PLEASE READ THIS!

READ BEFORE YOU CONTINUE

WARNING: EXTREME MATURE CONTENT

This story is a work of BL (Boys’ Love) Dark Romance and contains explicit content intended only for readers aged 18 and above. It explores a highly controversial and forbidden narrative that is morally complex, emotionally heavy, and potentially triggering.

Please be advised that this story includes the following:

Stepfather x Stepson Relationship, Infidelity & Cheating, Significant Age Gap, Toxic Dynamics, Multiple Top x One Bottom, Explicit Sexual Content.

READER DISCRETION IS STRONGLY ADVISED.

This story does not aim to romanticize healthy or moral relationships. Instead, it is an unapologetic exploration of destruction, obsession, and forbidden desire. If you find themes of betrayal, family taboo, or psychological manipulation distressing, this story is not for you.

chapter 1

—

​“A-ah—Ang sarap, Daddy!” wala sa sariling ungol ni Roxy habang kinakantot siya ng kaniyang ama-amahan.

​Napangisi si Elias at inayos ang posisyon ng anak. Ang makinis at maputing binti nito ay nakapulupot sa kaniyang bewang habang sila ay nasa missionary position, tila ayaw siya nitong pakawalan.

​Nilapat ni Elias ang kamay sa leeg ni Roxy, sinasakal ito nang bahagya, habang ang isa niyang kamay ay mariing humawak sa manipis na bewang ng anak bago niya ito pinaspasan ng kantot.

​“Tang-ina mo, Roxy. Ang landi mong bata ka…” Elias taunted as he buried his 13-inch cock deep into Roxy’s tight and tiny hole. Ramdam na ramdam ni Elias ang higpit ng kaniyang anak na tila nilalamon ang kaniyang pagkalalaki, kaya hindi niya mapigilang mapakagat sa kaniyang labi.

​Magkasalubong ang kilay, hinigpitan niya ang kapit sa leeg ni Roxy na siguradong magmamarka sa maputi nitong balat. “Ano? Masarap ba? Masarap ba ang tite ng asawa ng nanay mong puta ka?”

​Hindi agad nakasagot si Roxy dahil muling bumanat ng sunod-sunod at malalalim na bayo si Elias. Bumuka ang maliit na labi ni Roxy sa sarap; ang mukha nitong mala-manika ay hindi na maipinta, at ang kaniyang mga kuko ay pilit na bumabaon sa likod ni Elias. Humihigpit ang bawat ungol niya kasabay ng pagtulo ng kaniyang luha.

​Nakaramdam si Elias ng inis nang hindi siya sagutin nito, kaya bigla siyang huminto. Mabilis niyang hinugot ang matigas at naglalaway niyang alaga mula sa butas ng anak, bago niya ito malakas na ipinalo sa namumula at basang-basang hiyas ni Roxy.

​Plak!

​Natigilan si Roxy nang maramdaman ang pagkawala ng mainit at malaking alaga ni Elias. Puno ng luha at nagtataka niyang tiningnan ang ama.

​“D-Daddy, pleas—Ugh!” Hindi niya natapos ang sasabihin nang maramdaman ang muling pagpalo ng burat ni Elias sa kaniyang ibaba. Sunod-sunod at maingay ang bawat tama nito, ang tunog ng laman sa laman ay lalong nakakadagdag sa libog na namamayani sa loob ng apat na sulok ng selda.

​“Pag tinatanong kita, sumagot ka!” puno ng awtoridad na utos ni Elias habang patuloy ang paghampas ng kaniyang burat sa gutom na butas ni Roxy.

​“O-Opo… ahh! Masarap… masarap ang tite mo, Daddy!” pagsuko ni Roxy, habang pilit na ibinubuka ang kaniyang mga hita para mas maabot ni Elias ang kaniyang loob.

“Good boy,” ngisi ni Elias, halatang satisfied sa pagsuko ni Roxy. Hindi pa siya tapos—mas lalong nanggigigil ang hayop dahil sa reaksyon ng anak-anakan niya.

Mabilis na binuhat ni Elias si Roxy at binaliktad ito sa kama. “Now get on your knees and arch that fat ass for me,” utos ni Elias, ang boses ay puno ng awtoridad.

Kahit nanginginig ang tuhod, sumunod agad si Roxy. He dropped to his hands and knees, arching his back at lalong itinambad ang maputi at namumulang pwet niya. Ang blonde hair niya ay gulo-gulo na at basang-basa ng pawis, looking every bit like the doll-faced slut Elias raised him to be.

Lumawak ang ngisi ni Elias nang makita ang kasexihan ni Roxy. Ang manipis nitong bewang, ang maputi at makinis nitong likod pababa sa matambok at namumula nitong puwet, at ang mga nanginginig nitong binti na basa ng paunang katas ni Roxy—lahat ’to ay sadyang nakakaulol.

Hindi na siya nag-atubili pa at marahas na pinasok ang kaniyang alaga sa gutom na hiyas ng anak-anakan. Tila nahugot naman ang hininga ni Roxy sa pagkabigla. Ramdam niya ang pinaghalong sarap at kirot ng biglaang pagpuno ng kaniyang ibaba.

“A-ahhh! Daddy! Fuck… ang laki!” tili ni Roxy, baon na baon ang mukha sa unan habang pilit na kinakaya ang dambuhalang burat ni Elias na tila gustong punitin ang kaniyang puke.

“Tang-ina, Roxy… ang sikip mo pa rin talaga! Parang hindi ka nakakantot, hayop ka,” mura ni Elias habang sinasabayan ng malalakas na bayo. Hinawakan niya nang mahigpit ang buhok ni Roxy at hinila ito paitaas para mapaharap sa kaniya ang nangingiyak-ngiyak na mukha ng anak.

“Ano? Kaya mo pa? Gusto mo pa?” mapanginis na tanong ni Elias bago muling bumanat ng mas malalim at mas mabilis na kadyot habang magkasalubong ang kilay at kagat ang nakangising labi.

Ang tunog ng basang laman ay umaalingawngaw sa buong selda. Bawat tulak ni Elias ay ramdam ni Roxy hanggang sa kaniyang kailaliman. Ang mga kamay ni Elias ay muling bumaba sa mapuputing pisngi ng pwet ni Roxy at malakas itong pinag-sasampal habang walang tigil ang pag-pako niya sa loob nito.

“O-opo… ahh! Ang sarap, Daddy! Ang laki ng tite mo… ugh! Kantutin mo pa ako! Babuyin mo ako!” ungol ni Roxy, ang kaniyang katawan ay pasunod-sunod na nayayanig sa bawat marahas na kantot ni Elias.

Lalong nanggigil si Elias sa dumi ng pananalita ni Roxy. He shifted his weight, leaning his heavy chest against Roxy’s back, pinning him down while his lower body continued the relentless punishment. Inabot niya ang leeg ni Roxy at muli itong sinakal nang bahagya, sapat lang para lalong mamula ang mukha ng bata sa sarap at hirap.

“Ugh! Yes, Daddy… ahh! S-sige pa! Ibaon mo pa… f-fuck me harder!” Roxy begged, his tiny hands clutching the bedsheets so tight they almost ripped.

Bawat kadyot ni Elias ay mas nagiging hayop, mas mabilis, at mas walang pakundangan. Ramdam ni Roxy ang init na namumuo sa kaniyang katawan, ang bawat ugat sa alaga ni Elias ay kumikiskis sa kaniyang prostate, dahilan para maging sunod-sunod ang kaniyang ungol at pagtulo ng kaniyang luha sa sarap.

Hindi na sumagot si Elias. Mas binilisan niya ang pag-kantot, isang mabilis at nakaka-baliw na ritmo na tila ba balak niyang wasakin ang loob ni Roxy. Sobrang init na ng friction sa loob, at ang makitang namumula at bugbog na ang maputing pwet ni Roxy sa bawat hampas niya ay sapat na para itulak si Elias sa kaniyang limitasyon.

​“Fuck, Roxy! Kakantutin kita hanggang sa mamatay ka sa sarap!” ungol ni Elias, ang mga ugat sa kaniyang braso ay litaw na litaw na bago niya pinakawalan ang huling serye ng marahas na kantot.

​“A-AHHHHH!” sigaw ni Roxy, nangingisay ang buong katawan sa isang marahas na orgasmo, nagdidilim ang paningin niya sa sarap habang nararamdaman ang pag-baon ni Elias hanggang sukdulan.

Sa isang malakas na ungol, pinakawalan ni Elias ang kaniyang mainit at malapot na tamod, bumubuga ito sa kailaliman ni Roxy at pumupuno sa kaniyang gutom na butas hanggang sa umapaw ito sa kanilang mga hita.

Nakalaylay na ang katawan ni Roxy sa sobrang pagod, habol-habol ang hininga habang ramdam na ramdam niya ang bawat tibok ng tite ni Elias sa loob ng kaniyang butas. Ang mainit na tamod ng kaniyang Daddy ay unti-unting umaagos palabas, humahalo sa pawis at katas nila na naglalawa na sa manipis na kutson ng selda.

​“Tang-ina… ang sarap mo talaga, baby,” hingal na mura ni Elias habang dahan-dahang humuhugot mula sa loob ni Roxy. Rinig na rinig ang basang tunog ng paghihiwalay ng kanilang mga laman.

Napadaing si Roxy, ramdam ang biglaang pangungulila ng kaniyang butas nang mawala ang dambuhalang alaga ni Elias. Humiga si Elias sa tabi niya, walang pakialam kung pareho silang malagkit at madumi. Hinila niya si Roxy palapit sa kaniyang matipunong dibdib, hinahaplos ang blonde na buhok nito.

​“Daddy…” bulong ni Roxy, isinisiksik ang kaniyang mukha sa leeg ni Elias. “Huwag mo akong paalisin. Ayokong lumayo sa ’yo.”

Natigilan si Elias bago napailing at bumaling sa kaniya. Hinawakan ni Elias ang panga ni Roxy, pinaharap ito sa kaniya nang may seryosong tingin. “Makinig ka sa akin, Roxy. This is just temporary. Kailangan kitang ilayo rito habang mainit pa ang mga magulang ng Mommy mo sa akin.”

Tumitig si Elias sa kisame ng kaniyang selda. Kung pwede lang na hindi paalisin ang anak niya ay ginawa niya na, pero 18 lang ‘to at lumaki sa luho. Alam niyang kailangang laging napagsisilbihan si Roxy kaya hindi ‘to pwedeng mamalagi lang sa kulungan, lalo na’t hindi pa sigurado kung hanggang kailan ang itatagal ng kaso niya.

​Kahit na maganda at VIP ang selda niya—may aircon, TV, sariling banyo, at malambot na kama—hindi pa rin maaring dito mabulok si Roxy. Ayaw rin naman kunin si Roxy ng mga magulang ni Lucy, na kaniyang asawa at ina ni Roxy, dahil hindi nila matanggap na bakla ‘to, at lalong ayaw ni Roxy sa kanila kaya hindi niya pipilitin ‘to.

​Napangisi si Elias habang inaalala kung paano siya napunta sa likod ng rehas. Kasalanan lahat ’to ng mga biyenan niyang akala mo kung sinong malilinis. Noong mamatay si Lucy dahil sa atake sa puso, agad silang naging suspisyoso. Hindi sila naniwalang biglaan lang ang pagkamatay ng anak nila dahil malakas at healthy naman si Lucy. Ginamit nila ang lahat ng koneksyon at pera nila para madiin siya, sa pag-aakalang may ginawa siyang masama sa asawa niya.

​Ang hindi nila alam, totoo namang siya ang dahilan—pero hindi sa paraang iniisip nila. Namatay si Lucy dahil hindi nito kinaya ang nakita; ang sarili nitong asawa at anak, hubo’t hubad na nagkakantutan sa ibabaw ng kitchen counter. Ang tindi ng gulat at pandidiri ang pumatay kay Lucy, pero hinding-hindi ‘yun aaminin ni Elias kahit kanino.

Si Rohan Xian, o mas kilala bilang Roxy, ay hindi niya totoong anak. Anak ito ni Lucy sa kaniyang unang asawa na pumanaw na noong sanggol pa lamang si Roxy. Dalawang taong gulang pa lamang ang bata nang makilala ni Elias si Lucy; siya na ang tumayong ama, ang nagpalit ng lampin, at ang nagpalaki sa bata sa gitna ng luho at todong proteksyon. Halos buong buhay ni Roxy, si Elias na ang kinilala niyang haligi ng tahanan.

Hindi kailanman inisip ni Elias na darating ang araw na ang anak na binuhat at inalagaan niya noon sa kaniyang mga bisig ay siya ring anak na bababuyin at kakantutin niya ngayon. Pero heto siya, hubo’t hubad at pawis na pawis habang katabi si Roxy, ramdam pa ang init ng katawan ng isa’t isa pagkatapos ng kanilang marahas na kantutan. At kung paano sila humantong sa ganitong marumi at fucked up na relasyon?

That’s a different story for another time.

“Huwag kang mag-alala, baby. Chief of Police ang Daddy mo,” bulong ni Elias habang hinahaplos ang pisngi ni Roxy. Bahagya niyang idiniin ang kaniyang hinlalaki sa ibabang labi ng anak, pinagmamasdan kung paano ito mamula mula sa kaniyang pagpindot.

“Temporary lang ’to. VIP ako rito dahil hawak ko sa leeg ang mga gwardya at pati ang warden. Konting laro lang sa korte at makakalabas din ako. Pero sa ngayon, kailangan mong umalis. Sa Manila ka muna, sa mga kapatid ko. Doon, safe ka. Doon, masusunod lahat ng gusto mo.”

Sumimangot si Roxy, ang kaniyang spoiled brat attitude ay unti-unting bumabalik. Umirap siya. “Anong safe? Mamamatay ako doon sa uhaw! Sino’ng kakantot sa akin doon? ’Yung mga kapatid mo?”

Natawa nang mahina si Elias, isang madilim at nakaka-kilabot na tawa. Hinila niya ang buhok ni Roxy para mapatingala ito sa kaniya, forcing their eyes to meet. “Diyan ka magaling. Kaya nga binibigyan kita ng laya, ’di ba? You’re a slut, baby. I know you can’t last a week without a cock inside you. Kaya sige, humanap ka ng kakantot sa ’yo sa Manila. Kahit sino, kahit ilan.”

Nanlaki ang mga mata ni Roxy, hindi makapaniwala sa narinig. Napabangon siya nang bahagya mula sa pagkakahiga. “Talaga, Daddy? Hindi ka magagalit?”

“Magagalit? No. I’ll enjoy it,” sagot ni Elias, habang kinukuha ang kaniyang phone mula sa gilid ng unan. Marahan niyang pinasadahan ng tingin ang hubad na katawan ni Roxy.

Lalong lumawak ang ngisi ni Elias, habang tinitigan ang naguguluhang expression ng anak. “But in one condition. Every time someone uses you, every time someone pounds that tight little hole, I want to see it. I-video mo lahat, Roxy. Send it to me. I want to watch how other men try to break you while I’m stuck in here.”

Natigilan si Roxy bago may nakakalokong ngiti ang sumilay sa labi niya. Gumapang siya palapit kay Elias, at binigyan ‘to ng mabilis na halik sa labi. Ang idea na pinapanood siya ni Elias habang nagpapakantot sa iba ay lalong nagpataas ng kaniyang libog.

“You’re so sick, Daddy… and I love it.” kinikilig na ani Roxy at muling niyakap ang ama.

—

I will update this once I finish Eula’s story.

chapter 2

Tobias POV

“Tol?” bungad ko pagkasagot ko ng tawag mula sa kapatid kong si Elias.

Nagsalubong ang kilay ko at naningkit ang mga mata ko dahil sa tindi ng sinag ng araw. Putang-ina, sobrang init. Ramdam ko ang malapot na pamamawis ng noo ko habang naglalakad ako sa gitna ng parking lot.

Pinapaikot ko ang susi ng kotse sa mga daliri ko habang ang kabilang kamay ko naman ay mahigpit na hawak ang isang placard. Nakasulat doon sa malalaking letra ang pangalan ng pamangkin kong susunduin ko ngayon.

“Nakita mo na ba?” seryosong tanong ni Elias mula sa kabilang linya.

Hindi ko muna siya sinagot dahil hinarang ako ng guard para sa routine check. Nang ma-clear na ako ay dire-diretso akong pumasok sa loob ng airport terminal. Agad na humalik sa balat ko ang malamig na singaw ng aircon, isang malaking ginhawa mula sa impyernong init sa labas.

“Hindi pa. Kakapasok ko lang dito sa loob. Anong oras ba ang dating niyon?” tanong ko habang nililibot ang paningin ko sa dagsa ng mga taong naglalabasan mula sa arrival area.

Tiningnan ko ang wrist watch ko at nakitang mag-aalas tres na ng hapon. “Puta, paano pala kung nagkasalisi kami? Ang daming tao rito,” walang sariling bigkas ko habang medyo kinakabahan. Hindi ko pa kasi nakikita ang batang ’yun sa personal kaya hindi ko alam kung anong itsura niya.

Narinig ko ang mahinang tawa ni Elias sa kabilang linya, ’yung tawang may halong yabang. “Gago, ngayon-ngayon lang lumapag ang eroplano non kaya for sure nandiyan na ‘yan, maghintay kalang. Itaas mo ’yang placard na may pangalan niya. Hindi mo kailangang mag-alala, Tobias. Sigurado akong makikilala mo siya agad.”

Napangisi ako. “Bakit? Ganun ba katingkad ang itsura ng batang ‘yun?” tanong ko sabay sandal sa isang poste, pilit na tinitingnan ang bawat mukhang lumalabas sa gate habang inaayos ang pagkakahawak ko sa placard.

“Basta,” sagot ni Elias, at parang nararamdaman ko ang ngisi niya kahit sa telepono lang. “Prepare yourself, tol. Iba ang aura niyan.”

Napakamot ako sa batok at inayos ang tayo ko. Sa totoo lang, wala talaga akong ideya kung anong itsura ng batang susunduin ko. Never ko pang nakita yung anak ni Elias, kahit sa litrato man lang. Masyadong malayo ang probinsya nila kaya hindi rin dinadala ni Elias ‘yon dito sa manila, at nitong mga nakaraang taon lang talaga naging madalas ang usapan namin.

Tatlong beses sa isang taon lang rin kasi umuuwi si Utol dito sa manila para bisitahin kami at tingnan ang mga anak niya sa dating asawa, at ni isang beses don hindi niya dinadala ang anak niya sa bagong asawa. Busy daw kasi to sa school kaya hindi niya nasasama. Ang tanging alam ko lang, ayon na rin sa kwento ng kapatid ko, ay bakla ang anak niya.

Wala naman sa akin ’yun. Hindi ako judgmental at wala akong pakialam sa trip ng ibang tao. Pero siyempre, as a straight guy na sanay na nakukuha ang kahit sinong babaeng magustuhan ko, hindi ko lang talaga ma-imagine ang sarili kong pumatol o makipag-halubilo nang matagal sa mga ganun. I’m straight as an arrow, at ang isipin pa lang na may titiradahan akong lalaki o makikipag-romansahan ako sa kapwa ko lalaki ay sapat na para kilabutan ako. I don’t discriminate, pero hanggang doon lang ’yun.

Isa pa, may asawa at mga anak na ako.

“Kung pinakilala mo manlang sana ‘yang anak mo sa amin, edi sana hindi ako nahihirapan ngayon,” biro ko habang pilit pa ring sinisilip ang mga lumalabas sa arrival gate. “At kamusta na nga pala ’yung kaso mo? Gaano ka pa ba magtatagal diyan sa loob? Baka mamaya niyan, mag-debut na ’tong anak mo dito sa Manila, eh nandiyan ka pa rin.”

Narinig ko ang buntong-hininga ni Elias, pero nananatili ang kumpyansa sa boses niya. “Chief of Police ’to, Tobias. Alam mo namang malakas ang kapit ko. VIP treatment ako rito, parang nasa hotel lang din. Konting ikot lang sa mga biyenan ko at sa korte, makakalabas din ako. Maybe a few months, pero for now, kailangan ko munang ilayo si Roxy dito. Kamusta naman ba diyan?”

Tiningnan ko ang bawat binatang lumalabas sa arrival area. Itinataas ko ang placard na hawak ko tuwing may nakikita akong sa tingin ko ay ang pamangkin ko, pero umiiwas lang ang mga gago. Tangina, ano ba kasing itsura ng batang ‘yon?

Biglang rumihestro sa isip ko ang mga baklang madalas kong makasalamuha—mga bading na tambay sa kanto namin. Agad na umasim ang mukha ko nang maalala kung gaano kapangit ang ilan sa kanila. Mga lalaking-lalaki ang panga pero pilit na nagsusuot ng makeup. Wala naman sanang kaso ‘yon, pero minsan kasi ay talagang hindi bagay ang mga pintura sa mukha nila; makapal ang blush-on, makulay ang eyeshadow, tapos neon pink ang labi kahit kayumanggi ang balat. Imbes na gumanda, mas lalo lang silang nagmumukang katatawanan dahil hindi bumabagay ang kulay sa balat nila.

Ganoon din ba ang anak ni utol? Dahil kung ganoon man, paniguradong magiging tampulan siya ng tukso ng mga kapatid at pinsan niya. Kilala ko pa naman ang mga anak ko at ang mga pamangkin ko—walang sinasanto ang mga ‘yon.

Tumikhim ako para itago ang iniisip. “Huwag kang mag-alala, Tol. Ayos pa naman ang bahay mo, inaalagaan naman ng mga anak mo, kaso naging tambayan nga lang nilang magpipinsan,” sagot ko at natawa nang mahina. “Ginawa na ring motel ng mga gago, halos araw-araw yatang may inuuwing babae ang mga anak mo.”

Muling tumawa si Elias sa kabilang linya. “Hayaan mo, malalaki na ang mga ‘yan. Isa pa, titigil rin ang mga ‘yan dahil darating na ang kapatid nila,” aniya na may kakaibang tono. Parang may gustong iparating kaya napa-kunot ang noo ko at nagsalubong ang kilay ko.

Magsasalita sana muli ako nang maunahan ako ni Elias. Sumeryoso ang boses niya. “Alagaan niyo nang maayos si Roxy. Sobrang spoiled niyan. Lumaking nakukuha lahat ng gusto, kaya siguraduhin mong hindi ’yan magkukulang sa kahit ano. Ibigay mo lahat ng hilingin niyan, kahit gaano pa ka-absurdo. Ituring niyo siyang prinsesa kung maaari. Isipin mo na lang na pambawi mo na ’yan sa akin.”

Napahimas ako ng batok dahil parang may sumampang mabigat na responsibilidad sa balikat ko. Napabuga ako ng hangin. “Kami na bahala. Napag-usapan na rin naman namin ‘yon nila Papa, Kuya Silas, at Jonas, pati ng mga asawa namin. At ayos na rin naman ang mga requirements ng anak mo sa school kaya makakapag-aral rin siya rito sa nalalapit na pasukan. Pinaayos ko na rin ang magiging kwarto niya sa mga anak mo,” mahabang paliwanag ko.

Malaki naman na ang anak niya. Labing-walong taong gulang na, kaya alam kong hindi na kami mahihirapan masyado. Isa na rin ‘to sa maibibigay naming tulong dahil hindi kami nakapunta noong mamatay ang asawa ni utol. Tsaka hindi naman problema sa amin ang pera.

“Salamat, ‘tol. ‘Wag kang mag-alala, may kapalit naman ‘yang pagtulong niyo,” anito at natawa. Muli akong naguluhan sa kaniyang tinuran. “May pagka-maarte at masungit ‘yan pero ’pag ibinigay mo naman ang gusto niya, magbe-behave ‘yan,” ngisi niya.

Napailing ako at sumandal sa poste, pinapaikot pa rin ang susi sa daliri ko. “Oo na, oo na. Puta, ginawa mo pa akong babysitter ng anak mo…” pahina nang pahina ang boses ko nang may makita akong nakapukaw ng atensyon ko.

Mula sa arrival gate ay napatulala ako nang may isang pigurang lumabas na nakakuha ng atensyon hindi lang nung sa akin, kundi halos lahat ng lalaking naghihintay sa arrival area.

Kakalabas lang sa gate ay isang pigura ng babaeng agaw-atensyon ang ganda at katawan. May tulak-tulak siyang cart na may lamang dalawang malaking maleta at bag. Maliit lang siya, parang dalagita, at may kaiksian ang blonde na buhok. Samahan pa ang maputi at ma-pink-pink na makinis na balat nito na tila ba hinding-hindi nasisinagan ng araw.

Balingkinitan ang katawan nito na kitang-kita sa suot na fitted black crop top shirt. Hindi siya sobrang payat; may saktong laman na masasabi mong malambot at sexy, lalo na’t kita ang patag at maputing tiyan nito. Manipis at makurba ang kaniyang bewang pababa sa malapad na balakang. Dahil nakasuot ito ng itim na denim high-waisted shorts, agaw-pansin rin ang slender legs nitong maputi at malaman na parang naiipit sa suot na masikip na shorts. May suot rin siyang itim na Timberland boots na lalong nagpa-astig sa porma niya.

Mula sa kinatatayuan ko ay bakas ang matambok at bilugan nitong pang-upo habang naglalakad. Hindi nakakapagtaka na halos lahat ng lalaki rito sa arrival area ay sa kaniya nakatingin, ang iba ay nagbubulungan pa habang sinusundan siya ng tingin.

“Tol?” Rinig kong tawag ni Elias sa akin pero hindi ko na siya magawang pagtuunan ng pansin nang makitang nagsisimulang luminga ang babae.

Natigilan ako nang saktong paglingon niya sa gawi ko ay nagtama ang paningin naming dalawa. Wala sa sariling napindot ko ang end call dahil hindi inaalis ng babae ang titig niya sa akin. Kasabay ng unti-unting pagbaba ng telepono sa aking tenga ay siyang pagbaba naman ng kaniyang paningin sa buong katawan ko, tila ba sinusukat ako mula ulo hanggang paa.

Muli itong nag-angat ng tingin sa akin at napalunok ako nang biglang may sumilay na matamis na ngiti sa kaniyang mga labi. Pero mas lalo akong natuod nang makita ko siyang dire-diretsong naglalakad papalapit sa pwesto ko.

​Putangina? Mukhang natipuhan yata ako, ah? Ang kaninang gulat ko ay napalitan ng isang mapangahas na ngisi. Hindi ko rin naman siya masisisi kung sa unang tingin pa lang ay natipuhan na niya ako agad. Sa taas ko ba namang 6’3, sa laki ng katawan ko, at sa pogi kong ‘to, alam kong nakuha ko rin ang kaniyang atensyon. Mukhang makaka-jackpot ako ngayon, ah.

​Maaga pa naman at wala pa rito ang pamangkin ko. Kung yayain man ako ng quickie ng babaeng ‘to, papatulan ko agad nang walang pag-aalinlangan—kahit sa banyo na lang ng airport na ’to. Hindi naman siguro magagalit ang pamangkin ko kung malate ako ng ilang minuto, ’di ba? Naramdaman ko ang pagpintig ng dose pulgada kong burat sa loob ng aking pantalon dahil sa naisip ko habang papalapit siya.

​Tinitigan ko ang papalapit na babae muling ibinaba ang paningin ko sa kaniyang katawan. Ang ganda talaga ng hubog, parang hinulma ng langit. Pansing-pansing ang bawat kurba at ang tila kalambutan ng kaniyang balat. May asawa na ako, oo, pero hindi ko naman itatanggi na paminsan-minsan ay tumitikhim din ako ng ibang putahe gaya na lang ng pagkakataong ito.

Huminto ang babae sa harapan ko habang ako ay parang tuod lang na nakatayo. Medyo hinihingal siya dahil tulak-tulak niya ang cart na may dalawang maleta. Saglit siyang yumuko para huminga bago nagtaas ng tingin sa akin. Dahil sa taas ko ay wala siyang choice kundi tingalain ako nang husto.

Nagtitigan kami. Dahil mas malapit na siya sa akin, mas malinaw kong nakita ang maganda niyang mukha. Manipis ang kilay, maliit at matangos ang ilong, ang labi ay maliit pero puno, at ang mata ay parang mata ng pusa. Maganda, malaki na medyo singkit ang dulo, at kulay hazel brown—isang katangiang nagpamukha sa kaniyang banyaga. Ang mga pilik-mata niya ay makapal at natural na nakatikwas, pati ang nasa ibabang bahagi ng mata ay mahahaba rin.

May suot siyang kaunting makeup. May eyeliner sa mata, kaunting blush, at may kulay rin ang mga labi na mukhang natural lang. Pero ang agaw-pansin talaga sa mukha niya ay ang kaniyang mga nunal. Meron siyang nunal sa gilid ng mata, at ang pinakanakakalibog sa lahat ay ang nunal niya mismo sa itaas ng kaniyang labi.

Binasa ko ang pang-ibabang labi ko at muli siyang hinagod ng tingin. Napahinto ang mga mata ko sa kaniyang puson nang makita ang kumikinang na hikaw doon. Ang kaninang init na naramdaman ko ay mas dumoble. Isang masarap na putahe ang nasa harapan ko ngayon at pakiramdam ko ay magsisi ako kung hindi ko ito papatulan.

Bumaba rin ang tingin niya sa hawak kong placard bago muling tumingala sa akin. Bahagya niyang itinagilid ang kaniyang ulo, dahilan para mahulog ang ilang hibla ng kaniyang blonde na buhok sa kaniyang mukha.

​“Tito Tobias?” tanong niya. Malambot ang boses niya at may mapaglarong ngiti sa kaniyang mga labi.

Napaatras bahagya ang ulo ko sa gulat at pagtataka. Tama ba ang narinig ko? Tinawag niya ang pangalan ko? At paano niya ako nakilala? Nagsalubong ang kilay ko. Ngayon ko lang nakita ang babaeng ito, at imposibleng makalimutan ko ang ganitong klaseng kagandahang mukha kung sakaling nagkita na kami noon. So, sino ba ’to?

Then realization suddenly hit me. Naramdaman ko ang paglaki ng mga mata ko habang nakatitig sa taong nasa harapan ko. Muling bumaba ang tingin ko sa kaniyang katawan bago ibinalik sa kaniyang mukha—ilang beses ko yatang inulit iyon sa sobrang gulat. Lalo namang lumawak ang ngiti sa labi niyang mapupula.

“Kayo po si Tito Tobias? Kapatid ni Daddy Eli?” Malambot ang boses niya, pero walang bakas ng kahinhinan.

Hindi agad ako nakasagot. Hindi pa rin ako makapaniwala na ang kaninang pinagpapantasyahan ko ay anak pala ng kapatid ko. Pero mas gulat ako sa katotohanang ang akala kong babae ay isa palang lalaki.

Tumikhim siya kaya napabalik ako sa realidad. Ang matamis niyang ngiti ay biglang napalitan ng isang mapang-asar na ngisi. Napaayos ako ng tayo at tumikhim din para itago ang pagkapahiya ko.

“R-Roxy?” hindi siguradong tanong ko. Marahan itong tumango. “Ah, sorry… nagulat lang ako. Ngayon lang kasi kita nakita.” Paliwanag ko rito sabay palihim na napalunok.

Hindi ko alam kung bakit ako biglang ninenerbyos. Siguro tama nga ang utol ko, kakaiba ang aura ng batang ’to. Mahina siyang tumawa, at kahit ang tawa niya ay parang musika sa pandinig.

“Ayos lang po, Tito. Kahit po ako nagulat. Hindi ko po alam na ganito pala kaguwapo ang kapatid ni Daddy,” aniya habang diretso at matapang na nakatitig sa mukha ko.

Nahihiya akong natawa. Binola pa nga ako. Bago pa humaba ang usapan ay lumapit na ako sa kaniya. “Eto lang ba ang gamit na dala mo?” tanong ko at dumikit sa tabi niya upang kunin sana ang cart para ako na ang magtulak.

Mabilis na umatake sa ilong ko ang mabango niyang amoy dahil sa sobrang lapit namin. Amoy bulaklak at mamahaling pabango na sadyang nakakalasing.

“Tara na po, Tito. Gutom na rin kasi ako, eh,” ani Roxy sabay talikod sa akin.

Hinayaan ko siyang mauna habang hawak ko ang hawakan ng cart. Buong pwersa kong itinulak ang mabigat na karga, ang mga braso ko ay bumubukol sa bawat tulak habang sumusunod ako sa kaniya palabas ng terminal.

At dahil nauuna sa akin si Roxy, hindi ko maiwasang titigan ang katawan niya mula sa likod. Sa bawat hakbang niya, tila ba may sariling buhay ang kaniyang pang-upo.

Dahil sa nipis at sikip ng itim niyang shorts, bakas na bakas ang bawat pag-alon ng kaniyang matambok na pwet. Tangina. Bawat hakbang ng kaniyang maputing hita ay sinasabayan ng giling ng kaniyang malapad na balakang. Hindi ko mapigilang mapako ang tingin ko roon. Napakagat-labi ako, ramdam ang muling pag-init ng katawan ko habang pinagmamasdan ang bilugan at tila malambot niyang pang-upo na parang nagyayayang hawakan.

Pamangkin mo ’yan, gago, sermon ko sa sarili ko.

Mariin akong napapikit at umiling para alisin ang bastos na imahe sa utak ko. Inayos ko ang pagkakahawak sa cart, ang kalyo sa aking palad ay humahigpit sa bakal habang pinipilit kong ituon ang paningin sa malayo. Pero kahit anong gawin ko, bumabalik at bumabalik ang tingin ko sa likuran niya. Napakalaki para sa isang lalaki—mas malaki pa sa asawa ko o mga babaeng nakakantot ko.

“Malayo pa ba ang sasakyan mo, Tito? Ang init na kasi rito sa labas, oh,” reklamo ni Roxy habang paypay ang sariling kamay, hindi lumingon pero ramdam ko ang kaartihan sa boses niya.

“Malapit na. ’Yung itim na SUV doon sa dulo,” sagot ko, ang boses ko ay naging mas malalim at seryoso dahil sa pinipigil kong libog.

Binilisan ko ang lakad ko para maabutan siya, ang sapatos ko ay malakas na tumatama sa semento, mabibigat ang hakbang. Pero nang makatabi ko siya, ang amoy ng kaniyang balat ay muling sumunggab sa akin.

“Dito ang daan,” sabi ko sabay dampi ng kamay ko sa kaniyang balikat para igabay siya sa tamang direksyon. Sandali lang ang hawak ko, pero sapat na para maramdaman ang kinis at lambot ng kaniyang balat. “Sumunod ka lang sa akin, baka mawala ka pa.”

Roxy chuckled, a sound that sent a jolt down my spine. “I’m not a kid anymore, Tito. I can handle myself. Pero sige, lead the way.” Naglakad ako nang mas mabilis, pilit na ipinapakita ang pagiging dominante ko. Mahabang biyahe ’to pauwi.

Pumasok ako sa driver’s seat pagkatapos kong isalansan sa likod ng sasakyan ang mga maleta ni Roxy. Pag-upo ko, abala na si Roxy sa passenger seat; seryosong nagtitipa sa cellphone niya.

Binasa ko ang pang-ibabang labi ko, hindi mapigilang sulyapan uli ang hubog niya. Ang ganda talaga ng katawan nitong pamangkin ko. Sigurado bang lalaki ‘to? Baka naman niloloko lang ako ni Utol at talagang babae ang anak niya. Ayoko namang tanungin nang direkta dahil baka ma-offend.

Pangit kasi ang impresyon ko sa mga bading dahil na rin sa mga nakasanayan kong itsura nila sa kanto—pero ang makakita ng isang lalaki na parang babae, hindi lang sa mukha kundi pati na rin sa bawat kurba ng katawan, ay sadyang nakakagulat talaga.

Malambot rin ang bawat kilos nito. Kagaya ng karamihang bading ay mukhang mahilig din siya sa mga pambabaeng gamit at suotan. Napatingin ako sa mga daliri niya; ang mga kuko niya ay mukhang bagong manicure, maganda at may kahabaan, kulay wine red na kumikintab sa ilalim ng araw. Bigla akong napalunok. Ang ganda siguro ng kamay niya kung nakapulupot ‘to sa burat ko.

Napahawak ako nang madiin sa manibela, halos bumakat ang mga ugat sa braso ko sa higpit ng kapit. Agad akong umiwas ng tingin at tumikhim nang malakas. Kung ano-anong kahalayan na lang ang naiisip ko, puta. Pero hindi ko rin matatanggi na tinigasan talaga ako sa isang lalaki—sa isang bakla. At masaklap, pamangkin ko pa.

Winaksi ko ang maruming isipin sa utak ko at isinuksok na lang ang susi bago binuhay ang makina ng sasakyan. Humugong nang malakas ang makina.

“Suot mo ang seatbelt mo, Roxy,” utos ko sa kaniya sa malalim na boses.

Hindi ko siya tiningnan, itinuon ko lang ang paningin ko sa windshield habang ramdam ko ang pagpintig ng aking dose pulgada sa loob ng maong na pantalon. Sinimulan ko nang i-maneuver ang sasakyan palabas ng parking lot, pilit na pinapakalma ang sarili para sa mahabang biyahe.

“Huwag kang mag-alala, Roxy. Kami na ang bahala sa iyo rito sa Manila,” panimula ko habang maingat na minamaniobra ang sasakyan sa gitna ng dagsa ng mga sasakyan. “Hindi ka namin pababayaan habang wala pa ang Daddy mo.”

​Saglit na inalis ni Roxy ang tingin sa kaniyang cellphone at tumingin sa labas ng bintana. Bahagya niyang inayos ang pagkaka-upo, hinahayaan ang kaniyang maputing hita na mas lalong mahantad dahil sa ikli ng shorts niya. “Salamat po, Tito. Sabi rin naman ni Daddy, mababait daw kayo rito.”

​Tumango ako, ang isang kamay ko ay nasa manibela habang ang isa ay nakapatong sa gear shift, malapit sa kaniyang tuhod. “Alam mo naman siguro na may mga kapatid ka kay Elias, ’di ba? ’Yung mga anak niya sa una niyang asawa?”

Eto kasing si utol, may tatlong anak na bago pa niya makilala ang nanay ni Roxy. Nadestino kasi siya noon sa probinsya nina Roxy at gaya ng kinakatakot ng ibang asawa, ang kapatid ko ay tumikhim nga ng ibang putahe habang malayo sa pamilya. Hindi ko rin naman siya masisi dahil sa tindi ng pagkalalaki niya at sa tagal ng distansya, pero ang hindi ko talaga inakala ay papatol itong kapatid ko sa isang single mom—ang nanay ni Roxy na si Lucy.

​Agad din namang nalaman ng asawa ni utol ang pambababae niya, kaya ayon, iniwan silang mag-aama. Sa sobrang sama ng loob, kahit ang mga anak nila ay hindi dinala ng dating asawa ni Elias. Gusto sana ng kapatid ko na isama ang mga bata sa bago niyang pamilya noon, pero matitigas ang ulo at ayaw ng mga ito. Kaya wala siyang nagawa; sa huli, ang tatay at nanay ko na lolo at lola nila ang nag-alaga sa mga bata rito sa Manila.

​Hindi rin naman nagkulang si utol sa mga anak niya at wala rin namang tinanim na sama ng loob ang mga ito sa kaniya. Binibigay niya kasi ang lahat ng luho at hinahayaan lang sila sa mga katarantaduhan nila. Ganoon din naman ako sa mga anak ko, pero may kaunting higpit pa rin. Si Elias kasi, parang tropa lang kung ituring ang mga anak niya.

​Kaya nakakagulat na sobrang higpit at spoiled niya rito sa anak-anakan niyang ’to. Siguro dahil na rin sa itsura at galaw ni Roxy. Habang tinititigan ko siyang nakadungaw sa bintana, parang kahit sino ay gugustuhin talagang ingatan at bakuran ang ganitong kagandahan.

​“Opo, nabanggit po ni Daddy sa akin. Pero never ko pa silang nakita o nakausap. Are they… nice?” tanong niya sabay lingon sa akin, ang hazel brown niyang mga mata ay puno ng kuryosidad.

​“Mga gago ang mga ’yun. Pero kapatid ka naman nila kaya magtitino mga ‘yan, at for sure napagsabihan na rin ng Daddy mo ang mga ‘yon. Excited na nga silang makita ka eh,” sagot ko at natawa nang bahagya. “Sa bahay ng Daddy mo ikaw tutuloy kasama mga kapatid mo. Doon ka na rin mag-aaral sa nalalapit na pasukan. Naayos na namin ang mga requirements mo, kaya wala ka nang dapat intindihin kundi ang pumasok at mag-enjoy.”

Napasandal si Roxy sa upuan at pinaglaruan ang dulo ng kaniyang blonde na buhok bago napanguso. “I hope I can handle it. Sabi kasi ni Daddy, maarte daw ako at baka mahirapan ako rito.”

​“Maarte ka man o hindi, adjusting lang ’yan. At tsaka, nandidito naman kami,” sabi ko, sinulyapan ko siya sandali bago muling tumingin sa kalsada. “Huwag mo ring masyadong isipin si Elias. Malakas ang kapit ng Daddy mo kaya siguradong kayang-kaya niya ang sarili niya roon. Temporary lang ang sitwasyon niya.”

Roxy let out a soft sigh, turning his body slightly towards me, making his crop top ride up a bit more, exposing the piercing on his navel. “I hope so, Tito. I miss him already.”

​Ramdam ko ang bigat sa boses niya, pero mas ramdam ko ang init na dumaraloy sa katawan ko dahil sa posisyon niya ngayon. Pilit kong pinatatag ang boses ko para manatiling seryoso. “Magtiwala ka lang sa Daddy mo. Sa ngayon, ang isipin mo muna ay kung paano ka makakapag-adjust dito. At sigurado ako, pagkakaguluhan ka ng mga kapatid at pinsan mo.”

​Isang nakakalokong ngisi ang sumilay sa kaniyang mapupulang labi. “I can handle boys, Tito Tobias. Don’t you worry about that.”

Napahigpit uli ang kapit ko sa manibela. Mukhang hindi lang si Elias ang kailangang mag-alala rito. Mukhang ako ang unang mawawala sa huwisyo sa tindi ng presensya ng batang ’to.

Tumikhim ako at nagiwas ng tingin bago niliko ang sasakyan sa main road. “Huwag ka ring mag-alala, isang compound lang halos ang tinitirhan naming magkakapatid. Magkakatabi lang ang mga bahay natin doon sa subdivision.”

Bahagyang itinaas ni Roxy ang kaniyang kilay, mukhang nagulat sa narinig. Inayos niya ang kaniyang upo, bahagyang humihilig sa gilid kaya mas lalong humapit ang suot niyang shorts sa kaniyang maputing hita. “Really? So, you’re all neighbors?”

“Oo. Katabi lang ng bahay ng Daddy mo ang bahay ko. Sa kabilang side naman ang bahay ni Kuya Silas, ‘yung panganay namin. Tapos sa tapat lang namin ang bahay ni Jonas, ‘yung bunso,” paliwanag ko habang ang kanang kamay ko ay maawtoridad na nakahawak sa manibela. “Kaya kahit doon ka tutuloy sa bahay ng Daddy mo kasama ang mga kapatid mo, isang tawag mo lang, nandoon na kami. Pwede kang pumunta sa amin kahit anong oras mo gusto.”

Natuwa naman ang bata. Humilig siya sa pintuan ng sasakyan, ang kaniyang siko ay nakasandal sa bintana habang ang kaniyang baba ay nakapatong sa palad niya. Ang kaniyang blonde na buhok ay bahagyang humahawi sa kaniyang pisngi, lalong nagpapamukha sa kaniyang banyaga. “That sounds fun. Parang laging may family gathering.”

Napangisi ako, ramdam ang bigat ng pagkalalaki ko habang pinagmamasdan ang malambot niyang aura. “Parang ganoon na nga. At nandoon din sa subdivision na ‘yon nakatira ang Lolo niyo—ang Tatay naming magkakapatid. Kaya siguradong makikilala mo rin ang matandang ‘yun pagdating natin.”

“Lolo?” bulong ni Roxy, tila ba tinitimbang ang salitang ‘yun. “Sana hindi siya kasing sungit ng mga magulang ni Mommy.”

“Masungit ‘yun pero malambot sa mga apo. Lalo na siguro sa’yo, mukha ka pa namang porselana,” biro ko, pero may halong katotohanan. Sinulyapan ko ang kaniyang maputi at makinis na balat na tila ba hinding-hindi nasisinagan ng araw.

Inayos ni Roxy ang kaniyang upo at humarap sa akin, ang kaniyang maliliit na kamay na ay nakapatong sa kaniyang kandungan. “I can’t wait to meet them, Tito. Lalo na ang Lolo.”

Napangiti ako sa tinuran niya at tumango, hindi inaalis ang tingin sa daan. “Mag-ingat ka lang sa mga pinsan mo. Gaya ng sabi ko, mga barako ang mga ‘yun at baka kung ano-anong kalokohan ang ituro sa’yo,” babala ko, bagaman sa loob-loob ko ay ako mismo ang kailangang mag-ingat dahil sa tindi ng atraksyon ko sa kaniya.

“Don’t worry, Tito Tobias. Marunong akong makisama,” aniya sabay kindat sa akin. Isang simpleng kilos pero eto ako, nag-iinit na naman ang pakiramdam. Hayop.

Mariin akong humawak sa gear shift, ramdam ang init ng palad ko habang pinapabilis ang takbo ng sasakyan. “Mabuti naman kung ganoon. Malapit na tayo, kaya ihanda mo na ang sarili mo.”

Nang pumasok kami sa gate ng subdivision, agad na bumagal ang takbo ng sasakyan. Ramdam ko ang pamilyar na ingay ng aming kanto habang papalapit kami sa tapat ng bahay nila Kuya Silas. Mula sa malayo, natatanaw ko na ang kumpol ng mga tao sa nakabukas na malaking gate.

“Tito, bakit ang daming tao doon?” curious na tanong ni Roxy. Bahagya siyang sumungaw sa bintana, ang kaniyang maliit na katawan ay umangat nang kaunti kaya mas lalong bumakat ang bilugan niyang pwet at ang kurbada ng kaniyang balakang sa suot na shorts.

Napangisi ako at maawtoridad na inikot ang manibela para itabi ang SUV. “Timing na timing ang dating mo. Ngayon ang final ng liga sa barangay, at nanalo ang team ng mga kapatid at pinsan mo.”

Lumingon ako sa kaniya at nakitang nanlaki ang kaniyang hazel brown na mga mata. “Liga? Like basketball?”

“Oo. At kapag nanalo ang mga ’yun, asahan mo nang may malaking handaan. Inuman, kantahan, at kung ano-anong gulo,” paliwanag ko habang pinapatay ang makina. “Sakto lang ang dating mo para makilala silang lahat nang sabay-sabay. Nandoon na rin siguro ang Lolo mo at ang mga tito at tita mo.”

Pinarada ko ang sasakyan sa tapat ng bahay ko na katabi lang ng bahay ni Kuya Silas kung saan may nagaganap na salo-salo. Nakita ko na napapalingon dito ang mga pamangkin at anak ko mula sa labas. Tinted ang sasakyan kaya hindi nila kami nakikita mula sa loob pero alam nilang kami na ‘to.

Humarap ako kay Roxy at nakitang naglalabas siya ng pocket mirror para mag-retouch ng mukha. Hinubad ko ang seatbelt ko at nagpaalam na bababa na ako para kunin ang mga gamit niya sa likod. Tumango lang siya habang busy sa paglalagay ng tinta sa kaniyang mapupulang labi. Sinulyapan ko muli ang hubog ng katawan niya bago tuluyang bumaba ng sasakyan.

Pagkababa ko ng sasakyan, agad na humampas sa akin ang ingay ng tawanan, kalantog ng mga baso, at ang usok ng iniihaw na liempo mula sa garahe ni Kuya Silas. Halos lahat ng barako ng pamilya Guevarra ay nandoon—mga anak ko, mga pamangkin, at ang mga kapatid ko.

​“O, ayan na si Tobias!” sigaw ni Jonas habang may hawak na bote ng beer. Ang kaniyang asawang si Leah, ay abala sa pag-aayos ng pagkain sa mahabang mesa sa gilid kasama ang iba pang mga asawa.

Tumango lang ako rito at lalakad na sana papunta sa likod ng SUV para kunin ang mga maleta pero hinarangan agad ako ng mga pamangkin ko. Lumapit sina Terence at Rocco—ang mga anak ni Elias—kasama ang anak kong kambal na sina Paolo at Karlo. Lahat sila ay pawisan pa mula sa laro, mga nakasuot pa ng jersey at bakas ang excitement sa mga mukha.

​“Tito! Nasaan na? Nariyan na ba si utol?” tanong ni Terence, sabay sulyap sa tinted na bintana ng sasakyan ko. “Kahit kailan talaga ’yung matandang ’yun, hindi man lang kami sinabihan na ngayon ang dating.”

​“Nasa loob pa, nag-aayos,” sagot ko habang tinatapik ang balikat niya nang malakas. “Tulungan niyo muna ako rito. Tulungan niyo akong kunin ’tong mga maleta sa likod. Ang bibigat ng dala ng kapatid niyo, akala mo rito na titira habambuhay.”

​Pero walang kumilos sa kanila. Nanatili silang nakatayo at patuloy pa rin ang pagsulyap sa sasakyan, tila mga asong naghihintay na may bumaba roon. Napailing na lang ako at nagpamewang, ang kabilang kamay ay nasa baywang habang ang isa ay nakahawak sa batok ko.

​Sumulyap sa akin si Rocco, ang bunsong anak ni Elias. “Ano, Tito? Kumusta? Pogi ba? Mukha bang pulis din gaya ni Papa?” Bigla itong natawa, ang kaniyang balikat ay yumuyugyog. “O kamukha ni Edo?” Si Edo ay ’yung bading sa kanto namin na basag ang mukha at madalas nilang pagtripan.

​Napangisi lang ako nang malapad. Naalala ko kung paano ako muntik nang tubuan ng sungay kanina sa airport dahil sa kaseksihan ni Roxy. Tumingin ako sa paligid; nakita ko ring nakiki-usyoso sila Jonas na nakaupo sa monoblock at umiinom ng beer kasama si Silas at ang tatay namin. Ang mga kapitbahay na lalaki ay nandoon din, pati na ang mga asawa namin at ang iba ko pang pamangkin na nakaupo sa isang malaking pabilog na mesa kasama ang mga kaibigan nila.

​Ang daming tao ngayon dito. Pero normal na lang para sa amin ang ganito. Kilala kami rito sa subdivision bilang isang malaking pamilya na halos laging may ganap. Kilala rin kami sa pagiging pamilya ng mga lalaki dahil simula kay Silas hanggang kay Jonas, lahat ng anak namin ay lalaki.

​Sabi ng tatay ko, may sumpa raw sa dugo ng pamilya namin. Hindi tumatagal ang mga batang babae sa sinapupunan; parang mismong dugo na ng angkan ang tumatanggi sa kanila. Kaya sa loob ng maraming henerasyon, puro lalaki lang ang ipinapanganak… pero ngayon, mukhang may babae na sa pamilya.

​“Tumawag si Papa sa akin kagabi. Binilin sa amin ’yang anak niya. Bantayan daw naming mabuti. Bakit, mukha bang sakitin?” Napabaling ako sa nagsalita at nakita si Basti, ang panganay na anak ni Elias. Seryoso ang kaniyang tingin sa sasakyan habang humihithit ng sigarilyo, ang usok ay dahan-dahang lumalabas sa kaniyang ilong.

​Napahalakhak ako nang barako. Baka sila pa ang magkasakit sa batang ‘yan. Sa maiksing oras na nakasama ko siya ay talaga namang sasakit ang ulo mo—hindi lang ang nasa itaas pati na rin ang ulo sa ibaba.

​“Sakitin? Parang hindi naman… Maarte, oo,” sagot ko kay Basti at muling bumaling sa mga pamangkin ko at anak. “Tara na nga, tulungan niyo na muna ako—”

​Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang makarinig kami ng sunod sunod na agresibong katok. Sabay-sabay kaming bumaling sa sasakyan at nangunot ang noo ko nang makita si Rocco na nasa tapat na ng pintuan ng passenger seat.

​“Hoy, ’tol! Baba na riyan!” sigaw ni Rocco habang madiing kinakatok ang salamin ng pinto.

​“Gago, huwag mong katukin, baka magulat!” saway ni Gerald, ang bunso ko, habang mabilis na hinila ang braso ng pinsan niya papalayo sa sasakyan.

​Lalong nagkagulo ang mga anak at pamangkin ko, nagtutulakan at nag-aasaran sa tapat ng SUV. Napakamot na lang ako ng ulo dahil sa gulo nila. Tangina talagang mga bata ‘to, parang mga hayop na hindi napurga sa sobrang likot. Paano kaya kakayanin ni Roxy ang mga kapatid at pinsan niyang ’to?

​Pero biglang napahinto ang lahat—isang katahimikan ang bumalot sa compound nang marinig namin ang tunog ng pag-unlock ng pinto. Halos lahat ay sabay-sabay na napako ang tingin sa sasakyan, pigil-hiningang hinihintay ang pagbaba ng taong kanina pa nila pinag-uusapan. Wala sa sariling napalunok ako dahil bigla akong nakaramdam ng matinding tensyon sa paligid.

Dahan-dahang bumukas ang pinto ng passenger seat, at tila ba hinigop ang lahat ng ingay sa paligid. Ang maingay na usapan at tawanan ay napalitan ng nakabibinging katahimikan habang ang lahat ay nakapako ang tingin sa sasakyan.

​Unang lumitaw ang isang makinis at maputing binti na tila porselana sa sobrang puti. Dahil sa suot niyang itim na denim high-waisted shorts na sadyang maikli at hapit na hapit, halos mahantad ang kaniyang buong hita na walang ka peklat peklat. Sumunod ang kaniyang paa na suot ang itim na Timberland boots, bago siya dahan-dahang tumayo at lumabas ng sasakyan.

​Tumayo si Roxy nang tuwid at doon ay literal na nalaglag ang panga ng lahat. Mula sa likuran, kitang-kita ang matambok at bilugang pang-upo nito na tila ba puputok sa sobrang sikip ng suot na shorts. Ang kaniyang balakang ay malapad at maumbok, bumabalanse sa kaniyang manipis at balingkinitang bewang na kayang-kayang yakapin ng isang kamay. Ang kaniyang fitted black crop top shirt ay sadyang maikli, sapat para ipakita ang kaniyang maputi at patag na tiyan, pati na ang kumikinang na pusod nito sa bawat paghinga niya.

​Marahas niyang hinawi ang kaniyang blonde na buhok, dahilan para masilayan ang kaniyang mukha na bakas ang matinding pagkairita; naningkit ang kaniyang hazel brown na mga mata habang mataray na lumingon sa pwesto nila Rocco. Ang kaniyang maliit pero punong-puno na labi ay naka-pout, lalong nagbibigay sa kaniya ng isang mapang-akit na aura.

​“Who the fuck was knocking like a caveman?!” singhal niya. Ang boses niya ay malambot pero puno ng talas at kaartihan. Bahagya niyang inayos ang kaniyang fitted black crop top, isang galaw na lalong nagpa-emphasize sa kurbada ng kaniyang katawan.

Ang bawat galaw ni Roxy ay sadyang malambot at nakakaakit—mula sa pag-angat ng kaniyang baba hanggang sa paglipat ng kaniyang timbang sa isang paa, dahilan para lalong lumiyad ang kaniyang bewang at bumandera ang kaniyang hubog.

​Halos malaglag ang mga bote ng beer na hawak ng mga nagiinuman. Ang mga anak at pamangkin ko na kanina ay nagtutulakan ay para bang mga estatwa na natuod sa kinatatayuan nila. Si Basti ay napatigil sa paghithit ng sigarilyo, habang si Rocco—na siyang kumatok—ay nakanganga lang, hindi makapaniwala na ang “tol” na inaasahan niya ay isang nilalang na mas maganda at mas sexy pa sa kahit sinong babaeng nakita niya.

Muling humakbang si Roxy, ang kaniyang malapad na balakang ay umuindayog sa bawat galaw, isang natural na galaw na sadyang nakakabaliw tingnan. Huminto siya sa tapat ko at uminit ang pakiramdam ko nang lalo kong mapansin ang kaseksihan niya sa gitna ng maraming lalaki.

​“What’s wrong with these people?” reklamo niya sabay krus ng kaniyang mga braso sa ilalim ng kaniyang dibdib, lalong pinagdiinan ang kaniyang kaseksihan. Itinaas niya ang kaniyang baba at tiningnan ang mga pinsan at kapatid niya mula ulo hanggang paa na tila ba mga dumi sila sa kalsada.

​“P-puta…” bulong ni Paolo, ang isa sa kambal ko, habang hindi maalis ang tingin sa mapuputing hita ni Roxy.

​“Kala ko ba lalaki ang dadating, Pre?” rinig kong usisa ng isa mula sa kabilang mesa, pero walang sumagot sa kaniya dahil lahat ay tulala.

​Napakamot ako sa aking panga, pilit na pinapanatili ang aking postura kahit na pakiramdam ko ay lalamunin ako ng tensyon. “Roxy, mga kapatid at pinsan mo ’yan. Huwag mong sungitan,” paalala ko sa kaniya at napabuntong hininga.

​Isang mataray na irap ang ibinigay niya sa akin bago siya muling lumingon sa mga barakong nakapaligid sa kaniya. Dinilaan niya ang kaniyang mapupulang labi.

​“So… which one of you is the one who almost broke the car window?” tanong niya sa isang mapanghamong tono, ang kaniyang baywang ay bahagyang nakaliyad, pinapakita ang kurbada na hinding-hindi mo makikita sa isang normal na lalaki.

—

thoughts on this chapter so far?

chapter 3

—

Napabuntong-hininga si Tobias at napailing na lamang. Lumapit siya kay Roxy upang kunin ang atensyon nito. “Sige na, Roxy, hayaan mo na. Huwag mo nang pansinin ang mga gagong ‘yan,” bahagyang lumambot ang boses niya—isang bagay na bihirang marinig mula sa isang kilalang barako sa subdivision.

Huminga nang malalim si Roxy, umirap, at marahang ipinatong ang kaniyang maliit na kamay sa kaniyang manipis na baywang. Bagaman halata pa rin ang pagiging mataray sa kaniyang mukha, unti-unting kumalma ang kaniyang postura, dahilan para mapabuga ng hangin sila Roccon na tila nakalimutan nang huminga dahil sa panggigigil.

Bumaling si Tobias sa kaniyang mga anak at pamangkin na tila mga estatwang natuyo sa semento. “Karlo, Paolo! Kilos! Kunin niyo ’yung mga maleta ni Roxy sa likod ng SUV. Kayo namang magkakapatid,” sulyap niya kina Terence at Rocco na nakatitig pa rin sa mapuputing hita ng bago nilang kasama, “tulungan niyo ang mga pinsan niyo kung ayaw ninyong masipa ko kayo riyan.”

Agad na natauhan ang mga ito. “S-Sige, Pa,” mabilis na sagot ng kambal na si Paolo, habang palihim na siniko sa tagiliran ang kapatid na si Karlo na mukhang wala pa rin sa sarili at nakatitig kay Roxy.

Titig na titig pa rin ang magpipinsan kay Roxy habang nagsisimula silang maglakad patungo sa nakaparadang SUV. Bahagya pang nagkakabanggaang ang kanilang mga balikat dahil hindi maiwasan ng mga ito na muling hagudin ng tingin ang likuran ni Roxy at itanong sa sarili kung lalaki nga ba talaga ‘to.

Habang abala ang magpipinsan sa pagbubuhat ng mga bagahe, pinaladpad ni Tobias ang kaniyang magaspang na palad sa likod ni Roxy—bahagyang nag-iingat na huwag madikit sa hubad at maputi nitong baywang—upang ituro ang daan papunta sa garahe. “Halika na, Roxy. Nandoon ang Lolo mo at ang iba mo pang mga tito at tita.”

Tumango si Roxy, at ang kaniyang Timberland boots ay lumikha ng mabibigat ngunit ritmikong tunog sa semento habang sumusunod kay Tobias. Sa bawat hakbang niya, ang kaniyang malapad na balakang ay natural na umuindayog—isang mapang-akit na galaw na awtomatikong humigop sa paningin ng bawat lalaking nakaupo sa mga monoblock chairs. Ang mga usapan tungkol sa katatapos lang na liga ay biglang naputol, napalitan ng mga pasimpleng bulungan ng mga tao.

Habang naglalakad sila papalapit sa garahe ay nakatutok naman ang mga mata ng mga taong naghihintay sa kanila roon kay Roxy. Sa gitnang mesa, kung saan nakalatag ang mga natirang pulutan at mga basong may bula pa ng beer, nakaupo ang matandang haligi ng pamilya Guevarra—si Andres, kasama ang panganay na si Silas at ang bunsong si Jonas. Kasama rin nila sa pabilog na mesa ang mga kumpare nilang nakatira rin sa subdivision na sina Alfred, Marlo, at Kevin, na pawang nakatitig rin nang husto sa papalapit na si Roxy.

Si Silas, na kilalang seryoso at bihirang ngumiti, ay napatitig sa papalapit na pigura. Ibinaba niya ang hawak na baso ng beer, at ang kaniyang makapal na kilay ay nagtagpo dahil sa pagtataka. “Ito ang bata na sinasabi ni Elias? Akala ko ba… bakla?” saad ni Silas, kung saan tanging ang mga taong nasa mesa lang nila ang nakakarinig.

Mahinang natawa at napangisi nang nakakaloko si Jonas, bagaman may halo rin itong gulat. Tiningnan niya si Tobias na tila ba nagtatanong kung seryoso ba ang sitwasyong ito. “Loko ’tong si Elias. Nag-iwan ng mitsa ng bomba sa compound,” ani Jonas habang pinapanood kung paano halos dilaan ng tingin ng lahat ng tao roon ang kurbada ng katawan ng kanilang pamangkin.

Tuluyan nang nakalapit sina Tobias at Roxy sa mesa nila Andres. Nakaramdam pa ng kakaibang tensyon si Tobias nang tuluyan silang makatabi dahil ramdam niya ang init ng katawan ni Roxy, pero pinagsawalang-bahala niya ‘to at minuwestra ang pamangkin sa harapan ng mga matatanda.

Pumatong ang mabibigat at malalaking kamay ni Tobias sa balikat ni Roxy. “Ah, Roxy, ang Lolo Andres mo, at ang Tito Silas at Tito Jonas mo pala…” pagpapakilala ni Tobias sa kaniyang mga kapamilya, habang si Roxy naman ay bahagyang tumingala at itinigilid ang ulo. “At eto naman sila Alfred, Marlo, at Kevin. Mga kapitbahay natin ‘yan.”

Pinasadahan ni Roxy ng tingin ang mga barako sa mesa. Ang kaniyang hazel brown na mga mata ay dahan-dahang gumapang mula kay Silas, lumipat kay Jonas, at sumaglit sa tatlong kapitbahay na halos hindi na kumukurap, bago tuluyang huminto sa matandang si Andres. Isang mapaglaro at matamis na ngiti ang unti-unting umukit sa kaniyang mapupulang labi, dahilan para lalong lumitaw ang nakakahumaling na nunal sa ibabaw ng kaniyang bibig.

“Magandang hapon po. I’m Rohan po, but you can call me Roxy,” malambing at may kagaslawang pakilala niya, habang bahagyang itinaas ang kaniyang kamay upang ikaway ang mga daliri nitong may mahahaba at kumikinang na wine-red na kuko.

Pero bago pa man makasagot ang sinuman sa mesa, isang ikot ang ginawa ni Roxy. Humakbang siya pakanan, ang kaniyang Timberland boots ay marahang tumama sa semento habang ang kaniyang malapad na balakang ay umi-indayog, pinalalaki ang kurba ng kaniyang suot na itim na denim shorts sa paningin ng lahat.

Akala ng mga nasa mesa—pati na ng mga nakikiusyosong kapitbahay mula sa malayo—ay lalapit lang ito upang magmano sa kaniyang Lolo Andres bilang paggalang.

Ngunit lumuwa ang mga mata ng mga nanonood nang biglang yumuko si Roxy. Binalot ng kaniyang blonde na buhok ang gilid ng mukha ng matanda, kasabay ng pagsalubong ng mabangong amoy-bulaklak na pabango nito sa ilong ni Andres. Walang babala na idinikit ni Roxy ang kaniyang maliit ngunit punong-puno na labi sa magaspang na pisngi ng kaniyang lolo.

Isang madiin at basang halik ang iginawad niya roon. Saglit lang iyon, isang mabilis na dampi, ngunit sapat na para maramdaman ng matanda ang sobrang lambot ng labi ng apo at ang kakaibang init na iniwan niyon sa kaniyang balat.

Nakangiti lang si Roxy nang lumayo. Umunat siya pabalik at muling dumikit sa tabi ni Tobias, hinahayaan ang kaniyang braso na sumayad sa malaking katawan ng tito na noon ay nakatayo rin na parang tuod at gulat na nakatingin sa kaniya.

“Nice meeting you po,” masiglang dagdag ni Roxy, sabay hawak sa dulo ng kaniyang crop top para hilahin ito pababa, bagaman mas lalo lang nitong ibinandera ang patag at maputi niyang tiyan.

Nananatiling naestatwa ang matandang si Andres. Ang kaniyang kamay na may hawak na baso ng beer ay napatigil sa ere, at sa simpleng halik na iyon ay marahas na gumatol ang kaniyang hininga. Ramdam na ramdam ng matanda ang tindi ng bango ni Roxy na humubog sa kaniyang sistema, at sa hindi inaasahang pagkakataon, naramdaman niya ang marahas na pagkislot at pagtigas ng kaniyang burat sa loob ng suot na maluwag na short. Napalunok siya nang mariin habang ang kaniyang pisngi ay parang napapaso sa iniwang laway ng apo.

Sila Silas at Jonas naman ay nakatingin lang sa kanilang tatay na si Andres bago dahan dahang sabay na tumingin kay Roxy na ngayon ay inosenteng nakangiti, ang mga kamay ay nakasiklop sa likod. Napalunok ang dalawa at nakaramdam ng ingit sa ama.

Habang sa kabilang banda naman, literal na natameme ang mga pinsan at kapatid ni Roxy. Doon sa malaking mesa kung saan nagsama-sama ang mga ‘to kasama ang kanilang mga kaibigan at kanilang mga girlfriend, ganap na naputol ang tawanan.

Ang mga asawa naman nina Silas, Tobias, at Jonas na sina Leah at ang iba pang mga tita ay nakatayo malapit sa mahabang mesa ng mga pagkain. Nakatigil ang kanilang mga kamay sa pag-aayos ng mga plato, ang kanilang mga mata ay naniningkit habang mariing nakatitig sa bawat galaw ni Roxy.

Napansin naman ni Roxy ang matinding pananahimik at ang gulat sa mga mukha ng mga nasa mesa ng kaniyang lolo dahil sa kaniyang ginawa. Agad na nagbago ang kaniyang ekspresyon. Nanlaki ang kaniyang mga mata at mabilis niyang itinakip ang kaniyang maliit na kamay sa kaniyang bibig, pinalalabas ang pagiging inosente sa kaniyang magandang mukha.

“Omg? I’m sorry, Lolo… hindi po ba kayo sanay sa ganoong greetings?” anito sa malambot, pero may kaartehang tono habang bahagyang isinusiksik ang sarili sa tabi ni Tobias. “Sorry po, nasanay lang po kasi ako kay Daddy.”

Nanatiling tahimik si Andres at ang iba pang nasa mesa kaya unti-unting napayuko si Roxy, pinalalambot ang kaniyang tindig habang ang kaniyang mahahabang pilikmata ay bumaba. Bumuka ang kaniyang mapupulang bibig at mahinang nagsalita, halata ang bahagyang panginginig sa kaniyang boses.

“Oh… ayaw niyo pong nadidikitan ng bakla? I’m sorry, hindi ko po naisip na baka uncomfortable kayo sa ak—”

Hindi na natapos ni Roxy ang kaniyang sasabihin nang biglang magsalita si Andres.

“Hindi sa ganoon, apo!” medyo nagpapanic na sagot ng matanda, halos mapatayo nang bahagya sa kaniyang monoblock upang bawiin ang pagkakamali. “Sadyang nagulat lang ako, pasensya na, apo. Hindi lang sanay si Lolo na nahahalikan ng kasing ganda mo.”

Gumuhit ang isang mainit na ngiti sa mga labi ni Andres at tuluyan na itong nakabawi sa pagkagulat. Binitawan niya ang hawak na baso ng alak na may yelo pa sa ibabaw ng mesa at mahinang natawa, sabay basang-mabilis sa kaniyang ibabang labi na tila natutuyuan.

Napaangat naman ng tingin si Roxy, ang kaniyang nagmamakaawang mga mata ay sumalubong sa tingin ng kaniyang Lolo Andres.

“Huwag kang mahihiya sa amin, apo. Walang kaso sa amin kung ano ka. Tanggap ka ng pamilyang ‘to,” patuloy ng matanda, habang ang kaniyang boses ay lumalalim at puno ng awtoridad ng isang pinuno ng tahanan. “Ang malapit sa isa sa amin ay malapit na rin sa aming lahat.”

Lumawak pa lalo ang ngiti ng matanda na lalong nagpagwapo at nagpabata sa kaniyang itsura. Kasabay ng pagngiti niyang iyon ay ang paglitaw ng dalawang malalim na biloy sa kaniyang magkabilang pisngi.

Isang batang ama si Andres; sa edad na kinse ay naging tatay na siya sa panganay niyang anak na si Silas. At ngayon, sa edad na limampu’t pitong taong gulang, dahil sadyang maalaga sa katawan at disiplinado, ay namaintain niya ang ganda at bagsik ng kaniyang pangangatawan.

Bukod kasi sa pagbubuhat sa gym ay mabigat rin ang trabaho nito araw-araw lalo na’t may sarili siyang talyer na hanggang ngayon ay buhay na buhay at maganda ang takbo. Halos hindi nalalayo ang itsura ni Andres sa kaniyang mga anak; para lang siyang nakatatandang kapatid ng mga ito tuwing pinagtatabi-tabi sila, lalo na’t magkakasingtangkad silang lahat na may malalapad na balikat.

Ang lungkot sa mukha ni Roxy ay biglang napalitan ng masaya at masiglang reaksyon dahil sa mga narinig. Tumango siya, bahagyang namula ang kaniyang mapuputing pisngi at inaayos ang pagkakatayo sa tabi ng kaniyang Tito Tobias.

Napatango naman sina Jonas at Silas sa tinuran ng kanilang ama at parehong napangisi. Si Jonas ay sumandal nang malalim sa kaniyang kinauupuan, ibinuka nang bahagya ang kaniyang mga binti sa ilalim ng mesa, at binasa ang kaniyang ibabang labi habang nakatitig sa hikaw sa puson ni Roxy.

“Tama si Papa, Roxy. Kung anak ang turing sa iyo ni Utol, siyempre asahan mong magiging parte ka na nitong pamilyang ‘to,” ani Jonas. Sandali nitong inayos ang kaniyang upo at mas lalong pinalapad ang nakakalokong ngisi sa labi. “Pero bakit si Papa lang ang kiniss mo? Paano naman kami?” malokong hirit nito sabay muwestra sa sarili at kay Silas.

Natawa nang mahina si Silas, pati na rin si Tobias na nasa tabi ni Roxy, at maging ang tatlong kumpare nilang sina Alfred, Marlo, at Kevin na nagsimula na ring magbiro nang mahina.

Mas namula naman ang mukha ni Roxy sa matinding hiya. Napakagat siya sa kaniyang mapulang labi, habang ang kaniyang kamay ay marahang humawak sa dulo ng kaniyang crop top.

Si Andres naman ay napangisi rin, ngunit napapailing na sinaway ang kaniyang bunsong anak gamit ang kaniyang mabigat na boses. “Magtigil ka nga, Jonas. Akong lolo niya lang ang ikikiss niya sa pisngi,” mayabang na ani ng matanda sa anak, sabay hablot muli sa kaniyang baso ng alak na tila ba naging pag-aari na niya ang atensyon ng magandang apo.

Nawala naman ang ngisi sa mga labi ni Jonas. Naiinis at may halong paninibugho nitong tiningnan ang kaniyang ama, bago muling uminom sa kaniyang baso.

“Eh kinikiss niya rin naman si Kuya Elias,” segunda pa ni Jonas, pabulong ngunit rinig pa rin ng mga nasa mesa.

Para hindi na lumaki ang usapan, pumagitna na si Tobias habang tumatawa, pinatong ang kaniyang malaking palad sa balikat ni Jonas upang awatin ang kaniyang kapatid at ama sa nagbabadyang asaran.

“O siya, magtigil na kayong dalawa riyan. Baka imbis na makakain ’tong si Roxy ay matakot sa inyo,” natatawang sita ni Tobias, bagaman pasimple ring sumulyap sa labi ni Roxy bago bumaling sa direksyon ng mahabang mesa ng mga pagkain.

Itinaas ni Tobias ang kaniyang kamay at ikinaway ito upang tawagin ang kaniyang asawa at ang mga hipag. “Carmen! Leah! Mariel! Halika muna kayo rito saglit. Carla, Mira, lapit muna kayo!”

Nagsisunod naman ang mga tinawag. Unang humakbang si Carmen, ang asawa ni Tobias, na may bitbit pang tray ng baso. Kasunod niya si Leah na asawa ni Jonas, at si Mariel na asawa naman ni Silas. Kasama rin nilang lumapit ang kani-kanilang mga kapatid na babae na malapit lang din ang tirahan sa subdivision—si Carla na kapatid ni Carmen, at si Mira na kapatid ni Mariel. Ang dalawang ito ay kapwa may mga asawa na rin, ngunit dahil may handaan at inuman sa compound ng mga Guevarra ay tradisyon na nilang makikain at makipag-inuman doon.

Habang papalapit ang kumpol ng mga kababaihan, sinalubong sila ni Roxy ng isang matamis na ngiti. Bahagyang itinigilid ni Roxy ang kaniyang ulo, hinahayaang muling mahulog ang ilang hibla ng kaniyang blonde na buhok sa kaniyang leeg habang ang kaniyang isang kamay ay nananatiling nakahawak sa kaniyang manipis na baywang.

“Mga tita mo nga pala,” panimula ni Tobias, sabay turo sa kaniyang asawa. “Roxy, ito ang Tita Carmen mo, asawa ko.” Ngisi ni Tobias.

Si Carmen ang unang humakbang palapit. Sa kanilang tatlong magkakatipon, si Carmen ang may pinakamabait, matanggapin, at maaliwalas na mukha. Nginitian niya nang tapat si Roxy at hinawakan pa nang magaan ang siko nito. “Welcome sa pamilyang Guevarra, Roxy. Naku, ang ganda-ganda mo palang bata ka. Huwag kang mahihiya sa amin, ha? Kung may kailangan ka, sabihin mo lang sa akin,” malambing na wika ni Carmen, na talagang bukas ang loob sa kaniya.

“Thank you po, Tita Carmen,” sagot naman ni Roxy sa malambot at magalang niyang boses, sabay bahagyang yuko bilang paggalang.

Sumunod na humakbang si Leah, ang asawa ng bunso na si Jonas. Kabaligtaran ni Carmen, si Leah ay may pagkamapasuri ang mga mata. Humalukipkip ito sa harap ni Roxy, ang kaniyang mukha ay seryoso, masungit, at bakas ang pagiging strikto bilang may-bahay. Pinasadahan niya ng tingin mula ulo hanggang paa ang fitted crop top at maikling short ni Roxy bago bumuga ng hininga. “Nice meeting you…Kumain kana ba? Kung hindi pa, kumuha ka lang ‘don,” matigas ngunit pormal na utos nito, halatang pinapanatili ang kaniyang pagiging disiplinado sa bahay.

“Sige po. Thank you po,” magalang pa ring sagot ni Roxy at tipid na ngumiti rito bilang paggalang.

Ang sumunod namang humarap ay si Mariel, ang asawa ng panganay si Silas. Sa isang pitik pa lang ng manipis nitong kilay at sa mataray nitong mukha ay halata na agad ang pagiging matapobre at pakialamira sa buhay ng may buhay. Kilala itong mabunganga at mahilig magparinig sa buong compound. Tiningnan niya si Roxy na parang may dumi ito sa mukha, bago sumulyap nang matalim sa kaniyang asawang si Silas na kanina pa nakatitig sa pamangkin. “Tita Mariel na lang,” maikling saad nito, na ang tono ay tila ba napipilitan lang at may kasamang tikhim. “Sana naman ay marunong ka sa mga gawaing-bahay rito, hindi ’yung puro pag-aayos lang ng mukha ang alam mo.”

Bago pa man makasagot si Roxy, sumingit na ang kapatid ni Carmen na si Carla. Kung si Carmen ay likas ang kabaitan, si Carla naman ay halatang plastik. Ngumiti ito nang pilit kay Roxy, ngunit ang kaniyang mga mata ay naniningkit sa inggit at panghuhusga. “Ay, ako naman si Carla, Roxy. Ang ganda mo… sayang lang at ano…” hindi na nito tinapos ang sasabihin at mahinang tumawa na parang nang-uuyam, halatang may patutsada sa pagiging bakla niya.

Napataas naman ang kilay ni Roxy roon na nagpahinto pa kay Carla sa pagtawa. Hindi niya inaasahan ang naging reaksyon nito. Isa sa mga bagay na pinakaayaw ni Roxy ay ang minamata siya. Kaya niyang gumalang lalo na kung mas nakatatanda ito sa kaniya, pero kaya niya ring lumaban kung alam niyang wala naman siyang ginagawang masama sa tao.

​Never kinahiya ni Roxy ang pagiging bakla. He takes pride in being gay—he’s loud and proud, kaya nga komportable siyang magsuot ng damit-babae dahil wala siyang kinatatakutan. Kung may ayaw sa kaniya dahil sa paraan ng pag-express niya ng kaniyang sarili, wala siyang pake. Pero kung harap-harapan na itong ipinapakita sa kaniya, ay hindi rin siya magdadalawang-isip na ipresinta ang kaniyang sarili nang palaban upang patunayang hindi siya natatakot sa mga mapanghusgang mata ng mga ‘to.

Ganito siya pinalaki ni Elias.

Huling tumingin ang kapatid ni Mariel na si Mira. Tahimik lang ito, walang kibo, at tipid lang na nginitian si Roxy nang walang anumang sinasabi, tila ba ayaw na lang makisali sa namumuong tensyon ng mga kababaihan sa harap ng mesa ng mga barako.

Naramdaman ni Roxy ang magkakahalong emosyon ng mga ito— dahan-dahan niyang itinuwid ang kaniyang tayo. Mas lalo niyang pinalapad ang kaniyang mapang-akit na ngiti, at sa kaniyang maarteng tono ay sumagot siya, sapat na upang marinig ng lahat ng matatandang lalaki sa mesa na kanina pa nakikinig sa kanila.

“Ang babata niyo pong tingnan, hindi ko aakalain na may mga anak na po pala kayo. Nice meeting you all po,” plastik na bitaw ni Roxy, sabay haplos sa dulo ng kaniyang blonde na buhok, hinahamon ang bawat matatalas na tingin na ibinabato sa kaniya.

Hindi naman napansin ng iba ang tensyon. Ang plastik na banat ni Roxy ay nagdulot pa nga ng mahihinang siko at nakalolokong ngiti sa pagitan ng mga kumpare sa mesa na tila natutuwa. Si Carla naman ay napalunok na lang, palihim na pinatunog ang kaniyang mga kuko sa hawak na baso habang pilit na iniiwas ang tingin sa mapanghamong titig ni Roxy.

Pagkatapos nitong magpakilala sa mga asawa at kamag-anak ng mga tito niya, pumagitna muli si Tobias. Ipinatong niya ang kaniyang mabigat na kamay sa likod ng balikat ni Roxy—bahagyang itinulak ito nang magaan pasulong—habang bumabaling ang kaniyang tingin sa kaniyang ama at mga kapatid na nakaupo sa mesa.

“Dadalhin ko muna ’tong si Roxy roon sa mesa ng mga bata, para makilala niya ang mga pinsan at kapatid niya. Baka maburyo lang ’to rito kapag puro tayong mga matatanda ang kasama,” natatawang paalam ni Tobias, sabay senyas gamit ang kaniyang nguso sa direksyon ng isang malaking mesa sa kabilang bahagi ng garahe kung saan nagkakagulo ang mga kabataan.

“Sige, sige. Dalhin mo na roon, Tobias, para makakain na rin ’yang si Roxy. Kanina pa yata nagugutom ’yan sa biyahe,” sagot naman ng Lolo Andres na siyang pormal na nagbasbas sa pag-alis nila. Humigop uli ito sa kaniyang baso ng alak, ang mga mata ay sumunod pa rin sa bawat kurbada ng katawan ng apo habang ito ay unt-unting humahakbang palayo sa kanilang mesa.

“Sige po, Lolo, mga tito, mga tita… diyan muna kayo,” magalang na paalam ni Roxy. Ngumiti siya kaniyang mga Tito at Lolo, at pekeng ngumiti sa kaniyang mga tita. 

Sa kabilang dako naman ng garahe, nandoon sa mas malaking mesa nakapalibot ang mga bagong henerasyon ng mga Guevarra. Sa malaking pabilog na mesang iyon, nakalatag ang ilang bucket ng ice-cold na beer, mga platito ng pulutan na chicharon at sisig, na nakapaligid sa kaniyang mga pinsan at kapatid, at mga kaibigan nito. Mayroon ding iilang mga babae roon na mga girlfriend ng kaniyang pinsan at kapatid.

Ang iba sa kanila ay nakasuot pa ng jersey habang ang iba naman ay naka-kaswal lang dahil hindi naman kasama sa katatapos lang na liga at naki-nood lang doon para sumuporta. Sa mesang iyon nakaupo ang nakababatang kapatid ni Roxy na si Rocco, at ang mga pinsan niyang sina Antonio at Lucas na mga anak ng tito Silas niya; sina Pablo at Karlo na mga kambal na anak ni Tobias, at si Gerald na bunso nito; kasama rin nila sa mesa ang mga anak ni Jonas na sina Santino at Jericho.

Nandoon rin sa mesa ang iilan nilang kaibigan na sina Makoy, Andrew, Kyle, Riko, at Daniel, na mga nakatira lang din sa subdivision nila at mga kababata na nila. Sa katabing mesa naman nila, dahil sa sobrang dami ay hindi na nagkasya, doon naman nakapwesto ang mga college students.

Sa hindi kalakihang mesang iyon na kadikit lang ng mesa nina Rocco, nakaupo at nag-iinuman ang panganay na anak ni Elias na si Basti at ang sumunod rito na si Terence, kasama ang kanilang mga pinsan na sina Mateo, Joaquin, Rafael, Gabriel, Inigo, at Diego. Mga edad pataas sa bente na ang mga ’to at kapwa nasa college na. Kasama rin nila sa mesa ang ibang mga kaibigan na kasing-edad nila na sina Erol, Gavin, at Frank.

Sa mesang din iyon nakaupo ang ibang kababaihan na girlfriend nila. Si Nica na katabi ang boyfriend na si Rafael habang ang ulo nito ay nakasandal sa braso ng nobyo; si Ivy na nakadampi ang kamay sa braso ng nobyong si Terence; si Gabriel na nakaakbay sa katabing nobya na si Rachel; at si Olivia na nakalingkis ang braso sa braso ng nobyo na si Inigo.

Dahil iisang compound lang ang kinalakihan at pare-parehong mga barako kung hubugin ng pamilya, sadyang malalapit ang loob ng magpipinsan sa isa’t isa, kaya naman ang kanilang friend group ay magkakadikit lang talaga at walang iwanan. Ang naging close ng isa ay awtomatikong close na rin ng lahat.

Hindi rin naman kasi nalalayo ang agwat ng edad nila sa isa’t isa—na may isa hanggang dalawang taon lang ang agwat—kaya naman madaling magkasundo. Lumaki silang magkakasama sa mga laro sa kalye, sabay-sabay natutong uminom, at sadyang pare-parehas at iisa lang ang takbo ng utak ng magpipinsang Guevarra pagdating sa kalokohan at sa mga bagay-bagay kaya naman ganoon na lamang katindi ang pagkakasundo at pagiging solid ng samahan ng mga ’to.

“Akala ko ba lalaki ang kapatid mo sa probinsya, Tol?” tanong ni Makoy sa katabing si Rocco habang hindi inaalis ang nanlilisik na tingin kay Roxy na nasa pwesto ng mga tito niya. Napalunok si Makoy, pasimpleng hinahaplos ang kaniyang baso ng beer na may bawas na.

Kumuha ng mani si Rocco sa mesa nang hindi rin inilalayo ang paningin sa kaniyang Kuya Roxy. Bata siya ng isang taon dito; dahil nang makilala ni Elias si Lucy ay nasa dalawang taon na si Roxy, habang si Rocco ay isang taon pa lamang ang edad.

Magkasalubong ang makapal na kilay ni Rocco habang isinusubo ang mani at marahas itong ninuya. “Gago, lalaki ‘yan. Hindi mo ba narinig kanina? Sinabi niya na nga na bakla siya,” ani Rocco sabay siko nang malakas sa tagiliran ng kaibigang si Makoy, bago mabilis na ibinalik ang tingin sa direksyon ni Roxy.

Napasinghap si Anton at napailing, habang ang kaniyang kamay ay napahigpit ang hawak sa silya. “Hayop, anong klaseng lalaki ang may ganyang katawan? How can a man achieve such a build, Bro?” hindi makapaniwalang singhal nito, titig na titig sa umuindayog na balakang ni Roxy.

Mahinang natawa si Karlo, isinandal ang likod sa monoblock chair at pinalutong ang kaniyang mga daliri. “Siyempre bakla, Tol. Hindi mo ba alam na nag-e-evolve na sila? Nasanay ka kasi kay Edo at sa mga bading diyan sa kanto. Sa TikTok lang, maraming mga bakla na halos mukha nang babae,” paliwanag nito, sabay hagod ng tingin sa katawan ng pinsan niya. “Pero wala pa akong nakikitang bakla sa TikTok na halos kasing ganda at kasing sexy—ehem,” marahas na tumikhim si Karlo at hindi na tinuloy ang sasabihin, mabilis na uminom ng beer bago umiwas ng tingin.

Mapanunuksong ngumisi ang kambal niyang si Paulo at sinisiko ang kakambal na si Karlo. Umayos siya ng upo at sumandal sa mesa, ipinatong ang mga siko rito habang ang kaniyang mga mata ay sumunod rin sa bawat hakbang ni Roxy. “Hindi mo talaga iisiping lalaki kung hindi nagsalita, eh. Tingnan mo nga kung paano lumakad, parang may sariling isip ’yung pwet.” mahina ‘tong natawa.

“Ulol, laway mo tumutulo,” ganting asar ni Karlo, bagaman ibinalik din naman agad ang tingin kay Roxy.

Umayos ng upo si Andrew, ipinatong ang kaniyang dalawang kamay sa ibabaw ng mesa at sumandal pasulong. “Hanggang kailan pala siya rito?” tanong nito at sinulyapan ang kaibigang si Rocco.

Saglit na nag-isip si Rocco bago nagkibit-balikat, habang ang kaniyang kamay ay pinaglalaruan ang natitirang balat ng mani sa kaniyang platito. “Hindi ko rin alam. Sabi nila tito baka dito na rin mag-aral, eh,” paliwanag nito.

Mabilis namang nagnisian ang mga kaibigan nila, naghampasan ng palad, at ang iba ay napapalo pa sa mesa dahil sa tuwa. Sinamaan sila ng tingin ni Rocco, sabay lapag nang marahas sa hawak niyang baso na lumikha ng tunog sa mesa. “Mga gago! Mga bakla ba kayo? Tipo niyo ba ang kapatid ko?” sunod-sunod niyang tanong sa mga kaibigan, bakas ang pagiging protective at ang unti-unting pagkairita sa kaniyang boses.

Hagalpak sa tawa si Makoy at mabilis na itinaas ang kaniyang dalawang palad na tila sumusuko, bagaman nakangisi pa rin nang nakakaloko. “Gago, hindi kami bakla! At lalong hindi ko tipo ang lalaki, Tol!” depensa niya, sabay siko kay Kyle. “Gulat lang kami. Pero putangina, Tol, aminin mo man o sa hindi, kung ganyang kaganda ang bubungad sa iyo sa compound araw-araw, gaganahan ka talagang umuwi ng maaga.”

“Gago,” natatawang giit naman ni Kyle, sabay iling habang sumisimsim sa kaniyang baso ng beer. Bumaling siya kay Rocco na seryoso pa rin ang mukha. “Tol, huwag kang magalit. Tinatanong lang naman namin kung dito mag-aaral. Isipin mo, kung sa school natin ‘yan papasok, siguradong pagkakaguluhan ‘yan doon. Lalaki man o babae, babalingan ng tingin ‘yan sa ganyang mukha at tindig.”

Tumawa si Daniel at hinampas ang balikat ni Rocco ng mahina. “Oo nga! Baka imbis na mag-aral ‘tong si Rocco, maging full-time bodyguard na lang ng kuya niya.”

Napaasik naman si Gerald, ang bunso ni Tobias, habang pinapanood kung paano papalapit na si Tobias at Roxy sa direksyon ng mesa nila. Inayos niya ang kaniyang pagkaka-upo at sumandig sa kaniyang upuan. “Tumahimik nga kayong mga gago, papalapit na sila Papa. Baka marinig pa kayo, masipa talaga kayo niyon.”

Bagaman nagtatawanan at pilit na itinatanggi ang sinabi ni Rocco, hindi pa rin maipon ng mga magkakaibigan ang kanilang mga paningin. Pasimple silang nag-aayos ng kani-kanilang upo, pinalalapad ang balikat, at pasikretong nagbabasa ng labi habang pinapanood ang bawat ritmikong hakbang ng boots ni Roxy na papalapit na sa pwesto nila.

Sa katabing mesa naman kung nasaan sina Basti at ang iba pang nakatatandang pinsan ni Roxy ay mas seryoso ang atmospera. Hindi rin maiwasang mapairap ng ilang kababaihan sa pwesto nila dahil kanina pa nila pinag-uusapan ang bagong saltang si Roxy, habang marahas na pinaglalaruan ang kani-kanilang mga straw sa baso ng softdrinks.

Nakaupo si Basti at seryosong hinihipak ang kaniyang sigarilyo, ibinubuga ang makapal na usok sa ere habang ang kaniyang malalaking kamay ay mahigpit na nakahawak sa lighter sa ibabaw ng mesa. Hindi niya alam kung anong magiging reaksyon niya ngayong nakilala na niya ang dahilan ng pagkasira ng pamilya niya. Oo, wala siyang sama ng loob sa kaniyang ama, pero hindi niya rin naman maiwasan na hindi makaramdam ng galit nung una bilang panganay na anak.

At nang bigla na lang ibalita sa kaniya na nakulong si Elias at kailangang manatili rito ng ampon nito, ay hindi alam ni Basti ang irereact lalo na’t alam niyang bakla ‘to. Nung una, iniisip pa ni Basti kung paano makikisama rito dahil kagaya ng iba niyang pinsan at kapatid, hindi maganda ang pagkakakilala niya sa mga bakla. Pero nang makita si Roxy sa unang pagkakataon, hindi niya maiwasang magbago ang pananaw dito. Sa ganda, tamis ng ngiti, at tindi ng hubog ng katawan nito, tila ba natunaw ang bawat prehuwisyo sa utak niya.

Sumandal si Terence sa kaniyang upuan, marahang inalis ang kamay ni Ivy sa kaniyang braso upang abutin ang kaniyang baso, at tiningnan ang kaniyang kuya na si Basti. “Seryoso ba, Kuya? ‘Yan ba talaga ’yung ampon ni papa?” pabulong na tanong nito, matapos sulyapan ang naglalakad na si Roxy. “Iba ’yung pumasok sa isip ko nung sinabi mong bakla, eh. Putangina, mukhang mas maganda pa sa mga babae rito sa subdivision natin.”

Narinig iyon ni Ivy kaya mas lalo itong napairap at marahas na humalukipkip, pinalatok ang dila sa inis. “Maganda? Parang make up lang naman ang nagdala, Babe,” bulong nito na may halong pait.

Hindi siya pinansin ni Terence. Si Rafael naman ay napangisi nang nakakaloko, marahang tinapik ang braso ni Mateo, ang pinaka matanda sa kanilang mesa. “Kamukha ng ex mo, Kuya.” Ngisi nito sa kapatid. Napairap naman ang girlfriend ni Rafael na si Nica na nasa tabi niya lang.

Si Mateo ay mahinang tumawa at napangisi. Napailing siya at tinunga ang baso ng alak na hawak. “Mas maganda ang pinsan natin.” may yabang na ani nito at binasa ang pangibabang labi, titig na titig sa mukha ni Roxy mula pa kanina. “Paano pala ang set up niyo niyan, Basti?”

Inipit ni Basti ang sigarilyo sa kaniyang mga labi, muling humipak bago ito tuluyang idiniin at pinatay sa ashtray. Inayos niya ang kaniyang pagkaka-upo, pinatunog ang kaniyang leeg, at ibinaling ang kaniyang malalalim na mata kay Roxy na ngayon ay halos ilang hakbang na lang ang layo sa pwesto nila kasama si Tobias.

“Doon siya sa kwarto ni Papa sa itaas,” seryoso at baritonong sagot ni Basti. “Wala tayong magagawa. Bilin ni Papa ’yan bago siya makulong, at kahit anong mangyari, Guevarra pa rin ang may hawak sa kaniya ngayon. Marunong tayong tumupad sa usapan.” Bagaman seryoso ang tono, hindi nagawang alisin ni Basti ang kaniyang paningin sa kapatid.

​“Kung dito ‘yan mag-aaral sa atin, baka maging sakit sa ulo ‘yan sa school,” seryosong saad ni Joaquin, sabay ayos sa kaniyang pagkaka-upo at pagbuka ng kaniyang mga hita sa ilalim ng mesa. “Maraming gago sa campus natin. Sa porma pa lang at sa ganda ng mukha niyan, siguradong lapitin ng gulo.”

Hindi sumagot si Basti, napansin niya ang katabing kaibigan na si Erol na nakatitig nang malisyoso sa mapuputing hita at sa bawat indayog ng balakang ni Roxy. Bahagyang ngumisi si Erol habang dahan-dahang binabasa ang kaniyang labi, isang ekspresyong puno ng libog. Nakita iyon ni Basti. Imbis na magsalita o sumita, nanatiling tikom ang bibig niya; dahan-dahan lang siyang umiling at muling kumuha ng sigarilyo upang itago ang kaniyang sariling reaksyon.

​“Mukha namang mataray, Kuya,” dugtong ni Terence na nakasandal ang likod sa silya at pinaglalaruan ang kaniyang lighter. “Tingnan mo kung paano tiningnan sila Rocco kanina. May kulo rin ang isang ‘yan, hindi basta-basta magpapatalo.”

​“Natural, Papa niyo ang nagpalaki, eh,” sabat naman ni Gavin habang nakangisi at tinutungga ang natitirang alak sa kaniyang baso. “Pero mas maganda kung mataray. Mas masarap suyuin.”

Napansin naman ni Olivia ang pananahimik at ang kakaibang titig ng kaniyang nobyong si Inigo na kanina pa nakatutok sa manipis na baywang ng bagong salta. Mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakalingkis ng kaniyang braso rito, sabay irap nang matalim sa direksyon ni Roxy. “Ewan ko sa inyo, parang ngayon lang kayo nakakita ng maganda. Mukha namang maarte at mahirap pakisamahan.”

Mabilis naman sumangayon si Ivy sa tinuran ni Olivia. Hindi rin inaalis ang matulis na tingin sa bagong salta. Pero ayaw magsalita pa dahil kapatid ‘to ng kaniyang nobyong si Terence at ayaw niyang mapasama dito.

Mahinang natawa si Riko sa narinig, dahan-dahang pinaikot ang kaniyang baso ng beer para matunaw ang yelo bago sumulyap kay Terence. “Selos na naman ang mga reyna niyo, mga gago,” panunukso nito na kinairap lang ng mga babae.

Napangisi lang sila at napailing, at mabilis na naalerto nang makitang mukhang papalapit sa pwesto nila si Roxy. Nasa likod ‘to ng malaking katawan ni Tobias at halos natatabunan na ang imahe nito habang naglalakad sila palapit. Una ‘tong huminto sa pwesto ng mesa nila Rocco.

Habang naglalakad sila patungo sa mesa ng mga pinsan, ramdam na ramdam ni Roxy ang tindi ng titig ng magpipinsan sa kaniya sa malaking pabilog na mesang iyon. Palihim siyang napangisi dahil doon, dahan-dahang hinawakan ang laylayan ng kaniyang manipis na crop top upang pasimpleng ayusin ito habang naglalakad.

Nang makalapit sila, tinapik ni Tobias ang gilid ng mesa upang makuha ang atensyon ng lahat, bagaman ang totoo ay kanina pa naman sa kanila nakatutok ang mga ito.

“Hoy, mga gago! Mag-ayos nga kayo ng mga upo niyo riyan,” pasigaw ngunit pabirong saing ni Tobias, dahilan para magkunwaring nagkakagulo, nag-aasaran, at pabiglang nag-uusap ang magpipinsan.

Huminto si Roxy sa tabi ni Tobias. Pinagsiklop niya ang mga braso sa tapat ng kaniyang dibdib, lalong naging agaw-eksena ang kaniyang tindig. Isa-isa niyang minata ang mga tao sa mesa. Ang kaniyang mukha ay nananatiling mataray—ang kaniyang manipis na kilay ay bahagyang nakataas habang pinapasadahan ng tingin ang mesa ng mga lalaki—ngunit paminsan-minsan ay nakisabay ang isang maliit at mapaglarong ngiti sa kaniyang mapupulang labi nang makitang tila natameme ang mga kaibigan ng kapatid niya.

Nagsalubong naman ang kilay ni Tobias nang mapansin ang itsura ng mga anak at pamangkin niya sa mesa. Mabilis niyang kinutusan si Karlo na siyang pinakamalapit sa kaniya na nakatulala at tila tinitimbang ang hubog ng katawan ni Roxy.

“Aray, Pa! Putcha naman, bakit nambabatok?” daing ng binata habang napapahawak sa kaniyang batok at napapakurap.

Sinamaan siya ng tingin ni Tobias. “Tangina niyo, ayusin niyo ’yang mga mukha niyo,” singhal nito, sabay muwestra ng kaniyang malaking palad kay Roxy. “Roxy, ang mga pinsan mo nga pala at ng kapatid mo na si Rocco. Kayo namang mga gago, ito si Roxy, pinsan niyo na galing pang probinsya. Dito ko muna siya itatabi sa inyo para naman maging close niyo, at para hindi maburyo sa aming mga matatanda.”

Nakangiti namang nagpakilala ang mga lalaki sa mesa, ang iba ay kumaway pa habang pasimpleng nag-aayos ng kani-kanilang t-shirt. Tinaasan lang sila ng kilay ni Roxy lalo na’t ang iba sa kanila ay nagtatawanan na akala mo ay may nakakatawa. “Hi, Roxy! Kumain kana ba? Kain kana,” mabilis at palabirong banat ni Makoy sabay siko kay Rocco. Agad na nagtawanan ang magkakaibigan at nag-aasaran sa ilalim ng mesa.

Si Rocco naman ay napakamot sa kaniyang ulo, seryosong tumingin sa kaniyang Kuya Roxy, bagaman pasimpleng hinila ang isang monoblock chair sa tabi niya para paupuin ito. “Upuan mo, Kuya,” maikling saad ni Rocco, pilit na iniiwas ang tingin sa mapuputing hita ng kapatid na kanina pa pinupuri at tinititigan ng mga katabi niya.

Hindi kumilos si Roxy. Tinitigan niya lang si Rocco habang nananatiling nakahawak ang kaniyang mga kamay sa kaniyang braso. Mabilis niya ’tong namukaan. Ito ang lalaking marahas na kinakatok ang bintana ng kotse niya kanina. Hindi niya akalain na ito pala ay bunsong anak ng Daddy Elias niya. Pero nang matitigan mabuti ni Roxy ang binata, hindi niya nga maitatanggi na hindi nagkakalyo ang mukha nito sa Daddy Elias niya.

Ito ang medyo pinaputing bersyon ni Elias at mas pinabata. May suot rin ‘tong brace at halatang sakit sa ulo sa paraan pa lang ng pagngiti at sa ginawa nilang pambubulabog sa kaniya kanina.

Pero isinawalang-bahala ‘to ni Roxy. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang mga braso at malapad na ngumiti sa kapatid. Natigilan naman si Rocco dahil ang kaninang matalim at masungit na tingin nito ay napalitan ng matamis na ngiti. Napalunok siya, bahagyang napaatras ang kaniyang balikat, at hindi agad nalaman ang sasabihin.

“Mamaya na, Rocco. Papakilala ko pa siya sa mga kuya mo,” singit ni Tobias, sabay tapik nang magaan sa balikat ni Roxy. Humarap si Tobias sa mesa nila Basti na kanina pa seryosong nakatingin sa kanila.

Humakbang pasulong si Tobias patungo sa kadikit na mesa, hawak pa rin nang magaan ang siko ni Roxy upang iatod ito sa grupo ng mga mas nakatatandang pinsan at kapatid. Nang mabitawan niya ito ay muling ipinatong ni Roxy ang kaniyang kaliwang kamay sa kaniyang baywang, habang ang kaniyang mapupulang labi ay nananatiling may bakas ng pilit at maarteng ngiti.

Umayos naman ng upo ang mga lalaki roon. Agad na may gumuhit na ngiti sa labi nila at luminawag ang kanilang mga mukha. Masaya at may pagtanggap ang reaksyon nila, baligtad na baligtad sa naramdaman ng mga nobya nila. Ang mga babae ay wala sa sariling humigpit ang kapit sa braso at kamay ng kani-kanilang nobyo na tila ba may aagaw sa mga boyfriend nila.

Tumikhim si Tobias at inakbayan ang pamangkin. “Roxy, ito naman ang mesa ng mga kuya mo at ng mga mas nakatatanda mong pinsan.”

Diretsong tumingin si Roxy sa pwesto nila, at ang kaniyang mga mata ay agad na sumalubong sa malalalim at seryosong tingin ng kaniyang Kuya Basti. Agad na naramdaman ni Roxy ang kakaibang bigat ng atmospera sa mesang ito kumpara sa mesa ng mga nakababata kanina. Ang kaniyang manipis na kilay ay muling tumaas nang bahagya, pinalalabas ang kaniyang natural na katarayan habang pinagmasan ang bawat isa sa kanila.

“Ito si Kuya Basti mo, ang panganay ng Daddy Elias mo,” pakilala ni Tobias sabay turo kay Basti na kasalukuyang nakaupo nang tuwid at tila may sariling mundong tinititigan ang mukha ni Roxy. “At ito naman sa tabi niya si Terence, ang sumunod. ’Yung mga iba riyan, mga pinsan mo na rin, sina Mateo, Joaquin, Rafael, Gabriel, Inigo, at Diego.”

Tipid na ngumiti si Roxy at marahang kumaway pero mabilis niya rin itong ibinaba. “Hello…” mahinang bati niya, sapat lang para marinig nila sa gitna ng ingay.

Hindi naman sinasadyang mapatingin siya sa lalaking nasa tabi ng Kuya Basti niya na si Erol na kanina pa nakangisi nang malisyoso sa kaniyang hita. Napansin ni Erol ang tingin ni Roxy sa kaniya kaya mas lalo itong napangiti at pasimpleng kinagat ang kaniyang ibabang labi habang dahan-dahang itinatapat ang kaniyang baso sa kaniyang bibig.

Napailing na lang si Basti sa gilid, dahan-dahang inilapag ang kaniyang baso sa mesa na may kaunting lakas upang lumikha ng tunog, sapat na upang maputol ang malagkit na titig ng kaniyang kaibigan. Inayos ni Basti ang kaniyang upo, pinalapad ang kaniyang malalaking balikat, at tumingin nang diretso sa kaniyang kapatid sa turing.

“Welcome sa pamilya Guevarra, Roxy,” baritonong saad ni Basti, ang kaniyang boses ay malamig ngunit may awtoridad.

Nagtagal ang titig ni Roxy sa kaniyang Kuya Basti, dahil kung si Rocco ay kahawig na ng Daddy Elias niya, ito namang si Basti ay parang pinagbiyak na bunga ni Elias. Sa kahit anong anggulo ay kuhang-kuha nito ang mukha ng Daddy Elias niya na hindi maiwasan ni Roxy ang makaramdam ng pagtaas ng balahibo dahil pati ang boses nito ay hindi rin nalalayo sa unang lalaking nakauna sa kaniya.

Binasa ni Roxy ang labi, isang ngiti ang gumuhit sa kaniyang labi. Hindi pagkaraniwang ngiti, isa ‘tong ngiti na puno ng kahulugan. “Thank you, Kuya,” sagot naman ni Roxy, binibigyang-diin ang salitang ‘kuya’ sa isang tonong matamis.

Saglit pa silang nagtitigan ng Kuya Basti niya bago tuluyang gumalaw ang kaniyang mga mata patungo sa isa pang kamukha ng Daddy Elias niya—ang Kuya Terence niya, ang sumunod kay Basti. Pero hindi kagaya ni Basti na seryoso, si Terence ay may mapaglarong ekspresyon sa mukha na madalas niyang nakikita sa Daddy Elias niya tuwing may naiisip itong kalibugan.

Habang mataman niyang pinagmamasdan ang mukha ni Terence na kasalukuyang nakatitig din sa kaniya habang pinatutunog ang kaniyang lighter, doon lang napansin ni Roxy na may babae palang nakadikit sa tabi nito. Si Ivy, na nakasandal ang balikat sa braso ni Terence habang matalim ang kaniyang mga mata. Doon lang tuluyang napadako ang paningin ni Roxy sa iba pang bahagi ng mesa at napagtantong may mga babae pala rito sa pwesto ng kaniyang mga kuya.

Pinasadahan niya sila ng tingin at agad na sumalubong sa kaniya ang matataray na irap, matatalas na titig, at ang mga pilit at plastik na ngiti ng mga girlfriend ng kaniyang mga pinsan. Palihim na napangisi si Roxy sa kaniyang kalooban habang marahang hinahaplos ang dulo ng kaniyang blonde na buhok. Ramdam na ramdam niya ang takot ng mga ‘to sa kaniya—takot na baka sa isang kislap lang ng mata ay maagaw niya ang mga boyfriend ng mga ito. Pero hindi niya binigyan ng pansin ang insecurity ng mga ito; mas lalo pa niyang itinindig nang maayos ang kaniyang katawan, ipinapakita ang kurbada ng kaniyang baywang.

Nabasag ang sandaling katahimikan nang magpatuloy ang usapan sa mesa. Si Mateo ay sumandal nang malalim sa kaniyang upuan, inikot ang kaniyang baso ng alak bago tumingin nang nakangiti kay Roxy.

“Ilang taon ka na pala, Roxy?” tanong ni Mateo, sumimsim sa hawak na baso na puno ng beer bago magtanong ulit. “At anong grade?”

Dahan-dahang ibinaling ni Roxy ang kaniyang paningin kay Mateo. Mas lalo niyang pinalambot ang kaniyang mukha, matamis na ngumiti, at magalang na sumagot sa kaniyang Kuya Mateo habang bahagyang itinigilid ang kaniyang ulo dahilan upang bumagsak ang ilang hibla ng buhok sa kaniyang mukha.

“Eighteen po, Kuya. At Grade 11 pa lang po ako ngayong pasukan,” malambing na tugon ni Roxy, sapat upang magdulot ng mahihinang tango sa mga lalaki sa mesa. Napatango rin si Mateo, tila sinusukat sa isip ang agwat ng edad nila.

Ngunit bago pa man makapagsalita muli si Mateo, biglang sumingit si Erol. Umayos ito ng upo, ipinatong ang kaniyang mga siko sa mesa habang diretso at malokong nakatitig sa mga mata ni Roxy. “Eighteen? Puwede na pala, eh,” ngisi nito, sabay basa sa kaniyang labi. “May boyfriend ka na ba roon sa probinsya, Roxy?”

Agad na nag-ingay ang mesa sa tanong ni Erol. “Gago ka talaga, Erol! Ang bilis mo, ah!” kantyaw ni Frank sabay hampas sa balikat ng kaibigan upang sawayin ito sa kaniyang kabastusan.

Si Terence naman ay napailing na lang habang patuloy na pinatutunog ang kaniyang lighter, at maging si Tobias ay napatawa nang mahina, napakamot sa kaniyang ulo sa kalokohan ng mga kaibigan ng pamangkin. “Kayo talagang mga gago kayo, tigilan niyo si Roxy,” natatawang awat ng tito niya.

Si Roxy naman ay hindi agad nakasagot. Nanatili siyang nakatayo nang tuwid sa harap nila habang magkakasalubong ang kaniyang mga braso sa tapat ng dibdib. Tiningnan niya si Erol mula ulo hanggang paa gamit ang kaniyang matatalas na mata, bago unt-unting sumungaw ang isang tipid na ngiti sa kaniyang mga labi.

Dahan-dahan siyang umiling, ibinaba ang kaniyang mga kamay at marahang hinaplos ang gilid ng kaniyang maikling denim shorts. “Wala po… Hindi pa po ako pwedeng mag-boyfriend. Siguradong magagalit si Daddy,” sagot niya sa isang tonong inosente ngunit may kasamang malalim na kahulugan na siya lang ang nakakaalam.

—

what are your thoughts on this chapter so far?