos ’yun. Rich people always have someone they wanna sue—it almost felt like a hobby for them.

Nang paglabas ko sa office para maglunch, nakita ko na busy pa rin sila sa kaso. I even saw Atty. Zobel na nandito sa office… probably to check on Atty. Yuchengco.

“Ano ’yung sa Ylana case?” I asked Sancho nang makita ko siya finally.

“Don’t you watch news?” he asked.

“No,” sagot ko. “Ano’ng meron?”

“Rape and murder,” he said. My lips parted. “Son of a famous actor allegedly raped the daughter and murdered the mother and the sister.”

“Oh, shit,” na lang ang nasabi ko. This was so interesting! I mean, definitely sad for the father! “Who’s our client?”

“You know,” sagot niya. “That’s why Jax is frowning.”

Natawa ako nang sandali. Yeah. I could already imagine him frowning and snacking on his beloved sandwich dahil napilitan siyang kunin iyong kaso—but that’s the thing with firms… you take the cases the firm gives you. Wala kang choice talaga.

Suddenly, the cases on my desk felt so boring. Gusto kong sabihin na sasama na lang ako sa team ni Atty. Yuchengco kaya lang hindi naman na pwede iyon kasi may sarili na akong team. I just needed to focus on that.

Pag-uwi ko sa condo, nagulat ako dahil naunahan ako ni Sean. Naka-handa na iyong pagkain namin. I kissed him, and then opened the TV para manood ng balita tungkol doon sa sinasabing kaso ni Sancho.

“Remember the case yesterday?” I told Sean habang nasa kusina siya at nasa sofa ako. “It’s this, oh,” I continued, and then increased the volume of the TV. Allegedly, manliligaw daw iyong lalaki tapos nung hindi sinagot, pumunta sa subdivision nung babae… And timing na wala iyong tatay… And then the crime ensued.

I really believe that demons walk the earth with humans.

A lot of highranking officials gave their statement—nakita ko rin si Atty. Yuchengco na nagbigay ng mabilis na interview since hindi naman siya pwedeng magcomment dahil ongoing iyong kaso.

“I’m sorry,” Sean said.

Napa-tingin ako sa kanya. “Ha?”

“That could’ve been your case,” he said.

“Not really,” I replied. “I’m sure if I were there, the case would’ve still been given to Atty. Yuchengco,” I continued. Pinatay ko na lang iyong TV at inaya si Sean na kumain na kami.

After we ate, lumabas kami para maglakad-lakad. We brought Sushi with us who looked excited kasi laging halos nasa condo lang namin siya. We walked around the area. Gusto ko na sanang bumalik sa condo dahil napagod na ako sa paglalakad kaya lang ayaw pang paawat ni Sushi.

“Mom’s birthday is next week,” Sean said.

“What will we get her?” I asked.

“Do you wanna go?”

“Ha? Of course.”

“What if she asks you?”

“About the baby?” I asked.

“Yeah.”

“What do you want me to tell her?” tanong ko.

“What do you want to tell her?” he asked back.

“Let’s say we have a baby… What if I’m not a good mother? What if I don’t love the baby? What if… what if I’m really not just cut out for it?” I asked him. “Will you take that against me?”

Gusto ko lang na alam niya lahat ng pwedeng mangyari… Having a baby wouldn’t magically make everything perfect. Sure, he’ll love the baby, but what about me? I couldn’t promise that. Because I know that I’m not cut out to be a mother… but I might just give in because I really want Sean to be happy…

“Do you like Sushi?” he asked.

“He’s a dog, Sean,” I replied.

“Sob, I’m sure you’ll love—”

“Stop saying you’re sure because you don’t know what will happen,” I calmly told him. “I really want to give you a family, Sean… But I can’t promise you that I’ll be a good mother… I don’t want you to hate me for that… Kaya sinasabi ko na sa ’yo ngayon… I’m not cut out to be a mom… I may not have mother’s instinct. I don’t know.”

“Then, I love our kid so much for the both of us,” he answered.

“What if he hates me?”

“A he?” he asked. “A boy?”

I shrugged. “I don’t know. A girl?”

Sean kissed the side of my head. “Our kid won’t hate you.”

I smiled.

And then I started seeing red.

---

I begged Atty. Yuchengco na payagan akong maki-brainstorm sa kanila habang nagpe-prepare sila ng defense para sa client namin. A lot of influential names were included in the case dahil magkakaibigan pala iyong nagdrive papunta sa subdivision. Sobrang dami nung discoveries na pinadala ng prosecution… Kapag napanalo ’to ni Atty. Yuchengco, I’d forever respect him. Iba talaga.

Sandali lang ako sa confe room dahil kailangan kong tapusin iyong pendings ko. Ang dami ko pang kailangang ioversee dahil maraming hawak iyong team ko. Then, I had to make an appearance sa court. Mabuti na lang maaga iyong sa docket.

When Saturday came, Sean and I went to the doctor for a check-up. Ramdam na ramdam ko iyong kaba sa dibdib ko.

“Nervous?” Sean asked.

“Kinda.”

“Are you sure about this?” tanong niya. “We can just get a surrogate…”

Umiling ako. “No, it’s okay,” sabi ko sa kanya.

“What about your work?”

“Don’t worry about that,” I said. Subukan lang nila akong tanggalin dahil nabuntis ako… It’s the time of social media.

Pagpasok namin sa clinic, maraming tinanong iyong doctor, mostly tungkol sa lifestyle ko. I answered truthfully. Sa condo at office lang naman talaga ako palagi. Si Sean and mga tao lang sa office ang nakikita ko. Ni hindi ko na nga nakikita mga soro sisters ko—which reminded me that I needed to answer Clary’s texts.

The doctor did some exams and then told us na healthy naman kaming dalawa to have a baby… She just warned me about the stress of my work. It’s nothing I couldn’t handle. Maaga naman na akong umuuwi ngayon compared dati. It really struck a nerve when Sean told me that it would’ve been nice to have dinner with his wife…

“Can I go to the CR first?” tanong ko habang kinakausap ni Sean iyong OB. He nodded kaya naman dumiretso na ako roon. I got inside the cubicle and covered my face with my hands and quietly sobbed. I quickly calmed myself down and then washed my eyes. Ilang minuto akong naka-tayo sa harap ng salamin, making sure that my eyes didn’t freshly cried. Huminga ako nang malalim bago bumalik sa office ni Dra.

“Are you okay?” Sean asked.

I smiled and nodded. “Yeah… So, any more restrictions?” I asked and quietly listened.

Nang matapos kami sa clinic, dumaan kami ni Sean sa supermarket para mamili ng pagkain. Sean filled our cart with vegetables and fruits. He looked so excited. I liked seeing him like this… I sincerely hope for everything to be okay…

“Sob, I promise your work won’t be affected…” Sean said.

“Don’t think about it,” I just replied, kissing him on the lips, and then closing my eyes and just trying to sleep all the thoughts away.

Chapter 17

#RTG17 Chapter 17

One of the members of my team had to take a leave dahil nabuntis siya. I was given the opportunity to select the new member of my team since ako naman ang makikipag-usap sa kanila… There were some topnotchers, but my eyes caught the attention of a certain Aurora Marie Floresca since siya lang iyong nag-iisang hindi topnotcher… She kinda reminded me of myself… And Atty. Yuchengco had some good words for her, and that was really enough for me.

Nang lumabas ako sa office ko, nakita ko Sancho na kausap si Atty. Floresca. They looked friendly. Akalain mo nga naman…

“What?” Sancho asked nang makita niyang pinapanood ko sila.

I smiled and shrugged. “Nothing… Close kayo?”

“Rory? Not really…”

“Type mo?” I asked. Tagal ko ng nakikita rito si Sancho sa office, pero never akong naka-rinig ng balita na may dine-date siya. Pareho sila ni Atty. Yuchengco na kasal na yata sa trabaho nila.

He laughed. “She’s my friend’s ex.”

“You didn’t answer my question,” I replied, grinning. “Type mo?” tanong ko ulit sa kanya.

Sancho just rolled his eyes tapos kinuha niya na iyong file na hiningi niya sa akin kanina. In denial… May crush yata si Atty. Cantavieja kay Atty. Floresca. Mukhang bagay naman sila.

When my work ended, dumiretso na ako sa condo. Ganoon naman ang nangyayari sa araw-araw ko. It almost felt like a routine. Papasok sa trabaho, uuwi sa condo, then sometimes I’d take a pregnancy test and every time, my heart would beat wildly inside my chest…

But tonight, it felt different.

“Don’t worry too much, okay?” Sean said, kissing the side of my head. “If it turns out negative again, we’ll just keep on trying…”

Ngumiti lang ako sa kanya bago pumasok sa CR. I followed the instruction. I sat in silence, waiting for the PT’s result… And then there it was…

“Shit,” sabi ko nang mabilis na tumulo ang luha sa mga mata ko. Mabilis kong binaba iyong PT at saka naghilamos. Why the fuck was I crying like the world was ending? Panay lang ang paghihilamos ko hanggang sa tumigil iyong pagtulo ng luha ko. I bit my lower lip as I stood there silently, begging myself to stop acting like my whole world was ending.

Huminga ako nang malalim at pinunasan iyong mukha ko.

“Sob? Baby?” Sean called from outside.

I picked up the PT from the floor and slowly opened the door. Sean was there—his face trying to look neutral, but I knew better… He wanted this to be positive… Ilang beses na kaming nagtry pero palaging negative…

“Positive,” I said, handing him the PT.

He blinked. “R-really?”

“Yeah, I think… But it’s better if we go to the clinic—”

But I wasn’t able to finish my sentence because he quickly wrapped me inside his arms, hugged me, and repeatedly thanked me. I returned his hug and smiled as I fought the tears that were threatening to fall.

It’s our baby…

It’s impossible that I wouldn’t love him…

Right?

Sean couldn’t sleep that night. He excitedly told me about all the things he was planning once the baby arrives. Excited na nga siyang mamili kami ng gamit ng baby. He wanted us to move to a bigger place ASAP. I wanted to tell him na sana sa malapit na lugar lang para hindi ako mahirapang pumunta sa trabaho.

“I love you, Sob,” he said as his arms snaked around my waist. He pulled me closer against him. I felt his breath on my neck. “Thank you for this…”

Hinawakan ko iyong kamay niya. Hinawakan ko na lang ’yun. If I were with him, surely, I could do anything.

---

Maraming nangyari simula nung malaman kong buntis ako. We had to confirm with the doctor kung totoo nga… and I was right. I was few weeks into the pregnancy. Sinabi rin sa akin ni Sean na after first trimester na namin sabihin sa pamilya namin. He was saying a lot of things and I couldn’t keep up with them. Ginagawa ko na lang iyong parte ko. Kumakain ako nang tama at natutulog ako nang maaga. I made sure na iniinom ko lahat ng gamot at vitamins na binigay sa akin.

That weekend, lumuwas sila Mama mula sa probinsya. They didn’t know why… Balak kasi namin ni Sean na sa dinner na lang sabihin para alam na nilang lahat. Kaya naman nandito kami ngayon sa isang private room sa resto. The whole family was here—pamilya ni Sean at pamilya ko. I saw them getting along just fine. Ni hindi mo mahahalata iyong malaking gap sa economic standing. Everyone’s getting along well.

This was good…

I was doing a good thing…

Nagsimula ng magdinner. Si Mommy Shirley ay kinakamusta lang si Papa tungkol sa buhay retirement, and she also asked him kung gusto niyang magkaroon ulit ng medical mission. My dad had a lot of ideas. It was fun watching them collaborate. Itong si Irina naman ay panay ang tanong kay Stephen ng kung anu-ano. Buti na lang ’di naiinis iyong kapatid ni Sean dahil ang kulit din nitong si Irina, e.

When the food was served, nagka-tinginan kami ni Sean. He held my hand. He cleared his throat kaya naman napa-tingin sila sa amin. It felt awkward for a minute… but Mommy Shirley’s eyes widened.

“Oh, dear Lord…” sabi niya habang expectant na naka-tingin sa amin ni Sean. “Is this what I think it is?”

“Mom,” Sean groaned. Mommy Shirley laughed and pretended to zip her lips. “Sob and I are expecting—”

At hindi na nga natapos si Sean sa sinasabi niya dahil binaha na iyong kwarto ng congratulations. I kept on thanking them and they kept on thanking me, too, lalo na si Mommy Shirley. Mukhang miss na miss niya ng mag-alaga ng baby.

“Congratulations, anak,” bulong sa ’kin ni Mama… Niyakap ko na lang siya nang mahigpit. Nang mag-angat ako ng tingin, nakita ko na naka-tingin sa akin si Papa at Irina. I smiled at them, too.

This was a happy occasion. Ito na iyong sinasabi ni Sean na bubuo kami ng pamilya. Babies are cute… Sigurado ako na magbabago ang pananaw ko kapag nakita ko na iyong anak namin ni Sean.

Nang matapos iyong dinner, I told Sean na ihahatid ko muna sina Papa sa hotel nila. Napaka-daming bilin sa akin ni Mommy Shirley tungkol sa pagbubuntis ko. It was nice seeing her very excited—if only I could share kahit kalahati lang ng excitement niya.

“Hatid ko lang sa baba,” Papa said nang mahatid ko sila sa hotel room nila.

“Wag na—” sabi ko, pero bago pa man ako matapos ay naisara niya na iyong pinto. Sabay kaming naglakad pabalik sa elevator. Akala ko ay may kahit ilang segundo man lang na tahimik, pero agad akong tinanong ni Papa.

“Sa lahat ng buntis, ikaw iyong mukhang namatayan,” sabi niyang bigla habang pinapanood ko iyong pagbaba ng number sa elevator.

“Imagination mo, Pa,” simpleng sagot ko.

“Alam mo bang kami ng Mama mo e matagal ng natanggap na ’di kami magkaka-apo galing sa ’yo?”

Napa-tingin ako sa kanya. “Grabe?” I replied, laughing.

“Nung bata ka pa, kapag may pinapa-gawa sa inyo sa school tungkol sa pangarap niyo, iyong mga classmate mo, puro bahay at asawa nila tapos maraming anak… Ikaw alam mo kung ano nilalagay mo? Ikaw lang mag-isa tapos may dala kang brief case.”

“Bata pa ako nun, Pa.”

“E bakit ganon mukha mo kanina?”

“Aling mukha ba?”

“Iyong nung sinabing buntis ka.”

I took a deep breath before I started to talk. Kilala ako ng Papa ko. Kahit pa sabihin na busy siya dati sa pagiging Mayor, sinigurado niya na close kami. Kaya nga ’di ko rin maintidihan ang sarili ko kung bakit ayoko ng anak… Maayos naman pamilya ko… Close naman ako sa nanay ko… Wala naman akong kung anong trauma… Mahal ko naman si Sean…

Ayoko lang talaga.

That’s just it.

“I admit, at first, I wasn’t too excited about the idea of being pregnant,” I told him since there’s no use in lying. “But Sean wants kids… And I love Sean… I’ll be okay, Pa.”

“Pero—”

“Hindi naman siguro ako ganoong kasamang tao para ’di mahalin iyong sarili kong anak, ’di ba?” pagputol ko sa sasabihin niya. I smiled at him and then the elevator door opened. “I think, at the very least, I’ll be an okay mom, Pa… Pero si Sean? He’ll be a terrific father… I’ll be okay,” I said, and then pushed the close button. “Wag mo na kong ihatid sa baba, Pa. See you bukas? Dinner tayo bago kayo umuwi.”

---

Things were great. Sean’s taking care of me—feeling ko nga sobra na. We’re already looking at a bigger place to move to… He asked me naman kung saan ko gustong tumira. Gusto ko iyong sa malapit lang sa trabaho ko… Iyong pangarap niyang tumira kami sa probinsya, sana matagal pa ’yun. Ang hirap lumuwas araw-araw. Buti sana kung hindi traffic. Wala pa naman akong balak lumipat ng firm. Doon ko na gustong magstay.

Pagpasok ko isang araw sa office, si Atty. Yuchengco ang agad na nakita ko. His poker face was missing at pumalit iyong naka-kunot na noo niya. Mukhang kakagaling niya lang sa office ni Atty. Divina.

“Ano’ng nangyari ’dun?” I asked nang si Sancho naman ang makita ko. Siya kasi talaga iyong maraming alam dito sa firm since ‘close’ niya iyong mga partners and higher ups. Okay naman din ako sa kanila. Nakaka-usap ko sila since pina-kilala ako ni Sean sa kanila dati. They probably know me as Atty. Laurel—iyong lawyer na, at the same time, asawa nung anak ng may-ari ng St. Matthew’s. What a mouthful.

“Forced to inhibit sa Ylana case,” he replied.

My eyes widened. “Hala… bakit daw?” I asked, a little surprised! First time atang mangyari ’to kay Atty. Yuchengco dahil usually, he kept to himself naman… Saka medyo matagal niya na ring inaasikaso iyong case tapos biglang wala na siya sa kaso?

“There were pictures of him having dinner with the judge.”

“Oh… Sino’ng judge?” I asked.

“Judge Duenas. I don’t know the details. Just ask him,” sabi niya tapos mabilis na pinuntahan si Rory… May something siguro sa dalawa na ’yun.

Dumiretso na lang ako sa office ko. I quietly worked on drafting some documents while snacking on fruits dahil bilin sa akin ng OB ko na kailangan kong maging healthy. Kinausap ko lang din iyong ibang lawyers para sa update sa ibang kaso na handle ng team namin. Nung after lunch, nagtaka ako dahil pinatawag ako ni Atty. Divina.

“Hi, Sir,” I greeted.

“Have a seat,” sabi niya.

Atty. Divina went straight to the point kung bakit niya ako pina-punta sa office. Usually kasi ay kakamustahin niya muna si Sean sa akin since kilala niya iyong family ni Sean. Alam ko naman sa sarili ko na masipag ako… but I wouldn’t deny the influence of Sean’s family in advancing my career.

“You’ll replace Atty. Yuchengco in the Ylana case.”

I blinked.

Seriously?

I usually handle civil matters!

Atty. Divina wasn’t keen on sharing more details, but sinabi niya lang na the family of the victim worked hard on having Atty. Yuchengco removed from the case, given na nga na maganda talaga iyong trackrecord niya… And apparently, most criminal lawyer in our firm ay may connection kay Atty. Duenas, so most probably, mahahanapan din ng butas.

“Okay, Sir,” I replied… like I even had a choice.

Pagbalik ko sa office, I went on my usual work. I continued drafting my pending, but then I was told to prioritize iyong Ylana case since it’s highly publicized and all eyes would watch us… It’d be a big problem kapag natalo kami—mostly bad for our client… at ako na pagbubuntunan ng galit ng partners.

Kakasabi lang ng OB ko na bawal ako ma-stress…

“Sean,” I called nang maka-rating ako sa condo namin. Nauna si Sean maka-uwi sa akin, and pagdating ko, he was already preparing our dinner. As usual, may salad para sa akin and lots of fruits. Naka-lagay na rin sa table iyong vitamins na kailangan kong inumin. Tataba yata talaga ako.

“Yes, baby?” he asked from the kitchen.

“Remember the Ylana case? It was transferred to me.”

Nakita kong napa-tingin siya. “The murder and rape one?”

“Yeah…” I saw worry cover his whole face. “Do you… do you want me to ask them to transfer it to someone else?” tanong ko sa kanya. Alam ko naman kung ano iyong iniisip niya. Ayoko lang isipin niya na hindi ko iniisip iyong baby kasi iniisip ko naman talaga… Nandito na. Buntis na ako. Of course, I’d take care of the baby.

“I promised you our baby and I won’t hinder you career,” sabi niya.

“But—”

“Just promise me you’ll take care of yourself,” he said. “And why were you transferred?” he asked. “Is it a dangerous case? Is it okay if we get you a guard?” sunud-sunod na tanong niya.

I smiled at the concern Sean was showing. I knew I opposed everything I wanted and believed in nang piliin kong sundin iyong gusto ni Sean… but seeing him this happy? I made the right call.

Chapter 18

#RTG18 Chapter 18

“Do you understand, Atty. Laurel?” Atty. Divina asked.

“Yes, Sir,” I replied before I quickly turned my heel and walked out of his office. I marched away from his office at mabilis akong lumabas ng building. I felt like I was suffocating. Alam ko naman na high profile ’tong kaso… Ginagawa ko naman lahat… I just didn’t know that it’d be this hard! Gusto kong sigawan iyong client namin dahil ang tanga-tanga niya! Paano ako mananalo kung nagkalat iyong fingerprint niya sa crime scene?! Lawyer ako, hindi magician!

I went to the coffee shop and got myself a whole blueberry cheesecake. Alam ko na sinabi ng OB na hindi dapat ako masyadong kumain ng sweets and to maintain a healthy diet, but I was so annoyed! Paano ko ipa-paliwanag kung bakit nandun iyong prints niya?!

“Isang clubhouse din,” I told the barista.

Pagbalik ko sa office, dumiretso ako sa room ni Atty. Yuchengco. I dropped the container of the sandwich in front of him. Napa-tingin siya sa akin habang naka-kunot ang noo.

“Do you need anything?” he asked, confused.

“This is your fault,” I said bago ko kinuha iyong fork and started to dig in. Sobrang confused ng mukha niya sa ginagawa ko. I didn’t care. ’Di ko na siya boss. Same na kami ng rank ni Jax dito sa firm. Kapag nanalo pa ako rito sa Ylana, I was sure that I’d be promoted once again. “Why did you have dinner with Judge Duenas?”

“I didn’t have dinner with Judge Duenas,” he said, still looking at me as I ate the cheesecake. “I was with my family. Kilala niya si Mama. They just chatted for a bit. Ewan ko kung bakit may picture.”

I groaned.

“Gusto mo ba?” tanong ko dahil tingin siya nang tingin sa cheesecake ko. Umiling siya. “Malinis naman ’to. Gusto mo ba?” tanong ko ulit dahil feeling ko may chance na maubos ko ’to dahil sa sobrang frustration ko kay Atty. Divina. Malapit na kasi iyong arraignment—na thanks to Jax’s work from before ay na-delay nang na-delay.

Jax shrugged. I gave him the spare fork. We silently dug in the cheesecake.

“The arraignment is near. Ano’ng defense mo dapat sa fingerprints sa scene?” I asked since hinawakan niya naman iyong kaso before.

“Bayad ba ’tong cheesecake?” tanong niya.

“Kaso mo naman ’yon talaga; nadamay lang ako.”

He laughed a little. “Okay,” sabi niya. “You know how Fred was allegedly still the suitor?” he asked and I nodded. “The pictures from exhibit H, you can use them to build a story that they’re already a couple… Then sell the angle that the fingerprints were from their trysts—that those weren’t from the night of the crime,” sabi niya habang panay ang kuha ng cheesecake. ’Di niya pinapansin iyong sandwich na pinaghirapan kong iorder for him.

“That’s it?” I asked.

“Yeah… pretty much,” he replied.

“How about iyong sa ibang room?”

“They’re not our client,” he said.

Palaging civil matters iyong hawak ko… Si Jax iyong madalas dito sa criminal…

“Is that it?” I asked him.

He looked at me and smiled a little. “I keep on reminding myself that everyone deserves a day in court,” he said. “And that I’m not God to pass on judgment. I’m just here to defend… and hopefully, the judge will do his job.”

My lips parted at his explanation.

“It sounds so… simple.”

“It is simple… Innocent until proven guilty,” he said. “You just have to exploit that doubt.”

Jax told me that if I needed anything, he’d gladly help me… He’s so nice naman nga talaga. Tama nga si Paige nung sinabi niya na isa sa pinaka-mabait na lawyer dito sa firm si Jax. ’Di kasi siya mayabang. Karamihan kasi sa mga lawyer dito pumasok na ata sa utak nila na lawyer sila kaya ang lalaki ng mga ulo.

Since I was told to prioritize the Ylana case, iyong ibang hawak ko, pinasa ko sa ibang kaso. Medyo hesitant ako kay Atty. Floresca dahil bago pa lang siya, but it seemed that Sancho’s helping her… I knew it when I read the appeal—it had Sancho written all over. I should know—tinulungan niya rin ako dati, e.

“You don’t look pregnant,” Sean said habang tahimik akong nagbabasa sa condo.

“I know…” I replied. ’Di nga masyadong lumalaki iyong tiyan ko, e. ’Di nga alam sa office na buntis ako, e. Pero balak ko ng asikasuhin iyong para sa maternity leave ko. Alam ko gustong itanong ni Sean sa akin iyon, pero hindi niya lang magawa.

Bigla siyang naupo sa tabi ko. He rested his palm against my stomach. Tumingin ako sa kanya na naka-taas ang kilay. He smiled at me—iyong malaking ngiti talaga? Halatang masayang-masaya siya.

“Can’t wait to feel our baby kick,” he said.

Hope he won’t give me a hard time,“ I replied.

“You really think it’s a he?”

“I think so… Do you want a girl?”

“To be honest? Yeah… I want a little girl,” he said, smiling at me. “But I just really want you and our baby to be healthy,” sabi niya pa tapos ay hinalikan ako sa pisngi. “How’s the case?” tanong niya.

“I think it’s going to be fine,” sagot ko sa kanya. “If you wanna sleep na, you can go first. I’ll just finish these last 3 pages, I promise,” sabi ko pa. Kakagaling niya lang kasi sa mahabang shift and alam ko na pagod na pagod na siya. Ako naman kasi, ang lapit na ng arraignment ko kaya naman kailangan kong i-polish lahat…

Sometimes, iniisip ko kung paano ang magiging setup namin kapag lumabas na iyong baby. Ngayon pa nga lang hindi na kami magkita halos ni Sean dahil sa trabaho namin, e… Paano pa kapag may baby? Did he really need to give his job up? But he loves being a doctor… And I love my job…

I hope none of us would need to give our job up. Pinaghirapan namin ’to. Hindi biro iyong pinagdaanan namin bago kami naging doctor at lawyer.

---

“Atty. Laurel…” Sancho called nang makita niya ako. I smiled at him. Lumapit siya sa ’kin. “Are you okay?” he asked.

Umiling ako. “Gusto mong sumama sa aking maglunch? Bago ako sigawan,” sagot ko sa kanya.

Kaka-balik ko lang galing sa arraignment. I thought I was prepared—but the prosecution was much more prepared… Sobrang dami nilang evidence na naka-handa. I prepared, but I wasn’t prepared with the amount of evidence they had at their disposal. My client was a sloppy criminal—very rich, but was very sloppy… Nakikita ko na iyong kahihinatnan ng kasong ’to.

I didn’t know if Sancho was following me. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko. Kanina ko pa nabasa iyong text mula kay Atty. Divina na pinapa-diretso ako sa kanya. It’s as if hindi pa enough na nasigawan ako nung pamilya kanina—may isang round pa mamaya.

“What do you want? My treat,” sabi ko sa kanya nang abutan kami ng menu ng waiter. I ordered steak—I deserved this pagkatapos nung kalat na nangyari kanina at kalat na mangyayari ulit mamaya. Sumasakit na agad ang ulo ko kahit hindi pa ako nakaka-balik sa office.

“What?” tanong ko nang makita kong naka-titig sa akin si Sancho.

“I heard about what happened in the arraignment.”

“Ang kalat,” sabi ko na natawa. “Gusto kong sakalin si Jax kung bakit napasa sa akin iyong kaso. Ang hirap lusutan. Sa tingin mo kung siya pa rin lawyer, mananalo?”

He shrugged. “Kahit gaano ka kagaling, if it’s a lost case, it’s a lost case,” he said.

“Hope the partners know that,” sabi ko.

“This won’t derail your career,” he replied.

Ngumiti na lang ako. That wasn’t my concern at this point—ayoko lang na pag-initan pa nila ako. The pressure from the case and the client, I could handle… Sanay naman ako roon… But the unnecessary pressure from the firm? That’s what’s causing me stress. Para bang lagi nilang pinaparamdam sa akin na I was one mistake away from being jobless… Mabuti na lang sanay akong ngumiti kahit napipikon na ako sa kanila.

Nang dumating iyong pagkain, tahimik lang akong kumain. I took my time dahil hindi rin naman ako excited na masigawan ni Atty. Divina… pero napansin ko na naman na naka-tingin sa akin si Sancho.

“What?” I asked kasi nakaka-ilang kumain ng may naka-tingin sa ’yo. Naka-kunot ang noo ko sa kanya.

“Lyana,” he called.

“What?” I repeated.

“You’re… pregnant,” he stated—he didn’t ask, he stated.

I blinked my eyes. “How—”

“I have sisters. You’re showing the same signs,” diretso niyang sabi. “Your cheeks are fuller.”

“Iyong pisngi ko talaga?”

He nodded. “Normally, your jawline could cut me.”

Natawa ako. “Seriously, Sancho,” sabi ko habang binalik iyong atensyon ko sa paghiwa ng steak. “But nice observation.”

He seemed so fascinated with the fact that I was pregnant kaya pinabayaan ko na lang siya na tignan ako. I ate every inch of my steak and drank my water. Nang matapos ako roon ay nakita ko na hindi pa tapos si Sancho sa pagkain niya.

“I don’t wanna leave dahil ’di ka pa tapos kumain, but I really need to go,” sabi ko dahil nakita kong nagtext na ulit si Atty. Divina at hinahanap na ako.

Sancho called the server’s attention and asked the food to be placed in a takeaway container. Naunahan niya rin akong magbayad ng pagkain namin. Bahala siya. At least naka-libre ako.

“Did you tell Atty. Divina that you’re pregnant?” he asked. “He could’ve given the case to someone else.”

“Hindi, e—”

“Are you serious?” tanong niya na parang napikon bigla sa akin. “You’re pregnant and this is a very stressful case.”

“All cases are stressful, Sancho.”

“This is on a different level of stress, Lyana—”

“Know what? If you want me to be less stressed, tulungan mo na lang ako sa kaso,” sabi ko sa kanya. “And kay Jax na ’to nauna tapos pinasa lang sa akin… Ano? Ipapasa na naman sa iba?”

Kita kong kunot iyong noo niya.

“Thanks for the concern, really, but I’ll be fine,” sabi ko sa kanya habang naka-ngiti.

Pagbalik namin sa office, dumiretso ako kay Atty. Divina… As expected ay sinabihan niya ako na doblehin ko iyong sa case dahil hindi kami pwedeng mapa-hiya sa mismong hearing. I just nodded and told him that I’d do my best.

Paglabas ko sa office, hindi na ako nagulat na nandun si Sancho.

“Wala ka bang trabaho?” tanong ko dahil mukhang hinintay niyang matapos ako roon sa loob. Hanggang paglalakad ko pabalik sa office ko ay naka-sunod siya sa akin. I looked around to check if Atty. Floresca’s here, pero mukhang wala siya.

“What do you need?” he asked.

“I need to work,” I replied as I opened my laptop to look for similar cases… Worse comes to worst, sa technicality ko na lang ilalaban ’tong kaso na ’to.

Tumingin ako kay Sancho, mukhang wala siyang planong lumabas sa office ko.

“Sancho—”

“Give me some files—I’ll help you.”

I groaned. “Fine,” sabi ko sa kanya sabay abot ng ilang folders na nabasa ko naman na. “Now, please leave. I need silence,” I continued, and thankfully, iniwan niya na ako.

Tahimik lang akong nagtrabaho. I still needed to work with the other lawyers on top of prioritizing the Ylana case. Pag-uwi ko sa condo, kasama ko na rin iyong files dahil hindi ko mapabayaan.

“Fuck. Fucking stupid idiot,” I groaned habang binabasang isang beses pa ulit iyong complaint. Ang tanga talaga! Kung pinlano talaga nila iyong crime, sana naggloves man lang sila! Ang tanga talaga!

Napansin ko na naka-tingin sa akin si Sean. He was in the middle of peeling oranges for me.

“I’m sorry,” I said, sighing. “This… this case is so frustrating.”

“Is there anything I can do to help?” he asked.

“Nothing, babe. But I appreciate the concern,” I said, smiling at him. Hanggang 11pm, nagbabasa ako at naka-tulog na si Sean kaka-hintay sa akin. Ginising ko na lang siya mula sa pagkaka-tulog niya sa sofa at sabay kaming pumunta sa kwarto para matulog. I slept well that night dahil niyakap ko lang si Sean.

The next few days were extremely stressful dahil biglang kumambyo iyong isang witness namin at sinabi na binayaran lang siya para sabihin na nakita niya iyong client sa ibang lugar.

“I’m gonna kill him,” I said when I saw Sancho coming in my office. “I’m gonna kill that asshole!”

Mabilis niyang sinara iyong pinto sa likod niya. “Who? Fred?”

“Who else?!” sigaw ko sabay kuha ng bag ko.

“San ka pupunta?”

“To talk to him, kanino pa ba?!”

“Calm down,” he said. “I’ll join you. I’ll talk to him.”

“This is not your case, Sancho.”

“I know,” he replied. “But you’re pregnant and I’m so close to asking Atty. Divina for this case.”

“Are you fucking serious?” I asked because this was an already losing case… I was starting to think that maybe Jax dodged a bullet nang ma-reassigned siya sa ibang kaso… This was a high profile case—and a high profile loss, if ever… Kung hihingin ’to ni Sancho, madidikit ang pangalan niya sa kaso na ’to.

“Yeah,” he said. “So, let’s go. I’ll talk to Fred. You keep silent. Don’t talk. He’s gonna be a real asshole… so hold your horses.”

“How do you know—”

“We’re from the same high school, so I wasn’t assigned to this case because Atty. Divina knew that I’m not Fred’s biggest fan,” he said. “But come on, let’s go. ’Wag ka na lang magsalita mamaya kasi mapipikon ka lang sa kanya.”

I smiled.

“Thank you…” I sincerely said.

He shrugged. “No problem,” he replied. “Babies are cute… but they’re annoying, as well. I don’t understand why people have them,” sabi niya pa bago naunang lumabas ng opisina ko.

Chapter 19

#RTG19 Chapter 19

I looked at my watch. I really needed to go to the office dahil may kailangan pa akong kunin before akong pumunta sa court. I knew I needed to go, pero hindi ako maka-alis dahil kay Sean. He was looking at me like he wanted to say something… And I knew it was about the case. I caught him reading articles about the case. I told him he shouldn’t read too much dahil karamihan sa mga nandun, either fake o exaggerated… Ongoing pa iyong kaso. Bawal pang maglabas ng information.

“Sean,” I called. Ayokong umalis na ganito siya. Nagsabi naman ako sa kanya dati tungkol dito sa kaso… Pumayag naman siya… Hindi na ako pwedeng magbackout ngayon. Kung sana dati niya pa sinabi.

Tumingin siya sa ’kin. There was a worried smile on his face.

“Are we okay?” I asked.

“Of course,” he replied. “Just one more hearing, right?”

“Yeah,” I said. “Closing arguments and I’m done.”

“Okay,” sabi niya. “Okay, I can take that.”

Lumapit siya sa akin at niyakap ako. I hugged him back. I always felt so relaxed with me inside his arms… Although the previous months have been rocky… I was glad that we managed to pull through. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari kung hindi kami naging maayos ni Sean. I really couldn’t see myself with anyone but him…

“Please take care, okay?”

“Always,” I replied.

“This weekend, let’s visit the condo?”

“Okay,” I said. “And if you wanna buy baby stuff—”

“Yes,” mabilis na sagot niya. Natawa ako.

We kissed before I finally left the condo. Pumunta muna ako sa office and then dumiretso na ako sa court for the schedule. Kinausap ko muna si Fred, and bilib talaga ako sa sarili ko dahil totoo ngang nakaka-pikon siya… But I kept on reminding myself that he’s our client and that matatapos naman na ’to… Hopefully, hindi ko na siya makikita ulit… O baka makita ko ulit siya dahil sa itsura niya pa lang, mukhang gagawa na naman siya ng gulo.

Minsan talaga, ang hirap maging magulang ng entitled na bata… They’d always get in trouble and you’d feel the responsibility of bailing them out kasi nasa isip mo, baka ikaw ang dahilan kung bakit nagka-ganyan.

Good thing Sean’s with me—he’d be an outstanding father.

“Ano’ng ginagawa mo?” tanong ko kay Sancho nang makita kong naka-sunod siya sa akin after kong dumaan sa office.

“You’re going to the court,” he said.

“Yeah. Closing arguments.”

“Okay,” he replied.

“So, bakit ka naka-sunod sa akin?”

“Can I ride with you? May kukunin lang ako sa court?”

Instead of arguing, ’di na ako nagsalita pa. Pinasakay ko na lang siya sa sasakyan ko. I played classical music to relax myself. Last naman na ’to… Sana manalo. Sana talaga. Kung hindi, bahala na. I knew I did my best.

When I parked my car, napa-tingin ako kay Sancho.

“We’re here,” I said.

“Yeah,” he simply replied.

I shrugged. Kinuha ko na lang iyong gamit ko at naglakad na ako papasok sa court. I really couldn’t bother myself sa kung ano talaga ang pakay ni Sancho sa court. I really just wanted to get this case over with dahil stress talaga ang nakukuha ko sa lahat ng tao involved.

Not to be the devil’s advocate, but if we ever get him acquitted of the charges, I seriously wish that he’ll use gloves the next time! This whole case had been a fucking nightmare dahil sa nagkalat na prints niya!

Pagpasok ko sa loob ng court, nakita ko na nandun na si Fred. Nandun na rin iyong tatay nung biktima. I averted his gaze. I knew how badly it must’ve hurt… Nawala iyong buong pamilya niya ng isang iglap… Kung ako siya? Baka hindi na humihinga si Fred ngayon.

“Good morning,” I greeted.

“You better wish I fucking win,” Fred said.

“I’m doing my best,” I replied with a forced smile.

Tahimik lang ako habang naghihintay kami sa pagdating ni Judge Duenas. I let my co-counsel talk with Fred—less condescending kasi siya sa lalaki… Fucking sexist. Bakit ba kasi talaga ako nilagay sa kaso na ’to?

“Let us finish this quietly, okay? Let me do my job,” sabi ko kay Fred nang marinig ko iyong maraming reklamo niya sa co-counsel ko. He just scoffed at me. Pambihira. There’s no bursting this person’s ego.

Nang dumating si Judge Duenas, tumayo na kaming lahat.

“Just be quiet, okay?” I reminded Fred again.

Everything was running smoothly… The prosecution was the first one to read their closing arguments. Binabasa ko ulit iyong hinanda kong argument…

“You fucking asshole!” biglang sigaw ni Fred sa tabi ko.

Agad na nanlaki ang mga mata ko dahil halos talunin niya iyong table sa harapan namin para abutin iyong prosecutor. Shit!

“She didn’t dump me! She’s a fucking whore and she deserved every inch of what she got!” sigaw pang muling ni Fred.

Shit!

Nagkaka-gulo lahat sa paligid ko. The guards tried to restrain him, but he was being so violent. He kept on shouting and kicking! Fuck! I told him na dapat tumahimik lang siya! Kung kailan patapos na iyong hearing, at saka siya magkakalat nang ganito?!

“Counsel, restrain your client or you’ll both be cited for contempt!” Judge Duenas said.

My whole body went into panic. Agad kong nilapitan si Fred para patahimikin siya para hindi na lumala ang sitwasyon. We could’ve won this case! Marami kaming points of argument that could’ve gotten him acquitted! Pero ngayon?! Sa mga sinigaw niya?! Sa pagwawala niya?!

Huminga ako nang malalim.

“Atty, do your job!” sabi sa akin ng nanay ni Fred. Oh, for the love of God! Agad akong lumapit kay Fred para makiusap na kumalma na siya dahil lalo lang napapasama. “Fred—”

Parang tumigil ang mundo ko nang bigla niya akong itulak palayo sa kanya. Agad na tumama ang likod ko sa kahoy sa likuran. I felt the pain traversing my entire body. I bit my lower lip when I felt a sharp pain. Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko.

I rested both my hands on the table and breathed evenly. I closed my eyes and forced myself to think happy thoughts… but I still heard Fred screaming and cursing like there’s no tomorrow.

This case… this case was fucked.

The judge called for a recess. Fred finally calmed down. Tahimik lang ako sa isang gilid. I held my stomach. Matatapos din ’to. Mawawala rin si Fred sa buhay ko. He’d been, by far, the most challenging client I ever had. He’s so fucking stressful.

When the session resumed, I delivered my closing argument. Good thing Fred kept his mouth shut. Nang matapos iyon ay tahimik akong lumabas. God, I just wanted to go home to Sean. Everything today had been chaotic.

“What?” I asked nang makita ko si Sancho sa parking. “Don’t tell me sakto rin iyong tapos ng ginagawa mo sa hearing ko?”

“Is your back okay?” he asked.

“Nandun ka kanina?”

“Yeah.”

“Yeah, I’m fine,” I just said. May check-up naman kami ni Sean bukas. Sinusunod ko naman lahat ng bilin nila pagdating sa tamang diet at pagtulog nang maaga… Today was just different…

“Tell HR that you’re pregnant,” he said.

“Yeah. First agenda tomorrow, don’t worry,” I replied.

I opened the passenger seat of my car and threw my bag in there. Pagkatapos ay tumingin ako kay Sancho. “Do you need a ride?” I asked. Kailangan ko pa rin kasing bumalik sa office ngayon… Kung ako lang e didiretso ako sa ospital para puntahan si Sean.

Thankfully, Sancho was quiet during the ride. Wala rin kasi ako sa mood magsalita. Iniisip ko pa rin iyong nangyari kanina. Siguro malaki iyong chance na wala na talaga… Kailangan na lang sigurong mag-appeal.

Kahit naman sabihin ko na kasalanan ni Fred, sa akin pa rin naman ang bagsak. Ako iyong lawyer. I should’ve done better. Kung sana lang talaga ay hindi siya napikon kanina at nagwala sa loob ng court.

“Pupunta ako kay Atty. Divina. Sasama ka rin?” nagbibiro kong tanong kay Sancho. He’s been a good friend. I appreciated his concern.

“I’ll just wait outside the door.”

I laughed shortly. “Whatever floats your boat, Cantavieja,” sagot ko bago bumaba ng sasakyan.

Pagbalik namin sa office, dumiretso ako kay Atty. Divina, but luckily, he’s elsewhere… Well, at least may oras ako para huminga. Bumalik ako sa office ko. I sat on my chair and closed my eyes. Nakaka-pagod… Gusto ko na lang munang umalis at magbakasyon. Pakiramdam ko ay hindi ako magiging productive dahil sobrang burnout ko sa lahat ng mga nangyari.

“Atty,” pagtawag sa akin ni Paige. “Tawag ka ni Atty. Divina.”

“Okay. Thank you.”

Huminga ako nang malalim bago pumunta sa office niya. I just nodded and agreed with everything that he told me. There’s no use in defending myself. Kahit gusto kong sisihin si Fred, I knew that at the end of the day, it was still my fault. I was his lawyer and I didn’t do my job. Kahit gusto kong isumbat na hindi ko specialization ang criminal law dahil sa civil talaga ako, alam ko na hindi ko pwedeng gawin iyon dahil pinag-aralan ko rin naman iyong criminal.

At the end of the day, I was at fault.

I didn’t do enough.

“I’m sorry, Sir,” I said.

“Apologies won’t win the case, Atty. Laurel!” he shouted.

I almost flinched at how loud he was shouting at me. I kept seated hanggang sa matapos siya sa sermon na sinasabi niya sa akin.

“Just go back to your cases,” sabi niya nang matapos siya.

“Thank you, Sir,” I replied.

Tumayo ako at lumakad palabas. Nakita ko si Sancho na nandun. I smiled at him. Ngumiti ako nang pagka-laki-laki para maiwasan ko iyong pagtulo ng luha ko. But my entire body was shaking. Hindi ko na alam kung ano iyong una kong kailangang maramdaman.

“Lyana—”

“What?” I asked when his eyes looked like they widened in fear.

Hindi siya nakapagsalita. Naka-tingin lang siya sa binti ko. Mabilis na sinundan ng mga mata ko iyong tingin niya. Para bang huminto iyong buong mundo ko nang makita ko iyon.

Hindi ako maka-galaw.

Hindi ko alam ang gagawin.

“Yung baby,” sabi ko habang naka-tingin sa binti ko habang patuloy na tumutulo iyong dugo. Ramdam na ramdam ko iyong bilis ng tibok ng puso ko. “Sancho, ’yung baby… Si Sean…”

Mabilis na binuhat ako ni Sancho papunta sa elevator. Hindi ko na namalayan iyong ibang pangyayari. Si Sean lang iyong nasa isip ko. ’Yung baby. Hindi siya pwedeng mawala. Hindi pwede. Magagalit si Sean sa ’kin.

“Sancho, ’yung baby…”

He looked at me. “You’ll be fine,” he said.

“Yung baby…”

“Let’s go to the hospital first, okay?”

I nodded as I felt the tears running down my face. Hindi ako maka-hinga nang maayos. Nanginginig ang kamay ko nang kinuha ko iyong cellphone sa bulsa ko. Parang lalabas iyong puso ko mula sa dibdib ko habang hinihintay ko na sumagot si Sean sa tawag ko.

“Hey,” masaya niyang sagot.

“Sean…” I said as I felt tears flow down my cheek.

“Hey, what’s with the tone?” seryosong sagot niya.

“I’m on my way to the hospital,” sabi ko sa kanya.

“Here? Why? Do you wanna have lunch?”

I bit my lower lip. Paano ko sasabihin sa kanya? Hindi ko alam. Mahal na mahal niya na iyong baby kahit wala pa… Natatakot ako na baka sisihin niya ako sa nangyari… Ginawa ko naman lahat… Inalagaan ko naman ’yung sarili ko…

Maybe I should’ve just taken a break habang buntis ako.

I should’ve declined the job.

I should’ve prioritized the pregnancy.

“Sob? Why aren’t you answering? You’re making me nervous.”

“The baby, Sean… There was blood on my legs… I don’t know what’s happening… I’m going to the hospital right now…” tahimik kong sabi pero wala akong narinig mula sa kanya. Sumikip nang sumikip iyong dibdib ko. “Sean… Sean, I’m sorry…”

“What hospital?” he asked.

“St. Matthew’s,” I replied. “Sean—”

“I’ll wait outside,” he said before dropping the call. I bit my lower lip but the tears continued to fall.

Chapter 20

#RTG20 Chapter 20

“I’m sorry,” the OB said after she explained to us what happened to the baby. Naka-tingin lang ako kay Sean habang pinapaliwanag niya iyong nangyari. I watched every shift of expression that crossed his face… But that look of betrayal? I could never forget that… Na para bang ginusto ko iyong nangyari… Na para bang sinadya ko… Kahit alam ko sa sarili ko na ginawa ko naman lahat ng sa tingin ko tama… Inalagaan ko naman ’yung sarili ko… Sinunod ko lahat ng bilin sa akin… The other things were out of my control…

But I guess like the case, this was my fault, too. Because at the end of the day, it was still my body… It was still me who was carrying the baby that I lost…

Tahimik lang kaming dalawa nang iwan kami ng doktor. Naka-tingin lang ako sa kanya.

“Sean—”

“Are you hungry? I’ll just buy food,” sabi niya bago mabilis na tumayo at lumabas. Naiwan ako na naka-tanga roon—hindi alam ang gagawin.

I stared at the ceiling above me.

I quietly let the tears fall.

Gusto kong tawagan iyong pamilya ko… I wanted to be comforted… But I felt like everyone would be disappointed at me for what happened… Na alam ko naman na buntis ako pero tinuloy ko pa rin… Pero nagsabi naman ako… Nag-ingat naman ako… Pero baka nga kasalanan ko talaga…

I just quietly cried, hoping that the tears would stop from falling bago bumalik si Sean. Nang maka-rinig ako ng katok at mabilis kong pinunasan ang luha ko.

“Lyana,” said Sancho when he opened the door.

I smiled weakly when I saw him. “Hey…” I said. “Nandito ka pa rin?” tanong ko dahil hindi ko na alam kung ano’ng oras na. All I knew was that he was the one who drove me here… And then I didn’t see him again when I was taken in the operating room.

“How are you feeling?” he asked.

Mabilis na tumulo na naman ’yung luha ko.

Why was I being this sensitive?

He just asked how I was…

Pero iyon ’yung gusto kong marinig kay Sean… Na tanungin niya naman sana ako kung paano ako… Hindi iyong puro iyong baby iyong naisip niya… Paano naman ako? Asawa pa rin naman niya ako… Hindi ko naman gusto ’yung nangyari… Wala namang may gusto…

“I’ll be okay,” I replied with a weak smile.

I knew I’d be okay… This pain… This was just temporary… I’d get over this… I just didn’t know if Sean could get over this… Dahil sa paraan pa lang ng pagtingin niya sa ’kin, pakiramdam ko ay hinding-hindi niya ’to malilimutan…

“Ano’ng nangyari sa office?” tanong ko.

“Really? Office?”

“Yeah… They must’ve freaked out,” I said with a small smile on my face. I didn’t want to talk about the baby. I didn’t want to talk about Sean. I just wanted my mind to focus elsewhere. Mababaliw ako kakaisip sa kung ano ang mangyayari kapag bumalik na si Sean. Kung kakausapin niya ba ako… Kung ano ang sasabihin niya… O kung ano iyong hindi niya sasabihin…

Sancho sat on the sofa. “They’re talking about how Atty. Divina’s the reason why that happened.”

My eyes widened. “Really?”

“Yeah… So expect him to be really nice to you pagbalik mo.”

“Bakit siya iyong inisip na dahilan?” tanong ko.

“Kaka-galing mo lang sa office niya nung mangyari. Of course siya ang sisisihin,” Sancho casually said. I smiled at him, appreciating his effort to make everything seem lighter. “Baka nga i-promote ka pa nun, e.”

Tumawa ako. “Ulit? Boss niyo na talaga ako?”

He simply shrugged. “Yeah, sure. I mean, I’ll be okay with it,” sabi niya.

Nagkwento si Sancho tungkol sa ibang kaso na hawak niya. He told me funny stories about his work and I really appreciated his effort. Kaya lang nang dumating si Sean ay mabilis siyang nagpaalam.

“I’ll go ahead,” Sancho told Sean and then he nodded at me.

Nang umalis si Sancho at tumingin ako kay Sean. Tahimik niyang nilagay iyong paper bag sa lamesa. He prepared the food that I’d eat… Hindi ko alam kung gusto kong mag-usap kami o hindi… Natatakot ako sa maririnig ko sa kanya…

“We can go home later,” he said.

“Okay,” I quietly replied.

Tahimik akong kumain.

Tahimik na natapos.

Tahimik hanggang maka-balik kami sa condo.

Everything felt quiet—little too quiet that it almost felt deafening…

Nang mahiga ako sa kama para matulog, ilang minuto ang lumipas bago ko naramdaman na mahiga rin si Sean… But he stayed on his side… Hindi kagaya ng dati na niyayakap niya ako hanggang sa maka-tulog siya…

He’s so near yet he felt so far away…

---

Ayoko sanang bumalik sa trabaho dahil gusto kong mag-usap muna kami ni Sean… Pero kahit ano’ng kausap ang gawin ko sa kanya, wala akong makuhang matinong sagot… He’d tell me that he’s fine, but he didn’t feel fine… He’d smile at me, but all those felt deceiving…

Our house didn’t feel like home anymore…

“How are you, Atty?” Atty. Divina asked. Nandun din si Atty. Zobel at si Atty. Gulmatico. I felt the eyes of the other lawyers on us… Ngumiti na lang ako sa kanila at sinabi na ayos lang ako. Ayokong pag-usapan pa iyong nangyari. I just wanted to go to work and focus my attention on my pending cases…

Dahil pag-uwi ko, si Sean na naman ang iisipin ko.

Kung kakausapin niya na ba ako.

Kung pag-uusapan na ba namin.

Pagbalik ko sa office ko, tahimik kong sinimulang basahin iyong mga draft sa lamesa ko. I didn’t even notice what time it was anymore until I heard a knock on the door. And when it opened, I saw Sancho standing there.

“Lunch,” he said.

“Oh,” I replied, looking at my watch. “Right.”

“You wanna have lunch?”

“Di mo kasama si Atty. Floresca?” I teased.

“Nandito ex niya,” he said.

“Sino?” I asked, suddenly curious.

“Atty. Gomez de Liaño,” he replied.

My lips parted. Oh… That’s why they were so awkward around each other. Hanggang maka-rating kami ng cafeteria ay nagku-kwento lang si Sancho tungkol kina Atty. Floresca at Atty. Gomez de Liaño. He was so talkative. ’Di naman siya ganito kadaldal normally. He’s just trying to entertain me.

Nang matapos iyong trabaho ko ay umuwi na ako… I tried to wait for Sean, but I didn’t know if he’d go home tonight… Normally ay ganitong oras, nasa condo na siya…

I tried texting.

I tried calling.

I was getting tired, too.

Nang makita ko siya ay kinabukasan na. Kung hindi pa ako nagising habang kumukuha siya ng damit niya ay baka hindi na kami nagkita.

“Sean,” I called. “Wala ka bang balak na kausapin ako?”

“Sob, please… I’m tired.”

“Ako ba? Hindi ba ako pagod?”

But he kept on shoving his clothes in his bag. I felt tears forming in my eyes. I quickly wiped them away even before they could fall.

“I didn’t want what happened!” I shouted at him.

“Isobel, I don’t want to fight—”

“But I don’t want your silence!”

Pero hindi siya tumigil. I was so enraged that I helped him pack his clothes. I threw his clothes in his bag and then shoved it against his chest nang matapos ako.

“You know what, Sean? Fuck you!” sigaw ko sa kanya. “Not once did you ask me if I was okay! Yes, I lost the baby, but for fuck’s sake, I’m your wife! You didn’t even bother to ask me how I was feeling! You fucking selfish prick!”

Napa-tigil siya sa ginagawa niya. He looked at me… and tears were brimming in his eyes.

“Let’s not fight—”

“How can we fight when we don’t even talk?!”

Pinunasan niya iyong luha. “Sob, please—”

Hindi na ako nakapagsalita.

Nanginginig ako sa lahat ng nararamdaman ko.

I silently cried in front of him.

This was hurting me…

This was breaking me…

And he wasn’t even here to console me…

“Okay,” I said as tears fell down. “Leave… Just leave…”

And I got my keys and went outside.

Because I couldn’t watch him leave.

Because I still love him and this was breaking me.

---

Kinailangan naming magkita ni Sean.

Birthday ng kapatid niya.

We’re expected to come.

The silence was chilling. I quietly put on my makeup and my heels. Nang matapos ako ay nakita ko si Sean na naghihintay lang sa akin sa couch.

Walang salitaang nangyari—we just began to walk towards the elevator. Pareho kaming naka-tingin sa pagpapalit ng numero.

“Did you get a gift?” I asked.

“It’s in the car,” he replied.

“Do we pretend we’re okay?”

“Sob—”

“Just fucking answer the question.”

I heard him sigh. “Yeah… I guess.”

“Noted,” sagot ko at saka pumasok sa loob ng elevator.

Nang makarating kami sa venue ay automatic na nagkaroon ng ngiti sa mukha ko. This was where I was good at—pretending. Pretending that everything’s okay; pretending that my marriage wasn’t falling apart.

Mommy Shirley hugged me tightly when she saw me.

“You’re getting thinner…” she commented.

I smiled. Ano namang sasabihin ko? Na wala na akong ganang kumain dahil nakaka-tamad kumain mag-isa sa condo?

“Are you… are you and Sean okay, hija?” she asked.

I smiled. “Yes, we’re fine po…” sagot ko bago ko inexcuse ang sarili ko para pumunta sa CR. Nang nandun ako ay napa-hinto ako. I saw Sean and Kelsey talking. I knew there was nothing to it… but I was all kinds of pissed with Sean already. Kapag ibang babae kakausapin niya, ako na asawa niya, hindi niya pinapansin?

I didn’t want to make a scene.

I went outside and looked for Stephen. I greeted him first before I went to get the car from the valet. I drove to the nearest BAR and silently sat there and began drinking.

Hindi ko alam kung gaano na ako katagal na nandun nang bigla kong maramdaman na may tumabi sa akin.

“Why are you here?” Sancho asked.

I looked at him. “Why are you here?” I asked back.

He merely shrugged. “Someone sent me this photo,” sabi niya sabay pakita sa akin ng picture ko.

I scoffed as I sipped my drink. “Stalker.”

He grinned as he ordered his drink. Tahimik lang kaming dalawa habang umiinom.

“You wanna know why I’m drinking?” I asked.

“Yeah… but don’t tell me if you don’t want to,” he replied.

I smiled at my drink.

Ang tagal ko na ’tong gustong sabihin… but saying it out loud would make it feel… real…

Like it was really happening…

That my marriage was falling apart…

“I think my marriage is over,” I quietly said.

“You want me to reply?”

“No. I just want to vent,” I said as I ordered another drink for myself.

“All ears,” he replied.

But I didn’t talk.

I just wanted someone by my side.

Ilang linggo na akong walang katabi.

Nang matapos akong uminom, Sancho wanted to drive me home, but I refused. He didn’t push, instead, asked me to go someplace else to drink coffee bago ako umuwi.

We went to a convenience store instead. I got a huge bottle of water. Sancho bought boiled eggs and water?

“Do you think they’ll let me take a leave?” I asked while I was opening the bottled water. Mukha kaming naliligaw—rather ako lang. I was wearing a red evening dress… while Sancho’s wearing black pants and white shirt.

“Yeah, I think. After everything?” sagot niya.

“I wanna go home,” tahimik kong sagot. “I miss the province life… Namimiss ko na sila Papa…”

Malungkot ako mag-isa sa condo.

Sometimes, I felt like breaking down.

“Then go home,” he said. “Take a leave. Breathe. Then come back when you’re okay.”

I just smiled as I looked at the sky.

Alam ko na magiging okay lang ako kapag naging okay na kami ni Sean… I wasn’t giving up on him… We’re married… We needed to figure a way to work things up…

Minutes of silence passed. Tumingin ako sa kanya at ngumiti. “Thanks for listening,” I said before I walked to my car and went home to my empty condo unit.

---

Hindi ko alam kung gaano pa katagal ang lumipas bago kami dumating sa puntong ’to. All I knew was that one day, Sean’s back in the condo.

And that he wanted to talk.

“This is not working anymore,” he said as he removed the ring from his finger and laid it on the table. I pursed my lips and fisted my knuckles and begged myself not to shed a tear in front of him.

Huminga ako nang malalim.

I’d been through a lot…

I weathered a lot for him…

I broke myself for him…

“Do you want an annulment?” I asked.

Hindi siya naka-sagot.

Ayokong marinig ang sagot.

But this was the question that we’d been ignoring for so long… No one wanted to ask the question yet we needed to hear the answer… Before it’s too late… Before we’re broken beyond repair…

My phone rang. Sabay kaming napa-tingin doon.

“Answer it,” he said when I didn’t move. “That’s work. It might be important.”

My jaw clenched and my eyes began to sting. “Are you… serious?” tanong ko. “Just tell me if you want an annulment.”

“I don’t know,” he answered, looking into my eyes. “I don’t know, Sob.”

I looked at him.

Those eyes…

I love him.

I love him that this hurt.

“What do you want, Sean?”

“A break.”

“A break? Sean, you don’t even sleep in our house anymore. I barely even see you anymore… Ano’ng break pa ba ang kailangan mo?” nanghihinang tanong ko sa kanya. Sa kanya lang ako ganito… Sa kanya lang ako nagpapakita ng kahinaan… Pero bakit nagagawa pa rin niya akong saktan nang ganito?

“I don’t know…” he said. “I don’t have answers to your questions…”

“Is there someone else?” I croaked. Si Kelsey ba? O may iba ba? I just wanted to fucking know!

Hindi siya naka-sagot.

“Did you cheat, Sean? Did you break your promise to me when we got married?” muling tanong ko kahit pakiramdam ko ay dinudurog niya ako nang unti-unti sa bawat segundo na katahimikan lang ang namamagitan sa aming dalawa.

Instead of answering, he took a step closer and held my face.

“No,” he said. “I never cheated on you. I’m just tired… This… This is draining me.”

I bit my lower lip. “Ako ba hindi pagod?”

“Sob…”

“Sean, pagod din ako. Pero hindi ako sumusuko sa ’yo. Bakit ang dali naman sa ’yong sukuan tayong dalawa?”

“Sob, I’m not giving up. I just want a break—”

“For fuck’s sake, Sean! Hindi mo ako girlfriend—asawa mo ako! Hindi pwede na tinatakbuhan mo ako, tinataguan!”

His hold on my face loosened.

He took a step back.

As if he was reminded.

He picked up his packed bag… a fucking bigger bag… na parang hindi na talaga siya babalik pa.

And that was the last I’d seen of him before we really did fall apart.

Chapter 21

#RTG21 Chapter 21

“Sienna…”

“Opo, Nay?”

“Patulong naman ako dine sa niluluto ko…”

Agad akong pumunta sa kanya, at tinulungan siyang ayusin iyong mga panggatong. Malapit na rin kasing umuwi si Tay mula sa bukid. Kailangan pagdating niya, naka-handa na iyong hapunan para hindi na siya magutom… Kung ako nga lang ang masusunod, dito na lang sana rin siya sa bahay… Kaya lang sabi nila hindi daw ako pwedeng magtrabaho… Sabi ni Nay, naaksidente daw ako kaya wala akong maalala…

Alam ko lang, Sienna iyong pangalan ko.

Gusto ko pa sanang magtanong ng iba kaya lang parang hindi nila gustong sumagot… Hindi na lang ako nagtanong… Mahirap na kasi baka sumama pa ang loob nila… Matanda na silang dalawa… Mabuti na lang din na nandito ako para may magbabantay sa kanilang dalawa…

Kumakanta si Nanay habang naghihiwa siya ng gulay. Nandun lang ako at nagpapa-apoy para kumulo na iyong tubig. Nang matapos kaming magluto, sakto na dumating si Tatay. Malungkot iyong mukha niya.

“Ano’ng problema, Tay?” tanong ko. Hindi siya sumagot. “Iyong sa lupa pa rin?” muling tanong ko, pero wala siyang naging sagot. “Gusto mo puntahan natin sa bayan, Tay?”

“Nako, tumigil ka d’yan, Sienna. Maghain ka na at kakain tayo,” mabilis na sabi ni Nay.

“Sayang naman kasi, Nay. Pera rin iyon,” pagtatanggol ko… Napilitan si Tay na ibenta iyong lupa rito dati kasi may dalang baril iyong mga gustong bumili… Wala naman na silang nagawa kasi ano nga ang laban nila? Sabi naman nila tatay magiging maayos din… May mga ka-nayon daw kami na pumunta sa Maynila para mag-aral ng batas… Doon na lang daw kami umasa.

Pero kailan pa ’yun?

“Problema ng mamatanda iyon, Sienna,” sagot niya sa akin. “Kumain na lang tayo at lalamin iyong kanin.”

Hindi na lang ako nagsalita.

Bahala na.

Basta pupunta ako sa bayan bukas. Kakausapin ko iyong makapal ang mukha na pamilya na gumawa nun. Hindi naman porke mayaman sila e gagawin na nila ’yun! Hindi ako matalino pero maling-mali naman na ibenta iyong hektaryang lupa sa limang daang libo lang! Tapos hulugan pa! Tapos kapag sinisingil, ang daming dahilan!

Nang matapos kami sa pagkain ay si Nay iyong naghugas ng plato. Nagpunta si Tay sa labas at naupo habang naka-tingin sa langit. Kahit mula sa malayo, rinig na rinig ko iyong buntong-hininga niya.

Pupunta talaga akong bayan bukas.

Maaga akong natulog. Nang magising ako ay agad akong nagpa-init ng tubig para sa kape ni Tatay. Nagwalis din ako sa bakuran namin. Pagkatapos nun ay nagsabi ako kay Nay na doon lang ako sa kapitbahay namin…

“Sa bayan nga po,” sabi ko roon sa tricycle driver. ’Di ko masyadong kabisado iyong bayan kasi minsan lang ako naka-punta roon. Nung una, ’di ako pinapayagan kasi kailangan ko raw magpa-galing. Nung mga sumunod, pumupunta kami kapag may okasyon. Gustung-gusto ko na ngang tumakas kaya lang kinakabahan ako palagi dahil baka atakihin si Nanay sa puso kapag naging pasaway ako.

Pagdating ko sa bayan, bigla akong kinabahan kasi ’di ko alam kung saan ako magsisimula. Dapat pala tinanong ko muna kay Tatay kung saan dito naka-tira iyong walangyang pamilya na ’yun! Ke yaman-yaman na e nagagawa pang manlamang sa kapwa! Ibang mayayaman talaga e mga sakim!

“Pwede pong magtanong?”

“Ano ’yun?” sagot sa akin ng ale.

“San po iyong bahay ng mga Cantavieja?”

“Medyo malayo rito,” sagot niya.

“Ayos lang po,” sabi ko. Kailangan ko na talagang pumunta ngayon doon dahil hindi ko alam kung makaka-alis ba ako bukas… Baka nga ikulong ako ni Nanay mamaya kapag umuwi ako, e. Ayaw na ayaw niya kasing pupunta ako sa bayan, lalo na kapag mag-isa siguro ako. Pero ’di na kasi ako papayag na ganito! Imbes na magamit na iyong pera, parang tanga pa si Tatay na nagmamakaawa!

Sinaulo ko iyong sinabi sa akin nung babae. Medyo malayo pa nga talaga sa bayan iyong bahay ng mga Cantavieja… Sabagay… Sila raw iyong pinaka-mayaman dito sa lugar namin, e… Mayaman nga pero mga ganid naman.

“Salamat po,” sabi ko sa ale nang matapos siya sa pagsasabi sa akin nung daan.

“Pupunta ka ba roon ngayon?” Tumango ako. “Hoy!” sigaw niya roon sa isang lalaki. “Isabay mo nga ito, pupunta raw sa mga Cantavieja,” pagpapatuloy niya. Medyo napa-atras ako nang tignan ako nung lalaki mula ulo hanggang paa. “Umayos ka, ha, Berto! Kapag may nangyari dito sa babae, ako hahatak sa ’yo sa presinto!”

Napa-kamot sa ulo iyong lalaki. Ngumiti at nagpasalamat ako roon sa ale bago ako sumunod doon sa lalaki. Sumakay ako sa likod nung sasakyan. May mga katabi pa akong gulay. Baka nagdeliver sila sa palengke. Tsk. Ang laki-laki na nga ng lupa nila, tapos binibili pa nila iyong mga lupa sa paligid… Mga sakim talaga.

“Ayun na,” sabi nung lalaki nang biglang huminto iyong sasakyan. Napa-tingin ako sa tinuro niyang direksyon. Napa-awang iyong labi ko nang makita ko kung gaano ka-laki iyong bahay… Mayaman nga! Pero sakim pa rin! Sigurado ako na marami na silang pera, pero nagagawa pa rin nila ’to!

Nagpasalamat ako sa lalaki bago ako naglakad papunta sa bahay ng mga Cantavieja. Hawak-hawak ko iyong pinirmahan ni Tatay na dokumento. Sabi ni Nanay, naka-graduate daw ako ng kolehiyo… Kaya siguro naiintindihan ko iyong mga naka-sulat sa dokumento nung binasa ko…

Basta alam ko, mali ’yung naka-lagay dito.

Hindi lang maka-angal sila Tatay dahil hindi sila nakikinig sa akin kahit ipaliwanag ko na may habol kami… Siguro dahil elementarya lang iyong natapos nila. Pero naka-graduate naman daw ako… Bakit ayaw nilang maniwala sa akin?

“Magandang umaga po,” bati ko sa unang babaeng naka-salubong ko. Ngumiti lang din siya sa akin. “Nandyan po ba si Ma’am Isobel Cantavieja?” tanong ko… Sabi kasi ni Tatay, mas madali raw kausap iyong babaeng asawa…

“Sino po kayo?”

Bigla akong kinabahan. Baka hindi ako papasukin kapag nalaman na magrereklamo ako tungkol sa katagalan at kakulangan ng bayad nila sa binili nilang lupa sa amin…

Hindi agad ako naka-sagot.

Ano’ng sasabihin ko?

“Ano po—” sabi ko, pero bigla akong natigilan nang sumigaw iyong babaeng nasa pinto. Naka-tingin siya sa akin at nanlaki ang mga mata. Ilang beses siyang kumurap bago siya sumigaw ng—

“Sancho!” malakas niyang sigaw na medyo napa-pikit ako dahil sa lakas. Tumingin siya sa kausap ko. “Papasukin mo siya. Dalan mong merienda. ’Wag mong papaalisin!” sabi niya tapos ngumiti sa akin.

“Kilala mo po ba ako?” tanong ko sa kanya. Kaibigan ko ba siya dati? Bakit ganoon na lang ang reaksyon niya ng makita ako? Kung kaibigan ko siya, pwede kaya akong magtanong tungkol sa buhay ko dati? Wala kasi talaga akong maalala bukod sa mga sinasabi sa ’kin nila Nanay…

“Not exactly…” sagot niya sabay ngiti. Tumingin siya sa likod. “Hanapin ko lang Kuya ko, okay? Sa loob ka muna!” sabi niya sabay takbo pababa ng hagdan.

Napa-kunot na lang ang noo ko.

Sinamahan ako nung babae papasok sa bahay. Tumingin lang ako sa paligid. Grabe… Ibang-iba talaga ang buhay ng mayayaman… Samantalang ako, masayang-masaya na kapag may cake sa birthday ko…

Tahimik akong naka-upo. Binigyan ako ng pagkain. Hindi ko ginalaw. Nakaka-hiya naman kasi.

“Who are you?”

Bigla akong napa-tayo nang may marinig akong boses. Hindi ako sigurado kung sino siya, pero malakas ang pakiramdam ko na siya iyong Mrs. Isobel Cantavieja na sinasabi ni Tatay… Mas madali raw ’tong kausap kaysa sa lalaki… Sana naman pumayag siya…

“Good morning po, Ma’am,” sabi ko.

“Good morning,” sagot niya. “Sino’ng nagpapasok sa ’yo rito?”

“Yung anak mo po yata, Ma’am…” sabi ko. “Iyong magandang babae po… Sabi niya rito muna po ako, at tatawagin niya iyong Kuya niya…”

Naka-kunot pa rin ang noo niya. Mabilis kong kinuha iyong dokumentong hawak ko. Pagkaka-taon ko na ’to!

“Ma’am, nandito na rin po kayo, gusto ko lang po sanang makipag-usap tungkol sa lupang binili niyo sa tatay ko,” sabi ko sabay buklat nung papel na hawak ko. “Alam ko po, Ma’am, na napirmahan na ng tatay ko… Pero sabi niya rin po sa akin na may mga dalang lalaking may baril iyong abogado niyo nung nagka-pirmahan… At hindi man lang daw po pinaliwanag sa tatay ko iyong pinipirmahan niya… Hindi po ako maalam sa batas masyado, pero alam ko naman po na maling-mali iyon… Hindi po ba iyon ’yung tinatawag na intimidation?”

Mas lalong kumunot ang noo niya.

“I told you, she’s here!”

Bigla kaming napa-tingin sa pinanggalingan ng malakas na boses. Nandun iyong babaeng kausap ko kanina… At may isang lalaki. Naka-tingin siya sa akin, naka-kunot ang noo at unti-unting lumalaki ang mga mata…

Kilala ba nila akong magkapatid?

“Ma’am—”

“Lyana.”

“Ma’am, baka naman pwedeng pag-usapan,” sabi ko kay Ma’am. “Ayaw po namin ng gulo pero—”

“Lyana,” muling sabi nung lalaki. Nasa nanay niya lang iyong tingin ko, pero napilitan akong tumingin sa kanya nang maramdaman ko iyong paghawak niya sa braso ko.

“Sandali lang po,” sabi ko sa kanya. “Kakausapin ko lang po iyong nanay mo—”

“No. I want to talk now,” sabi niya.

“Pagkatapos—”

“What do you want from her?” tanong niya sa akin.

“Ito,” sabi ko sabay pakita nung dokumento. “Gusto ko sanang makipag-usap—”

“Consider it done,” sabi niya bigla kaya naman nanlaki ang mga mata ko. “Now, can we talk?”

“Talaga? Ibig sabihin, pumapayag na kayong makipag-usap na baguhin iyong presyo at bayaran na agad?”

Tumango siya.

“Sancho!” biglang sabi ng nanay niya.

Biglang kinuha ni Sancho iyong dokumento at mabilis na pinasadahan ng basa. Tumingin siya sa nanay niya. “Ma, you know this contract won’t hold if brought in court. Call your lawyer and fix this,” sabi niya at saka tumingin sa akin. “Tara.”

Nanlaki ang mga mata ko nang bigla niya akong hatakin. Hindi ako makapagsalita dahil ramdam na ramdam ko iyong tingin sa akin ng mga nagta-trabaho sa bahay nila.

“Saan mo ba ako dadalhin?” tanong ko sa kanya.

Bigla siyang napa-hinto.

“Lyana,” sabi niya.

“Sienna ang pangalan ko.”

“What?”

“Kaibigan ba kita dati?” tanong ko sa kanya. Mas lalong kumunot ang noo niya. “Pasensya ka na… Wala talaga kasi akong maalala… Pero kung kaibigan kita dati, pwede mo ba akong kwentuhan?”

Sana kilala nga niya ako! Ang dami kong gustong malaman! Para kasing hindi ako makapaniwala kina Nanay, e. Nung una sabi nila graduate daw ako ng education… Tapos biglang naging HRM… Pero pakiramdam ko wala naman akong interes sa pagtuturo sa mga bata o sa HRM…

Hindi ko lang talaga sila matanong kasi tuwing ginagawa ko, sumisikip iyong dibdib ni Nanay…

“Are you fucking kidding me…” mahinang sabi niya.

“Grabe ka naman!” nabiglang sabi ko. Bakit niya ako minumura?! Nagtatanong lang naman ako!

Nakita ko kung paano umigting ang panga niya at kung paano siya napa-suklay sa buhok niya gamit ang daliri niya.

“I’m sorry,” sabi niya. “Do you mean… wala kang maalala?”

Tumango ako. “Naaksidente raw iyong sinasakyan ko nang pauwi ako rito sa Isabela…”

“Fuck—” sabi niya sabay napa-hinto. “Sorry.”

Tumingin ako sa kanya. “Kilala mo ba ako?”

“Wala kang malala?”

“Oo nga.”

“Sienna ang pangalan mo?”

“Baka ikaw ang may amnesia? Kakasabi ko lang, e…” Ang hirap naman nitong kausap. “Baka nalimutan mo iyong sinabi mo kanina! Nangako ka na na aayusin niyo iyong sa lupa namin!”

Tumango siya. “Yeah, yeah,” sabi niya. Tinaas niya iyong kamay niya at hahawakan sana ang mukha ko kaya lang ay mabilis akong napa-atras. “I’m sorry.”

“Kilala mo muna ba ako? Bakit ka ganyan?”

Ilang segundo ang lumipas. Naka-tingin lang talaga siya sa akin na parang hindi maka-paniwala… Sana kilala niya ako… Ang hirap ng walang maalala… Hindi ko naman maiwan sila Nanay… Matanda na talaga sila at walang kasama…

“Kailan ka naaksidente?” tanong niya.

“Matagal na, e…” sagot ko. “Siguro mga apat na taon?”

“Saan?”

“Hindi ko tanda… Sabi lang ni Nanay pauwi na raw ako galing sa school. Sa Maynila daw ako nag-aral, e! Sayang nga, nandun ata mga kaibigan ko! Wala lang akong number nila… Sayang wala rin nga pala akong cellphone.”

Napa-tigil ako sa pagsasalita nang makita ko kung gaano ka-lalim iyong tingin niya sa akin… para bang hindi na siya humihinga.

“Ah, eh… kilala mo ba ako?” muling tanong ko.

“I… I don’t know,” sagot niya habang naka-tingin sa akin na parang pinag-aaralan iyong bawat sulok ng mukha ko. “I seriously don’t fucking know anymore.”

Chapter 22

#RTG22 Chapter 22

Napa-tigil ako sa paglalakad ko nang makita kong kausap ni Sancho si Nanay. Gusto kong lumapit kaya lang ay mas lumamang ang pagtataka ko… Magkakilala nga kaya kami? Siguro? Kasi bakit naman siya mapupunta rito? At bakit niya kakausapin si Nanay?

Ang seryoso naman nilang mag-usap…

“Hey,” biglang sabi ni Sancho nang makita niya akong naka-tingin sa kanila. Ngumiti ako sandali. Tumingin ako kay Nanay na mukhang tinakasan ng kulay ang mukha.

Nako, ha! Sinabi ba ni Sancho na binabawi niya na iyong sinabi niya na aayusin niya iyong sa lupa?! Hindi niya na pwedeng bawiin kasi nasabi ko na kina Nanay! Kaya wala na akong pakielam nung pinagalitan ako nung hapon na ako naka-uwi kahit sabi ko sa kapitbahay lang ako pupunta… Ang mahalaga, naipaglaban ko iyong karapatan namin!

“Bakit ka nandito?” agad na tanong ko. Napansin ko na naka-tingin sa akin si Nanay. Maputla pa rin iyong mukha niya. “Nay, ayos lang ba kayo?”

Imbes na sa akin tumingin ay kay Sancho siya tumingin. Walangya talagang mayaman! Talaga bang pumunta siya rito para bawiin iyong sinabi niya?! Walang isang salita! Nagtiwala pa naman ako!

“Hey, let’s talk,” muling sabi sa ’kin ni Sancho.

“Talk mo mukha mo! Pumunta ka pa rito para bawiin iyong sa lupa?” galit na tanong ko. Kung tutuusin, wala lang naman sa kanila kung babayaran nila kami ng tama! Talagang sakim lang sa pera! Mayaman na nga, gusto pa lalong magpayaman! Kaya walang natitira para sa mga mahihirap na gaya namin!

“What? No,” sagot niya. “Inaayos na iyong sa lupa niyo.”

“Talaga?”

“Yeah… So, can we now talk?”

Tumingin ako kay Nanay. Si Nanay, tumingin kay Sancho. Si Sancho, naka-tingin lang kay Nanay.

“S-Sige… Ako’y magluluto muna…” sabi ni Nanay kaya naman napa-kunot ako dahil masyado pang maaga para magluto ng tanghalian. Kakatapos lang namin mag-umagahan, e…

Ibinalik ko na lang iyong atensyon ko kay Sancho.

“Ano’ng kailangan mo?” tanong ko sa kanya.

“I just wanna talk.”

“Ano’ng gusto mong pag-usapan?”

Nagkibit-balikat siya. “What do you usually do around here?” tanong niya sabay palibot ng tingin sa lugar namin. Iyong kapitbahay namin, medyo malayo pa talaga… Nasa gitna nga kami ng kawalan, e. Minsan, pakiramdam ko mababaliw na ako. Minsan nga kinakausap ko na iyong mga alaga naming kambing, e.

“Tumutulong lang kina Nanay…” sagot ko.

“Wala ka talagang maalala?”

“Wala. Kaya nga kung kaibigan talaga kita gaya ng sabi mo, kwentuhan mo na lang ako.”

Hindi nagsalita si Sancho. Naupo siya roon sa naka-tumbang kahoy. Ayoko namang maupo sa tabi niya. Para kasing… parang ang taas niyang masyadong tao. Galing siya sa pamilya ng mga Cantavieja—iyong pinaka-mayaman dito sa Isabela sabi nila Nanay… Tapos iyan pang mukha niya, ang gwapo-gwapo.

Kahit nagbabasa ako ng pocketbook, ayoko naman mag-ilusyon.

“Pano pala tayo naging magkaibigan?” tanong ko sa kanya. “Mayaman ka, e… Paano tayo nagka-kilala?”

Pareho ba kami ng school nung nasa Maynila ako? Pero sigurado ako sa mamahaling school siya nag-aral… Scholar ba ako roon? Ibig sabihin matalino talaga ako? Mahirap maging scholar, e.

Ang dami kong gustong malaman. Sana sagutin niya lahat.

“Same school,” sagot niya.

“Talaga?! Saan akong school nag-aral?”

“Brent.”

“Brent? Parang tunog mahal…” sabi ko. “Mahal ba ’dun?”

“I think?” sagot niya. ’Di pa sigurado, ah… Sabagay… Iyong mahal sa akin ay malamang barya lang sa kanya…

“Ano’ng tinapos ko?”

Tumayo siyang bigla. Napa-atras naman ako. Ang tangkad niya rin. Ang moreno pa. Siya talaga iyong parang bida sa mga pocketbook na binabasa ko, e… Iyong sa mga haciendero…

“Let’s walk?” tanong niya.

“Papaalam lang ako,” sabi ko sabay balik sa bahay. Pumunta ako sa kusina kasi sabi ni Nanay magluluto raw siya pero wala naman siya sa kusina… Dumiretso ako sa sala pero wala rin siya. Tapos pumunta na ako sa kwarto. Kakatok sana ako pero natigilan ako nang marinig ko siyang umiiyak.

Mabilis akong lumabas.

“Ano’ng sinabi mo sa nanay ko?”

Naka-tingin lang sa akin si Sancho.

Isa.

Dalawa.

Tatlong minutong naka-tingin lang siya sa akin na parang inaalam niya lahat sa buong pagka-tao ko.

“Masaya ka ba rito?” tanong niya.

Bigla akong natigilan sa tanong niya. Bigla kong nahigit iyong hininga ko sa paraan ng pagtatanong niya. Masyadong… seryoso.

“Ano’ng… ano’ng ibig mong sabihin?”

“Just humor me… Sienna,” sabi niya. “Masaya ka ba rito? I need an answer.”

“Para saan?”

“Para sa susunod na sasabihin ko.”

“Bakit hindi mo na lang sabihin?”

“There are things I want to consider.”

“Gaya ng?”

“If you’re happy here.”

Kumunot ang noo ko sa paraan ng pagsasalita niya. Masyado namang pa-misteryoso ang isang ’to… Bagay na bagay nga siya bilang bida sa mga pocketbook. Ganon din iyong mga bida roon, e. Mga misteryoso… Sabagay, nakaka-dagdag nga naman sa pagiging gwapo nila kasi gugustuhin mong malaman kung ano ang nasa isip nila…

“Importante ba na sagutin ko?” tanong ko sa kanya.

“Very.”

“Okay,” sabi ko. “Kailangan ko munang makita na maayos na iyong sa lupa.”

Bigla siyang natawa. “Some things never change, huh?” sabi niya. Bakit naman ako magbabago? Ito pa rin naman ako… Nawala lang iyong ibang alaala ko, pero ito pa rin naman ako…

“Ano? Deal?” tanong ko.

“Yeah,” sagot niya. “But I can’t go back to the house. Is it okay with you if we’ll just draft an agreement here?”

“Agreement?”

“Yeah… It’ll be binding if I sign it.”

“Bakit ako maniniwala sa ’yo?”

“Because I’m a lawyer,” sagot niya.

Nanlaki ang mga mata ko. “Talaga?!”

Grabe! Gwapo na, mayaman din, tapos abogado pa?! Kung hindi lang siya galing sa sakim na pamilya talaga! Pero ang unfair naman sa kanya kung isisisi ko sa kanya ’yun. ’Di niya naman pinili na roon ipanganak… Maliban na lang kung alam niya na ganoon ang nangyayari pero pinipili niyang ’wag makialam. Ibang usapan na ’yun.

“Yeah,” sagot niya. “Can you get a pen and paper? Let’s draft the agreement… And then you answer my question.”

Mabilis akong tumakbo pabalik sa bahay tapos kumuha ng papel at ballpen. Narinig ko pa rin iyong pag-iyak ni Nanay. ’Di bale. Sisiguraduhin ko na tutupad sa usapan ang Sancho na ’yun. Isasaksak ko sa ngala-ngala niya ’tong isusulat niya kapag ’di siya tumupad.

Pagbalik ko roon nagsimula siyang magsulat.

“Lagyan mo ng petsa,” sabi ko.

Napa-angat siya ng tingin at bahagyang tumaas ang kilay.

“Para mas malinaw.”

Napa-iling na lang siya na parang natatawa iyong mukha, pero sumunod naman siya sa akin. Pinirmahan niya rin iyong naka-sulat. Sanchez O. Cantavieja. Kaya pala Sancho.

“Okay na?” tanong niya.

“Sandali. Babasahin ko lang.”

Tumango siya. Nagsimula akong magbasa, pero ramdam ko pa rin iyong lalim ng tingin niya sa akin. Tumalikod na lang ako para makapagbasa ako nang maayos. Mukha namang maayos ito…

“Okay na ba? Kulang pa ba?” tanong niya.

“Paano kung i-deny mo na sinulat mo ’to?”

Inirapan ako. Aba! Mahirap na! Mga tuso pa naman ang ibang tao!

“What more do you want? You want me to sign with my blood?”

“Tss! Naninigurado lang!”

“I promise—”

“Ano namang panghahawakan ko sa pangako mo?”

Natigilan siyang muli.

Ang… lalim niya talagang tumingin.

“I did my part,” sabi niya. “Now, answer my question.”

“Alin? Na kung masaya ba ako?”

“Yeah. Are you happy? Here? Please answer honestly.”

Tumingin ako sa paligid. Iyong pinaka-malapit naming kapitbahay, halos isang kilometro ang layo. Iyong mga kambing, hindi naman sumasagot kapag kinakausap ko. Mas matatakot naman ako kapag sumagot sila. Sila Nanay naman, ayaw akong sagutin nang maayos.

“Kailangan ba masaya? Nandito ako. Kailangan ako ng magulang ko.”

“You didn’t answer my question. Please be responsive.”

Agad na kumunot ang noo ko… Saan ko ba narinig iyong ganyan?

“Bakit ba kailangan mong malaman kung masaya ako?”

“I did what you asked me to do. Just answer my question.”

“Di ako masaya. Nababagot ako rito. Pero ano’ng gagawin ko? Alangan namang iwan ko ang mga magulang ko?”

Agad siyang napa-pikit. Parang ang lalim ng iniisip niya.

“Di ka masaya?”

“Hindi nga, ’di ba?”

“Okay…” sabi niya habang tumatango. “I have one more request.”

“Ano’ng kapalit?”

Parang namangha iyong mukha niya. “Dapat may kapalit?”

“Walang libre sa mundo.”

“Okay,” sabi niya na may maliit na ngiti sa mukha. “Ano’ng kapalit?”

Sinubukan kong mag-isip, pero wala akong maisip… Nakuha ko naman na iyong gusto ko para sa lupa nila Tatay… Iyon lang naman talaga ang gusto ko…

“Wala pa akong maisip… Saka ko na lang sasabihin,” sagot ko.

“Noted,” sabi niya. “Now, for my request.”

“Okay. Ano ’yun?”

“I need to see if…” sabi niya sabay hinto. “You have a scar on your lower right abdomen.”

Agad na napa-awang ang labi ko. Bakit… bakit niya alam iyon?

“I just need to know if you have a scar—”

“Bakit mo alam ’yun?” mabilis kong tanong habang pabilis nang pabilis ang tibok ng dibdib ko. “Bakit mo alam ’yun? Bakit din Lyana ang tawag mo sa ’kin nung una mo kong makita? Sienna lang ang pangalan ko. Bakit may Lyana, Sancho?”

“Just please show me the scar!” mataas ang boses na sabi niya kaya naman napa-atras ako. Biglang napa-awang ang labi niya. “I’m sorry… Shit. I’m sorry for shouting… This is just… This is incredibly frustrating for me.”

Tumingin ako sa kanya.

Bakit ako naiiyak?

“Sa tingin mo ba hindi ako nahihirapan? Wala akong maalala sa nangyari sa akin dati,” sabi ko habang unti-unting nanlalabo ang paningin ko…

“I know…” malambing ang boses niyang sabi. “Please… just please tell me if the scar’s there…”

Dahan-dahan kong itinaas iyong damit ko para ipakita sa kanya iyong peklat sa bandang kanan ng tiyan ko. Naka-tingin ako sa mukha niya habang unti-unting lumalalim iyong paghinga niya. “Bakit mo alam iyong tungkol dito, Sancho? Iyong tanong ko naman ang sagutin mo.”

Umigting na naman ang panga niya. Parang bigat na bigat siya sa dinadala niya sa buhay sa paraan ng pagsuklay niya sa buhok niya.

“I know because you were absent for 3 weeks when you had the surgery,” sabi niya.

“Iyong sa Lyana?” tanong ko.

Matiim siyang naka-tingin sa akin.

“Do you wanna know why she’s crying?” tanong niya.

“Sino? Si Nanay?”

“She’s not your mother.”

Agad na umawang ang labi ko.

Agad na sumikip ang dibdib ko.

“I had to ask if you’re happy here… I probably would’ve left you alone… But then…” sabi niya sabay tingin muli sa akin. “You have a life waiting for you in Manila, Lyana… Your family’s still waiting for your return.”

Napa-hawak ako sa dibdib ko dahil sa bilis ng pagtibok nito.

“Hindi totoo ’yan…” mahinang sabi ko.

“I’m not lying,” sabi niya. “She’s crying because I just confronted her. She admitted to me that her husband hit your car. Lumipat sila dito sa Isabela dahil alam sa lugar nila—sa lugar niyo, sa Vizcaya—na wala silang anak dalawa… Tinago nila iyong nangyari sa ’yo dahil natakot sila na makulong.”

Agad akong napa-upo.

Bigla akong nakaramdam ng pagka-hilo.

“Do you want me to continue?” tanong niya.

Hindi ako naka-sagot.

Nanlabo ang paningin ko.

Tuluy-tuloy iyong pagbagsak ng luha.

“Niloloko mo lang ako…”

“Ang tagal kitang hinanap…” mahinang sabi niya.

“Bakit nila ako lolokohin?”

“Didn’t you just hear me? Natakot sila na makulong—”

“Bakit hindi ako hinanap ng totoong pamilya ko kung nagsasabi ka ng totoo?!”

Sumisigaw ako, pero kalmado lang siya. Gusto kong sumigaw. Gusto kong magalit. Kung totoong ginawa nila ’yun, bakit?! Apat na taon! Niloko lang nila ako ng apat na taon! Natakot silang makulong?! Pero paano iyong buhay ko?! Paano iyong totoong pamilya ko na naghihintay sa ’kin?!

“Are you calmed down?” tanong niya.

Umiling ako habang tumutulo ang luha.

“Please calm down first,” sabi niya.

“Hindi. Sabihin mo sa ’kin.”

“Okay… but, at least, sit down…” sabi niya at saka ako umupo sa tabi niya. Naka-tingin na naman siya sa mukha ko… “They looked for you…” sabi niya. “But aside from the car wreckage… it seemed like you disappeared from the face of the earth…”

Napa-takip ako sa mukha ko gamit ang kamay ko.

“Sinungaling ka…”

“Why would I lie?”

“Hindi ko alam…”

“Didn’t you wonder? Why did you understand the documents? You wanna know why? Because back in Manila, you worked as a fucking lawyer,” sabi niya kaya naman napa-tingin agad ako sa kanya. “This… this isn’t your life… You’re bored here because this isn’t what you’re used to…”

Agad akong tumayo.

Ang gulu-gulo!

“May pamilya akong naghahanap sa akin? Abogado ako? Ano pa?” tanong ko nang tumingin sa kanya. “Ano pa’ng sasabihin mo sa ’kin?”

Mabilis siyang nag-iwas ng tingin.

Hindi iyon naka-takas sa paningin ko.

“Ano pa’ng dapat kong malaman, Sancho?” tanong ko sa kanya. Hindi agad siya makapagsalita. “Sancho—”

“You’re married.”

Agad na umawang ang labi ko.

“Kasal… ako?”

Tumango siya.

“Ano’ng pangalan niya? Nasaan siya? Hinahanap niya ba ako?” sunud-sunod na tanong ko. Kasal ako. May asawa ako! May anak ba kami? Hindi ko na alam kung ano ang mararamdaman ko. Gusto kong magalit dahil sa ginawa ng akala kong mga magulang ko! Pero mas lumalamang sa akin ang kagustuhan na malaman kung sino talaga ako… kung ano ang buhay ko bago mangyari lahat ng ’to…

“Sean,” mahina niyang sabi habang naka-tingin sa mga mata ko. “But it’s been 4 years, Lyana… We all thought you were dead… You were proclaimed dead,” sabi niya habanag palalim nang palalim ang paghinga ko.

“Ano’ng… ano’ng ibig mong sabihin?” natatakot na tanong ko dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin.

“He has a new family,” sabi niya at mabilis na tumigil ang mundo ko.

Chapter 23

#RTG23 Chapter 23

“Are you sure about this?” tanong ni Sancho sa akin. Tahimik akong tumango habang naka-upo sa loob ng sasakyan niya. Lumabas siya para kausapin iyong mga kumupkop sa akin. Ayoko silang makita… baka kung ano lang ang masabi ko… Apat na taon ng buhay ko iyong ninakaw nila sa akin… Alam ko na natakot lang sila sa pwedeng mangyari, pero ni hindi man lang nila inisip na may mga taong naghihintay at nag-aalala sa akin…

Mali pala ako.

Hindi lang mayayaman ang mga tuso…

Kahit mahirap, minsan, nagiging sakim din…

Nilakasan ko iyong tugtog sa loob ng sasakyan ni Sancho para hindi ko marinig iyong katok ni Nanay—mali pala ako. Hindi siya iyong totoo kong nanay… Sinungaling lang siya…

Gusto ko na lang umalis dito.

“Are you okay?” tanong ni Sancho nang pumasok siya sa sasakyan. Tipid akong tumango. Hindi ko inalis iyong tingin ko sa mga kamay ko. Ayokong makita sila. Ayokong maawa sa kanila. Hindi naman sila naawa sa akin nung niloko nila ako.

“Alis na tayo,” sabi ko.

Nang masigurado kong hindi ko na sila makikita ay at saka lang ako tumingin sa harap ko… Iniisip ko kung masyado lang ba akong nagtiwala o kung bobo ba ako… Apat na taon ’yun, e. Ilang beses akong nataka kung bakit hindi ako pinapayagang umalis kahit matanda naman na ako… O iyong mga paiba-ibang kwento nila sa kung sino ako at kung ano ang ginagawa ko dati…

“As promised, my family will still pay them for the land,” sabi ni Sancho. “Are you sure you don’t wanna press charges?”

“Oo,” sabi ko. Galit ako, pero matanda na silang dalawa… Hindi naman ako ganoon ka-walang puso para ipadala sila sa kulungan. Nagpapasalamat na lang talaga ako at nakita ko si Sancho kung hindi, baka buong buhay na lang akong nandun sa gitna ng kawalan…

“Are you sure na sa Vizcaya mo gustong magpahatid?”

“Oo.”

“Ayaw mo sa Manila?”

“Ano’ng gagawin ko roon? Sabi mo may pamilya na siya.”

“Lyana, he thought you were dead—”

“Parang ang igsi ng 4 na taon para sukuan niya ko.”

“Don’t you think you’re being unfair? Paano kung namatay ka nga talaga? You’d want him to forever wait for you?”

Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Kakaalam ko pa lang na may asawa na pala ako… at na may iba siyang pamilya… Ano ba ang gusto ni Sancho na gawin ko? Ang bumalik sa Maynila? Manira ng ibang pamilya? Para saan? Ni hindi ko nga natatandaan kung sino si Sean… Pangalan lang ang alam ko.

“Magka-kilala ba kayo? Masaya ba siya? Sa tingin mo ba matutuwa siya kapag bumalik ako?”

Hindi siya nagsalita agad. Tumingin ako sa kanya. Naka-diretso lang ang tingin niya sa daan. May tinatago ba siya sa akin? Dapat bang may hindi ako malaman?

“Bakit ayaw mong sumagot?” tanong ko.

“Because I think that’s something you should discuss with him, not me,” mabilis niyang sagot. “Lyana, you do know that you’re alive… and you’re the legal wife, right? Doesn’t matter if he’s married now—you’re the wife.”

“Bakit mo ba siya pinagtatanggol?”

“Because…” sabi niya habang agad akong napa-tingin sa kamay niyang mahigpit na humawak sa manibela. “Because I know the feeling of losing someone you love… That shit hurt… And I won’t wish that on anybody.”

Hindi ako nagsalita hanggang sa huminto kami sa isang gasolinahan. Tinanggal ni Sancho iyong seatbelt niya at saka tumingin sa akin.

“Kain muna tayo,” sabi niya.

“Malapit na ba tayo?”

“Hindi pa,” sagot niya. “But let’s eat first, please. I’ll try to tell you things about your family para hindi ka magulat masyado kapag nakita mo sila mamaya.”

Sumunod ako sa kanya. Naupo lang ako habang siya iyong pumila. Pagbalik niya, may dala siyang pagkain para sa ’kin.

“Burger and onion rings. These are what you usually eat before,” sabi niya sabay abot sa akin. “I don’t know if you’ll still like them.”

Tahimik akong kumakain habang tumitingin sa kanya paminsan. Bakit ang dami niyang alam tungkol sa akin? Normal ba iyong ganon sa magkaibigan? Baka naman hindi lang kami magkaibigan? Best friend ko ba siya?

“Sancho,” tawag ko sa kanya.

“Yeah?” sagot niya pagkatapos ibaba iyong tasa ng kape na hawak niya. “Ayaw mo ba? I’ll just get you the menu,” sabi niya sabay tatayo sana. Mabilis akong umiling.

“Bakit ang dami mong alam tungkol sa akin?”

“What do you mean?”

“Nagtataka lang ako…”

“Kumain ka na lang,” sagot niya sa akin. “Para maka-rating agad tayo sa inyo.”

“May tinatago ka ba?”

“You’re overthinking things,” sabi niya. “We’ve been classmates for 4 years kaya marami akong alam sa ’yo. That’s it.”

“Okay…”

Tahimik lang si Sancho hanggang sa matapos akong kumain. Pagkatapos ay nasa daan na ulit kami. Hindi ko alam kung gaano kami katagal sa daan pero nang huminto siya ay nagsimulang bumilis ang tibok ng dibdib ko.

“We’re here,” sabi niya.

Tumingin ako sa kanya. “Sasamahan mo ba ako?”

“If you want—” sabi niya, pero agad siyang natigilan nang sunud-sunod akong tumango. Tipid siyang ngumiti at sinabing, “Okay.”

Ramdam na ramdam ko iyong kabog ng dibdib ko habang papalabas ako sa sasakyan. Sabi ni Sancho, ex-mayor daw ang tatay ko sa lugar na ’to… Retired principal daw si Mama sa high school… Tapos baka wala raw iyong kapatid ko rito ngayon dahil nasa Manila nag-aaral…

“May balita ka ba sa kanila nung nawala ako?” tanong ko habang naglalakad kami papunta sa gate ng bahay… Malaki iyong bahay… Kumpara sa kubo na tinirhan ko ng 4 na taon… Gusto ko pa ring magalit sa kanila… pero 4 na taon na iyong nasayang… Ayoko ng magsayang pa ng panahon sa kanila.

“Wala masyado,” sabi niya. “Si Sean iyong kausap nila palagi. He really did look for you—”

“Pwede bang ’wag muna natin siyang pag-usapan?”

“Sure,” sabi niya.

Halos isang minuto kaming naka-tayo ni Sancho roon. Alam ko na hinihintay niya lang ako na tumawag o kumatok, pero hindi ako maka-galaw. Naka-tingin lang ako sa bahay sa harapan ko… Bahay ko raw ’to… pero wala akong maalala na kahit ano… Posible ba ’yun? Na wala na talaga akong maaalala?

Ibang tao na ba talaga ako?

Tahimik kaming naka-tayo roon nang maka-rinig kami ng busina galing sa likuran namin. Sabay kaming napa-tingin ni Sancho roon… At mabilis din ang mga pangyayari nang biglang may lumabas na babae roon at sinugod ako ng yakap.

“She’s your mom,” mahinang sabi sa akin ni Sancho nang mapa-tingin ako sa kanya dahil sa pagka-gulat sa lahat ng nangyayari.

Panay ang iyak at tanong sa akin ng nanay ko raw… Kung ano ang nangyari sa akin… Kung saan ako napunta… Kung bakit ngayon lang ako nagpakita…

“Anak…” sabi sa akin habang naka-hawak sa mukha ko iyong kamay niya. “Anak… ano’ng nangyari sa ’yo?”

Tumingin ako kay Sancho para humingi ng tulong. Hindi ako makapagsalita. Hindi ko alam kung saan ako magsisimulang ipaliwanag.

“Tita… gusto niyong pumasok po muna tayo tapos doon na magpapaliwanag?”

“Ikaw ba ang naka-hanap kay Isobel?”

Kumunot ang noo ko. Akala ko Lyana ang pangalan ko?

“Not exactly po… Nakita ko lang siya bigla sa bahay namin, kaka-usapin niya sana si Mama.”

Tumingin sa akin iyong Mama ko raw. “Isobel—”

“Pwede po bang Lyana na lang ang itawag niyo sa akin?” tanong ko dahil naguguluhan ako kapag naririnig ko iyong Isobel. Ang naaalala ko ay iyong nanay ni Sancho na sana ay kahit wala na ako roon ay tumupad siya sa usapan namin.

“Kahit ano pa ang gusto mong itawag namin sa ’yo,” sabi ni Mama habang hawak ang magkabila kong pisngi. “Diyos ko… Akala ko ay mamamatay na lang ako na masama ang loob…”

---

Si Sancho ang nagpaliwanag sa kanila sa mga nangyari. Siya na rin ang nagsabi na ayokong magsampa pa ng kaso sa mga nagtago sa akin. Matanda na sila. Ilang taon na lang ang ilalagi nila sa mundo. Hindi ako ganoon kasama para pahirapan pa sila. Sapat na sa akin na alam nila na alam ko kung ano iyong kasamaan na ginawa nila.

“Alis na po ako,” sabi ni Sancho nang matapos siyang magpaliwanag. Agad akong napa-tayo.

“Aalis ka na?” tanong ko.

“Yeah… I still have work to do in Manila.”

“Ah…”

Tumingin siya sa akin. “You wanna walk me out?”

Tumingin ako sa mga magulang ko na naka-tingin sa akin na para bang bigla na lang akong mawawala sa paningin nila. Tumango si Mama sa akin. Nagpunas na naman siya ng luha. Tipid akong ngumiti sa kanya. Ang tanda na rin nila… Nagpapasalamat ako na nakita ako ni Sancho… At dinala niya ako rito…

Sabay kaming naglakad papunta sa sasakyan niya.

“Babalik ka na talaga sa Maynila?”

“Yeah. I have work there.”

“Iyong abogado?”

“Yeah,” sagot niya. “Do you wanna go back to work?”

“Wala na akong maalala.”

“Believe me, it’s still there,” sabi niya na may malambing na ngiti. “I’ll lend you some reviewers? I think you’ll remember the concepts once you read them again.”

“Paano kapag hindi ko na maalala?”

“Then, study them again.”

“Di ba matanda na ako para doon?”

“I don’t believe there’s an age limit when it comes to learning,” sabi niya. “Besides, you love your job…” Ngumiti siya. “You were the happiest when you receive new cases. You love civil cases—you love finding loopholes and making the opposing party agree to your conditions. That’s your life.”

Napa-ngiti rin ako.

“Magaling ba ako?”

Ngumiti siya. “The best.”

“Nanalo ako sa mga kaso?”

“Yeah… You won some… And you were my boss.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Talaga?!”

Tumango siya. “Yeah… Mas mataas iyong posisyon mo sa ’kin. May mga hawak kang abogado noon. Ikaw iyong nagmamanage ng hawak nilang kaso. Siguro kung hindi ka nawala, junior partner ka na. You were the favorite.”

Bumilis iyong tibok ng puso ko.

Nakaramdam ako ng pagka-sabik.

“Sa tingin mo ba… sa tingin mo, makaka-balik pa ako?”

“Do you wanna go back?” Tumango ako. “In Manila? Sean’s there…” sabi niya.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin. Tuwing naririnig ko iyong pangalang Sean, wala akong maramdaman bukod sa pagka-lungkot… Na parang ang bilis niya naman akong pinalitan… Siguro matagal iyong 4 na taon… Pero mabilis din siya… Mabilis para palitan ako…

“Siguro dapat maka-usap ko siya,” sabi ko.

“You should talk to him. He’s still your husband—”

“Ikaw na iyong nagsabi na may pamilya siyang iba.”

“If you come back, that marriage will be voided—”

“Wag na tayong maging teknikal, Sancho… May iba na siyang pamilya… May anak na ba siya?”

Nag-iwas siya ng tingin.

Mapait akong napa-ngiti.

“Sa tingin mo ba… sa tingin mo ba gusto kong sumira ng pamilya?” tanong ko sa kanya. “May anak na pala sila, Sancho… Ano pa ang magiging lugar ko roon? May bago na siyang buhay… Siguro kakausapin ko na lang siya para maging maayos kami… Pero hindi ako makikielam… Hindi ako maninira ng pamilya…”

Tumingin ako sa kanya.

Ayan na naman iyong malalim niyang tingin.

“Lyana, I don’t know how I’ll explain this to you… but you won’t ruin a family… Legally, you are his family—”

Umiling ako.

“Wala akong pakielam sa legal, Sancho. May iba na siyang asawa. May ibang anak. Iyon ang alam ko. Hindi ako mananakit ng batang walang ginawa sa akin,” sabi ko habang diretsong naka-tingin sa mga mata niya. Tipid akong ngumiti. “Ayoko na sanang pag-usapan pa siya, Sancho… Kung hindi abala sa ’yo, gusto ko sanang humingi ng tulong tungkol sa trabaho ko… Mag-aaral ako ulit kung hindi ko maaalala talaga… Pero gusto kong bumalik.”

Tipid siyang tumango sa akin.

“Pwedeng isa pang pakiusap?”

“Anything.”

“Wag mo munang sabihin kay Sean na nandito ako… Kailangan ko lang ng panahon, pero magpapakita ako sa kanya…”

“Whatever you want.”

“Salamat.”

Tumingin ako sa kanya. Magkaibigan lang ba talaga kami? Kahit minsan, hindi ako nagka-gusto sa kanya? Totoo? Kahit na sa paraan ng pagtitig niya sa akin, para akong palaging mauubusan ng hininga?

“I have to go,” sabi niya.

“Okay. Ingat ka.”

“Thanks.”

“Pupunta ka rito ulit?”

“I’ll bring you the reviewers,” sabi niya. “But ask your parents… Nandyan sa bahay niyo iyong mga gamit mo.”

Tipid akong napa-ngiti. “Nandito? Dinala ba ni Sean pabalik lahat?”

Nagbuntong-hininga siya. “Lyana… I’m not exactly Sean’s biggest fan, but you’re being completely unfair to him. Hindi niya ginusto iyong nangyari sa ’yo. Hinanap ka niya. You didn’t see how broken the guy was—”

Humakbang ako paatras.

“May pamilya na siya. Hindi ako maninira ng pamilya.”

“Whatever,” sabi niya sabay kuha ng susi mula sa bulsa niya.

“Galit ka ba sa ’kin?”

“No. I just don’t recognize this new you.”

Nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko, pero hindi ko pinahalata. Hindi ko naman gusto iyong nangyari… pero ano pa ang magagawa ko? Hindi ako maninira ng pamilya.

Chapter 24

#RTG24 Chapter 24

“Nagugutom na ko. Kukuha ako ng pagkain. May gusto ka ba?” tanong ko kay Sancho nang tumayo ako. Gaya ng pangako niya, pumupunta siya sa amin kapag weekend para tulungan akong magreview… Halos isang buwan na rin. Nagpapasalamat ako na kahit wala akong maalala sa ibang nangyari sa buhay ko, nang mabasa ko iyong mga libro ko ay parang biglang naalala ko sila.

Tama si Sancho.

Kaya kong bawiin iyong trabaho ko.

“Tubig na lang,” sabi niya habang busy sa pagbabasa ng sagot ko. Dinala niya rin kasi iyong mga luma naming exam at pinapasagutan niya sa akin. Nagsimula kami sa pinaka-una. Dalawang linggo kong pinag-aralan iyong mga subjects ko nung unang taon ko sa law school. Nasa pangalawang taon na kami. Sa susunod, sa third year na kami.

Pagdating ko sa kusina, nakita ko si Papa roon. Ngumiti siya sa ’kin. Medyo naiilang pa rin ako kapag tinitignan nila ako kasi parang palagi silang natatakot na mawawala ako… Lalo na si Irina na grabe iyong iyak nang nakita ako. Sumasama pa rin ang loob ko sa mga nagtago sa akin… pero sana mawala na ’tong nararamdaman ko. Ayokong bitbitin ’to nang matagal.

“Nasan po si Mama?” tanong ko.

“Nasa palengke at may binili. Magluluto raw ng paborito mo.”

Ngumiti na lang ako. Parang halos araw-araw, paborito ko iyong inuulam namin dito. Sinabi ko naman sa kanila na tratuhin lang nila ako nang kung paano nila ako tina-trato dati… pero wala. Parang takot pa rin sila na mawala akong bigla.

“Kailan ka ba talaga babalik ng Maynila?”

Napa-tingin ako sa kanya. “Pinapa-alis niyo po ba ako?”

“Hindi, ah… Nagtataka lang ako… Hindi mo ba gustong makita si Sean?” tanong ni Papa. “At saka… Masyado na yata kayong nagiging close ni Sancho.”

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Pero pinagpatuloy ko lang iyong paghahanda ng sandwich para sa amin ni Sancho. Wala naman kaming ginagawa. Nag-aaral lang naman talaga kami kapag nandito siya. Nag-aaral din ako kapag wala siya. Ang kaibahan lang, kapag nandito siya, nagkakaroon kami ng recitation at tinitignan niya kung tama iyong alam ko.

“Tinutulungan niya lang po ako,” sagot ko.

“Hindi ba pwedeng sa Maynila na? Para makapag-usap na rin kayo ni Sean?”

“May pamilya na si Sean.”

“Asawa ka pa rin niya.”

“May anak na siya.”

“Ganon na lang ’yun?” tanong niya. “Alam mo ba na ilang beses kitang tinanong noon kung gusto mo ba talagang pakasalan si Sean kasi pakiramdam ko e nagmamadali kayong dalawa… Pero napaka-kulit mo at sumige ka pa rin. Tapos ngayon, ganyan na lang?”

Tahimik lang ako habang tinatapos ko iyong sa sandwich. Kahit si Mama, gusto rin na bumalik na ako sa Maynila… Kailangan ko na raw kausapin si Sean…

“Dati na po ’yun, Pa,” sagot ko. “Kung babalik man ako sa Maynila, ang aayusin ko lang e ’yung annulment namin.”

Nakita ko iyong pagka-bigla sa mukha niya.

“Ano’ng annulment ka d’yan!”

“Tama lang naman po ’yun para maging legal na sila nung bago niyang asawa,” sagot ko. Pinaliwanag sa ’kin ni Sancho na kapag nagfile na raw kami ng declaration of reappearance, automatic daw na magiging void iyong pangalawang kasal ni Sean… Kailangan kong ayusin iyon.

“Ikaw, Isobel—”

“Lyana nga po.”

“Lyana,” sabi niya. “Alam mong hindi papayag ang Mama mo sa annulment na ganyan. Tinanong ka namin nang maraming beses noon dahil ’di kami pabor sa mga ganyan. Kapag kasal, kasal. Baka hatakin ka bigla ng Mama mo sa simbahan sa mga sinasabi mo.”

Ngumiti ako sa kanya.

“Kaya nga po may annulment at divorce kasi hindi porke kasal, kasal,” sagot ko sa kanya. “Dalhin ko lang po ’to kay Sancho,” sabi ko bago umalis sa kusina.

Nakita ko na nandun pa rin si Sancho at tahimik na nagche-check ng mga sagot ko. Nilapit ko lang iyong sandwich sa kanya at kinuha niya iyon nang hindi inaalis iyong mata sa binabasa niya. Habang hindi pa siya tapos, kumuha na lang ako ng panibagong reviewer. Nasa 3rd year na kami pagkatapos nito.

Sabi ni Sancho, ito na raw iyong pinaka-mahirap… pero sabi niya, kinaya ko raw noon kaya kakayanin ko pa rin ngayon.

“I think you’re good with 2nd year subjects,” sabi niya pagkatapos niyang isara iyong booklet. “Also, I have to go.”

“Agad?”

“Yeah… Pupunta pa ko sa Isabela. Aayusin ko pa ’yung sa lupa niyo.”

Natahimik ako. Ayoko na talaga silang isipin. Para lang silang bangungot na gusto kong kalimutan.

Tumayo na si Sancho. Kinuha niya iyong bag niya at nilagay doon lahat ng gamit niya. Kita ko na pinapanood ni Papa iyong bawat galaw namin. Alam ko naman na iniisip niya na si Sancho iyong dahilan kung bakit ayokong bumalik agad sa Maynila para kausapin si Sean… pero mali siya roon.

Ayokong bumalik agad dahil may bata na kasali sa usapan.

May anak si Sean—ayokong maki-agaw.

Kaysa panoorin kami ni Papa ay sumunod ako kay Sancho nang naglakad siya palabas. Napapa-ngiti talaga ako kapag nakikita ko iyong sticker sa likod ng sasakyan ni Sancho. Maliit lang ’yun. ’Yung scale of justice. Gusto ko rin nun kapag naayos ko na iyong lisensya ko.

“Sancho,” pagtawag ko. Tumingin siya sa ’kin. Sobrang moreno niya talaga… Nangangabayo din kaya siya? Sabagay… may hacienda nga pala iyong pamilya niya.

“Yeah?”

“Natanong mo na ba iyong sa license mo.”

“Yeah. Last week,” sagot niya. “Yours is a special circumstance, so kailangan nating pumunta sa Manila. You’ll have to pay some penalty, as well kasi hindi na-renew ’yung license mo.”

Napa-awang iyong labi ko.

“Do you wanna talk to Sean kapag pumunta kang Manila?”

“Okay,” sagot ko.

“Really?”

“Oo. Kinukulit na rin ako nila Mama na kausapin siya. Mabuti na na magkita kami para masabi ko na sa kanya na kailangan namin ng annulment—”

“Annulment?” nabiglang tanong niya.

“Oo. Kasi may iba na siyang pamilya. Iniisip mo ba na isisiksik ko iyong sarili ko sa kanya, sa bago niyang asawa, at sa anak nila?”

Naka-awang lang iyong labi ni Sancho sa pagka-bigla sa sinabi ko. Mahigit isang buwan na nang nakita niya ako. Kahit minsan ba ay nagsabi ako sa kanya na gusto kong makipagbalikan kay Sean? Hindi ba ako naging malinaw na ayoko na? Na gusto ko lang bawiin iyong trabaho ko? Na hindi na kasama si Sean sa gusto kong balikan?

“Okay,” sabi niya. “But do you think Sean will let you go just like that?” tanong niya na unti-unting naging dahilan kung bakit umawang ang labi ko. “Know what? Let’s just wait for next week and we’ll see what will happen.”

Mabilis na binuksan ni Sancho iyong pintuan ng sasakyan niya.

“Sa tingin mo hindi siya papayag?”

“I have no idea,” sagot niya.

“Pero may pamilya na siya!”

“I really don’t wanna discuss that with you, Lyana. Discuss that with your husband,” sabi niya pa bago tuluyang sumakay sa sasakyan niya at nagdrive palayo.

---

Halos hindi ako naka-tulog nang maayos simula nang sabihin sa akin ni Sancho na hindi lang ako ganoong basta pakakawalan ni Sean… Paano nga kung hindi siya pumayag? Pero paano kung ayaw ko rin?

Paano kung hindi kami magka-sundo?

Iyon lang ang nasa isip ko hanggang sa dumating ang linggo at sinundo ako ni Sancho. Ilang ulit binilin sa akin nila Papa na kung hindi ako kina Sean matutulog ay doon ako sa condo ni Irina… O kung ayoko rin doon ay maghotel ako mag-isa.

Ano ba sa tingin nila ang gagawin sa akin ni Sancho? Si Sancho ang nangunguna sa pagpilit sa akin na makipag-ayos kay Sean.

“Yan lang dala mo?” tanong niya sa maliit kong bag.

“Uuwi din ako pagnaayos na iyong sa lisensya ko.”

“Si Sean?”

“Sandali lang ’yun.”

Hindi na nagsalita pa si Sancho pagkatapos nun. Halos natulog lang ako buong byahe dahil pinilit kong tapusin iyong sa natitirang coverage ng Tax kagabi. Hindi ko rin kasi alam kung ano ang hihingin sa akin kapag nirequest ko iyong renewal ng lisensya ko… Baka biglang pakuhanin ulit ako ng test.

Halos mabali ang leeg ko nang maka-rating kami sa Maynila. Dito! Dito ako dapat! Hindi sa bukid na puro kambing ang kausap! Sisiguraduhin ko talaga na makaka-balik ako sa trabaho ko! Sabi ni Sancho ay magaling daw ako. Kailangan kong galingan para tanggapin ulit ako sa dati kong trabaho.

“Ang ganda naman dito…” namamangha kong sabi nang magsimulang lumitaw iyong nagtataasang buildings.

“Really? I prefer the province.”

“Syempre. Sa hacienda ka naka-tira, e.”

“No. More like I don’t like the traffic and pollution,” sagot niya. “Gusto mo bang kumain muna o dumiretso kina Sean?”

Nanlaki ang mga mata ko. “Sean?!”

“Yeah… I asked around. Nasa bahay siya ngayon. Mahirap kasing makita ’yun dahil nasa trabaho palagi.”

Hinawakan ko iyong dibdib ko na nagsimulang bumilis ang tibok. Ipinikit ko ang mga mata ko. Huminga ako nang malalim. Hindi ko siya pwedeng takbuhan palagi… Gusto kong dito sa Maynila tumira. At kung gusto kong mangyari iyon, kailangan kong maka-usap si Sean at masabi sa kanya iyong gusto kong mangyari…

“Paano kapag nandun iyong pamilya niya?”

“I’ll talk to him first, then. Okay lang ba sa ’yo na iwan muna kita sa coffee shop tapos pupuntahan ko si Sean?” tanong niya. Tumango na lang ako. Mukhang kinausap pa yata ni Papa si Sancho na dalhin agad ako kay Sean.

Hawak ko lang iyong kamay ko. Akala ko ay ibababa lang ako ni Sancho sa coffee shop, pero nagpark din siya at sumama sa akin sa loob. Humanap siya ng pwesto para sa akin. Umorder din siya ng kape at cake.

“Bakit?” tanong ko nang bumalik siya dahil lumabas na siya kanina.

“Here,” sabi niya sabay abot ng jacket sa akin. “Don’t talk to anyone. Babalik agad ako.”

Naka-tingin lang ako sa kanya nang mabilis siyang tumalikod at naglakad palabas… habang naiwan ako roon na hawak iyong jacket niya.

Ano’ng… nangyayari?

Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko?

Mabilis akong umiling. Hindi. Kailangan kong pag-isipan kung ano mismo ang sasabihin ko kay Sean pagdating niya.

Halos pinaglaruan ko lang iyong cake sa harapan ko habang nagpa-practice ng sasabihin ko kay Sean pagdating niya. Kailangan ko lang maging malinaw. Kailangan ko lang sabihin sa kanya na naiintindihan ko kung bakit nagpakasal siya sa iba… pero kailangan ko rin na intindihin niya ako na kailangan ko ng annulment…

Tumayo ako para pumunta sana sa CR nang agad akong matigilan nang makita ko si Sancho na may katabing lalaki na kabaliktaran niya—hindi siya moreno kagaya ni Sancho at mas singkit iyong mata niya.

Agad siyang humakbang palapit sa akin.

Humakbang ako paatras.

“Sob…” pagtawag niya sa akin.

Tumingin ako kay Sancho, pero likod niya lang ang nakita ko habang naglalakad siya palayo sa amin. Napa-balik ang tingin ko sa lalaki sa harapan ko. Asawa ko siya. Pero wala akong maramdaman bukod sa gusto kong humingi ng annulment mula sa kanya.

“Gusto mong maupo?” tanong ko dahil naka-tayo lang siya at naka-tingin sa akin na kagaya ng paraan ng pagtingin sa akin ni Sancho, ng mga magulang ko nang una nila akong makita… Na para akong bumangon mula sa hukay.

Umupo siya, pero hindi niya inalis ang tingin niya sa akin.

“Sinabi na ba ni Sancho sa ’yo kung ano iyong nangyari?” tanong ko dahil nakiusap ako na kung pwede ba ay siya na ang magpa-liwanag. Kasi ayoko ng pag-usapan. Parang nagdidilim kasi ang paningin ko tuwing naaalala ko kung paano nasayang iyong 4 na taon ng buhay ko dahil sa ibang tao.

Tumango siya.

“Sob—”

“May pamilya ka na, ’di ba?” Nakita ko na nasaktan siya sa sinabi ko. “Hindi ako galit. Tama naman si Sancho—”

“Can we not talk about him?”

“Okay,” sabi ko. “Ano’ng gusto mong pag-usapan?”

“I… I don’t know…” sabi niya habang naka-tingin sa akin na parang hindi pa rin maka-paniwala. “Sob… I looked for you everywhere…”

Naka-upo lang ako roon at nakikinig sa lahat ng sasabihin niya. Ayoko naman na sabihan ako ng mga magulang ko at ni Sancho na unfair ako. Makikinig ako kay Sean. Hindi ko lang alam kung mababago ba niya iyong desisyon ko.

“I didn’t want to believe you were dead… but everyone told me that you’re gone… that no one could’ve survived that crash—”

“But I did.”

Natigilan siya.

“Buhay ako, pero may bago ka ng pamilya,” sabi ko habang diretsong naka-tingin sa mga mata niya. “Gusto ko ng annulment, Sean.”

Umawang ang labi niya.

“What?”

“Alam ko na ngayon na nandito na ako, mapapa-walang bisa iyong kasal niyo ng bago mong asawa. Kailangan natin ng annulment para makapagpakasal na kayo para sa anak mo—”

“Wait,” sabi niya kaya naman natigilan ako. “You were gone for 4 years—”

“4 years and you replaced me—”

“Because I thought you were dead!”

“But I’m not. Let’s get an annulment. Paki-usap.”

Agad siyang tumayo. Ako ang natigilan nang makita ko kung paano nagsimulang mamula iyong paligid ng mga mata niya.

“Please stop talking like I replaced you just like that,” sabi niya habang pabigat nang pabigat ang luha sa mga mata niya. “I looked for you… everywhere I looked for you… I thought you were dead, Isobel. I fucking mourned for you. I fucking blamed myself for what happened,” pagpapatuloy niya bago punasan iyong mga mata niya. “But here you are, you just came back and you’re already asking for a fucking annulment.”

Huminga ako nang malalim.

“May iba kang pamilya,” pagpapaalala ko sa kanya.

“I thought you were dead…”

“Doesn’t change the fact that you have another family,” sabi ko sa kanya at saka tumayo na rin. “May kailangan pa akong ayusin. Mag-usap na lang tayo ulit sa susunod,” pagpapatuloy ko bago mabilis na lumabas at doon, nakita ko si Sancho na naka-abang sa bawat hakbang ko.

Chapter 25

#RTG25 Chapter 25

“Tapos na kayong mag-usap?” tanong ni Sancho.

“Oo—”

“Isobel.”

Sabay kaming napa-tingin ni Sancho kay Sean. Naka-tingin siya sa amin na para bang may ginagawa kaming mali… Hindi ko siya maintindihan. Ano ba ang gusto niyang mangyari? Kasi kahit pagbaliktarin ko, may asawa na siya at may anak… Kahit ano’ng paraan pa ang isipin ko, doon ako palagi bumabagsak sa katotohanan na may pamilya siya na masasaktan dahil nandito na ulit ako.

“Bakit?” tanong ko.

“Can we talk again?”

“May gagawin pa ko—”

“Where? Can I go with you?”

“Sasamahan na ako ni—”

“I’m your husband, Sob.”

Naramdaman ko iyong paghakbang paatras ni Sancho. Agad akong napa-tingin sa kanya. Hindi ko mabasa iyong mga mata niya.

“Let’s just go tomorrow,” sabi ni Sancho.

“Pero—”

Tumingin siya kay Sean. “She can’t remember anything,” sabi niya.

“I won’t hurt her. I’m her husband,” sabi ni Sean.

Hindi ko maintindihan kung paano niya nasasabi ’yan kahit na alam naming tatlo na may iba na siyang asawa… May iba siyang pinakasalan… May iba siyang pinangakuan…

“I know… Just go easy on her,” sabi ni Sancho bago tumingin sa akin. “I’ll see you tomorrow,” pagpapatuloy niya bago pumasok sa loob ng sasakyan niya. Talagang iiwan niya ako rito kay Sean? Na hindi ko kilala?

Para akong na-estatwa roon.

Pakiramdam ko pinagtaksilan niya ko.

Tumingin ako kay Sean. “Ano’ng gusto mong pag-usapan?”

“Us… We need to talk about us.”

Huminga ako nang malalim. “Okay,” sagot ko habang tumango. Naglakad ako pabalik sa loob ng coffee shop. Mabuti na lang at binigyan ako ng pera… Pupunta na lang ako sa hotel pagkatapos nito. Hindi ko talaga gustong pumunta sa bahay ni Sean… Kahit paulit-ulit nilang sabihin sa akin na ako iyong legal na asawa, nandyan pa rin iyong katotohanan na may iba na siyang pamilya.

Muli akong naupo sa pwesto na iniwanan namin.

“Ano’ng tungkol sa ’tin?”

“Sob, I want you to know that I really looked for you…”

“Alam ko.”

“I didn’t just give up and married another.”

“Siguro nga.”

“Sob…” sabi niya na parang nahihirapan.

“Sean, ano ba’ng gusto mong mangyari? Gusto mo ba na bumalik ako sa buhay mo? Pero paano iyong bago mong asawa? Iyong anak niyo? Hindi mo ba ’yun naisip?” tahimik na tanong ko sa kanya.

Pakiramdam ko ay nabigla lang siya na nandito ako… Siguro ay totoo ngang guilty siya nang nawala ako… Pero kailangan niyang tandanan na may asawa at anak siya na kasama sa sitwasyon… Hindi lang ako ’to… Hindi lang siya… May dalawang tao pang maaapektuhan…

Baka kasi nakalimutan niya.

Umigting iyong panga niya. “I know that…”

“Ano’ng gusto mong mangyari?”

“I love you—”

Agad na umawang ang labi ko.

“Sean…” nahihirapang sabi ko. “Hindi ka ba naaawa sa asawa mo?”

Tumayo ako.

“Sob, please don’t leave…”

“Nabigla ka lang na nakita mo ako,” sabi ko sa kanya. “Pag-isipan mong mabuti iyong susunod na sasabihin mo sa ’kin… Pakiusap… Kung anuman ang gagawin mo, isipin mo na may babae at anak ka na madadamay sa desisyon na gagawin mo…”

Tumalikod ako sa kanya.

Mabilis akong naglakad kahit na wala akong ideya kung saan ako papunta. Gusto ko lang lumayo kay Sean. Gusto kong makapag-isip siya. Nabigla ako nang sabihin niyang mahal niya ko. Paano niya nagawang sabihin ’yun pagkatapos niyang magpakasal sa iba? Kung ganoon niya ako kamahal… bakit napalitan agad ako?

Para kasing mali.

Pinakasalan niya lang ba iyong asawa niya dahil malungkot siya?

Mas gago siya kung ganon.

Bigla akong natigilan sa paglalakad nang maka-rinig ako ng busina sa tabi ko. Agad kong nakilala kung kaninong sasakyan iyon.

“Akala ko umalis ka na?”

“Knew one way or another, you’ll walkout,” sabi niya at saka narinig ko iyong pagbukas ng mga pinto. “Get in.”

Ngumiti ako at saka sumakay sa loob.

“Bakit mo alam na magwo-walkout ako?” tanong ko sa kanya.

“Ginagawa mo na kasi ’yan kahit dati pa.”

Mahina akong natawa. “Marami ka talagang alam sa ’kin, noh?” tanong ko sa kanya pero wala akong nakuhang sagot. Naka-tingin lang siya sa harap at tahimik na nagdrive lang.

“Sancho…” pagtawag ko.

“Hmm?”

“Sabi niya mahal niya raw ako.”

“Well, he did marry you.”

“Pero iba na ngayon.”

“Feelings are complicated.”

“Gusto mo bang bumalik ako sa kanya?”

Napa-tingin siya sa akin. “Why does my opinion on this matter?”

Nagkibit-balikat ako. “Gusto ko lang magtanong. Sa tingin mo ba dapat bumalik ako?”

Alam ko na kung sina Mama ang tatanungin, ibabalik nila ako kay Sean… Wala yata silang pakielam sa mararamdaman nung asawa ni Sean at ng anak nila…

Si Sancho, gusto niya rin yata na bumalik ako… Kasi ilang beses niyang pinagtanggol sa akin si Sean…

“Not gonna answer that one.”

“Bakit?”

“Because that’s for you to decide,” sabi niya at saka huminto sa harap ng isang building. “That’s your sister’s place.”

Tumingin ako sa kanya. “Kung babalik ako… paano iyong asawa niya? Iyong anak nila?”

“Lyana…” parang hirap na hirap niyang sabi. “Don’t ask me those kinds of question. That’s between you and Sean.”

Tipid akong ngumiti. “Sorry.”

“It’s fine.”

“Pupuntahan mo ba ako bukas?”

“Yeah.”

“Kahit sa isang araw na lang,” sabi ko dahil alam ko naman na napagod siyang magdrive. Linggo-linggo niya akong pinupuntahan sa Vizcaya. Alam ko na dati pa na malayo… pero hindi ko alam na ganoon palang nakaka-pagod talaga iyong byahe.

“Why? May pupuntahan ka ba bukas?”

“Igagala raw ako ni Irina,” sabi ko na lang. Inalis ko na iyong seatbelt ko at kinuha iyong bag ko. “Ingat ka sa pagda-drive…”

Dumiretso ako sa loob ng building ng hindi lumilingon pabalik sa kanya. Parang ang gulo masyado. Mahal daw ako ni Sean… pero wala akong naramdaman bukod sa pagka-gulat nang sinabi niya ’yun sa ’kin. Malakas ang tibok ng puso ko kapag naka-tingin ako kay Sancho… pero gusto niyang bumalik ako kay Sean…

Ang gulo.

Kailangan kong ibuhos iyong atensyon ko sa trabaho ko. Kahit iyon man lang, mabawi ko.

---

“Wala ka bang pasok?” tanong ko kay Irina.

“Absent ako!”

Kumunot ang noo ko. “Seryoso ka ba?”

Tumango siya na parang excited. “Sisters bonding day ngayon, Ate!” sabi niya tapos niyakap iyong braso ko. Natawa ako nang bahagya. “San mo gustong pumunta? Libre ko lahat ngayon!”

“May pera ka?”

“May ipon ako,” sabi niya na naka-ngiti. “If wala kang maisip, dadalhin na lang kita sa mga paborito mong puntahan dito dati, gusto mo?”

Tumango na lang ako kasi parang sobrang excited siya. Kung ako iyong tatanungin, parang ayoko ng maalala iyong mga nangyari dati… Para kasing nawalan na ako ng pag-asa na maaalala ko pa ’yun kasi matagal na rin…

Gusto ko lang ng bagong simula.

Dinala ako ni Irina sa kainan. Sabi niya paborito ko raw dito. Kumakain daw ako rito palagi pagkatapos ng exam ko. Nang sinubukan ko iyong pagkain, okay naman…

“Sabi mo sa ’kin dito kayo laging nagde-date ni Kuya Sean dati…” sabi niya nang pumunta kami sa isang coffee shop. “Sabi mo ’di kayo tabing mag-aral kasi ayaw mong makita iyong mukha niya kasi nadi-distract ka sa kagwapuhan niya.”

Umawang ang labi ko. “Sinabi ko ’yun?”

Tumango siya. “Oo kaya, Ate. Baliw na baliw ka kay Kuya, e. Kung idescribe mo parang siya pinaka-gwapong lalaki sa mundo… I mean, hindi ka naman mali dun,” natatawa niyang sabi. “Gwapo talaga, e.”

Tipid akong tumango.

Ganon ko siya ka-gusto dati?

Bakit wala talaga akong naramdaman nang makita ko siya kanina?

Umorder si Irina ng kape para sa aming dalawa. Tahimik lang akong nakikinig sa lahat ng kwento niya tungkol sa aming dalawa ni Sean… Naka-ngiti siya habang nagku-kwento. Parang ang saya nga namin dati.

“Hindi ba kami nag-away?” tanong ko. Natigilan siya. “Puro masasaya iyong sinasabi mo. Masaya lang ba talaga kami dati?”

Ngumiti siya na parang biglang nailang.

“Si Kuya Sean na lang kausapin mo, Ate,” sabi niya.

“Ikaw nasa harap ko, e.”

“Sabi nila Mama ’wag daw kaming makielam sa problema niyo…”

“Sabi nga nila bumalik daw ako kay Sean… Kahit may maaapektuhan na iba, porke kasal kami dati, gusto mo rin na bumalik ako?” tanong ko sa kanya na naging dahilan para mapalitan ng mukhang guilty ang mukha niya.

“Ate naman—”

“Di ko sasabihin sa kanila.”

“Ate, ano muna ba ang tingin mo kay Kuya Sean?”

“Hindi ko alam,” sagot ko dahil hindi ko talaga alam. Ang daming kwento ni Irina tungkol sa amin ni Sean… Pero habang pinapakinggan ko ’yun, para lang akong nakikinig sa kwento ng ibang tao… Para bang hindi ko ’yun kwento…

“Di ko alam kung ano’ng iniisip mo sa kanya ngayon, Ate, pero mabait ’yun sa ’yo. Spoiled ka nga nun sabi mo sa ’kin dati, e…”

“Pero?” tanong ko.

Nagbuntong-hininga siya. “Hindi ko alam… Basta sabi mo lang sa ’kin dati… Sabi mo lang nahihirapan ka kasi gusto ni Kuya ng anak tapos ikaw parang hindi mo sigurado…” sabi niya at saka tumingin sa ’kin. “Iyon lang ’yung naging hindi okay, Ate. Sa tingin ko naman ayos kayo… Pero syempre hindi ko pa rin alam lahat… Kaya si Kuya na lang ang kausapin mo, please?”

Tumingin ako sa kape sa harapan ko.

“Nakita mo na ba ’yung bago niyang pamilya?”

“Ate—”

“Nakita mo?”

“Oo, Ate… Kasi nagpaalam si Kuya kina Mama bago siya nagpakasal kay Ate Kelsey…”

Hindi na ako nagsalita pagkatapos nun. Sinabi ko na lang kay Irina na umuwi na kami dahil pagod na ako. Pagbalik namin sa condo niya, nilabas ko lang iyong reviewers ko at nag-aral ako. Buti na lang at dala ko sila. Ayokong mag-isip ng ibang bagay. Kailangang iyon muna ang ayusin ko.

Tahimik akong nag-aaral sa salas habang nasa kwarto si Irina. Bigla kong nakita na umiilaw iyong cellphone ko at tumatawag si Sancho. Hinayaan ko na mamatay iyong tawag… Tapos tumawag siya ulit…

‘Are you ignoring me?’

‘Nag-aaral ako.’

‘What time will I pick you up?’

‘Bahala ka.’

‘Are you mad?’

‘Bakit naman ako magagalit?’

‘I don’t know. You tell me.’

Tinaob ko na lang iyong cellphone at nagfocus muli sa pag-aaral. Medyo nakaka-lito kasi iyong CivPro dahil masyadong maraming rules na kailangang intindihin… Para akong mababaliw sa mga subjects ng 3rd year…

’Di ko maintindihan ‘yung CivPro.’

‘San dun?’

‘Lahat.’

‘Di pwede na lahat.’

‘E di ko maintindihan lahat e.’

‘I’ll call.’

‘Okay.’

Wala pang ilang segundo, tumawag na agad si Sancho. Ni-loud speaker ko iyong tawag. Nagtanong ako sa kanya tungkol sa mga nalilito akong konsepto at pinaliwanag niya sa akin isa-isa. Nagtanong din ako tungkol sa Taxation… Ang galing niya kasing ipaliwanag. Parang ang hirap kapag binabasa ko, pero kapag pinapaliwanag niya, parang… ah, ’yun lang ’yun?

“Okay na?”

“Okay na,” sabi ko. “Di ko nadala iyong sample exam… Wala akong sasagutan.”

“San ba?”

“CivPro. Para lang masigurado ko na naiintindihan ko.”

“Ngayon na ba?”

“Oo sana… Sayang. Wala naman akong ginagawa…”

“Okay… Hanap lang ako. Send ko sa ’yo kapag may nahanap na ko.”

“Kanino ka hihiram?” tanong ko.

“I don’t know. Sa mga bagong graduate sa firm o sa mga working student dun,” sabi niya.

“Ah…”

“Any problem?”

“Wala.”

“Okay. I’ll send the file to your email,” sabi niya tapos ay tinapos niya iyong tawag. Naka-tingin lang ako sa cellphone ko nang makita ko na halos tatlong oras kaming magkausap.

“Ate…” pagtawag ni Irina kaya naman napa-tingin ako sa kanya.

“Ha?”

“Ate, ’di ba kasal pa kayo ni Kuya Sean? Bakit… bakit ganon kayo ni Kuya Sancho?”

Umawang ang labi ko. “Ha? Nagpa-turo lang ako.”

“Ate naman… Syempre gusto ko masaya ka… Pero ’di ba kasi kasal ka? Ang gulo naman niyan…”

“Ano bang sinasabi mo? Wala namang kung ano sa min ni Sancho—”

“Ate, crush na crush ka nun nung dati pa!” Nanlaki ang mga mata ko. “Nung graduation niyo pa nga nagpa-picture siya sa ’yo! May gusto sa ’yo ’yun! Mabait naman din ’yun kaya lang—ang gulo talaga! Ano ba ’yan! Ang sakit ng ulo ko sa inyo!” sabi niya sabay pasok ulit sa kwarto niya.

Parang tanga ako na naka-tingin lang sa harapan ko.

Parang tumigil ako sa paghinga.

‘Check your email.’

‘I’ll still look for other samplex.’

‘May kailangan ka pa ba?’

Sunud-sunod iyong text niya sa ’kin.

‘Lyana?’

‘May hindi ka na naman ba naiintindihan? Want me to call?’

Napa-hawak ako sa dibdib ko. Ang lakas ng tibok ng puso ko. Pero tama si Irina… Ang gulo… Kailangan ko munang ayusin iyong sa amin ni Sean…

Chapter 26

#RTG26 Chapter 26

“Wala ka bang trabaho ngayon?” tanong ko kay Sancho nang sunduin niya ako sa condo ng kapatid ko. Hindi ko alam kung galing ba siya sa trabaho dahil parang formal iyong suot niya. Naka-itim siya na slacks at puting longsleeves.

“Absent,” sagot niya.

“Di ka ba papagalitan?”

“I’ll be fine,” sabi niya. “Lyana,” pagtawag niya sa pangalan ko kaya naman napa-tingin ako sa kanya. “You need to file for your reappearance first.”

“Oo… Iyon muna ba bago iyong sa lisensya ko?”

“Yeah. You need to talk to Sean… and Kelsey, too.”

Iyong bagong asawa ni Sean… Paano ko siya kakausapin? Hindi ko alam kung saan ko ilalagay iyong sarili ko. Kahit ba sabihin nila na ako iyong legal na asawa, asawa pa rin naman siya ni Sean… Pinakasalan pa rin siya. Pinangakuan. Naaawa na nasasaktan ako sa mangyayari.

“Ano’ng mangyayari kapag naka-usap ko na sila?”

“You’ll file an affidavit of reappearance sa civil registry… And then their marriage will be voided.”

Pero ayaw yata ni Sean ng annulment.

Ano’ng mangyayari kay Kelsey at sa anak nila?

“Paano kung gusto ko ng annulment pero ayaw ni Sean? Hindi naman automatic iyong sa concubinage, ’di ba?” tanong ko sa kanya… Ang daming legal implications ng nangyayari… Paano kung sa bahay pa rin ni Sean titira si Kelsey? Pero ayoko namang tumira doon… Wala akong balak magsampa ng kaso sa kanilang dalawa…

“No. You have to file a case.”

“Okay… Wala naman akong balak.”

“If you consent to that now, hindi mo na pwedeng i-claim sa susunod na hindi ka pumayag,” sabi niya sa ’kin.

“Wala naman akong balak talaga, Sancho. Si Sean lang ang kailangan kong kausapin tungkol sa annulment. Pakiramdam ko nabigla lang talaga siya nung nakita niya ako kahapon, pero siguro naman napag-isipan niya na iyong mga gagawin niya.”

Kawawa iyong bata.

Wala ng nagsalita sa aming dalawa pagkatapos nun. Huminto lang si Sancho sa isang restaurant. Tumingin ako sa kanya.

“Kakain ba tayo?”

“Text Sean. Sabihin mo kakausapin mo si Kelsey.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Ngayon? Dito? Iiwan mo na naman ako?”

Bahagyang umawang iyong labi niya. “If you wanna get back to your ‘normal’ life, you have to do these things. These are the facts, okay?” sabi niya habang naka-tingin sa akin. Tinanggal niya iyong seatbelt niya at saka humarap sa akin. “Legally, you’re still dead… Once you file the affidavit for reappearance, you’re legally alive again and you’ll reclaim your place as Sean’s wife… These are the facts at hand.”

Tumango ako.

“Puro legally.”

“Without law, everything will be chaotic.”

“Paano kung gusto ko ng annulment?”

“Si Sean ang kausapin mo.”

“Kung ayaw niya?”

“Go to the court and file for one.”

“Pano kung ayaw niya pa rin?”

Nagbuntong-hininga siya. “Let’s just cross the bridge when we get there, okay? Sa ngayon, ayusin muna natin iyong sa affidavit para ma-renew na iyong sa lisensya mo.”

Tumango ako. “Paano kung hindi na ako tanggapin sa mga firm dahil matagal akong nawala?” tanong ko… Syempre, maraming mas bago, mas magaling, at mas batang mga abogado… Sino ba naman ang tatanggap sa lawyer na may amnesia?

“We’ll figure that one later,” sabi niya. “Alam mo ba ’yung number ni Sean?”

Umiling ako. Nagbuntong-hininga na naman siya. Kinuha niya iyong cellphone niya at pinakita sa akin iyong number. Akmang tatawagan ko na sana nang kunin niya bigla iyong cellphone niya.

“Call him from your phone,” sabi ni Sancho.

“Okay…” sagot ko kahit na medyo nabigla ako sa paghatak niya ng cellphone niya sa akin. Pagdating kay Sean, iwas na iwas talaga siya sa ’kin… Totoo kaya iyong sinabi ni Irina na may gusto sa akin si Sancho? Pero bukod sa pagtingin sa akin, wala na siyang ibang ginagawa… Ni hindi niya nga ako hinahawakan. Mas madalas pa nga iyong pag-atras niya.

Lumabas bigla si Sancho nang i-dial ko iyong number ni Sean. Hinihintay ko na sumagot si Sean sa tawag ko.

“Sean,” sabi ko nang sumagot siya.

“Sob…” sagot niya. “Hey… Where are you? Can we meet today?”

“Pwede bang kausapin ko si Kelsey?”

“Kelsey?”

“Oo. Magpa-file na kasi ako ng affidavit of reappearance. Mavovoid iyong kasal niyo. Gusto ko muna kasi siyang maka-usap bago ako pumunta doon.”

Hindi agad siya sumagot. Siguro naiilang siya. Pero kailangan kong sabihan si Kelsey. Unfair para sa kanya. Wala naman siyang kasalanan. Nagpakasal naman sila nung wala na ako. ’Di ko siya masisisi.

“Sean,” pagtawag ko sa pangalan niya nang ilang segundo na ang lumipas pero wala pa rin akong narinig na sagot mula sa kanya. “Kailangan kong maka-usap si Kelsey.”

“What will happen once you file that affidavit? You’ll legally be my wife again?”

“Oo…”

“Will you go back to our house?”

“Nandyan si Kelsey. At saka ’yung anak niyo.”

Hindi na naman siya sumagot.

“Ibigay mo na lang ’yung number ni Kelsey sa ’kin. Ako na lang ang makikipag-usap sa kanya,” sabi ko. “Sean, ’yung sa annulment—”

“Let’s just talk tomorrow,” sabi niya bago mabilis na nawala iyong tawag. Nagbuntong-hininga na lang ako habang naka-tingin sa cellphone ko.

Nang mag-angat ako ng tingin ay nakita ko si Sancho na naka-tayo lang sa labas at umiinom ng tubig. Binaba ko iyong bintana at saka tinawag siya.

“Tapos na kaming mag-usap.”

Lumapit siya. “Gusto mong kumain muna?” tanong ko.

Lumabas ako at pumasok kami sa resto. Pinabayaan ko si Sancho na umorder ng pagkain ko dahil alam niya naman yata kung ano iyong gusto kong pagkain. Habang busy siya sa pagpili ng pagkain ay nakita ko na sinend na sa akin ni Sean iyong number ni Kelsey.

‘Salamat.’

‘Can we talk tomorrow?’

‘Okay. Saan?’

‘Let’s talk over breakfast.’

‘Okay.’

Tumayo ako at saka lumabas. Huminga ako nang malalim bago nagtext muna kay Kelsey… Sinabi na kaya ni Sean sa kanya na nandito na ulit ako? O sa akin niya pa lang maririnig?

’Hi… Hindi ko alam kung narinig mo na, pero si Isobel ‘to. Hiningi ko kay Sean iyong number mo…’

‘Hi. Sean told me about this. We need to talk.’

‘Alam ko. Pwede ka ba ngayon?’

‘Yes. I’ll make time. Where do you want to meet?’

Bumalik muna ako sa loob at nakita ko na tapos na si Sancho na mag-order. Pinapanood niya lang ako hanggang sa maka-upo ako. Tumingin ako sa kanya.

“Naka-usap ko na si Kelsey. Pwede raw kami magkita ngayon.”

“Okay. Where? I’ll drive you there.”

“Hindi ko pa alam. Saan ba maganda?”

“Dun na lang sa malapit sa kanila,” Sancho said.

“Ha? Bakit?”

“She gave birth just few months ago.”

Agad akong napa-pikit. God. Baby pa talaga. Paano ako babalik kay Sean kung may literal na baby na maapektuhan sa pagbabalik ko?

Nagsabi na lang ako kay Kelsey na kung saan mas okay sa kanya, doon na lang kami magkita. Habang kumakain kami ni Sancho, hindi ako mapa-lagay. Sobrang nagi-guilty ako sa mangyayari… Kaka-panganak lang pala niya… Tapos ganito… Kung pwede lang iwasan lahat ’to…

“You’ll be fine,” sabi ni Sancho nang huminto siya sa harap ng coffee shop na sinabi ni Kelsey. Panay ang hugot ko ng malalim na hininga. Hindi ko alam iyong itsura ni Kelsey… pero sa tingin ko makikilala ko siya kapag nakita ko siya.

Diretso akong naglakad papunta sa coffee shop. Akala ko ay hihintayin ko pa siya na dumating, pero agad na naagaw ang atensyon ko doon sa isang babae na naka-upong mag-isa. Merong baso ng tubig sa harapan niya. Doon lang siya naka-tingin.

Hindi ko alam kung lalapitan ko ba siya. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na naka-tayo roon… pero nang mag-angat siya ng tingin at nang makita niya ako ay roon ako naka-kuha ng lakas ng loob para lumapit.

“Kelsey,” pagtawag ko sa pangalan niya.

“You’re really back,” sabi niya.

Naupo ako sa harapan niya. Sinabi niya na umorder muna ako ng inumin ko. Ramdam ko na pinapanood niya ang bawat galaw ko. Tumitingin din ako sa kanya. Medyo maluwag iyong suot niya, pero kita ko na medyo malaki pa iyong sa tiyan niya. Tama nga si Sancho, kaka-panganak niya pa lang…

“Magpa-file na ako ng affidavit of reappearance,” pagbasag ko sa katahimikan sa pagitan namin.

“I know…” sabi niya. Tumingin siya sa akin at may maliit at malungkot na ngiti sa labi niya. “I consulted a lawyer when I heard that you’re alive. I know what will happen.”

“I’m sorry…”

“Don’t be. No one wanted this.”

“Hindi ko gustong manggulo…”

“Hindi ka manggugulo. Legally, you’re Sean’s wife. I won’t interfere. I promised myself that I’ll never beg for anyone to stay in my life,” mahinhin niyang sabi sa ’kin. “Just please let Sean be there for our child—”

“Kelsey—”

“Please, just let me finish,” pakiusap niya sa ’kin. “When we got married, it was with the thought that you were gone… Sean and I became close because I was there for him nang mawala ka… We’ve always been friends… but then we became more than friends… Maybe I was the comfortable choice. I don’t know. I’d always been fond of him. But I do know that he loves you. He was devastated when he thought you died. But please know that I will never stoop as low as fighting over a guy… Hindi ako ganon.”

Ramdam ko iyong bilis ng tibok ng puso ko habang nakikinig ako sa kanya.

“Mahal mo ba siya?” tanong ko.

“Yeah… I mean, I wouldn’t have married him if I didn’t…” sagot niya na may ngiti. “But I think he still loves you. And I don’t beg for love, Isobel—that’s something I promised myself that I’ll never do. So… you can have him. My only concern is my child.”

Hindi ako nakapagsalita.

“What do you want to say?” tanong niya.

“Ano na ang mangyayari?” tanong ko pabalik sa kanya.

“Just… just please give me time. Pinapa-ayos ko na iyong mga gamit namin. Babalik muna kami sa bahay ng parents ko.”

Naramdaman ko iyong panginginig ng mga kamay ko. Mabilis kong hinawakan iyon. Pilit kong pinantay ang paghinga ko.

“Hindi mo naman kailangang umalis,” sabi ko sa kanya.

“My lawyer advised me that you can file concubinage against Sean and I kung titira pa rin ako roon kapag bumalik ka na—”

“Hindi ako babalik.” Natigilan iyong mukha niya. “Kelsey, kaya ako nakipag-usap sa ’yo ay para lang ipaalam sa ’yo ’yung mangyayari… Ayoko lang na unfair na magugulat ka. Gusto ko lang ipaalam sa ’yo. Pero… pero gusto ko ring kausapin si Sean para sa annulment ng kasal namin… Kasi kayo naman na talaga… Hindi ako bumalik para manggulo—”

Napa-awang iyong labi niya.

Parang hindi siya makapaniwala sa mga naririnig niya.

“Mahal mo si Sean… ako, hindi ko siya maalala… hindi ko alam kung maaalala ko pa ba siya—”

“Paano kung maalala mo siya?”

Tipid akong ngumiti. “May anak kayo. Sapat na sa ’kin ’yun. Kung ikaw hindi magmamakaawa para sa pag-ibig, ako hindi ako maninira ng pamilya.”

Napa-hawak siya sa baso ng tubig sa harapan niya.

“Kakausapin ko si Sean… Hindi ko pa alam kung ano ang gusto niyang mangyari, pero gusto kong maging maayos tayong lahat, Kelsey. Ayoko ng gulo. Hindi ako bumalik para manggulo… Pero hindi rin naman pwede na magtago ako dahil nandito iyong trabahong gusto ko…” sabi ko na may maliit na ngiti. Sa lahat ng nangyayari sa buhay ko, iyong tsansa na maka-balik ako sa trabaho na lang iyong nagbibigay pag-asa sa akin.

Ilang minuto ng katahimikan ang namagitan sa amin. Kinailangan ko nang tumayo.

“Salamat sa pagpunta,” sabi ko.

“I’m glad you’re alive,” sabi niya.

Ngumiti ako sa kanya bago ako lumabas. Nakita ko na nandun si Sancho at muling naka-abang sa akin.

“Done?” tanong niya.

“Let’s file the affidavit,” sabi ko sa kanya na may ngiti sa labi ko… Gusto ko na ulit maging abogado.

Chapter 27

#RTG27 Chapter 27

Naka-titig lang ako kay Sean habang magka-harap kami. Kinailangan ko siyang kausapin para huwag hayaan na umalis si Kelsey sa bahay nila… Alam ko na hindi ko pa masyadong kilala si Kelsey, pero alam ko na tototohanin niya iyong sinabi niya na aalis siya sa bahay nila… At hindi naman ako ganoong kasamang tao para pumayag doon. Kakapanganak niya lang… At kawawa iyong bata.

“Sean,” pagtawag ko sa pangalan niya.

“Hmm?” tahimik niyang sagot habang naka-tingin din sa akin.

“Napag-isipan mo na ba kung ano ang gusto mong mangyari?” tanong ko sa kanya. Ako, alam ko kung ano ang gusto kong mangyari… Pero ayoko namang maging unfair. Gusto kong malaman kung ano ang gusto niya…

“I just know that I want you in my life,” sabi niya.

“Paano sina Kelsey?”

“This is so hard.”

“Alam ko… pero matanda ka na. Magdesisyon ka.”

Pinapanood ko ang pagtaas at pagbaba ng dibdib niya. Tahimik lang akong naghihintay ng sagot niya. Ayoko ng gulo… lalo na ngayon at legal na mag-asawa na ulit kami. Alam ko na ang gusto ng mga magulang ko ay ang bumalik ako sa bahay ni Sean… Kasi raw kasal kami… Pero ’di ba nila naisip na mayroong Kelsey at baby?

“Sob, you want annulment, right? But you can’t even remember me… Don’t you think that’s unfair?”

Huminga ako nang malalim. “Ano’ng gusto mong gawin ko, Sean? Wala akong maalala… Ilang taon na iyong naka-lipas, pero wala akong maalala… Paano kung wala talaga akong maalala? Ganito na lang? Paulit-ulit?”

“Then we’ll make new memories—”

“You already have new memories—with your new wife.”

Hindi na naman siya naka-sagot.

Hindi yata kami matatapos sa ganito…

“It’s just…” sabi niya sabay tingin sa akin. Puno ng kalungkutan iyong mga mata niya. “It’s just so unfair how you want to leave me just like that… when you don’t even remember how great we were…” sabi niya na may maliit na ngiti sa labi niya. “We had our share of disagreements, Sob… but we were great together… God, I wouldn’t have married you if I didn’t love you that much…”

“But you married Kelsey, too, Sean… May anak pa kayo—” sabi ko, kaya lang ay napa-tigil ako nang mag-iwas siya ng tingin. Ang hirap ng walang alam… Parang ang daming tinatago ng mga tao sa paligid ko…

Muli akong huminga nang malalim.

“Okay,” sabi ko. “Babalik ako sa condo na sinasabi mo… pero paano kung hindi na bumalik ’yung dati? Kung hindi na kagaya ng dati? Papakawalan mo ba ako?” tanong ko sa kanya habang naka-tingin sa mga mata niya.

Walang mangyayari kung walang gagawa ng paraan.

Gusto niyang magbalikan kami.

Gusto kong makipaghiwalay.

Kailangan naming magtagpo sa gitna.

---

Dala ko iyong isang bag ng damit ko nang pumunta ako sa condo na sinasabi ni Sean. Dito raw kami naka-tira noon. Tumingin ako sa paligid para makita kung may maaalala ba ako, pero wala talaga… Posible kaya na talagang natanggal na lahat iyon sa isip ko? Na wala na talaga akong maaalala kahit kailan?

“Hi,” bati niya nang sunduin niya ako sa ibaba. Kinuha niya iyong bag na dala ko. Sumunod ako sa kanya hanggang sa maka-sakay kami sa elevator. Tapos ay naglakad siya at huminto sa harap ng isang pintuan. Tumingin muna siya sa akin bago niya buksan iyong pinto. “We used to live here,” sabi niya.

Tumango na lang ako. Baka masaktan lang siya dahil wala talaga akong maalala. Sumunod na lang ako sa kanya sa loob. Nilagay niya iyong bag ko sa couch.

“I already prepared your room.”

“My room?”

“Yeah… I know you can’t remember me… I won’t force you to sleep beside me,” sabi niya habang naka-tingin sa akin. Nakita ko na naman na nagbuntung-hininga siya. Naupo siya sa malapit sa akin. “Sob…” pagtawag niya sa pangalan ko. “I know I may seem like an incredibly selfish asshole to you with everything that I’m doing… but this… this is a fucked-up situation… I feel like whatever I do, I’ll still end screwing everything up… There’s no right thing to do…”

Ang lungkot niyang tignan.

Parang hirap na hirap na siya.

“Alam ko… kaya nga natin ’to gagawin, ’di ba? Kailangan pa rin nating magdesisyon… Hindi pwede na ganito lang.”

“I know…”

“Sina Kelsey?”

“At the house.”

“Iyong baby?”

“She’s with her.”

“She?”

Tumango siya na may maliit na ngiti sa labi. “Yeah… She’s still breastfeeding…” Tumingin siya sa ’kin. “Do you wanna meet her?”

Hindi ako sumagot. Tumayo na lang ako at saka kinuha iyong bag ko at dumiretso roon sa sinasabi ni Sean na kwarto ko. Hindi ko alam kung gusto ko bang makita iyong baby… Sapat na na alam ko na nag-e-exist siya… Para kasing ang unfair din sa kanya nitong ginagawa ko. Para akong nakiki-agaw sa tatay niya.

Ilang oras din akong nasa kwarto. Nang lumabas ako, nakita ko na naka-tingin sa akin si Sean na parang naghihintay siya.

“Let’s go,” sabi niya.

“Saan?”

“Dinner,” sagot niya. “We usually go and walk around and decide where we want to eat.”

“Hindi pwede na umorder na lang tayo?” tanong ko sa kanya dahil nagbabasa pa ako… Sabi kasi ni Sancho, wala raw available sa firm na dati kong pinapasukan… Baka iyon lang ang sabi niya kasi ayaw niyang masaktan ako kapag sinabi niya iyong totoo… Pero sabi niya may iba raw ako na papasukan… Ayoko lang na mapahiya siya kaya nagbabasa pa rin ako ng mga kaso.

Pero nang makita ko iyong lungkot sa mukha ni Sean, napa-buntong-hininga ako. I already agreed to giving this marriage a shot… might as well try hard…

“Do you have any question?” tanong niya.

“Wala naman.”

“Aren’t you even curious… about us?”

How could I be curious about something I couldn’t remember?

“Paano tayo nagkakilala?” tanong ko na lang sa kanya.

“Outside a club—”

“Club? Pumupunta ako sa ganoon?”

“Yeah… You’re a member of a sorority, so you’re required to go to parties,” sagot niya. “I was standing under a lamppost, trying to read something… then suddenly, you were there, too,” pagpapatuloy niya na may maliit na ngiti sa labi.

“Tapos?”

“When you saw me there, you just left… And that threw me off a little.” Huminto siya sandali. “It was the first time someone turned her back on me after seeing me… It was a first.”

“Ang gwapo naman pala.”

Tumawa siya. Lumiit lalo iyong mga mata niya. “I mean, as per experience, the white coat is attractive,” sabi niya. “We talked for a while…”

“Tapos?”

“We made out.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Ano?!”

Tumawa siya. “Yeah… We… we did things.”

Naka-awang ang labi ko sa mga naririnig ko mula sa kanya. Nagkwento pa siya sa akin ng lahat ng ginawa namin. Hindi ako maka-paniwala sa mga naririnig ko! Ganoon talaga ako? Ginawa talaga naming lahat ’yun? Sinabi niya pa na binigyan ko siya ng ano sa sinehan…

Halos mapa-sign of the cross ako sa mga naririnig kong ginawa namin noon… Diyos na mahabagin…

Hanggang sa maka-rating kami sa isang kainan ay hindi pa rin tapos si Sean sa kwento niya. Sinabi niya rin sa akin iyong panahon na nagrereview ako para sa BAR… Na medyo nalungkot ako dahil hindi ko maalala… Pati iyong mga nangyari nung nasa law school pa ako… Alam ko pinaghirapan ko iyon, pero wala akong matandaan na kahit na ano…

“Salamat,” sabi ko sa kanya.

“For what?”

“Sa pagku-kwento… Parang kahit papaano, alam ko iyong nangyari sa akin…”

Kahit hindi ko matandaan, at least, alam ko na ganoon pala ako dati… Hindi ko lang sigurado kung ganoon pa rin ako ngayon… Ang dami na rin kasing nangyari sa buhay ko… Parang hindi na ako iyong Isobel na sinasabi niya…

“Sean,” pagtawag ko sa kanya. “Nung… nung na-aksidente ako… alam mo ba kung bakit ako pauwi ng Vizcaya?” tanong ko sa kanya. Base sa mga kwento niya, mahal na mahal ko iyong trabaho ko… Kaya bakit bigla na lang akong uuwi sa Vizcaya nang ganoon? Alam ko na bilang abogado, marami akong trabaho…

“Food’s here,” sabi niya nang ilapag sa harap namin iyong pagkain. Nagconcentrate siya sa pagkain doon. Hindi na ako nagkaroon pa ng pagkakataon para itanong ulit iyon… Pero tanda ko… Kailangan kong itanong ulit…

---

“Sean,” pagtawag ko sa kanya nang lumabas ako sa kwarto ko. Maaga akong naligo dahil kailangan kong mag-ayos. Ngayon kami pupunta ni Sancho sa sinasabi niya na bagong trabaho ko.

“Good morning,” bati niya sa ’kin na may ngiti.

“Aalis ako ngayon.”

“With Sancho?”

“Oo… Sasamahan niya raw ako sa trabaho ko na bago.”

“Okay…”

“May pupuntahan ka ba?” tanong ko. “Iyong baby…” Huminto ako. “Mamayang gabi pa ako makaka-balik siguro… May susi naman ako. Itetext kita kapag pabalik na ako.”

Mabait naman nga si Sean.

Kasal nga kami.

Everyone wanted us to give this another shot… so, I would cooperate… pero kung wala talaga, wala na akong magagawa.

Biglang nagvibrate iyong cellphone ko. Tumingin ulit ako sa kanya. “Aalis na ko,” sabi ko bago lumabas ng condo at dumiretso sa baba. Agad kong nakita iyong sasakyan ni Sancho. “Good morning,” bati ko sa kanya. Tumango lang siya. “Sigurado kang okay lang sa kanila, ha…”

“Yeah.”

“Pinaliwanag mo ba ’yung sitwasyon ko?”

“Yup.”

“Ano’ng sabi nila?”

“They’re desperate for another lawyer, so trust me, they need you more than you need them,” sabi niya. Ano ba ’yan… para namang hindi mapagkakatiwalaan iyong lugar na pagdadalhan niya sa akin…

Nang huminto kami ni Sancho sa harap ng isang building, huminga ako nang malalim. Napa-lalim yata talaga iyong paghinga ko kaya napa-tingin siya sa akin.

“Don’t be nervous. Tatlo lang sila ’dun.”

“Pwede ba kitang tawagan kapag may pinagawa sila tapos ’di ko maintindihan?”

“Tanungin mo na lang si Jax.”

“Si Jax?”

“Yeah… Ka-trabaho mo siya dati. He’ll help you. O kaya si Iñigo ang tanungin mo… Kapag wala ka ng choice, kahit si Yago na lang.”

Napa-kunot iyong noo ko sa mga pangalan na binanggit niya. Pero mabilis na lang din akong sumunod nang lumabas siya sa sasakyan. Dumiretso kami sa harap ng elevator. Ramdam na ramdam ko iyong bilis ng tibok ng puso ko habang papunta kami sa floor na sinasabi ni Sancho…

Borromeo, Gomez de Liaño, & Yuchengco Law Firm

Huminga ako nang malalim. Okay. Nandito na kami.

Pagpasok namin sa loob ay napa-kunot ang noo ko nang may oil painting ng isang pamilya akong nakita. Tumingin ako sa paligid. May isang pa-L na sofa doon tapos may mga division na parang opisina.

“Yago,” pagtawag ni Sancho.

“Oh, hey!” sabi nung lalaki na biglang tumingin sa amin. “Atty. Laurel!” bati niya sa akin na naka-ngiti. Kilala niya rin ba ako?

Ngumiti na lang ako. “Good morning po—”

“Hala,” sabi niya na natawa. “Don’t use po. You’re my senior.”

Tumingin ako kay Sancho na nagkibit-balikat lang. Totoo nga yata talaga iyong sinabi niya na nang mawala ako, boss niya ako… pero may silbi pa ba iyon? Para kasing nagsimula ulit ako sa pinaka-ibaba…

“Sandali lang sa contract. Tagal ni Iñigo. Nasa kanya ’yung bond paper.”

“Ano’ng klaseng firm ’to? Wala kayong bond paper?” tanong ni Sancho.

“Kasalanan ni Jax. Daming pini-print. Sabi na ngang ‘save trees’ dapat ang motto namin dito sa BGY,” sabi ni Yago na napapailing. Parang close sila ni Sancho.

Mga ilang minuto pa nilang pinag-usapan iyong sa bond paper bago biglang may dumating na isang lalaki. Siya siguro si Iñigo. May dala siyang isang box ng bond paper.

“Good morning,” bati niya na naka-ngiti.

“Bond paper?”

“Ha? ’Di ba sabi ko nasa ilalim ng mesa ko?”

“Ano ’yang box?”

“Files sa case ko.”

Nagtalo na naman sila tungkol sa bond paper… Magdadala nga ako bukas… Para kahit iyon man lang, maitulong ko sa kanila…

Saglit na iniwan kami nina Yago at Iñigo dahil ipi-print daw nila iyong contract ko.

“Baka kailangan mo ng umalis,” sabi ko kay Sancho dahil kanina ko pa nakikita na umiilaw iyong cellphone niya.

“After na. Basahin ko muna ’yung contract mo.”

“Pwede ba ’yun?” tanong ko… ’Di ba confidential iyong mga ganon?

“Yeah, it’ll be fine.”

“Mabait naman sila, ’di ba?”

“Yeah. I won’t bring you here kung wala akong tiwala sa kanila.”

Mukha naman nga silang harmless… bond paper lang naman ang pinagtatalunan nila… Pero magaling kaya sila? Gusto ko syempre na maraming matutunan… Sabi nga ni Sancho na walang age limit ang pag-aaral… Alam ko na kahit matanda na ako, marami pa akong pwedeng matutunan… Pwede pa akong maging magaling na abogado…

“Here’s the contract,” sabi ni Yago sabay abot sa akin ng papel at ballpen. “Just the standard contract.”

Kinuha ni Sancho iyong kontrata at siya iyong nagbasa. Naki-basa lang din ako. Mukhang okay naman… kaya lang ay may mga reklamo si Sancho. Nag-usap sila ni Yago. Tumayo na lang ako dahil parang iba na iyong pinag-uusapan nila. Ewan ko pero biglang nasali iyong kapatid ni Sancho sa usapan bigla.

“Hi,” sabi ko nang makita ko si Iñigo.

“Hey,” sagot niya. “Maingay lang talaga si Yago. Masasanay ka rin.”

“Hindi, okay lang… Salamat pala sa pagbibigay sa ’kin ng chance…”

Ngumiti siya. “Yeah… Don’t mention it… Alam ko ’yung pakiramdam ng nawalan tapos nagsimula sa umpisa.”

Napa-ngiti din ako. “Salamat.”

“Kapag may tanong ka, don’t hesitate to ask. Although usually, si Yago ’yung nandito, pero sasagot naman ’yan, don’t worry. Kapag niloko ka, sabihin mo lagot siya kay Rory.”

“Rory?”

“Asawa niya. Kilala mo rin ’yun dati. Basta sabihin mo ’yung Rory, tatahimik ’yan.”

Natawa ako nang saglit. “Okay… Ano pala ’yung gagawin ko rito?”

Pinaliwanag sa akin ni Iñigo na dahil magsisimula pa lang ako, tutulong muna ako sa kanila sa mga cases. Parang magiging assistant muna ako. Biglang nabunutan ako ng tinik sa dibdib ko. Syempre kinakabahan pa rin ako kasi parang kaka-simula ko pa lang talaga.

“You good?” tanong ni Sancho.

“Oo. Salamat. Gusto ko rito,” sabi ko. Mas gusto ko rito kaysa sa firm na sinasabi niyang pinagtrabahuhan ko dati… Nung pumunta kasi kami doon, ang daming masyadong tao… parang ang daming naka-tingin sa akin… Mas gusto ko rito… Apat lang kami… Mas makaka-hinga ako nang maluwag…

Ngumiti siya. “Good to hear,” sabi niya. “But I need to leave.”

“Okay… Ingat ka.”

“Thanks.” Tumingin siya sa ’kin. “It’s your first day. Take it easy. Iba ’yung aral sa actual practice. Hindi mo makukuha lahat sa unang araw. Just try to observe what they do. Ganyan talaga sa simula.”

Tumango ako. “Salamat sa advice, Sancho.”

Masaya ako na nandyan siya. Hindi niya talaga ako pinabayaan. Tapos dinala niya pa ako rito… Pakiramdam ko talaga magiging maayos ako rito… Mukhang mababait talaga sila… Hindi ko pa nakikita iyong Jax—doon lang sa oil painting—pero base sa mga sinabi nila, iyon daw ang pinaka-maayos kausap…

“I’m leaving,” sabi niya kina Yago at Iñigo.

“Bye. Next time, magdala ka naman ng pagkain,” sabi ni Yago.

Umirap lang si Sancho bago umalis. Mahina akong natawa. Tinawag ako ni Iñigo para magpa-tulong sa case na hawak niya. Ang daming papel… pero imbes na matakot ay naka-ramdam ako ng excitement. This… this is the life that I want.

Chapter 28

#RTG28 Chapter 28

Sobrang natuwa sa akin sina Yago nang magdala ako ng maraming papel sa firm. Hindi ko alam kung bakit issue sa kanila ’to… Nag-order lang naman ako nung umaga tapos na-deliver din agad ng hapon… O hindi nila alam na may online shopping na? Ako nga na apat na taong nasa bukid, alam na ’yun, e…

“You’re a gift from above!” sabi ni Yago sabay yakap sa akin. Bond paper lang, e… “Akala ko malapit ng maging bring your own bond paper dito.”

Lumapit si Jax para i-check kung meron ba lahat ng size. Sinigurado ko na kumpleto iyon. Si Jax iyong pinaka-mabait nga… pero siya rin iyong mukhang pinaka-mabusisi…

Topnotcher din pala silang tatlo—madalas ko lang malimutan dahil palagi rin silang nag-aaway. Minsan parang nasa daycare ako, e.

“Thank you,” sabi ni Jax.

“No problem. May ipapagawa ba kayo?”

“Ah… Si Yago na lang. Patulungan sa drafts. Pa-double check.”

Tumango lang ako tapos lumapit na ako kay Yago. Binigay niya sa akin iyong isang pile ng mga papel. Binigyan niya rin ako ng ballpen at sticky notes.

“Ano’ng gagawin ko?” tanong ko. Sabi naman nila magtanong ako kapag hindi ko alam, e.

“Pa-check if may vague na provisions,” sabi niya. “Pa-encircle na lang. Tapos kung may iba kang suggestion, pasulat na lang sa border o kaya pa-lagay sa sticky note.”

Tumango ako.

Tumingin siya sa ’kin.

“Ah… Kasi kapag may provision na vague, since tayo iyong nagdraft, tayo iyong magsusuffer ng damages kapag nagkaroon ng problema… So, patay tayo sa client,” pag-e-explain niya sa akin. Marami pa siyang sinabi. Kinuha niya na iyong pile tapos siya iyong nagcheck tapos pinakita niya sa akin at pinaliwanag isa-isa.

Mabait naman si Yago… bakit kaya pinagtutulungan ni Jax at Iñigo palagi?

“Okay na ba?”

“Yes. Salamat,” sabi ko na naka-ngiti.

Ngumiti din siya. “No problem, Atty. Laurel. You’ll get the hang of it. Dati sobrang bilis mong ginagawa ’yan, e.”

“Talaga?”

Tumango siya. “Yeah… ’Di mo naaalala pero boss ka namin ni Rory, asawa ko,” sabi niya na may ngiti. “If you have any question, kahit ano, just ask away… You’d been really nice to my wife back then… I really appreciate that.”

Ngumiti na lang ako kahit hindi ko talaga maintindihan kung bakit. Pero gusto ko na rin makilala iyong mga asawa nila… Lagi kong naririnig na pinag-uusapan nila, e.

Pagbalik ko sa condo, medyo nagtaka ako dahil wala si Sean. Hinihintay niya kasi ako na maka-uwi para sabay kaming kumain ng dinner. Lagi niya akong kinu-kwentuhan ng mga ginagawa namin dati. Pinapakita niya rin sa akin iyong pictures—iyong sa kasal namin, bakasyon sa Maldives, pati mga random na pictures na puro kuha sa condo ko raw dati.

Hindi na ako nagdududa na pinakasalan ko siya.

The girl looked… so in love in the photos.

Pumunta ako sa ref para kumuha ng tubig. Pero bago ko pa man mabuksan ’yun, nakakita ako ng note na naka-dikit.

Sob, sorry can’t have dinner with you right now. Sammie’s in the hospital right now.

Napa-buntung-hininga ako… Dapat kasama niya palagi iyong baby niya, e… Alam ko na nahihirapan siya na nandito siya tapos nasa ibang lugar iyong anak niya… Kasi nakikita ko kina Jax na lagi silang excited umuwi para sa mga anak nila, e. Sigurado ako na ganoon din si Sean.

Hindi ako maka-tulog.

Umuuwi lang naman ako rito kasi alam ko na hinihintay ako ni Sean. Mabait siya sa akin. Ayoko namang maging masama sa kanya. Pero dahil wala siya ngayon, kumain lang ako sandali tapos pumunta ako sa firm. Marami pa kasing pending… Ang daming kaso tapos 4 lang kami… Tapos hindi pa ako pinapa-tulong masyado…

Sanay na akong makita iyong oil painting, pero tuwing papasok ako sa firm, medyo nagugulat pa rin talaga ako… Hindi kaya nila naiisip na ang weird at bakit may painting ng pamilya ni Jax sa firm? Pero hindi ko naman matanong iyon dahil regalo pala ni Yago kay Jax ’yun…

Ang gulo talaga nila minsan.

Binuksan ko lang iyong isang ilaw tapos nagtrabaho na ako. Binabasa ko lang iyong drafts ng contract na ginawa ni Yago. Nang magvibrate iyong cellphone ko, nakita ko na si Sancho iyong nagtext.

‘San ka?’

‘Firm.’

‘At this time?’

‘Safe naman. May guard sa baba.’

Hindi na siya nagreply pa. Nagpa-tuloy na lang ako sa pagbabasa. Ayos naman iyong mga ginagawa ni Yago na contract. Kailangan lang na naka-double check palagi kasi patay kami kapag nagkamali dahil legally binding lahat… Gusto ko sanang tumulong kina Jax kaya lang mas malalaking kaso iyong hawak nila, e.

“Lyana.”

Halos mapa-sigaw ako sa pagka-bigla nang may magsalita. Napa-hawak ako sa dibdib ko dahil sa bilis ng tibok ng puso ko. Panay ang hugot ko nang malalim na hininga nang makita ko na si Sancho iyong nandun sa may malapit sa pinto.

“Pano ka naka-pasok dito?”

“Borrowed Iñigo’s keys.”

“Hindi ba si Yago ang kaibigan mo?”

He scoffed. “We’re not friends.”

Hindi na ako nagsalita. Dahil maingay si Yago, naikwento niya na sa akin iyong dahilan kung bakit lagi siyang binabara ni Sancho kapag pumupunta ito sa firm… Ayon sa kwento ni Yago, dahil daw ’yun sa nung nasa high school pa sila… Hindi daw maka-move on si Sancho na may nangyari sa kanila nung kapatid niya.

Sobrang… hindi ko alam kung ako ba iyong may problema o masyadong open ang mga tao sa paligid ko sa pagku-kwento ng mga ganoon…

“Bakit nandito ka pa?” tanong niya. “2am na.”

“Hindi ako maka-tulog.”

“May bayad ba ’tong OT?”

“Baka,” sagot ko. Binayaran naman nila ako dun sa binili kong papel, e. May pera naman iyong firm. Ayaw lang nilang tatlo magpa-talo kung sino ang bibili. E ’di ako na lang. Ang laki ng problema nila talaga minsan.

Kukunin sana ni Sancho iyong binabasa ko, kaya lang mabilis kong inagaw sa kanya ’yun.

“Confidential.”

Bahagyang natawa siya. “Nice. Lawyer-client confidentiality?”

Napa-irap ako. “Malamang.”

Napag-alaman ko rin na medyo badtrip sa BGY iyong Gulmatico & Zobel dahil sa apat na abogado dito sa BGY, 3 iyong galing sa G&Z… Para lang tuloy kaming nanguna ng experience doon tapos gumawa ng sariling firm.

“Bakit ka ba nandito?” tanong ko sa kanya habang nagbabasa pa rin ng drafts. Baka kasi kapag natapos ko ’to ngayon, payagan na ako ni Iñigo na sa kanya naman tumulong. Para kasing ang interesting talaga ng criminal cases na hawak niya.

“Bored,” sagot niya tapos patingin-tingin siya sa paligid. Parang hindi siya mapa-kali tapos maya-maya, nagtitimpla na siya ng kape. Tapos nagreklamo pa siya kasi walang asukal. Ano ba ’yan. Bibili na naman ako bukas. Kasama na yata sa job description ko ang maggrocery. Sana kung kukuha ulit sila ng abogado, babae ulit… Ang tamad nilang magreplenish ng stocks.

Tumayo na lang ako.

“May bukas pa bang coffee shop?” tanong ko sa kanya habang kinukuha iyong jacket ko.

Hindi rin alam ni Sancho kung may bukas pa na coffee shop dahil hindi naman dito iyong sa trabaho niya. Naglakad-lakad lang kami. Safe naman sa lugar na ’to. Maraming pulis sa paligid. Sobrang weird lang talaga… Ang mahal ng rent sa office namin… pero madalas na problema namin e iyong mga basic na kailangan tulad ng bond paper at kape.

“Sancho.”

“Hmm?”

“Salamat sa pagdala mo sa ’kin ’dun.”

“No worries. May natututunan ka ba?”

Agad akong tumango. “Last week, sinama ako ni Iñigo sa arraignment niya… Grabe… Lagi silang nagjojoke ni Yago sa office tapos nagulat ako kasi parang ibang tao siya bigla,” sabi ko na namamangha. Para talagang may ibang pagkatao, e. Kahit si Yago kapag may client, biglang nagiging seryoso.

Si Sancho kaya? Ganon din? ’Di ko pa siya nakikita sa mismong trabaho niya, e…

Wala kaming mahanap na bukas pa na coffee shop sa oras na ’to… pero marami pang kainan kaya doon na lang kami. Nakaramdam ako ng gutom kaya umorder ako ng marami.

“Hala.”

“Why?”

“Naiwan ko wallet ko.”

Umirap si Sancho, pero kinuha niya agad iyong wallet niya. Pero agad na nanlaki ang mga mata ko nang makita ko iyong mukha ko sa litrato… O ako ba talaga ’yun? Baka inaantok na lang talaga ako? Bakit naman mapupunta iyong mukha ko sa litrato sa wallet niya?

“What?”

Nag-iwas ako ng tingin. Tatanungin ko ba siya kung ako ’yun? Paano kapag sinabi niyang oo? Ano’ng gagawin ko? May asawa pa rin ako… Iyong asawa ko na kasama ngayon iyong isa niya pang asawa at anak nila…

Naguguluhan na talaga ako.

“Wala.”

“Weird mo,” sabi niya tapos ay naghanap ng mauupuan namin.

Hindi ako nagsalita. ’Di ko rin alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya. Pero nahalata iyon ni Sancho. Ramdam na ramdam ko iyong tingin niya sa ’kin.

“What’s your problem?” tanong niya.

“May girlfriend ka ba?”

“What?”

“Wala ka bang dine-date?” pagtatanong kong muli. Iyong mga kaibigan niya, may asawa na… Siya na lang yata iyong wala… Kahit nga ako, may asawa na… Bakit wala pa siyang asawa? Anyone would be lucky to have him…

“San nanggagaling ’yang mga tanong mo?”

“Nagtataka lang.”

“Why exactly?”

“You’re in the right age to marry.”

“Right age?” naka-kunot ang noo na tanong niya. “May ganon ba?”

“Galit ka ba?”

“No. Just didn’t expect that to come from you.”

“Bakit naman?”

“You didn’t use to think like that.”

“Like what?”

“Like there’s a timeline for everything.”

“Timeline?”

“Yeah… The old Lyana—”

“Can we stop talking about the old me? Wala na siya, okay? Kung ano ako ngayon, iyon na ako,” sabi ko na medyo naiinis na. Bakit ba nila pinipilit iyong dati? Sa tingin ba nila kapag naalala ko lahat, babalik na lang ako sa ganoon? Hindi ba nila naisip na marami na ring nangyari sa akin? Na dahilan kung bakit iba na rin talaga ako ngayon?

“Sorry,” biglang sabi niya.

“It’s fine.”

“I’ll just answer your question,” sabi niya habang umayos sa pagkaka-upo. “I work long hours. Gusto ko na kapag umuwi ako sa bahay, ang makikita ko ay iyong babaeng gusto ko talaga. Iyong kapag nakita ko pa lang, matatanggal agad iyong pagod ko. I don’t wanna marry just for the sake of marrying. It’s unfair to me. It’s unfair to the other person.”

Ramdam ko iyong bilis ng tibok ng puso ko dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin. Gusto kong bumitiw sa tingin niya, pero parang may magnet siya na humahatak sa ’kin.

“Hindi mo pa ba nahahanap ’yung babae na ’yun?”

“It’s complicated.”

“Paano?”

“Basta.”

“Paano nga?”

“Pass.”

Umawang ang labi ko. “Pass?”

“Yeah. Pass,” sabi niya tapos doon na lang tumingin sa pagkain na dinala sa amin nung server. Hindi niya na talaga ako pinansin at nagfocus na lang siya roon sa burger. Tsk.

“Paano kapag complicated lang talaga iyong sa babae? Ganon na lang ’yun?”

“Yeah, most probably.”

“Hindi ka magpapa-kasal?”

“E ’di hindi. May batas ba na nagsabi na required magpakasal?”

“Pilosopo.”

“Tama naman ang sagot ko. May batas ba?”

Inirapan ko na lang din siya at kumain na lang din ako. Nang matapos kami, naglakad kami pabalik sa office.

“Hindi ka pa ba uuwi? Hatid na kita,” sabi niya.

“Di pa ako inaantok.”

“Di ka ba hinahanap?”

“Nasa ospital siya,” sagot ko na dahilan kung bakit napa-kunot ang noo niya. “May sakit si Sammie. Sana okay lang ’yung baby… Saka sana ’di ma-offend si Sean kung isa-suggest ko na doon muna siya kina Kelsey…”

Posible kaya na nagkasakit iyong baby dahil namimiss niya na iyong daddy niya? Kasi ’di ba iyong mga lovebird namamatay kapag nawawala iyong isa? I mean, hindi naman sa mamamatay iyong baby, pero baka kasi nalulungkot siya na wala si Sean sa tabi niya…

Tahimik lang si Sancho. Hindi talaga siya nagtatanong kapag tungkol kay Sean. Siguro mabuti na rin iyon. Hindi rin maganda na pag-usapan namin si Sean. Kung anuman ang mangyayari sa amin ni Sean, gusto ko na labas si Sancho doon.

Kung mauuwi man sa annulment iyong sa amin, gusto ko na desisyon naming dalawa ni Sean iyon.

Chapter 29

#RTG29 Chapter 29

“Join us!” Katherine said, pulling me with her.

Pumunta ako sa birthday ng anak ni Katherine at Jax. Dapat ay kasama ko ngayon si Sean kaya lang ay napag-alaman ko na ngayon din pala ang binyag ni Sammie… Tinanong naman ako ni Sean kung gusto kong pumunta roon, kaya lang ay naisip ko na baka maka-gulo lang ako roon…

Kaya naman nandito ako sa bahay nila Katherine…

Parang OP pa rin ako. Puro sila mag-asawa.

Nagsimula silang magkantahan. Sina Rory, Katherine, Anj, at Joey lang ang kumakanta. Si Cha lang iyong tahimik sa tabi ko. Pareho kaming nanonood lang sa lahat ng nangyayari sa paligid namin.

“Atty. Laurel, kanta ka!” Rory called.

Atty. Laurel talaga ang tawag niya sa akin kahit na ilang beses kong sabihin sa kanya na Lyana na lang. Sabi niya ay nasanay na raw siya na ganoon ang tawag niya sa akin. Nakaka-hiya nga dahil kahit pa sabihin niya na boss niya ako noon, mas mataas naman na ang posisyon niya sa akin ngayon. Sabi sa akin ni Yago, si Rory daw ang pumalit sa posisyon ko nung mawala ako sa firm.

Ayokong mainggit dahil masama iyon… pero hindi ko maiwasang isipin na baka iyon sana ang buhay ko kung hindi ako nawala…

“Next song, ikaw na, ha!” Rory said, smiling at me nang umiling ako nang iabot niya sa akin iyong mic.

Tumayo muna ako at saka pumunta sa labas. Parang mali rin na dito ako pumunta. Siguro dapat ay pinuntahan ko na lang si Irina—kaso ay baka tanungin niya naman ako tungkol kay Sancho. Ayoko munang isipin si Sancho habang may problema pa ako kay Sean.

“Are you okay?”

Agad akong napa-tingin. “Ah… Okay lang,” sagot ko kay Cha.

“If you wanna talk… Jax is actually a great listener.”

Bahagya akong natawa. Si Jax talaga ang vinolunteer.

“I know we’re not really close, pero sa firm ka na rin naman nagta-trabaho, so might as well be friends,” sabi niya habang nagkikibit-balikat.

Ngumiti ako. “Thank you. Kinu-kwento ka ni Iñigo palagi.”

Tipid siyang ngumiti. Ang tahimik naman nito. Kabaliktaran siya ng asawa niya.

Tahimik lang kaming dalawa nang bigla kaming mapa-tingin sa labas. Parang bigla silang naglaro doon tapos magkaka-partner iyong mga mag-asawa.

Ang saya…

Gusto ko ring maging masaya…

Sasaya ba ako sa trabaho lang?

“You look like you really wanna talk. Gusto mo bang tawagin ko si Jax?” tanong niya sa akin.

Umiling ako. “Ha? ’Wag na. Baka umalis na rin ako…”

Baka kailangan kong pumunta kay Sean. Asawa ko pa rin naman siya. I really needed to try to work things out with him… Ang hirap pero kailangan talaga naming subukan…

Pero kung hindi talaga…

Kailangan ding tapusin.

---

Nagpaalam muna ako sa kanila bago ako umalis. Ang saya talaga nilang tignan habang magkakasama silang mag-aasawa… Hindi kasi kami ganoon ni Sean. Ang layu-layo namin sa ganoon…

“Pano ka aalis?” Yago asked.

“Kukuha na lang ako ng Grab.”

“Saan ka ba? Hatid na lang kita,” he offered.

“Wag na. Busy kayo, e.”

“Parang others naman ’to,” he replied, laughing. “Papaalam lang ako kay Rory tapos hatid na kita,” sabi niya bago umalis. Nakita ko na kinausap niya lang si Rory tapos napa-tingin sa gawi ko siya at kumaway.

Ganoon lang kabilis.

Ang laki ng tiwala.

Sabagay… mukhang wala naman kay Yago iyong magloloko. Mas mukha ngang takot siya kay Rory, e.

“San tayo?” Yago asked nang papa-labas na kami ng village nila Katherine. Sinabi ko sa kanya iyong hotel kung saan gaganapin iyong binyag ni Sammie.

“Hinahanap ka ni Sancho palagi sa ’kin.”

“Kinakausap ka niya?”

“Oo, kapag tinatanong ka lang,” natatawang sagot niya. “May pagka-user din talaga ’yun, e.”

Tahimik lang ako.

Ayoko talagang isipin si Sancho.

Unfair para kay Sean. Kailangang ayusin o tapusin ko muna iyong sa aming dalawa.

“Pupunta ako sa binyag ng anak ni Sean. Sa tingin mo ba dapat ’wag na akong pumunta?” bigla kong tanong nang huminto kami dahil sa stoplight.

“You know what? Your situation is fucked up, no offense.”

“None taken,” I replied dahil totoo naman.

“Honest opinion, though? This is like your second life… I say do what makes you happy. Doesn’t matter what the other people will think—just do what makes you happy.”

“Paano kung may masasaktan?”

“Kahit naman ano ang gawin mo, may masasaktan. At least dito, masaya ka.”

Siguro kung si Jax ang kausap ko, ang sasabihin niya sa akin ay gawin ko ang tama… Hindi ko alam kung destiny ba na si Yago ang naka-usap ko ngayon.

Nagpasalamat lang ako sa kanya nang maka-rating na kami sa hotel. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Pero kailangan ko ’tong gawin. Hindi ko naman pwedeng iwasan na lang habang buhay dahil hindi naman mawawala si Sammie sa buhay namin.

Nasa elevator pa lang ako ay ramdam ko na iyong pagtingin sa akin ng mga tao. Mukhang kaibigan sila nina Kelsey… At mukhang alam nila kung sino ako.

“Sob?” agad na tawag sa akin ni Sean nang makita niya ako. Narinig ko na naman iyong bulungan ng tao sa paligid ko. “I thought you didn’t want to come?”

Pilit akong ngumiti. “Wala akong regalo.”

“That’s fine,” sagot niya.

I felt extremely uncomfortable as he held my hand in front of all these people. Huminga lang ako nang huminga nang malalim. Sinamahan ako ni Sean pero dahil siya ang ama, kinailangan niya ring umalis.

Panigurado na marami na akong nagawang katangahan sa buhay ko… pero ito na siguro iyong isa sa mga pinaka-malala. Tahimik akong naka-upo sa isang gilid habang pinapa-nood lahat ng tao na magka-siyahan. Ni hindi ko nga maintindihan kung bakit nandito ako.

“Are you okay?” tanong ni Sean sa akin nang bumalik siya. Ramdam ko iyong tingin ng mga tao sa akin. Alanganin akong ngumiti. Hindi ba pwede na umalis na lang siya at bumalik kay Kelsey at sa anak nila? Ayoko na pinagtitinginan ako.

“Okay lang ako,” sagot ko.

“Are you sure?”

“Dun ka na,” sabi ko. “May mga bisita pa kayo.”

Nakita ko iyong sakit sa mga mata ni Sean. Wala naman akong masamang ibig sabihin. Kailangan niya naman talagang umalis. May responsibilidad siya kay Sammie at Kelsey. Hindi lang sa akin.

“Okay lang talaga ako,” dugtong ko pa na may ngiti sa mukha ko. “Hanapin ko lang ’yung CR,” sabi ko nang hindi ko na maka-yanan iyong tingin ng mga tao sa akin.

Mabilis akong umalis sa reception at hinanap iyong CR. Alam ko naman na alam ng lahat ng tao rito iyong nangyayari sa buhay namin. Alam ko na alam nila na ako iyong asawa ni Sean—iyong dahilan kung bakit nasira iyong pamilya nila ni Kelsey…

Para akong nasasakal sa bawat tingin nila.

Akala ba nila ginusto ko ’to?

Akala ba nila masaya na araw-araw, iniisip ko kung ano ba talaga ang dapat naming gawin lahat? Kasi tama naman si Sean… kahit ano pa ang piliin namin, meron at merong masasaktan…

’Nabigay na ’yung bayad dun sa mga nag-alaga sa ‘yo.’

Napa-hinto ako nang mabasa ko ’yun. Napa-pikit din ako at napa-hugot nang malalim na hininga. Kung… kung hindi sana nila ako tinago… hindi mangyayari lahat ng ’to…

‘Do you receive my messages or are you ignoring me?’

Mabilis kong pinatay iyong cellphone ko. Ayoko munang kausapin si Sancho habang magulo pa kaming dalawa ni Sean. Kaka-usapin ko siya kapag nakapagdesisyon na kaming dalawa kung ano talaga ang gagawin namin. Hindi ko kayang mabuhay ng ganito. Sean needed to make a decision.

Paikut-ikot ako dahil hindi ko makita iyong CR. Napa-hinto lang ako nang may tumawag sa pangalan ko.

“H-Hi po…” magalang na sabi ko dahil alam ko na siya iyong nanay ni Sean… Nakita ko na siya noon nung bumisita siya sa condo namin. Parang close kami dati kung kausapin niya ako.

Parang ang saya ng buhay ko dati.

Abogado ako, may doctor na asawa, may masayang pamilya, mababait sa akin ang pamilya ng asawa ko…

Pakiramdam ko ako ang problema ngayon.

“I told you to come over!” sabi niya habang yakap ako.

“Ah… opo. Naging busy lang sa trabaho.”

She laughed. “Just like the old times.”

Palaging sinasabi ng mga tao sa akin ’yan… Siguro nga totoong workaholic ako dati. Hindi na rin naman ako magtataka. Kahit ngayon ay ako yata ang laging huling lumalabas sa office namin, e. Bukod sa bago ako, hindi ako kagaya ng mga ka-trabaho ko na excited umuwi.

“I didn’t expect that you’d come here,” sabi niya habang mahigpit na hawak ang kamay ko. “You wanna go somewhere else? I know how awkward this must be for you…”

Wala na akong nagawa dahil hinawakan na ng nanay ni Sean ang kamay ko. Habang naglalakad kami, ramdam ko pa rin iyong tingin ng ibang tao sa amin. Dapat kasama siya sa selebrasyon dahil apo niya iyong bininyagan… Ayos lang naman talaga ako na mag-isa.

“I’m sure hindi ka nakakain nang maayos sa reception,” sabi niya matapos ibigay sa amin ng waiter iyong menu. Napa-buntung-hininga na lang ako habang namili ng pagkain. Dapat talaga pumunta na lang ako sa lunch sa bahay nila Katherine.

Pagkatapos kong pumili ng pagkain, nakita ko na naka-tingin sa akin si… Tita Shirley. Hindi ako kumportable na tawagin siyang Mom kagaya ng sabi niya sa akin nung una kaming nagkita.

“How are you coping up with everything?” tanong niya.

“Ayos naman po…”

“Both with Sean and work?”

Tumango ako. Ayos naman talaga. Hindi naman kami nag-aaway ni Sean… pero sigurado rin ako na hindi naman ganoon ang normal na mag-asawa. Mas mukha pa kaming roommate kaysa mag-asawa.

“I’m really happy that you came back,” sabi ni Tita nang hawakan ang kamay kong tahimik na naka-patong sa lamesa. “My son was really devastated when he thought he lost you…”

Pilit akong ngumiti.

“I know this is really weird for you, anak…”

Huminga ako nang malalim. “Nahihirapan lang po ako sa sitwasyon,” dahan-dahan kong sabi. Hindi ko alam kung tama ba na kausapin ko siya dahil problema namin ni Sean ’to… Pero parang wala rin namang ginagawa si Sean…

Delaying the inevitable… sabi nga nila.

“Mahirap, pero alam kong kakayanin niyo ’yan… Mahal na mahal ka ng anak ko…” sabi niya kaya malungkot akong napa-ngiti. Bakit puro mahal ako ni Sean? Hindi ba pwede kung sino ang mahal ko? Ni hindi ko nga maalala si Sean… At ano ang kasiguraduhan na kapag naalala ko siya ay bigla na lang babalik sa dati ang lahat?

Ilang taon na ang lumipas.

Marami ng nagbago.

Kahit ano ang sabihin nila, iba na ako sa dating ako.

Huminga ako nang malalim.

“Pero… paano po si Kelsey?” tanong ko. “Paano po iyong apo niyo?”

Hindi siya nakapagsalita.

Nakita ko kung paano umawang ang labi niya sa pagka-bigla sa mga lumabas sa labi ko. Gusto ko lang namang malaman kung ano ang sa tingin nila ang mangyayari doon sa dalawa… Baka pareho sila ni Sean na walang maibigay na sagot sa akin.

“I know…” sagot niya. “Pero wala namang may gusto nito…”

Mabuti na lang at dumating na iyong pagkain. Tahimik akong naka-tingin doon nang bigla akong maka-ramdam ng pagtitig sa akin. Agad akong tumingin sa paligid ko. Doon ko lang napansin na nandito pala iyong ilan sa mga kaibigan nina Kelsey at Sean na doctor…

Humigpit ang hawak ko sa tinidor.

“Do you know why those ended up getting married?”

Umiling ako. “Kwento po nila ’yun. Sa kanila na lang po ’yun.”

Alam ko na marami pang bagay na hindi sinasabi sa akin si Sean… pero gusto ko na sa kanya mismo manggaling. Sa isa sa mga araw na ’to… Kailangan niya ng sabihin sa akin. Masyado ng matagal akong naghintay para kusa niyang sabihin.

“Isobel, anak, please don’t be too… indifferent with Sean… Trust me, as his mother, I never wanted to see him like that again… I thought I almost lost him nang mawala ka…”

Bakit parang kino-konsensya nila akong lahat?

Kasalanan ko ba?

Ginusto ko ba?

Ang tanging gusto ko lang naman ay maging maayos kaming lahat.

“Sean got suspended before because he’d always go to the hospital drunk… When the investigators we hired told us that the probability of you being dead was almost certain, that was when he started to spiral down…”

Halos magasgas iyong plato dahil sa diin ng paghihiwa ko.

“Believe me when I say that we spared nothing to find you…”

Alam ko naman ’yun.

Hindi naman iyon ang problema.

Hindi ko maalala si Sean—hindi ko maalala kung bakit ko siya mahal. Iyon ang problema ko. Problema ko kung paano ako mananatili sa isang kasal na hindi ko mahal iyong asawa ko.

Responsibilidad?

Iyon na lang ba?

Panay ang pagku-kwento niya ng lahat ng sakripisyo ni Sean nang mawala ako. Tahimik akong nakikinig sa kanya… pero wala pa ring nagbabago sa akin.

Nang matapos siya ay mabilis akong nagpaalam. Dapat siguro ay hanapin ko na si Sean at magpaalam na ako. Doon na lang ako sa lunch sa bahay nila Katherine pupunta… O kaya naman ay sa office. Anywhere to keep my mind occupied.

Habang naglalakad ako pabalik sa reception ay natigilan ako.

They… they looked like a happy family.

Nandun si Sean at Kelsey habang hawak nila si Sammie. Mukhang may photoshoot dahil may photographer sa harap nila. Mukhang ang saya-saya nila… Ngayon ko lang nakita si Sean na naka-ngiti nang ganyan… Parang kumpleto siya…

Biglang umiyak si Sammie. Agad siyng kinuha ni Sean mula kay Kelsey. Dinuyan-duyan niya iyong bata hanggang sa tumigil umiyak. Ah… Siya pala iyong nakakapagpatahan… Siguro nahihirapan si Kelsey ngayon na wala si Sean… Mahirap sigurong patahanin si Sammie…

Mas lalo lang akong na-konsensya.

“Isobel—” pagtawag ni Tita Shirley sa akin, pero natigilan siya nang makita niya kung saan ako naka-tingin. Humarap ako sa kanya at malungkot na ngumiti.

“Pasensya na po… pero mahirap para sa ’kin na magpanggap na ayos lang ang lahat kahit alam ko na may pamilya akong masasagasaan…”

Naghintay ako sa kung ano pa ang susunod na sasabihin niya, pero wala akong narinig mula sa kanya. Nagpaalam na lang ako at saka nagsimulang maglakad palabas. Maling-mali talaga na nandito ako… Alam ko naman na ganito ang mangyayari, pero kahit papaano ay umasa ako na baka hindi naman… Baka ako lang iyong naiilang sa sitwasyon namin… Pero kitang-kita ko sa mga mata ng mga tao na ako iyong iba sa kanila…

Kasi may buhay na silang nabuo nang mawala ako.

Nang umalis ako roon, dumiretso ako sa ospital. Nagtanong ako sa kung ano ang pwede kong gawin para maibalik ang memorya ko. Kailangan kong gawin lahat para bumalik sila. Ayoko na isumbat nila sa akin na nagpapa-dalus-dalos lang ako sa desisyon ko kahit na wala akong naalala.

Kung hindi sasabihin sa akin ni Sean lahat, kailangan kong gumawa ng paraan… para makapagdesisyon na ako kung ano ba ang mangyayari sa aming dalawa.

Chapter 30

#RTG30 Chapter 30

“See you next week?”

“Thank you, Doc,” sagot ko bago ako lumabas ng kanyang clinic. Ilang linggo na rin akong pumupunta sa clinic. Walang nakaka-alam kung hindi ako lang. Ilang beses ko na rin kasing sinubukang kausapin si Sean… Ilang beses ko na siyang binigyan ng pagkakataon para siya mismo ang magsabi sa akin ng mga nangyari bago ako ma-aksidente.

Bakit ako pauwi sa Vizcaya?

Nag-away ba kami?

Ano’ng pinag-awayan namin?

Bakit nagi-guilty daw siya sa nangyari sa akin?

Ang daming tanong… pero ayaw niyang sumagot.

Kumain lang ako sandali tapos ay bumalik na rin ako sa opisina. Sanay naman na ako sa ganitong routine… pero ang pinagka-iba lang ngayong araw, bigla kong naka-salubong si Sancho nang pabalik na ako ng opisina.

“Hi,” simpleng bati ko sa kanya. Simpleng tumango lang din siya… at saka umalis na. Hindi ko naman siya masisisi. Ilang beses niya rin akong sinubukan na kausapin, pero lagi akong umiiwas sa kanya. Masyadong magulo pa kasi. Mag-uusap na lang kami kapag maayos na ang lahat.

Basta ang importante ngayon, kami ni Sean.

Kailangang maging malinaw sa amin ang lahat.

Huminga ako nang malalim bago nagpa-tuloy sa paglalakad. Pagdating ko sa opisina, sakto na nakita ko si Iñigo. Wala na naman si Jax, na madalas mangyari. Si Yago, wala rin pero mas madalas na nandito siya sa opisina.

“Iñigo,” pagtawag ko.

“Yup?”

“Pwede ba akong umabsent ng Monday at Tuesday?”

“Sandali, check ko lang calendar natin,” sabi niya sabay check doon sa virtual calendar ng firm. Nandun naka-lagay kung may kailangan ba kaming puntahan na hearing o kaya arraignment o kaya private meeting sa mga clients. Naka-share iyon sa aming para hindi malimutan.

“Importante ba? ’Yung kay Mr. Crisanto kasi, pero kung importante, ako na lang muna pupunta.”

Tumango ako.

Importante ’to.

Nagka-sundo kami ni Iñigo na siya muna ang pupunta kay Mr. Crisanto. Kailangan lang naman siyang iupdate sa galaw ng appeal niya, pero maayos naman na iyon. Pwede naman na si Iñigo na lang ang magpaliwanag.

Lumabas si Iñigo kaya ako ang naiwan sa opisina. Agad kong tinawagan si Sean.

“Hey,” masayang bati niya.

“Saturday to Tuesday. Maldives,” sabi ko.

“What?”

“Sabi mo iyon ang paborito mong bakasyon natin. Ulitin natin,” sagot ko sa kanya.

Sa ilang linggong pagpunta ko sa doctor, hanggang ngayon ay wala pa rin akong naaalala… pero sabi niya ay baka kailangan kong balikan iyong mga bagay na ginawa namin ni Sean dati. Naka-tira naman na ako sa condo pero wala pa ring silbi. Siguro ay kailangan na naming pumunta sa Maldives.

“Let me check my schedule.”

“Free your time,” sagot ko sa kanya. Masyado ng nagtatagal ’to. Kailangan na naming ayusin ang dapat ayusin at tapusin ang dapat tapusin. Hindi na kami bata. Hindi na dapat kami nagsasayang ng oras.

“Okay…”

“I’ll book the tickets and accommodation. Paki-handa na lang iyong passport mo,” sabi ko bago ako nagpaalam at tinapos iyong tawag.

Mabuti na lang at wala masyadong nagpunta sa opisina kaya naman nakapagbook ako ng ticket at hinanap ko iyong eksaktong villa na pinuntahan namin ni Sean… Hindi naman ako nahirapan dahil nakita ko iyon sa account ko. Ang daming litrato.

Mapait akong napa-ngiti.

Ang saya talaga namin noon.

Nang matapos ako sa trabaho, dumiretso na ako sa condo. Hindi ko alam kung busy ba sa trabaho si Sean o iniiwasan niya ako, pero hindi siya umuwi… Talagang nagkita na lang kami nang kailangan na naming pumunta sa airport.

“Galit ka ba sa akin?” tanong ko sa kanya.

“No.”

“Bakit hindi ka umuwi?”

“Because it feels like this trip is your farewell.”

Natahimik ako bigla.

Gumalaw iyong pila sa check-in counter.

“Enjoy your trip, Sir!” bati nung babae kay Sean na ni hindi nagawang bumati pabalik dahil mukha siyang pinagsakluban ng langit at lupa.

Tahimik lang kaming naglakad hanggang sa maka-rating kami sa departure area. Hindi ako bumili ng first class ticket. Hindi naman ako kasing yaman ni Sean… Kung maghihiwalay man kami, hindi ako kukuha ng kahit isang kusing mula sa kanya. Gusto ko lang talaga na maging maayos kaming lahat. Iyon lang.

“What is this trip, Sob?” tanong niya.

“I already told you—gusto ko lang ulitin iyong paborito mong bakasyon.”

“Out of the blue?”

“Not out of the blue,” sagot ko. “My doctor told me—”

“Your doctor?” Tumango ako. “You’re seeing a doctor?”

“For a few weeks.”

“Why? Why didn’t you tell me?”

“Kasi baka pigilan mo ako.”

Nakita ko kung paano umawang ang labi niya sa pagka-gulat. Hindi na ako nabigla sa reaksyon niya nang tumayo siya. Huminga ako nang malalim bago ko siya sundan.

Hindi ko alam kung saan siya pupunta. Tahimik akong naka-sunod sa kanya. Tapos ay bigla na lang siyang huminto.

“What do you want, Sob?” tanong niya na parang nagpipigil na lang siya sa akin.

“Gusto ko lang na maging maayos iyong lahat—”

“Everything’s fine!”

Hindi ako sumagot.

Ayokong sabayan siya.

Gusto kong makipag-usap nang maayos.

“We’re fine… Everything’s fine…” sabi niya maka-lipas ang ilang segundo.

“Paano naging maayos, Sean? Mag-asawa tayo, pero parang hindi. Ni hindi tayo magka-tabi sa kama—”

“Because I respect you!”

“If you really respect me, bakit hindi mo agad sinabi sa akin na kaya ako umuwi ng Vizcaya ay dahil nalaglag iyong baby natin?”

Nakita kong natigilan siya.

Ang tagal kong hinintay na sabihin niya sa akin.

Pero para lang akong naghintay sa wala.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin lahat, Sean? Bakit iyong magaganda lang ang sinabi mo? Hindi ba unfair sa akin iyon? Na hindi ko alam iyong lahat? Sinabi mo sa akin na unfair sa ’yo kung iiwan kita ng hindi ko naaalala lahat… kaya bakit hindi mo sinabi sa akin lahat?”

Nanatili akong naka-tayo roon. Gusto ko lang malaman lahat mula sa kanya. Gusto ko kasing marinig mula sa kanya. Mas mahirap kung ako mismo iyong makaka-alam… Magmumukhang niloloko niya lang ako… Pinapa-ikot para manatili sa tabi niya.

“Is… is this marriage really worth saving, Sean? Kung nung bago pala ako mawala, dito na rin tayo papunta?”

Nakita ko kung paano kumuyom iyong kamay niya.

Kung paanong malukot iyong passport na hawak niya.

“What is this, Sob? Did you plan on telling all this while we’re in Maldives? You wanna hurt me like this in Maldives?”

Napa-hinga ako nang malalim.

“Gusto kong pumunta ng Maldives para maalala mo kung gaano tayo kasaya noon—na hindi na tayo ganoon ngayon,” sabi ko habang naka-tingin sa mga mata niya.

“I know things are different now! But we can still work it out!”

Umiling ako. “It’s not working out—”

“Because you’re not trying!”

I looked him in the eye. “Because I’m not happy.”

Posible ba ’yun?

Posible ba na makita mo kung paano gumuho iyong mundo ng isang tao mula sa mga mata niya lang? Kasi parang ganoon ang nakikita ko kay Sean. Para kong pinapanood na unti-unti siyang masira sa harapan ko.

“I know how love works… I know how marriage works… I’ve seen people happy…” Tumingin ako sa kanya at malungkot na ngumiti. “Hindi tayo ganoon, Sean…”

Nagsimula siyang maglakad.

Nagsimula akong humabol.

“Makinig ka naman,” paki-usap ko. “Sean, ayusin natin—”

“You don’t wanna fix things; you wanna end things!”

Mabilis akong humawak sa braso siya. Ginamit ko ang buong lakas ko para pilit siyang paharapin sa akin. Wala na akong pakielam kung pagtinginan kami rito. Napapagod na akong hintayin siya. Wala naman yata siyang balak sabihin lahat sa akin.

“Sagutin mo na lang iyong tanong ko—hindi ba dito na rin naman tayo papunta dati?”

Nag-igting ang panga niya. “Where did you hear that from? From Sancho?!”

Agad na kumunot ang noo ko. “Sancho? Bakit nasama si—”

“He’s the one who told you! I knew he wanted you, but I never thought that you’d actually give in! For fuck’s sake, Sob, you’re my wife!”

Parang biglang lumabas ang bulungan ng mga tao.

‘Ay, may kabit!’

‘Ang gwapo na ng asawa, humanap pa ng kabit!’

Agad akong napa-hugot ng malalim na hininga.

“Can we please talk in private?” paki-usap ko sa kanya. “Sean… please…”

Kitang-kita ko iyong galit sa mga mata niya. Sa bawat hakbang niya, para bang ramdam ko iyong sama ng loob niya sa akin. Alam ko na hindi na kami matutuloy nito. Para akong nagsayang ng pera. Pero mas mabuti na ’to para matapos na kung anuman ang kailangan namin.

“Hindi si Sancho ang nagsabi sa akin,” sabi ko nang huminto siya. Hindi ko alam kung bakit si Sancho ang maiisip niya na magsasabi sa akin. Alam ni Sancho na nakunan ako? At bakit siya ang magsasabi sa akin?

“I don’t want an annulment,” sagot niya agad.

“I don’t want to stay in an unhappy marriage,” sagot ko pabalik.

“How can we be happy if you keep on pulling shits like this?”

“How can I trust you when you’ve been nothing but manipulative?”

Pareho kaming malalim ang paghinga.

Parehong ayaw magpatalo.

Pero tapos na akong pagbigyan siya.

Tama si Yago.

Kailangan kong maging masaya.

Apat na taon na iyong nasayang sa akin… I refuse to waste more years being unhappy. Tama na.

“Hindi si Sancho ang nagsabi sa akin. Nakita ko si Atty. Divina. Humingi siya ng patawad sa nangyari dati. Doon ko nalaman,” paliwanag ko sa kanya. “Sa kanya ko rin nalaman na nagtatanong na pala ako tungkol sa annulment proceedings.”

Agad siyang nag-iwas ng tingin.

Tama ako.

Halos hiwalay na kami.

“Bakit… bakit sinasabi niyo na guilty ka sa pagkawala ko, Sean? Gusto kong malaman… May ginawa ka ba para ma-guilty ka?” tanong ko, pero wala akong nakuhang sagot mula sa kanya. Dito siya magaling. Sa pag-iwas sa totoo.

Huminga ako nang malalim.

“Di bale na kung ayaw mong sabihin,” sabi ko habang seryosong naka-tingin sa mga mata niya. “Buo na iyong desisyon ko, Sean—gusto ko ng annulment. If I have to fight you in court to annul our marriage, then I will do that.”

Kitang-kita ko kung paano siya umiling.

“No,” mahina niyang sabi.

“I don’t wanna stay married…”

“Our problems started when we lost our kid, Sob… I thought that kid’s gonna complete our family… But when I lost you, that was when I realized that I’d rather have you than have a kid without you.”

Why… was he so selfish?

Why did I marry such a selfish man?

Paano niya nagagawang sabihin ’to kahit may anak na siya?

“I refuse to give up on our marriage,” seryosong sabi niya. “I’ll see you in court. I don’t care. I’ll never agree to annulment.”

Chapter 31

#RTG31 Chapter 31

“Fu—” sabi ni Yago at saka napa-tigil sa pagsasalita. “Sorry. But seriously?” tanong niyang muli. Wala akong kakilala—o mas mabuting sabihin na wala akong maalala na kaibigan kong abogado na nag-aayos ng family disputes… Si Sancho ang alam kong may experience sa ganoong mga kaso kaya lang ay ayoko siyang isama sa proseso. Baka mas lalo lang maniwala si Sean na may namamagitan sa amin ni Sancho kaya humihingi ako ng annulment sa kanya.

“Oo… May mairerekomenda ka bang abogado?”

“Hmm… Actually, my father’s lawyer was so good that my mom was practically left with nothing nung naghiwalay sila,” seryosong sabi niya sa akin.

“Oh… I’m sorry.”

Ngumiti siya. “It’s fine. It’s been so long. And it’s better this way. Nag-aaway lang naman sila dati. Better to part ways than to live in a lie.”

Hindi na ako sumagot pa. Bumalik na lang ako sa trabaho dahil may mga kliyente na dumating para sa consulation. Iyon lang ang ginawa ko buong araw. Nang magtanghali na ay lumapit sa akin si Yago at may nilagay na papel sa lamesa ko.

“So… are you still staying in his condo?”

“Hindi. Nasa hotel muna ako, pero naghahanap na ako ng malilipatan,” sagot ko sa kanya. Mabuti na lang at may mga gamit ako na nadala na nasa maleta ko. Hindi ko na magawang umuwi pa sa condo para kuhanin iyong ibang gamit ko.

“If you want, you can stay in our old condo. Wala namang gumagamit ngayon.”

“Ha? ’Wag na,” sagot ko dahil nakaka-hiya naman. Ayoko talagang idamay sila sa gulo ng buhay ko. Gusto kong manatiling propesyunal lang kami dito sa opisina.

“It’s okay,” sabi niya. “You’ll need all the money you can save. That lawyer’s pricey as hell,” sabi niya sabay turo sa papel na naka-patong pa rin sa lamesa ko. “But she’s really good, I swear… She’ll get you your single status back… And Sean’s money, I bet.”

Hindi na ako kumibo. Wala akong balak kunin ang pera ni Sean. Sa kanya iyon. Kahit pa ibigay sa akin, ibabalik ko pa rin. Hindi naman kasi iyon ang dahilan kung bakit gusto kong makipaghiwalay.

Gusto ko lang sumaya.

Na wala ng sayang na panahon.

Agad akong nagpa-schedule ng appointment sa abogado na sinasabi ni Yago. Nagpapasalamat ako na nasabihan na pala siya na tatawag ako… Napag-alaman ko lang na mahirap palang maka-kuha ng appoinment sa kanya dahil in demand siya sa mga mayayamang naghihiwalay sa Pilipinas.

“Good afternoon,” bati ko.

“Good afternoon,” bati niya. “Do you want coffee? Water? Tea?”

“No, thanks,” sagot ko.

“Are you sure? Baka mauhaw ka. We’ll be talking about your life, Atty. Laurel,” sabi niya habang naka-ngiti.

“Okay… Tubig na lang.”

Tinawag niya iyong secretary niya at nagpa-dala ng bottled water sa opisina niya. Pagkatapos nun ay sinimulan ko nang ikwento sa kanya lahat ng nangyari sa akin. Walang reaksyon na kahit ano ang mukha niya. Minsan ay tumatango lang siya sa mga sinasabi ko.

“Okay…” sabi niya nang matapos ako. “Your case is a tricky one.”

“Impossible ba?”

Tumawa siya nang saglit. “Nothing is impossible, believe me. If you study the law hard enough, you’ll see all the loopholes… That’s what makes our profession exciting. The endless possibilities.”

Mukhang confident siya. Tama nga si Yago.

Nag-usap pa kami tungkol sa mga expectation ko at gustong mangyari. Isa lang naman talaga ang gusto ko—ang matigil na ang kasal namin ni Sean. Kung pwede na mangyari iyon na walang gulo at walang masasaktan, mas mabuti.

“If you have any question or whatever, just call me, okay?” Atty. Velez said nang matapos kami sa pag-uusap. Para akong nagkaroon ng matinding sakit sa ulo nang makita ko kung magkaano iyong retainer fee, acceptance fee, appearance fee, at kung anu-anong fee niya.

Papayag kaya si Jax kung hihingi ako ng increase? O baka ibenta ko na lang iyong sasakyan ko—pero kailangan ko ’yun kapag pupunta ako sa hearing o sa meeting.

Ang gastos talaga ng mga kaso.

Bahala na nga.

Dumiretso ako sa hotel para magcheckout. Nandun na si Yago sa lobby gaya ng sabi niya.

“Hindi ba nagagalit sa ’yo si Rory na sama ka nang sama sa mga babae?” tanong ko.

Tumawa siya. “She knows I’m afraid, so no.”

“Takot ka sa asawa mo?”

“Kinda…” sagot niyang tumawa. “But I love my family so much that she knows that I’ll never do anything to hurt her and our son.”

Napa-ngiti ako.

Iyan.

Iyan ang gusto ko.

Hindi kagaya ng sa amin ni Sean.

Nang maka-rating kami ni Yago sa sinasabi niyang condo, pina-kita niya lang sa akin iyong mga importante tapos ay umalis na siya. Nagpasalamat ako sa ginawa niya na ’to. Pero kahit na sinabi niya na okay lang na ’wag akong magbayad sa pagtira ko rito, kapag maayos na ako, babayaran ko lahat. Ayoko lang ng may utang.

Nag-ayos lang ako ng gamit sandali tapos ay lumabas na rin ako. Kailangan ko rin kasing bumili ng mga damit dahil konti lang talaga ang dala ko. Pati mga toiletries at kung anu-ano pa.

Mabuti na lang at may malapit na mall kaya naman balak ko sana ay maglakad lang. Kailangan ko rin kasing mag-isip… Sabi ni Atty. Velez ay once na magsimula ang proceeding, hindi maiiwasan na ma-involve ang pamilya namin. Alam ko na magagalit sa akin ang mga magulang ko… pero mas kilala ko ang sarili ko. Alam ko na ito ang kailangan kong gawin.

Kung mahal talaga nila ako, susuportahan nila ako… Hindi nila ako hahayaan na manatili sa isang kasal kahit hindi naman na ako masaya.

Medyo naparami ang bili ko… Sabi ko kailangan kong magtipid, e… Tsk. Sa susunod na nga lang.

Nasa loob na ako ng elevator at naghihintay na sumara nang biglang manlaki ang mga mata ko nang makita ko kung sino ang nandun. Nakita ko kung paano siyang nagulat. Hindi ko alam kung paano siya babatiin dahil nang huli kaming magkita ay halos hindi niya naman ako pinansin.

“Hi,” simpleng sabi ko na lang.

“Hi,” simpleng sagot niya.

“Lumipat ako,” sabi ko nang makita kong naka-tingin siya sa mga paper bag sa paanan ko.

Simpleng tumango lang siya.

“Hindi kita iniiwasan,” dugtong ko. “Naging busy lang ako.”

“Okay.”

“Galit ka ba?”

“No.”

“Fine,” sagot ko.

Maraming nangyayari sa buhay ko at masyado na kaming matanda ni Sancho para maglaro nang ganito. Kung hindi niya maiintindihan na maraming nangyayari sa buhay ko at hindi ko lang siya iniiwasan kasi gusto ko, then hindi pa panahon para kausapin ko siya.

Nang bumukas ang elevator sa floor ko, isa-isa kong kinuha iyong mga paper bag, pero napa-rami talaga ang bili ko kaya naman nahirapan ako.

“Ako na,” sabi niya nang hindi niya mapigilan at kunin niya iyong tatlo at hawakan iyon.

Arte pa.

Hindi na ako kumibo pa. Dumiretso na lang ako sa unit at binuksan iyon. Nilapag ko sa dining table iyong mga dala kong paper bag at sumunod naman si Sancho.

“Salamat,” sabi ko.

“No problem,” sabi niya at akmang aalis… Na ganoon na lang. Hindi talaga siya magtatanong kung bakit nandito ako? Kung bakit wala si Sean?

“Sancho,” pagtawag ko sa kanya.

“What?”

“I really wasn’t ignoring you… Marami lang nangyari.”

“Okay.”

“Wag ka namang ganyan.”

“What do you want from me?” tanong niya. Ramdam na ramdam ko iyong frustration sa boses niya.

“Right now? I need you as my friend,” seryosong sabi ko sa kanya. Iyon lang ang kaya kong ibigay sa kanya ngayon. Mahigpit na binilin sa akin ni Atty. Velez na wala dapat akong maging ibang relasyon dahil baka gamitin laban sa akin iyon ni Sean… Sinabi niya na masyado raw unfair ang batas sa babae—na kapag babae, sapat na na may relasyon kayo nung lalaki samantalang kapag lalaki, kailangan pang patunayan sa korte na naka-tira sa iisang bahay bago makasuhan ng concubinage.

Double standards.

Palibasa daw halos puro lalaki ang gumawa ng mga batas.

Nakita ko kung paano siya nagbuntong-hininga.

“Yeah, sure, whatever,” sagot niya.

“I’m sorry.”

“Don’t be. Busy ka lang talaga.”

“Totoo naman ’yun.”

“So don’t apologize.”

“Magrereply na ako sa lahat ng text mo.”

“I mean, you can reply to at least one of them…” sabi niya na parang bata. Ngumiti na lang ako sa kanya.

I knew I like him—and I like him even more dahil kahit na alam niya noon na wala akong maalala at pwedeng-pwede niyang itago na lang ako sa Isabela, hindi niya ginawa. Hindi niya siniraan si Sean sa akin. He’s always been respectful and kept his distance.

I really just needed to have a closure with Sean.

---

Nahati ang oras ko sa trabaho at sa pag-aayos ng mga kailangan para sa declaration of nullity ng kasal namin ni Sean. Hanggang hindi pa naifa-file sa korte, wala muna akong pinagsasabihan. Kapag bigla akong nawawala sa trabaho, si Yago ang gumagawa ng paraan at nagtatakip sa akin.

I really had no idea kung ano ang ginawa ko kay Rory nung sa G&Z pa ako nagta-trabaho… but I was glad that I found a friend in her. Kahit na hindi kami madalas magkita, alam ko na binilin niya ako sa asawa niya. I was grateful.

“What’s with the wine?” tanong ni Sancho nang pumunta siya sa unit ko. Minsan ay sabay kaming kumakain ng hapunan. Minsan nagpapa-tulong ako sa kanya tungkol sa tax dahil may isa akong hinahawakan na kaso na may kinalaman sa tax. Ang sakit niya sa ulo.

“Won my first case!” masayang sabi ko. “I mean, unang kaso simula nung bumalik ako.”

Medyo matagal na akong naka-balik pero ngayon pa lang ako nagkaroon ng panalo… Ang tagal kasi ng usad ng mga kaso sa Pilipinas. Parang hindi nababawasan at nadadagdagan lang palagi.

“Wow… Congrats!” sagot niya na may malaking ngiti sa labi. “What case? Sino iyong judge?” tanong niya sa akin.

Masaya akong nagkwento sa kanya tungkol sa kaso. Ngayon lang ako nakaramdam ulit ng saya dahil pakiramdam ko ay puro stress lang ang nakukuha ko simula nung mapagdesisyunan ko iyong sa amin ni Sean.

“Do you wanna go out and celebrate?” tanong ni Sancho.

Umiling ako habang naka-ngiti. Naka-upo lang ako sa carpet sa sahig at naka-sandal sa couch. Yakap ko ang mga binti ko habang hawak ng isang kamay ko iyong wine glass.

“No… This already feels like celebration,” sabi ko habang naka-tingin sa mga mata niya. I just needed him to wait a little longer… I didn’t want to give him any complication. I didn’t want to ruffle any more feathers. I was still married. Alam kong mali.

Pero ngayon na naka-tingin siya sa akin, parang naririnig ko iyong bawat kabog ng dibdib ko.

Ang lakas.

Palakas nang palakas.

“What’s wrong with you?” he asked with an uneasy smile as I continued to stare at him… I probably made him feel uncomfortable dahil sinalinan niya ng wine iyong baso niyang walang laman.

“Sancho,” pagtawag ko sa pangalan niya.

“Yeah?” sagot niya habang naka-tingin sa baso niya habang sinasalinan niya iyon ng wine.

“I’m about to do something illegal,” sabi ko habang naka-tingin lang sa kanya, sa bawat galaw niya.

“What—”

“I kissed a man who’s not my husband,” I said after I crossed the distance and pressed my lips against his.

Chapter 32

#RTG32 Chapter 32

Hindi gumagalaw si Sancho.

Pakiramdam ko ay hindi rin siya humihinga.

“Sancho…” pagtawag ko sa kanya nang isang minuto na ang lumipas at wala pa rin akong naririnig na kahit ano mula sa kanya. Naka-tingin lang siya sa akin na parang biglang-bigla sa ginawa ko.

Nang akmang hahawakan ko ang pisngi niya ay agad siyang tumayo na para bang mapapaso siya kapag dumikit ang balat ko sa kanya.

“What the fuck?!” sigaw niya habang problemadong sinusuklay ng mga daliri ang buhok niya. Tumalikod siya sa akin. At humarap. “Lyana, what the fuck?!” tanong niyang muli. “Are you that drunk?!”

Agad kong inabot iyong halos ubos ng bote ng wine.

“Ha? Hindi naman mataas ang alcohol content nito…” sabi ko nang binabasa ko iyong information na naka-sulat doon sa label ng wine. Nang tumingin ako kay Sancho, kitang-kita ko pa rin iyong pagkunot ng noo niya na para bang gulung-gulo siya sa mga nangyayari.

“Why did you—”

“I told you—”

“That you were about to do something illegal,” he finished my sentence for me. Tumango ako habang naka-tingin sa kanya. Saglit niyang ipinikit ang mga mata niya at huminga nang malalim. “Clearly, you’re drunk,” sabi niya at saka mabilis na kinuha iyong cellphone niya sa lamesa at nagsimulang maglakad palabas.

“Aalis ka na?”

Hindi siya sumagot.

Agad akong tumayo at humabol sa kanya.

“Sancho,” pagtawag ko habang naka-hawak sa braso niya.

“What?” sagot niya habang naka-talikod pa rin sa ’kin.

“You’ll just… leave?”

“Well, yes. What the fuck do you want me to do?” sagot niya bago mabilis na binuksan iyong pinto at saka lumabas.

Naiwan akong tulala roon.

Did… I misread the situation?

Ako lang ba ang may gusto sa kanya?

Talaga bang mabait lang siya sa akin?

---

Halos hindi ako naka-tulog sa pag-iisip sa ginawa ni Sancho. Nang sumakay ako sa elevator ay nagdasal ako na hindi kami magka-sabay dahil nahihiya ako sa ginawa ko.

Hindi ko dapat siya hinalikan.

Hindi na ulit ako iinom.

“Good morning!” masayang bati ni Yago nang pumasok ako sa opisina. Himala na kumpleto kami ngayon. Nagpa-tawag ng meeting si Jax at nagdiscuss lang siya tungkol sa mga pending na kaso na hawak ng firm namin at iyong report nung accountant sa financial aspect ng firm. Halos hindi ako nakapakinig nang maayos dahil sumasakit ang ulo ko.

Nang matapos iyong meeting, dumiretso ako sa lamesa ko at sinandal iyong ulo ko roon. Pwede kayang matulog lang ako nang sandali? Pakiramdam ko ay hindi ako makakapagtrabaho nang maayos kapag ganito na pumipintig ang ulo ko sa sobrang sakit.

“Atty. Laurel.”

“Hmm?”

“Drink this.” Nag-angat ang ng ulo at nakita ko si Yago na may hawak na baso ng tubig at gamot. Tumingin ako sa paligid. “Don’t worry—wala na iyong mga KJ.”

Natawa ako nang sandali at napa-aray dahil sumakit ang ulo ko dahil doon. Nagpasalamat ako sa kanya nang kunin ko iyong baso at gamot.

“Bakit alam mo?”

“I used to live in clubs. I know the look.”

Tumango na lang ako. “May gagawin ba?”

“Wala naman sila Jax,” sabi niya. Pasaway talaga. “Bakit ka uminom?” tanong niya.

“Wala.”

“Grabe… I thought friends?”

“Wala nga.”

Tumawa siya. “Ito na lang—nagkita na ba kayo ni Sancho?” Nanlaki iyong mga mata ko. Tumawa siya na para bang nahuli niya ako. “Knew it. Is he the reason why all of a sudden, you’re coming to work with hangover?”

Sinandal ko ulit iyong ulo ko sa lamesa. Sumakit na naman ang ulo ko nang maalala ko iyong mga nangyari kagabi. Paano kapag nagkita kami? Nasa iisang building pa naman kami naka-tira.

Naramdaman ko na naupo si Yago sa lamesa ko.

“Come on… Humor me. What happened?”

“Wala nga…”

“You know better than to lie to a lawyer.”

God… Where is Jax when you need him?

Napa-buntong hininga na lang ako dahil alam ko na hindi titigil si Yago kaka-tanong. Wala pa namang dumadating na client kaya alam ko na ako lang ang guguluhin niya hanggang sa magsalita ako. Mabuti sana kung nandito si Jax dahil iyon ang paborito niyang guluhin.

“Walang nangyari… I just did something stupid,” sabi ko sa kanya.

He shrugged. “You know… stupid things make the best story.”

Nagbuntung-hininga ulit ako. “Fine,” sabi ko. “Pero hindi mo ’to pwedeng sabihin kahit kanino,” dugtong ko at tumango siya. “Kahit kay Rory.”

“What? Not fair! I tell her everything.”

“Then no deal.”

“Tungkol kay Sancho ba? She already knows—”

“What does she know?”

Yago grinned. “About his undying love for you.”

Agad na umawang ang labi ko. “Oh, come on… This shouldn’t be news to you. He’s obviously head-over-heels in love with you. Kaya lang naman pumupunta rito ’yun para dalawin ka.”

Hindi pa rin ako makapagsalita.

Niloloko niya ba ako?

Paano magkaka-gusto sa akin si Sancho? Halos takbuhan niya nga ako kahapon nang halikan ko siya. Kulang na nga lang magalit siya at sumigaw dahil sa ginawa ko.

“No,” sabi ko.

“Duh.”

“Wag ka na ngang dumagdag sa problema ko.”

Tumawa si Yago. “Jax, Iñigo, and I—we all knew about Sancho… ’Di lang kami nagsasalita because you’re still married… but now that you’re getting your marriage annulled, then it’s a different game.”

Umiling ako. “He’s just nice to me.”

“Have you met Sancho? He’s not nice.”

“Kasalanan mo naman.”

“For the love of God, it’s been more than a decade!” arte niya.

Umirap na lang ako sa kanya. Wala ba talagang papasok na kliyente? O hindi ba babalik si Jax o Iñigo? O hindi ba biglang dadalaw si Katherine para i-check kung may lumalandi ba sa asawa niya?

“At saka kung may gusto si Sancho sa akin—”

“If this is a case in court and we have to prove his feelings—this one is hands down proof beyond reasonable doubt and not just preponderance of evidence,” sabi niya habang tumatangu-tango pa.

Napa-iling na lang ako sa kakulitan niya. “Wala ba kayong bro-code o kung anuman?”

Natawa si Yago. “Bro code my fucking ass… If Niko and Vito were here, sabay-sabay naming iaalay sa ’yo si Sancho para sumaya naman iyong isang ’yun.”

Ang kulit-kulit niya…

“Normally, hindi talaga ako nakikialam sa mga ganito,” sabi niya. “Kahit kina Jax at Cha, hindi ako nakialam sa love life nila kasi alam ko na kaya na nila ’yan… pero sa inyo? You both need all the push you could get. Nakaka-frustrate kayong panooring dalawa.”

Sumandal na lang ako sa upuan ko at ipinikit ang mga mata ko.

“I don’t know what happened that made you believe that he doesn’t have feelings for you, but speaking as someone who knows him for more than a decade already? Sancho’s only got his eyes for you—it’s insane. Sancho was arguably the wildest friend I got, but ever since he saw you in the club—”

“Ano’ng club?”

“Ah… Dati pa ’yun,” sabi ni Yago. “I was partying with Rory and friends and apparently, Sancho saw you in the club. He was such a stalker. Narinig niya ata na papasok ka sa law school. The next thing I knew—naka-enroll na rin sila sa Brent. Sinama niya pa sina Vito at Niko—sa SCA dapat ’yung dalawa, e.”

What… the heck?

Parang naka-ramdam ako nang matinding pagka-hilo sa dami ng sinabi sa akin ni Yago.

“Wag mong sabihin na sinabi ko! Or tell him. I seriously don’t care anymore basta mag-usap na kayo—” sabi niya pero agad siyang natigilan dahil pumasok si Mrs. Illescas, iyong matandang babae na may crush kay Yago. Minsan, kahit simpleng naputol na kahoy lang sa bakuran niya, talagang pumupunta pa siya rito para magpa-consult. Ang cute lang.

“Mrs. Illescas!” masayang bati ni Yago. Nakita ko naman na nagblush iyong babae. Kakaiba talaga…

Nagpanggap ako na busy nang dumating sina Jax. Nung hapon naman ay may ibang dumating para magfollow-up kaya naging busy ako noon. Umalis na sina Jax nung 6pm pero nagpa-iwan ako dahil hindi ko alam kung ganoong oras ba dadating si Sancho.

Nung bandang 11pm na, tumayo ako para magtimpla ng kape. Dito na lang siguro ako matutulog. May damit naman akong dala. May CR din naman dito na pwede kong liguan.

“Lyana.”

Halos mapa-talon ako sa kina-tatayuan ko nang marinig ko ang boses ng taong pinagtataguan ko.

“Ano ba ’yan…” sabi ko nang makita ko na natapon iyong mainit na tubig sa kamay ko dahil sa gulat sa pagtawag sa pangalan ko ni Sancho. Pero hindi ko na iyon pinansin. Huminga ako nang malalim bago humarap sa kanya. “Bakit ka nandito?”

Madilim ang mukha niya.

Galit ba siya?

Siya pa ang galit?

Ako nga iyong napa-hiya sa ginawa ko kagabi.

“You’re getting your marriage annulled,” diretsong sabi niya—hindi nagtatanong.

Agad na umawang ang labi ko. “P-paano—” sabi ko nang hindi naituloy pa. Ni hindi ko pa nga nakaka-usap si Atty. Velez tungkol sa proceeding dahil sabi niya, tatawagan ako kapag may kailangan.

“Is that why you kissed me?”

Tumalikod ako at hinugasan iyong kamay ko na namumula dahil sa pagka-paso. Pero dahil sa kung anumang dahilan, wala akong maramdaman bukod sa lakas ng kabog ng dibdib ko dahil nandito si Sancho.

“It’s a non-issue already,” kalmado kong sagot. “I was drunk gaya ng sabi mo.”

“Who gets drunk on wine?”

“Apparently, me.”

“For heaven’s sake—”

“What the hell do you want from me? Can we just pretend that last night didn’t happen? Makikita kita palagi. Bigyan mo naman ako ng kahihiyan.”

Nagulat ako nang bigla akong paharapin ni Sancho sa kanya. Naka-tingin siya sa mga mata ko bago bumaba sa kamay ko. Agad niyang inabot iyon.

“Sancho, please…” pakiusap ko sa kanya.

Hindi ko alam kung maniniwala ako sa sinabi ni Yago sa akin. Pero kung totoo man iyon, ano naman? Kahit pa gusto ako ni Sancho… wala naman siyang ginagawa na kahit ano. Ano ba ang dapat kong gawin?

Imbes na sumagot sa akin ay nakita ko na kinuha niya iyong first aid kit ng office. Pina-upo niya ako sa couch habang ginagamot iyong paso ko.

Naka-tingin lang ako sa kanya.

May gusto raw siya sa akin dati pa? Bago pa ako pumasok sa law school? Pero bakit wala siyang ginawa? Nakilala ko si Sean nang patapos na ako sa law school…

Clearly, he didn’t like me enough to do anything about it.

“I’m sorry about the kiss. Can we just pretend na hindi nangyari ’yun?”

“No.”

“Sancho—”

“Magpapa-annul ba kayo ni Sean?”

“Yes.”

“Is that why you kissed me?”

“No.”

“Then why?”

“I was drunk.”

“Stop lying.”

“I’m not.”

I kissed him because I was drunk… I was drunk that I wasn’t able to stop myself anymore. Hindi ako nagsisinungaling. I just circumvent the truth—gaya ng turo niya sa akin dati nung unang beses akong umattend sa hearing.

“Iyong sa amin ni Sean, hindi ka kasali roon,” tahimik kong sabi. “Nang sinabi ko sa ’yo noon na busy ako kaya hindi kita nakaka-usap, dahil ’yun inaayos ko iyong sa annulment namin.”

Hindi ako tumitingin sa kanya.

Ayokong makita ang reaksyon niya.

“It just wasn’t working anymore… I’d seen what marriage should look like—hindi na kami ganoon ni Sean… At saka si Sammie…”

Ayaw lang akong pakawalan ni Sean.

Pero mare-realize niya rin na tama ako.

Mas magiging masaya siya kapag nasa iisang bahay na lang sila ng anak niya… Nakikita ko siya gabi-gabi na naka-videochat para lang makita si Sammie. Ayaw niya lang aminin sa sarili niya, pero ito ang tama naming dapat gawin.

Maaaring masaya kami dati.

Pero iba na ngayon.

Maraming nangyari.

“Kaya pasensya na nang hinalikan kita. Mali ako roon.”

Hindi siya sumagot.

Tumingin ako sa kanya.

“I miscalculated the situation—mabait ka lang talaga sa akin dahil gaya nga nang sabi mo, magka-klase tayo dati,” sabi ko kaya lang ay natigilan ako nang makita ko iyong pagdilim ng ekspresyon sa mukha niya.

“B-Bakit?” tanong ko habang pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko.

“Do you know what my friends call me?” tanong niya. Hindi ako naka-sagot. Ni hindi ko nga alam kung humihinga pa ako. “They all call me pussy. Because they all got their girl—while me? Like a pussy, I watched her married someone else—”

“Sancho—”

“They all told me not to listen to anything you said. Sabi mo, ayaw mo sa law student, ayaw mo sa lawyer, so I fucking backed off because I respected your decision. When you wanted to get married to someone else, I just stood there and watched you marry someone else. I watched you do all these things and said nothing because I just respect you so much and I know you’re smart enough to know what you want…”

Napa-awang ang labi ko nang makita ko kung paano unti-unting maging pula ang palibot ng mga mata niya.

“And now… you kissed me…”

Nagulat ako nang tumulo ang luha sa mga mata ko.

“You fucking coward,” sabi ko sa kanya habang pinupunasan ang luha ko. “Can’t you be fucking disrespectful for once in your life?”

Tama nga si Yago.

Matagal niya na akong gusto.

Pero matagal din siyang walang ginawa.

“Lyana,” pagtawag niya.

“What?” sagot ko habang naka-tingin lang sa mga mata niya.

“I’m about to do something disrespectful…” he said as he closed the distance between us and kissed me like I’d never been kissed before.

Chapter 33

#RTG33 Chapter 33

It was hard to… stop.

Once we began, it was just impossible to stop.

“May trabaho pa ako,” sabi ko habang pilit na tumatayo, pero agad akong napa-balik sa kama nang hatakin niya ako. Sancho wrapped his limbs around me, at saka parang bata na siniksik iyong mukha sa gilid ng leeg ko.

“May trabaho din naman ako,” sagot niya.

“E ’di tayo na at tumayo dahil male-late tayo,” sabi ko pa at sinubukan ulit na tumayo pero ang lakas talaga ng kapit niya sa akin.

“Let’s skip work today,” sabi niya na dahilan kung bakit natawa ako. “Never pa akong naka-absent sa trabaho… Absent na tayo, Lyana…” sabi niya habang hinahalikan iyong leeg ko.

Natawa ako dahil nakiliti ako. “Sa malaking firm ka kasi nagta-trabaho. Kawawa naman sila Jax kapag umabsent ako,” sagot ko sa kanya. Huminto siya sa paghalik sa leeg ko at saka bumuntung-hininga. “Fine.”

“Magkikita naman tayo mamayang gabi.”

“Pupunta ka ba kay Atty. Velez?” he asked habang tumatayo ako at isa-isang sinuot iyong damit ko. Hindi naman ako lumipat sa unit ni Sancho… pero minsan, hindi namin napipigilan kaya dito na rin ako natutulog.

It was highly illegal.

And a lot disrespectful.

But years have been wasted already…

And who knew kung gaano katagal iyong annulment procedure? Alam ko na lalabanan ako ni Sean gaya ng sabi niya… Hindi lang ako nagsasalita, pero ang totoo ay kinakabahan na ako… Hindi ako kagaya ni Sean na walang katapusan ang pera pambayad sa abogado. I just wished that he’d see things from my perspective para maintindihan niya kung bakit ko ’to ginagawa…

“Kapag hindi busy sa office.”

“You want me to accompany you?”

“Wag na,” simple kong sabi. Mahigpit na sinabi sa akin ni Atty. Velez na ’wag akong makikipagrelasyon sa kahit kanino habang inaayos pa iyong annulment namin ni Sean… pero wala na. Nagawa ko na. Paulit-ulit pa.

“Can I at least drive you to work?” tanong niya na bahagyang naka-kunot ang noo. Natawa ako dahil para na siyang bata na inagawan ng candy.

“Oo na,” sagot ko bago ako tuluyang tumayo at bumalik na sa unit ko para maghanda. Nagsuot lang ako ng karaniwang sinusuot ko kapag nasa opisina ako. Hindi naman ako nagme-makeup masyado—iyong sakto lang para presentable pa ring tignan.

Nang matapos ako, hindi na ako nagulat na nandun si Sancho sa labas ng pinto. Parang nahigit iyong hininga ko nang makita ko siya. Alam ko naman na gwapo siya… pero parang mas lalo pa siyang gumwapo nang mas makilala ko siya.

He’s too… wonderful.

Nanghihinayang talaga ako kung bakit hindi niya na lang talaga ako niligawan dati. Sa tingin ko naman papayag ako.

“Ready?” he asked while he was wearing suit and tie dahil may aattend-an ata siyang hearing ngayon bilang co-counsel. Sinaway ko na nga kagabi na ’wag na akong kulitin dahil may hearing pala, pero ready na raw siya roon. Ang kulit.

Habang naglalakad kami, nagku-kwento lang siya sa akin tungkol sa mga ginagawa ko nung nasa law school pa ako. Nawalan na kasi talaga ako ng pag-asa na may maaalala ako… Pero ayos lang. Maganda namang magkwento si Sancho. Lasinggera daw ako nung nasa law school ako… Grabe siya magdescribe sa akin.

Naglalakad lang kami nang sabay, pero nang nasa loob na kami ng sasakyan niya, nabigla ako nang abutin niya ang kamay ko.

“Bakit?” tanong ko.

“Wala lang,” sagot niya. Ayaw niyang bitawan ang kamay ko kaya naman kasama ako nung hawak niya na iyong shifter. Ang clingy.

“Sancho,” pagtawag ko.

“Yeah?”

“Salamat sa pasensya mo sa ’kin.”

“What?”

“Ilang taon kang nandyan lang kahit ’di mo alam kung may hinihintay ka pa ba.”

Biglang naging kulay green iyong traffic lights kaya naman ilang segundo akong naghintay sa isasagot niya.

“It was my choice,” sabi niya. “I’d seriously stay single my whole life than to be in a half-committed relationship. Attended a couple of annulment proceedings… Not a pretty sight.”

Malungkot ang napa-ngiti.

Agad niyang napansin ’yun.

“I’m sorry,” sabi niya.

“It’s fine. Nasabi naman na sa akin na malalabas lahat kapag nagsimula na iyong hearing,” sagot ko sa kanya.

Sabi ni Atty. Velez na kahit hindi ko pa maalala lahat, maririnig ko pa rin naman lahat sa hearing dahil doon lalabas lahat ng tungkol sa kasal namin ni Sean… Iyong tungkol sa nawala naming baby… Iyong tungkol sa aksidente… Iyong kina Kelsey at Sammie…

Lalabas daw lahat ng problema namin.

Ngayon pa lang, parang sumisikip na iyong dibdib ko.

“If you need anything…” he said.

“I know. I’ll ask you.”

“As you should,” sagot niya bago hinalikan iyong likod ng kamay ko. Napa-ngiti na lang ako. I was doing the right thing… Sean would be at peace with his new family… And I’d be finally happy.

---

Pagdating ko sa opisina, nagsimula na iyong trabaho ko. Ganoon din ang nangyari sa mga sumunod na araw. Panatag naman ako na walang nangyayaring kakaiba dahil alam ko naman na tatawagan ako ni Atty. Velez kung may kailangan ba akong malaman o ano.

Pagbalik ko sa condo, nagbihis lang ako sandali. Pupunta na sana ako sa condo ni Sancho para sabay kaming magdinner. Hindi ko kasi siya nakita ng ilang araw dahil may pinuntahan siya para sa isang kaso niya. Palagi naman siyang nagtetext sa akin kung ano ang ginagawa niya. Ni hindi ko kailangang magtanong.

I changed into a comfortable half leggings and white shirt. Nagtatali ako ng buhok ko nang maka-rinig ako ng katok mula sa labas.

“Papunta na—”

Pero hindi natapos iyong sasabihin ko nang bigla niya akong yakapin at sunud-sunod na nagreklamo tungkol sa isang kliyente niya na napaka-kulit daw at ayaw magsorry sa judge kaya naman isang buong araw siyang nasa presinto at naghihintay.

“Dapat iniwan mo na,” pabiro kong sabi.

“Muntik na nga, e. Minura ba naman si Judge. Mas lalo kaming hindi mananalo niyan,” napapa-iling niyang sabi. “Di ko alam bakit lagi akong na-a-assign sa mga pasaway na ’yun.”

Natawa ako. “Magaling ka raw, e.”

“Nasasayang talent ko sa ganon.”

“Lipat ka na sa ’min,” pabiro kong sabi.

Agad siyang umiling. “Ayoko. Nandun si Yago.”

“Grabe ka naman,” pagtatanggol ko kasi mabait naman si Yago. Siya kaya ang dahilan kung bakit naging maayos na kami ni Sancho.

“Saka wala kayong bond paper.”

“Meron na!” sagot ko. “Puno na ng stocks iyong bakanteng room!” proud ko na sabi kasing isang Sunday na bored na bored ako, pumunta ako sa opisina at inasikaso ko talaga iyon. Nagstock na ako ng napaka-raming papel, ink, ballpen, folder, envelope, pati pantry nagstock na ako. Tapos gumawa na rin ako ng schedule namin ng pagbili. Hindi naman pwede na laging ako! Nung bago pa ako at nahihiya sa kanila, okay pa… Ngayon? Pare-pareho lang kaming nagta-trabaho.

Tumawa si Sancho.

Sumimangot ako.

“Anyway… bought you these,” sabi niya at saka ko lang napansin na may hawak pala siyang paper bag. Agad na nanlaki ang mga mata ko nang makita ko na iyon ’yung paper bag ng burger at onion rings na masarap. Sabi niya, paborito ko raw ’yun dati… Mukhang totoo naman kasi madalas din akong kumain doon ngayon kahit mag-isa lang ako, e.

Naupo lang kami sa couch at saka nanuod ng mga series tungkol sa mga lawyers tapos sinasabi namin lahat ng inconsistency na nakikita namin. Tapos minsan tinatanong ko si Sancho kung ano ang gagawin niya kung iyon ang hawak niyang kaso.

“What?” he asked while he was in the middle of explaining.

“Ang talino mo…” namamangha kong sabi dahil kahit na abogado rin ako, hindi ko maiwasan na mabilib sa kanya. The way he explained things…

Grabe.

Nakita ko na namula iyong pisngi niya.

“Stop,” he said, tapos ay binaling muli sa TV ang tingin.

Tumawa ako. “Kinikilig ka?”

“Wag nga.”

“Grabe… Tanda mo na, kinikilig ka pa rin?”

“Bawal na ba kiligin kapag matanda?”

“So, inaamin mo na nga na kinikilig ka?”

“No evidence to point to that conclusion.”

“Hinahamon mo ba ako, Atty. Cantavieja?”

He shrugged. “Just stating facts, Atty. Laurel.”

Agad ko siyang tinulak pahiga sa sofa at imbes na kabahan, tumawa pa siya at hinatak ako hanggang sa nasa ibabaw niya na ako. Sobrang bilis ng pangyayari na hindi ko na namalayan kung gaano niya na ako katagal hinahalikan.

“Wait lang…” sabi ko nang may marinig akong kumakatok sa pinto. Pilit akong tumayo kahit na parang mas masarap manatili roon lalo na at halos gulung-gulo iyong buhok niya.

Pilit kong sinuklay iyong buhok ko at saka sumilip sa kung sino ang nasa labas.

“Shit,” sabi ko nang makita ko iyong mga magulang ko sa labas.

“What? Why?” agad na tanong ni Sancho, mabilis na tumayo at saka lumapit sa akin. Hindi ako nakapagsalita. Lumapit din siya roon at saka tinignan iyong sa labas.

“Paano nila nalaman na nandito ako?” nagpapanic na tanong ko. “Sinabi ba ni Sean?”

“Let’s not jump to conclusion,” sabi niya habang pilit na pinapa-kalma ako.

Pabilis nang pabilis iyong katok. Narinig ko rin na tinawag ang pangalan ko. Hindi ako maka-galaw. Paano ako lalabas? Makikita nila si Sancho… Sigurado ako na hindi sila tanga at malalaman nila kung ano ang ginagawa namin dito.

“Do you wanna let them in?” tanong niya.

“Ano ang sasabihin ko sa kanila?”

“Maybe about the annulment? Gaya nga ng sabi mo, malalaman din naman nila…”

“Gusto ko sana kapag nagsimula na.”

“Well, they’re here now. Maybe this is better. At least you’ll be able to control what they know. You’ll be able to tell it firsthand. Mas mahirap kapag sa iba nila narinig.”

Napa-hinga ako nang malalim.

Kaya ba ako ni Sean na siraan sa pamilya ko?

Alam ko maghihiwalay kami… pero hindi naman iyon dahil magka-away kami… Para rin naman sa kanya iyon… Para maka-sama niya na iyong pamilya niya… Kaysa manatili siya sa asawa niya na hindi siya maalala…

“Paano ka?”

“Do you want me to stay? I mean, I can probably hide in the closet if you want to.”

Bahagya akong natawa.

“Just… let me do the talking,” sabi ko bago huminga muli nang malalim at saka binuksan iyong pintuan.

---

Tahimik lang ako habang naghihintay kami sa paglabas ng doctor.

“I’m sorry,” sabi ko kay Papa dahil alam ko na kami ni Sancho ang dahilan kung bakit muntik ng atakihin sa puso si Mama. Nagpaliwanag naman ako… pero hindi niya maintindihan…

Puro siya ‘kasal kayo ni Sean!’

Pero iba nga iyong sitwasyon.

Bakit ba hindi niya maintindihan?

Hindi nagsalita si Papa. Sinisisi niya rin ba ako? Mas gusto ba nila na manatili na lang ako kasama ni Sean? ’Di bale na na maging miserable ako buong buhay ko?

Iyon ba talaga ang gusto nila?

Halos mapa-mura ako sa sarili ko nang makita ko si Sean.

“Pa…” bati niya sa Papa ko.

Mabilis akong tumayo at umalis. Bakit naman kasi sa lahat ng ospital, dito pa sa ospital nila?

Hindi ko alam kung ano ang pinag-uusapan nila. Naka-tayo lang ako sa malayo. Alam ko na galit sa akin si Sean at ayoko lang na may masabi ako na masakit na salita sa kanya dahil alam ko na hindi ko mababawi iyon. Alam ko naman na minsan sa buhay ko, minahal ko siya… Pero tapos na iyong minsan na ’yun. Nasa ibang parte na ako ng buhay ko.

“Kamusta po si Mama?” agad kong tanong nang lumabas na iyong doctor mula sa kwarto. Nagpaliwanag lang siya at mukhang wala namang seryosong nangyari pero nagbilin lang siya na iwasan iyong stress dahil baka sa susunod ay totoong atake na…

Napa-pikit na lang ako.

Mas lalo siyang mase-stress sa annulment.

“Did you receive any letter?” tanong bigla ni Sean nang maiwan kaming dalawa roon. Hindi ko alam kung sadya ba kaming iniwan ni Papa o ano… Umaasa rin ba siya na magbabalikan pa kami ni Sean?

“Ano’ng letter?”

“Never mind,” sagot niya bago umalis.

Gusto kong pumasok sa kwarto ni Mama, pero ayaw niya na pumasok ako. ’Wag ko raw siyang kausapin kung itutuloy ko ang balak kong annulment.

Ang selfish.

Buhay ko naman ’to.

Napilitan akong umuwi.

Ayaw akong makita ng nanay ko.

Akala ko sobrang saya nila dati nung bumalik ako… pero parang sa lagay na ’to, sana hindi na lang ako binalik ni Sancho sa Maynila… Sana doon na lang kami sa Isabela… puro sama ng loob ang nakukuha ko sa lugar na ’to…

Pagdating ko sa condo, hindi ko alam kung bakit pero dumiretso ako sa condo ni Sancho. Binigyan niya na ako ng susi kaya mabilis kong binuksan iyon. Agad kong nakita si Sancho na naka-upo sa sofa. Lumapit ako. Hindi niya yata narinig na nandun na ako.

Tatawagin ko sana ang pangalan niya nang may makita akong envelop sa ibabaw ng lamesa.

“What… the hell?” tanong ko nang makita ko na request iyon mula sa Integrated Bar of the Philippines para sa disbarment kay Sancho sa ground ng extramarital affair.

Chapter 34

#RTG34 Chapter 34

Pakiramdam ko ay tinakasan ako ng hangin sa dibdib ko nang makita ko kung ano iyong naka-sulat sa papel. Agad na naalala ko iyong sinabi sa akin ni Sean sa ospital…

Seryoso ba siya?

He’s willing to go this low?!

Alam ko galit siya sa akin… pero hindi ko akalain na aabot siya sa ganitong punto! Kasi ako, hinding-hindi ko gagawin sa kanya iyon! Ni hindi ko naisip na gumanti sa kanya nang malaman ko na may iba na siyang asawa o anak—ang tanging naisip ko lang ay gumawa ng paraan para sumaya at umayos kaming lahat.

Pero siya…

Gagawin niya talaga lahat para lang saktan ako…

“I’m sorry,” agad kong sabi nang makita ko na napa-tingin siya sa akin. “I’m sorry.”

Agad siyang tumayo at kinuha iyong papel. “It’s not your fault.”

“I’m sorry…” ulit ko. “Dapat naghintay ako—”

“I chose this, too. I’m not not at fault.”

Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng kamay ko. Agad akong napa-upo. Pilit akong huminga nang malalim. Disbarment? Shit… Hindi pwede. Pinaghirapan namin iyong lisensya namin… Tapos mauuwi lang sa ganito?

“Lyana…” pagtawag niya sa akin. He knelt on the floor and held both my hands. “When I kissed you, I knew that this was a possibility… I’m sorry for putting you in this position—”

Umiling ako. “No, kasalanan ko rin.”

Kasalanan ko.

Ginusto ko agad maging masaya.

Hindi ako nakapaghintay.

“Paano… paano iyong lisensya mo?” tanong ko sa kanya.

“Don’t worry about that… Paano iyong sa ’yo?”

“Hindi ko alam…”

“What do you want to do?”

“Hindi ko alam…” sagot ko sa kanya. Natatakot ako. Natatakot ako sa pwedeng gawin ni Sean. Pakiramdam ko ay sobra iyong galit niya sa akin na tipong gagawin niya ang lahat para sa saktan ako…

At alam ko na alam niya na iyong sa amin ni Sancho…

Mas lalo siyang magagalit dahil matagal niya na kaming pinagdududahan…

Tumingin ako sa kanya.

Ang lalim ng paghinga niya.

“Listen to me… We’ll deny this,” sabi niya.

“Ano?”

“Kung ako lang…” sabi niya na mapait na ngumiti. “Kung ako lang, ayos lang na matanggalan ako ng lisensya—”

“Ano ba’ng sinasabi mo!”

“Lyana, I became a lawyer because of you,” agad niyang sabi. “I enjoy being a laywer, but losing the privilege won’t really bother me that much.”

“But you worked for this!”

“Yeah… but it still won’t affect me as much as it’ll affect you,” sabi niya at saka hinawakan iyong pisngi ko at malungkot na ngumiti. “I know you… You live to become a lawyer… And I promise I’ll do everything in my power to make sure that your license won’t get revoked, you hear me?”

Umiling ako. “That’s a stupid plan! Bakit kailangang mawala iyong sa ’yo?”

Ngumiti siya. “I’m just saying—”

“Don’t say it!”

Nagbuntung-hininga siya. “Fine… Just listen to me, okay? We’re always careful kapag nasa labas tayo. Kung may picture man na magkasama tayo, we can always deny and just say na dahil magkaibigan tayo—we can prove that dahil totoo naman…”

“Paano… paano iyong dito sa condo?”

“We have anti-wiretapping law and all kinds of law for that,” paliwanag niya sa akin. “I don’t know if Sean’s that crazy to bug our apartment… but if he is, those will be inadmissible in court, okay?”

Tumango ako.

Pero hindi nabawasan ang kaba ko.

“Don’t be nervous,” sabi niya habang hawak ang mga kamay ko. “Just deny everything.”

“Sigurado ka ba?”

“Yes. And mas mabuti siguro kung hindi muna tayo magkita.”

Agad na nalungkot ako.

Agad na hinawakan niya ang mukha ko.

“Just until the annulment is finalized,” he said.

“That can take years…”

“Well, I waited for a decade for you… Few more years won’t kill me,” he said with a consoling smile, but that didn’t console me at all. Ang tanging nararamdaman ko lang ang galit kay Sean. Hindi na ako nakakaramdam ng awa. Nagagalit na lang ako sa kanya sa ginagawa niya.

“I’m starting to hate Sean…”

“Well… love can make people go crazy…”

“But that’s not a reason para ipa-disbar niya tayo!”

“Legally, this is a ground for disbarment,” sagot niya.

“Shut up.”

He laughed. “But we’re lawyers… We’ll find the loophole in this, okay?” he reminded me… but for some reason, I didn’t feel comforted with the fact.

May mali.

Pakiramdam ko ay simula pa lang ito.

---

Agad kong sinabi kay Atty. Velez iyong tungkol sa disbarment. Hindi niya ako pinagalitan, pero ramdam ko iyong inis niya sa akin. Alam ko naman. Tanggap ko naman na kasalanan ko ’to.

Pero dahil din doon, hindi muna ifa-file iyong sa annulment. Kailangan munang matapos iyong investigation tungkol sa binibintang sa amin na affair.

“I’m sorry,” sabi ko kay Yago dahil kailangan ko na namang umalis para pumunta sa interview ng IBP.

“Don’t worry,” sagot ni Yago na sumalo sa pupuntahan ko dapat na kliyente. Siya lang kasi ang nakaka-alam ng mga nangyayari sa buhay ko. Kina Jax at Iñigo, hindi ko pa nasasabi dahil masyadong maraming nangyayari… Kahit ako, minsan, pakiramdam ko ay hindi ako maka-sabay.

“Babalik na lang ako agad.”

“Take your time,” he said.

“Sa tingin mo ba…” sabi ko nang hindi naituloy.

Sabi ni Sancho, ’wag akong mag-alala… pero nang makita ko siya pagkatapos ng pagpunta niya sa IBP, halata na problemado siya. Kahit ngumiti siya sa akin, alam ko na hindi maayos ang lahat.

“Ano ba’ng sinabi ni Sancho sa ’yo?”

“Deny ko lang daw.”

“Deny mo lang.”

“Hindi ba illegal ’yun?”

“I prefer to think of it as being creative,” he answered, shrugging. “Saka ang gago lang kaya… Ikaw nga ’di mo siya dinemanda ng concubinage dati tapos siya ang lakas magrequest ng disbarment?”

Napa-buntung-hininga na lang ako. Kahit naman ngayon, hindi ko idedemanda si Sean at Kelsey… kasi hindi naman nila ginusto iyong mga nangyayari… Kaya bakit ba hindi iyon maintindihan ni Sean?

Pagdating ko sa IBP, sinunod ko lang iyong sinabi ni Sancho. Nagdeny ako sa lahat ng tinanong nila sa akin… Nakita ko na may litrato kami roon na magkasama… Pero ginawa ko lang iyong sinabi sa akin ni Sancho.

Inosenteng litrato lang ’yan.

Magkaibigan lang kami.

“Thank you for your time, Atty. Laurel,” sabi sa akin nang matapos ang interview. “We’ll still conduct our own investigation and we’ll inform you once we have reached a decision.”

Pilit akong ngumiti.

Kinabahan ako.

Hindi na dapat ako nagbasa ng mga kaso kagabi… Nakita ko na marami ng abogado ang natanggalan ng lisensya dahil sa ganitong dahilan din… Lawyers are to be held to highest moral standards… Marami ng nagkamali at nagkaroon ng relasyon bukod sa asawa nila… Marami ng natanggalan ng lisensya.

Susunod na ba kami ni Sancho roon?

Mauuwi ba sa wala lahat ng pinaghirapan namin?

Habanag pabalik ako sa trabaho ay iniisip ko lang kung may iba pa ba kaming ginawa ni Sancho na pwedeng maging dahilan para matanggalan kami ng lisensya. Ni hindi niya hinahawakan ang kamay ko sa publiko. Lagi lang kaming nasa condo.

Sumasakit ang ulo ko.

Gusto ko sanang bumalik na agad sa trabaho kaya lang ay alam ko na hindi rin naman ako makakapagconcentrate doon. Agad kong nakita ang sarili ko sa ospital at hinahanap si Sean.

“Kelsey,” pagtawag ko nang makita ko siya. “Nakita mo ba si Sean?”

Mas lalo lang sumakit ang ulo ko nang mapansin ko na may ilang doctor at nurse ang napa-tingin sa amin. Kahit saan ako pumunta, palagi akong hinahabol ng ganito!

“I… have no idea,” sagot niya.

“Hindi mo alam kung nasaan siya?”

“Yes. I don’t really talk to Sean if it’s not about Sammie.”

What the hell was Sean doing? Kelsey’s here… bakit niya ba ako pinapahirapan?

“Kailangan mo ba talaga siyang makita? I can ask around,” she offered.

Umiling na lang ako. I didn’t want her dragged in the middle of this, too. Kahit labag sa loob ko ay tinawagan ko si Sean. Panay ang tawag ko sa kanya, pero hindi siya sumasagot. Paikut-ikot ako sa ospital. Hindi ko alam kung gaano katagal, pero nakita ko na rin siya.

“Excuse me,” sabi niya sa mga kasama niyang doctor na alam ko ay kilala ako dahil sa mga tingin nila.

“What the fuck!” malakas na sabi ko sa kanya. Nagtinginan ang mga kasama niya sa amin. Sean didn’t care. Naka-tingin lang siya sa akin. “Kung galit ka sa ’kin, sa ’kin ka na lang magalit! Bakit nadamay si Sancho?!”

Sean ignored me. He began walking. Naiinis na sumunod ako sa kanya hanggang maka-rating kami sa isang fire exit.

“Do you know how fucked up to made me feel?” agad niyang sabi nang sumara ang pinto. “My wife’s fucking someone else!”

Napa-awang ang labi ko.

“All I did was to try to make us work again, but you’re there, fucking someone else!” he shouted.

“Wala na ngang mabubuo! Sean, halos hiwalay na tayo bago pa man ako mawala!”

“That’s not true!”

“I was preparing for annulment before! Stop lying to me! Hindi porke wala akong maalala ay magsisinungaling ka sa ’kin!” I shouted at him. “I know you loved me and all that shit, but it doesn’t change the fact that you didn’t wait! May ibang asawa ka, may anak ka! Why don’t you just let me go!”

Mabilis siyang umiling.

“Lyana, when I married you before, I promised to myself that I’ll do everything in my power to keep us together—”

“Then why the hell did you marry someone else?! You’re putting me in the middle here! May anak ka sa iba! Hindi mo ba maintindihan ’yun?!”

Hindi siya sumagot.

Nanginig ang labi niya.

Namula ang paligid ng mata.

“You’re breaking me…” sabi niya kasabay ng pagbagsak ng luha sa mga mata niya. Isa-isa… hanggang dumami. “I knew I made a mistake. I knew I was shitty back then. But you never really gave me the chance to make it up to you…”

Para akong natulos sa kinatatayuan ko.

“You just kept on pushing me away… You never even tried to be my wife again…”

“Sean, please…”

Umiling siya. “I’m sorry about our child. I’m sorry about my reaction. I’m sorry about everything. I’m sorry I was so lonely I married someone else. I’m sorry. What else do you want from me?”

“Annulment—”

“No.”

“Ganito na lang tayo? Magsasakitan?”

“You’re fucking unfair… Why did you open your heart to him? You didn’t even give me that chance…”

Hindi ako naka-sagot.

“You fell in love with someone else while knowing that I’m here… While knowing that we have something real… While knowing that you married me… How fucking unfair is that…”

Hindi ko alam kung gaano kami katagal na naka-tayo roon.

Walang nagsasalita.

Walang gumagalaw.

“I’m sorry, Sob… I know you’re a lawyer… but this time, I know that the law is on my side,” sabi niya bago umalis at iniwan akong tulala.

Chapter 35

#RTG35 Chapter 35

Halos hindi ako makapagtrabaho sa kaka-isip kung ano ang mangyayari sa aming dalawa ni Sancho. Tuwing tutunog ang cellphone ko o makaka-tanggap ako ng e-mail ay para akong mababaliw sa kaka-isip kung ang mababasa ko ba ay iyong tungkol sa lisensya naming dalawa.

Mababaliw na talaga ako.

“Atty. Laurel.”

Para akong aatakihin sa puso sa bawat pagtawag sa akin.

“Y-yes?”

“Are you okay?” Atty. Yuchengco asked.

“Yes,” simpleng sagot ko.

“Okay,” he replied. “Next time, pa-double check naman ng documents bago i-send. Baka sa susunod, magka-problema na talaga tayo,” seryosong sabi niya bago umalis.

Shit.

Ano iyong nagawa ko?

Agad kong ni-review iyong mga documents na hawak ko at napa-sampal na lang ako sa sarili ko nang makita ko na imbes na Contract to Sell ay Contract of Sale ang nagawa ko. Malaki ngang problema ’to kung sakali.

Gusto ko sanang humingi ng pasensya kay Jax, pero alam ko nas mas mabuti na ayusin ko na lang ang trabaho ko. Iyon lang naman talaga ang kailangan kong gawin…

I just needed to hold on hanggang sa lumabas iyong resulta ng investigation tungkol sa disbarment case sa amin… Tapos sa annulment naman…

Kaya ko ’to.

Nang matapos ang trabaho, pumunta ako sa ospital. Nandun pa rin si Mama. Alam ko na magiging magulo ang mga sumunod na buwan at kung maaari, gusto ko sana na okay kami… Dahil syempre, pamilya pa rin kami.

“Si Papa?” tanong ko kay Irina nang siya lang ang makita ko roon. Nakita ko na natutulog si Mama.

“Bumili ng pagkain,” sagot niya.

“Wala ka na bang klase?”

“Wala na, Ate…” sabi niya. “Maghihiwalay ba talaga kayo ni Kuya Sean, Ate?”

Napa-tingin ako kay Mama na natutulog. Inaya ko si Irina na sa labas muna kami. Hindi ko alam. Baka gising pala si Mama. Buo na ang desisyon ko na maghihiwalay kami ni Sean—kung ma-disbar man ako o hindi, matutuloy pa rin ang annulment.

Sa ginagawa niya na ’to, mas lalo niya lang pinapatunayan sa akin na dapat na kaming maghiwalay.

He’s set to destroy everything I worked hard for… Paano niya nagagawa sa akin ’yun? Sa akin na sinasabi niyang mahal niya?

“Narinig ko sila Mama… Maghihiwalay na raw kayo ni Kuya… Saka kayo na raw ni Kuya Sancho…”

Hindi agad ako naka-sagot.

Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanya.

Bata pa si Irina… Siguro masyado pa siyang idealistic sa mga bagay-bagay. Alam ko naman na mali… Alam ni Sancho na mali… Pero pinili naming dalawa ’to. Kailangan naming harapin kung anuman ang mangyayari.

“Bantayan mo sila Mama, ha?” bilin ko sa kanya.

“Hala, Ate… Aalis ka ba?”

“Hindi…” sabi ko na lang. Alam ko naman na hindi ako kakausapin nila Mama kapag natapos na ang kasal namin ni Sean. Sigurado ako na sasama ang loob nila sa gagawin ko.

Pero apat na taon na iyong nasayang.

Tama na ’yun.

Kailangan ko ng maging masaya.

“Basta, maraming mangyayari—”

“Gaya ng?”

“Basta.”

“Ate naman… Sabihin mo naman sa ’kin… Kapatid mo pa rin naman ako…”

“Malalaman mo rin naman.”

“Hindi na ba kayo magbabati ni Mama?”

“Hindi naman kami galit.”

“Ate naman… Naiintindihan ko naman kayo pareho… Gets ko naman na gusto mo na si Kuya Sancho… Pero intindihin mo naman si Mama na ang iniisip ay asawa ka ni Kuya Sean. Syempre magulo.”

Magulo naman talaga.

Nakaka-tuliro.

Ngumiti ako habang ginugulo ang buhok niya. Galit na sa akin sina Mama at Papa… Ayoko muna na magalit sa akin si Irina. Baka hindi ko na kayanin.

---

Katherine forced us to go to their house after office hours. Hindi ko na alam kung bakit. Sa dami ng okasyon na sine-celebrate niya, hindi ko na alam kung ano ang meron ngayon.

“Nasa loob iyong pagkain.”

Agad akong napa-tingin kay Jax nang magsalita siya. Nasa labas kasi ako. Naka-upo sa lounger habang naka-tingin sa mga ilaw na tumatama sa tubig sa pool nila.

Nagkakasayahan sa loob…

Wala ako sa mood maging masaya.

Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin iyong sa disbarment. Hindi ako kagaya ni Sancho na magiging okay lang kapag na-disbar… Hindi lang isang beses ko pinaghirapan maging abogado… Nawala ang memorya ko, nagsimula ako muna sa umpisa…

Tapos mauuwi lang sa ganito?

“Busog pa ako,” simpleng sagot ko.

Medyo nagtaka ako nang maupo siya sa tabi ko. May hawak siyang bote ng beer. “Gusto mo?” tanong niya.

Umiling ako. “Magda-drive pa ako.”

Tumango lang siya. Tahimik na uminom. Naghihintay lang ako sa sasabihin niya. Hindi naman siya ang tipo na tatabi lang sa akin at iinom. Hindi kami magkaibigan talaga ni Jax… More on officemates… Pero alam ko na maaasahan ko siya kung magkaka-problema ako.

“Someone told me about the disbarment,” sabi niya.

Agad akong napa-pikit.

Hindi nakapagsalita.

Sumakit ang ulo.

“Kaya ka ba laging tulala sa office?”

“Yeah. I’m sorry.” Huminga ako nang malalim. “Sino ang nagsabi sa ’yo?”

He sipped on his beer. “A friend from IBP.”

Ang liit talaga ng mundo namin.

“I’m sorry…” muling sabi ko dahil alam ko na maaapektuhan ang image ng firm sa disbarment case ko. Mahalaga pa naman iyong reputasyon sa profession namin… Tapos ganito ang nangyayari.

Para akong masusuka sa sama ng loob at sa takot sa mga pwedeng mangyari.

“Do you want me to resign?” tanong ko.

“Gusto mo ba?”

Mabilis akong umiling.

At bumagsak ang luha.

Hindi ko na maisip ang sarili ko na may ibang ginagawa.

Pagiging abogado lang ang alam at gusto ko…

Agad kong tinakpan ang mukha ko at tahimik na humikbi. Ramdam ko ang marahan na tapik ni Jax sa likuran ko. Walang nagsasalita… pero ramdam na ramdam ko ang takot at kaba sa dibdib ko.

“I wanna tell you that everything will be fine… but I also know a few lawyers whose license got revoked for the very same thing…” seryoso niyang sabi.

“Alam ko naman…”

“Bakit mo ginawa?”

“I wanted to.”

Narinig ko siyang nagbuntung-hininga. “I understand why you did what you did… but you also have to know that for every action, there’s a consequence. Pwede kang matanggalan ng lisensya. Alam mo naman ’yun.”

Alam ko.

Pero hindi ko akalain na gagawin sa ’kin ni Sean ’yun.

“I’m sorry…” I just kept on saying.

“Hindi na kasi maaayos ng sorry ’to,” he said, sounding visibly disappointed. “Maswerte ka na kung disbarment lang… Paano kung magsampa pa siya ng criminal case?”

Hindi na ako naka-sagot.

Para na lang akong hinihila pababa.

“Sana maging maayos lahat,” he stated, tapping my shoulder one more time before I felt him standing up. “If you need anything… Nandito lang ako.”

---

Buong weekend lang akong nagkulong sa condo. Hindi ako maka-labas. Hindi ako maka-kain. Palagi lang akong umiiyak. Iniisip ko pa lang na matatanggal iyong lisensya ko, para na akong nauubusan ng hangin sa dibdib.

Ilang taon kong pinaghirapan…

Binawi…

Mauuwi sa wala…

Naka-titig lang ako sa dingding.

Hindi ko alam kung tama ba iyong naririnig ko na may kuma-katok, pero hindi ako maka-galaw.

“Lyana…”

Tahimik akong humikbi.

Hindi nagsalita.

“What happened?” malungkot na tanong ni Sancho habang naka-upo sa ibaba ng sofa at hawak iyong kamay ko. Hindi ako makapagsalita. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Wala naman siyang kasalanan… Dinamay ko pa siya sa galit ni Sean…

“I’m sorry,” tanging nasabi ko.

“It’s okay—”

“It’s not okay! Ayokong mawala ’yung lisensya natin!”

Nanatili lang akong naka-higa at naka-tingin sa itaas. Patuloy na tumutulo ang luha. Parang mababaliw sa kakaisip kung ano ang mangyayari… Kung kailan sila tatawag at sasabihin sa akin kung ano ang magiging desisyon nila.

“What do you want me to do?” nahihirapang tanong niya.

“Nothing. Wala ka namang kasalanan.”

“Lyana…”

“Please stop apologizing. Wala kang kasalanan.”

“Wala pa naman silang sinasabi…”

“Paano kapag nawala nga?”

Hindi siya naka-sagot.

Sa kanya okay lang…

Paano ako?

“We’ll appeal, okay? Wala naman silang ebidensya na may nangyayari nga sa ’ting dalawa,” he said, trying to calm me down, but it wasn’t doing anything.

Nakaka-pagod pala magsinungaling.

Para kaming mga kriminal na nagtatago.

Napa-upo ako at napa-tingin sa kanya.

Parang hinihila ko siya pababa.

“Magsisinungaling na lang tayo, Sancho?”

“Do you want us to tell the truth?”

Sumikip iyong dibdib ko.

“I’m sorry… I’m sorry for dragging you into this mess,” sabi ko sa kanya. “Kakausapin ko na lang si Sean. Hihingi ako ng tawad. Babalik na ako sa kanya. Para matapos na lang lahat ng ’to.”

Tumingin ako kay Sancho.

Hindi ko mabasa iyong nasa mga mata niya.

“Sancho…” pagtawag ko sa kanya nang wala akong marinig na kahit ano mula sa kanya. “I’m sorry—”

“When I kissed you, I fully accepted all repercussions that it might entail. I’m ready to face anything,” tahimik niyang sabi.

“Hindi mo naiintindihan—”

“No, I fully understand,” he said, cutting me off. “Kissing you means losing my license, probably losing my freedom—but I risked it all because I thought you were ready to do the same. For fuck’s sake, you kissed me while knowing that you’re married! O mali lang ba ako ng pagkaka-intindi?”

Halos hindi ako maka-hinga dahil sa mga salitang lumalabas sa bibig niya at sa intensidad ng bawat pagtitig niya sa akin.

“Lyana, we’re too old to act on impulse. We both decided to do this head on—we’ll face whatever might happen together. Hindi kita iiwan… kaya bakit parang ang bilis namang sabihin sa ’yo na babalik ka na lang kay Sean? Nang ganun-ganon na lang?”

Katahimikan.

“If it’s about your license… I promise you you won’t lose it… They can’t prove anything…” he said, holding my hands.

“Sancho… I’m making you a bad person…”

He’s lying for me.

He’s doing bad things for me.

“You’re not making me do anything—I chose to do this. Always remember that,” sabi niya at saka hinalikan iyong noo ko. “Please stop crying… Wala pa naman silang sinasabi… At kahit ano man ang mangyari, hindi kita iiwan, okay? I’ll protect your license, I swear…”

Ngumiti na lang ako.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari.

---

I tried to remain positive. Wala pa akong naririnig na kahit ano mula sa IBP. Sinubukan kong magfocus sa trabaho ko. Ayokong magkaroon sina Jax ng problema dahil sa akin.

“Lyana, okay ka lang?” Iñigo asked.

I nodded. “Yeah, okay lang ako…”

“Umuwi ka muna kaya? Ang putla mo, e,” Iñigo said. “Wala namang masyadong ginagawa. Ako na rin magsasabi kay Jax kapag hinanap ka.”

“No—”

“Please? Ako iyong kinakabahan sa ’yo, e.”

Dahil sa pamimilit ni Iñigo, pumayag na akong umuwi. Naka-salubong ko si Cha na mukhang dadalawin si Iñigo sa trabaho niya.

“Hi,” bati ko sa kanya.

“Okay ka lang ba?”

“Yeah… Pero uuwi na ako,” sabi ko sabay ngiti.

“You want me to drive you home? You look like shit,” diretsong sabi niya. Wala na akong lakas makipagtalo dahil nahihilo na ako.

Tahimik si Cha na nagdrive. She asked me kung gusto ko bang huminto sa resto para magtakeout ng pagkain dahil mukha raw na may sakit ako. I nodded. Cha parked in front of a resto and told me na siya na raw ang bibili. I stayed inside the car and rested my head and closed my eyes.

Nang bumalik si Cha, inabot niya sa akin iyong paper bag. I almost gagged at the smell of the porridge. I looked at her to apologize for my reaction. Nakaka-hiya dahil siya na nga ang bumili.

“Are you pregnant?” she asked… and it was as if my whole world collapsed on me.

Chapter 36

#RTG36 Chapter 36

Para akong tinakasan ng hininga ko nang marinig ko iyong tanong sa akin ni Cha. Hindi ako maka-galaw. Hindi ako maka-hinga. Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang kaba na gumapang sa buong pagka-tao ko.

“Stay here. I’ll get you pregnancy test,” sabi niya bago mabilis na lumabas at pumunta sa convenience store na nasa kabilang panig ng kalsada.

Agad akong napa-hawak sa tiyan ko.

Possible ba?

We were careful… maliban nung unang gabi.

Halos tumalon palabas ng dibdib ko ang puso ko nang makita kong tumatawag si Sancho. Ilang segundo akong naka-titig doon, iniisip kung sasagutin ko ba o hindi ang tawag niya… Hanggang sa kusang matapos ang tawag.

‘Iñigo told me umuwi ka raw. Are you sick? Do you need anything?’

Muli akong napa-sandal at napa-pikit. Kailangan kong sabihin sa kanya… kung sakaling buntis nga ako. Pero kailangan ko munang ma-kumpirma kung buntis nga talaga ako.

Maybe I was just worrying over nothing.

Hindi ko alam.

Gulung-gulo na ako sa lahat ng nangyayari sa buhay ko.

“May CR sa resto… Or hatid na kita sa condo?” Cha asked.

Hindi ko sinagot iyong text ni Sancho. Alam niya na umuwi ako. Baka puntahan niya ako sa condo ngayon dahil iniisip niya na may sakit ako. I still needed to gather my thoughts bago ko siya kausapin…

“Pwede mo ba akong samahan?” tanong ko kay Cha.

I felt like I’d been making shitty decisions the past few days… I needed someone who’ll be the voice of reason. Mahal ko si Sancho… sigurado ako roon… Pero parang hinihila ko lang kami pababa sa mga nangyayari sa amin.

“Yeah, of course,” sagot niya.

Sabay kaming bumaba. Pumasok ako sa CR habang naka-abang sa akin si Cha sa labas. Ramdam na ramdam ko iyong kaba sa buong pagkatao ko habang ginagamit ko iyong test. At nang matapos ako, binalot ko muna iyon sa tissue paper at saka naghugas ng kamay habang naka-titig sa sarili ko sa salamin.

“It can’t storm forever…” I reminded myself.

Matatapos din lahat ng problema ko.

Kailangan ko lang maniwala.

Nang lumabas ako, Cha was looking at me na parang hinihintay niya na magsalita ako. Tipid lang akong ngumiti. Mukhang naintindihan niya dahil hindi na siya nagsalita pa.

“Sa condo mo ba?” she asked.

“Pwede bang tumambay sa inyo?”

“Sure… pero maingay si Lily,” she said, shrugging.

Sanay naman ako na maingay si Lily. Tuwing pumupunta ako kina Katherine kapag may kainan, sanay ako sa ingay ng mga anak nila. I wanted that, too… That kind of happy family… Hindi ko lang naisip na sa ganitong paraan ko makukuha kung sakali…

Pagdating namin sa bahay nina Cha, nakita namin si Lily na tahimik na nanonood ng kung ano sa Youtube. Focused lang iyong bata sa panonood pero nang makita niya si Cha, her face immediately lightened up at mabilis na niyakap ang Mama niya.

I smiled at the sight.

Everything would be fine.

“Say hi to Tita Lyana,” Cha said habang buhat si Lily. The baby girl smiled at me and waved her hand. Kamukhang-kamukha siya ni Cha… Wala man lang nakuha sa tatay niya.

Halos isang oras din akong nandoon. Naglalaro sina Cha at Lily habang naka-tingin lang ako sa kanila.

“Hindi mo ba namimiss magtrabaho?” I asked nang kuhanin ng Yaya si Lily para paliguan.

“I miss it sometimes… but then, ang bilis lumaki ni Lily. I don’t want to miss any moment,” she simply replied, shrugging. “Babalik naman ako kapag nag-aaral na siya.”

“Sabi ni Iñigo mas workaholic ka raw sa ’kin noon…” I carefully said. “Please don’t be offended… pero may isang punto ba na nagsisi ka na nagka-anak ka?”

There was no hint of judgment in her face. Naka-indian seat lang siya habang naka-tingin sa akin.

“Not for a second,” she replied. “Hindi naman kasi surprise na dumating si Lily… Iñigo and I have been waiting for a while… Pero iba naman kasi ’yung sa ’min sa ’yo, so it’s really hard to compare, you know?”

Tahimik akong tumango.

“If I were pregnant, it’s surely Sancho’s.”

“All babies are blessings… pero palagay ko, dapat kausapin mo muna iyong asawa mo.”

“He’s mad at me.”

“Doesn’t matter. Talk to him. Apologize if you can; beg if you must—because he has the locus standi in this situation. He can actually have you disbarred and sue you for adultery—hindi mo matatanggi lalo na kung buntis ka talaga.”

Her words made sense… pero iniisip ko pa lang, nakikita ko na agad ang magiging reaction ni Sean.

“Pride won’t get you anywhere in this situation… You’re at fault here—kasal ka sa iba. You should’ve waited until your marriage is annulled. All this could’ve been avoided,” she just straightly stated.

Bago ako umalis sa kanila, pinilit ako ni Cha na kumain muna. Kung buntis daw talaga ako, hindi dapat ako magpa-gutom. I thanked her profusely bago ako nagbook ng sasakyan pabalik sa condo. At agad kong nakita si Sancho na naka-tayo sa harap ng unit ko.

He immediately walked towards me—but stopped just a few good inches away from me.

“You weren’t answering,” he said.

“Dumalaw ako kina Cha,” simpleng sagot ko.

Sancho followed me inside. Naka-upo lang siya sa couch, pero kahit na ganoon, ramdam ko na naka-sunod iyong mga mata niya sa bawat galaw ko.

I made him coffee; I made myself warm milk.

“Sancho,” pagtawag ko sa pangalan niya pagkatapos kong ilapag sa lamesa iyong mug ng kape niya. Huminga ako nang malalim. Hawak ko sa kamay ko iyong pregnancy test na naka-balot pa rin sa tissue. “What… if I’m pregnant?”

Nakita ko ang pagka-bigla sa mukha niya.

Ilang beses siyang kumurap.

Parang hindi humihinga.

“Are… you?” he asked, like air was knocked off of his chest.

“Answer me first—what if I am?”

“Then get a fucking annulment because there’s no way in hell that I’ll let Sean father my child,” diretso niyang sabi. “Now, answer me—buntis ka ba?”

Huminga ako nang malalim.

Hindi ako makapagsalita.

Sancho brushed his hair with his fingers anxiously. He looked at me with fear in his eyes. “Look… I’m gonna be really honest with you…” sabi niya at hinawakan ang kamay ko. “You kept on telling me that you’re different now… And maybe you are… But for the sake of being honest, you told me before that it’s your personal choice not to have a child—”

“What?” tanong ko habang naka-awang ang labi. Ayokong magka-anak? Pero nabuntis ako dati…

“Sean should be telling you this—”

“He’s not telling me anything!” sagot ko sa kanya. I gave Sean chance after chance to tell me everything, but he kept on dodging every question!

“You didn’t want a kid—”

“Then why was I pregnant?”

“Because Sean wanted a kid and you’d do anything to keep him.”

Para akong binuhusan nang malamig na tubig.

I was… willing to do that for him?

And he still wanted to annul our marriage before?

What more did he want from me?!

“I’m not telling you this para magalit o kung anuman ka kay Sean—I just want you to know all the facts, Lyana. Pero sabi mo nga, nagbago ka na. Maybe you want a kid now, I don’t know…”

Sumandal ako at ipinikit ko ang mga mata ko.

“Ikaw… Do you want a kid?” I barely asked. That was… screwed up… Me getting pregnant despite me not wanting it… Kung ayaw ni Sancho, I wouldn’t force him… Akin na lang ’tong baby… Bahala na silang lahat.

“I don’t think I’m cut out for fatherhood… but I’ll do my best if you’re pregnant.”

I opened my eyes and looked at him.

“If you’re pregnant, our license will be revoked… I really don’t give a shit about mine… Pero paano iyong sa ’yo?”

I felt the sting in my eyes.

I love being a lawyer…

“I’ll be okay,” I said as I held his hand as I felt the tears falling from my eyes. “Can you please call me Atty. Laurel? Malapit na akong maging si Lyana lang…”

Pero mabilis akong hinatak ni Sancho at kinulong sa bisig niya.

---

I worked every day like it was my last.

Para akong tanga na maiiyak tuwing naririnig kong tinatawag akong Atty. Laurel… Parang tanga… Pero baka hormones lang iyon.

“Aalis na ako,” pagpapa-alam ko sa kanila nang mag-alas-sais na. I was always quiet when I was at work. Hindi rin naman nila ako kinukulit. Alam siguro nila na marami akong problema.

I was done thinking about that all.

Tanggap ko na sa sarili ko na mawawala iyong lisensya ko.

Siguro.

Ewan.

Masakit… pero kasalanan ko naman.

Paglabas ko sa opisina ay agad kong nakita si Sancho. I smiled upon seeing him. Pupunta kami sa OB ngayon para magpa-check-up. There’s no use to hide—malalaman din naman nila na buntis ako. Hinihintay ko na lang iyong desisyon ng IBP… Pero formality na lang iyon.

Hindi na ako abogado.

“That’s it?” Sancho asked, visibly confused nang ituro ng doctor iyong screen na puro itim lang naman.

Tumawa iyong doctor.

“10 weeks pa lang kasi si baby. Siguro mga kasing laki ng strawberry,” paliwanag ng doctor. Sancho merely nodded. He looked so confused.

Tahimik lang kaming nakikinig sa mga bilin ng doctor. Maraming bawal akong gawin at inumin na vitamins para daw hindi maulit iyong nangyari dati…

“Lyana,” Sancho called habang naglalakad kami palabas ng hospital. “Do you want to stay at the hacienda for the mean time? Kasi ’di ba bilin ng doctor na bawal kang ma-stress? I know I told you about the annulment, but that could wait… Mas mahalaga na hindi ka stressed—” sabi niya nang biglang mapa-hinto.

“Isobel?”

Parang huminto ang buong mundo ko nang makita ko si Tita Shirley at Kelsey sa harapan ko. Ano’ng ginagawa nila dito? Nasa kabilang parte ako ng Maynila para lang hindi ko sila makita!

Hindi ako maka-galaw.

But their eyes shifted to the ultra-sound image I was holding.

“Are you pregnant?” Tita asked. “Does Sean know?” patuloy niyang pagtatanong na para bang hindi niya alam na wala na kami ng anak niya—na para bang iniisip niya na si Sean ang ama ng anak ko.

“Tita—”

“Oh, my God! Congratulations, hija!” she greeted, walking towards me, probably to hug me… pero mabilis siyang natigilan nang magsalita si Sancho.

“I’m the father,” he said.

Chapter 37

#RTG37 Chapter 37

“What? Isobel, hija… What is he saying? He’s the father? Paano si Sean?” sunud-sunod na tanong niya. Bigla akong napa-tingin kay Kelsey na walang kahit na anong reaksyon sa mukha. At nang magtama ang mga mata namin, agad siyang nag-iwas.

“Tita, let’s just leave—”

“No,” Tita Shirley replied, cutting Kelsey off. Nanatiling sa akin ang mga mata niya. “Isobel, ano’ng sinasabi niya na siya ang ama ng anak mo? How did that happen? Paano si Sean? Ano’ng nangyayari?”

Hindi ako maka-galaw.

Hindi ako maka-sagot.

“Isobel? Are you just gonna stay silent? Ano’ng nangyayari?! Alam ba ni Sean ’to?!”

I felt the air getting knocked out of my chest. Nakita kong naka-tingin sa akin si Sancho.

“I respectfully ask you to discuss this with your son,” mabilis niyang sagot bago abutin ang kamay ko at magsimulang maglakad palayo roon.

Hindi ako maka-hinga.

I felt like this was just the beginning…

Hanggang sa maka-rating kami sa condo ay hindi ako mapa-kali. Pakiramdam ko ay anumang oras ay kokontakin ako ni Sean. Para akong masisiraan ng ulo. Para akong masusuka sa sobrang kaba.

“Can you please leave?” tanong ko kay Sancho nang sundan niya ako sa loob ng condo. I just wanted to be alone… I needed to gather my thoughts. Parang nakikita ko na ang magiging reaction ni Sean kapag nalaman niya iyong tungkol sa pagbubuntis ko.

“Lyana—”

“I’m not mad, okay? I just want to be alone and think,” I replied, cutting him off.

Ayokong magalit dahil inunahan niya akong sabihin.

I didn’t want to be mad because of the little things.

I had bigger problems that needed to be addressed.

Tumango si Sancho. “If you need anything—”

“I’ll call you,” mabilis kong sagot.

Ni hindi ako lumingon sa kanya. Tanging narinig ko lang ang pagsara ng pinto. Mabilis kong niyakap ang mga binti ko at sinandal ang ulo ko sa tuhod ko.

“Magiging okay din tayo…” mahina kong bulong sa kawalan. “Hindi naman nagpa-practice sina Cha at Katherine, pero mukhang masaya sila… Magiging okay din ako…”

Hindi ko alam kung ilang beses kong paulit-ulit na sinabi iyon na parang kinukumbinsi ko ang sarili ko na maniwala sa mga salitang lumalabas sa bibig ko.

Nang magising ako ay agad kong naramdaman ang sakit sa katawan ko dahil naka-tulog ako na ganoon ang posisyon. Agad akong naghanda para pumasok sa trabaho. Nang maka-tapos ako ay nakita ko na may text galing kay Sancho.

“Good morning,” bati niya nang pagbuksan ko siya ng pinto.

Tipid akong ngumiti. “Good morning.”

Tinanggap ko iyong dala niyang paper bag. Kumuha ako ng mga plato at naghain. Ramdam ko na pinapanood niya ang bawat paggalaw ko.

“I’m sorry for butting in—”

“It’s okay,” sagot ko.

I didn’t want to dwell on the bad parts… I was starting to practice looking at the positive side of the things. Dahil sinabi na ni Sancho, at least, hindi ko na po-problemahin pa kung paano sasabihin kay Sean. Iyon na lang ang iisipin ko.

“What’s the plan, Lyana?” tanong niya.

“Disbarment. Annulment. Move to Isabela.”

Hindi siya nagsalita.

Nagsimula akong kumain. Wala akong gana dahil sa lahat ng nangyayari sa buhay ko, pero alam ko na kailangan kong kumain para sa baby. I needed to be positive… I couldn’t think about the bad stuff all the time. Hindi makaka-buti sa akin ang stress.

Ilang segundo na ang lumipas at wala akong narinig na kahit na ano mula kay Sancho. Nag-angat ako ng tingin at nakita ko na naka-tingin lang siya sa akin.

“What?”

“Are you sure you’re not mad?”

“I’m absolutely not delighted with everything that’s happening… but we needed to be responsible,” diretsong sagot ko sa kanya. “When I told you that I’d do something illegal…” Mabilis akong huminto at mapait na ngumiti. “Well, never do anything illegal unless you’re prepared for the penalty.”

It’s that simple.

It needed to be that simple.

“We can always petition your license…”

“Siguro… Pero ayoko na munang isipin.”

Hindi na muli akong nagsalita hanggang sa matapos akong kumain. I quietly washed the dishes. I was aware that Sancho was watching my every movement.

“Hindi ba magagalit ang pamilya mo kapag inuwi mo ako sa Isabela?” biglang tanong ko para mabasag ang katahimikan.

“They’re begging me to get married already.”

“Begging you to get married, not to bring home a married woman,” I said to lighten the mood, pero nang makita ko ang reaksyon niya, madilim ang mukha ni Sancho. Ngumiti ako, pero nanatili siyang seryoso.

“Can you please stop being sarcastic with me? Sabihin mo kung ano iyong gusto mong sabihin.”

Huminga ako nang malalim at saka pinunasan ang mga kamay ko. Isinandal ko ang mga kamay ko sa lababo. Tumingin sa kanya.

“I’m gonna get disbarred. I’ll be left with nothing.”

“Am I supposed to answer that?”

“Hindi ko alam. Sinasabi ko lang.”

“Pareho lang naman tayo.”

“Mayaman ka pa rin. Literal na wala ako.”

“When we get married—”

“What?” tanong ko, pero bahagyang nanlaki ang mga mata niya na para siyang nagpanic. “You wanna marry me?”

“I mean… yeah, of course… Pero kung ayaw mo, e ’di ’wag.”

Nanatiling naka-awang ang labi ko.

Everything was moving too fast.

I kissed him.

We got together.

I got pregnant.

Then… we’re getting married.

We needed to slow down and breathe.

“If you don’t wanna get married, then that’s what we’ll do. Just tell me what you want,” he anxiously said. “Whatever you want.”

“Okay,” I said.

“Okay what?”

“I don’t know. Let’s just take things one day at a time.”

“Okay,” muling sagot niya. “So… we’ll go to Isabela?”

“Yes. Pero nakaka-hiya sa bahay niyo…”

“Then we’ll stay somewhere else. Kahit saan mo gusto.”

Was he really like this? Literal na ako ang masusunod sa lahat? It felt completely opposite sa sinasabi nila na relasyon namin ni Sean… Na ako ang pumipilit sa sarili ko na gumawa ng bagay na hindi ko gusto para lang ’wag siyang umalis…

“We’ll go to Manila if we’re needed,” sabi niya. “And I promise you, we’ll petition your license para makapagpractice ka. I swear on my life. You’ll always be Atty. Laurel … “

Ngumiti lang ako.

I didn’t want to think about that right now.

Sancho and I planned about what we’d do for the next days. Halos sigurado na kami na malapit nang lumabas ang resulta ng imbestigasyon ng IBP. Malapit na kaming mawalan ng lisensya. Kailangan ko na ring magpaalam kina Jax.

“What’s with the feast?” Yago asked nang makita nila iyong mga pagkain sa lamesa.

Malungkot akong ngumiti. “Thank you lunch,” sagot ko. Tumingin ako kay Jax. Hindi siya nagsalita. Naka-usap ko na siya nung isang araw. Nagpaalam na ako sa kanya. Naiintindihan naman niya. He didn’t say anything but wished me luck sa kung anuman ang susunod na mangyayari sa buhay ko.

“For?”

“Basta. Kain na lang tayo.”

“Lyana…” Yago said.

Pilit akong ngumiti. Ayokong umiyak sa harap nila. Naging masaya ako sa nilagi ko rito sa BGY… Masaya ako na kahit sa sandaling panahon, muli kong naranasang maging abogado…

Pero ganon siguro talaga.

Minsan, kahit gaano mo ka-gusto, may katapusan.

“Umorder ako ng mga paborito niyo. Bilisan niyo nang kumain at baka may bigla pang dumating na kliyente…”

Pero hindi sila gumalaw.

Naka-tingin lang sila sa akin.

“Kumain na kayo…” mahinang sabi ko habang may ngiti. “Please? Ayokong umiyak dito.”

“Hey…” Iñigo said. “Whatever happens, we’re still here for you, okay? Once a BGY member, always a BGY member.”

Bahagya akong natawa.

“He’s right,” Jax said. “Don’t hesitate to call us or anything.”

Ngumiti ako.

Nagpapasalamat talaga ako na dito ako dinala ni Sancho.

Hindi na sila nagtanong pa sa dahilan kung bakit ako nagkaka-ganito. Pero alam ko rin na alam na nila kung bakit. Maliit lang naman ang community ng mga abogado sa bansa lalo na sa Maynila. Alam ko na narinig na nila iyong tungkol sa disbarment case. They just didn’t want to discuss it in front of me.

“Iniwan ko sa board iyong number ng nagdedeliver ng supply,” bilin ko sa kanila. Puro pa naman sila lalaki. Sana ang papalit sa akin ay babae ulit para may mag-aasikaso sa kanilang tatlo. Kahit tubig minsan nalilimutan nilang palitan, e, ang lakas nilang uminom ng tubig.

Nasa kalagitnaan ako ng pagbibilin sa kanila nang biglang bumukas ang pinto.

“Atty. Laurel?” pagtawag ng lalaki na naka-suot ng puting barong at may hawak na brief case. I stood up. “Do you have a minute? I’m here to discuss a few things with you.”

Napa-tingin ako kina Jax na mukhang nagulat din sa nangyari.

“About?” tanong ko.

“Mr. Cuesta.”

Parang nalaglag ang puso ko mula sa dibdib ko. Saglit kong ipinikit ang mga mata ko at huminga nang malalim.

“Okay,” sagot ko habang tuma-tango.

Hawak ko ang nanginginig kong kamay habang naglalakad kami papunta sa isa sa mga meeting room. Halos hindi ako maka-hinga sa bawat hakbang ko. Puno ng tanong ang utak ko… Bakit wala si Sean? Bakit abogado niya ang nandito?

“I don’t want to waste more of your time, so I’ll get straight to the point,” sabi ng abogado niya. “My client won’t contest the annulment provided that you agree that the ground would be your psychological incapacity.”

I pressed my lips together and breathed hard.

“He… won’t contest?”

“Yes, Atty. Laurel. My client wishes to inform you that he no longer wishes to remain married to you, and that if you have anything to say to him, you can communicate with me on his behalf.”

Tahimik na lang akong tumango.

He already heard.

I was sure.

“Okay.”

“We will do our best to speed up the annulment proceeding, but if you give birth while you’re still married to my client, it is to be known that he would not acknowledge that child and it is to be publicly known that the child is a product of your infidelity.”

Mahigpit kong hinawakan ang mga kamay ko.

Tumango akong muli.

“You also agree that since you did not have any prenuptial agreement, once the annulment is finalized, you will return whatever the court will grant you from my client’s estate.”

Tahimik akong tumango.

Wala akong pakielam sa pera ni Sean.

“Is that all?”

Nanatiling naka-tingin sa akin iyong abogado. Nagsimulang bumilis ang kabog ng dibdib ko. It felt like the calm before the storm… only the storm was already brewing right in front of me.

“My client also wishes to inform you that he’ll file a case of adultery against you and Atty. Cantavieja, aside from the already pending case for disbarment.”

Chapter 38

#RTG38 Chapter 38

Halos mabingi ako sa lakas ng sampal na natanggap ko mula kay Mama. Hindi ko alam kung dahil ba panandalian akong nabingi dahil sa sampal o dahil sa lakas ng iyak niya ang dahilan kung bakit hindi ko maintindihan ang mga sinasabi niya. Nanatili lang akong naka-tayo roon, naka-hawak sa pisngi ko at naka-tingin sa kanya habang unti-unti siyang napapa-upo sa sahig.

“Ano bang naging pagkaka-mali ko sa pagpapa-laki sa ’yo…” sigaw niya sa akin habang naka-upo siya sa sahig. “Naturingan kang abogada, pero nagawa mong magkaroon ng kabit! Anak naman!”

Hindi ako nagsasalita.

Naka-tingin lang ako habang pilit siyang tina-tayo ni Papa.

“Hindi ko alam kung saan ka nagmana! Nagpa-buntis ka pa sa kabit mo!” sabi niya habang inabot iyong buhok ko at sinabunutan ako. Hindi ako lumaban. Gusto ko na lang na matapos na siyang sumigaw. Pero pilit siyang pina-tigil ni Papa.

“Tama na… Buntis ’yung anak mo…” sabi niya na naging dahilan para mas lalong lumakas ang iyak ni Mama.

Napa-tingin ako kay Irina.

Nag-iwas siya ng tingin sa akin.

Napa-hawak ako sa tiyan ko.

Dinala ni Papa si Mama sa labas. Naiwan kaming dalawa ni Irina roon. Naka-tingin lang siya sa akin. Hindi siya nagsasalita.

“Paano nalaman nila Mama?” tanong ko.

“Hindi ko alam,” simpleng sagot niya.

“Galit ka ba?”

“Buhay mo ’yan, e…” sagot niya. “Pero, Ate, kaka-galing lang ni Mama sa ospital… Paano kapag… kapag ano…”

Huminga siya nang malalim.

Nagtubig iyong mata.

“Alam ko buhay mo naman ’yan, Ate… Pero sana isipin mo rin iyong mga tao sa paligid mo. ’Di naman pwede na palaging sarili mo lang,” sabi niya sa akin bago iwan din ako at lumabas.

Ilang minuto akong naka-upo lang doon. Biglang bumukas iyong pinto. Pulang-pula ang mga mata ni Mama. Pagod na pagod ang itsura ni Papa. Disappointed si Irina.

“Magbihis ka,” sabi ni Mama. “Irina, pahiramin mong damit ’yang Ate mo.”

“Saan—”

“Pupunta tayo kina Sean. Kung kailangang lumuhod ako at magmakaawa!” sabi niya habang napa-tigil at napa-hawak sa dibdib.

“Magbihis ka na, Ate…” sabi ni Irina habang hawak-hawak ni Papa si Mama at pilit na pinapa-kalma.

Sumunod ako sa inutos nila. Kinuha ni Mama iyong cellphone ko nang makita niyang tumatawag si Sancho. Walang nagsasalita sa amin sa loob ng sasakyan. Nabalot kami ng katahimikan hanggang sa maka-rating kami sa bahay ng pamilya ni Sean.

“Wag na ’wag kang magmamalaki, Isobel. Ikaw ang may atraso kay Sean. Pumunta tayo rito para humingi ng dispensa dahil d’yan sa mga ginawa mo,” sabi ni Mama bago mabilis na lumabas ng sasakyan.

Halos madapa ako nang kaladkarin niya ako. Natigil lang siya sa paglalakad nang makita namin si Tita Shirley. Seryoso ang mukha niya.

“Shirley… Pwede ba naming maka-usap si Sean?” tanong ni Mama.

Hindi agad sumagot si Tita Shirley. Nanatili siyang naka-tingin sa akin. Agad akong nagbaba ng tingin. Ayoko na ng gulo. Ayokong lalo pang lumaki ang problema. Ayokong magka-sakit na naman si Mama… O pati si Papa…

“Sean’s not here,” Tita Shirley replied.

“Nasaan… po si Sean?” tanong ko.

“I forced him to have a vacation,” Tita calmly replied. “Mahal na mahal ka ng anak ko… Tinanggap ka namin na parang pamilya… Tapos, ito ang igaganti mo sa amin?”

Huminga siya nang malalim.

“My son is not a bad person, Isobel… Pero ako, bilang ina niya, hindi ako papayag na gagaguhin mo ang anak ko.”

Humigpit ang hawak sa akin ni Mama.

“I told you before… I raised that boy to be a gentleman… But I also didn’t raise him to be an idiot. If you want to have an affair with someone else, be our guest… Pero matalino ka. Dapat inalam mo lahat ng pwedeng mangyari.”

Halos mabasag ang puso ko nang makita kong biglang lumuhod si Mama at humingi ng awa.

“Shirley… Ina ka rin… ’Wag mo naman ’tong gawin sa anak ko… ’Wag niyo namang ipa-kulong… Maawa ka naman…”

Agad kong narinig iyong paghikbi ni Irina.

Umawang ang labi ko nang pati si Papa ay lumuhod.

“Kami na ang humihingi ng tawad sa kasalanan ng anak namin… Buntis si Isobel… ’Wag niyo namang ipa-kulong… Maawa naman kayo kahit sa bata…”

Hindi ako maka-galaw.

Sunud-sunod iyong pagbagsak ng luha ko habang naka-tingin sa mga magulang ko na naka-luhod at nagmamakaawa para hindi ako makulong.

“Tita… ’Wag niyo na pong ipa-kulong si Ate… Kahit para kila Mama na lang po… Baka atakihin na naman po siya sa puso… Maawa naman po kayo…” iyak ni Irina habang naka-luhod na rin.

Ramdam ko iyong panginginig ng buong katawan ko.

“Kakausapin ko po si Sean…”

“No.”

“Tita—”

“No,” pagputol niya sa sasabihin ko. “If you want to talk to my son, magkita na lang kayo sa hearing ng annulment.”

Mabilis niya kaming tinalikuran.

At mas lalong lumakas ang iyak ng Mama ko.

---

Hindi ako maka-tulog.

Hindi ako maka-tulog dahil rinig na rinig ko iyong iyak ni Mama at ang pagpapa-tahan sa kanya ni Papa. Tuliro akong naka-tingin sa mga building sa harapan ko habang naka-upo sa veranda ng condo ni Irina.

“Sa tingin mo ba, Ate, kung makaka-usap mo si Kuya Sean, hindi na siya magdedemanda?” tanong ni Irina sa akin. Buong araw niya akong hindi kinausap. Namamaga iyong mga mata niya dahil sa pag-iyak kanina.

“Hindi ko alam,” sagot ko.

Pero pipilitin ko.

Magmamakaawa ako.

Gagawin ko lahat ng gusto niya.

Para akong mababaliw tuwing iniisip ko iyong nangyari kanina. Parang nabibiyak iyong puso ko tuwing naaalala ko iyong pagmamakaawa ng buo kong pamilya para hindi ako makulong.

Hanggang sa mag-umaga ay walang nagsasalita. Tanging kubyertos lang ang ingay sa buong condo. Kaya naman sabay-sabay kaming napa-tingin sa pintuan nang maka-rinig kami ng katok mula roon.

“Ako na po,” sabi ni Irina habang tumatayo.

Naka-tingin kaming lahat hanggang sa bumukas ang pinto… At nandoon ang Mama ni Sancho na may kasamang bodyguard.

“Good morning,” bati niya habang naka-tayo pa rin sa labas. “I’m Sancho’s mother.”

Agad na tumalim ang tingin ni Mama.

“Can I come in?” tanong niya at umalis si Irina roon para maka-raan ang Mama ni Sancho. She was more intimidating that I remembered… Sobrang seryoso ng mukha niya.

“I won’t waste any more of your time,” simple niyang sabi. “I’m here because I heard an alarming news that my only son is about to be sent to jail for adultery,” pagpapa-tuloy niya habang naka-tingin sa akin.

“Pareho lang may kasalanan ang mga anak natin kaya ’wag kang magmalaki rito,” mabilis na sagot ni Mama.

“I agree. I expected more from my son,” she replied.

“Ang anak mo ang habul nang habol sa anak ko!”

“Pero iyong anak mo ang may asawa.”

“Ano po ba ang kailangan niyo?” agad kong tanong bago pa sila tuluyang mag-away ni Mama. Ayoko na tumaas na naman ang presyon niya. Ayoko na maulit na naman iyong nangyari kahapon.

“Very well,” she said. “I already consulted our family lawyer about this. Apparently ay kung kakasuhan kayo ng adultery, dapat ay kayong dalawa ng anak ko,” pagpapa-tuloy niya habang naiiling. “To be completely honest, I believe you deserve to be thrown in jail… Pero kung makukulong ka ay makukulong si Sancho. And I won’t stand for that.”

Walang nagsalita.

“I know some people who are shareholders of St. Matthew’s. I already talked to Shirley and we both agreed that you’re the root of this problem,” sabi niya habang naka-tingin sa akin. “I don’t care if my son is crazy for you—you’re poison for him.”

Naramdaman ko ang paghapdi ng mga mata ko.

“Pagkatapos na pagkatapos ng annulment, aalis ka na sa Pilipinas.”

Napa-awang ang labi ko.

“That’s what we both agreed to. It’s better this way. Masyado mong ginugulo iyong dalawa.”

“Mawalang galang na po, pero buntis siya sa apo niyo!” sigaw ni Irina. “Hindi po pwedeng papa-layasin niyo lang sa Pilipinas ang ate ko!”

“Would you rather sa presinto manganak ang ate mo?” mabilis niyang sagot.

Tumingin ako kina Mama.

“S-sigurado ba na hindi na sila magdedemanda kapag… kapag umalis si Isobel?” tanong niya na para bang pumapayag na siya sa mangyayari.

“I’m sure,” sagot niya. “But the disbarment and annulment will proceed as planned.” Agad siyang napa-iling. “My son is a very smart lawyer… Hindi ko alam kung saan napunta ang utak niya,” sabi niya bago mabilis na tumayo.

Tumingin muna siya sa akin.

“Don’t look for my son. He’s in Isabela. Hindi ko siya papa-labasin ng hacienda hanggang nandito ka sa Pilipinas,” sabi niya bago tuluyang umalis.

Hindi ako nakapagsalita.

Hindi ko alam kung ano ang nangyari.

“Isobel,” pagtawag sa akin ni Papa. “Pumayag na tayo sa gusto nila… Para na rin sa ika-tatahimik natin…”

Tumingin ako kay Irina.

“Okay lang akong umalis, Ate… ’Di ba gusto rin naman nila Papa na magretire sa ibang bansa? Sa tahimik? Baka para doon talaga tayo, Ate…” sagot niya na pilit na ngumiti.

Tumingin ako kay Mama.

“Gusto mo ba talaga kaming patayin ng Papa mo sa sama ng loob, Lyana Isobel?” tanong ni Mama na puno ng hinanakit ang mukha.

Huminga ako nang malalim.

“S-Sige po,” pilit kong sagot habang kino-kontrol ang paghinga ko. “Pagkatapos po ng annulment… Para po matapos na…”

Chapter 39

#RTG39 Chapter 39

Naka-ayos na lahat ng kailangan namin para sa pag-alis namin. Nasa hotel kami ngayon dahil tanghali ang flight namin at marami kaming dala. Mas pinili nila Mama na sa Maynila na kami magstay para hindi kami ma-late. Masyado raw traffic sa Maynila.

Nagsisimula na iyong hearing, pero hindi ako umattend. Sina Sean na lang daw ang bahala roon. Sasabihan na lang daw nila ako kapag final na iyong desisyon. Wala akong sinabi… kasi parang wala naman akong choice pa. Kahit ano ang gawin ko, may sinasabi sila.

Hindi ako maka-tulog.

Tahimik akong lumabas.

“San ka pupunta, Ate?” tanong ni Irina nang makita ko siyang naka-upo sa upuan sa gilid ng elevator.

“Magpapa-hangin lang.”

“Sigurado ka, Ate? Baka kung saan ka pumunta.”

“Galit ka ba sa ’kin?” diretso kong tanong sa kanya.

“Ayokong magalit sa ’yo, Ate, kasi iniintindi ko naman kung bakit ka nagkaka-ganyan… Pero ang hirap hindi magalit sa mga nakikita ko. Alam mo ba kung gaano kasakit sa akin na makita si Mama na nagmamakaawa? Si Papa? Alam mong sobrang proud na tao ni Papa…” Huminto siya. “Sobrang sakit sa ’kin na makita silang naka-luhod… Para sa ’yo… Tapos ni hindi ko man lang makita na nagsisisi ka sa ginawa mo.”

Mapakla akong napa-tawa.

“Hindi ako nagsisisi? Kailangan ba lumuhod din ako sa harap niyo, ha, Irina? Akala mo ba hindi ako nahihirapan?”

“Bakit kasi hindi mo ginagamit ’yang utak mo, Ate? Lagi mo sa akin dating sinasabi na utak bago puso… Naaksidente ka lang, naging bobo ka na ba? Ha? Mahal mo si Kuya Sancho? E ’di sige. Pero bakit hindi na lang kayo naghintay ng annulment? Bakit kailangan mong magkaroon ng kabit? Ng anak sa labas? ’Wag mong idahilan sa ’kin na mahal mo kasi may utak ka naman. ’Di ka naman bobo.”

Unti-unting sumisikip iyong dibdib ko sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya.

“Ngayon, kailangan nating umalis… Iwan lahat ng pinaghirapan natin dito… Iyong mga kaibigan… Kamag-anak… Iyong farm na binili nila Papa para sana doon na sila magstay nila Mama kasi gusto nilang mag-alaga ng mga halaman at manok… Wala na lahat ’yun… Dahil sa ’yo… Pero okay lang… Pamilya ka naman, e… Pero bakit ni hindi ka man lang magsorry sa amin?

“Sorry, Mama… Sorry, Papa… Sorry, Irina… Lahat ng plano niyo nabago dahil sa akin… Iyon lang naman… Para kasing ang hirap naman nito… Ni hindi ka man lang sorry sa mga gulong ginawa mo… Para kang bata…”

Mabilis siyang tumayo.

“Kung pupunta ka kay Kuya Sancho ngayon, ’wag ka ng bumalik. Magsama kayong dalawa.”

Naiwan akong naka-tulala roon.

Mabilis na pumatak ang luha sa mga mata.

---

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko, pero sumakay ako ng taxi at nagpa-hatid sa ospital nila Sean. Hindi ko pa siya nakikita ulit… Ang huling pagkikita namin, nung na-ospital pa si Mama. Ang dami ng nangyari.

Aalis na ako.

Tama si Irina.

Gusto kong humingi ng tawad bago ako umalis.

Tahimik akong naglakad sa hallway ng ospital nila. Napapa-tingin sa akin iyong ibang nurse. Kilala siguro nila ako. Mawawala na rin naman ako… Gusto ko lang umalis ng nasabi ko lahat.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na naglalakad bago ko nakita iyong pangalan ni Sean sa isang pinto. Nakita ko na may ilaw sa loob. Nandun siguro siya. Pero hindi agad ako maka-katok sa pinto. Ilang beses akong humugot ng malalim na hininga bago ako naka-hanap ng sapat na lakas ng loob para kumatok.

“What?” rinig kong sabi niya.

Hindi ako gumalaw.

Narinig ko iyong pagtayo niya… hanggang siya na mismo iyong nagbukas ng pintuan. Nakita ko iyong bahagyang panlalaki ng mga mata niya bago bumaba ang mga mata niya sa tiyan ko.

“What do you want?” tanong niya.

“Can we talk?”

“I don’t have anything to say to you.”

Mapakla akong ngumiti. “Ako… may sasabihin ako sa ’yo,” sabi ko bago muling humugot ng malalim na hininga. “Please? Kahit 10 minuto lang.”

Hindi pa rin siya nagsalita.

“Aalis na ako mamaya… Gusto ko lang sabihin lahat… Para alam mo… Para alam ko… Para makapagsimula ka na ulit… Para wala ng mga tanong na maiwan…”

Naka-tingin lang ako sa kanya.

Naghihintay ng sasabihin niya.

“Fine,” sagot niya bago isara iyong pinto sa likod niya. Tahimik akong naka-sunod sa kanya kahit hindi ko alam kung saan siya pupunta. Napunta kami sa rooftop ng hospital. Naka-tingin kami sa mga ilaw ng sasakyan sa baba.

“Sean—”

“Just please say your piece and be gone. I’m just so done with you, Isobel. I can’t take anymore.”

Huminga ako nang malalim.

Pinahid iyong mga luhang nagbabadyang tumulo.

“I’m sorry…” I said to his silence. “I’m sorry for not trying hard enough to save our marriage… I’m sorry for not really giving you a chance… I’m sorry for having feelings for someone else…”

I saw him breathing deeply.

He looked up at the skies above us and clenched his jaw.

“Aren’t you sorry for having his child?”

Umiling ako. “I don’t want to feel sorry for having this kid, Sean… Ayaw na sa kanya ng pamilya ko… Ako na lang ’yung meron siya…”

Pinilit ko naman na ’wag umiyak.

Pero traydor na mga luha.

“You wanna know what hurts me the most, Isobel?” he asked, looking at me with all the betrayal in the world. “Is that you’re willingly giving him what I had to beg you for… It fucking hurts like hell.”

Humikbi ako.

“I asked myself over and over again… Where the fuck did I go wrong? I was sure I was a good boyfriend… Hell, I did everything to be a good husband… I’m sorry we didn’t talk about having a kid… I’m really fucking sorry about that… But I really tried… God, I really tried…”

“Hindi ko naman sinasadya—”

“Do you wanna know what we fought about the day you got into an accident?”

Hindi ako naka-sagot.

“I was in the condo… I wanted to apologize… I heard you’re asking about annulment and I didn’t want that. I married you. I loved you. I wanted to fight for us. But then I saw those threats… Fuck. You were being threatened by that fucking Fred and you told me nothing about it? Were you really trying to stress yourself out? Were you purposefully trying to abort the baby?”

Umiling ako.

“You’re different now…” he said, clenching his jaw. “I’m gonna tell you about the woman I married… She’s so fucking ambitious. I loved that about her… but I didn’t know that ambition would drive her that far. I refused to think about it… but maybe I was right. We fought about that. I told you you killed our baby. You slapped me.” He bitterly laughed. “I could still feel the sting like it was yesterday.”

Tumalikod siya at sumandal sa railing.

“You said you didn’t want to see me. You went home… And then I learned that you got into an accident… You know how guilty that made me feel? I felt like I was the one who killed you… It fucking haunted me… It nearly drove me crazy…”

I saw him wipe the tears from his eyes.

“Kelsey was there… She’s been always nice to me… I thought… Why not, right? I mean, she loves me… I care about her… Maybe it’s for the best. I didn’t think I’d want to love ever again. You hurt me so badly. I don’t want that kind of pain again. It tore me up inside.”

Tumingin siya sa akin.

“Then you came back… But you’re different… You’re not the one I married… You talk differently… You look at me differently… You’re just not the same anymore…”

Huminga siya nang malalim.

“But still… You’re my wife. I wanted to give it another try. I talked to Kelsey about you. She said she understands… because I never lied to her. I told her before we decided to get married that you’ll always be a part of me… that’s why it was easy for her to leave. Because she knew that she was just holding your spot for you.”

“Why… is she so stupid?”

Sean smiled. “She’s not stupid… She just knows what she wants. She knows when to hold on and let go. If I were to be honest, I wanna be like her. I wanna let you go… I don’t want you in my head anymore, Isobel. Until now, you’re still in my head and it’s driving me insane.”

Walang nagsalita sa amin.

Tahimik akong naka-tingin sa kanya.

“Did… I have feelings for Sancho before?”

“No. You loved me. You only loved me.”

“Mabuti naman.”

“That’s why it was so hard to let go… because I knew how much you loved me before… I was just hoping that somewhere inside you, you still had it in you… The love you had for me then…”

Huminga siya nang malalim.

“But I guess I was the only one holding on. And it sucked.”

Tumingin ako sa kanya.

Nasasaktan ako para sa kanya.

“I’m sorry, Sean…”

“I married Isobel. You’re not that person anymore.”

Naglakad siya palayo.

Huminto.

Muling humarap sa akin.

“I’m still angry… I’m very angry…”

“I know…”

“I’m not sorry about the disbarment.”

“I know…” tahimik kong sagot. “Salamat sa hindi pagtuloy sa adultery…”

“That was my mom…” Malungkot siyang ngumiti sa akin. “I’d never send you to prison. I’m so angry at you… I wanna kill Sancho… But the fact that you believe that I’d do that to you?” Muli na namang namula iyong paligid ng mata. “You really don’t love me anymore, huh?”

Mabilis siyang tumalikod at naglakad palayo.

Narinig ko ang pagsara ng pinto.

Was that enough?

Was my apology enough?

He was still hurting… but I hope that me leaving would be enough for me to leave his head… I just wanted him to find the peace that I wanted to find myself.

Chapter 40

#RTG40 Chapter 40

My forehead was creased when Sandro slid a ring in front of me.

“What’s that?” I asked him.

“A ring, obviously. Please wear it.”

“And why, if I may ask, your Highness?”

He rolled his eyes… Hindi ko alam kung saan nagmana ’tong batang ’to. “I’m so sick of telling the divorced dads in my school that you’re not available,” sabi niya habang naka-kunot ang noo. “So, please, wear that for my peace of mind.”

Bahagya akong natawa. “Okay, you grumpy boy,” sabi ko habang sinu-suot iyong singsing.

“But… are you dating anyone?” tanong niya.

“Do you think I have time to date?” natatawang tanong ko sa kanya.

10 years ago, my whole family moved to Texas. Then almost a year after, my father died… Shortly after, sumunod si Mama… I had to take care of my son and Irina. Hindi ako kinakausap ng kapatid ko. I knew that she’s blaming me sa pagkamatay ng magulang namin. She didn’t need to say it—ramdam na ramdam ko naman.

She passed her exams in MIT.

I offered to help her finance her studies. Hindi siya sumagot. Pagka-tapos ng libing ni Mama, nag-empake na siya at umalis. Basta nagpapa-dala ako ng pera sa kanya dati. Gusto ko nga ring umattend ng graduation niya, pero baka masira ko lang iyong araw niya. The last I heard, she’s living in California and working in some research facility.

I planned on taking the BAR here in Seattle.

Pero hindi talaga lahat ng plano, nasusunod.

I had to work to support Irina and Sandro. I had to work for the mortgage. I had to work for a lot of things. I worked as a paralegal… malapit na rin sa law. Pwede na rin. I still get to read cases… That was enough for me.

“What do you want for your birthday?” I asked him.

“Let’s just eat out,” he replied.

Bata pa naman ang anak ko… pero bakit parang teenage na siya?

“Are you sure? Don’t you want anything?”

“Nope. I’m good,” sabi niya bago binuksan iyong bag niya at nagsimulang gumawa ng assignment.

I stared at Sandro.

When he was younger, lagi niyang tinatanong sa akin iyong tatay niya… He was so curious. May event kasi sa school nun. Marami siyang kaklase na nandun iyong buong pamilya. Marami din na isang magulang lang dahil divorced na. That was the first time he asked me about divorce. I had to take a deep breath to explain to him kung ano ang divorce.

“Are you and my dad divorced?” he asked.

“It’s a long story.”

“Well, I have time.”

“Maybe when you’re older.”

“When is that?”

“Soon.”

Lagi niya akong tinatanong kung ngayon na ba iyong soon na iyon… but after a while, he just stopped asking. Hindi ko alam kung dahil ba naka-limutan niya na o wala na siyang pakielam.

But I’d never lie to him about his father. Sasabihin ko naman kapag nagtanong siya… pero hindi na siya ulit nagtanong.

“Next time, I’m gonna be real mad,” I told Sandro nang makita ko iyong invitation sa bag niya. Kung hindi ko pa binuksan, hindi ko pa malalaman na may event sa school niya.

“It’s stupid.”

“Well, that’s for me to decide,” sabi ko habang binabasa iyong details ng event. “I’m gonna leave work early for this.”

He groaned. “Whatever.”

Natawa na lang ako. Itong batang ’to talaga. Madalas pinapa-sakit niya talaga ang ulo ko, pero mahal na mahal ko talaga ’to. Ngayon ko naintindihan sila Mama… Kung paano sila lumuhod noon para lang hindi ako makulong… Kasi gagawin ko rin iyon kung si Sandro iyong nasa posisyon ko. Wala akong pakielam sa sarili ko basta ligtas iyong anak ko.

Namimiss ko sila Mama.

Kahit hindi kami masyadong nag-uusap nung huling mga araw nila… Iba pa rin kapag nandyan iyong mga magulang mo.

Pagdating ko sa trabaho, naggood morning lang ako sa mga tao. May nakita na naman akong kape sa lamesa ko. Nagpasalamat na lang ako sa nagbigay, pero wala na talaga akong balak magka-relasyon. Okay na ako kay Sandro. Sapat na iyong sakit sa ulo na binibigay niya sa ’kin.

“Atty…” pagtawag ko sa boss ko.

“Yes?” she answered.

Sa mga dating trabaho ko, lagi akong inaaway ng mga asawa ng nagiging boss ko… hanggang nagdesisyon na lang ako na sa babae magtrabaho. Masakit din masabihan ng kapatid mo na naninira lang daw talaga ako ng pamilya.

“My son’s in a play… I was wondering if I can leave for work? I already finished the ones you gave me,” sabi ko.

Tumango lang siya. Nagpasalamat ako. Medyo masungit siya, pero mabait naman. Divorced kasi siya kaya alam niya siguro iyong pakiramdam na isang magulang ka lang. Ikaw iyong nanay at tatay. Nakakapagod talaga… pero fulfilling naman. Lalo na at wala naman akong problema sa grades ni Sandro… Masakit lang talaga siya sa ulo minsan kasi ang sarcastic na bata.

Pagdating ko sa school ni Sandro, mabilis akong dumiretso sa auditorium. Halos magsisimula na pala iyong play kaya naman naupo na lang ako roon sa bakante. Napa-buntung-hininga ako nang makita ko na si Rob iyon—iyong isang divorced dad sa school ni Sandro na laging nangungulit sa akin.

Ngumiti lang ako sa kanya. Ayokong maging rude sa kanya dahil medyo bully iyong anak niya… Ayoko lang na pag-initan si Sandro sa school. Alam ko na ibang-iba iyong school sa Pilipinas at sa America… Iba iyong kultura dito. Minsan nagpapasalamat na rin ako na napaka-sarcastic ng anak ko. At least ’di siya papa-talo agad-agad.

Nang magsimula iyong play, agad na nilabas ko iyong cellphone ko at ni-record ko iyong play. Lahat ng ganap sa buhay ni Sandro, naka-record sa akin. Para kapag nagkita kami ni Sancho, ipapa-kita ko sa kanya lahat.

Sa tamang panahon.

Nang matapos iyong play, mabilis kong hinanap si Sandro. I never knew that that kid has a knack for acting! Akala ko pagiging pilosopo lang ang alam!

Kakaway sana ako nang makita ko siya, pero agad akong natigilan nang makita ko na bigla niyang tinulak iyong isang lalaki.

“Take back what you said!” sigaw niya sa lalaki.

“What? I’m not lying! Your mom’s a slut! We all read that! You’re a bastard!”

Mabilis na lumapit ako sa kanila para pigilan iyong away. I breathed hard and calmed myself down. No. Hindi ako papatol sa bata. Ayoko ng gulo. Gusto ko lang ng katahimikan dito.

“Sandro…” I called his name to calm him down. I could see how angry he was. He was shaking and his eyes looked murderous.

Nanlaki ang mga mata ko nang mabilis niyang itulak iyong bata bago tumakbo palabas ng school. I saw that the kid’s parents were watching. I apologized for Sandro. Alam ko masama iyong sinabi ng bata… pero ayoko na ng gulo. Mas mabuting humingi ng tawad.

“Sandro!” pagtawag ko sa kanya. Nakita ko siyang naka-halukipkip habang naka-sandal sa labas ng sasakyan ko. “What was that?!”

“I don’t wanna talk about it. Let’s just go home.”

“No.”

“Please?”

Agad na lumambot ang puso ko. Pumasok na kaming dalawa sa sasakyan. Nang magsasalita ako ay mabilis niyang nilakasan iyong volume ng radio. Alam ko na pagdating namin sa bahay ay didiretso siya sa kwarto niya at hindi na ako kakausapin.

I pulled over on the side.

We needed to address this bago lumala.

“Sandro,” I called his name again. “You’re not a bastard, okay?”

“I know.”

“Your dad—”

“Is Sanchez O. Cantavieja. I know.”

Agad na umawang ang labi ko. Hindi agad ako nakapagsalita. Nakita ko na tumingin siya sa akin.

“I’ve known for a while…” he said like he was guilty.

“How?”

“That little bitch—”

“Your language, Sandro.”

He groaned. “But he’s so annoying! Just because you don’t like his dad, he’s being such a bitch!”

Oh, my god! Saan ba nagmana ’tong batang ’to?!

“I swear if I ever hear you say that word again, I’ll ground you. Don’t test me,” sabi ko sa kanya. Kami na nga lang dalawa ang magkasama, tapos ganito pa ang maririnig ko na salita sa kanya?

“Fine,” sabi niya habang naka-cross ang mga braso. “He googled you… And there’s a case about you. Everyone in our class knows what happened to you before…”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Nanlaki ang mga mata ko.

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Ano’ng… kaso?”

“I don’t know… The one where you got disbarred…”

Shit.

’Yung sa IBP. Akala ko iyong sa annulment ang nabasa niya. Kids these days… Bakit sila nagbabasa ng ganon?

“You were a lawyer?”

I sadly smiled. “That was… a long time ago.”

Atty. Laurel.

It’s been so long.

“Why didn’t you tell me?”

“I don’t wanna make you sad.”

Napa-sandal ako sa headrest at ipinikit ang mga mata.

“I’m sorry I ruined your life…”

Agad na bumukas ang mga mata ko. “What? No!”

“Robbie said—”

“Don’t believe what he says! You never ruined my life, okay?” I told him as I held his face with both my hands. “Mom’s sometimes sad, but it’s never because of you, okay? It’ll never be because of you.”

Masyado ba akong naging busy sa trabaho? Bakit hindi ko man lang napansin na alam na pala ni Sandro? Kaya ba hindi na siya nagtatanong pa tungkol sa tatay niya? Iniisip niya ba na sinira niya ang buhay ko?

God, this kid…

“Are you sure?” he asked.

“Completely sure,” I replied as I pulled him into a hug. “I’m sorry you had to think about that… You’re the best thing that ever happened to me, okay?”

I felt him hugging me, too.

He’s really the best thing that ever happened to me.

Dumaan muna kami sa paborito niya resto. Tahimik lang si Sandro habang kumakain pero nakikita ko na patingin-tingin siya sa akin.

“Do you have any question?” I asked him.

“Nothing,” simpleng sagot niya habang kina-kagat iyong garlic bread niya.

“About… your dad?”

“I already know his name.”

“Aren’t you curious?”

He shrugged. “I am… but…” sabi niya at saka ngumiti sa akin. “You’re… okay.”

Natawa ako. “I’m okay?”

“I mean, you nag me sometimes, but I’m already okay with you.”

“Don’t you wanna meet your dad?”

“Are we hiding, Mom?” he asked.

“What? No.”

“Exactly. If he wants to meet me, he would’ve found a way. A long time ago. But he didn’t… and I’m okay with that,” he said with a smile before he proceeded to eat his lasagna.

I felt my heart breaking for him.

I didn’t want him thinking that Sancho didn’t want him… Sigurado akong gusto siya ni Sancho… Pero hindi ko rin alam kung bakit sa tagal ng panahon na lumipas, ni hindi siya nagparamdam sa amin…

“I’m full,” sabi niya tapos ay tumingin sa akin. “Mom?”

“Do you… wanna go to the Philippines?” I asked him.

“Do you?” he asked back.

“Your father—”

“If he wants to meet me, he’ll find a way himself,” sabi niya bago tumayo at iniwan ako.

Chapter 41

#RTG41 Chapter 41

Everything was normal. I’d wake up early to cook breakfast tapos ay ihahatid ko si Sandro sa school dahil malapit lang naman ’yung school niya sa office ko. I’d work for the whole day and have lunch usually alone… Ayoko na kasing ma-chismis. Mas mainam lumayo sa lalaki. I really didn’t get the why they’re interested about me, either. I just wanted to be a wallflower and work quietly.

But today was different.

I received an email from Irina.

Excited akong binuksan iyon dahil hindi ako madalas maka-rinig ng kahit na ano sa kanya. Kung ako lang ang masusunod, ‘dun na rin kami titira ni Sandro sa malapit sa kanya. Pamilya pa rin naman kami… But our parents’ death was really hard on her. Sa paningin niya, ako ang may kasalanan ng lahat… Siguro nga… Pero ilang beses na akong humingi ng tawad… ’Di ko na alam kung ano pa ang kailangan kong gawin.

Pagbukas ko ng email, nagtaka ako dahil forwarded lang iyon. Agad na kumunot ang noo ko nang makita ko kung ano ang laman nun. It was an email from a lawyer saying that the people who ‘adopted’ me years ago just died and apparently, they left their land to me.

Agad na umawang ang labi ko.

“Mom!”

Mabilis akong napa-tingin sa labas at nakita ko na nandun na si Sandro at kuma-katok. I immediately unlocked the door and he got in.

“How was school?” I asked.

“Boring,” sagot niya. “What were you reading?”

“Nothing,” I replied, smiling at him as I started the engine of the car. Habang nasa sasakyan kami, nakita ko na tinitignan na ni Sandro iyong mga assignment niya. I was really lucky to have him. Wala akong problema sa kanya maliban sa pagiging pilosopo niya minsan. Often times, he felt older than his actual age. Hindi ko alam kung ganoon lang talaga siya o naging ganoon na lang talaga dahil kailangan niyang magmature nang maaga dahil dalawa lang kami.

He’s also very protective of me. Madalas siyang napapa-away sa school dahil sa akin. Halos magmakaawa na nga ako sa kanya na ’wag niya na lang pansinin kapag may sinasabi tungkol sa akin. Hindi naman kasi totoo. Wala naman akong nilalandi na tatay sa school.

But I guess it’s true…

Bad reputation precedes you.

Na kahit nagbago ka na, sa paningin ng iba, iyon ka pa rin.

Like you couldn’t outgrow the bad traits and actually mature.

My son’s still a kid. Pinagdadasal ko na lang talaga na hindi niya masyadong dibdibin iyong mga naririnig niya tungkol sa akin.

“Are we going on a vacation?” he asked.

“Where do you wanna go?”

“Hmm… Anywhere with a pool.”

“What about Cali? You wanna go visit Tita Irina?”

Hindi sumagot si Sandro.

Kung ako ang masusunod, gusto ko na maging close sila ni Irina kasi tatlo na lang kaming pamilya… Pero malayo talaga ang loob ni Sandro kay Irina. Dati kasi nakita niyang sinisigawan ako ng Tita niya at simula nun, hindi niya na kinausap si Irina. Ilang beses ko nang pinaliwanag na may pinag-uusapan lang kami, pero sa paningin niya, kaaway na si Irina.

It’s just so complicated.

Kaya kung pwede lang, sana magkita na sila ni Sancho… Dahil pakiramdam ko kapag tumagal pa nang tumagal, hinding-hindi na siya tatanggapin ni Sandro.

“What about… Philippines?”

“No, thanks.”

“Why not?”

“I’ve heard negative feedbacks.”

Bahagya akong natawa. “Such as?”

“Basta,” he said with a slight accent. He could understand Tagalog very well dahil kinakausap ko siya. Nakakapagsalita rin siya, pero mas kumportable siya sa English.

Hindi ko na siya pinilit pa. Maybe next time. Kapag kasi pinilit siya, mas lalo siyang aayaw. Baka hindi pa ako kausapin nito bigla. Ang boring pa naman sa bahay kapag hindi niya ako kinakausap.

The days continued. Same routine pa rin. Nung birthday ni Irina, nagpadala ako ng bouquet ng paborito niyang bulaklak sa opisina niya. Hindi ko kasi alam kung saan na talaga siya naka-tira. Nung death anniversary nila Mama at Papa, dumalaw lang kami ni Sandro. He was very quiet. ’Di niya na rin kasi naabutan sila talaga. Baby pa talaga siya nang mawala iyong lolo at lola niya.

“Mom… Let’s go to the public pool or beach or wherever. I just wanna swim,” sabi niya sa akin.

“Philippines has lots of great beach,” sabi ko sa kanya. “We can go to Boracay or Palawan.”

“No.”

“Why?”

“Why do you wanna go back to that place, anyway?” naka-kunot na noo na sabi niya. “Do you wanna see my father?”

“What?” tanong kong bigla.

“Do you still love my dad?”

“Where is this coming from?”

“Why are you suddenly bringing up Philippines in every conversation?”

Oh, my god…

Ang sakit sa ulo ng batang ’to!

Napa-hilot na lang ako sa sentino dahil sa sinabi niya. It’s been a decade… I didn’t know if I still love him. I still think about him from time to time… But it’s more about wondering kung bakit hindi man lang siya nagparamdam… Alam niya naman na may anak kami… Hindi ko naman sa kanya tinago…

I was sure he had a reason.

Hindi naman siya iyong tipo ng tao na bigla na lang magpaparamdam na walang dahilan.

But I wished he’d reached out sooner… dahil palayo lang nang palayo iyong loob ng anak niya sa kanya. Soon, dalawa na sila ni Irina na may self-pact ata si Sandro na hindi niya na papansinin kahit kailan.

“I’m not bringing up Philippines because of your dad,” kalmado kong sabi sa kanya. “It’s because a lawyer contacted me saying that someone left a land in my name.”

“A land?”

“Yes.”

“How big?”

“It’s big…” sabi ko habang inaalala iyong mga panahon na nasa bukid lang ako at bored na bored. Gustung-gusto ko noong maka-labas… Kahit sa bayan lang, masaya na ako… ’Di ko naman alam na guguluhin pala ng Maynila ang buong buhay ko.

Pero tapos na ’yun.

Lessons were learned.

And I got Sandro in the process.

I didn’t want to play the blaming game anymore. I did bad things. I suffered the consequences. I’m just trying to be better. Iyon lang naman talaga ang pwede kong gawin.

“Like how big?”

“You remember the ranch we went to before? Maybe that big,” sabi ko sa kanya. Agad na nanlaki ang mga mata niya. I saw the excitement in his eyes. Nagtatampo sa tatay niya… ’Di ba niya alam na may hacienda ang tatay niya? Namana niya siguro kay Sancho iyon. Mahilig sa mga hayop si Sandro, e. Nung bata pa siya lagi kaming pumupunta sa zoo.

“So… changed your mind about the Philippines?”

“Hmm… I’ll think about it.”

Napa-iling na lang ako. Ang daming arte ng batang ’to.

Pagdating namin sa bahay, habang nagluluto ako, ramdam ko na naka-tingin siya sa akin. Ganito siya kapag may sasabihin siya sa akin pero hindi niya alam kung paano sabihin. Parehong-pareho sila ng tatay niya. Hilig ng naka-tingin na ganito.

“What?” I asked while frying.

“Maybe 1 week…”

“Philippines is so far. Tapos 1 week lang tayo?”

“Fine. 2 weeks. That’s it.”

“Fine,” sabi ko. “Where do you wanna go? Boracay?”

“Yes, please… Do you have zoo there? Can we visit?” tanong niya habang nae-excite na talaga. Habang kumakain kami, ang dami niyang tanong tungkol sa Pilipinas. I was happy that he’s excited. Alam ko na galit siya dahil sa mga nabasa niya tungkol sa nangyari sa akin… But I really didn’t want him to carry that burden. I didn’t want him to live with a heavy heart.

Nagpaalam na ako sa boss ko na magli-leave ako ng 2 linggo. Pinayagan naman niya ako dahil never pa naman akong nagleave saka maayos naman akong magtrabaho. Bumili na rin agad ako ng ticket dahil baka magbago pa ang isip ng anak ko.

“Mom…” sabi niya habang nasa airport kami at naghihintay.

“Hmm?”

“Do you have friends there?”

“Of course.”

“Are they nice?”

“Very.”

He didn’t answer. I tousled his hair. It would really take a lot of work for him to see Philippines in a new light… Siguro talagang na-associate niya na puro bad memories lang kapag naririnig niya ang salitang Pilipinas.

“We’re still coming back, right?”

“Yes. Here’s our return ticket,” sabi ko sabay pakita sa kanya nung naka-print na ticket para sa pagbalik namin.

“Good,” sabi niya.

Sandro lived his entire life in Seattle. Kung gusto niyang dito talaga kami, dito kami. I wouldn’t uproot his whole life kung ayaw niya nun. Baka ibenta ko na lang iyong lupa. Gusto ko lang na pumunta kami sa Pilipinas… para makilala niya si Sancho. Nag-aalala kasi ako na kapag tumagal nang tumagal, wala na talaga silang pag-asa.

God… I wished Sancho had a reason good enough for Sandro.

Halos hindi naka-tulog si Sandro buong flight. Nanonood lang siya ng mga movie at saka hingi nang hingi ng pagkain sa flight attendant. Nakikita ko rin na patingin-tingin siya sa monitor para makita kung gaano na kami ka-lapit sa Manila.

He’s excited.

That’s good.

Pagdating namin sa Manila, agad siyang nagreklamo dahil sa sobrang init. Natawa na lang ako sa kanya. Pagdating naman namin sa hotel, naka-tulog na agad siya. Ni hindi man lang nagpalit ng damit! Pinabayaan ko na lang dahil hindi rin naman siya talaga naka-tulog buong flight.

Umaga lumapag iyong flight namin pero gabi na nang magising siya. Nag-aya agad siya na lumabas para kumain. May resto naman sa baba nung hotel pero may mga malapit din naman na fastfood sa labas.

“What do you want to eat?”

“Hmm… I want burger and fries and—”

Agad siyang natigilan nang matigilan ako sa paglalakad. Agad na bumilis ang kabog ng dibdib ko nang makita ko si Sean sa harapan ko. He was looking at me like he’d seen a ghost…

“Sean…” pagtawag ko sa pangalan niya.

Pero nasa kasama ko ang tingin niya.

Hindi ako maka-galaw.

Hindi ko inaasahan na makikita ko siya. Dalawang araw lang kami sa Maynila. Didiretso na kami sa Isabela para tignan iyong lupa… At saka makita si Sancho, kung sakali… Sa dulo na kami pupunta sa Boracay para pampalubag-loob kay Sandro kung sakaling anuman ang mangyari sa pagkikita nila ni Sancho.

“Hi,” sabi niya kay Sandro.

“Hello,” sagot ng anak ko.

Halos hindi ako maka-hinga sa paghihintay sa susunod na magaganap. Mabilis na umawang ang labi ko nang ngumiti si Sean sa kanya.

“I’m Sean.”

“I know,” mabilis na sagot ni Sandro.

“Be nice…” sabi ko habang hinawakan siya sa braso. I looked at Sean and smiled awkwardly. “I… I just needed to fix some things here in Manila… We’d leave immediately…”

Matagal na iyong lumipas, pero hindi ko alam kung galit pa rin sa akin si Tita Shirley. Siguro. Pero sana ’wag ng madamay si Sandro. Wala naman siyang kasalanan sa mga nagawa ko noon.

“It’s okay,” Sean replied, smiling at me. Napatingin siya sa singsing na suot ko. Ilang segundo rin na naka-titig siya roon. Gusto kong itago kaya lang ay baka magtaka siya.

Tipid lang akong ngumiti. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kanya. I just wanted a clean slate. But I wished he’s happy. I wished he’s found the one who’d make him happy. I was sure he’d make a great husband and father.

Kamusta na kaya si Sammie? Ka-edad siya halos ni Sandro.

Si Kelsey? Sila kaya? I wanted to know… but I didn’t have the guts to ask. Sana lang masaya sila sa kung anuman ang nangyari sa kanila.

“Mom…” Sandro said, pulling my arm. “I’m starving.”

“Okay, okay,” sagot ko sa kanya at saka tumingin kay Sean. “Uhm… Nice seeing you,” pagpapatuloy ko bago kami umalis ni Sandro. Ramdam na ramdam ko iyong bilis ng tibok ng puso ko.

“First night in Manila and we already saw your ex-husband… What kind of luck do you really have, Mom?” tanong niya.

Piningot ko iyong tenga niya. “Just eat your burger.”

Pagkatapos namin kumain, dumiretso na kami pabalik sa hotel. I was busy looking for the keycard in my bag nang mapa-hinto ako dahil hinatak na naman ni Sandro ang braso ko.

“What—” I asked and I felt like my whole world stopped spinning nang makita ko silang lahat sa harapan ko. What… the hell? Bakit nandito silang lahat sa lobby ng hotel?!

Chapter 42

#RTG42 Chapter 42

“Atty. Laurel!” Rory shouted—excitement was very evident in her voice. Hindi ako naka-galaw agad ko nakapagsalita. They’re all here… and it looked like nadagdagan pa sila.

“Hi…” bati ko sa kanila. “Bakit kayo nandito?”

“Anniv ng firm,” Cha replied. She, then, looked at Sandro who looked so clueless beside me. But even then, he was holding my arm na para bang sinasabi niya na kung aawayin ako ng mga nasa harap ko, backup ko siya.

Sirang-sira talaga ang Pilipinas para sa kanya.

“Sandro, say hi,” sabi ko sa anak ko.

“Hi,” tipid niyang sabi. Ang suplado talaga.

Tumingin ako sa kanila. Nakita kong naka-tingin lang sa amin sina Jax, Yago, Rory, Cha, Katherine, at may iba pa silang kasama. Mukhang lumalaki na talaga ang firm… I never doubted them. They’re really good at what they’re doing. And they’re very passionate about it.

May steady supply na kaya sila ng papel? Nakaka-tuwang isipin. Ang tagal na rin pala talaga. Nasa mas malaking lugar na kaya sila? Hindi na siguro sila kasya sa office dati… Mas marami na sila, e.

“Are you back for good?” Rory asked.

Humigpit ang hawak ni Sandro sa braso ko. I smiled at Rory. “No… May kailangan lang kaming asikasuhin.”

If my son didn’t want to live in the Philippines, hindi kami titira dito. I just wanted him to live a quiet life. Kung sa Seattle nga na hindi pa namin kilala lahat ng naka-tira, nasasabihan ang anak ko ng kung anu-ano, paano pa rito sa Pilipinas? They’d forever look at my son like he’s the one who committed the sin kahit wala naman siyang kasalanan.

“Until when are you here? Let’s have lunch or dinner,” Katherine offered.

“Sure,” mabilis kong sagot na naging dahilan para humigpit ang hawak sa akin ni Sandro. But I really wanted to catch up with them. We lost communication over the years. I felt bad for not being able to reply… Nangangamusta sila dati, pero hindi ako nakaka-sagot. It was such a chaotic time back then. May alaga akong baby tapos namatay si Papa… Tapos si Mama… Tapos umalis si Irina… Kinailangan kong magtrabaho… Wala na akong oras para mag-isip pa ng kung ano. My mind was only focused on survival and nothing more.

“Do you have a number so I can text you the address?” Katherine asked.

“Ah… Wala pa, e,” sagot ko. “Doon pa rin ba sa dating bahay niyo?”

“No… We moved to a different house,” she answered. “Dito ba sa hotel kayo? Papa-sundo ko na lang kayo.”

Tumango na lang ako kahit si Sandro nagpaparamdam na na umalis kami. Katherine made plans already. Hindi pa rin nagbabago. When she learned na aalis na rin kami sa isang araw para pumunta sa Isabela, she said na bukas na agad iyong lunch sa kanila.

“See you tomorrow, ha!” she said, smiling at me and Sandro. “So gwapo…” sabi niya habang naka-ngiti kay Sandro na naka-kunot lang ang noo.

Nang maka-alis sila, nakita ko na naka-simangot si Sandro sa akin.

“What?”

“Are we really going?”

“Yes. And please don’t frown tomorrow. They’re my friends.”

“Really?”

I pinched his cheek. “Yes, your Highness. It’s surprising, but I have friends here in the Philippines,” sabi ko sa kanya. Mabuti na siguro talaga na pumunta kami bukas para naman mabawasan na ang pagdududa ng anak ko. Pakiramdam niya ata e impyerno ’tong Pilipinas… Lahat na lang pinagdududahan.

Mukhang hindi pa rin naniniwala si Sandro kaya naman tinulugan niya agad ako pagkatapos niyang maglinis ng katawan. I let him sleep in. Ginising ko lang siya nang malapit na kaming umalis.

“They have kids your age,” sabi ko sa kanya. “You can make friends…”

Halos ka-age niya lang sina Laslo, Lily, and Kallie. Baka may iba pa rin silang anak. Hindi na kasi talaga ako naka-sunod sa mga nangyayari sa Pilipinas dahil sa dami rin ng nangyari sa buhay ko.

Tahimik lang si Sandro habang nag-aayos. Napa-ngiti na lang ako nang makita ko kung ano ang suot niya. Naka-jacket pa!

“Hindi ka ba hihimatayin sa suot mo? Ang init-init,” I told him.

“Don’t they have AC?”

Napa-iling na lang ako. Sa Tita niya nagmana ’to o sa tatay niya. ’Di naman ako ganito ka-pilosopo.

Pagbaba namin, nandun na iyong driver ni Katherine. I was quiet during the whole ride. Sino kaya ang nandun? Friend din naman nila si Sancho… Nandun kaya siya? Iniisip ko sana sa Isabela na lang, pero kung nandun din siya, mas mabuti na mag-usap na rin sila ni Sandro.

I looked at my son. I wanted to talk to him about his Dad, but he seemed so closed off on the topic. Kaysa magalit siya sa akin ngayon, doon na lang kung nandito talaga si Sancho.

Pagdating namin sa bahay nila Katherine, nakita ko na namangha si Sandro, pero hindi niya pina-halata masyado. Maliit lang kasi iyong bahay namin sa Seattle.

Papasok pa lang kami ay rinig na rinig ko na iyong ingay. Mukhang marami ngang mga bata rito.

“Ma’am, nasa likod po sila,” sabi sa amin ng kasambahay.

Sandro’s eyes were wandering around the house. Minimalist lang iyong design—tipong mga makikita mo sa pinterest. Napako iyong mata ko sa painting sa receiving area. Tatlo pala ang anak nila. May kapatid na si Kallie.

“Hi!”

Natigilan kami nang may dalawang batang humarang sa amin. Medyo kumunot ang mata ko, pilit na inaalala kung sino sila.

“Lily?” I asked. Kamukha kasi talaga siya ni Cha.

“Yes po,” she replied. Sobrang puti niya tapos itim na itim iyong buhok. She had a warm smile like her father. “Daddy said to make friends with Sandro,” she said and then extended her hand. “Hi, I’m Lily! We’re about to swim. Do you wanna swim? You can borrow Kyler’s if you don’t have clothes with you.”

Sandro looked at me. I nodded at him and slightly pushed him. Wala na siyang nagawa dahil hinawakan ni Lily iyong kamay niya at hinatak siya palayo.

Pinanood ko habang hatak ni Lily si Sandro. Huminto sila sa gilid ng pool. Nandun iyong mga bata. Halos magkaka-age lang sila tapos may ibang bata pa talaga. I wonder kung kaninong mga anak sila… Sigurado ako na iyong mapuputing bata, hindi anak ni Yago at Rory.

Naputol iyong pag-iisip ko nang marinig ko iyong boses ni Katherine.

“Kanina ka pa?” she asked.

“No… Kakadating lang.”

“Where’s the little guy?”

“Kinuha ni Lily.”

Katherine laughed. “That girl… So sociable. Sa akin talaga nagmana,” she said. “We’re having barbeque,” sabi niya tapos sinabayan ako sa paglalakad.

Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako. Dapat hindi ako kabahan. They’re my friends… Kahit nung mga panahon na pakiramdam ko hindi na ako makaka-ahon, they reminded me na nandyan lang sila palagi para sa akin.

Once a BGY member, always a BGY member.

“Guys!” Katherine said kaya naman napa-tingin sila sa gawin namin. “Tayo-tayo lang,” she whispered. “Don’t worry… But sayang, gusto ka sana naming iintroduce sa ibang lawyers sa firm.”

I smiled at her.

I really appreciated this.

Hindi naman sa ayokong maka-kilala ng bagong tao… Protective lang ako sa anak ko. Kung ako lang, sanay na akong matawag ng kung anu-ano… Pero hindi si Sandro. Siya iyong nagagalit at nasasaktan kapag naririnig niya iyong ganon.

Hindi naman kasi lahat ng tao, marunong makinig.

Hindi lahat, marunong magpatawad.

I sat down.

“Hi,” simpleng bati ko.

Naka-tingin lang sila sa akin.

“Sandali lang sila rito. Let’s remove the awkward atmosphere!” Katherine said. “If ayaw niyong mag-usap, ako na lang magku-kwento,” she continued and she began to tell me the most random of things.

“Wow… Really?” I asked when I heard na kaka-alis lang pala ni Iñigo sa BGY kasi kaka-appoint lang sa kanya bilang lower court judge. Kaka-balik lang din ni Cha sa practice kasi kailangan nandun siya para makuha ulit nila ’yung BGY na name.

“Yes. Cha is so proud!” sabi ni Katherine.

Iñigo looked at Cha. “Talaga, Cha? Pano ’yung proud? Patingin nga,” sabi niya habang tinutukso si Cha na inirapan lang siya.

Nag-usap-usap na sila.

Tahimik lang akong naka-tingin sa kanila.

I knew that they’re trying their best to include me… but I already felt like I belong to a different time. Isang dekada na rin iyong lumipas. Ang dami ng nangyari. But they’re still a part of my fond memories nung nakakapagpractice pa ako bilang lawyer.

When the food was served, nag-usap kami tungkol sa mga general na bagay. I felt like they were purposely not asking me questions tungkol sa buhay ko sa ibang bansa.

Nang matapos kaming kumain, Rory had to go answer a call. Apparently, she’s already a senior partner. Si Katherine ay pumasok sa loob para tignan kung ano iyong nangyari sa dessert. Si Cha naman ay lumapit sa pool dahil tinawag siya nung bunso niyang anak. Sobrang kamukha niya rin. Wala yatang kamukha si Iñigo sa mga anak nila.

“What?” I asked nang ang matira na lang ay kaming apat.

They all shrugged.

“You wanna ask kung ano ang nangyari sa akin?”

“If you don’t wanna tell, then don’t,” Jax said. “But we’re glad that you came back.”

“Not for long. Aalis din kami agad.”

“Aalis talaga kayo agad?” Yago asked.

“Yes,” I answered. Tanungin ko kaya siya tungkol sa kaibigan niya? But I didn’t want to put him in an awkward position. Pinatawag pa pala siya noon ng IBP dahil witness daw siya sa affair namin ni Sancho.

Silence enveloped us again.

“I work as a paralegal in a small firm in Seattle,” I said. “I was supposed to study and take the BAR there kaya lang… things happened,” I continued with a small smile as I reached for the glass of water and downed it. Ayoko ng pag-usapan iyong nangyari kaya hindi ako nakapagtake ng BAR. Baka maiyak pa ako rito.

“Don’t you want to petition your reinstatement?” tanong ni Iñigo.

“Wala namang sense,” sagot ko. “Hindi naman kami magse-stay dito.”

I felt like I’d been selfish for the most parts of my life. And that was a bitter pill to swallow. Kaya naman ngayon, inuuna ko talaga kung ano ang magpapasaya kay Sandro. Ayaw niya sa Pilipinas kaya hindi kami magtatagal dito talaga.

“How’s the firm?” iyon na lang ang tanong ko.

“Well, as you’ve heard, Iñigo here is a fucking traitor,” sabi ni Yago.

“Judge Borromeo. Magbigay galang ka,” Iñigo said.

“Gago.”

I laughed as they talked about the funny experiences they had while working. Iyong isang beses na na-trap silang tatlo sa elevator for some reason. Iyong one-time na nagka-food poisoning si Jax dahil sa luto ni Katherine kaya hindi siya naka-attend sa isang hearing. Iyong isang beses na akala ni Yago may stalker siya pero iyon pala, iyong asawa lang ng client niya na pinaghihinalaan na siya iyong kabit ng asawa niya. Iyong napagalitan ng judge si Iñigo dati dahil navy blue iyong ink na ginamit dahil apparently, hindi sila natututo at nauubusan pa rin sila ng ink.

Nakaka-miss.

Nang matapos iyong lunch na nauwi sa dinner, nagpasalamat na ako at nagpaalam. Nasa labas na ako at hinihintay ko na lang si Sandro dahil nagpalit pa ng damit. Kulubot na nga iyong balat sa kamay dahil sa kaka-swimming, e.

“Atty. Laurel,” Yago said.

“Parang tanga. Lyana nga.”

“Mas sanay ako sa Atty. Laurel,” Yago replied.

“Hindi naman na ako lawyer.”

“You still passed the BAR.”

“But I didn’t uphold the integrity that was required.”

“Right.”

“So… Lyana would be nice.”

“Okay,” he said, shrugging. “San kayo after Manila?”

“Isabela,” I simply replied. His eyes widened a little. “Do you… think Sancho is there?”

“Pupuntahan mo ba?”

“Oo sana.”

“Yeah. Nandun siya.”

“Sa hacienda nila?” I asked and he nodded. “He really didn’t petition his license?”

“Just ask him,” Yago simply replied. “I know years passed and you look like you’re already at peace… but I’d really appreciate it if you’d visit him.”

Agad na napa-kunot ang noo ko. Why was he speaking like this? I was about to ask him a question, but Sandro called my name and the car stopped in front of me.

Chapter 43

#RTG43 Chapter 43

Dahil ang magaling kong anak ay hindi yata nagdala ng maninipis na damit, kinailangan pa naming pumunta sa mall para bumili ng t-shirts niya. Halos mamatay na kasi siya sa init kanina nang pumunta kami sa Intramuros. Porma-porma pa kasi siya, e sinabihan ko na nga na mainit. Hindi niya tuloy masyadong na-enjoy iyong lugar. Tuwang-tuwa pa naman siya sa mga kabayong nakita niya tapos nagbike din siya.

’Di niya lang aaminin, pero nag-enjoy talaga. ’Di matatanggap ng munting pride niya na maganda sa Pilipinas.

“How long, Mom?” he asked.

“Around 10 hours?”

He pouted. “I’ll sleep,” sabi niya. Sumandal siya sa balikat ko. Malapit na talaga akong matangkaran ng batang ’to. Sabagay… Matangkad din ang tatay niya, e. Baka magulat ’tong si Sandro kapag nakita niya iyong tatay niya kasi kamukha niya talaga, e. Habang lumalaki si Sandro, mas lalo siyang nagiging kamukha ni Sancho.

Tsk. ’Di na siguro sila talaga magbabati ng Tita niya. Si Irina ay galit na galit kay Sancho… Tapos si Sandro, kamukhang-kamukha ni Sancho.

Mabuti na lang at pagod si Sandro sa paggala namin kahapon kaya halos diretso lang iyong tulog niya. Gumigising lang siya para kumain tapos natutulog din agad. Hindi ako maka-tulog dahil kailangan kong bantayan iyong gamit namin… At saka pinapa-nood ko rin iyong mga daan.

Ten years.

Ang dami ng nagbago.

Nang maka-rating kami roon, agad kaming nagcheck-in sa hotel. Nagtext na rin ako roon sa abogado na nandito na kami. Gusto ko sanang nagdrive na lang papunta rito para maka-ikot kami kaya lang ay ’di ko naman masyadong kabisado iyong daan.

We took a nap. Nang magising ako ay nakita ko si Sandro na kumakain na.

“Kanina ka pa gising?” I asked.

“Yes.”

“Dapat ginising mo na ko.”

“You didn’t sleep in the bus,” he simply said. “You want bread?”

Ngumiti lang ako habang umiiling. I wouldn’t know what I’d do without this kid. Minsan, feeling ko pinadala siya ni God para hindi ako mabaliw.

Naligo lang ako dahil nanlagkit ako sa haba ng byahe. Sinabi ko kay Sandro na pupuntahan namin iyong lawyer para sa lupa. Normally, he’s not a big fan of lawyers kasi nga lagi akong nachi-chismis sa lawyers dati. Pero lawyer lahat halos ng kaibigan ko. This kid needs to learn that life isn’t just plain black and white—ang daming gray areas.

“Good afternoon,” I greeted. “Atty. Cruz?”

“Yes,” sabi niya habang may nilalabas na mga documents.

“I was just wondering… I thought nabenta na sa mga Cantavieja iyong lupa?” tanong ko. Ramdam ko agad iyong pagtingin sa akin ni Sandro. Kahit hindi ako naka-tingin, alam ko na naka-kunot ang noo niya nang marinig niya ang apelido ng tatay niya.

“Well, yes, but it was donated back to them by Mr. Sancho Cantavieja,” sabi niya.

Wala na ring Atty. Cantavieja.

“This is their will—stating that you’ll be the sole owner of the 10 hectares of land,” sabi niya at hindi ko mapigilang umawang ang labi ko sa sobrang pagka-gulat. 10 hectares? That’s too much!

Marami pang pinaliwanag sa akin iyong lawyer tungkol sa transfer certificate title at kung anu-ano pang technicalities na hindi ko masyadong naintindihan dahil hindi ko forte iyong tungkol sa lupa kahit pa nung abogado pa ako.

Hanggang sa maka-balik kami sa hotel ay iyon pa rin ang iniisip ko. Kinabukasan, naghanda na kami ni Sandro para puntahan iyong lupa. He was trying to hide his excitement, pero alam ko na gusto niya ng puntahan. He’s always been interested in the wildlife, pero dahil sa trabaho ko, hindi rin kami madalas na maka-punta sa mga national parks and zoo.

Pagdating namin doon sa lupa, hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. This place… this place had been my home for 4 years… Minsan, hindi ko maiwasang isipin kung ano kaya ang nangyari kung hindi nila ako tinago? Kung naka-balik agad ako kay Sean?

Ano kaya ang nangyari?

But wondering about the what ifs is almost too cruel.

I didn’t want to wonder about that too often.

“This is really yours, Mom?” Sandro asked as we were standing in front of a sign that says private property.

“Yup,” I said. “But we’ll sell this.”

“What? Why?” nabigla niyang sabi na parang nanghihinayang.

“Because… ano’ng gagawin natin dito? You want to live in Seattle, remember?” pagpapaalala ko sa kanya.

He signed as he nodded. Parang naalala niya ulit na galit nga pala siya sa Pilipinas at mas gusto niyang tumira sa Seattle.

There was a small wooden gate. We easily skipped through that. The whole land was not planted with anything. But it was still as big as I remembered.

“Where are we going?”

“There should be a hut here somewhere,” sabi ko habang naglalakad kami. Hindi ko alam kung tama pa ba iyong dinadaanan namin, pero nandito lang ’yun… Dito ako tumira ng ilang taon. Parang gusto ko ring makita iyong kubo. Naging mabait naman iyong mga nag-alaga sa akin… Kung sana lang ay hindi sila naging selfish at itinago ako para hindi sila makulong…

But they still left their property to me.

Baka na-guilty sila.

O wala lang mapag-iwanan.

Kaysa bumalik sa gobyerno iyong lupa, sa akin na lang nila iniwan.

“Sandro, look!” excited na sabi ko nang makita ko mula sa malayo iyong kubo na dati kong tinirhan. Excitement flowed through my body.

“That’s so cool, Mom!” Sandro said.

Mabilis kaming naglakad papunta roon… pero agad akong natigilan nang may makita kaming lalaking naka-talikod. He was sitting on the fallen branch of a tree. He was drinking from a tumbler at may mga gamit sa paanan niya.

Sandro kept on walking.

Hindi ko alam kung hindi ba niya nakita iyong lalaki o masyado lang siyang excited na maka-rating sa kubo. But when the man turned around…

Sandro stopped.

He knew who his father is…

Rinig na rinig ko iyong kabog ng puso ko habang nakita ko silang naka-tingin sa isa’t-isa. I knew that Sandro knew who the man in front of him was… pero alam ba ni Sancho? Kilala ba niya iyong anak niya? Alam ba niya ang itsura? Alam man lang ba niya iyong pangalan?

I was counting the seconds in my head.

Five seconds passed.

Sandro turned around and ran towards me. Mabilis na sumunod doon ang mata ni Sancho. The surprise in his eyes told me that he didn’t know that we were coming.

Agad siyang tumayo.

I didn’t know whether to smile or to just straight up ask him kung saan siya nagpunta nitong naka-lipas na mga taon. What the hell was he doing while I was raising our son alone? Where was he when his son was asking about him? Hanggang sa kusa na lang siyang tumigil magtanong?

“Mom…” Sandro said as he was pulling my arm.

“Do you wanna talk to your Dad?” I asked him.

Umiling siya. “I wanna leave.”

Napa-tingin ako kay Sancho na naka-tayo lang mula sa malayo. I was thankful that he was out of earshot. Mabuti na hindi niya narinig na ayaw siyang maka-usap ng anak niya. Dahil kung sa akin sasabihin iyon ni Sandro? It’d break my heart.

“I wanna talk to your dad,” sabi ko sa kanya.

“But Mom—”

I looked around and saw that there were chicken coops… and that some parts of the land were planted with crops. Pero sabi ni Atty. Cruz ay 2 taon nang patay iyong mga nag-alaga sa akin…

“Play with the chickens,” I told him. “Basta ’wag kang lalayo.”

He looked at me with his brows furrowed. I gently pushed him. He begrudgingly walked away. Nakita ko kung paano sinundan ni Sancho ng tingin si Sandro. Like he couldn’t believe he was actually here…

And then his eyes were finally on me.

I drew a deep breath as I closed the distance between us.

“Sancho,” I called his name.

It’s been a little too long since I said his name… I almost forgot how he looked like… If not for Sandro being his spitting image, maybe I would’ve forgotten his face…

Ten years wasn’t a short time.

A lot of things have changed.

“Lyana—”

“Where the hell have you been?” hindi ko na naiwasan na itanong. I looked at him and he was… different. I couldn’t point out what exactly changed, but something about him felt different.

“Some places,” he said.

“Hindi man lang ba nasama iyong Seattle d’yan?”

His eyes darted to Sandro once again. I could see the longing in his eyes. Hindi ko maintindihan. Bakit hindi niya pinuntahan si Sandro? Kahit si Sandro na lang. Kasi anak niya ’yun.

“He’s turning 10,” I said.

“I know,” he replied.

“Where the fuck have you been?”

“Kamusta siya?”

“Sancho—”

“Please answer my question first.”

“Why don’t you ask him yourself?”

Malungkot siyang ngumiti. “He hates me.”

“Well, you’ve been absent for most of his life.”

“Alam ko naman—”

“So, where the hell have you been?”

I thought I could handle this conversation calmly… but seeing him right in front of me? It just all came back—all the questions I asked myself when I first held Sandro in my arms… Nasaan si Sancho? Iniwan niya ba kami? Kinalimutan niya ba kami? May iba na ba siyang pamilya?

I shoved those questions in the back of my head.

I trusted him.

There’s a reason…

“Lyana—”

“Sancho, please. If you have a reason, just tell your son. If you still want to have a relationship with him, you better tell him your goddamned reason because I’m telling you, he’s not one who’s easy to forgive and forget.”

Tahimik siyang tumango.

Pero sabay din kaming napa-tingin nang marinig namin si Sandro na tumatakbo dahil hinabol siya ng kambing… The hell! May kambing din dito?!

“Sandro!” I called nang makita kong nadapa siya. I immediately ran to him and helped him stand up. “Are you okay?”

“I’m okay,” he said. “Mom, those goats are savages!” sabi niya pa na parang hindi man lang nasaktan sa pagkaka-bagsak niya at mukhang gusto pa ulit magpa-habol sa mga kambing.

I looked at the scrape on his knee.

“We need to clean this,” sabi ko. “Let’s go back to the hotel—”

“Let’s just clean this with water,” sagot niya.

“Sandro—”

Napa-tigil ako sa pagsasalita nang makita kong naka-tingin sa likuran ko si Sandro. Sinundan ko iyong tingin niya at nakita ko na naka-tingin siya sa tatay niya na naka-tingin sa amin.

“May first aid kit sa bahay,” he said.

I looked at Sandro. “Do you wanna go to his house?”

Sandro looked really conflicted. But Sancho was trying… if this was him trying…

“He’s got horses,” I said.

“Really?” Sandro asked.

Sancho smiled a little. “Yes. If you want… I can teach you how to ride.”

Sandro’s brows furrowed. “I’ll think about it.”

I tousled his hair. “Papayag ka rin naman.”

“Mom!” reklamo niya.

I laughed. “Let’s get your wound cleaned up,” sabi ko habang inaalalayan siyang maglakad. “Bakit ka ba hinabol ng kambing?” I asked him while we were walking.

“I had no idea! They just came out of nowhere! I told you, Mom, they’re savages!” animated na kwento niya. I felt happy. I’d never seen this kid this happy. He’d always been gloomy and sarcastic in Seattle. Pero nung nasa bahay kami nina Katherine, he was playing like a kid with the other kids… Tapos ngayon, parang ang saya-saya niya kahit hinabol siya ng kambing.

Pagdating namin sa hacienda, parang doon ko lang naalala na baka nandito ang nanay niya.

“Sancho,” pagtawag ko. “Yung Mama mo—”

“She’s not here,” sagot niya sa akin.

Pagbaba ni Sandro sa sasakyan, kitang-kita ko iyong panlalaki ng mata niya. Parang hindi siya maka-paniwala na ganito kalaki iyong bahay ng tatay niya.

He seemed impressed when he saw a group of guys carrying something over their shoulders greeted Sancho. It seemed like Sancho earned his admiration—just a speck of it, but it’s still better than nothing.

“Here,” Sancho said as he placed the first aid kit on the table. Tahimik kong nilinis iyong sugat ni Sandro. He was still looking around. This definitely looked different than Manila and Seattle.

Nang matapos ako, agad na tumayo si Sandro.

“Can I see the horses now?” he asked Sancho.

“Yes, of course,” mabilis na sabi ni Sancho sa anak niya.

Sandro asked him things about horses. Naka-sunod lang ako sa kanila habang nag-uusap sila. Sandro never called him dad. He never addressed him as anything. Casual lang siyang nagtatanong tungkol sa mga kabayo.

I laughed a little when I saw Sandro’s eyes widened nang nasa kwadra na kami. There were 8 horses there. May mga tao rin doon na parang nagpapa-kain.

“Can I feed them?” Sandro asked.

“Yes, of course,” sagot ni Sancho. Tinawag niya iyong isang lalaki at sinabi na patulungin si Sandro sa pagpapa-kain ng kabayo.

I was watching my son enjoy every experience kaya naman hindi ko namalayan na naka-tayo na pala si Sancho sa tabi ko.

“Lyana,” he said.

“What?”

“I didn’t go to Seattle—”

“Obviously.”

“But I went to Texas.”

Agad na umawang ang labi ko at agad akong napa-tingin sa kanya. I could still hear Sandro’s laughter, but my eyes were only on Sancho, eagerly waiting for an explanation as to where the hell he’s been for the last 10 years.

“I know that no amount of explanation will be enough, but I just want you to know that I never wanted to just… leave you alone.”

Tumingin ako kay Sandro. “You could’ve seen him grow up.”

“You did a great job raising him.”

I suddenly remembered all the times I wished he was with me. Kasi mahirap magpalaki ng anak mag-isa. I had to work and attend to all his needs. I had to be the dad and the mom. It was so tiresome… but I never gave up.

“You could’ve raised him, too, you know?” tanong ko sa kanya. “Ano’ng nangyari sa ’yo, Sancho? Did you meet someone new? May ibang pamilya ka na ba?” I continued. “You know what? All those don’t even matter. You could’ve been a father to Sandro regardless.”

Mabilis siyang umiling. “I never married anyone.”

“Then what the fuck—” mabilis na sabi ko kaya lang ay napa-tingin sa gawi namin si Sandro. I immediately halted and smiled at him. I didn’t want him to hear us fighting. Nangyari na ’to dati kay Irina. Baka isipin ni Sandro na nag-aaway kami.

“Mapagkaka-tiwalaan ba sila?” I asked Sancho, pertaining to the guys who was helping Sandro feed the horses. Sancho nodded. I turned around and walked away—just enough para hindi kami makita at marinig ni Sandro.

“Tell me,” I said. “Tell me everything that happened. And then tell your son. He deserves to know. He should know so he could decide if he still wants you in his life.”

I could never tell Sandro what to do with his life. May sariling isip iyong bata. Kung hindi sapat iyong dahilan ni Sancho, alam ko na mahihirapan talaga si Sancho para magkaroon ng relasyon sa sarili niyang anak.

“You know my mom,” he began.

“Yes,” I said as memories of her threatening my whole family flooded my mind.

“She hired people to drag me back here.”

“Really?”

“Lyana—”

“Fine, you got dragged back here. Sampung taon kang naka-kulong dito?”

“Lyana, I didn’t even know where you went. I tried to contact you, but you weren’t replying to any of my texts. You weren’t online. I tried Irina, but she blocked me.”

I drew a deep breath when I heard Irina’s name. Of course she’d block him.

“When I finally learned that you went to Texas, my mom—” sabi niya at saka napa-hinto. “I did everything to get back to you as soon as I possibly could.”

I smiled at him. “It’s been 10 years. A lot of things already happened”

“Hindi lang naman sa ’yo,” sabi niya.

“Did you know na pabalik-balik si Sandro sa ospital nung bata pa siya kasi premature siyang pinanganak? Sa sobrang stressed ko sa lahat ng nangyayari sa buhay ko? You could’ve been there… You could’ve told me everything would be okay… Pero nasan ka?”

I didn’t know if I saw regret in his eyes.

But I was sure as hell that there was regret in mine.

All those years wasted… again.

“I went there,” he said. “I went there… and your mom begged me to just leave you alone.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Your father just died. Irina saw me. She told me to leave, but I wouldn’t… but your mom—”

“Bullshit.”

“Lyana, you just lost your Dad. I knew your mom had a history of heart disease—”

“Since when did you fucking care about that? You didn’t even give a shit na kakasuhan tayo ng adultery noon!”

“I cared because I saw how you fucking fainted when your father was buried! Your mom fucking begged me! Paano kung tumuloy pa rin ako? Tapos namatay siya? Did you really think that I could stomach that?”

I quickly wiped the tears away.

“Fuck you,” I spat out.

“I saw how you cried and fainted when your father died. I refused to do that to you again.”

“What about the next years, huh? Ano na naman ang dahilan mo ’dun?”

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko nang mabilis na nagtubig ang mga mata ni Sancho. Panicked washed over me. What… happened to him?

Chapter 44

#RTG44 Chapter 44

“Sancho—”

“Mom!”

Agad na pinunasan niya iyong luha sa paligid ng mga mata niya at humarap sa anak niya na may ngiti sa labi. What the hell happened to him? He seemed so different from the Sancho I knew years ago…

“Why did you just leave me there?” tanong ni Sandro sa akin, pero hindi ako makapagsalita dahil sa pagka-bigla sa nangyari sa harapan ko. Sancho just cried in front of me… I didn’t think I’d ever saw him cry before…

Ano’ng nangyari sa sampung taon na hindi kami nagkita?

Why did he feel so broken?

“Tapos niyo ng pakainin iyong mga kabayo?” tanong ni Sancho sa anak niya.

“Yes. Did you cry?”

“What? No.”

“Liar.”

Agad na umawang ang labi ni Sancho dahil sa sinabi ng anak niya. I immediately pulled Sandro’s arm and told him to apologize.

“Sorry,” labag sa loob na sabi niya. “I just hate it when people lie to me.”

Pilit na ngumiti si Sancho. “Okay,” sabi niya. “There was water in my eyes.”

“Whatever,” sabi ni Sandro. “Can I ride the horse? They said I should ask for your permission first.”

Sancho looked at me. I just nodded. Alam ko naman na hindi siya papayag kung hindi safe iyong pagsakay… Isa pa, kailangan pa naming tapusin iyong pinag-uusapan namin.

Pinanood ko lang sila habang sabay silang naglakad pabalik ng kwadra. Sandro wasn’t asking questions kagaya ng kanina. He was just quietly walking beside his father.

They really needed to talk.

And Sancho needed to tell him everything. Ayaw ni Sandro ng nagsisinungaling sa kanya. Kaya nga hindi ako nagsisinungaling sa kanya. I was really going to tell him everything, pero naunahan niya ako nang basahin niya iyong administrative case tungkol sa disbarment ko. Hindi ko alam kung paano niya naintindihan ’yun. Iba na talaga ang mga bata ngayon.

I quietly watched as Sancho helped Sandro mount the horse. Naka-hawak siya roon sa tali. Sinasabihan niya si Sandro ng mga kailangan niyang gawin.

I quietly walked behind them.

This was nice.

Naglakad-lakad lang sila at sinagot lang ni Sancho iyong mga tanong ni Sandro tungkol sa mga nakikita niya sa hacienda. He was really amazed with all the crops planted at sa mga trabahador. I felt like he was starting to see Sancho as a real person and not just as someone he knew as his father but never really heard anything from him.

Nang maka-balik kami sa kwadra, balak ko na sanang sabihin kay Sancho na kailangan naming mag-usap, kaya lang ay naunahan ako ni Sandro na na-excite nang makita na mayroong veterinarian doon at mukhang manganganak iyong isang kabayo.

“Mom…” sabi niya habang naka-tingin sa akin. “Can we stay? I just really wanna see this…”

I looked at Sancho.

“Okay,” sabi ko. I didn’t want him to know na gusto ko pa talagang magstay dahil kailangan ko pang maka-usap si Sancho. But the way Sandro wanted to pretend that he wasn’t enjoying his stay here made it worth my while.

Sandro ran back and asked the veterinarian a million question. Napa-tingin akong muli kay Sancho.

“Hindi ka pa kumakain,” sabi niya.

Hindi ako sumagot. Sumunod lang ako sa kanya nang pumasok siya sa loob ng bahay nila. Kinausap niya lang iyong isang babae roon at sinabi na magdala ng pagkain sa labas. I just quietly followed him until we stopped in what seemed like their backyard. There was a huge pool… but even the water felt lonely.

The whole house felt lonely.

We stayed by the wooden table on the far right. Naka-tingin lang ako sa kanya. I was trying to study his appearance. He looked more… buff. I could clearly see the outline of his bicep from where I was sitting.

“Can we please talk now?” tanong ko sa kanya.

“Okay.”

“What happened after?”

Nakita ko kung paano siya humugot nang malalim na hininga.

“I didn’t want to just leave you there.”

“I know.”

“I…” he said and then paused. He drew a really deep breath. “I was a mess… just a fucking mess…”

Parang may takot na gumapang sa buong pagkatao ko habang naghihintay sa susunod niyang sasabihin. I had always known that Sancho would have a reason for his radio silence… I trusted him. He lost his license to be with me. Surely, he wouldn’t just disappear like that—with no nothing.

“I couldn’t go to work—I had no license. I couldn’t go to Isabela—the mere thought of my mom was making me mad,” sabi niya. I noticed how he avoided my gaze. I noticed how hard he was breathing. “I just spiraled.”

Plates were placed in front of us, but even the sound of that wasn’t enough to break my gaze. Naka-abang lang ako sa bawat galaw niya, sa bawat salitang lalabas sa bibig niya.

“You should’ve petitioned for your license, Sancho,” sabi ko sa kanya. He was a topnotcher… and was never involved in any crime until he got involved with me. Surely, the Court would have given him another chance.

“Hindi na pwede,” sagot niya.

“Why?” I asked. He said it so himself—wala na siyang trabaho at hindi siya maka-uwi sa Isabela. What happened? What stopped him?

I counted the seconds.

That turned into a minute.

I kept my gaze on Sancho as he tried to find it in him to tell me what happened to him in the years that he disappeared from his son’s life.

“Sandro’s a smart kid,” he said.

“Very.”

“He said he hates lies.”

“He hates them,” I said. “So, if you plan on lying to him tungkol sa kung bakit wala ka nung lumalaki siya, think again, Sancho. Hindi mabilis magpatawad ’yung bata.”

Tumingin siya sa akin.

“I can never have my license back. I couldn’t go to you even if I wanted to,” he said as I heard the own beating of my heart. “I got… I got into an accident and I was in jail for 2 years.”

Parang tumigil iyong pag-ikot ng mundo ko.

Sancho began to explain why he was in jail and I could barely even move. I could say a word as he told me how he got drunk, got into his car, and how the accident happened. About how his mom tried to fix everything again. About how the other party learned about what was happening and decided to fight in their own way.

How he spent 2 years in jail.

How his mother was ambushed.

How he had to go back to Isabela because his sister was failing in managing everything.

I felt like the whole world stopped spinning.

I knew he had a reason… I just didn’t think this would be his reason…

“I don’t think I even want to be a lawyer anymore,” he said with a small smile. “2 years in jail… You hear stories. About how they’re thrown there just because they couldn’t afford those fancy lawyers and their fancy degrees.”

Hindi pa rin ako makapagsalita.

Rinig na rinig ko pa rin ang tibok ng puso ko.

“I kept on think about what I told you before. When I told you to just deny because they couldn’t prove anything. Doon ko na-realize… ang dali lang pala talagang makawala kapag alam mo ’yung pasikut-sikot sa batas,” he said, shaking his head in disappointment. “I was a first-time offender. I could’ve done with a probation and penalty. Fifty thousand… That’s the legal cost of a life lost. My mom just wanted to pay. That was what she wanted…” He smiled sadly. “But things… happened.”

“Sancho—”

“I’m okay,” sabi niya. “I’m sorry I wasn’t able to go to you. Ang dami kong kailangang ayusin dito,” pagpapatuloy niya habang pilit na naka-ngiti sa akin. “But I did go to you… I had to beg your sister para sabihin sa ’kin kung nasan ka. I went to your work. I wanted to talk to you first. But you were taking so long… At malapit lang doon iyong school ni Sandro. So, I went there. And I saw how our son was being bullied for being our son.”

Naramdaman ko iyong paghapdi ng paligid ng mga mata ko.

“Lyana, I’m sorry. I’m sorry you had to go through all that just because I couldn’t wait anymore. I’m really, really sorry.”

The tears just kept on falling.

And falling.

“I really wanted to go to you… but I thought about Sandro… Iyong anak pa lang sa labas, ganoon na iyong nakukuha niya? What more if he learns that his dad was in jail for killing somebody?”

“Sancho… It was an accident.”

“I got drunk and I drove a car. It was my fault.”

“Sandro will understand.”

“I know… but this thing, Lyana… it follows you,” he said.

Sa dami ng salita, ni isa ay wala akong masabi. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko para gumaan ang loob niya. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya.

All that was left was the silence I had.

“The land—”

“Hindi ganoon kalaki iyong lupa nila dati, Sancho.”

I couldn’t talk about what happened to him. But I wanted to keep on talking. I just wanted to be there for him… He’s still the father of my son.

“The other side is mine—ipapalipat ko rin kay Sandro sana,” sabi niya. “Kaya nandun ako kanina. I was looking at the crops. Malapit na kasi iyong harvest. I couldn’t go to you… but I already opened an account for Sandro. Doon pumapasok lahat ng kinikita nung lupa. Kahit doon man lang may magawa ako.”

Naka-tingin lang kami sa isa’t-isa.

Hanggang sa narinig namin iyong boses ni Sandro na nagtatanong kung nasaan kaming dalawa.

“I’m sorry for everything, Lyana,” he said. “I was never religious… but every day since I was in prison, I just prayed for you and Sandro.”

Tumayo siya.

Ngumiti sa akin.

“Kakausapin ko na si Sandro,” sabi niya. “You raised a great kid, Lyana,” pagpapatuloy niya bago lumabas para puntahan ang anak niya.

Chapter 45

#RTG45 Chapter 45

Sandro didn’t tell me what he and Sancho talked about. Tahimik lang silang dalawa nang matapos silang mag-usap. I wanted to ask… but I also wanted to respect Sandro’s wishes. Sigurado naman ako na kung gusto niyang pag-usapan, sasabihin niya sa akin.

“Check your things. Baka may maiwan tayo,” sabi ko sa kanya nang mag-ayos na kami dahil aalis na kami. We still had to go to Boracay dahil naka-schedule na iyon. I really had no idea kung paano ang kinatunguhan ng pag-uusap nila ni Sancho… If Sandro asked me to stay here for few more days para makapagbonding sila, ica-cancel ko naman iyong trip namin sa Boracay… But he was mum about it.

I watched as he checked the bed and the surroundings. Tahimik lang niyang kinuha iyong bag. He was awfully quiet habang naka-sakay kami sa bus pabalik hanggang sa maka-balik kami sa Manila.

“Do you still want to go to Boracay?” I asked him nang maka-balik kami sa hotel. He nodded. “You sure? You’re too quiet.”

“Just tired, Mom,” sabi niya sabay higa sa kama.

That was partially true… We’ve been travelling nonstop mula Seattle to Manila to Isabela… tapos ngayon papunta naman sa Boracay. But I also knew that his silence wasn’t about that.

“Okay,” I replied. “If you wanna talk—”

Bigla siyang naupo sa kama. “He told me everything.”

My face remained passive. I didn’t know what he meant by everything. Maraming nangyari kay Sancho… Sinabi niya ba lahat kay Sandro? Did he understand it all? Kasi kahit matalino siya, he’s still too young to process all that.

“Everything?”

“Yes.”

“And?”

“I don’t know,” sabi niya sabay binagsak ulit ang katawan sa kama. “It’s a lot for my young mind.”

Napa-awang ang labi ko sa narinig ko mula sa kanya. Itong batang ’to talaga! Inabot ko iyong unan at hinagis sa kanya.

“Be serious,” sabi ko.

“I’m serious… I listened, Mom. I really did. But it’s… too confusing,” sabi niya.

Ilang segundo akong naging tahimik. Naiintindihan ko siya. Everything was just too confusing. And complicated. I couldn’t even begin to think how a single act could trigger a chain of even like that.

The ripple effect.

One fucking kiss…

And all those happened.

“What did you tell him?”

Muling naupo si Sandro. He crossed his legs and faced me. He really looked like his dad. Kamukhang-kamukha niya talaga. Kaugali niya nga rin. Parang ako lang talaga ang nagdala sa kanya.

“Nothing,” he replied.

“Nothing?”

He nodded. “I had nothing good to say… And I remembered all the times my classmates told me nasty things. I didn’t want to do that to him.”

Hindi ako maka-sagot sa mga salitang lumabas sa bibig niya. He’s just… really too mature for his age. I felt a swelling feeling of pride inside me. I raised that kid. I raised him with empathy.

“Should I have told him something, Mom?”

“Not if you’re not ready.”

“I mean I think I’m still mad at him for being absent all my life… But I also listened to his explanation and apology…” sabi niya at bigla siyang yumakap sa akin. “I wanna go back already…”

I tousled his hair.

Sancho already explained.

But it was for Sandro to decide.

---

We still went to Boracay as planned. Pagbalik namin sa Manila, pinasyal ko lang siya sa Enchanted Kingdom tapos nagstay din kami sa Tagaytay. Sancho asked kung pwede ba siyang pumunta, but I told him that it’s up to Sandro. Walang sinasabi si Sandro tungkol sa kanya. We should just wait sa kung ano ang gusto niyang mangyari.

“We’re leaving tomorrow night,” I said.

“I know… Can we bring pancit canton with us?”

Natawa ako. “Sure.”

“And the dried mangoes, Mom.”

“Alright, alright. We’ll go to the grocery tonight and you can buy whatever you want,” sabi ko sa kanya. He looked excited. Naghanap ako ng bwelo kung paano ko sasabihin sa kanya iyong tungkol kay Sancho.

Tahimik na nag-aayos na ng gamit si Sandro. And then he was just playing games in his phone. Sa pagse-stay namin dito, wala man lang akong nakitang kausap niya na kaibigan niya. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko roon, e. Ilipat ko na kaya siya ng school? Kaso nung sinabi ko naman noon, ayaw niya kasi hassle daw… Kaya lang lagi rin naman siyang napapa-away sa school niya.

“Sandro,” I said while he was fiddling with his phone.

“Hmm?” tanong niya habang naka-tingin pa rin doon.

“Your dad was asking—” sabi ko kaya lang ay sandali akong napa-hinto nang bigla siyang tumingin sa akin. “He was asking kung okay lang ba sa ’yo na puntahan niya tayo? Since aalis na tayo sa isang araw?”

“We’ll leave tomorrow.”

“Yeah. He’s already in Manila.”

His eyes widened a little. “Really?”

I nodded. “Yes. But he wanted to know first if you want to see him.”

Hindi agad siya naka-sagot. Ramdam ko na pinag-iisipan niyang mabuti. Medyo nahirapan ako. Kasi tatay niya pa rin naman si Sancho. And it wasn’t as if tinaguan niya lang ’yun.

Things happened.

Out of our control.

But things are in our control now.

We can now reclaim what was once lost.

“Yeah, sure,” sabi niya.

“Okay,” sabi ko habang naka-ngiti. “I’ll tell him to meet us here.”

Kinuha ko iyong cellphone ko at nagreply sa text ni Sancho. Ramdam ko na naka-tingin sa akin si Sandro. “What?” I asked.

“Do you… still have feelings for my Dad?”

“What?”

“Do you still… I don’t know… love him?”

“Why do you ask?”

“I don’t know. Just curious.”

“I’m already happy with how things are,” sagot ko sa kanya tapos ay ibinaba iyong cellphone ko nang matapos akong magreply. I smiled as I looked at his face. “I got a job and you. I’m good already.”

“Yeah… but you don’t really like your job…”

“Who told you that?”

“I can just feel it. I mean, you were a lawyer.”

“That was from way before.”

“Tito Iñigo said you can be a lawyer again.”

“What? Bakit niya sinabi ’yan?”

“I asked him.”

Napa-buntong hininga na lang ako. Masyadong curious ang batang ’to. “And why did you ask?”

“Tito Iñigo said that you can be a lawyer again… but it means that we have to stay here for good…”

I tousled his hair again. “Don’t worry about that. That was a decade ago. Tapos na ’yun,” sabi ko sa kanya. “Magbihis ka na. Malapit na raw siya.”

“Mom,” pagtawag niya sa akin. “If we stay here, you can be a lawyer again?”

“Bakit ba tanong ka nang tanong ng ganyan? Ayaw mo naman dito, ’di ba?”

“Yes, but—”

“Then it’s settled—sa Seattle tayo,” sabi ko sa kanya. “Look, Sandro, it’s nice to think about me being a lawyer again… But it’s been 10 years since I last practiced. It’d be hard for me to even find a job—”

“Tito Iñigo said they’ll accept you in their firm.”

God, Iñigo… Kung anu-ano ang pinapasok mong ideya sa anak ko!

Huminga ako nang malalim.

“Sandro,” pagtawag ko sa kanya. “You know the case you read?” I asked and his forehead creased. “The one about my disbarment?” tanong ko at tipid siyang tumango. “I’m pretty sure that almost all lawyers after me knew about that case…”

It was such a bizarre case.

Sigurado ako na iyon ang binibigay sa ethics class.

What a good example of what not to do.

“If we live here, we’d have to also live with the fact that the people around us know about what happened before.”

“It’s the same there… My classmates still call me bastard. It doesn’t matter where we are.”

I sighed.

“Where is this really coming from?”

“I saw you when you were talking with them. You were happy when you were reminiscing about your days back to when you were a lawyer.”

“Because it was a fun time. But it’s done.”

“Doesn’t need to be.”

“You sacrificed a lot already,” he said. “You took care of lolo and lola. You took care of me. You took care of Irina—”

“Tita Irina,” I corrected him.

“Not when she’s being a bitch.”

Dear God, his language!

“You’re still kinda young… You can still chase after your dream,” sabi niya at ngumiti bago tumayo at saka nagsimulang maghanda para sa pagdating ng tatay niya.

---

Pagbaba namin sa lobby, nandun na si Sancho. He looked real nervous. Nakaka-tawang isipin. Sa lahat ng kliyente niya dati, wala akong maalala na kinabahan siya… Pero dito sa 9 na taong bata, halatang-halata mo iyong kaba niya.

“Hi,” tipid na sabi ni Sancho.

“Hi,” sagot naman ni Sandro.

“Let’s have lunch,” sabi ko na lang.

Gusto ko talaga na magbonding silang dalawa. Kung magiging maayos iyong lunch namin, gagawa ako ng excuse para iwan silang dalawa kahit ilang oras lang. Pwede sigurong sila na lang ang maggrocery para sa mga gustong iuwi ni Sandro na pagkain.

Bahala na.

Sana maging maayos iyong lunch.

Mahigpit na bilin ko kay Sandro na ’wag siyang bastos sa tatay niya kaya naman sumasagot siya kapag tinatanong… pero ramdam na ramdam pa rin iyong pagiging uncomfortable nila sa isa’t-isa.

“Sandro, tell your dad about the play you were in,” sabi ko.

“Mom,” he groaned.

“Bilis na. Kung ayaw mong i-kwento, I have a video of that. Ipakita na lang natin.”

“You’re the worst,” reklamo niya bago dry na dry ikinwento sa tatay niya iyong play. Sancho was attentively listening to every word he had to say. I was quietly watching them. They were so alike…

Give it time.

Magiging close din sila.

Sana.

Dumating na iyong pagkain namin. Pumunta si Sandro sa CR muna.

“You should talk to him first.”

“Alam ko,” sagot niya. “Hindi ko alam kung paano sisimulan.”

“Ask him even about the weather, Sancho. I’ll help you get close to him… but you have to do your part.”

Malungkot siyang ngumiti at tumango. “I know. Thank you.”

“He’s very interested in the wildlife, so use that to your advantage. Nakita mo naman na ayaw humiwalay sa mga kabayo ’yung anak mo. Sumasagot naman ’yan kapag kinakausap… pero sana, ikaw na ’yung magkusa. Ilang taon kang wala sa buhay niya. Of course kahit hindi niya sabihin, nagtatampo siya.”

He had a small grin on his face while he was shaking his head. “He actually told me how disappointed he is of me.”

My lips parted a little. “He did?”

“Yeah. When I told him I was there when he was being called ‘bastard’ and how I left, he told me how useless I was and how dare I just stood there and watch it happen.”

That kid…

“But he’s right,” sabi niya. “Ang dami kong kailangang bawiin.”

“Kaya mo namang bumawi,” sagot ko. “But you have to do a lot more than… this.”

Sancho nodded. “I know, Lyana. I’ll ask Sandro later kung okay lang sa kanya na bisitahin ko kayo sa Seattle… O kung gusto niyang magbakasyon sa hacienda kapag summer sa school niya.”

Sabay kaming napa-tingin na para bang ramdam namin na paparating na si Sandro. He took his seat again and he was looking at us weirdly.

“What?” he asked while Sancho and I were watching him.

“Nothing,” I replied. “Let’s eat.”

Tahimik akong kumain. Sancho took my advice and asked Sandro about his school and then napunta sa wildlife iyong topic nila. Kahit papaano, nakikita ko na naglu-loosen up na siya at mas nagiging kumportable na siya kahit papaano.

Mukhang okay naman.

“Gosh. I forgot. May kailangan nga pala akong gawin,” sabi ko habang naka-tingin kay Sandro na agad na naka-kunot na ang noo. “Di ba gusto mo ng pancit canton? Kayo na lang ng Dad mo ang bumili tapos magkita na lang tayo sa hotel mamaya.”

“What?”

I grabbed my bag. “I need to do something,” sabi ko sabay halik sa noo ni Sandro. “Behave, okay?” I told him, and then I looked at Sancho. “Take care of him.”

Mabilis akong lumabas.

Saan ako pupunta ngayon?

---

I had nowhere to go.

I had a lot of time to kill.

Paikut-ikot lang ako sa mall, pero hindi rin naman ako nag-e-enjoy. Sabagay… kahit nung dati pa rin naman, hindi rin ako masyadong nag-e-enjoy sa mall kasi ang nasa isip ko palagi ay kailangan kong magreview dahil hindi ako pwedeng bumagsak.

I guess some things never change.

I tried to window shop for clothes, but I got bored. I already had a ‘set.’ Sampung pares ng damit na pinagpapalit-palit ko lang. ’Di naman na ako nag-e-effort dahil wala naman na akong pinagpapagandahan.

Instead, I went to the bookstore. I was quietly scanning the books, looking for something to buy para sana dadalhin ko na lang sa coffee shop at doon na lang ako maghihintay nang marinig ko ang pangalan ko.

“Sean,” I said when I saw him standing right in front of me. He was holding a book. It was a book about oncology. “Hi.”

He smiled. “Hi.”

“Uhm… I was just looking for something to read,” sabi ko sa kanya. He looked at the book I was holding.

“Read that. It’s a good book.”

“Oh. Thanks. I’ll get this,” sabi ko sabay ngiti sa kanya.

It was so awkward.

“Where is…” sabi niya na parang hindi niya alam kung paano itutuloy.

“Sandro?” I continued for him. “He’s with Sancho.”

His face was unreadable. O baka hindi ko lang mabasa dahil hindi ko sinusubukan. In the 10 years that passed, I was able to remember some parts of our relationship… I remembered how we first met. I knew it was under a lamppost. It was a vague memory… but I could recall some of the details.

I remembered how he proposed.

I remembered how we got married.

I wasn’t able to remember how we fought.

Siguro mas mabuti na ’yun. That I was only able to remember the good things. Pero minsan iniisip ko na sobra ba talagang masakit iyong pinag-awayan namin na tipong hindi ko na talaga maaalala? My doctor said that maybe I was purposely not trying to remember those things… That I was burying them in the back of my head…

Siguro nga.

“Oh.”

“I just want them to bond bago kami umalis.”

“You’re leaving?”

I nodded. “Yeah. Nagbakasyon lang talaga kami.”

“Ah… You got married?” tanong niya. “Sorry. I shouldn’t ask.”

Napa-tingin ako sa kamay ko. I debated on telling him na wala naman akong asawa… but I figured that didn’t matter. Wala naman akong balak mag-asawa pa. I was fine being alone. I was happy with Sandro. I didn’t need a man to complete me.

I was alone.

But I wasn’t lonely.

“How about you?” I asked. “Married?”

Umiling siya. “No… Married to work, mostly,” sabi niya sabay angat ng librong hawak niya.

“Oncology? I thought you wanted cardio if hindi ka mag-a-admin?”

Mabilis na kumunot ang noo niya. “What?”

“Before. You said—”

“Yeah, I know… I told you that before…” he said. “Can you remember now?”

I blinked for a few times. “Uh… some parts of it.”

Sean looked bewildered.

I looked like I was caught in a lie.

“What do you remember?” he asked.

“Medyo marami…”

“Do you have any place to go?” he asked again and I shook my head. “Wanna have coffee and talk about it?”

I looked at him.

And then I looked at my phone.

What the hell.

“Sure,” I replied as we walked to the cashier para bayaran iyong libro na hawak-hawak ko.

Epilogue

#RTGEpilogue Epilogue

“Mom!” I called.

“Almost done!”

I shook my head in disappointment. I bet she’s finding that goddamned camera again. I didn’t know why she’s still obsessed with filming every milestone in my life.

My phone pinged again.

“Mom!” I called again. “Dad said he’s in the airport already and he’ll just take the cab!”

“Okay!” she shouted back.

This graduation day was already proving to be a mess. I told Mom again and again that she should wake up in time. I told her that I wanted to pick up Dad from the airport. He bought me a car and it’s the first time that I’d be able to drive him around. Thought I told him that there’s no need to get me a car.

When Mom finally emerged from her room, she was wearing a yellow dress.

“You look like a fucking sunflower.”

“God, your language, Sandro.”

What? I needed to speak like this—otherwise, my fucking classmates would walk all over me. Those assholes. So what if I was a product of infidelity? Was it my fault? Did I choose to be born that way?

Besides, my parents already paid plenty for that.

People should learn how to move on.

“Let’s go,” I said.

We went to my car. When Dad learned that I got my license, he called a car dealer and arranged for me to have my own car. I was so confused as to why I was choosing a car… until the guy told me that my Dad already paid for the car.

Insane.

The school was already filled with a lot of people—students and their families alike. I said hi to a couple of friends—using the term friends loosely because I never really felt ‘at home’ here. When I was a lot younger, I used to tell my teachers that I was being bullied… but all those were ignored. I learned the hard way that it is only me who will defend me.

“Do you wanna take pictures with your friends?” Mom asked.

“I’m good,” I replied as my eyes kept on scanning for Dad. In his last text, he said that he’s already near here. He should be around here.

“Hey, Sandro, wanna take pics with us?” Janet, one of my classmates, asked. I smiled and took pictures with them. She winked at me after. I just politely smiled.

“Who was that?” Mom asked.

“No one.”

“Your girlfriend?”

“I don’t have a girlfriend,” I replied. I was always busy studying… that’s why I wasn’t really at all bothered when they called me nerd. I mean, was that even an insult?

“You’ll sit with Dad,” I told her.

“Yeah, I know.”

“And you’re okay with that?”

“Of course,” she replied.

Since the first time we went to the Philippines for a vacation, we always managed to go there every summer. Every December, Dad would go to Seattle to visit. But he didn’t stay at our house—he always rented his own place. I never really saw my parents talk. They’d just engage in very civil conversation every now and then.

“You know where to sit, right?” I asked Mom and she nodded. “I’ll just go find Dad. Maybe he’s lost,” I said before I proceeded to look for him.

As I was walking, I saw a lot of complete families… When I was a lot younger, I used to envy that… I mean, why couldn’t my parents be together? Surely, that would make everything a lot easier. But then I saw one of my classmates crying. I asked her what was wrong. She told me that her parents kept on fighting and that they’re going to get divorce. I told her that maybe they’d still get back together, I thought that was her problem. But I was wrong. She was crying because she couldn’t live with the shouting anymore. She just wanted them to separate because that would make everything okay.

And that was when I realized that things are a lot more complicated than just staying married for the sake of being married.

Feelings… so complicated.

I wanted to fall in love when I’m in my 30s. I still needed to do a lot of growing up. I didn’t want to be a pain in the ass. My future partner deserves so much better.

“Dad!” I called when I saw him the middle of the crowd. I saw some of my classmates look at me. I was infamous for being a bastard… God, of all the reasons to be infamous.

His face immediately lightened up. “I was about to text you.”

“Did you eat? The ceremony’s supposed to be long,” I told him. We’re already of the same height. I also shared his skin color. Maybe that’s why those fucking pale guys hated me so much—because of melanin.

“I ate in the plane,” he answered.

“Dad,” I said. I looked around and saw that some people were staring at my Dad. God, this felt like the situation I had with Mom years ago. The divorced Dads in my school kept on asking if she’s seeing someone… And now, the divorced Moms looked at my Dad like they’re ready to pounce on him. It’s the first time they saw him since Dad only visits during December and there’s no school for the most part of it.

“Hmm?”

“I’ve thinking…” I said as I gathered the courage. “Is it okay if I study college in Manila?

His forehead creased. “Manila?”

“Yeah.”

“I thought you wanted to study in Cornell?”

“About that… I didn’t really take any exam.”

“Alam ba ’to ng nanay mo?”

“No,” I replied. “But I was thinking of studying in Laguna? I read a university there has a great program for agriculture.”

I thought about this a lot.

I wanted to study in the Philippines.

“Sandro—”

“Listen, Dad. I’m already 17. I’ll turn 18 in a few months. I’m already legal, so you know I can decide for myself… but as a favor, I’m still considering your opinion.”

He laughed. “So, now, I owe you?”

“I mean, basically, yeah.”

“So, what made you decide to study in the Philippines?”

I didn’t want to tell him about the real reason. I wanted to keep it to myself. But it really started when I visited Mom at her work and saw one of the asshole lawyers there shouting at her and another woman. It involved a lot of colorful words that I dared not mention anymore.

Mom used to be a lawyer.

Tito Iñigo said she could still be one if she wanted to.

The only thing stopping her was me studying here… but I was already done with high school. We could move back to the Philippines. It’s just better that way. Dad’s there. Mom’s friends are there. It’s just better.

“Anyway, even if I stay here, I really didn’t do anything to prepare for college, so at most, I’ll be taking a gap year.”

Dad laughed. “You really are my son.”

I laughed, too.

Yeah.

I could really see how alike we are.

---

I got lots of awards.

I was called a nerd for a reason.

Mom kept on taking pictures. Dad took one selfie of us. We went to a nice resto and had dinner. While we were waiting for the dessert, I looked at Dad. I needed him to back me up.

“Mom,” I called.

“Yeah?” she replied while looking at the videos and pictures in her camera. She’s the only person I know who still develops her camera.

I drew a deep breath.

“I’ll study college in the Philippines.”

Her eyes quickly darted to me.

“This isn’t open for discussion, really,” I said and I saw my dad shaking his head in disapproval or amusement? I really couldn’t tell. “This is me informing you.”

Mom blinked her eyes.

For a few good seconds.

“I already emailed the university I wanted to go to and they said they’d accommodate me,” I continued. “I’ll be studying in Laguna, so you can stay in Manila.”

“Excuse me, what?”

“Or you can stay in Laguna with me, I don’t mind. But aren’t you tired of seeing my face already? We’ve been together for 17 years already,” I said and I definitely saw my dad chuckle. What? It’s how we two talk. There’s only the two of us in the house.

Mom called the waitress and requested for a bottle of wine—a whole ass bottle and not just a glass.

“What is happening, Sandro? What about Cornell? What’s with the sudden fascination with the Philippines?”

I began to tell her what I told Dad—minus the her going back to her profession. She should figure that out herself. Why was she depriving herself of something that she obviously wanted? It’s been too long already—she should live the life she wanted.

“So, are you telling me that we went to Cornell for nothing?”

“I mean, it was still a great trip.”

Mom shook her head and downed the wine. “I’ll think about it.”

“Mom, I’m going to Manila with or without you,” I told her. I needed to be firm about this. I needed to push her to go back to Manila. Her friends shall do the rest. We just needed to go back to Manila.

“What about Irina?”

“Please. She already has a life of her own.”

“But—”

“If she can’t forgive you for what happened before, that’s really on her,” I said. What a vindictive woman. Couldn’t accept apology for the life of her.

“I already bought us tickets,” I said.

“Seriously… where the hell do you get all the money?”

I looked at Dad. Mom scowled at him. I laughed. I love it when they’re like this.

“Sandro… this is a lot to think about, okay?”

I shrugged. She’d figure that out.

---

Of course I got my way.

For the next weeks, we had a garage sale and talked to a realtor about selling the house. I also already sold my car and Mom’s. She already resigned from her job, thank God. Hated that job for as long as I could remember.

We also already shipped most of our things to Manila. Dad helped us find a place to stay in while we’re in Manila. Everything was going according to plan.

“Are you sure about this?” she asked while we’re waiting for the departure of our flight.

“I mean, it’s too late to change my mind, right?”

She pulled my ear. “Ikaw na bata ka.”

I laughed. My mom’s beautiful. I totally understood why two men fought over her. Until now, she’s still beautiful. Damned Asian genes. She looked way younger than her actual age. One time, she was mistaken as my older sister. I laughed out loud I spit out my drink.

I slept for most of the flight and ate for the remainder. I needed to get my money’s worth. Plane tickets are so fucking expensive.

Upon arrival, I saw Dad waiting for us. He smiled upon seeing us. Mom smiled at him. But I wasn’t delusional. I knew they’re never getting back together. There’s just… nothing there. Whatever happened in the past, it’s all in the past already.

I’d say that they’re doing a heck of a job with co-parenting. Never saw them argue about me. If Dad wanted to visit, it’s okay. When we go to Isabela, Mom never intervened with whatever Dad and I wanted to do… as long as it’s safe. Although there’s one time that she nearly murdered Dad when I fell from the horse. It was totally my fault, though. I wanted her to run faster.

“Kamusta ’yung flight?” he asked as he got Mom’s luggage and pulled it for her.

“Ayos naman. Medyo natagalan lang kasi umikot pa kami,” Mom said. They talked about the weather for a while. I wanted to shoot myself.

We went to the town house that Dad rented for us.

“Kailan tayo pupunta sa Laguna?” he asked.

“Next week?”

“Okay.”

“Are you staying in Manila?”

“I have to go to Isabela.”

“Oh… Can I come?”

“What about your Mom?”

“I’ll call Tita Katherine,” I replied. Surely they’ll all swarm here once they learn that we’re here for good. Huh. I kinda wanted to go to Isabela, but I also wanted to go to Tita Katherine’s house. Haven’t heard from Lily in a while.

“I think you should help your mom get settled,” Dad said. “Pagkatapos natin mag-ayos sa Laguna, dumiretso na lang tayo sa Isabela kung gusto mo.”

“Okay.”

“Apartment in campus o off campus ba ang gusto mo?”

“As long as it’s spacious,” I said.

“Okay. Dun na lang natin tignan mismo,” he replied. Dad asked a lot of things about college. He’s really taking charge. I really appreciated how he stepped up. Sure, he’s been missing during the beginning of my life and I hated him for that… but I saw how he tried to make up for it.

We’re good now.

I didn’t want to carry the hate—I’m not Irina.

The next day, Mom was shocked to see everyone in our house.

“You’re welcome,” I said.

She smiled as she shook her head. “Thank you,” she mouthed.

As expected, Tita Katherine gave me a gift. It was a paper bag with the name Jaeger-LeCoultre written on it. “Congrats on your graduation!” she said and then handed me the paper bag. I thanked her. She’s really… quite generous. Even when I’d go home for the summer, she’d still figure a way out to send me something.

Another of the the reasons why I wanted to go home.

Because this is what family is all about.

They brought food with them since they knew that we just arrived. They set up everything. My mom was smiling as she was talking with them.

“Hey,” I said when I saw Lily looking at the food.

“Hey!” she smiling, smiling widely. “Congrats on graduating!”

“Yeah… Thanks,” I replied with a small smile.

“What will you study?” she asked while looking at the lumpia on the table. There was also chicken popsicles and spaghetti.

“Agriculture,” I said.

“Oh, cool! I’ll be taking up Forestry!” she replied a little too enthusiastically. I chuckled to myself. I figured she’d be studying something that’s related to plants. I bet against myself that she’d be taking up Botany… But Forestry wasn’t exactly surprising. She’s really fond of plants—probably for the same reason why I like animals. They’re just wildly fascinating.

“What school?” I asked and she told me where she’d be studying and wow… We’re going to the same school.

Everyone was here.

It was such a riot.

The old people were inside eating and talking while we were outside. Kyler and Lucho brought drinks with them. I was surprised that they’re allowed to drink… so openly. The last time I heard, they were grounded because apparently, they frequented bars so much. And for some reason, Tita Katherine had to pay a lot of money because the bar was so trashed.

“So… we’re all going to attend either SCA or Brent and these two will go to some province,” Kyler said.

“It’s just Laguna, you overacting jerk,” Kallie said to her little brother who in return, scoffed. “You’ll still visit, right?” she asked Lily. And Lily nodded and smiled. There’s really something about her smile that makes you wanna smile, too. Weird.

The rest of the night, they just talked about what they’d take up for college. I quietly listened to them. They’re all really close. I wasn’t that close with them yet.

But I wanted to.

It’d take time.

But I had all the time now.

---

I woke up early. I didn’t drink last night. I really wasn’t a big fan of alcohol. Tried once. Woke up with a massive headache. Didn’t try since then.

The day was spent cleaning the house and making it more livable. The day easily ended just like that. We had to unpack a lot of boxes. The whole week rolled doing that.

The next week, Dad arrived at the house.

“Breakfast?” I asked because Mom woke up early to cook.

“Already ate,” he replied. “Aalis na ba tayo?”

“Yup.”

“Where’s your mom?”

“Already left,” I said.

“Alam niya na aalis na tayo?”

“Yup. Told her last night.”

“Okay,” he replied, drinking the coffee I prepared for him.

“Aren’t you going to ask where she is?”

“No. That’s her business,” he simply replied.

I was really sometimes… confused. Like, once in their lives they were so in love that they really risked it all and had me… But now? They’re very… civil. It’s like what happened before didn’t happen at all.

“She’s with Tito Sean,” I said, but he simply nodded. “Twice a year they have… coffee,” I replied. I was watching his face, but there was no hint of anything on his face. He was just quietly sipping his coffee. “You’re really not interested?”

He put the coffee down. “You know, I just want your mom to be happy. Kung kay Sean iyon, I’ll be happy for them.”

“Really?”

“Really,” he replied.

“You’ll be okay if for some reason they get back together?”

“If that’s what they want, I don’t think I have a say in that.”

“Dad, are you seeing someone?” I asked. There must be a reason why he’s being so nonchalant.

“What? No,” he replied.

“Then, what’s with the answer?”

He laughed a little. I saw the fine lines near his eyes. He’s really the older version of me. Proud to think that when I’m his age, I’d still look good.

“I want your mom to be happy.”

“That’s it?”

“That’s it,” he said.

“You really don’t love her anymore?”

He reached for the cup again and held it with both of his hands. “I’ll always love your mom… but it’s not the kind of love that makes me want to be with her anymore… It’s more like I’m happy I knew her. I’m happy she made me feel love. I’m happy she gave you me.”

My forehead just creased.

“Before I went to prison, I used to think that everything be damned, I just want to be with her…” Then he smiled. “But you know what? Prison changes you… In a way that you’ll never be able to explain.”

Dad almost never talked about what happened to him while he was in prison. But it was very obvious that it wasn’t a very nice experience. Even when I asked Tito Yago if Dad was really like this… motivational speaker, he just laughed and told me that Dad wasn’t like that at all before.

I guess prison really changes you.

“Your mom doesn’t deserve me. I have a lot of baggage I carry with me.”

“Everyone has their own baggage.”

“Perhaps,” he replied. “But our time had already ended. Let’s just put it that way.”

I wasn’t able to talk anymore. He had this look on his face that made me shut up.

---

Dad and I went to Laguna. The campus was breathtaking! I mean, I knew it was a nice campus, but seeing it in person was even better. We took care of the requirements and looked for a place that I could live in. I wanted to live near Lily’s apartment, but there was no vacancy… I was forced to live in an apartment outside the campus. Still good, though.

After that, I told Mom that I wanted to go to Isabela with my Dad. If she wanted me to stay, I’d stay… but she told me to have fun. Weird.

I spent 3 weeks in Isabela. I helped Dad run the hacienda. I was supposed to stay there for a month, but I was getting suspicious because my mother wasn’t texting me like she used to. She used to bombard me with texts.

Naturally, I went back to Manila.

“Where were you?” I asked. I arrived a couple of hours ago. As expected, she wasn’t in the town house.

“For God’s sake!” she said, her hand over her chest. “Kailan ka pa dumating?”

“About 2 hours ago,” I replied. “Where were you?”

She was holding an envelope.

And she looked like a deer caught in the headlights.

“May inasikaso lang,” she said.

“Out with Tito Sean?”

“God, Sandro. It wasn’t a date,” she said, putting her bag and the envelope on the table. “I told you already na dumalaw lang kami sa libingan ng kapatid mo.”

I arched my brow a little. “What about the envelope?”

She looked at me and sighed. “Fine…” she said as she took the chair in front of me. “I’ve been busy for the past weeks…”

I snorted. “Yeah, right. You don’t even text me anymore.”

She laughed. “You’re about to go to college. I’m trying to adjust. Nasanay ako na magkasama tayo palagi.”

I remained silent.

She was right, though. We’re always together. Her not texting me seemed… weird. It was like something was missing.

“Anyway, I was really busy because I was…” she said and then drew a deep breath. “I was trying to petition my reinstatement.”

My eyes widened.

“I had to appeal and do a bunch of things. Sorry kung hindi ako nakapagtext. It was such a tedious process.”

“And? What happened? Are you a lawyer again?”

She laughed. “Not yet. They still have to review.”

“Review what?”

“If I deserve to be reinstated.”

“And what’s the criteria?”

“If I understood what I did wrong and if I learned from that. Bunch of things,” she said with a smile.

Damn hell my mother deserves to be reinstated! She’d been a fucking model citizen! Once, she was the one who was slightly hit by a moving car, but for some fucked up reason, she was the one who apologized. It was insane how much she didn’t want to ruffle any feather. Almost like she’s traumatized.

“Anyway, I’m not expecting anything… Thought I might give it a try,” she said as she tousled my hair. “Kumain ka na ba?” she, then, asked and I just nodded while still wrapping my head around what she just said.

---

Months passed and we still didn’t hear anything from her appeal. I was slated to leave for college the next day. Mom was helping Tito Iñigo with his work. Shit’s crazy. I once visited them and I wasn’t even able to talk to them because there was a lot of cases to be heard that day.

That day, I learned how cool Tito Iñigo is.

So cool with that robe and gavel.

“Thanks for meeting me,” I said.

“I’m just a little surprised,” Tito Sean said as he took the seat in front of me. He was smiling. He’s always smiling.

“Do you still have feelings for my mom?” I asked.

“What?” he asked, a little perplexed, might I add.

“I’m just saying… you’re not fooling anyone with your ‘coffee dates,’” I said. “If you two wanna date, you have my permission, is all I’m saying.”

Tito Sean looked amused.

“Isobel’s right—you’re fun to talk to,” he said.

“Well… I try,” I replied, shrugging.

“Your mom and I just talk,” he told me with a fond smile on his face. “We just talk about who we were back then and how much we’d grown since then.”

“That’s it?”

“You know, when I married your mom, I thought we were matured then. I married her when I was 25. I thought I was matured. But looking back, I realized that there was a lot of things that we could’ve learned. If we knew how to have difficult conversations back then, I guess you could say that you might not have been born at all.”

“Gee, thanks.”

He laughed a little. “But things happened because they’re supposed to happen. I can clearly see that she’s very happy she has you.”

I smiled a little. I knew that. My mom always made me feel how loved I am. She never made me feel that I ruined her life.

“So… you two are really just friends?”

“I really like talking to your mom.”

“Just tell me yes or no.”

“Why are we even having this discussion?”

“Because I’m leaving for college and I want to know if my mother is in good hands,” I straight up told him. He looked like he was just amused.

“Sandro… your mom has been through a lot and she’s still here. Trust me, she can handle herself.”

“Didn’t answer my question.”

“I don’t think your mom wants to date, Sandro. She’s already contented with what she has.”

“How did you know?” I asked. “Did you ask her if she’ll date you?”

I asked… but I only got him laughing at my question.

So annoying.

I spent my last day in Manila watching Tito Sean dodge question after question. I was starting to wonder if he’s really an oncologist or a lawyer.

“Magtext ka palagi kapag naka-uwi ka na,” Mom said after she dropped me off. The apartment was already fully furnished. I just brought clothes with me and some of my things.

“Yeah, yeah.”

“Seryoso ako, ha! Magtext ka palagi. Ang layo pa naman nito. Paano kita pupuntahan kapag nagka-problema?” she asked and then started to wonder if she made the right call to allow me to study here in Laguna.

I spent the next hour reassuring her that I’d be fine.

But when she left, for some reason, I teared up a little.

Weird.

---

The first few weeks were hectic. I thought I’d be able to see Lily but she’s busy, too, and her classes were held in like a fucking mountain! I wasn’t able to really see her that much. I was held up by my own classes. I had lots of Science and Math class. But I was enjoying it so far.

“Grabe… I’m so tired,” Lily said when we finally met.

“Where do you wanna eat?” I asked.

“Hmm… I wanna go to Raymundo. Have you been there?”

“Not yet. Do you know any place there?”

“Wala, e. But I heard some of my friends talking about it. Let’s just decide when we’re there na.”

We were walking side by side. I always walked around the campus. It’s so therapeutic. I also wanted to join the frisbee here, but I figured I should figure out first if I can handle the schedule. My classes were already too much to handle… but I wanted to have an org here.

My phone vibrated.

“What?” Lily said when I stopped walking.

I looked at her. “I have to go to Manila.”

“What? May food naman dito!”

I laughed a little. “What? No. I have to go to Manila to congratulate my mom.”

“For?” she asked, her forehead creased.

“She just got her license back,” I said, grinning from ear to ear.