Red Ribbon (COMPLETED) (Published Under VIVA-PSICOM)

misterdisguise · 38 chapters · 12,475 words

DISCLAIMER

Red Ribbon is available in Dreame App. Kindly click the external link. You may check also the comment section for the link.

Some chapters are in private so you have to follow me first. Some parts contain violence, brutal scenes, harassment and such. Parental guidance is advised.

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, songs, places, events and incidents are either products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

ANNOUNCEMENT

Red Ribbon is now available at your favorite bookstores for just P175.00. Please grab your own copy. Thank you for your support. :)

Red Ribbon

PROLOGUE

Hindi mapakali ang mata ni Jess sa paligid. Paano kung may makakita sa kanila? Mapapahamak silang apat. Gusto niya pang may haraping magandang kinabukasan.

“Anong gagawin natin? Natatakot ako.” Nagsimula ng lukubin ng takot si Sam.

“Anong gagawin? Umarte kayo na walang nangyari! Alam ko na kahit isa sa inyo, ayaw masira ang buhay ‘di ba?” Pagpapaliwanag ni Celine. “Wala tayong kinalaman sa pagkamatay niya. Sarili niyang katangahan ‘yan.”

“Pero kaibigan natin siya. Hindi naman pwede na iwan na lang natin siya nang basta-basta.” Sabat naman ni Cassie.

“Kaibigan? Kahit kailan hindi ko siya itinuring na kaibigan. Saka bago lang naman siya sa grupo. Hindi naman siya kawalan sa atin.” Nagsimula nang magtaas ng boses si Celine. Ayaw niyang masangkot sa ganitong mga bagay.

“Oh my ghadd Celine! Tao ka pa ba? May natitira pa bang konsensya d’yan sa utak mo? Pairalin mo nga ‘yan! Tao si Sarah! Hindi natin siya pwedeng basta-basta na lang iwan dito!” Kontra naman ni Cassie.

“So, anong gusto mong gawin natin? Tumawag sa pulis at sabihing nalaglag si Sarah sa bangin dahil sa katangahan niya? At kasama niya ang mga kaibigan niyang lasing? Mapapahamak tayo!” Hindi na sila nagkakaunawaan. Kailangan ng may mamagitan sa kanila. Walang gustong magpatalo.

“Iwan na natin siya. Patay na rin naman siya. Sa tingin ko, may makakakita naman sa kanya. Madalas may nagagawi dito para maglakad-lakad.” Buo na ang desisyon ni Celine na iwan na lang si Sarah.

“Ayaw kong masira ang buhay ko.” Naiiyak na si Sam. Kahit siya ay hindi na alam ang gagawin. Pinanghihinan na siya ng loob.

“H’wag kang mag-alala. Masosolusyonan natin ang bagay na ito.” Niyakap ni Cassie si Sam para maging komportable ito.

“Girls, tumahimik muna kayo. Naririnig niyo ba ‘yon?” Tanong ni Jess.

Lahat sila ay tumahimik para pakinggan ang bagay na tinutukoy ni Jess. Huni ng kwago. Maingay na tunog ng kuliglig. Malamig na simoy ng hangin. ‘Yon lang. Wala namang kakaiba.

Pero pakiramdam ni Jess, may kakaiba sa lugar. Tila may nagmamasid. Pinapanuod lang sila ng tahimik. Hindi niya malaman kung ano…

O sino.

Chapter 1

CHAPTER 1: A Letter From The Past

Jess’ POV

May 7.

Sarah’s birthday. Sampung taon na ring nakakalipas nang mamatay siya, sa araw mismo ng kaarawan niya. Nanatiling sikreto ang nangyari noong araw na ‘yon. Nangako kami sa isa’t-isa na walang makakaalam nito.

Kahit isa. Hanggang kamatayan. Tanging Diyos lang ang makakaalam.

Pero kahit sabihin kong napakatagal na nito, hindi ko pa rin kayang kalimutan ang mga nangyari. Araw-araw kong pinagsisisihan na naging saksi ako nito.

Tingin ng marami, masaya na ako sa buhay ko. Isang anak at asawa. Magandang trabaho. Masaganang pamumuhay. Lahat ng hinihiling ng isang babae para sa kanyang buhay, mayroon ako. Wala na kong mahihiling pa maliban ang kalimutan ang nangyari, sampung taon na ang nakararaan.

“Mommy?” Si Stef, nag-iisa kong anak. Gradeschooler palang siya, and I must say na masaya ako kahit nag-iisa lang siya.

“What baby?”

“Kanina mo pa po kasi hawak ‘yang envelope. Saka nandito na po ‘yong bus.” Muntik ko ng makalimutan. May ‘Happy Birthday’ kasing nakalagay sa envelope na hawak ko. Naalala ko tuloy ang araw na ‘yon. Nawala tuloy sa isipan ko na kailangan nang pumasok ni Stef. Napasok kasi siya para sa summer class.

“Sige baby. Mag-iingat ka. Remember ang mga bilin ko. H’wag uuwi mag-isa. Wait for us. Saka don’t talk to strangers, baby. Okay?” Bumaba mula sa school bus ang driver. Lumapit siya para sunduin si Stef.

“Magandang umaga, Mrs. Stone.” Bati sa akin ni Archie, ang school bus driver.

“Mommy, I’ll go na po.” Iniwanan niya ako ng halik sa pisngi bago umalis. Dumiretso na siya sa school bus saka kumaway sa akin pagsakay.

“Hindi niyo na ba susundan si Stef? Nakakalungkot na isa lang ang anak.” Saad ni Archie.

Oo. Karaniwan sa ina na gusto ng anak na marami lalo na kung may babae. Isa lang anak ko at lalaki pa. Sinasabi ko na lang na okay na ang isa kaysa wala. Pero… Gusto ko pa ng isa. Kahit isa na lang.

“Okay na sa akin si Stef. Masaya na ako sa kanya. Makita ko lang na ligtas siya, okay na okay na sa akin.” Pagsisinungaling ko.

“Kaligtasan. Tama. ‘Yon ang kailangan nila sa panahon ngayon.” Natahimik siya. “… kung bakit namatay ang kapatid ko noon.”

Natahimik kami pareho. Kamatayan. Lagi na lang.

“Okay. Baka ma-late pa ang mga bata sa school. Sige mauna na kami Mrs. Stone.” Pagpapaalam niya sa akin.

“Kayo rin. Mag-iingat kayo.” Kumaway ako bilang pagpapaalam. Pumasok na ako sa bahay ng makaalis ang school bus. Naalala ko ang hawak-hawak kong envelope.

Para saan naman kaya ito? Marahil ay isang imbitasyon sa isang kaarawan. Matagal-tagal na rin akong walang natatanggap na ganito. Naging masyado akong busy sa buhay pag-aasawa kaya halos lahat ng oras ko ay binibigay ko na sa asawa’t anak ko.

Tiningnan ko na ang envelope kung ano ang laman. Isang pulang laso at isang card. Nanlamig ang katawan ko. Mabilis ang tibok ng puso ko. Hinihiling ko na sana ay isang simpleng invitation card lang ito. Sana… dahil natatakot ako para sa asawa at anak ko. Para sa sarili ko.

Binuklat ko ang laman ng card.

It can’t be. Ayoko.

Cassie’s POV

“Dra. David, tumawag po si Mrs. Sanchez. Pinapasabi niya po na hindi siya makakarating sa Miyerkules. Out of town po kasi siya ngayon at hindi niya alam kung anong araw siya makakauwi.” Sabi ng sekretarya kong si Lexie saka ibinigay sa akin ang isang tasang kape.

“Okay lang.” Matipid kong sagot saka humigop ng kape. Tiningnan ko ang kalendaryo.

May 7. Sampung taon na rin palang nakakalipas. Sampung taon na rin akong nakikipaglaban sa bangungot na iyon. Hindi ko na rin pala nakakausap ang mga kaibigan ko. Taon na siguro. Pero si Jess, kamakailan lang. Magkalapit lang kasi kami ng bahay.

May nag-alok sa akin noon na mangibang-bansa para doon magtrabaho bilang psychologist pero umayaw ako. Kahit na sabihin kong nasa ibang bansa ako, makakaramdam lang ako ng pangungulila.

“Doktora, ito nga po pala ‘yong mga nakuha ko sa mailbox.” Inabot niya sa akin ang mga papel na pinakuha ko sa mailbox. Karaniwang galing ang mga ito sa pasyente ko. Halos business-related ang ilan. Bihira lang maiba.

Bills… bills… letter… letter… envelope? Binuksan ko ang laman n’on. Pangkaraniwan kung titingnan. Walang nakasulat kung kanino galing ang sulat.

Pulang laso.

Bigla akong nakaramdam ng panlalambot. Bakit ngayon pa? Kung kailan tahimik na ako. Lalo pa akong nanlumo ng makita ko ang laman nitong card. May nakasulat na ‘Happy Birthday.’ Hindi ko kaarawan. Pero kaarawan ng ibang tao.

Si Sarah.

“Doktora, may problema ba? Nanginginig ka.” Napatingin ako sa kanya. Naguguluhan siya sa inaasal ko. Tama. Wala kasi siyang alam. Wala siyang alam sa nangyari nang gabing iyon. Kami lang ang makakalutas ng problemang ito, ang tanging nakakaalam.

“May tanong ako sa’yo. Nakakita ka na ba ng patay?” Natanong ko out of nowhere.

“Po? Bakit niyo po naitanong? Mga baliw lang po ang lagi kong nakikita rito sa clinic.”

“Pasensya na. Naitanong ko lang naman.” Hindi ko na alam ang mga pinagsasabi ko. Natatakot na ako para sa sarili ko. Kung hindi lang talaga ako kasama ng araw na iyon, matatahimik na sana ako.

“Okay lang po. Pero nakakita na ako ng patay.” Tumahimik siya saka napangiti. “Umiiyak ako ng mga oras na iyon. Ramdam ko ang sakit na nararamdaman ng taong ‘yon. Ang paghihirap niya. Gusto kong maghiganti sa mga taong gumawa sa kanya no’n pero wala akong kakayahan.”

Hindi siya nakatingin sa akin pero ramdam ko ang galit niya. Galit na galing sa isang paghihiganti.

Tumunog ang telepono. Inabot ko iyon. Pamilyar ang boses sa kabilang linya. Si Jess? Hindi. Si Sam ‘to. Hindi ako pwede magkamali.

“Sam?” Umpisa ko.

“Cassie. Natatakot ako. Nakatanggap ako ng invitation mula kay Sarah. I know ang babaw ko para matakot pero I can’t help it.” Halatang nanginginig ang boses ni Sam sa kabilang linya. Ramdam ko ang takot niya.

Tumingin ako kay Lexie, pagpapahiwatig na iwanan niya muna ako. Naintindihan naman niya ang senyas kong iyon. Lumabas siya ng kwarto saka isinara ang pinto.

“Nakatanggap din ako. Relax lang Sam. Hindi naman tayo sure kung totoo ba ‘to o isang prank.” Pagpapaliwanag ko.

“Pero kung prank lang ‘to, sino naman sa atin? Tayong apat lang ang nakakaalam ng tungkol dito.”

“H’wag ka nga mag-panic. Hindi pa naman natin nakakausap sina Jess at Celine. Malay mo joke lang ’to.” Kahit malabong maging biro ‘to, kailangan ko pa ring magpakatatag.

“Kung biro lang ‘to, hindi nakakatuwa.” Seryoso niyang sabi.

Hinahabol na kami ng binuo naming bangungot. Kailangan naming magising ng sama-sama sa bangungot na ito.

Sam’s POV

Binaba ko na ang telepono.

Maging si Cassie ay nakatanggap rin. Si Jess kaya? Si Celine? Nakatanggap rin kaya sila ng tulad sa amin? Sana biro lang ito. Hindi ako magagalit kung biro lang ‘to.

Kanina pa ako naglalakad pabalik-balik sa condo unit ko. Hinihintay ko kasi si Rick, boyfriend ko. Isa kasi siyang pulis dito sa San Antonio, Bulacan kaya laging gabi ang uwi niya.

Hindi ko kakayanin ang pag-iisa dito sa bahay. Pakiramdam ko, may mga matang nakatingin sa akin. Pinagmamasdan ang bawat ikilos ko.

Paranoid. ‘Yon ang salitang nababagay para i-larawan ang nararamdaman ko ngayon. Walang paglagyan ang takot na sumasakop sa katawan ko.

Narinig ko ang tunog ng doorbell. Nabuhayan ako ng loob. Hindi na ako mag-iisa. Nagtungo ako kaagad sa pinto para pagbuksan si Rick. Nakatayo lang siya, dala-dala ang isang supot ng pagkain. Agad ko siyang niyakap. Nakaramdam ako ng kapanatagan sa sandaling iyon. Hindi na ako muling matatakot dahil alam kong ligtas na ako.

“Sammy, anong nangyari sa’yo?” Napansin niya atang iba ang kinilos ko.

“Dito ka muna. Natatakot ako.”

“Sige. Pero pwede bang pumasok muna tayo?” Pag-aalok niya. Pumasok muna kami sa loob tulad ng sabi niya. Umupo kami sa couch para magpahinga.

“May problema ba?” Tanong niya sa akin. Nagsimula na naman akong manginig sa takot.

“Natatakot ako para sa buhay ko.” Humikbi ako. Natulo na pala ang mga luha ko. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa takot. Takot na takot ako. Hindi ko kasalanan ang nangyari nang gabing iyon. Hindi namin intension ang nangyari. Bakit ba kasi ako nakasama nang gabing iyon? Kung pinigilan ko lang ang mga nangyari. Sana… Edi sana…

Niyakap ako ni Rick. Nakaramdam na naman ako ng kaligtasan sa mga bisig niya. Sana dito na lang siya, kasama ko parati para hindi na ako natatakot.

“Ayaw ko na maalala ang gabing ‘yon.” Saad ko.

“Anong gabi?”

“Gabi ng mamatay si Sarah. Hindi ko kasalanan ang pagkamatay niya. Silang tatlo ang pumatay sa kanya. Nandun lang ako.” Hindi ko na napigilan pa ang emosyon ko. Alam kong sikreto lang ‘to. Pero wala na akong mapagsabihan. Kailangan kong may mapagsabihan para gumaan-gaan ang pakiramdam ko.

“Naniniwala ako sa’yo Sammy.” Nakita ko ang ekspresyon ng mukha niya. Galit ito. Kanino?

Humiga lang ako sa katawan niya. Sana matapos na ang araw na ‘to. Gagawa ako ng paraan para mabuhay. Mabubuhay ako.

Celine’s POV

Ang araw na ito. Parang kahapon lang nangyari ang lahat. Hindi ko pa rin makalimutan. Nanatiling sariwa pa rin sa akin ang lahat. Ang malagim na sinapit ni Sarah.

Nangako kami sa isa’t-isa na walang makakaalam tungkol sa nangyari nang gabing iyon. Tanging kami lamang. Babaunin namin ang bangungot na iyon hanggang sa kamatayan. Mananatiling sikreto ‘yon tulad ng aming isinumpa.

Kinuha ko ang isang kahon sa ilalim ng kama ko. Binuksan ko ‘yon. Laman n’on ang mga larawan naming lima. Hindi. Apat lang pala. Nilagyan ko ng itim na marka ang mukha ni Sarah, sa lahat ng larawan na magkakasama kami. Hindi naman talaga siya kasama sa grupo namin. Kumbaga, saling-pusa lang siya.

Nang mamatay si Sarah, masaya ako hindi tulad ng iba na sobrang natakot. Inosente kami sa pagkamatay niya. Siya rin ang nagdala sa sarili niyang kamatayan.

Narinig ko ang pagkatok sa pintuan ng kwarto ko. Tumambad sa akin si Manang Leslie bitbit ang isang envelope.

Si Manang Leslie na ang nag-alaga sa akin hanggang paglaki. Busy kasi ang mga magulang ko sa pagpapayaman. Hindi na nila namalayan ang paglaki ko. Minsan lang din nila ako dalawin kaya malayo ang loob ko sa kanila. Kaya sa mga kaibigan at kay Manang Leslie lang ako nakakahanap ng pagmamahal at pag-aaruga.

“Ano po ‘yan Manang Leslie?” Tanong ko tungkol sa hawak-hawak niya.

“Para sa’yo ‘ata ito, Celine. Wala namang nakalagay kung saan galing. Mabuti pa ay basahin mo na lang.” Iniabot niya sa akin ang envelope. “Maiwan muna kita. Nakulo na kasi ‘yong niluluto ko.” Naglakad na si Manang Leslie palabas ng kwarto.

Happy Birthday. My 10th Year Death Anniversary

Lovelots,

Sarah

Hindi na ako nabahala pa sa nabasa ko. Alam kong darating ang araw na ‘to. Na muling babalik ang bangungot na binuo namin. Magkikita-kita ulit kami ng mga kaibigan ko.

Sinuot ko sa kamay ang pulang laso na kasama sa envelope. Tanda iyon ng aming pagkakaibigan. Pagkakaibigang hindi mabubuwag kahit ano pa man ang mangyari. Kahit pa kamatayan ang humadlang sa amin.

Maging kamatayan man.

Chapter 2

CHAPTER 2: Terrify

“Detective Lance! Tulala ka na naman ‘ata diyan! Naku naman! Sabing ‘wag masyadong mag-isip. Mahal ka n’on.” Biro ni Rick. Lagi na lang niya kasi itong nakikitang tulala kaya binibiro niya ito kapag nakikita sa ganoong sitwasyon.

“Rick naman! Alam mo namang nasa malalim akong konsentrasyon ngayon e.” Iritableng sabi nito.

Hilig niya kasi ang mag-isip sa mga bagay-bagay. Bilang isang detective, kailangan niyang alamin ang iba’t-ibang maaaring dahilan ng isang kaso. Simula palang pagkabata, pagiging detective na ang gusto niya.

“Ano na naman ba ‘yang iniisip mo?” Pagtatanong ni Rick.

“’Di ba May 7 ngayon?”

“Oo. Ano namang mayroon?” Pagtataka niya.

“Sampung taon na kasi. Sampung taon ng nagiging case unclosed ang tungkol kay Sarah Montes. Hindi pa rin natin siya nahahanap. Hindi nga rin natin alam kung patay na siya.” Pagpapaliwanag ni Detective Lance. Matagal na kasi siyang interesado sa kasong ito.

“Sarah?”

“Bakit? Anong alam mo?”

“Ahh. Wala. May naalala lang ako. Sige, mauna na muna ako. May pinapagawa pa sa akin si chief e. Baka masermonan na naman ako nang ‘di oras.” Umalis na nga si Rick. Naiwan lang na nag-iisip si Detective Lance. Sampung taon na rin niya nireresolba ang kasong ito ngunit walang ebidensya na nagpapatunay na patay o nawawala si Sarah.

“Kung mayroon lang talaga akong hint, masosolusyonan ko ‘to. Pero paano? Paano nga ba?” Nasabi niya sa hangin.

Kinuha niya ang isang puting folder mula sa kabinet. Dokumento iyon na naglalaman ng impormasyon tungkol kay Sarah Montes. Gusto niya malaman kung ano ba talaga ang nangyari dito dahil sa isang dahilan.

“Sa Aurora kung saan nagsimula ang lahat. Babalik ako.” Nasaad niya.

Kahit na pagod at puyat dahil sa kakaisip sa natanggap niya kahapon, nagawa pa ring pumasok ni Sam sa trabaho. Isa siyang DJ sa R700, isa sa mga sikat na istasyon ng radio sa bansa. Hanggang ngayon, bitbit pa rin niya ang takot nang kahapon. Kahit alam niyang wala pang kasiguraduhan na si Sarah ang nagpadala n’on, hindi niya maiwasang mangamba para sa sarili.

“Magandang gabi, Ms. Samantha.” Bati sa kanya ng guard.

“Magandang gabi rin, Manong Arturo.” Bati niya pabalik. Nagsulat na siya sa logbook. “Manong, ‘andyan po ba si Sir?”

“Ay. Wala po. Maagang umalis kasi may meeting siya kasama ang ilang Board.” Sagot ng guard.

“Ganoon po ba? Hihingi pa naman sana ako ng one week leave. Gusto ko kasing magbakasyon.” Napahawak siya sa ulo niya.

“Sa tingin ko ay kailangan mo nga no’n. Para ka kasing stress.” Saad ng guard.

“Oo nga e. Napansin niyo po pala. Sige, mauna na po ako Manong Arturo. Baka hinihintay na ako ng mga listeners ko.” Pumasok na si Sam sa gusali. Tiningnan niya ang relo niya. Maaga pa siya ng bente minutos sa kanyang segment. Dumiretso siya sa banyo para makapag-ayos.

Pagpasok niya sa banyo, tumingin siya sa salamin. Sinalat niya ang mukha.

“Ang panget ko na.” Nasabi niya sa sarili. Ibang-iba na ang itsura niya kumpara dati. Wala na ang batang mukha niya. Napalitan na ito ng mas matandang kutis. Hindi ito dahil sa paglipas ng panahon, kundi dahil sa bitbit niyang bangungot nang kahapon.

Binuksan niya ang gripo. Sinalok niya ang mga kamay niya roon. Malamig ang tubig. Tamang-tama para magising ang diwa niya.

“Tama na ang pag-iisip. Nasa trabaho na ako. Kailangan ko ng magtrabaho.” Wika niya sa sariling repleksyon.

Nagtungo na siya sa kanyang booth. Naabutan niya roon si Rose, katrabaho niya. Nag-aayos na ito ng sarili dahil tapos na ang segment niya.

“Oh Rose, may date ka ‘ata.” Tanong ni Sam. Nakaayos kasi ito ng magara, tila may pupuntahang lakad.

“Susunduin kasi ako ni Dave ngayon. Magdi-date kami.” Sagot nito. Naiinggit dito si Sam dahil maliban sa sikat ang segment nito, mahal na mahal din ito ng kasintahan niya hindi tulad ni Rick.

“Oh sige. Mauna na ako. Baka magtampo pa sa akin ang boyfriend ko.” Umalis na si Rose saka nag-iwan ng beso.

Pumasok na si Sam sa booth. Ilang minuto na lang kasi ay magsisimula na siya. Nagbanat-banat siya at nag-ensayo para sa sasabihin niya.

Bumuntong-hininga siya at nagsimula nang magpula ang logo na ‘On-Air’.

“Magandang gabi mga katropa! Ito na naman po si DJ Sam, ang gigising ng mga diwa niyo!” Masigla ang mga tono niya, iba sa tunay na nararamdaman niya. “May caller po tayo. Ang ating buena mano sa gabing ito. Sino naman kaya siya? Hello?”

“Magandang gabi Ms. Samantha Walker.” Galing sa isang babae o sa lalaki ang boses. Hindi niya masigurado.

“Aba! Alam ni kuya o ate ang pangalan ko! Stalker ko ‘ata siya. Ang ganda ko ba naman e.” Pagbibiro ni Sam.

“Hindi ka pa rin nagbabago, Sam kahit sampung taon na ang nakakalipas .” Nagsimula nang kabahan si Sam dahil sa sinabi ng caller.

“Uhm. Maaari ko bang tanungin ang pangalan mo?” Tanong niya.

“Ang bilis mo makalimot. Si Sarah ‘to. Hindi mo man lang ako binati ng ‘Happy Birthday’ kahapon .” Sabi ng sa kabilang linya.

Nagsimula nang pagpawisan si Sam. Hindi niya alam kung isang biro lang ito. Nanlalamig ang mga kamay niya.

“Mga listeners, mag-co-commercial muna tayo.” Nawala na ang pula sa logo na ‘On-Air’. Hindi pa rin binababa ni Sam ang telepono. Gusto niyang makausap ang nasa kabilang linya ng masinsinan.

“Bakit ka nag-commercial? Ayaw mo bang marinig ng mga listeners mo ang pagtataksil niyo sa akin sampung taon na ang nakararaan?” Pagtatanong ng caller.

“Kung sino ka man, tumigil ka na! Tantanan mo na ako, kami!” Natatakot na si Sam pero kailangan niyang lakasan ang loob niya.

“Tantanan? Nagsisimula pa nga lang ako e. Saka na kapag nakuha ko na ang kaligayahan na gusto ko. Hahahahaha.” Nakakakilabot ang mga tawa nito. Tila hinugot mula sa kailaliman ng lupa.

“Please tumigil ka na! Ayoko na!” Naiiyak na si Sam sa sobrang takot. Wala siyang masasandigan sa oras na iyon. Nag-iisa lang siya.

“Hindi ito matatapos hangga’t hindi pa kayo nagbabayad ng utang nyo sa akin. Sisingilin ko kayo ng buhay! Galit na galit ako sa inyo! Sisirain ko ang mga buhay niyo!” Tila demonyo na ang nagsasalita. Nakakatakot ang mga pagbabanta nito. “May regalo pala ako sa’yo. Kuhain mo sa ibaba ng table sa loob ng booth.”

Tumitig si Sam sa table na nasa booth. May isang kahon roon. Marahil iyon na ang tinutukoy nito. Marahan siyang lumapit dito. Dahan-dahan niyang binuksan ito para tingnan ang nilalaman nito.

Isang birthday card. Binasa niya ang laman nito.

Happy Birthday Sam.

Lovelots,

Sarah

Naalala ni Sam na malapit na ang kaarawan niya. Sa May 14. Galit na galit niyang pinunit ang birthday card.

“Hayop ka! Papatayin kita kapag nakita kita!” Galit na galit na sabi ni Sam. Hindi na niya makontrol ang emosyon niya. Gusto na niyang sumabog.

“Ayan! Lumabas din ang tunay mong kulay. Matagal mo na akong pinatay kaya ikaw naman. Hahahaha.” Naghalo-halo na ang emosyon niyang nararamdaman. “By the way, may early gift pala ako sa’yo. Alam kong gusto mong sumikat kaya gumawa na ako ng paraan.”

“Anong ibig mong sabihin?!” Naguguluhang sabi ni Sam.

“Pinatay ko ang taong kinaiinggitan mo, si Rose. Sinama ko na rin ang boyfriend niya. Gusto ko kasing maging masaya ka bago ka mamatay. Kaya iyan. Sana masiyahan ka!”

“Hayop ka talaga!”

Dali-daling tumakbo papuntang parking lot si Sam. Gusto niyang makasiguro. Nakarinig siya ng isang malakas na pagsabog. Mas lalo pa niyang binilisan ang pagtakbo para tingnan ang ingay na iyon.

“Dyan na lang po kayo Ms. Samantha.” Wika ni Manong Arturo saka iniharang ang kamay nito kay Sam.

Nanlaki ang mga mata ni Sam sa mga nangyari. Isang sasakyan ang kasalukuyang nasusunog sa tapat mismo ng kanilang gusali. Sasakyan iyon ng boyfriend ni Rose. Napaluhod na lang si Sam sa lupa habang tinitingnan ang natutupok na sasakyan.

“Tulong!” Mahinang sigaw ang narinig nila. Tila nanghihina ang boses nito. Lumingon sila sa kanilang likuran. Nakita nila ang duguang katawan ng boyfriend ni Rose. Nakaligtas ito. Napatingin muli si Sam sa nasusunog na sasakyan.

“Si Rose…” Hindi na maipagpatuloy ni Sam ang kanyang sasabihin.

“Si Rose ang laman ng sasakyan. May umatake sa amin.” Nanghihinang sabi ni Dave.

“Huwag ka na magsalita. Ipunin mo ‘yang lakas mo. Manong Arturo, tumawag ka na ng ambulansya!” Ma-awtoridad na utos niya.

“Huli na.” Nanlulumong sabi ni Manong Arturo habang nakatingin sa likod ni Dave. May nakatarak na tatlong kutsilyo sa likod nito. Tila wala talagang balak buhayin ang binata.

“Aaaaaaahhhhh!” Sigaw ni Sam sa sobrang pagkagimbal. Naiiyak na siya sa mga nangyari. Hindi niya gustong ganito rin ang kanyang sapitin. Natatakot siya. Ito na ba ang bunga ng kanilang ginawa?

Napansin niya ang nakataling pulang laso sa kamay ni Dave. Ngayon ay nakasisigurado na siya na hindi ito isang biro o pagkakataon lamang. Kailangan na niyang tawagan ang iba pa hanggang may oras pa.

Chapter 3

CHAPTER 3: Warning

Maagang nagising si Jess tulad nang ginagawa niya araw-araw. Kailangan niya kasing maghanda ng makakain para kay Stef. Bago magtungo sa kusina, binuksan niya muna ang radyo para makapakinig ng balita. Hindi niya kasi hilig ang magbasa ng mga dyaryo kaya idinadaan na lang niya sa pakikinig ang pagsagap ng balita.

‘Isang pagsabog ng sasakyan ang naganap sa gusali ng R700 kagabi. Sinasabing isang nangangalang Rose Jimenez, DJ sa R700, ang lulan nang sumabog na sasakyan. Namatay din ang nobyo nitong si Dave Buenaventura sa hiwalay na insidente.’

“Puro patayan na lang.” Nasabi ni Jess sa sarili. Kasalukuyan niyang inilalatag ang mga gamit sa mesa.

‘Ayon sa saksing si Samantha Walker, nakarinig daw siya nang isang malakas na pagsabog sa labas kaya agad siyang lumabas nang gusali. Kasabay n’on ay nakita nila ang naghihingalong si Dave Buenaventura papunta sa kanila na humihingi ng tulong.’

“S-Sam…” Nanginig bigla ang buong katawan ni Jess sa narinig. Hindi maaaring isang aksidente lang ang nangyari na kinasangkutan ni Sam. Maaaring dahil ito kay Sarah.

Naibagsak niya ang hawak-hawak niyang pinggan. Nabasag ito at kumalat ang mga bubog sa sahig. Agad namang bumaba mula sa itaas si Stef para tingnan kung ano ang nangyari.

“Mom!” Sigaw nito. Naabutan niyang tulala at nanginginig ang mga kamay ng kanyang ina. Nakatingin lang ito sa kawalan. Hindi nito mawari kung ano ba ang nangyari sa ina dahil sa mga kinikilos nito. Tila ang mga kilos nito ay takot na takot. Lumapit siya rito.

“Mom. What’s happening?” Nag-aalala siya para sa ina.

Agad ding bumalik sa ulirat ang kanyang ina.

“Lumayo ka. Nagkalat ang mga bubog sa sahig. Baka masugatan ka.” Pinaurong niya sa isang tabi ang anak para makaiwas sa mga bubog na nakakalat. Nakatingin lang sa kanya ang anak na tila ba ay nagtatanong.

Natatakot pa rin si Jess sa nabalitan. Kailangan niyang makausap ang iba pa.

Nasa isang theatrical play ngayon si Celine. Naimbitahan kasi siya bilang isang panauhin. Kilala kasi sa larangan ng pag-arte si Celine. Marami na rin siyang ginawang pelikula kaya masasabing nasa kasagsagan siya ng kanyang kasikatan.

Nagsimula ng magsitayuan ang lahat ng manunuod, hudyat na tapos na ang palabas. Nagsara na rin ang kurtina.

“What a nice show, Mr. Palarma.” Kinamayan niya ang ginoo bilang senyales na natuwa siya sa naging palabas. Minsan lang matuwa sa isang palabas si Celine kaya sobrang ikinatuwa ni Mr. Palarma ang naging positibong reaksyon nito.

“Thank you, Ms. Celine Rodriguez.” Nginitian niya ito.

“By the way, magkakaroon pala ako ng bagong proyekto and I want sana na isa sa kanila ang makasama ko sa proyektong iyon.” Saad ni Celine.

“Ganoon ba? Tiyak na maliligayahan sila dahil matagal-tagal na rin nilang inaasam ang mapasabak sa pag-arte sa telebisyon.” Natutuwang sabi ni Mr. Palarma. “Gusto ka nilang maging katulad. Nagsimula sa teatro at tingnan mo ngayon, isang sikat na aktres na sa telebisyon.”

Ngumiti lang si Celine sa sinabi nito. Sa likod ng maamo at mabait na personalidad ni Celine ay may itinatago pa itong baho. Hindi nito gustong may nakakalamang sa kanya kahit sino. Ginagawa niya ang lahat para siya ang manguna. Tulad nang nasa high school palang sila.

Pumunta sila sa backstage para makita ni Celine ang mga nagsiganap sa kaninang palabas.

“Guys! Can I grab your attention please?” Wika ni Mr. Palarma saka pumalakpak upang kunin ang atensyon ng lahat. “I’m with Ms. Celine Rodriguez. I guess you all know her.”

Nagsimulang magbulungan ang lahat nang makita si Celine. Alam kasi nilang sobrang sikat ito sa buong bansa. Ang ilan ay kumuha na ng kanya-kanya nilang cellphone.

“Guys, mamaya na ang autograph and pictures dahil may good news ako sa inyong lahat. Ms. Rodriguez will have a new project and the good news is that one of you will be there with her in the project.” Lumapad ang mga ngiti ng mga taong naroon. Tyansa na nila ito para sumikat at makilala.

“Sir!” Sigaw ng isa habang nakataas ang kanang kamay. “So sino po sa amin ang mapipili?” Pagtatanong niya.

“Good question. Si Ms. Rodriguez ang pipili sa inyo. So Ms. Rodriguez, sino na ang napili niyo?” Lahat ay nag-aambang sa sasabihin ni Celine. Parang isang talent search ang nangyayari ng mga oras na iyon na tanging iisang tao lang ang maaaring manalo.

“Nahirapan ako sa pagpili sa inyo kaya pinanuod kong mabuti ang palabas. Lahat kayo ay may potential pero one of you stands out. I’ll choose the one who portrayed the role of Mischievous, Ms. Alex Farr.” Gulat na gulat ang napili ni Celine na makakasama niya sa bagong proyekto niya.

Lahat ay nagpalakpakan para sa kasamahan. Walang paglagyan ang tuwang nararamdaman ni Alex nang mga oras na iyon. Parang natupad na ang mga pangarap niya. Hindi niya sasayangin ang pagkakataong iyon.

“Maraming salamat, Ms. Celine.” Hinawakan niya ang mga kamay ni Celine sa sobrang tuwa. Inalis naman agad ito ni Celine.

“You’re welcome.” Matipid niyang sagot.

“So Alex, do your best. Gamitin mo ang mga natutunan mo dito sa teatro, okay?” Payo sa kanya ni Mr. Palarma.

Tumango bilang sagot si Alex.

“Sige may pag-uusapan muna kami ni Ms. Celine. Maiwan ko muna kayo.” Umalis na si Mr. Palarma kasama si Celine. Pag-uusapan pa nila ang muling pagbabalik ni Celine sa teatro.

Nakatingin lang sa kanila si Alex habang papaalis. Nakangiti ito.

“Magiging sikat ako. Tatalunin kita Celine.” Nasabi na lang niya sa hangin.

Ilang minuto lang ay natapos na rin ang meeting ni Celine kasama si Mr. Palarma. Nagkamayan sila bago mamaalam sa isa’t-isa.

“Pagkakaguluhan ang magiging pagbabalik mo, Celine.” Saad ni Mr. Palarma na tila ay naninigurado.

“Siguro.” Matipid niyang sagot na ibig sabihin ay ‘sigurado.’

Lumabas na sila ng gusali. Nagtungo sila sa parking lot kung saan nakaparada ang kani-kanilang sasakyan.

“Inabot na pala tayo ng gabi. May kasabay ka bang umuwi?” Pagtatanong ni Mr. Palarma.

“Wala nga e. Pero kaya ko naman ang sarili ko.” Pagmamalaki ni Celine. Binuksan ni Celine ang kanyang bag upang kunin doon ang susi. Hinalungkat niya ang bag pero wala roon ang wallet niya na naglalaman ng susi ng sasakyan.

“May problema ba?” Napansin ni Mr. Palarma ang kinikilos ni Celine.

“Naiwan ko ‘ata yung wallet ko sa loob. Teka lang. Babalikan ko lang.”

“Gusto mo bang samahan pa kita?” Pag-aalok ni Mr. Palarma.

“Hindi na. Mabilis lang naman ‘to.” Naglakad pabalik sa loob ng gusali si Celine upang hanapin ang wallet. Bumalik siya mula sa kanyang inupuan, nagbabakasakali siyang makita roon ang hinahanap.

“Nasaan na ba ‘yon?” Nasambit niya. Ilang minuto lang ang makalipas, nahanap niya rin ang wallet. “Mabuti na lang at nakita ko ‘to.”

Nakarinig siya ng kaluskos sa loob ng auditorium. Inisip niya na lang na gawa ito ng mga dagang naglalaro. Tumunog ang cellphone niya sa bulsa.

Unregistered number ang natawag. Marahil ay isa ito sa mga fans niya na swerteng nakakuha ng numero niya. Binuksan niya ang cellphone saka sinagot ang natawag.

“Hello?” Panimula niya.

“Hi Celine.” Sagot sa kabilang linya.

“Sino ‘to?” Tanong niya.

“Lahat ba kayo naging makakalimutin na? O sadyang kinalimutan niyo lang ako?”

Napakunot ng noo si Celine. Wala siyang ideya kung sino ang natawag maliban sa isa, si Sarah. Alam niya na darating ang panahon na makakausap niyang muli aang dating kaibigan.

“Sarah…”

“Magaling, Celine at natatandaan mo pa ako. Anong feeling na sikat ka na? Hindi ba’t nakakatuwa. Paano kaya kung sirain ko ‘to? Madali lang naman ‘yon para sa akin.”

Nagkulo bigla ang dugo niya. “Subukan mo lang sirain ang pinaghirapan ko!” Narinig niya ang pagpalakpak sa kabilang linya.

“Ang galing mo talaga umarte, Celine. Makatotohanan. Natatandaan mo pa ba ng sukang-suka ka nang kinakaibigan mo ako? Alam kong labag ‘yon sa loob mo pero ano? Wala kang magawa. Kailangan mong magtiis para makuha ang mga gusto mo di ba?”

Bigla na lang tumawa si Celine na parang nababaliw. “Akalain mo ‘yon? Napansin mo pala ang magaling kong pag-arte. Ang husay mo! Ginamit ko lang naman kayo e. Mga wala naman talaga kayong kwentang kaibigan.”

“Recorded. Magsalita ka pa Celine. Hindi ka kasi nag-iingat.” Biglang namawis si Celine dahil sa sinabi ni Sarah. Maaaring gamitin niya itong pang-blackmail.

“Akala mo ba natatakot ako sa’yo?” Kailangang niyang laksan ang kanyang loob kundi madadaig siya ng takot.

“Hahahaha. Kailangan ko pa bang sabihin na kailangan mong matakot. Kitang-kita kita mula rito sa kinatatayuan ko.” Nagpalinga-linga sa paligid si Celine para makatiyak. “H’wag kang palinga-linga. Baka bigla na lang may sumulpot na baril sa harapan mo.”

“Hayop ka! Nasaan ka?! Magpakita kang demonyo ka! H’wag kang duwag!” Pagwawala ni Celine.

“Natatakot ka na ba? Hindi pa panahon para magpakita ako sa inyo. Paglalaruan ko muna kayo.” Nakakatakot ang mga tawa nito. Nakakapanindig hanggang sa laman.

“Hayop ka! Hindi mo masisira ang buhay ko!” Galit niyang sabi.

Biglang nagbukas ang pinto sa auditorium. Iniluwa n’on si Mr. Palarma. Bakas sa mukha nito ang pag-aalala. Nagmadali itong lumapit sa kanya.

“Paalam na, Celine. Sa muling pagbabalik ko na lang. Mag-iingat ka pala. Baka may bomba akong inilagay sa sasakyan mo. Hahahaha.” Naputol na ang tawag sa kabilang linya. Napaluhod na lang si Celine sa sobrang takot. Hindi niya maikilos ang katawan dahil sa takot na nadarama.

“Celine, ayos ka lang ba?” Nag-aalalang sabi ni Mr. Palarma. Inalalayan niya sa pagtayo si Celine. Tulala ito at parang wala sa sarili.

Inihatid niya sa sasakyan si Celine.

“Kaya mo ba magmaneho?” Tanong sa kanya nito.

Umiling siya. “Pwede bang ihatid mo na lang muna ako. Natatakot ako.” Mababakas sa mukha ni Celine ang sobrang pagkatakot. Ngayon lang siya natakot ng ganoon. Masyado siyang naapektuhan sa sinabi ni Sarah. Akala niya ay nakapaghanda siya sa pagbabalik nito ngunit hindi pala.

Tulala pa rin si Celine hanggang sa makauwi ito sa kanyang bahay. Inalalayan siya ni Mr. Palarma papasok ng bahay.

“Okay ka na ba?” Tanong ni Mr. Palarma sa kanya.

“Oo. Maraming salamat sa iyo.” Ngumiti na lang siya pagkatapos.

“Ipapahatid ko na lang bukas ang sasakyan mo. Siya nga pala. Nakita ko ito sa tabi ng sasakyan mo. Hindi mo na ‘ata napansin ‘to nang bumalik ka sa auditorium. Kinuha ko na lang, baka may makadampot pa kasing iba.” Tinitigan lang ni Celine ang puting kahon.

“O sige mauna na ako. Tawagan mo na lang ako kung may kailangan ka.” Nagpaalam na si Mr. Palarma.

Nanghihina pa rin si Celine sa mga naganap kanina. Natatakot pa rin siya hanggang ngayon. Hindi niya lubos maisip na ganoon pala ang magiging epekto sa kanya nito.

Nang mahimasmasan, kumuha siya ng isang basong tubig. Napaisip siya ng malalim.

“Hindi ako magpapatalo sa kanya. Tatapusin ko ang dapat na tinapos namin sampung taon na ang nakararaan.” Wika niya sa hangin.

Napansin niya ang iniwang kahon ni Mr. Palarma. Binuksan niya iyon. Isang card ang laman nito.

Happy Birthday Celine.

Lovelots,

Sarah

Naalala niyang sa May 20 na ang kaarawan niya. Maaaring ito ang araw kung kailan makikita niyang muli si Sarah.

“Mamamatay ang dapat na patay na.” Wika niya.

Chapter 4

CHAPTER 4: Payback

Naisipang tawagan ni Jess si Cassie. Tutal ito lang naman ang maaari niyang tawagan. Kinuha niya ang telepono at i-dinial ang numero ni Cassie. Ilang saglit lang ay may sumagot na.

“Hello? What can I do for you?” Wika ng babaeng nasa kabilang linya.

“Pwede ko ba makausap si Ms. Cassandra David?” Hindi na nagpaligoy-ligoy pa si Jess. Kailangan na niyang makausap si Cassie.

“Ano po bang pangalan nila ?” Pagtatanong nito sa kanya.

“Jessica Stone. Kaibigan ako ni Cassie. I mean Cassandra David.” Nalimutan niyang hindi na pala sila mga bata para magtawagan pa sa palayaw.

“Wait lang po ma’am. Ihahatid ko lang po ang telepono kay Dra. David.” Narinig niya mula sa kabilang linya ang pagbukas ng pinto. “Dra. David, may tawag po kayo. Ms. Jessica Stone po ang pangalan.” Matapos sabihin ‘yon ay iniabot na niya ang telepono kay Cassie.

“Jess, napatawag ka ata.” Alam nitong hindi basta-basta tumatawag ang kaibigan niya kung hindi importante.

“I have something to tell you.” Napalunok si Jess. Hinahanda na niya ang sarili sa sasabihin.

“Me too.” Napatahimik siya bigla. Hindi niya alam kung itutuloy pa ba niya ang sasabihin. Sa tuwing nababanggit kasi ang pangalan na iyon, nagsisiakyatan lang ang kilabot sa buo niyang katawan. “… about Sarah.” Dagdag niya.

“Lately nakatanggap ako ng letter. Hindi ko alam kung kanino galing pero… malamang kay Sarah.” Parehas na sila nagpapakiramdaman kung ano pa ba ang sasabihin. Parehas na sila ng nararamdaman. Takot? Siguro para sa buhay nila.

“Pero patay na siya di ba? Kitang-kita ng dalawang mata natin. Hindi na siya nahinga. Chineck pa nga ni Celine kung nahinga pa siya. I don’t know.”

“We checked. Pero we’re not sure. Wala rin naman tayong nabalitan after n’on di ba? Hindi nga natin alam kung may nakakita ba sa bangkay niya.”

Natahimik sila pareho. Hindi na nila alam kung anong sasabihin. Natatakot sila kahit hindi pa nila sigurado kung si Sarah ba ay buhay o patay na.

“I heard from the news na may nangyaring pagsabog sa pinagtatrabahuhan ni Sam. Hindi ‘yon coincidence. May nagplanong mangyari ang bagay na ‘yon.” Nagulat si Cassie nang marinig ang balita. Hindi na kasi siya nakakanood ng mga balita dahil nga sa busy siya sa trabaho.

“Oh ghadd! Nakausap ko si Sam nang isang araw. Takot na takot siya n’on nang matanggap niya ‘yong birthday card.”

“Alam mo kailangan na talaga nating mag-usap-usap. Tayong apat. Tayo rin naman ang mga sangkot dito and for sure, baka malaman na rin nating kung ano ba talaga ang nangyayari.”

Nakarinig ng malakas na busina si Jess mula sa labas ng bahay niya. Dumating na pala ang school bus ni Stef. Sinilip niya sa bintana ang anak niyang bumababa ng sasakyan.

“Sige. Ako na ang bahalang kumausap sa dalawa. Ako na lang din ang magse-set ng oras at ng lugar kung saan tayo.”

“Thank you. Sana matapos na ‘to.”

Isang malakas na sigaw na ‘Mommy’ ang narinig ni Jess. Mula ‘yon kay Stef na laging excited na magkwento ng mga nangyari sa school niya. Kasama niya si Archie.

“Sige. Paalam na. Nandyan na pala ‘yong anak mo. Ikamusta mo na lang ako sa kanya. Bye.”

“Bye.” Ibinaba na niya ang telepono

“Mommy, I have something for you.” Ipinakita ni Stef ang kamay niyang may tatak ng star. Kaya pala excited na naman ito. Kaligayahan na niya kasi ang umuwing may tatak ng star sa kamay.

“Ang galing naman ng anak ko.” Pumalakpak si Jess saka niyakap ang anak sa natanggap nito.

“Magaling talaga ang anak niyo Mrs. Stone.” Saad ni Archie na nakangiti rin dahil kay Stef. Madalas kasing umuuwi si Stef na may bituin sa kamay. “Sige, aalis na ako. Baka abutin pa ako nang hapon sa paghahatid sa mga bata. Paalam na sa iyo Stef at Mrs. Stone. Maging maligaya sana ang gabi niyo.” Umalis na si Archie at dumiretso na sa school bus.

Napaisip si Jess sa sinabi nito. Hindi na ‘ata magiging masaya ang mga gabi niyang magdaraan.

“Baby, akin na ang bag mo.” Akmang kukunin na sana ni Jess ang bag ng anak nang bigla siya nitong pigilan.

“Wait, mom. May nagpapabigay po sa inyo nito.” Kinuha niya ang isang puting envelope mula sa kanyang bag. Napatitig lang dito si Jess. “Binigay po sa akin ‘yan ni Manong guard nang pauwi na po ako.”

Naramdaman ni Stef ang pagkalam ng sikmura niya. Nagugutom na siya. “Mom, may pagkain po ba tayo?” Aniya habang hawak-hawak ang kumakalam na tiyan.

“Sa kusina. May inihanda akong merienda.” Tumungo roon si Stef. Naiwan namang nakatayo si Jess habang tinititigan ang envelope na ibinigay ng anak. Walang anumang nakasulat sa labas nito. Kahit kaunting impormasyon para malaman kung kanino galing at para saan ang envelope ay wala.

Binuksan iyon ni Jess. Isang birthday card na naman, sa isip-isip niya.

Happy Birthday Jess.

Lovelots,

Sarah

Sa katapusan na nang buwan ang kanyang kaarawan. Nanginginig siyang napatitig sa nakasulat. Hindi siya makapaniwala sa nababasa. Unti-unti siyang nilalamon ng takot.

Napatingin siya sa anak niyang kumakain sa kusina. Nalulungkot siya sa maaari niyang sapitin. Kailangan niyang malutas ito para sa pamilya niya, para sa buhay niya.

Binaba na ni Cassie ang telepono. Napakalumbaba siya sa mga nangyayari. Napapaisip siya kung paano ba nangyari ang bagay na ito. Kung si Sarah ang may gawa nang lahat ng ito, bakit ngayon lang kung kailan lahat ng buhay nila ay maayos na?

“Buhay namin…” Nasambit niya.

Hindi pa lahat ng gusto niya ay nakakamit niya. Naiinggit nga siya sa mga kaibigan niya lalo na kay Jess. Mayroon na itong masayang pamilya. Mapagmahal na asawa’t anak, ang bagay na wala siya at matagal na niyang hinahangad.

Tumayo siya at tumingin sa salamin na nakasabit sa dingding. Pinagmasdan niya ang kanyang repleksyon.

Hindi na siya bumabata. Panahon na para magkaroon ng sariling pamilya at mamuhay kasama sila. Hinawakan niya ang kanyang mukha. Lumilipas na rin ang maganda niyang balat. Gusto na niyang magkaanak.

Mula sa repleksyon, napansin niya ang isang papel na nakasingit sa bookshelf. Nagtataka siya kung paanong napunta roon ang papel na iyon samantalang ibinibigay naman ni Lexie ang mga sulat direkta sa kanya.

Lumapit siya roon at kinuha iyon. Isang birthday card.

Happy Birthday Cassie.

Lovelots,

Sarah

Napamura siya sa nabasa. Galing ito kay Sarah o kung sino man na gusto silang paglaruan. Sa May 25 na ang kaarawan niya. Napakagat-labi siya sa takot.

“Hindi maaari ‘to.” Dali-dali siyang lumabas nang kwarto para hanapin si Lexie. Naabutan niya itong nagtetext sa cellphone sa desk nito.

“Lexie, ikaw ba ang naglagay ng sulat na ‘to sa bookshelf?” Tanong nito kay Lexie na tila gulat sa kinikilos ng doktora.

“Hindi po. Hindi ko pa nga po nakukuha ang mga sulat sa mailbox.” Mababa ang tono ni Lexie. Halatang natatakot ito kay Cassie.

Napabuntong-hininga si Cassie. Kung hindi si Lexie ang nagdala nito roon, maaaring may kung sino mang nakapasok sa kwarto niya at inilagay ang sulat doon.

“May problema po ba?” Pagtataka ni Lexie. Napansin nito kasing iba na ang kinikilos niya simula nang matanggap niya ang kakaibang sulat nang nakaraang araw.

“W-wala. Wala.” Bigla niyang naalala ang sinabi sa kanya ni Jess. Mabuti pa ay tawagan na niya sina Sam at Celine hangga’t maaga. Hindi siya dapat tumunganga dahil umiikli na ang mga araw.

“Nakakatuwa ang nagiging mga reaksyon nilang apat. Akala mo katapusan na ng mundo ang mga itsura ng mga mukha nila.” Napangiti ito ng nakakaloko.

Tinititigan niya ang litrato nina Jess, Cassie, Sam at Celine na magkakasama. Katabi ng litrato ay isang kalendaryo na nakaharap ang buwan ng Mayo.

Gamit ang isang pulang panulat, nilagyan niya ng ekis ang araw ng 14, 20, 25 at 31 nang buwan.

“Sa araw na iyan, makikita niyo ang mga regalo niyo. Maghintay lang kayo.”

Chapter 5

CHAPTER 5: Past

“Bukas na ang kaarawan ni Sarah. Anong gagawin natin?” Tanong ni Jess sa tatlo, si Cassie, Sam at Celine. Nasa park sila na malapit sa school. Doon sila madalas tumambay kapag nagka-cutting classes.

“Pati ba naman birthday niya, proproblemahin natin? Birthday ko nga, wala pa kong maisip.” Iritableng sabi ni Celine. Pare-parehas kasi sila ng buwan nang kaarawan. Sa May 7 si Sarah, samantalang si Sam naman sa 14, si Celine ay sa 20, si Cassie ay sa 25 at huling araw naman ng buwan si Jess.

“Kaibigan natin siya kaya kailangan naman natin maghanda.” Sagot ni Cassie. Tahimik lang na nakikinig si Sam sa kanila. Wala naman kasi siyang pakialam kung maghahanda sila o hindi para sa kaibigan.

“Hello? Hindi pa naman natin siya ganoon ka-close. Bago palang naman siya sa grupo natin.” Giit ni Celine. Sa simula palang, ayaw na talaga ni Celine kay Sarah. Naiinggit siya rito. Bukod sa maganda, talentado pa ito at ubod ng bait hindi gaya niya.

“’Yon na nga ‘yong punto. Bago palang siya sa grupo. Mas magandang iparamdam natin sa kanya na welcome siya sa atin at kung gaano kasaya ang grupo natin.” Suhestyon ni Jess.

“Alam niyo, kahit simpleng inuman lang naman ‘yan, ma-appreciate niya ‘yan. Mabait na tao si Sarah kaya kahit ano, tatanggapin niya.” Dagdag pa ni Cassie.

“Okay fine. Pero may balak ako sa birthday niya para maging mas exciting.” Nakangiting sabi ni Celine.

“Parang ayaw ko niyan. Kita palang sa mga ngiti mo.” Kilala ni Cassie ang kaibigan. Sa mga ganitong ngiti ni Celine, malamang ay may binabalak ito.

“H’wag ka ngang mag-alala. Ako ang bahala.” Pagsisigurado ni Celine. Wala ng nagawa pa ang iba sa balak nito. Hiling lang nila na walang mangyaring masama sa gagawin nila.

Next subject.

Pumasok na ang apat. Naabutan nila sa loob ng kwarto si Sarah. Aktibo kasi ito sa mga school organization kaya madalas ay hindi ito makasama sa mga kaibigan.

“Oh Sarah, ‘andito ka lang pala.” Pumalibot na ang apat sa kanya. “Bilang mga kaibigan mo kami, may inihanda kaming munting salo-salo para sa iyo.” Ani Celine.

Napangiti si Sarah sa sinabi nito. Hindi niya akalain na mag-aabala pa ang mga kaibigan para lang ipagdiwang ang kanyang kaarawan.

“Talaga? Maraming salamat kung ganoon.” Nakangiting sabi niya.

“So, bukas nang alas-sais. Sa batuhan malapit sa school.” Saad ni Celine.

“Sa batuhan? ‘Di ba bawal doon?” Pagtataka ni Sarah. Pinagbabawal kasi ang lugar na iyon dahil delikado roon.

“Ano ka ba? Don’t worry. Ako ang bahala.” Wika ni Celine na may pagsisigurado. Bumukas ang pintuan ng silid-aralan at pumasok mula roon ang Math teacher nila. “So bukas ah? ‘Wag mo kaming bibiguin.”

Bumalik na sa kanya-kanyang upuan nila sila Celine.

Nagtataka pa rin ang tatlo sa binabalak ni Celine bukas. Hindi mawala sa kanila ang mag-alala.

Kinabukasan sa school, agad na lumapit si Sarah sa apat para sabihin na baka hindi siya makarating mamaya dahil magiging abala siya sa school. Malapit na kasi maganap ang taunang pista sa kanilang paaralan.

“Pasensya na talaga.” Paghingi ng paumanhin ni Sarah.

“H’wag kang mag-alala. Kahit anong oras ka pa matapos, aantayin ka namin roon. Ano pa’t naging magkaibigan tayo?” Nagkatinginan sina Jess, Cassie at Sam sa isa’t-isa. Hindi sila makapaniwala sa sinasabi ni Celine. Totoo ba ito o pagbabalat-kayo lang para mapilit si Sarah na pumunta mamaya?

“Seryoso ka ba d’yan? Baka mainip lang kasi kayo sa paghihintay sa akin.” Pag-aalala ni Sarah.

Tahimik lang ang tatlong nakikinig sa usapan. Ayaw nila makialam. Diskarte kasi ito ni Celine. Tutal siya naman ang may plano ng lahat.

“Sige na. Hihintayin ka namin. Mas magagalit kami kapag hindi ka talaga sumipot. Di ba girls?” Napatango na lang ang lahat. Kailangan lang nilang sakyan si Celine.

“Sige na nga. Bibilisan ko para sa inyo. Sige mauna na ako. Paalam na sa inyo.” Pero bago pa man makaalis si Sarah ay pinigilan siya ni Celine.

“Wait. Bago ka umalis,” Kinuha ni Celine ang limang pulang laso mula sa kanyang bulsa, “Isuot mo muna ‘to. Tanda ‘yan ng pagkakaibigan natin.” Isa-isa nilang isinuot ang bigay na pulang laso ni Celine.

“Maraming salamat dito.” Nakangiting sabi ni Sarah.

“Walang anuman. Sige. Baka mahuli ka pa sa appointment mo.” Nagpaalam na sila kay Sarah. Naiwan lang doon ang apat habang si Celine ay nakangisi.

“Ano ba talagang balak mo?” Tanong ni Jess.

“Yeah. Para kasing may kakaiba.” Dagdag naman ni Cassie.

Humarap sa kanila si Celine. “Gusto ko lang naman bigyan ng memorable na birthday party si Sarah. Masama ba ‘yon?”

Nahihiwagahan pa rin ang tatlo. Hindi sila kuntento sa naging sagot nito.

“Ano ba kasi talaga?” Gusto na nilang malaman ang totoo.

“Okay fine. Para tantanan niyo na rin ako. Tatakutin lang naman natin si Sarah on her birthday. ‘Yon lang. May masama ba don?”

“Are you insane? Ikaw kaya ang takutin namin. Tapos sabihin mo sa amin kung anong masama doon.” Wika ni Jess. Sabi na nga ba. May hindi magandang gagawin si Celine. Kilala niya ang kaibigan.

“Pwede ba? Sakyan niyo na lang ang gagawin ko. Wala namang mangyayaring masama. Ako ang bahala.” Ayan na naman si Celine sa kanyang paninigurado.

“Ikaw ang bahala, kami ang kawawa.” Sabay-sabay nilang nasabi.

Hindi alam ng apat na may nakakarinig sa pinag-uusapan nila. Maaaring ito ang makasira sa plano ni Celine.

Mag-aalas-singko palang ay nasa batuhan na malapit sa school sina Jess. Wala pa ang birthday girl. Naisipan na lang nilang hintayin si Sarah roon kahit wala pang kasiguraduhan na makakapunta ito nang maaga.

Naghanda sila ng isang bonfire.

Inilabas ni Celine ang isang boteng alak. Alam niyang menor de edad palang silang apat pero minsan lang ang ganitong pagkakataon na maaari silang makainom ng malaya. Wala namang makakaalam hangga’t walang magpapaalam.

“Ang tagal naman ‘ata ni Sarah.” Saad ni Jess habang nakatingin sa kanyang relo. Alas-syete na nang gabi pero wala pa rin si Sarah. Marahil ay nasa school pa rin ito, tinatapos ang ilang paperworks. Ito ang ayaw nila sa mga school organizations. Ang oras na laan para sa pagpapahinga at pagsasaya ay naaaksaya lang sa mga organizations.

Hindi nga nila lubos maisip kung ano ang nagustuhan ni Sarah sa ganoong mga bagay.

Huling patak na ng alak. Lasing na ang iba ngunit si Celine ay halos hindi mo mahahalatang uminom. Hinihintay pa rin nito ang pagdating ni Sarah.

Nakarinig sila ng kaluskos. Tila may tao. Bigla silang naalerto. Maliban kay Sarah, walang dapat makakita sa kanila. Delikado sila kapag nagkataon.

“Guys…” Nakahinga sila ng maluwag nang malaman nilang si Sarah lang pala iyon. Bumalik ang ngiti ni Celine. Oras na para isagawa ang plano.

“Girls, nandito na pala ang birthday girl. Sabay-sabay natin siyang awitan ng ‘Happy Birthday To You’.” Sabay-sabay na kumanta ang apat na parang mga bata. Nakangiting nakikinig lang sa kanila si Sarah. Wala itong kaalam-alam sa plano ni Celine.

“Maraming salamat sa inyong lahat.” Masayang sabi ni Sarah.

“May surprise nga pala kami sa iyo. Pero kailangan ka muna naming piringan.” Tinakpan ni Celine ng bandana ang mga mata ni Sarah. “H’wag mo ‘tong tatanggalin hangga’t hindi namin sinasabi.”

Tiningnan ni Celine ang tatlo, hudyat kung kailan nila gagawin ang plano. Kanya-kanya nagtago ang apat. Magsisimula na ang takutan.

“Aaaaahhhhhhh!” Isang malakas na sigaw ang narinig ni Sarah. Galing iyon kay Celine. Agad na tinanggal niya ang piring. Naabutan niya na siya na lang pala mag-isa ang naroon.

Isang tili muli ang kanyang narinig. Mula naman iyon kay Sam.

“Sam?! Celine?! Nasaan kayo?” Natatakot mula sa kanyang kinatatayuan si Sarah. Hindi niya maigalaw ang mga binti. Namamawis ang kanyang mukha. Hindi niya alam kung ano na bang nangyayari sa mga kaibigan.

Nakarinig siya ng isang kaluskos. Sinundan pa iyon ng isa. Isang mahinang boses ang nagpatindig ng balahibo niya.

“Sarah…”

Nang marinig niya iyon, nagtitili siyang tumatakbo. Ang hindi niya alam ay pinapanuod siya ng mga kaibigan habang tumatawa.

Nagtatakbo si Sarah sa sobrang takot. Hindi niya makita ang daan palabas dahil sa dilim ng lugar at sobrang pagkakataranta.

“Oh my ghadd! Didiretso siya sa bangin!” Nanlaki ang mata nila nang sabihin iyon ni Sam. Palapit na si Sarah sa bangin. Maaari siyang mahulog mula roon.

Agad na lumabas silang apat mula sa kanilang pinagtataguan ngunit huli na ang lahat. Dumausdos pababa ng bangin si Sarah.

“Sarah!” Sabay-sabay nilang sigaw.

Agad nilang binaba si Sarah para tingnan kung ano nang nangyari. Puro sugat ang buong katawan ni Sarah. Duguan rin ang ulo nito. Halatang bali rin ang katawan nito dahil sa posisyon nang pagkakahulog.

“Oh my ghadd! Anong nagawa natin? Pinatay natin siya!” Naghehesterikal na wika ni Sam.

“H’wag ka ngang O.A!” Chineck ni Celine ang pulso ni Sarah. Napahinto siya matapos niyang tingnan ang pulso nito. Nag-aabang lang ang tatlo sa kanyang sasabihin.

“Ano na?” Kinakabahang tanong ni Cassie.

“S-she’s… dead.” Natahimik silang lahat. Ano ba ‘tong kinasangkutan nila? Hindi nila akalain na ganito pala ang mangyayari.

“Kasalanan mo ‘to!” Galit na sabi ni Cassie. Pinigilan siya ni Jess sa pagwawala.

“Walang may gusto nito, kahit si Celine.” Kailangang lakasan ni Jess ang kanyang loob. Wala namang magagawa ang pagiging hesterikal niya.

“Hindi ko kasalanan ang katangahan niya! Siya mismo ang pumatay sa sarili niya!” Ayaw akuin ni Celine ang kasalanan kahit alam nito na siya ang may pakana ng lahat.