Wattpad Originals Announcement

Hi, loves!

First of all, I would like to thank each and every one of my readers who has been with me throughout this incredible journey as a writer. Thank you for all the love, patience, and endless support you’ve given me. It truly means more to me than you know.

I know many of you have been waiting for the Rozovsky Heirs Series to be published here, and I’m finally happy to announce that the first book of the series, Hiding the Bastard’s Baby, will now be available to read here!

I’m so excited for you all to finally meet these characters and step into their story.

Thank you, as always, for being part of my journey and for continuing to support my stories. I hope you enjoy reading Hiding the Bastard’s Baby as much as I enjoyed writing it.

With love, Ceng Crdva

---

  ![](https://img.wattpad.com/917aca105a5499df003e1cae079ee6893b824918/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f524d33304475544f643569796e513d3d2d313635303131383839332e313863616330616435356439633964303736383336393337303331302e706e67)               

Stay tuned for more updates, and in the meantime, you can learn more about Wattpad Originals here:

Wattpad Originals 101 [Filipino]

Prologue

Memphis Veron Pierce Zapanta Rozovsky

“Alam mo?” Simpleng tanong lang ’yon, pero nang makita ang galit na galit na mukha ng kapatid ko ay para akong sinabuyan ng nagyeyelong tubig.

Agad akong tumayo at umalis sa babaeng katabi ko. Nagmamadali kong itinaas ang aking pantalon para harapin siya. Kahit na hindi pa niya sinasabi ay may idea na ako kung ano ang tinutukoy niya.

“Ang ano? ’Tang ina, Arcus hindi ka ba marunong kumatok?” matigas ko ring sagot para pantayan ang galit niya.

“Na mayaman tayo. Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Pinigilan kong mapamura dahil doon. Tuloy-tuloy akong naglakad hanggang sa lababo.

Putang inang mga Rozovsky talaga ’yon! Hindi na nakontento sa panggugulo sa buhay ko, ngayon pati si Marcus ay ginugulo na rin! Mga putang ina talaga!

“Wala akong dapat sabihin sa ’yo. Hindi totoo kung ano man ang narinig mo.”

“Hindi rin totoo ito?”

Nalaglag ang panga ko nang walang sabi niyang ibato sa akin ang mga papel. Nasalo iyon ng kaliwang kamay ko. Marriage contract. Iyon ang nasa kamay ko. Ito rin ang hawak ng mga lalaking tauhan ng Vladimir, Dominov, at Fedor na ’yon. Sabi nila ay pinsan sila ng totoo kong tatay. Pilit nilang sinasabing Rozovsky kami ng kapatid ko at gusto nila kaming kunin, pero mga putang ina nila.

Kung akala nila, mababawi ng pera ang galit ko sa buong angkan nila ay nagkakamali sila. Namatay si Mama dahil sa lahi nila at wala akong pakialam kung ano ang kaya nilang ibigay sa akin at kay Marcus! Kaya kong buhayin ang kapatid ko at hinding-hindi ko kailangan ng pera nila! Hindi namin kailangan ng yaman nila!

“Mga putang ina talaga. Ayaw pa tayong tigilan. Sinabi ko nang hindi natin tatanggapin ang kung ano mang ibibigay nila.”

Nalaglag ang panga ni Marcus at bahagyang napaatras. “Totoo nga? Totoo nga ang sinasabi ng lalaking iyon? Rozovsky tayo? Mayaman tayo?”

“Arcus.” Sinubukan kong lumapit, pero nagmamadali siyang umatras palayo sa akin.

“Hindi natin kailangan ang mga taong ’yon. Hindi natin kailangang magpalit ng pagkatao. Hindi natin kailangan ang yaman nila. Nabuhay tayo nang tayo lang sa loob ng mahabang panahon. Tandaan mo, iniwan tayo ng walang-hiyang lalaking ’yon. Nakita natin kung paano naghirap si Mama at kung paano siya namatay.”

“Pero maayos na buhay ang ibinibigay nila sa atin. Hindi natin kailangang mabulok sa putang inang lugar na ’to at laitin ng mga tao!”

Nagsagutan kami ni Marcus. Marami pa siyang sinabi, pero isa lang ang napagtanto ko. Kahit ano’ng sabihin ko ay hindi ko na mababago ang nasa utak niya. Hindi ko na siya mapipigilan sa kagustuhang yumaman at mali ako sa desisyon kong itago sa kanya ang bagay na ’yon dahil ngayon, kahit ano’ng paliwanag ko ay mas lalo lang nadadagdagan ang galit niya para sa akin.

“Marcus! Putang ina mo, Marcus, huwag na huwag kang sumakay diyan!” malakas kong sigaw matapos ko siyang habulin palabas.

Ang mga kapitbahay namin ay nagulantang rin sa kaguluhan at sigawan naming dalawa lalo na’t naroon sa labas ng bahay ang dalawang magagarang itim na kotse. Ito rin ang unang beses na nag-away kaming magkapatid.

“Memphis, let your brother decide for himself. If he wanted a good life for him, let him be,” sabi ng may-edad na lalaki.

“Putang ina mo! Pati ang kapatid ko bini-brainwash n’yo. Hindi namin kailangan ang yaman n’yo! Marcus! Pumasok ka sa bahay at mag-usap tayo! Putang ina, bumaba ka sabi diyan!”

Umiiyak ang kapatid ko at ni hindi na ako kaya pang titigan. Sa unang pagkakataon ay naramdaman ko rin ang pag-iinit ng aking mga mata dahil sa mga nagbabadyang luha.

Ni minsan ay hindi ako umiyak dahil gusto kong maging matatag para sa kapatid ko, pero ngayong iiwan niya ako at ipagpapalit din sa mga taong pumatay kay Mama? Nasasaktan ako. Parang hindi ko kayang tanggapin.

“Memphis, you can come with us,” untag uli ng lalaki. “Embrace who you really are.”

“Marcus!” sigaw ko uli sa kapatid ko, walang pakialam sa mga pinagsasasabi ng lalaki. “Marcus, kapag hindi ka bumaba diyan, kalimutan mo nang may kapatid ka! Kalimutan mo na ako!”

Hindi siya natinag. Nanatili siyang matigas at buo na ang loob kahit pa kapalit no’n ay ako.

“Putang ina mo, Marcus Aurelius! Putang ina mong sasama ka sa mga pumatay sa nanay mo! Putang ina mo kang bobo ka, magkalimutan na tayo! Huwag na huwag ka nang babalik dito! Simula ngayon, wala ka nang kapatid!”

Mas lalo akong nasaktan sa pagbaling niya sa kabilang banda para tuluyan na akong hindi makita.

“Sige! Putang ina ka, umalis ka! Lumayas ka na rito at sumama sa kanila! Wala kang utang na loob! Putang ina mo, huwag na huwag ka nang babalik!”

Bumaling ako sa matandang naroon at sa mga tauhan niyang nakapaligid sa kanya.

“Huwag na huwag na kayong babalik sa baluwarte ko! Isang beses ko pang makita ang mga pagmumukha n’yo ay papatayin ko kayo! Mga putang ina n’yo, papatayin ko kayo!” Gumaralgal ang malakas kong boses sa magkahalong galit, sakit, at lungkot.

Kusa nang tumulo ang mga luha ko sa pag-alis ng sasakyan dala ang kapatid ko. Nanginginig ang buo kong katawan sa magkakahalong emosyon.

Akala ko ay wala nang isasakit pa ang puso ko, pero nang bumalik ako sa bahay at makita ang mga gamit niya ay tuluyan na akong naiyak. Iyong iyak na mas malala pa sa pag-iyak ko noong namatay si Mama dahil sa pagkakataong ito ay wala nang dahilan para magpakatatag pa ako… dahil iniwan na ako ng taong dahilan ng lahat ng paglaban ko.

Nang gabing ’yon ay ipinangako ko sa sarili kong hinding-hindi na ako iiyak. Hinding-hindi na ako magmamahal uli. Hinding-hindi na ako magbibigay ng atensiyon sa kahit na sino, pero kung kailan galit at pagod na ako sa mundo ay saka dumating si Chanteau sa buhay ko… at ang lahat ng mga pangako ko nang gabing ’yon sa sarili ko ay tuluyan na ring nagbago.

Chapter One

Kayamanan

“Buntis ako at ikaw ang ama, MVP,” nakaharang sa daan kong sabi ni Ruth na ikinatawa ko nang malakas.

Ang kapatid ko ay nasa aking gilid lang at ang mga mata ay luluwa na dahil sa narinig, pero imbes na matakot ako o ano ay maayos kong hinarap si Ruth.

“Mauna ka na sa court, Arcus. Mag-uusap lang kami saglit.”

“Pero, Kuya—”

“Mauna ka na,” may diin kong sabi kaya wala nang nagawa ang kapatid ko kung hindi kakamot-kamot na umalis.

Hinila ko naman si Ruth papasok ng bahay naming parang kulungan lang ng baboy ang laki at naroon na ang lahat. Nakita ko ang pagkadisgusto sa mukha niya, pero wala akong pakialam kung mandiri siya. Wala rin naman sa lugar ang arte niya dahil laking squatter din naman ito gaya ko. Mas malaki lang nang kaunti ang bahay nila, pero dapat lang iyon dahil mas marami sila hindi gaya namin na dalawa lang ni Arcus dito.

“Soft drinks?”

“Hindi ako nandito para diyan, MVP. Ginalaw mo ako at ngayon ay buntis kaya hindi na ako dapat umiinom ng mga bagay na makakasama sa anak natin.”

Kinuha ko ang isang Coke in can na binuraot ko sa tindahan ni Aling Narda at binutas iyon sa gilid bago laklakin. Napadighay ako nang malakas nang maubos. Mas lalo siyang nangiwi sa ginawa ko.

“Ayaw mo talaga o may iba kang gustong inumin?” tanong ko uli.

“Hindi mo ba narinig ang mga sinasabi ko, MVP? Buntis ako! Magkakaanak na tayo!”

Hindi ko na napigilan ang sariling mapahagalpak uli. Muntik na niya akong masapak dahil sa inis!

“Gago, seryoso ka nga?”

“Gago ka talaga, seryoso ako!”

“Ruth, pokpok ka, nakalimutan mo na ba? Putang ina, isang beses lang may nangyari sa atin at nilasing mo pa ako. Wala nga akong maalala na ginawa natin ’yon. Hindi ko nga alam kung tinigasan ba ako sa ’yo dahil hindi naman kita trip, ang buntisin ka pa kaya? Isa pa, bakit ako ang ginugulo mo eh ’yung mga alagad ni kapitan gabi-gabi kang tinitira tapos ako ang pagbibintangan mong ama niyan? Gago ka ba? Saka hindi ako nakikipag-sex nang walang condom! Mumultuhin ako ng nanay ko!”

“’Tang ina mo, Veron! Sa ’yo nga ’to! Anak mo ’tong dinadala ko!”

“Noong nakaraang linggo mo lang ako pinagsamantalahan, alam mo na kaagad na buntis ka at sa akin talaga?”

Namumula na ang mukha niya sa galit at hiya dahil kahit na hanggang Grade 12 lang naman ang natapos ko ay hindi naman ako bobo!

’Tang inang pokpok na ’to, iisahan pa ako eh wala na nga akong maipakain sa kapatid ko.

“Gago ka talagang kantutero ka! Walang-hiya! Wala kang bayag!”

Susugurin na niya sana ako, pero parehas kaming nagulantang nang sa sumunod na minuto ay nasa sahig na siya’t nakikipagsabunutan kay Tanya. Ang isa sa mga kapitbahay din namin sa Sitio Bayagbayag.

“Pokpok ka talagang Ruth ka, sinasabi ko na nga ba at dito kita makikitang haliparot ka! Ang kapal ng mukha mong ahasin ang asawa ko! Paiyot! Pokpok! Maluwag! Makati! Putang ina mo kang higad ka, halika rito!”

Kumuha uli ako ng inumin, sa pagkakataong iyon ay beer naman habang pinapanuod silang dalawang magrambulan sa sahig. Hinayaan ko.

Umiiyak na si Ruth, punit na ang damit at humihingi ng ng tulong, pero nagpatuloy lang ako sa pag-inom. Walang tigil ang sigawan nila, sipaan, at sabunutan. Nakakuha na iyon ng atensiyon ng mga kapitbahay, pero dahil sanay na rin ang mga ito sa gulo ay ni isa’y walang umawat.

“Hoy, gago! Huwag ’yang plato Tanya, dalawa lang plato namin dito!” Agad kong hinugot sa kamay ng babae ang hawak niyang ipupukpok sana sa pokpok at may maitim na utong na si Ruth.

Napakamot na lang ako nang makuha pa rin ni Tanya ang sandok at iyon ang ginawang sandata sa kaaway. Hinayaan ko pang magrambulan sila kahit na nabutas na ang isang parte ng plywood naming dingding.

Ang totoo, nag-e-enjoy din ako dahil kahit na mga wild ang dalawang babae ay may mga hitsura at magaganda ang hubog ng katawan nila. Lalo na si Tanya na ngayon ay kita na rin ang mga dibdib dahil sa ginawa ni Ruth. Ang boobs niya ay para akong kinakausap sa sensual na paraan sa bawat pagyugyog no’n. Palibhasa kasi ay medyo matagal na rin ang huling beses na nakipag-sex ako nang matino sa isang babae kaya pati ang mga babaeng ’to ay lumalakas na ang dating sa akin… o baka sa beer?

Kapag may alak talaga, lahat ng may butas parang puwede na. Napailing ako sa naisip. ’Tang inang mindset ’to, panggago.

Nagmamadaling pumasok si Jung Kook sa loob ng bahay at tumabi sa amin. Inabot ko sa kanya ang hawak na beer.

“Pustahan singkuwenta, kay Ruth ako.”

“Isandaan na pang-nomo lang mamaya.”

“Gago, p’re, libre ko ’yon, ’di ba?”

Natawa ako. “Pahingi na lang pala ng isandaan. Kinupit yata ni Marcus ’yung pera ko sa arinola. Gagong ’yon.”

Tumango lang si JK sa akin. Napahiyaw siya nang tumama ang ulo ni Ruth sa matulis ng parte ng aming lababo.

“Gaga, lumaban ka! Ikaw ang pambato ko, garutay!”

Pumasok pa ang ilang BTS boys sa loob ng bahay, pero hindi para awatin ang mga babae kung hindi para makipagpustahan sa amin ni JK.

Kinuha ko ang mga pusta nila at binilang, pero hindi pa natatapos ang laban at wala pang duguan ay nahinto na ’yon dahil sa pagbalik ng kapatid ko.

Kung wala pa ito ay baka talagang nasira na rin ang lahat ng mga gamit namin sa bahay dahil talagang wala ni isa ang may balak na awatin sila.

“Tumigil na kayo! Sinira n’yo na ang bahay namin, mga lintek na babae ’to!” reklamo ng kapatid ko habang nasa gitna ng dalawa at inilalayo si Tanya kay Ruth.

Ang ilang mga kapitbahay ay tumulong na rin para matapos ang gulo at mapaalis ang mga babae sa bahay namin. Kakamot-kamot ako ng ulo kasama ang mga BTS boys ng Sitio Bayagbayag.

“Tapos na ang palabas,” nakangisi kong sambit dahilan para mapailing si Arcus.

“P’re, ’yung pera namin.” Si Jester.

“Tong na ’to. Sige na, magsiuwi na kayo! Kita-kits mamaya kina JK! Salamat sa ayuda until next transaction!”

“Hanep ka talaga sa pagiging buraot, MVP! Scammer malala!” si Arjo na tatawa-tawa na lang din, pero walang magawa dahil kahit na magkadikdikan kami ng bayag ay hindi na niya makukuha ang perang naburaot ko sa kanila ng BTS boys.

Galit si Marcus. Sa pagbalik ko sa loob ay nagdadabog ito habang inayos ang mga nagkalat na mga gamit sa kusina sa sahig. Mabuti na nga lang at naroon pa ang luma naming foam na higaan kaya ang mga tasang nahulog sa giyera kanina ay hindi nabasag. Mabilis kong isiningit sa gilid ng aking shorts ang halos tatlondaang kinita sa walang-kuwentang rambulan.

“Dito mo pa talaga pinagrambol ’yung dalawa, Kuya. Ito na nga lang ang gamit natin, masisira pa. Ang mahal na kayang bumili ng mga gamit, alam mo ba ’yon? Golden era na ngayon. Inflation.”

“Wala namang nabasag. ’Yong dingding, aayusin ko na lang agad,” sabi ko habang tinutulungan siyang mag-ayos.

“Dapat lang at mukhang uulan, baka bahain tayo niyan.”

Nakangisi ko siyang inakbayan. Kahit ayaw niya ay walang nagawa.

“Para ka namang hindi sanay sa baha? Kailan ba tayo nakaligtas do’n? At kailan ba tayo hindi nawalan ng coffee flavor na swimming pool dito sa bahay? Minsan nga barako pa ’yung kulay, ’di ba?”

Pinatunog niya ang dila, pero sa huli ay natawa na lang din nang iabot ko ang lahat ng perang naburaot ko sa mga tropa.

“Oh, panggala mo. Bumili ka na rin ng pagkain o kahit bahay at lupa. Ikaw na’ng bahala. Malaki ka na.”

Napangisi siya habang binibilang ’yon. “Salamat, Kuys. Sige, bukas tatawagin ko lahat ng mga pokpok ng Bayagbayag para mag-away uli rito. Aba’t kung ganito ba naman araw-araw ay ayos na rin! Hindi ko na kailangang mag-barker! ’Tang ina, masyado akong pogi para do’n. I’m overqualified.”

Muli ko siyang inakbayan hanggang sa makalabas kami ng bahay. Wala na kaming ginawa kundi ang tumawa nang tumawa dahil sa nangyari.

“Bakit mo naman kasi pinutukan sa loob? Akala ko ba kailangang mag-ingat sa sex? Withdraw-withdraw ang tamang mindset, ’di ba?”

“Gago, nagpapaniwala ka sa hindot na ’yon eh ako nga ang na-rape. Buti nga hindi ko siya isinumbong kay Kapitan Jimin. Malakas pa naman ako do’n. Baka makulong siya. Pinagsamantalahan at niyurakan ng pokpok na ’yon ang pagkalalaki ko.”

“Ireklamo mo na, baka may makuha pa tayong pera, Kuys.”

“Siraulo! Nagpapakantot na nga lang ’yong tao para may makain, peperahan pa natin? Hayaan mo na ’yon. Abuloy na lang natin sa kanya.”

“’Tang ina kasi, bakit ang hirap natin? Tayo lang mga mukhang artista ditong naghihirap. Lahat ng nandito, mga mukhang dagang gutom, eh.”

“Kahit si Laurel?” nakangisi kong tanong.

Nabitiwan ko siya nang madrama niyang suklayin ang buhok pagkatapos ay inayos rin ang tindig. Padila-dila at kagat-labi pa ang gago habang nagpapa-pogi sa harapan ko. Nagliliwanag ang mukha niyang ngumisi sa akin.

“Aba, siyempre, exempted din si Laurel my love, my soul, my honey bunch sugarplum. Napakaganda talaga no’n, Kuya, parang artista. Iyon ang masarap buntisin. Hindi lang maganda ang lahi, matinong babae pa!”

Nabatukan ko siya nang wala sa oras. “Gago, pinagsasasabi mo? Wala na nga tayong makain, magdadagdag ka pa ng palamunin. Ang lakas mo pa namang lumamon.”

“Sus! Hindi naman buong buhay mahirap tayo. Tandaan mo na bilog ang mundo, Kuya. Saka hindi ako papayag na ganito lang tayo. ’Yong ganitong hitsura, pangmayaman, eh. Hindi tayo bagay rito. Hindi tayo magtatagal dito at gagawin ko lahat para makaahon din tayo sa hirap. Tutulungan kita—”

“Sus. Huwag masyadong mataas ang pangarap, Arcus. Ayos lang naman ’yon, pero baka masaktan ka lang. Mahirap tayo at ang mga gaya natin ay hindi basta-basta aangat. Wala tayong mataas na pinag-aralan. Magnanakaw at snatcher lang ako, at tingnan mo nga ang suot natin? Basahan lang talaga tayo.”

“Ah, basta! Hindi tayo habambuhay magiging mahirap. Gusto kong maging mayaman, Kuya. Balang-araw aalis tayo sa lugar na ’to at kakalimutan natin ang lahat ng hirap sa buhay na ’to.”

Wala na akong naisagot. Masaya akong nangangarap ang kapatid ko, pero ang marinig ang mga salitang ’yon ay parang punit sa aking puso.

Mayroon sa mga salita niya ang hindi ko gusto. Kung siya ay mataas ang pangarap, ako ay kontento na sa ganitong buhay. Oo, mahirap, pero kaya naman at kakayanin. Sa ngayon ang mahalaga sa akin ay kasama ko siya at wala na akong ibang iniisip pa.

Si Marcus Aurelius na lang ang mayroon ako, at hangga’t kasama ko siya ay kakayanin ko ang lahat ng hirap sa buhay. Para sa kapatid ko. Para sa huling pangako ko kay Mama bago siya mamatay. Hindi ko kailangan ng yaman o pera dahil ang totoong kayamanan ko ay ang matibay na relasyon naming dalawa ng kapatid at sapat na ’yon para sa akin. Kontento na ako at wala nang hihilingin pa.

Chapter Two

Pag-ibig

Tahimik ang lahat habang hinihintay si Kapitan Jimin. Nasa opisina na niya ang lahat ng BTS boys o Bayagbayag Tirador Squad na siyang opisyal niyang mga tauhan sa mga pagnanakaw, hold-up, carnapping, kidnap for ransom, at kung ano pang may kapalit na malaking halaga.

Kadalasan ay mga anak ng mayayamang negosyante ang hina-hunting ng grupo, pero ibang mga tauhan ni Kapitan Jimin ang gumagawa n’on. Kumbaga, iyong mga pioneer at professional.

Kinse pa lang ako simula nang mapasama ako sa grupo. Matagal nang mayroong BTS sa baluwarte namin at ayaw ko sanang sumali dahil kaya ko pa namang buhayin si Arcus sa pagiging snatcher at pambuburaot sa mga kakilala, pero nang magka-dengue ang kapatid ko at muntik nang mamatay ay napilitan akong sumanib sa kanila. At ngayon, pitong taon ang nakalipas ay bihasa na ako’t isa na rin sa mga pinagkakatiwalaan ni Kapitan sa mga transaksiyon lalo na sa mga malakihang pagnanakaw.

Nagsitayuan ang lahat sa pagpasok ni Kapitan kasama ang anak na si Jung Kook Hinila ko ang upuan niya matapos siyang batiin ng lahat. Nag-handshake kami ni JK, ang nag-iisang anak ni Kapitan. Hindi na ito umalis sa tabi ko.

Sinindihan ni Bakal ang sigarilyo ni Kapitan habang si Pating naman ay inilapag sa lamesa ang blueprint ng pawnshop na sunod naming titirahin ngayong Sabado.

“Kap, iisa lang ang bantay niyan tuwing gabi. Tingin namin ngayong Sabado ay baka nasa isang milyon ang makukuha natin diyan kasama ang mga alahas at pera,” panimula ni Kuya Pating.

“Kailangan namin ng limang tao. Dito sa bahay na ’to tayo dadaan at sa bubong nating titirahin ang pawnshop,” si kuya Cardo naman na siyang matibay sa aming lahat pagdating sa paghawak ng baril. May itinuro siya sa papel na nasa harapan.

“Gagawa tayo ng daanan dito. Mahihinang materyales lang ang ginamit diyan at kayang-kayang butasan sakto para makapasok tayo sa loob. Kami ni Bakal ang mauuna para mapatay ang mga CCTV at pati na rin ang guwardiya kung papalag. Dalawang tao ang magbubukas ng vault at kukuha ng mga pera at alahas. Dito naman sa eskinitang ’to maghihintay ang sasakyan paalis.”

Itinuro ni Kuya Cardo ang mga daraanan namin para makaalis at hindi mahuli kung sakaling may rerespondeng pulis. Kahit naman na mayroon, hindi naman kami mahuhuli ng mga ’yon dahil bata ni Kap ang mga Pulis sa lugar namin at may porsiyento ang mga ito. Minsan nga ay mas malaki pa ang hati ng mga hinayupak kaysa sa amin kahit na wala namang ambag kundi magpalaki ng mga bayag ang mga de puta.

“Gusto mo ba ’tong raket MVP?” untag ni Kapitan sa akin.

“Magkano ang hatian, Kap?”

“Ibang klase ka talaga, MVP. Talagang asintado ka kaagad sa kita,” natatawang sabi ni Kuya Pating.

“Singkuwenta mil ang hatian sa inyo. Wala naman kayong gagawin kundi ang kunin ang pera. Kami ni Pating ang bahala kapag pumalag ang guwardiya. Kaming bahala sa seguridad n’yo. Treynta sa driver. Tig-isandaan kami ni Pating. Dalawandaan sa mga parak. Hindi pa sigurado kung magkano ang makukuha nating pera, pero kapag sobra sa isang milyon ay madadagdagan pa ’yan. Kailangan pa nating ibenta ang mga alahas, pero may kakilala na akong bibili. Ang nag-refer ay hahatian din natin at ang natira ay pondo para sa BTS at sa mga susunod pa nating operasyon.”

Kahit na gusto kong umalma sa baba ng hati kumpara sa mga ibang hahatian ng perang nanakawin namin ay itinikom ko na lang ang bibig. Kailangan ko ’yon at hindi na rin biro ang singkuwenta mil.

“Ako ang sasama kay MVP.”

Napatitig ang lahat kay JK. Nalaglag ang panga ng ama niya, pero sa pagkakataong iyon ay hindi na niya mapipigilan ang anak. Gusto na rin talagang matuto nito at sumama lalo na sa mga malakihang transaksiyon ng BTS kaya sa unang pagkakataon ay pumayag na si Kapitan.

Gabi na nang matapos ang pagtitipon. Pagkatapos maplantsa ang plano ay dumeretso kami sa bar para mag-inom. Ganito palagi ang siste bago ang bawat raket at libre iyon palagi ni JK dahil aniya, ang bawat papasukin naming trabaho ay walang kasiguruhan. Puwedeng huling araw na namin iyon kaya kailangang mag-celebrate para advanced despedida na rin kung sakaling doon kami abutan ni Kamatayan.

Masaya ang lahat sa buong durasyon ng pag-iinom namin sa bar. Wala si Marcus at ayos na rin na hindi siya narito dahil kahit na alam kong alam na niya ang lahat ng mga ginagawa ko kasama ang grupo ay ayaw ko pa ring mag-alala siya para sa akin.

Trabaho kong buhayin kaming dalawa at kahit na mahirap ay gagawin ko huwag lang mangyari iyong nakaraan na muntik na siyang mawala sa akin. Hangga’t maaari ay gusto kong may ipon ako para kung sakaling may emergency at malagay ang buhay namin sa peligro ay may dudukutin kaming pera.

“Ikaw ba, MVP? Wala ka talagang balak mag-asawa? Aba’t baka maunahan ka pa ng kapatid mo. Mukhang matinik ’yon sa chicks at pinopormahan daw iyong kapitbahay nating si Laurel. Mukhang seryoso at gusto na agad mag-asawa. Ulol na ulol na sa anak ni Aling Lagring!”

Hinipat ko ang hawak na yosi at umiling lang kay Arjo.

“Tigilan n’yo si MVP. Kantot-kantot lang ang gusto niyan. Saka kung mauna man si Arcus, eh ’di mabuti. Ibig sabihin kapag nagpamilya siya ay kaya na niya ang buhay niya at hindi na aasa kay MVP. Baka kapag nagpamilya na si Arcus, maisipan na rin nitong mag-asawa,” si JK habang tinatapik ang balikat ko.

“Bakit ba love life ko ang pinag-uusapan n’yo? Palibhasa mga nagpatali na kayo sa mga babae kaya ako ang pinagdidiskitahan n’yo ngayon.”

Natawa ang lahat dahil do’n. “Gago, masarap din naman kasing may uuwian ka gabi-gabi na magpapainit ng gabi mo.”

“Puwede naman ’yon kahit walang asawa.”

“Sus! Iba pa rin ’yung talagang sa ’yo lang at hindi nagagalaw ng iba hindi gaya ng mga pokpok ditong mga laspag at gamit na gamit na.”

“Gago, maliit lang talaga ’yang titi mo kaya feeling mo maluwag!” sagot ni JK kay Kuya Bakal kaya natawa ang lahat.

Imbes na magalit ay natawa na lang rin ang gago. Nagpatuloy ang usapan, pero hindi nalayo sa akin ang topic nila. Kung sa bagay, ni minsan naman ay hindi pa talaga ako nagkaro’n ng seryosong karelasyon.

Maraming nagkakagusto sa akin sa Sitio Bayagbayag. Ang totoo ay para kaming mga artista ng kapatid ko dito, palibhasa totoong sa lahat ng mga narito ay kami lang talaga ang naiba ng hilatsa ng mukha.

Kahit na basahan ang mga damit ay mas may dating pa rin kami kaysa sa mga nakasuot ng maaayos na damit kaya naman ang mga babae dito ay halos ialay ang mga sarili sa amin. Halos linggo-linggo ay may gustong magpabuntis kaya madalas ay nakukutusan ko si Marcus dahil pilyo rin ito at mahilig sa babae.

Ang paalala ko palagi sa kanya ay ayos lang na gumalaw siya basta’t huwag na huwag niya lang bubuntisin. Bukod doon ay kailangan niya ring mag-ingat dahil baka makakuha siya ng sakit lalo na sa mga pokpok na palaging sabik kaya lagi akong may budget sa condom. Hindi iyon nawawala. Minsan ay mas inuuna ko pa kaysa sa pagkain namin, maging maingat lang.

Kahit naman parehas kaming gago ng kapatid ko ay alam ko sa sarili kong nag-iingat din talaga ito at sinusunod ang mga payo ko.

Tungkol naman sa pagkakaro’n ng seryosong girlfriend, wala pa ’yon sa utak ko kahit na marami naman na akong naging ex. Hindi dahil totoo ang mga sinasabi nilang nakatuon ako sa obligasyon ko bilang kapatid ni Marcus kundi dahil totoong wala pa sa utak ko ang pagpapatali sa iisang babae.

Parang hindi ko pa nakikita ang sarili kong mabaliw sa pag-ibig. Wala pa akong nakikitang babaeng gusto ko talagang makasama habambuhay. Naiisip ko pa lang na may pagtutuunan ako ng oras at pansin ay parang napapagod na ako.

“Kuya, huwag mo akong inaalala. Mag-jowa ka rin para lagi kang may dilig at masaya,” si Marcus kinabukasan.

Nang-aasar dahil mainit ang ulo ko sa hangover. Halos tanghali na kaming natapos mag-inuman. Putang ina, feeling ko sa alak ako mamamatay at hindi sa pagnanakaw.

“Gago, timplahan mo ako ng kape. Huwag mong pinakikialaman ang sex life ko. Sa pagkakatanda ko, sagana pa rin naman ’to kahit wala akong jowa.”

“Paanong sagana? Kailan ang huli, sige nga? Sabi sa ’kin ni Kuya Cardo, dahil daw sa ’kin kaya hindi ka makapag-girlfriend, eh. Baka dahil sa akin, hindi ka magkapamilya niyan. Ngayon pa lang sinasabi ko na sa ’yong wala sa akin ang matris na kailangan mo para mag-multiply kaya huwag mo akong intindihin. Balang-araw yayaman ako kaya huwag mo akong inaalala. Intindihin mo rin ’yang sarili mo minsan lalo na ’yang dilig mo.”

Inilingan ko siya’t agad na kinuha ang kapeng hawak niya. Natawa lang ito.

“Saan ka galing kagabi at bakit nag-text kang hindi ka uuwi? Parang palagi ka nang ginagabi, ah? Ano’ng pinagkakaabalahan mo bukod sa pag-stalk at pagpapapansin kay Laurel?”

Nangisi siya nang malawak sa tanong ko.

“Relax ka lang. Sinusunod ko naman lahat ng bilin mo. Saka, para sa future hipag mo ’to, Kuya, kaya secret muna.”

“Gago ka baka habulin ka na ng itak ni Aling Lagring kakabuntot mo diyan sa anak niya.”

“Gustong-gusto ko talaga si Laurel, Kuya. Kahit bulldozer pa ipanghabol ni Aling Lagring, hindi ko tatantanan ’yon. Feeling ko kasi siya na talaga ’yung para sa ’kin. Busy lang siguro si Lord kaya hindi pa maitama ang mga landas namin, pero ramdam ko na, ngayon pa lang, na akin ’yon.”

Nabatukan ko siya para magising sa kahibangan. Napakamot ito sa ulo.

“Ubusin mo na lang ’yang kape mo para mahimasmasan ka. Parang ikaw ang may hangover, eh.”

Natawa ito uli. “Napaka-bitter mo talaga! Kaya wala kang jowa kasi napaka-nega mong tao at sungit! Kung naging babae ako, hindi rin kita papansinin, eh. Napakatumal mong ka-table, Memphis.”

Pinatunog ko ang dila ko para manahimik siya. Kahit na gustong-gusto pa rin akong guligulin ay tinigilan na ako lalo na nang makita niyang talagang masakit ang ulo ko. Napatulala ako nang umalis na siya’t magpaalam na raraket na uli.

Hindi ko naiwasang mapaisip. Kahit paano ay natutuwa akong may nagugustuhan si Arcus. Tanda iyon na may matino pa ring mag-isip sa aming dalawa. Ako kasi ay ni minsan hindi nagawa o kahit naramdaman ’yon. Nagkaro’n man ako ng mga girlfriend noon, pero hindi dahil sa pagmamahal kundi dahil lang sa libog at pera. User at gago ako, inaamin ko, pero ano’ng magagawa ko kung hanggang doon lang ang kaya kong ibigay?

Minsan ay napapaisip din ako kung ano ang pakiramdam ng may nagugustuhan, pero sa tuwing gusto ko nang subukan ay mas nauuna sa utak ko ang mga kailangan kong gawin na mas importante para maging maayos kami ni Marcus.

Naalala kong sabi ni Mama, ang pag-ibig daw ay hindi naman kailangang pilitin dahil biyaya raw iyon ng Diyos na kusang ibinibigay at basta mo na lang mararamdaman kapag handa ka na at natagpuan mo na ang tamang tao na para sa ’yo.

Kung totoo ngang may Diyos, alam kong ipapakita niya rin sa akin ang taong para sa akin at kusa niya na lang ipadarama ang mga hindi ko pa naramdaman noon. At kapag dumating ang araw na ’yon ay pipilitin kong maging handa. Susubukan kong maging matino at bahala na kung ano ang sunod na mangyayari.

Chapter Three

Rozovsky

Kahit na hindi ito ang unang beses na magnanakaw ako ay hindi pa rin talaga nauubos ang kaba lalo na at medyo malaki ang nanakawin naming ngayong gabi at hindi pa sigurado kung manlalaban ba ang bantay o hindi.

Hindi naman ako natatakot na baka masaktan ako habang ginagawa iyon dahil kasama na ’yon sa bawat raket namin, pero natatakot akong makapatay ang mga kasama ko. Nangyari na iyon dalawang taon ang nakalipas at hanggang ngayon ay nasa kulungan pa rin ang kasama namin at ang pangyayari ay hindi ko pa rin makalimutan.

Kahit na masama ako at halang na ang kaluluwa dahil sa puro illegal na ginagawa ay mayroon pa rin naman akong puso at nakakaramdam pa rin ako ng simpatya lalo na sa mga batang nawalan ng magulang nang makapatay ang kasama naming guwardiya dahil iyon ang nangyari sa amin ni Arcus. At hindi iyon madali. Kung hindi nga siguro namatay si Mama ay baka hindi ganito ang buhay namin. Baka hindi ako nalihis ng landas at hindi muling malalagay sa panganib.

“MVP! Huy! Presence of mind naman! Baka kapag nasa loob na tayo, matulala ka eh! Ayos ka lang ba? Tumira ka ba bago tayo umalis?”

“Gago, hindi ako nag-sa-shabu,” sagot ko kay JK habang maingat silang sinusundang baybayin ang kabahayan patungo sa target naming pawnshop.

“Eh, bakit tulala ka diyan? Kanina ko pa napapansin parang tahimik ka, eh. Natatakot ka ba?”

“’Tang ina mo, hindi ’yon.”

Natawa siya. “Eh, ano pala? Pasalamat ka ako pa lang ang nakakapansin. Huwag mo nang hintaying mapansin ka ng mga ulupong na ’yan,” aniya sabay tingin sa aming harapan kung saan naroon sina Cardo.

Umiling lang ako at nagpatuloy sa pagsunod sa kanila. Tahimik na ang buong lugar. Tama lang na sa mga bubong kami dumaan dahil kung sa ibaba ay hindi matitigil ang tahulan ng mga asong kalye.

Naging mabilis ang mga sumunod naming galaw. Malinis ang plano at kahit na mga adik at kriminal ang kasama ko ay matatalino ang mga ito. Ang lahat ay pinag-aralan nila. Malakas ang ingay ng nagkakasiyahang videoke sa kabilang banda kaya hindi marinig ang ingay ng pagsira namin sa bubong para makapasok sa loob. Maliksi ang mga galaw nina Kuya Cardo. Nang makagawa na ng sapat na siwang ay agad na silang pumasok sa loob, kami ang huli ni JK.

Sa aming pagbaba ay sunod-sunod ang putok ng baril para sirain ang mga CCTV.

“Dapa! Dapa!” malakas na sigaw ni Kuya Cardo at Bakal sa nagising na guwardiya.

Lutang itong dumapa. Nilapitan ito ni Kuya Bakal at kinuha ang baril pagkatapos talian at busalan ang bibig. Binasag namin ni JK ang lagayan ng mga alahas. Nang matapos sila ay tinulungan na nila kaming sirain ang vault.

“Jackpot! Kapag sinusuwerte ka nga naman! Mukhang mataas pa sa isang milyon ang makukuha natin ngayon!” nakangising demonyong sabi ni Bakal habang kami ni JK ay naghahakot ng mga perang bulto-bulto.

“Isang minuto! Bilis! Kailangan na nating umalis.”

“Tiba-tiba!” Si JK na tinapik ang balikat ko dahil talagang tahimik ako.

Tinanguan ko lang siya. Inayos ko ang suot kong telang maskara pagkatapos ay isinara’t isinukbit na ang bag na laman ang kalahati sa mga nanakaw namin ngayong gabi. Nasa kanya naman ang kalahati.

Imbes na sa bubong lumabas ay sa back door na kami tumakas. Inakyat namin ang bakod, at ilang eskinita lang ay naroon na kami sa naghihintay na sasakyan para tuluyan kaming makatakas. Sa loob ng labinlimang minuto ay nalimas na namin ang lahat.

Malakas ang kalabog ng puso ko matapos makapasok sa loob ng sasakyan. Naghiyawan ang lahat nang humarurot na iyon palayo. Napasigaw na rin ako para mabawasan ang lakas ng kabog ng puso ko.

Kahit na tapos na at successful ang misyon namin ngayong gabi ay hindi pa rin natigil ang malakas na kalampag ng dibdib ko hanggang sa makarating kami sa lumang bodega ng Sitio Bayagbayag kung saan naroon na si Kapitan Jimin at ang iba pa.

Malayo pa lang ay malawak na ang mga ngisi ng mga gago. Umuusok ang bibig ni Kapitan dahil sa sigarilyo, pero hindi rin nakaligtas sa akin ang ngisi niyang hanggang tainga habang hinihintay kaming makalapit.

Hinihingal na ibinagsak ni JK ang duffel bag na hawak niya sa lamesang nasa harapan ng ama at gano’n din ang ginawa ko. Lumayo ako para manigarilyo at hinayaan silang bilangin ang lahat ng mga nakuha namin. Ang ibang miyembro ay inayos na ang mga alahas at agad na umalis para gawing pera ang mga alahas habang ang iba naman ay hindi natapos sa pagbibilang.

“Binabati ko kayo ngayong gabi,” ani Kapitan matapos ang halos sampung minutong pagbibilang ng mga kasama namin.

Tama si Kuya Bakal na sobra pa sa isang milyon ang aming nakuha, pero nadismaya ako nang ibigay na sa akin ang bakas kong singkuwenta mil.

“Kapitan, akala ko ba may dagdag kapag mas mataas sa isang milyon ang nakuha namin?” hindi napigilang itanong ng kanyang anak, dismayadong-dismayado.

“Kailangan natin ng pondo sa gagawing misyon nina Ulan kaya ang sobra ay ilalaan natin do’n. Kapag natapos ay saka ko kayo bibigyan ng bonus.”

Hindi na ako sumagot. Kahit na dismayado rin ay pinili ko na lang manahimik hanggang sa makaalis na kami sa bodega at makaderetso sa bar.

Masama pa rin ang loob ni JK sa ama lalo na’t ang parte nina Kuya Cardo na sobra ay agad niyang ibinigay.

“Kung bakit ba kasi ayaw nila tayong bigyan ng baril. Kayang-kaya naman nating gumawa ng sariling operasyon nang wala ang mga ’yon para hindi na tayo laging nalulugi. Ano ba naman ’yong patumbahin ang mga nagbabantay? Hindi nga sila pinagpawisan kanina.” Nagpatuloy ang mga hinanaing niya kaya hindi rin nawala ang sama ng loob ko.

Tinungga ko ang laman ng bote ng alak at hindi iyon tinigilan hangga’t hindi nauubos.

“Hayaan mo na ’yon. Ang mahalaga nakuha pa rin natin ang pinag-usapang bakas natin.”

“Hindi pa rin tama ’yon. Ikaw ba? Palagi bang ganito ang siste?”

Bigo akong tumango.

“Bakit hindi ka man lang nagrereklamo, MVP? Aba, karapatan mong mabayaran nang tama dahil nagtatrabaho ka naman nang tama.”

“Hindi ko na iniisip. Ang mahalaga mayroon pa rin kaysa wala.”

Mas lalo lang umakyat ang iritasyon sa ulo niya.

“Kung hindi ko lang tatay ’yon, baka nasuntok ko na. Hindi talaga tama. ’Tang ina buong taon na akong bad trip neto.”

Hindi na lang ako sumagot dahil baka kapag nagsalita na ako ay kung saan pa kami mapunta. Itinuon ko na lang ang atensiyon sa alak hanggang sa magyaya si JK sa kabilang bar kung saan mayroong mga babaeng nag-so-show at puwedeng ikama.

“Ililibre kita. Tumira na lang tayo para makalimutan na natin ’to,” aniya habang nasa harapan kami ng parang aquarium kung saan nasa loob ang mga babaeng mga naka-two piece lang at malawak ang mga ngiti sa amin.

“Jung Kook! Long-time no see, ah! Ano, game ka ba ngayon?” bati ng babaeng may-ari ng lugar na kilalang-kilala ang kasama ko.

Nakapunta na rin naman ako rito, pero hindi madalas dahil wala naman akong pambayad sa mga babae. Hindi rin naman ako hayok dahil kahit dikdikin ang bayag ko ay hindi ako magbabayad para lang sa sex. Kaya kong makuha ’yon nang libre kung gugustuhin ko.

“Oo! Kasama ko ’yung tropa.”

Binati ako ng babae. Ngumiti lang ako.

“May bago ka ba? Bigay mo na sa amin, Trishie. Gusto ko sana ’yung magaling gumiling para rito sa tropa. Kailangang-kailangan, eh. Bad mood kami parehas.”

“Oo naman! Ikaw pa ba JK? Bibigyan kita ng malupit at fresh.”

“’Yon! Thank you ,Trishie! The best ka talaga!”

“Sus! Huwag mo na akong bolahin. Sige na. Room eight at nine. Enjoy kayo, lalo ka na, MVP,” matamis at makahulugang ngiti nito sa akin.

Tumango lang ako at hinayaan siyang hawakan ang balikat ko. Ngising asong tinapik ako ni JK matapos mawala ni Trishie dahil hindi na nawala ang mga mata ko sa mga babaeng nasa loob ng aquarium. Lahat naman sila ay magaganda, pero parang wala talaga ako sa huwisyo ngayong gabi. Ayaw ko namang malungkot si JK kapag tinanggihan ko. Sa aming dalawa ay mas kailangan niyang malibang at baka talagang masapak niya si Kapitan Jimin.

Naghiwalay kami nang pumasok na sa mga silid. May waiter na pumasok para bigyan ako ng sigarilyo at alak. Agad naman akong sumindi.

“Marijuana, boss?”

Iginalaw ko ang kamay ko para tanggihan. “Hindi ako tumitira ng tsongke. Ayos na ’tong yosi. Salamat, brother.”

Ngumiti ang lalaki at iniwan na ako. Wala sa sariling napasandal ako sa couch at sandaling napatulala sa ceiling. Sa tagal ko nang ginagawa ang ganito ay parang ngayon lang ako nakaramdam ng pagod. Siguro ay gano’n talaga kapag paulit-ulit na, at kahit sanay na ay nakakaramdam pa rin ng konsiyensiya. Parang nagpatong-patong na ngayon.

Pumasok sa isip ko si Mama dahilan para mapapikit ako. Alam kong ikinahihiya niya ako ngayon kung nasaan man siya. Alam kong hindi ito ang buhay na gusto niya para sa akin at sa amin ng kapatid ko, pero wala, eh. Ito lang ang kaya ko, at kapag nalunod ka na sa buhay na ganito ay mahirap nang umalis. Mahirap nang makaalpas. Kung may pagkakataon man, ano naman ang gagawin ko? Parang lipas na ang buhay ko at hindi na ako bagay na bumalik sa tuwid na daan.

Pakiramdam ko ay talagang para ako rito at wala nang pag-asa pang makapagbagong buhay. Parang ito na talaga ang destinasyon ko hanggang sa mamatay ako, hindi gaya ni Arcus na mataas ang pangarap kahit na minsan ay sinasabihan kong itigil niya iyon. Ni minsan ay hindi nagbago ang pangarap niyang yumaman.

Nagtagis ang bagang ko nang maalala ang lalaking nagpakilala sa aking pinsan ng totoo kong ama. Hinding-hindi ko makakalimutan ang araw na ’yon dahil halos masapak ko siya matigilan lang ako sa kabubuntot.

Bata pa lang ako ay alam ko nang kabit si Mama at ang ama ko ay mayaman dahil bukambibig ni Mama palagi kapag may ibinibigay na magagandang gamit sa amin ay galing daw iyon sa tatay namin. Masyado pang bata si Arcus kaya wala siyang maalala, pero kahit na hindi ko na rin maalala ang mukha ng totoo kong ama ay alam kong hindi ako ginagago ng nakausap kong pinipilit akong bigyan ng pagkakataon upang magbagong buhay at tanggapin kung ano talaga ang dugong nananalaytay sa akin.

Rozovsky.

Mapait akong napailing nang maalala ang apelyidong iyon. Simula nang mamatay si Mama sa harapan namin ni Arcus matapos siyang atakihin sa puso dahil sa sama ng loob sa aming ama ay hindi ko na ginamit ang apelyidong iyon kahit kailan. Itinago ko kay Arcus ang lahat. Nagpagawa ako ng bagong birth certificate namin sa Recto para makapag-aral kami at ang ginamit naming apelyido ay ang apelyido ni Mama, ang Zapanta.

Akala ko pagkatapos kong isumpa ang pamilyang pumatay kay Mama ay tuluyan nang mapuputol ang mga koneksiyon namin sa pamilyang iyon, pero halos dalawang taon ang nakalipas ay muli iyong bumabalik. Parang sumpa na mukhang hindi na ako lulubayan lalo na’t mga determinado itong gawin kaming kasapi nila. Hindi ako papayag.

Kahit na patayin nila ako ay mamamatay kaming Zapanta ng kapatid ko, at kahit kailan ay hinding-hindi ko kailanman kakailanganin ang yaman nila kahit na iyon na lang ang tanging susi ko upang makalayo sa mundong ito.

Mas pipiliin ko pa rin ang maghirap kaysa ang tanggaping kadugo ang mga taong sumira sa buhay namin ni Arcus… ang mga taong pumatay kay Mama. Kaya ko at kakayanin namin ang lahat nang wala ang yaman nila. Kaya ko kahit na hindi ako maging Rozovsky at itataga ko ’yon sa lahat ng bato.

Chapter Four

Limited

Inilagay ko ang lahat ng pera sa bangko at kumuha lang ng limang libo para sa panggastos namin ni Arcus. Tuwang-tuwa ito nang bigyan ko ng isang libo at kahit na gustong magtanong kung bakit hindi ako nakauwi kagabi ay hindi na lang nagsalita.

Pagkatapos sa bar at sa babaeng binili sa akin ni JK ay nagpatuloy ang inuman namin hanggang sumikat ang araw. Sa bahay na rin nila ako nakatulog kaya ngayon lang nakauwi. Itinulog ko ulit ang sakit ng ulo at gabi na nang muling magising.

“Aling Narda, may tocino kayo?” tanong ko matapos magising at pumunta sa tindahan nito para bumili ng hapunan.

“Wala na MVP. Sa kabila ka na lang bumili,” masungit na sagot ng matanda.

“Gano’n ba? Eh, ’yang de-lata magkano?”

“Nabili na ’yan. Babalikan na lang daw ni Tanying mamaya.”

“Grabe ka naman, Aling Narda. Ayaw mo ba akong pagbentahan?”

“Nabili na nga. Sa kabilang tindahan ka na lang bumili, MVP, at nag-iinit na naman ang dugo ko sa ’yo.”

“Sayang, magbabayad pa naman sana ako ng utang ngayon. Kakasahod ko lang kay Kapitan Jimin.”

Natataranta siyang napatayo para lapitan ako nang iwagayway ko ang isang bagong libo.

“Dalawang kilong bigas, limang Ligo, isang Purefoods, dalawang kahang Marlboro at sampung itlog ang utang mo. Akin na ang bayad.”

Lumayo ako at umiling. “Sayang, Aling Narda. Sinabi mo pa kasing sa kabilang tindahan bumili, masunurin pa naman ako.”

“Aba’t tarantado ka talaga, MVP! Magbayad ka na ng utang mo at humahaba na ang listahan! Hindi ka na talaga makakautang sa ’kin.”

Natatawa akong napakamot sa ulo imbes na patulan ang matanda. Ang totoo, kabisado ko na itong maglambing, at kahit na minsan ay napupuno na rin talaga sa mga kagaguhan ko, kapag alam niyang walang-wala talaga kami ni Arcus ay nagpapautang pa rin. Puro daldal lang talaga, pero marupok pagdating sa aming magkapatid.

“Sungit mo talaga sa personal, Aling Narda. Nireregla ka pa ba?”

“Hinayupak ka talagang gunggong ka!” Marahas niyang kinuha sa kamay ko ang isang libo at pagkatapos ay kinuwenta uli ang mga nautang ko nitong nakaraan na karamihan ay nakuha ko sa kanyang dalagang anak na may gusto sa akin.

“Ilang tocino ba at mayroon pa palang natira rito?”

“Huwag na, Aling Narda, baka sumakit pa tiyan ko sa sama ng loob mo, eh.”

“Gunggong ka.”

“Para ka naman kasing pabago-bago, nagbabayad naman ako ng utang. Delay lang talaga madalas, pero at least nagbabayad.”

“Nagbabayad para makapangutang uli!”

“Aba, siyempre, mindset din minsan! Para ka namang bobo niyan, Aling Narda.”

Nailing na lang ito at natawa. “May ulam pa kaming natirang hayop ka. Huwag ka nang gumastos at kunin mo na lang.”

Napangisi ako. “Luto ba ni Janina ’yan? Baka kapag ikaw, may gayuma, eh. Duda pa naman ako palagi sa ’yo, Aling Narda. Ngayon pa lang sinasabi ko nang ayaw kong pumalit sa namatay mong asawa, ha? Masyado ka namang suwerte kung matitikman mo ako. Pero kay Janina, puwedeng-puwede.”

“Siraulo ka talagang gunggong ka! Pumasok ka na nga lang at kung ano-ano pa ang sinasabi mo diyan baka magbago pa ang isip ko!”

Natawa na lang ako’t sinunod siya. Nasa loob si Janina at nahinto sa pag-aaral dahil sa pagdating ko. Kahit na hindi naman dapat ay pinaghain ako nito at sinabing doon na lang din kumain. Hindi na ako tumanggi.

Ganito madalas ang siste sa mga dalagang narito sa amin kahit pa iyong may mga asawa na. Kahit na isang kahig, isang tuka kami ni Marcus ay baliw na baliw pa rin naman ang halos na lahat ng babae sa amin dahil totoong magagandang lalaki kami at parang artista ng Sitio Bayagbayag. Kahit na marami akong puwedeng pagpilian sa kanila at marami na ring naikama ay wala ni isa ang nagpapirmi sa akin.

“Ayos ba ’yong nakuha natin noong nakaraan?” nakangising tanong ni Jung Kook nang magyaya na naman itong mag-inom kinagabihan.

Abala ang mga BTS boys sa malaking raket dahil tatlong sports car ang balak nakawin ng grupo ngayong linggo kaya wala munang ibang maliliit na raket.

“Puwede na.”

“Napaka-choosy mo talagang halimaw ka! Sabi ni Trishie, nakailang rounds daw kayo, ah! Bakit parang hindi ka naman nag-enjoy?”

“Sakto lang.”

“Ano nga? Parang gago, ayaw mag-share ng experience! Gusto ko lang malaman kung ayos ba para matikman ko rin pagbalik.”

“Puwede na. Masarap gumiling, maganda ang katawan kaya magugustuhan mo rin ’yon.”

“’Yong sa ’kin ba ayaw mong tirahin din? Malupit ’yon sa helicopter saka ang galing sumubo! Makakailang pop ka do’n sa bunganga pa lang.”

“Ayos lang ako. Pahinga muna.”

Natawa si JK dahil talagang halatang wala akong interes sa mga sinasabi niya. Mabuti na lang at dumating sina Arjo kaya hindi na ako nito nakulit.

Maligalig ang ilaw sa bar. Maingay ang mga baklang nagsasalita sa harapan at masaya ang mga kasama ko, pero hindi talaga ako makasabay. Nitong mga nakaraan ay ang lalim ng mga iniisip ko. Siguro ay dahil noong nakaraan ay ibinalita sa akin ng kapatid kong ikinasal na ang dalawa sa mga naging kaibigan namin noong grade six at ngayon ay maayos na ang buhay. Bilib na bilib kasi si Arcus sa mga gano’ng achievement ng ibang tao. Minsan ay naiirita ako dahil madalas doon napupunta ang usapan namin, pero hinahayaan ko na lang. Nirerespeto kong matayog ang pangarap niya at kahit na imposible ay malaki ang paniniwala niyang mangyari iyon.

Nang hindi ko na makaya ang mga pag-iisip ay nagpaalam muna akong lalabas upang manigarilyo at manahimik sandali. Nakadalawang yosi ako baka bumalik sa loob, pero imbes na dumeretso pabalik sa lamesa namin ay parang may kung anong humila sa mga mata ko patungo sa bar area kung saan nakaupo ang isang mestisang babae na halatang ngayon lang napadpad sa lugar na ito.

Oo at ang mga babae sa bar ay mga nakaayos at mga nakasuot ng halos kita na ang mga kaluluwa, pero ang babaeng pinagtuonan ng mga mata ko ay halata mong hindi akma sa lugar. Kahit na ilang dipa ang layo ko sa kanya ay parang naaamoy ko rin ang kanyang mabangong katawan.

Hanggang baywang ang kulay-brown niyang buhok. Maliit ang mukha, matangos ang ilong at napakaganda ng mga labi. Kahit nakaupo ay mukhang matangkad ito.

Wala sa sariling napalunok ako nang bumaba ang mga mata ko sa kanyang katawan. Kahit na hindi siya nakasuot ng sexy na damit ay kitang-kita ang magandang hubog ng kanyang katawan. Mas sexy pa siya sa mga babaeng nasa paligid at mukhang mamahalin. Ang legs ay napakakinis rin.

Lutang akong naglakad palapit. Maraming magagandang babae na akong nakita sa tanang buhay ko, pero ang isang ito ay parang daig pa ang artista o iyong mga nag-mo-model sa telebisyon. Mas lalo akong namangha sa kanyang kagandahan matapos maupo sa kanyang tabi. Kahit na wala sa utak ko ang gumastos ay napabili ako ng shot ng tequila para lang hindi maging halatang siya ang ipinunta ko rito.

Tahimik itong nanonood sa stage. Tumatawa sa mga baklang nag-so-show. Sa kanyang mga ngiti ay para akong nakakita ng kayamanang ngayon ko lang nakita sa tanang buhay ko. Daig pa ang mga pera at alahas na nakukulimbat namin sa kada raket kasama ang BTS boys.

Putang ina, napakaganda ng babaeng ’to. Saang sulok ng langit siya nanggaling?

“Excuse me, are you okay?” pukaw niya sa utak kong napunta na sa kung saan, hindi ko na napansing nakatitig na siya sa akin ngayon.

Putang ina, English-era pa mukhang mapapasabak ’yung limited kong English.

“Okay lang ako. Sorry, madalas ako rito, pero parang ngayon lang yata kita nakita?”

Nalukot ang kanyang noo. ’Tang ina ulit, hindi ako naintindihan.

“I said, I’m a regular here… Ah… how about you?” Gusto kong batukan ang sarili dahil hindi ’yon ang gusto kong sabihin, pero hindi ko masabi dahil limited edition lang ang laman ng utak ko ngayon.

“My car had some trouble near this place so I decided to come here instead of being frustrated. This place is nice.”

“Ahh… okay, cool. Good for you. Hehe.”

Lumawak ang ngiti niya. Natungga ko naman ang laman ng hawak kong shot glass dahil namomroblema akong hindi ko na alam ang mga susunod na sasabihin. Um-order ulit ako ng isa pang shot habang nagngingitian kami.

’Tang ina, tama ba ’tong ginagawa ko? Napagastos na ako na-realize ko pang bobo ako.

“I’m Chanteau Françoise, by the way. Just call me Chanteau.”

Parang nahilo ako sa pagbigkas niya ng pangalan niya .

Shantay French toast, ano daw?

“Memphis Veron Pierce. You can call me MVP, for short.”

“Nice to meet you, MVP.”

Muntik ko nang makagat ang labi ko nang ilahad niya ang kamay sa aking harapan. Hindi ko pa man nahahawakan ay alam ko nang napakalambot no’n! Hindi ako nagkamali. Parang marshmallow sa lambot ang palad niya at matagal bago ko iyon nabitiwan.

“Same to you.”

Lord, what if ito na lang ang ibigay mo sa ’kin? Dudugo araw-araw ’yung ilong ko, pero mukhang kaya ko namang igapang.

Tumagal ang titig niya sa akin. Hindi ko maiwasang maasiwa dahil sa pagtitig niya ay parang nanliliit ako. Nakahinga ako sandali matapos niyang bitiwan ang kamay ko.

“Are you here alone, too?” tanong niya.

“No. I’m with my friends over there. You know they love to walwal.”

Sa pagkunot uli ng noo niya ay napakamot ako sa aking kilay.

“This is not meant to be, Miss. Sorry, pero kailangan ko nang umalis at baka ito pa ang ikamatay ko. Hindi tayo magkaintindihan, eh.”

Tatayo na sana ako, pero hindi ko nagawa nang pumihit siya nang mas maayos paharap sa akin.

“I just got here. I was born and raised in France, but I do understand Tagalog. I’m just messing with you. Pilipina ang nanay ko at nagsasalita ako ng Tagalog.”

Muntik ko na siyang mamura dahil doon. Kahit paano ay lumuwag ang paghinga ko sa nalaman.

“Aalis na sana ako, buti na lang sinabi mo.”

Natawa siya. “Bakit? Your English is good naman, ah!”

“Siguro, but it’s only limited. Baka magka-blood clot ako kapag pinagtripan mo.”

“Baliw ka.”

“Seryoso.” Napabuntong-hininga ako. “Pero bakit nga pala ang lakas ng loob mong pumunta rito? Hindi mo ba alam na delikado para sa ’yo ang mapadpad sa lugar na ’to? Mukha kang…” ’Tang ina ang ganda talaga, bulong ng utak ko matapos mag-pause at titigan ulit ang kabuuan niya.

“Mukhang ano?”

“Napakagandang mayaman. Hindi ka bagay sa pipitsuging bar na ’to. Maraming mga high end bar na malapit lang dito na swak na swak sa ’yo, pero dito? Baka mapaano ka pa.”

“What do you mean by that?”

“Maraming masasamang loob dito kaya huwag kang basta-basta magtitiwala.”

“So you’re saying na maling kausapin kita? You’re a stranger, and I don’t know you at all, too.”

Kahit na hindi ko gusto ay tumango ako. “Tama. Kahit sa ’kin huwag kang magtiwala dahil hindi mo ako kilala.”

Sa pagkakataong ’yon ay siya naman ang tumingin sa akin simula ulo hanggang paa. Simpleng puting T-shirt, itim na pantalon, at puting sneakers lang ang suot ko kaya hindi ko naiwasang manliit sa kanyang ginawa.

Sa unang pagkakataon ay gusto kong ma-conscious dahil napakaganda ni Chanteau. Mga branded ang mga suot na damit at bag at talagang mayamang-mayaman ang aura. Kahit na sabihing may hitsura pa rin ako, imposibleng ito ang ibibigay sa akin ni Lord dahil basahan pa rin ako kapag idinikit sa kanya.

Aalis na sana ako dahil sa mga naisip, pero muling natigil nang maramdaman ang pagpigil niya’t paghawak sa aking kamay.

“I don’t have any friends here, and even though I know I shouldn’t trust you, I still want to give you a chance.”

May kinuha siya sa kanyang bag pagkatapos ay nanghingi ng tissue sa bartender at nagsulat.

Sa kanyang muling pagbaling sa akin ay agad niyang inilagay sa kamay ko ang tissue na sinulatan. Nalaglag ang mga mata ko doon.

“That’s my number. I want to know more about you so call me, MVP,” aniya pagkatapos ay binitiwan na ako’t hinayaang makaalis.

Chapter Five

Bad and Illegal

Hindi pa rin ako makapaniwalang nangyari ang lahat ng ’yon kagabi. Hindi ako makapaniwalang sa unang pagkakataon ay may babaeng pumukaw sa atensiyon ko at makakapagpabighani sa akin nang todo.

Hindi ko na alam kung ilang oras akong nakatitig sa tissue na ibinigay sa akin ni Chanteau. Parang buong gabi at umaga ko na iyong tinititigan, pero wala pa rin akong lakas ng loob na tawagan siya o kahit i-text man lang.

Hawak ko iyon sa kanan kong kamay habang sa kaliwa naman ay ang telepono ko, pero ni isang numero ay hindi ko mailagay. Nagpa-load na nga ako kanina, pero talagang wala akong lakas ng loob. Kahit na positibo ang mga nangyari sa pagitan namin ay hindi pa rin maiwasan ng utak kong balansehin ang mga pangyayari at ang realidad.

Napakaganda ni Chanteau at sigurado ako do’n kahit na wala ni isang patak ng alak sa sistema ko. Siya na nga yata ang pinakamagandang babaeng nakita ko sa tanang buhay ko maliban siyempre kay Mama.

Mukha siyang inosente, mahinhin ang kilos, at ang pananalita ay talagang halatang laki sa yaman. Hanggang ngayon nga naiisip ko kung totoo bang pinansin ako no’n at kinausap. Kahit na aware akong magandang lalaki ako, ang mga gano’ng klase ng babae ay hindi pa rin basta-basta nakikipag-usap sa tulad kong mahirap.

“Huy! Ayos ka lang? Anong petsa na tulala ka pa rin? Tinawagan mo na ba ’yong chick? Anong balita? Magiging scorer na ba ako mamaya?!”

Mabilis kong naitago ang mga hawak nang bumungad sa pintuan namin si JK na ang ngisi ay abot hanggang Mars.

“Ay, puta, huwag mong sabihing hindi mo pa tinatawagan?”

Naupo ako sa mahabang kahoy naming upuan para bigyan siya ng espasyong makaupo sa tabi ko.

“Anong nangyari? Lasing lang ba kaya hindi nagre-reply? Pero mukhang morning person naman ’yon. O baka talagang hindi mo pa natatawagan?”

“Psh. Bakit ka ba nandito? Mamaya pa ang usapan nating magkikita. Ang aga-aga pa, JK.”

Mas lalo siyang nangisi. “Bakit mo binabago ang usapan? Hindi nga? ’Di mo pa t-in-ext si Miss French Fries, ’no?”

“Hindi french fries ang bigkas no’n! Ang bobo mo talaga!”

“Sinong i-te-text?”

Natigil kami’t napabaling kay Arcus na kakamot-kamot pa sa ulo matapos lumabas sa kuwarto namin, mukhang naalimpungatan sa bunganga ko at ni JK.

Dumeretso siya sa lababo at nag-init ng tubig para sa kape. Awtomatikong pinaghanda niya na rin kami.

“Ito kasing kapatid mo mukhang na love at first fight kagabi do’n sa magandang French girl na nakilala sa bar! Binigay ’yong number, pero mukhang natotorpe at ’di matawagan.”

“Weh? Si Kuya may na-trip-an na chick? Parang imposible ’yan. Hindi nagkakagusto ’yan, lalo na sa mga pokpok.”

“Gago, hindi pokpok ’yon! Totoo ang sinasabi ko, Arcus! Napadpad lang eh, pero basta sobrang ganda talaga no’n baka maglaway ka kapag nakita mo! Naunahan lang ako ni MVP, pero mukhang natamaan talaga ’to kaya ipinaubaya ko na.”

Lumipat ang tingin sa akin ng nakakunot noo kong kapatid, nanatiling tikom ang bibig ko.

“Gaano ba kaganda, Jung Kook? Mas maganda ba sa Laurel ko? Doon lang ako naglalaway, eh.”

“Sobrang ganda. Tisay, matangkad, pang-model ang atake saka halatang high class, mayaman at palaging mukhang mabango.”

“Hindi tipo ni Kuya ang mayayaman.”

“Parang tipo eh! Ang tagal nilang nag-usap kahit nga raw kabado kasi Englishera itinodo pa rin! Natamaan nga ’to, sinasabi ko sa ’yo!”

“Nagpapaniwala ka dito kay JK. Lasing lang ’to.”

“Talaga ba, MVP? Ako pa ang pinagmumukha mong sinungaling? Akin na nga ’yang tissue at ako na ang tatawag—”

Nagmamadali akong tumayo nang akmang kukunin niya sa bulsa ko ang tissue na may number ni Chanteau. Napahalakhak ito dahil sa naging reaksiyon ko. Tinulungan ko na lang si Arcus para manahimik sandali si JK. Mabuti na lang at nagbukas ng topic ang kapatid ko tungkol sa liga kaya doon umikot ang usapan hanggang sa makaalis ang lalaki.

“Pero ’di nga? Totoo ba?”

Inilabas ko ang tissue at ipinakita sa kanya. Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Arcus do’n, halata ang tuwa para sa akin.

“Totoong sobrang ganda?”

“Sobra-sobra,” mayabang kong sagot habang tinatapos ang kape.

Tinapik niya ang balikat ko. “Oh, eh, bakit ayaw mo pang tawagan? Mukhang okay naman, ah? Hindi ka bibigyan ng number no’n kung hindi ka rin trip, Kuya, kaya tawagan mo na!”

“Mayaman ’yon. Kahit magustuhan ko, hindi puwede.”

“Sus! Ayan ka na naman! Hindi naman sa yaman nasusukat ang lahat ng bagay. Malay mo, siya na ’yung para sa ’yo, kaya huwag mo nang palagpasin! Sign na nga na ngayon ka lang nagkagusto, eh! Tawagan mo na para makapag-asawa ka na’t magkaanak kaagad ng lima!”

Muntik ko na siyang mabatukan dahil do’n, pero sa huli ay hindi ko pa rin nagawa.

Ilang araw ang lumipas ay nakalimutan ko na ang tungkol kay Chanteau. Naging matimbang ang insecurities ko kaya pilit ko na lang kinalimutan kahit na ’yon ang inuutos ng puso ko.

Ang totoo, hindi naman ako galit sa mayayaman. Ang ayaw ko lang ay ’yong pakiramdam na nanliliit. At kahit na tama si Arcus na hindi lang sa kayamanan nasusukat ang lahat ng bagay, ayaw ko pa ring sumubok lalo na’t nasaksihan ko kung paano no’n nasira si Mama.

Kung hindi siguro mayaman ang ama ko ay baka buhay pa ito at masaya kami. Mahirap pa rin siguro, pero mas mabuti na ’yon kasya ang wala si Mama. Iyon nga lang, kahit na anong gawin ko ay hindi na maibabalik pa ang buhay niya.

Ang mayayamang ’yon ang pumatay sa kanya kaya hindi ako magpapadalos-dalos lalo na sa ganito. Ayaw kong maranasan ang lahat ng hirap na dinanas niya dahil lang sa pagmamahal ng taong malayo ang agwat sa kanyang mundo.

Totoong langit at lupa sila at mahirap ang gano’ng siste. Kahit na sabihin nating aayon ang tadhana na mahuhulog ang loob ko sa isang mayaman, hindi pa rin sapat ang pagmamahal para tumibay iyon dahil mahirap ang magmahal ng taong wala kayong pagkakaparehas, lalo na sa estado ng buhay. Sa club pa nga lang hindi na siya bagay, sa lugar pa kayang ito? Hindi. At gano’n din ako.

Kahit na mahirap ay pipiliin ko pa rin ang lugar na ’to kaysa sa mundong wala akong alam at palagi akong magiging maliit. Mas mabuti pang manahimik na lang ako rito. Hindi lang naman siya ang babae sa mundo at sigurado akong darating pa rin sa akin ang para talaga sa akin at hindi ’yon Chanteau.

Pero kung kailan naman handa na akong kalimutan siya at hindi ko na naiisip ay saka naman kami mas lalong pinaglalapit ng tadhana.

“Hello? Sino ulit ’to?” pag-uulit ko pagkatapos sagutin ang tawag ng unknown number isang hapon.

“It’s Chanteau. Chanteau Françoise, the girl you met in the club? This is MVP, right? Memphis Veron Pierce?”

Saglit akong natulala. Nang makita ang ngisi nina JK at Marcus ay may naintindihan ako. Ang mga gago ay alam kong nag-usap para sa pagkakataong ito. Sila ang dahilan.

“I’m sorry, aren’t you expecting my call? Your friend told me to call you since I didn’t hear a thing from you.”

“Ahh… sorry, medyo na-busy lang talaga kaya nakalimutan ko.”

Tumalikod ako dahil kahit na naiirita ako sa dalawang nakangising aso ay may parte pa rin sa akin ang sobrang natutuwa narinig pa lang ulit ang boses niya.

’Tang ina, boses pa lang napakaganda na.

“It’s okay! I was at the same place yesterday, and I bumped into your friend, busy ka nga raw. So, anong pinagkaka-busy-han mo at hindi mo ako matawagan?”

Shit. Dapat ko bang sagutin? Ano naman ang isasagot ko? Busy sa pagnanakaw at pagiging halang ang kaluluwa? ’Tang ina, bakit feeling ko kailangan kong magpa-impress?

“Wala naman. Ikaw ba? Parang bored na bored ka at talagang tinawagan mo ako.”

Naglakad na ako palayo sa dalawang tsismosong kumag dahil alam kong hindi ako tatantanan ng mga ito at baka may masabi pa akong masama sa kausap ko.

“I told you I have no friends here, and I don’t think I can be friends with anyone anymore after you told me not to trust strangers.”

“Huwag mong intindihin ’yong sinabi ko. Ayos lang ’yan basta mga kauri mo ang kakaibiganin mo.”

“What do you mean by that?”

Napabuntong-hininga ako. Hindi ako sanay na magsinungaling at naiirita ako sa sarili ko dahil buong buhay ko, totoo akong tao, pero ngayon, parang gusto ko ng himala para mabago ang landas ko para kay Chanteau.

“I mean, makipagkaibigan ka sa mga tulad mong mayayaman. Safe ka do’n. Huwag sa mga katulad kong mahirap.”

“Is that how you view people? Na dapat kapag mayaman, sa mayaman lang nakikipagkaibigan?”

“Hindi ba dapat?”

“Sorry, but I have to disagree. I don’t think there’s wrong with being friends with poor people unless you want to gain something from their demise.”

“Hindi mo ako kilala. Paano kung masama talaga akong tao at gumagawa ako ng illegal?”

Hindi ko naiwasang malungkot sa pananahimik niya sa kabilang linya.

“Sige na, Chanteau. Pasensiya ka na, pero hindi ko kayang makipagkaibigan sa ’yo. Masyado kang mataas at wala tayong pagkakaparehas—”

“And now you’re being rude. Bakit parang sa tingin mo, masama kaming mayayaman? Bakit masyado kang nanghuhusga?”

“I’m just telling the truth. Kahit ano’ng sabihin mo, hindi rin bagay sa ’yo ang makipagkaibigan sa tulad kong hampaslupa.”

“Now you’re being an asshole.”

“I am, and I’m sorry to disappoint you. Ibababa ko na ang tawag. It was really nice meeting you, pero sana ito na ang huli nating pag-uusap. Goodbye, Chanteau.”

Kahit na nagpaalam na ako’t agad na tinapos ang sarili kong mga ilusyon ay may parte pa rin sa puso ko ang umasang magmatigas siya para makahingi ako ng tawad at makapag-umpisa ulit kami, pero hindi iyon ang nangyari.

Imbes na sumagot pa ay tunog na lang sa kanyang linya ang narinig ko hudyat na tapos na ang tawag dahilan para bumagsak ang magkabila kong balikat at magsisi sa mga sinabi.

Totoo naman ’di ba? Kahit kailan hindi nabagay ang mahirap sa mayaman at iyon ang totoo.

Chapter Six

Responsibilidad

“Ikaw naman kasi, ang lakas mong magpakipot, eh, halatang-halata naman na trip mo si Miss french fries,” si JK isang gabi matapos ang raket naming pang-ho-hold up sa isang salon.

Wala naman talaga sa plano ’yon, pero dahil naka-tsongke siya at kulang kami sa pang-inom ay napasama ako. Abala kasi ngayon ang BTS boys sa kidnapping at ayaw naman kaming isali ni Kapitan Jimin dahil hindi pa kami bihasa sa baril. Ilang linggo na tuloy kaming tengga. Mabuti na lang at palaging nakakaburaot kay Aling Narda at sa mga kapitbahay na kusang nagbibigay ng mga pagkain.

“Yaan mo na ’yon. Mag-move on ka na rin. Ako nga naka-move on na,” pagsisinungaling ko para lang matigil siya.

Ang totoo, hanggang ngayon sumasagi pa rin sa utak ko si Chanteau. Malinaw pa rin sa utak ko ang napakagandang mukha niya kahit na ilang linggo na ang nakalipas. Totoong pinalagpas ko ang pagkakataong makilala siya at araw-araw ay nagsisisi ako. Talagang tinamaan ako nang matindi at tanging sa kanya lang.

“Gago, p’re, sayang ’yon! Ang ganda-ganda, eh! Kung ako lang ang trip no’n, baka buntis na ’yon ngayon. Mga gano’n masarap araw-arawin, eh. Maganda at sexy na, napakabango pa!”

“Malibog ka lang talagang hayop ka. Kahit naman hindi si Chanteau, palagi ka namang may nakaka-sex araw-araw. Mapuputol na nga ’yang ari mo dahil gamit na gamit.”

“Aba, siyempre naman! Kaya nga ako binigyan ng malaking biyaya para gamitin, ’no? Ano ’to, display? Sayang naman uy! Iyang sa ’yo baka inaalikabok na.”

“Huwag mong isipin ’yung akin. Hindi naman to aalis saka gumagana pa naman kapag ginusto ko.”

“Wala ka talagang amor sa mga babae, p’re, ’no? Pero pansin ko mas lalo kang nawalan ng amor simula nang makilala mo si French Fries! Lakas ng tama mo do’n, eh!”

“Hindi ko na naiisip ’yon. Iniisip ko ngayon kung paano ako magkakapera. Hindi naman laging may pera ’yang maliliit na establisimiyentong puwede nating pasukin anumang oras. Kailangan ko ng malaking raket. Hindi puwedeng mabawasan ang ipon ko saka kailangan ko pang dagdagan ’yung pang-emergency. Tag-ulan na naman. Alam mo namang matumal kapag ganyan kaya habang wala pa, mag-iipon na. Wala ka bang balita kung kailan ulit tayo makakasama sa raket?”

Umiling siya at napainom ng beer. “Ang huling balita ko ay may binabantayan sina Bakal na anak ng politiko. May nag-hire raw na kidnap-in para lang takutin ang pamilya, pero itutuloy nila sa ransom para doble ang kita. Busy ang mga ’yon ngayon.”

“Hindi ba talaga tayo kailangan?”

“Malabo, MVP. Hindi tayo bihasa sa baril. Oo, mabilis tayong tumakbo, pero kailangan sa mga raket na ’yon marunong kang dumepensa at ipagtanggol rin ang tropa kung sakaling magkagipitan. Hayaan mo, kakausapin ko si Bakal kapag tapos na sila para turuan tayong mag-shooting. Ako na’ng bahala. Sa ngayon, mambabae na lang tayo para maka-move on ka na rin kay French Fries.”

Itinawa ko na lang ang bigat sa mga salita niya.

“Hindi nga French Fries. Chanteau nga ang pangalan no’n.”

“Ah, basta mas trip ko ang french fries! Gago mo kasi, eh! French fries na naging bato pa! Nganga tuloy, pota!”

Inilingan ko na lang si JK. Marami pa kaming napag-usapan, pero dahil wala ako sa mood na magwalwal ngayong gabi ay maaga kaming umuwi.

Kumunot agad ang noo ko nang makitang walang ilaw sa loob ng bahay. Napapansin kong ilang gabi nang palaging umaalis si Arcus at minsan na lang kami kung magkausap dahil busy rin akong humanap ng raket at gano’n din siya.

Kahit na responsibilidad ko si Arcus ay nagpapasalamat akong malawak ang pag-iisip niya at marunong itong dumiskarte. Kahit na gusto kong ako ang gagawa ng lahat ay palagi niyang sinasabing kaya na niya at huwag akong masyadong mag-alala. Alam ko naman ’yon, pero hindi ko maiwasan.

Buong buhay ko kasi ay wala akong ginawa kundi ang alagaan siya’t buhayin. At hindi na lang kapatid ang turing ko sa kanya kundi parang anak na rin dahil sa dami na naming pinagdaanang dalawa. Nakakapanibago at hindi pa kayang tanggapin ng puso ko na unti-unti na siyang nagiging independent at tumatayo sa sarili niyang mga paa. At nakakatakot isiping balang-araw ay makaya na niya’t hindi na niya ako kailanganin.

Kapag dumating ang puntong ’yon ay masasaktan ako dahil parang wala nang saysay ang buhay ko kapag hindi na niya ako kinailangan. Pakiramdam ko kasi iyon lang ang dahilan kaya ako buhay ngayon, para sa kanya.

“Palagi mong aalagaan ang kapatid mo, MVP. Kapag nawala ako, kayong dalawa lang ang magkasama at ang isa’t isa lang ang dapat n’yong sandalan. Kahit anong mangyari ay magkapatid kayo at habambuhay kayong dapat magmahalan. Mahal na mahal ko kayong dalawa at masasaktan ako kapag balang-araw ay nag-away kayo. Alagaan n’yo ang isa’t isa, maliwanag ba? Alagaan mo palagi ang kapatid mo, MVP.”

Napangiti ako ng mapait matapos maalala ang mga litanyang iyon ni mama. Kahit na matanda na ako ay walang-araw na hindi ako nangulila sa kanya. Sayang lang dahil kung nandito siya ay alam kong magiging masaya siya dahil kahit mahirap ay nagagawa kong tuparin ang mga gusto niya para sa aming dalawa ni Marcus. Hindi ko lang siya nagawang pag-aralin at bigyan ng mas maayos na buhay gaya ng pangarap niya, pero okay na rin dahil ang mahalaga naman ay magkasama pa rin kami. At sisiguruhin kong wala ni sino man ang makakapaghiwalay sa amin.

“Anong oras ka na umuwi at saan ka galing?” kunot-noo kong tanong kay Arcus kinabukasan.

Lasing ako, pero mas napasin ko ang ibang amoy niya kaysa sa alak na tinira ko kagabi. Mabango ang pabango niya ngayon at hindi na iyong nakaraang amoy-formalin. Itong suot niya ay amoy-mamahalin.

Agad niya akong tinimplahan ng kape. Aba’t may pandesal pang handa ang gago. Saang lupalop kaya ito rumaket?

“As usual naghanapbuhay, Kuya.”

“At anong hanapbuhay naman? Huwag mong sabihing papasok na kayo ni Boyet sa BTS? Sinasabi ko sa ’yo.”

Tumawa lang ito pagkatapos ay inabot sa akin ang kape at naupo sa aking tabi.

“Hindi, ’no? Basta, Kuya, may raket ako saka maganda ang bigayan. At isa pa, legal ’to! Saka ko na lang sasabihin sa ’yo, magkape ka muna.”

“Pasalamat ka, may hangover ako. ’Tang ina, ang sakit na naman ng ulo ko.”

“Parang wala namang bago diyan. Parehas kayo ni JK na ginagawang tubig ’yung alak! Hindi mo ako gayahin, kape lang at si Laurel sapat na!”

Naiiling akong natawa sa kanya.

“Sa kulit mo kay Laurel, ewan ko na lang kung hindi ka pa talaga mapansin no’n!”

Muntik na akong mapamura nang mapangisi siya.

“Anong ginawa mong kalokohan?”

Napahalakhak ang kapatid ko at mas lalong nangisi. “Wala, Kuya! Napangiti lang may ginawa na kaagad?! Ang tamang tanong, anong nangyari kasi may nangyari!”

Nanlaki ang mga mata ko do’n at muntik na siyang mamura, mabuti na lang at nauna siyang magsalita ulit!

“Masyadong advanced naman ’yang naiisip mo, hindi ’yon! Virgin pa si Laurel, NBSB, at wala pang nangyayari sa ’min! Basta masaya lang ako dahil nagkausap kami sa court noong nakaraang gabi. Unang beses mangyari ’yon, Kuya. Ang sarap pala sa pakiramdam na makausap nang matino ’yong babaeng gustong-gusto mo, ano pa kaya kapag naging sa ’kin na talaga siya? Lalo akong nai-in love, Kuya.”

“Lakas talaga ng tama mo kay Laurel, parang gayuma ni Mang Rey kay Aling Lagring.”

“Putang inang ’yon. Kung hindi lang ako nagpapa-good shot kay Aling Lagring, nasapak ko na nang todo ’yang si Mang Rey!”

Nagpatuloy sa pagkukuwento si Arcus tungkol sa pamilya ni Laurel at sa mga napag-usapan nila. Dama ko ang lungkot at simpatya niya para sa babaeng nagugustuhan, at saya dahil sa wakas ay naging daan ang mga problema nito para makakuha siya ng tsansang makalapit dito.

Talagang mahal na mahal na ng kapatid ko si Laurel. Kitang-kita ko sa mga mata niya ang sigla sa tuwing ito ang topic. At kahit paano ay naiintindihan ko ang gano’ng pakiramdam dahil naramdaman ko na rin ’yon nitong nakaraan lang. Iyon nga lang, ako ang may kasalanan kung bakit hindi na ulit iyon mangyayari. Wala na akong tsansa.

Akala ko babae ang sagot para tuluyang makalimutan si Chanteau, pero tama si JK. Simula nga nang makilala ko ito ay mas lalo akong natumalan sa mga babae. Maging ang mga ex kong nagpapapansin sa akin ay hindi ko na kinakausap dahil sawa na akong maglaro at may iba talaga akong hinahanap.

Kung noon ay sumasama ako kay JK para lang uminom, ngayon ay sumasama na ako sa club dahil nagbabakasakaling makita ko ulit siya. Ilang beses kong sinubukang tawagan ang number niya, pero naduduwag ako. Gusto ko na lang batukan ang sarili ko. First time kong maduwag at sa babae pa.

Isang linggo ang nakalipas ay bigo pa rin ako. Parte sa akin ay nagpapasalamat na hindi na siya bumalik sa lugar dahil delikado, pero kalahati ng puso ko ay nanghihinayang at umaasa pa rin.

“Anak ng negosyante itong next raket kaya tiba-tiba na naman dahil mas malaki ang bayad.” Si Pating habang nasa gitna kami ng inuman.

“Pero wala pa rin ’yan kay Cardo. Nakadalawandaang libong piso sa shoot-to-kill kahapon. ’Tang ina, kung hindi lang nagtatago ngayon, buburautin ko, eh.” Si Bakal naman.

Dumaloy ang usapan at nasingit na ni JK ang pagtuturo sa amin ng baril para makasama kami sa mas malakihang raket, pero imbes na doon pumirmi ang utak ko ay parang agad kong nakalimutan ang lahat ng pinag-uusapan nang sa wakas ay matanaw ko ang isang pamilyar na mukhang nitong nakaraan ko pa hinahanap-hanap!

Nakasuot siya ng kulay-pula at mahabang dress na kita ang likuran at hapit sa bawat kurba ng kanyang balingkinitang katawan. Naka-ponytail ang kanyang mahabang buhok at ang mukhang maamo ay napintahan ng kolorete kaya naging maangas at mas lalong gumanda. Ang mga labi niya ay pulang-pula rin, pero ang mas nakaagaw ng pansin sa akin ay ang taas-noo niyang paglalakad patungo sa isang lamesa na animo’y nasa isang runway fashion show na siya ang bida.

Napakaelegante ng kanyang bawat galaw at ang lahat ng kanyang nadaraanan ay napapalingon sa kanya mapababae man o lalaki. Para akong kakapusin ng hininga habang patuloy siyang sinusundan ng tingin.

Tatayo na sana ako para lapitan siya, pero agad akong napabalik sa pagkakaupo nang bago pa siya mawala sa paningin ko ay mayroon nang lalaking sumalubong at agad na yumakap at humalik sa kanyang pisngi dahilan para marahas na lang akong mapalunok.

’Tang ina, naloko na.

Chapter Seven

Alipin

Ayaw ko na sanang magpahalata na nakita ko si Chanteau, pero huli na. Ilang minuto lang kasi ay napansin na rin ni JK na aligaga ako at nahanap na niya kaagad kung ano ang dahilan.

“Ayan kasi, pabagal-bagal ka naunahan ka tuloy!”

“Psh! Wala akong pakialam.”

Napahalakhak ito pagkatapos ay pinigilan kong tunggain ang kinuha kong bote ng beer.

“Gago, easy lang, pangatlo mo na ’yan, wala pang limang minuto. Halatang hindi talaga affected.”

Inalis ko na lang ang kamay niyang nakahawak sa akin at hindi siya inintindi. Malalim ang usapan sa lamesa namin, pero hindi ako makasabay. Paano ba naman kung ang mga mata ko ay maya’t-mayang tumititig sa babaeng nasa kabilang bandang abala sa pakikipaglampungan sa isang lalaking putang ina ang sarap sakalin!

Oo maayos ang suot niya at match silang mukhang elegante, pero walang-wala pa ring panama sa hitsura ko. Baka kung mag-ayos ako ay mahiya siya bigla. Putang ina ang pangit.

“’Tang ina ba naman kung ako rin mauulol pala, eh! ’Yan na ba ’yon, MVP?”

Matalim ang mga mata kong bumaling kay Ulan na may malawak na ngiti.

“Ano?”

“Sabi ko kung ’yan ba ’yung chick na trip mo at nakausap na sinasabi ni JK!”

Umiling lang ako. Nagsilingunan ang mga kasama ko sa kinaroroonan nila Chanteau. Mas lalo lang umigting ang panga ko sa paghihiyawan nila ng malakas. Ang iba ay sumipol pa dahilan para makuha ang atensiyon ng ilang mga nasa tabi ng table namin, pero wala ni isa ang pumuna.

Kilala na kami sa club na ito at kahit na ganito lang kami at hindi mayayaman ay wala ni sino mang nagtatangkang bumara sa amin.

Sa pagsipol muli ni Bakal ay nakuha niya na ang atensiyon ng kasama ni Chanteau.

“Ano? Bangasan na ba natin, MVP? Sabihin mo lang ako nang bahala,” si Ulan ulit.

“Hayaan n’yo na ’yan. Hindi ko naman chick ’yan.”

“Pero mukhang trip na trip mo, eh. Ang lakas ng loob na dito pa maglandian. Baka hindi nila alam na baluwarte natin ang lugar na ’to.”

Akmang tatayo na si Ulan na siyang pinakanag-iinit para sa akin, pero mabilis ko siyang napigilan.

“Pumunta tayo rito para mag-inuman. Huwag kang gumawa ng eskandalo, Ulan,” pigil ko sa nagbabantang tono kaya wala siyang nagawa kundi ang mapaayos at balik sa pagkakaupo habang nakataas ang mga kamay sa ere.

Natawa lang si JK. Tinapik-tapik naman ni Arjo at Amir ang balikat ko para kumalma. Ang totoo, naiinis na rin ako, pero hindi lang dahil sa lalaking kasama ni Chanteau kundi lalo sa sarili ko. Kahit na hindi naman dapat ay naiirita talaga ako.

Kahit na napatigil ko ang mga lalaki sa pagpapansin kay Chanteau at sa lalaking kasama niya ay talagang mainit ang lalaki sa mga mata ng kasama kong halang ang mga kaluluwa at kapag hindi pa ito umalis ay hindi ko na mapipigilan kung ano ang gagawin nila rito kaya minabuti kong sundan sila sa dance floor.

Maraming mga taong nagsasayaw doon. Nawala sila sa paningin ko ilang sandali, pero agad ko ring nahanap. Sinubukan kong lumapit, pero mukhang alam niyang sumusunod ako kaya patuloy na lumalayo. Nang sayawan na ako ng mga babaeng pumalibot sa akin ay nawalan ako ng gana. Imbes na habulin siya ay naghintay na lang akong matapos ang mga ito.

Nilunod ko ang sarili sa alak sa pagbalik sa lamesa. Walang sinabi si JK, alam nang badtrip ako. Paano ba namang hindi, eh, halos maglaplapan na silang dalawa sa dance floor.

’Tang ina, kairita.

Nakakuha ako ng tiyempo matapos ang halos trenta minutos ay makitang lumihis si Chanteau iniwan ang kasama para pumunta sa banyo. Tumango si JK nang makuha ang gagawin ko, tanda na siya na ang bahala sa kasama ng babae para hindi ito mamatay ngayong gabi sa mga kasama ko.

Nagsindi ako ng sigarilyo habang naghihintay kay Chanteau na lumabas sa girl’s bathroom. Halos nangalahati ko na ’yon nang matanaw siyang lumabas, hindi ko pinatay ang hawak.

Natigil siya sa paglalakad nang humarang ako sa kanyang daraanan, pero bago pa siya makapagsalita ay nauna na ako.

“Umalis na kayo rito ng kasama mo ngayon din.”

Natulala siya sa akin sandali. Nang maproseso ang sinabi ko ay napahalakhak siya ng sarkastiko. Mas lalong nagtagis ang bagang ko.

“And why would I do that? Isa pa, why are you talking to me? Akala ko ba hindi na tayo dapat mag-usap? Why are you talking to me now?”

Gumalaw ako at humarang nang akmang lalagpasan na niya ako. Halos hingalin siya do’n lalo na nang muntik nang mapadikit sa aking katawan.

“Hindi naman ako nandito para ayusin ’yon. Binabalaan lang kita dahil kanina pa mainit sa mga tropa ko ’yang kasama mo kaya mabuti pang umalis na kayo bago pa ’yan masaktan.”

“At bakit? Who are you to tell me that? Ikaw ba ang may ari ng lugar na ’to? Kung hindi naman pwes huwag mo akong pakialaman. We’re here to have fun so mind your own business.”

Awtomatikong hinuli ng kamay ko ang kanyang palapulsuhan sa kanyang paglagpas sa akin dahilan para parehas kaming sandaling matigil. Ilang beses akong napalunok dahil sa kuryenteng dulot ng init niya. Gano’n din ito na hindi inasahan ang aking ginawa.

’Tang ina, napakakinis at lambot ng balat ni Chanteau. Hindi ko alam kung lasing lang ba ako, pero para na akong nauulol ngayong nahawakan ko siya.

“Chanteau, makinig ka sa ’kin kahit na hindi na para sa ’yo kundi para sa boyfriend mo. Ito na ang huli. Kapag hindi pa kayo umalis at may nangyaring masama diyan huwag mo akong sisisihin. I already warned you.”

Marahas niyang binawi ang kamay sa aking pagkakahawak, pero kahit na napakarami pang gustong sabihin ay tinalikuran at iniwan na lang ako. Bagsak ang magkabila kong balikat na ibinalik sa mga labi ang yosing hawak at hinithit ’yon hanggang mapuno ang aking baga. Halos umabot sa filter ang apoy dahil sa aking ginawa.

Patuloy na nagmura ang aking utak habang inuubos ang yosi at kinakalma ang sarili.

Kapag hindi pa umalis ’yang putang inang kasama niya baka ako na mismo ang makatira d’yan.

Sa bawat paglipas ng segundo ay nag-iinit ang dugo ko. Ngayong nahawakan ko siya ay parang mas lalo akong mababaliw.

Suwerte ng putang ina kung makahawak at halik sa kanya kanina. Ano pa kaya ang ginagawa niya kay Chanteau kapag nasa pribadong lugar silang dalawa?

Napasuklay ako sa aking buhok nang maisip ’yon. Ang lahat ng init ay nasa ulo na at handa nang sumabog at saktan ang gagong ’yon, pero mabuti at sa pagbalik ko ay wala na ang mga ito sa kanilang lamesa.

Kumaway si JK at tatawa-tawang iminuwestra ang kamay sa kanyang leeg, tanda na umalis na ang mga ito. Naging normal ang paghinga ko habang pabalik sa aming lamesa. Iyon din ang usapan nila. Gaya ko ay galit na galit na si Ulan. Lasing na kasi kaya kung sino-sino na ang kinagagalitan. Maya-maya lang ang alam naming magmamaoy na ito kaya umalis na rin kami sa club.

Marami akong nainom na alak kumpara sa mga usual namin session kaya pag-uwi sa bahay ay nahiga ako kaagad. Mas lalo lang akong naurat sa sarili ko dahil imbes na makatulog ay dilat na dilat at buhay na buhay pa rin ang diwa ko, hindi makalimutan ang lahat ng mga nangyari kanina. Hindi nawala ang pagtagis ng aking panga lalo na nang maisip kung nasaan na si Chanteau at ang lalaking ’yon ngayon.

Putang ina ano bang pakialam ko? Bakit kung maka-react ako parang naging girlfriend ko ’yon ng sampung taon? Ni minsan hindi ako naging ganito sa mga ex ko kahit iyong mga nagloko. Dati naman wala akong pakialam, pero bakit ngayon parang hindi na nawala ang kulo ng dugo ko?

Napapitlag ako nang marinig ang kaluskos at mga yapak sa pintuan. Wala akong relo, pero alam kong mag-a-alas kuwatro na ng madaling araw. Ngayon ko lang maaabutang umuwi si Arcus na napapadalas ang uwi ng ganitong oras. Umupo ako at hinintay siyang pumasok sa loob ng aming kuwarto. Nagulat pa siya nang makitang nando’n ako at gising pa.

“Saan ka nanggaling?”

“Bakit ngayon lang ako? Uwi ba ng matinong lalaki ’to?” nakangisi niyang dagdag sa akin habang tatawa-tawa.

“Gago.”

“Lasing ka na naman, Kuya, pero himala bakit gising ka pa?” aniyang hindi pinansin ang mga sinabi ko.

Nagsimula siyang maghubad at magbihis. Bumalik ako sa pagkakahiga habang sapo ang ulo.

“Hindi ako makatulog.”

“Baka kulang sa alak. Gusto mo bumili pa ako? Shot tayo.”

Muli akong tumayo matapos siyang tanguan. Hindi nawala ang tawa niya. Matapos makapagbihis ay lumabas na ulit. Sa kanyang pagbalik ay may dala na itong alak at may mga pulutan pa.

“Teka, baka dinengwat mo na naman ’yong pera ko sa arinola, ah?”

“Judgemental! May sarili akong pera, Kuya. Galing ako sa raket kaya mayaman ako.”

Nag-isang linya ang kilay ko. Kinuha ang tinagay niyang alak at ininom.

“Mukhang maganda ’yang raket mo, ah? Regular ka na ba diyan? Paano ka nakapasok?”

“Hindi pa regular, pero maayos kung maayos. Hindi naman mahirap. Isang kindat ko lang nakapasok na ako, eh. Kumusta kayo? Ilang linggo na kayong tengga, ah?”

“Busy pa sila Bakal, pero ngayong linggo daw tuturuan na kaming mag-shooting.”

Bahagyang nahinto si Arcus. Kahit na hindi namin madalas napag-uusapan ay aware siya sa mga ginagawa ko at sa trabaho ko, pero ni minsan ay hindi siya nagkomento, ngayong gabi ay iba.

“Bakit hindi ka na lang maghanap ng maayos na trabaho, Kuya? Hindi naman sa nagmamagaling ako, pero alam naman natin na delikado ’yang trabaho n’yo. Ilang miyembro na ba ng BTS boys ang nalagas dahil d’yan?”

“Anong trabaho naman? Manager ng bangko? Security guard? Eh kahit janitor kailangan ng maayos na record, eh. Tingin mo makakapasok ako sa gano’n? Isa pa, bakit ko papagurin ang sarili ko kung puwede namang sa ganito na lang at gamay ko pa?”

“Ang ayaw ko lang malagay ka sa peligro.”

“Kasama na ’yan sa buhay Arcus.”

“Pero kung sakaling may tsansa,” bumagal ang pagsasalita niya, nag-iisip ng mga tamang sasabihin. “Paano kung isang araw magkapera tayo ng malaki, bakit hindi tayo mag-aral ulit?”

Napahalakhak na ako sa sinabi niya. Alam kong mataas ang pangarap ng kapatid ko, pero para sa akin ay kabaliwan na ang mga bagay na ’yon.

“Para ano? Para maging alipin ng mga mayayaman habambuhay? Arcus, hindi ko pangarap na magpakaalipin kahit na matinong landas pa ’yan. Hindi ko gustong may boss. Hindi bale nang mahirap ako at ganito habambuhay kaysa may tao akong sinusunod araw-araw.”

“Hindi naman ’yon habambuhay, Kuya. Kapag nakapag-aral tayo malaki rin ang chance na maging boss tayo, magkaro’n ng mga sariling negosyo at maging legal lahat ng ginagawa—”

“Huwag mo na akong isama sa mga pangarap mo. Kung gusto mong mag-aral, mag-aral ka. Sabihin mo para mapag-ipunan ko.”

Alam kong gustong-gusto ni Arcus ang idea na ’yon, pero imbes na sabihin sa akin ay umiling lang ito, bahagya na ring nawalan ng gana at nalungkot dahil sa hindi ko pagsang-ayon sa mga sinabi niya.

Naging tahimik ang mga sunod na minuto. Hindi ako nakatiis, hinawakan ko siya sa balikat at maingat kong pinisil ’yon.

“Alam kong nag-aalala ka para sa akin, pero kasama na ’yon sa trabaho ko. Huwag kang mag-alala, kapag may nangyaring masama sa akin hindi ka naman mawawalan. May ipon ako kung sakali—”

“Hindi ko gusto ng pera mo, Kuya. Ang gusto ko maging maayos ka at ligtas, tayong dalawa. Aanhin ko naman ’yan kung wala ka?”

Tumayo ako at lumipat sa kanyang tabi pagkatapos ay inakbayan siya.

“Huwag mo na akong alalahanin. Desisyon ko ’to at ito ang gamay ko. Lipas na ako sa mga ganyang bagay, pero kung ’yan ang gusto mo, susuportahan kita. Pag-iipunan natin. Igagapang ko.”

“Hindi na bale, Kuya. Huwag na nating pag-usapan.”

Tinapik-tapik ko ang likod niya. “Pasensiya ka na, ito lang ang kayang ibigay sa ’yo ni Kuya. Pasensiya na kung malabong matulungan kita sa mga pangarap mo.”

Imbes na mas lalong dagdagan ang lungkot sa usapan ay tumawa na lang ito at tinagayan ang aming mga baso.

“Tama na ’to. Shot na lang tayo, ang korni, eh.”

Parehas kaming natawa. Nagpatuloy kami sa pag-inom, pero alam kong nalungkot si Arcus sa mga napag-usapan namin.

Ang totoo, gusto ko siyang suportahan, pero ang idea na mag-aral ulit ako? parang mas mabuti pang mamatay ako sa raket kaysa gawin ’yon at pagkatapos ay magpakaalipin sa mga negosyante at magpakahirap habambuhay. Hindi ako para do’n. Wala ’yon sa utak ko, pero kung iyon talaga ang gusto ni Arcus, tototohanin ko ang mga sinabi. Susuportahan ko siya at igagapang ko lahat para sa kanya.

Umaga na nang matapos kaming mag-inuman. Kahit na bangag na bangag na ako ay naguguligol pa rin ang utak ko at hindi pa rin naalis ang mga nangyari kanina sa club kahit na napakahaba ng naging pag-uusap namin ni Arcus.

Wala sa sariling kinuha ko ang aking telepono at nagtipa ng mensahe kahit na nag-iilang letra ang mga ’yon sa paningin ko.

Ako:

Don’t come back in that club, Chanteau. Huwag na huwag na kitang makikita at mas lalong huwag kang magsasama ng lalaki dahil baka sa susunod hindi na talaga ako makapagpigil.

Chapter Eight

One Of Us

Kahit na ilang beses akong napamura matapos mahimasmasan at mabasa ang text ko kay Chanteau kagabi ay hindi ko naman iyon pinagsisihan. Tingin ko kasi kahit matino ako ay masasapak ko talaga ang kahit na sinong lalaking makikita kong kasama niya sa susunod na magtagpo ang mga landas namin.

Sabihin ng gago ako dahil daig ko pang naging asawa niya, pero hindi na bale. Wala akong pakialam dahil nakakagigil talaga. Mas okay pang huwag na siyang magpakita sa akin habambuhay kaysa naman makita ko siyang may kasamang iba.

“Saan ka pupunta?” kunot-noo kong tanong kay Arcus nang sa unang pagkakataon ay mapansin ang mga magaganda niyang suot.

Alam kong may magandang trabaho na si Arcus bilang modelo at masaya ako para sa kanya, pero hindi mawala sa akin ang pagdududa lalo na sa lalaking bukambibig niya ngayon na si Jerwin. Iyong taga-Bayagbayag ding tropa noon na maganda na ang buhay ngayon, pero alam ng lahat kung paano nagbago ang buhay niya. Naging call boy ito at tumitira ng mga matatanda’t mayayamang matronang tigang at hanggang ngayon ay doon niya binubuhay ang kanyang asawa’t pamilya.

Wala naman akong pakialam dahil kanya-kanya namang hassle at sipag sa buhay, pero hindi ko gustong mapalapit ang kapatid ko do’n. Kahit na ganito lang ang buhay namin ni Arcus ay hindi ko gusto ang idea na ibenta niya ang sarili niya para lang sa pera. Wala man masyadong bigat ang pakikipagtalik sa kung sino-sino sa gaya naming mga lalaki, pero para sa akin ay mas mababa pa rin ’yon sa kung anong karahasang ginagawa ko ngayon.

“May pasok ako, Kuya. Nga pala, bumili ako ng isang sakong bigas. Ang bait no’ng boss ko, eh. Binigyan ako ng extra bawal daw kasi akong pumayat kaya nagbigay ng pang-grocery. Suwerte nga, eh, madaling kausap.”

Matagal kong sinipat ang kabuuan niya habang hinihigop ang kapeng hawak ko.

Maganda na talaga ang pormahan ni Arcus. Ibang-iba na kumpara noong nakaraan at maging ang pabango niya ay amoy legit at mamahalin na. Pati ang aura niya ay parang laging masaya at ganado sa buhay.

“Mukhang marami kang pera, ah. Talagang ayos na ayos yata ’yang trabaho mo.”

Lumawak lalo ang ngiti niya habang patuloy na inaayos ang buhok sa harap ng salaming may basag na sa magkabilang gilid.

“Sobrang ayos, Kuya! Feeling ko ito na talaga magpapayaman sa ’tin.”

Halos mabilaukan ako dahil sa narinig, pero kinalma ko ang sarili. Sanay na akong ganito si Arcus at kadalasan binabalewala ko lang, pero ngayong nakikita ko na ang posibilidad na matupad ang pangarap niyang maging mayaman ay hindi ko maiwasang makaramdam ng lungkot. Itinawa ko na lang ang lahat.

“Mukha ka na ngang mayaman diyan sa suot mo.”

“Bagay ba? Ang sabi do’n sa divisoria class aaa daw ’to kaya binili ko na. Mukha bang legit?”

Tumango ako. “Wala naman talagang hindi babagay sa gandang lalaki natin. Kahit fake nagiging branded kapag tayo na ang nagsuot.”

Sinakyan ko na lang ang lahat ng mga sinabi ni Arcus dahil ayaw kong mag-away kami. Sa mga nangyayari ngayon sa buhay niya kahit na masaya naman ako ay parang may kung ano pa ring palaging bumubulong sa akin na huwag siyang suportahan. Pakiramdam ko kasi ay napapalayo siya sa akin at mapapalayo pa kung sakaling magtuloy-tuloy.

Kapag nakuha na kasi ni Arcus ang lahat ng gusto niya’t pangarap ay hindi ko na alam kung saan ko pa ilulugar ang sarili ko. Kapag nasa kanya na ang lahat at alam niya nang buhayin ang sarili sa paraang gusto niya ay hindi na niya ako kailangan. Naiisip ko pa lang ay nasasaktan na ako.

Umalis na rin ako ng bahay sa pag-alis ni Arcus at niyaya na lang si JK sa club. Game na game naman ito palagi kaya hindi ako nawawalan ng kasama.

“Mukhang big time na si Arcus! Usap-usapan na sa Bayagbayag na naka-jackpot na sa trabaho. Mas lalo tuloy kinababaliwan ng mga babae ngayon kasi laging maayos ang porma mukhang hindi na raw taga-iskwater tapos lagi pa raw mabango.”

Nagtagis ang bagang ko sa narinig, pero imbes na iwasan iyon ay minabuti kong maglabas ng sama ng loob kay JK na alam kong tanging makakaintindi sa akin. Sinabi kong masaya ako at malungkot dahil sa nangyayari kay Arcus at nagpapasalamat akong naunawaan niya ang nararamdaman ko.

“Ayos lang ’yan, MVP! Hindi rin naman tamang habambuhay nakadepende sa ’yo si Arcus. Mas mabuti pa nga ’yang ganyan na may sarili siyang pagsusumikap para naman hindi maging pabigat sa ’yo habambuhay. Hindi gaya ng mga kamag-anak ng nanay kong umaasa lang palagi sa hingi at hindi magawang magbanat ng mga buto mga putang ina. Mga pabigat lagi palibhasa hindi matanggihan ni Mama.”

“Huwag ka nang masyadong mag-alala kay Arcus. Kung yumaman nga siya, eh, ’di mabuti at magiging maayos ang buhay niya nang sa gano’n makapag-focus ka na rin sa sarili mo. Tumatanda ka na hindi ka pa nag-aasawa.”

“Parang ikaw may asawa na kung magsalita ka.”

Natawa si JK at nailing. “Madali lang mag-asawa, pero ikaw iba ka, eh! Mapili ka at hindi basta-basta bumibigay sa kahit kaninong butas! Kahit bangag ka na namimili ka, eh! Madalas kailangan pang pilitin para matikman ng mga babae tapos ’yung mga trip mo may lahi saka mukhang limited edition na mahirap hanapin. Kailangan mo talaga ng oras para d’yan at hindi mo ’yan matututukan kapag palagi mong inaalala si Arcus. Malaki na ’yon at kayang-kaya na niyang magdesisyon para sa sarili niya. Suportahan mo na lang.”

Kahit na hirap akong lunukin ang lahat ng mga sinabi ni JK ay kahit paano’y nahimasmasan ako. Naisip kong tama siya dahil kahit na iniwan sa akin ni Mama si Arcus at ang responsibilidad bilang kuya nito ay hindi ko naman hawak ang buhay niya. Wala akong karapatang diktahan siya sa mga gusto niyang gawin at ang tanging dapat ko lang gawin ay gabayan siya sa kahit anong daang gusto niyang tahakin.

Nakatulong ang pag-uusap namin ni JK para maibsan ang mga alalahanin ko. Nang yayain niya ako sa VIP room ay tumanggi ako at sinabing hihintayin na lang siyang matapos kahit na libre raw niya ang kahit na sinong babaeng mapipili ko. Hindi naman ito nagpumilit.

Nagpatuloy ako sa pag-inom at panonood sa mga babaeng sumasayaw ngayon. Kahit na imposibleng mapunta sa club na ’to si Chanteau dahil iba ito sa club kung saan kami unang nagkita ay parang baliw ang utak kong siya ang hinahanap at gustong makita. Naiiling na lang ako sa tuwing nakakakita ng mga may lahing pumapasok sa entrance ng club.

Tahimik kong naubos ang isang bucket ng beer at ilang stick ng yosi. Malalim pa rin ang isip ko’t mga pag-aalala kay Arcus, sa sarili, at maging kay Chanteau kaya hindi ko namalayang napalibutan na pala ako ng mga lalaking hindi ko na alam kung saang parte ng club nanggaling.

Tumayo ako at inihanda ang sarili para lumaban o kahit tumakas, pero nang humawi ang mga lalaki sa aking harapan at makita ang isang pamilyar na mukha ay natigilan ako. Awtomatiko kong naikuyom ang mga kamao nang muling matitigan si Vladimir Rozovsky.

Ilang beses na kaming nagkita ng lalaking ito. Naalala ko ilang araw matapos mamatay si Mama ay dumalaw din siya, pero ipinagtabuyan ko silang lahat. Kahit na wala pa akong kakayahang manakit no’n ay isinumpa ko silang lahat dahil sa galit ko. Ilang taon ang nakalipas, walang pinagbago ang nararamdaman ko para sa mga ito. Wala akong maramdaman kundi galit sa buong angkang kinabibilangan niya.

“Memphis Veron Pierce, I know you are tired of me but we’re not here to argue.”

Marahas kong nilunok ang bumara sa aking lalamunan nang lumabas pa ang isang lalaki sa likuran niya. Hindi gaya ng kanyang mga tauhan, ang isang ito ay ka-edad niya’t maganda rin ang pustura. Ang tindig at pangangatawan ay matikas pa rin kahit na may mga edad na.

“This is Dominov, we’re all your father’s cousin—”

“Ganyan ba kayong mga Rozovsky? Hindi masabihan na isang beses at hindi makaintindi ng salitang wala akong pakialam sa inyo at tantanan n’yo ako?”

“MVP—”

“Huwag mo akong tawaging MVP dahil hindi kita kilala at ayaw kitang makilala!” Hiyaw ko sa pagmumukha ni Vladimir na kahit galit na galit na ako at handa nang sumabog ay kalmado pa rin sa aking harapan.

Nilingon ko ang mga lalaking kasama nila at alam kong mga armado ito. Akmang lalagpasan ko sila’t iiwan, pero hinarangan ako ng lalaking tinawag niyang Dominov. Mas lalong nagngitngit ang panga ko.

“Umalis ka sa daraanan ko dahil hindi ako magdadalawang-isip na saktan ka kahit na sino ka pa.”

“We’re not here to argue and fight with you, son. Gusto ka lang naming makausap dahil alam kong ito rin ang gusto ni Viktor—”

“Wala akong kilalang Viktor at wala akong pakialam kung sino ang putang inang ’yon.”

Gumalaw ang kanilang mga tauhan, sa lahat ay parang ang mga ito ang nauubusan ng pasensiya sa akin. Nanatili akong matikas at taas-noong nakatindig, handa sa kanilang lahat.

“There’s no need to be this stubborn and mad. We all came here in peace,” ani Dominov pagkatapos ay naupo sa couch na inuupuan ko.

“I know you hate us, but that will not change the fact that you’re one of us. Sa ayaw mo at sa gusto ay iisang dugo lang ang nananalaytay sa atin. You can’t escape and get rid of being a Rozovsky because that’s who you are.”

“Hindi ako Rozovsky at hindi ako kailanman magiging Rozovsky,” mariin ko pa ring tutol.

“And why is that? Talaga bang kontento ka na sa ganitong buhay na kung tutuusin, puwede ka namang mamuhay gaya ng pangarap sa ’yo ng mga magulang mo? Ni Philar?”

“Huwag mong idadamay ang nanay ko!” Susugurin ko na sana ito, pero mabilis akong naharangan ng kanilang mga tauhan.

Hinawakan ni Vladimir ang balikat ko, pero marahas kong hinawi ang kamay niya. Nalaglag na ang kanyang magkabilang balikat.

“I knew you’d still be the same. You still hate the thought of you being one of us because of what happened to your mom, but you are a Rozovsky, MVP. You may try to outrun it, but you’ll still end up being one. Hindi na namin maiaalis ang galit sa puso mo, pero gusto naming maintindihan mong kaya kami narito ay dahil pamilya tayo. We all want the best for you and we couldn’t just abandon you and your brother. That’s against Viktor’s will, and he will never be in peace if you stay in place like this.”

“He can burn in hell. Kahit magsama-sama kayong lahat sa impyerno wala akong pakialam. Kahit anong gawin n’yo ay hinding-hindi n’yo mabibilog ang isip ko kaya huwag na kayong mag-aksaya pa ng oras na kumbinsihin ako dahil kahit kailan hinding-hindi ako magpapaulol sa mga taong pumatay sa nanay ko! Hindi ko kailangan ng kayamanan n’yo!”

Napatayo si Dominov sa talas ng mga salita ko mabuti na lang at agad naharangan ni Vladimir kaya nahinto ito.

“We respect your decision, but know that you can always count on us.”

Mas lalong tumalim ang titig ko sa kanya nang abutin niya ang basong laman ang alak ko kanina at walang sabi iyong tinungga bago magpatuloy.

“If one day you found yourself with nothing, come find us. Hinding-hindi ka namin tatanggihan dahil mananatili kang parte ng ating pamilya. Your father provided you with wealth that you needed in this lifetime and even generations to come. You are a Rozovsky, MVP. Kayong dalawa ni Marcus at maghihintay sa inyo ang lahat ng iniwan ni Viktor,” aniya pagkatapos ay walang sabi nang tinanguan si Dominov at ang kanyang mga tauhan tanda na aalis na sila.

Kahit na gusto kong magwala ay hindi na ako nakagalaw lalo na dahil sa kanyang mga huling sinabi. Nanghihina akong napabalik sa upuan nang tuluyan na silang mawala sa aking paningin. Kahit na gusto ko silang sugurin at pagsasapakin ay wala na ring saysay.

Walang hinto kong tinunggan ang mga natitirang bote ng alak sa aking harapan. Ang galit sa aking buong pagkatao ay hindi na nawala.

Mga putang inang Rozovsky ’yon. Isa pang balik nila’t pangungumbinsi sa aking sumama sa kanila ay hindi na talaga ako magdadalawang-isip na pumalag. Papatayin ko sila. Dapat noon ko pa ginawa para makaganti man lang kay Mama.

Chapter Nine

Rolex

Hindi nawala ang init ng ulo kaya minabuti kong umalis na lang sa club na ’yon at hindi na hinintay pa si JK na matapos. Nag-text na lang ako sa kanya na nauna na akong umuwi.

Itutulog ko na lang sana ang lahat ng badtrip, pero natigil ako nang maramdaman ang pagtabi sa akin ng isang babae sa jeep at ang pasimple niyang pagkuha sa relong ibinigay sa akin ni Arcus.

Nanatili akong nakapikit at kunwaring tulog hanggang sa pumara ito. Hindi niya napansing bumaba na rin ako sa kanyang pagbaba kaya naman nang hulihin ko ang kanyang palapulsuhan ay halos lumuwa ang mga mata niya nang walang sabi kong higpitan pa iyon.

“Ano ba! Bitiwan mo ako! Bastos ka!”

“Ibalik mo ang relo ko.”

Mas lalo siyang nagulat, pero ang hitsura ay mukhang hindi magpapatinag!

“Anong relo ang sinasabi mo! Bitiwan mo ako kung hindi sisigaw ako!”

“Kahit anong sigaw mo wala akong pakialam at hindi kita bibitiwan hangga’t hindi mo ibinabalik sa ’kin ang relo ko.”

“Wala akong kinuhang relo mo! Ano ba!”

Itinawa ko na lang talaga ang init ng ulo dahil baka siya pa ang mapagbuntunan ko ng galit. Kahit na ganito lang ako ay ni minsan hindi ko naman naisip na manakit ng babae kaya dapat niyang ipagpasalamat ’yon.

“Miss, magnanakaw din ako. Lahat ng ginagawa mong pandurukot ngayon napagdaanan ko na kaya kung hindi mo ibabalik ang relo ko mapipilitan akong dalhin ka sa mga pulis. Baka hindi mo alam taga Bayagbayag ako.”

Doon na umawang ang bibig niya’t natatarantang dinukot sa bulsa ang rolex na ibinigay sa akin ni Arcus.

“P-pasensiya ka na, gipit lang!” aniya at nang bitiwan ko matapos kunin ang relo ay walang sabi na siyang tumakbo palayo.

Hindi ko inalis ang mga mata hangga’t hindi siya nawawala sa aking paningin. Nang hindi ko na makita ay kunot-noo kong inangat ang relong muntik nang manakaw sa akin.

Wala akong masyadong alam sa mga ganitong klaseng relo dahil noon madalas ay wallet, cell phone, at mga gold na alahas lang ang tinitira ko, pero ang sabi ni Arcus kahit na class a lang ’to ay mura lang niyang nabili. Hindi man ako marunong tumingin ng original alam kong hindi nanakawin ng babaeng ’yon ang relo kung walang halaga.

Naikuyom ko ang hawak. Imbes na dumeretso sa bahay ay sa isang kilalang alahasan ako pumunta. Kahit na gabi na ay pinagbuksan pa rin ako ni Mang Fidel dahil sa kanya ko dinadala’t ibinibenta noon ang mga nananakaw ko sa daan.

“Pasensiya na Mang Fidel, hindi na kasi maipagpapabukas. Importante lang.”

Inayos niya ang salamin at ngiting-ngiting tinapik ang balikat ko.

“Ano ka ba naman MVP! Ayos lang basta ikaw! Nanonood pa rin ako ng TV at hanggang gising ay malaya kang pumunta rito. Ano ba ang sadya mo at bakit importanteng-importante?”

Pumasok ako nang luwagan niya ang pintuan. “Ipapatingin ko lang ho sana itong relong ibinigay sa akin.”

Kinuha niya sa kamay ko ang relo pagkatapos ay iginiya na ako kung saan niya tinitingnan ang mga alahas. Tahimik akong naupo sa kanyang tabi at hinayaan siyang kalikutin iyon.

“Kumusta na at parang napakatagal mo nang hindi nagpakita rito. Mukhang nagbagong buhay ka na ah.”

“Gano’n pa rin, Mang Fidel. Mahirap pa rin sa daga.”

Tumawa siya. “Hamo’t bilog ang mundo, MVP. Sa sipag mo ay balang-araw susuwertehin ka rin. Teka, ibebenta mo ba ito? Ang ganda ng relong ito.”

“Maganda at mukhang original ba talaga? Kung trip n’yo ibebenta ko na,” pagbibiro ko, pero nangunot lang ang noo ng matanda habang patuloy na kinakalikot ang relong hawak niya.

Ako naman ang naguluhan nang matapos siya’t harapin ako.

“Kahit gusto kong bilhin ay hindi ko kaya ang presyo nito, MVP. Original na Rolex ito at siguradong milyon ang halaga.”

“Milyon?!”

“Huwag na huwag mong ibebenta maski pa isandaang libo dahil lugi ka sa presyo nito.”

“Teka lang, Mang Fidel. Original ang relong ’yan? Seryoso ka ba?”

Halos batukan niya ako dahil sa aking pagdududa.

“Buong buhay ko nag-aalahas na ako at hindi ako puwedeng magkamali. Mayroon na rin akong mga Rolex noong kabataan ko, pero dahil hindi ko naman nagagamit ay ibinenta na ng namayapa kong misis. Ngayon na lang ulit ako nakakita at hawak ng orihinal na rolex at mukhang bago pa ang model nito. Napakaganda.”

Imbes na magtagal pa kay Mang Fidel ay kinuha ko na lang ang relo at nagpaalam na sa kanya. Kahit na ilang dipa na lang naman ang Bayagbayag ay nag-special pa akong tricycle para lang makauwi nang mas mabilis!

Ilang beses kong tinawagan si Arcus, pero hindi ito sumasagot. Sa kabilang eskinita sana ako dadaan shortcut sa bahay, pero nang matanaw ko ang pamilyar na lalaking tanging may maayos na suot sa mga tambay na kainuman ay mas lalong nag-init ang ulo ko.

“Jerwin!”

“MVP! Tara tagay ka muna! Tamang-tama at ilang case ng red horse ang binili ni Jerwin! Mayaman na talaga ’to kaya mas pinagpapala dahil mabait at marunong lumingon sa pinanggalingan! Iba ka talaga Jerwin!” Sabi ng isa sa mga tambay na tinatapik-tapik pa ang balikat ng lalaki.

Ngiting-ngiti naman ito, hindi alam na gusto ko na siyang kaladkarin dahil hindi ko pa man nakakausap ang kapatid ko ay malakas na ang kutob kong nagsisinungaling ito tungkol sa trabaho niya at gaya ni Jerwin, tumitira na rin ito ng matronang mga walang dilig.

“Tumayo ka d’yan at mag-usap tayo.”

Natigil ang mga tambay at napatitig sa akin. Mas lalong nag-igting ang panga ko lalo na nang mawala ang ngisi niya.

“Bakit, MVP? Ano ’yon?”

“Ayos ka lang ba, pre? Mukhang lasing ka ah. Bakit mainit ka?” si Amir na humarap pa sa akin, pero hindi ko pinansin, nanatili ang matalim kong titig kay Jerwin.

Kahit na walang balak na harapin ako ay napilitan ito dahil talagang magkakaro’n ng malaking rambulan kapag hindi niya ako sinunod.

Sa kanyang pagtapat sa akin ay nagulantang ang lahat nang agad ko siyang kuwelyuhan at idiin sa pader dahilan para mapatayo ang mga kainuman niya.

“Sa anong trabaho mo ipinasok ang kapatid ko magsabi ka ng totoo!”

“MVP, hindi ko alam ang sinasabi mo.”

“Putang ina, huwag kang magkakamaling magsinungaling dahil babasagin ko talaga ’tong mukha mo! Wala akong pakialam kung mayaman ka na at marami ka nang naabot sa buhay! Anong ipinasok mo sa kokote ng kapatid ko?!”

“Wala akong ginawa MVP—”

“Putang ina isang kasinungalingan pa!”

Nanlaki ang mga mata niya nang hatakin ko siya’t mas marahas na ihambalos sa dingding! Napangiwi siya. Sila Amir ay nakatitig lang at walang magawa kahit na gustong-gusto na akong awatin. Ni minsan hindi ako nagalit nang walang matinding dahilan kaya alam nila kung saan lulugar.

“Oo na! Tama kang ipinasok ko si Arcus sa linya ng trabaho ko, pero hindi ko siya pinilit! Siya ang kusang may gusto no’n!”

Hindi ko na napigilan ang paglipad ng kamao ko sa kanyang mukha! Nagulantang ang lahat nang masundan pa iyon kaya nagmamadali nila akong inawat!

“MVP, tama na!”

“Hindi ko pinilit si Arcus! Sadyang may pangarap lang ang kapatid mo hindi gaya mong kontento na sa buhay na ganito! Gustong yumaman ni Arcus at kaibigan ko ’yon kaya tinulungan ko!”

“’Tang ina mo! Papatayin kitang hayop ka!”

Patuloy akong nagpumiglas sa limang tambay na nakahawak sa akin. Ang init at galit sa ulo ko ay nagpapatong-patong na at kung hindi lang nila ako pinipigilan ay baka talagang magawa ko ang mga sinasabi.

Oo nga’t mataas ang pangarap ng kapatid ko, pero sa paraang ganito para makamit niya ’yon ay habambuhay kong hindi matatanggap! Mas mabuti pang maging kriminal ako kaysa ang ipagamit ang katawan ko sa mga matatandang babae para lang kumita ng pera! Para sa akin ay iyon na ang pinakamababa at hindi ko matanggap na iyon ang ginagawa ni Arcus ngayon. Parang wala siyang naintindihan sa mga bilin ko’t paalala. Wala siyang natutunan sa mga sinabi ko magawa niya lang ang tingin niyang mag-aahon sa kanya sa kahirapan.

“Gustong yumaman ni Arcus! Gusto niyang umalis sa lugar na ’to at desisyon niya ’yon kaya huwag ako ang sisihin mo!”

Sa galit ko dahil sa patuloy niyang pagsasalita ay nagawa kong itulak ang lahat ng mga lalaking nakahawak sa akin. Palibhasa mukhang marami na ring mga nainom ay mahihina na sila kaya muli kong nabalikan si Jerwin.

Nasadlak kami sa lupa at doon ko binalikan ng malalakas na suntok ang mukha niya. Wala itong nagawa kundi ang magmakaawa sa akin. Kung hindi pa dumating si Jung Kook at mga tauhan ni Kapitan Jimin ay hindi pa ako mapapatigil sa pagwawala.

Ilang mura at pagbabanta pa ang binitiwan ko bago ko sila iwang lahat.

“Ano bang nangyayari, MVP? Bakit ka ba nagwawala?”

Huminto ako’t hinarap si JK. Alalang-alala ang mukha nito.

“Kapag nakita mo si Arcus sabihin mong hinahanap ko siya at umuwi na siya ngayon din. Pakisabi na lang din sa mga tambay dahil putang ina, sasabog na ako.”

Bigong bumagsak ang magkabilang balikat ni JK. Hindi na lang ako sinundan dahil alam niyang mainit talaga ako ngayong gabi. Pag-uwi sa bahay ay mas lalong hindi ako napakali. Paikot-ikot ako’t walang tigil na pinaulanan ng text ang cell phone ng kapatid ko, pero ni isa ay wala itong sinagot.

Sa aking pag-upo ay saka ko naramdaman ang epekto ng alak sa katawan ko. Para akong nilalagnat sa galit.

Hanggang ngayon hindi ako makapaniwalang sinuway ni Arcus ang mga bilin ko. Mas lalong hindi ko matanggap na para lang sa putang inang pangarap niyang yumaman nagawa niyang ibaba ang sarili. Doon pa lang ay alam ko nang nabigo ako. Kasalanan ko dahil kahit na ayaw ko ay hindi ko tinutulan ang pangarap niyang ’yon. Kung sana noon pa lang ang naisaksak ko na sa kokote niyang ang pagyaman ay hindi para sa aming dalawa ay baka hindi nangyari ito.

Pilit kong kinalma ang sarili. Humiga na lang ako at naghintay sa kanya, pero kusang muling umangat ang galit sa puso ko nang marinig ang pagbukas ng pintuan ilang oras ang nakalipas.

Nagmamadali akong umahon sa pagkakahiga at agad na nilabas si Arcus na kahit handa na sa akin ay halata pa rin ang takot.

Marahas kong inihagis sa kanya ang rolex na hawak ko. Mabuti at nasalo niya dahil talagang mababasag ’yon sa lakas.

“Sinong matrona ang nagbigay sa ’yo ng relong ’yan at bakit natuto kang magsinungaling sa akin?!”

Hindi siya nakasagot. Nanatili lang siyang nakatitig sa akin.

“Nagpapagamit ka sa mga matatandang babaeng ’yon?! Anong nagawa kong pagkukulang sa ’yo Arcus at bakit pumayag ka sa ganyang klaseng trabaho? Ganyan ka na ba talaga ka-desperadong yumaman na kahit katawan mo gagamitin mo para lang sa putang inang walang kuwentang pangarap na ’yan?!”

“Grabe ka naman magsalita, Kuya. Gusto ko lang namang kumita ng pera para sa sarili ko—”

“Kaya mong gawin ’yon nang hindi nagpapagamit sa kung sino-sinong matrona! Hindi mo kailangang maging pokpok para lang sa pera!”

“At ano ang dapat kong gawin? Magnakaw? Mang-hold up? Mang-kidnap gaya mo?”

Nasugod ko siya nang wala sa oras at agad naidiin sa lababo. Hindi siya pumalag. Mas lalo akong nasaktan sa pagmamatigas niya’t mga sinasabi ngayon.

“D’yan tayo nabuhay, Arcus! Ang trabaho ko ang nagsalba sa buhay mo at hindi kita pinipilit na gawin ’yon dahil kargo kita! Ako ang gagawa ng lahat ng tingin mong mali mabuhay lang tayong dalawa! Hindi ko sinabing gawin mo ’yon at mas lalong hindi ko gustong mapunta ka sa ganitong landas! Hindi kita pinipilit na magtrabaho at gayahin ako!”

Itinulak niya ako. Napaawang ang bibig ko dahil sa lakas ng ganti niya makaalpas lang sa pagkakahawak ko.

“Hindi ko gustong umasa sa ’yo habambuhay. Ayaw kitang husgahan at malaki ang respeto ko sa ’yo, Kuya, pero kung tingin mo mali ang ginagawa ko, unahin mo muna sanang punahin lahat ng ginagawa mo. Parehas lang tayong imoral ang ginagawa, pero hindi mo ako puwedeng diktahan dahil ito ang gusto ko. Buhay ko ’to at gagawin ko kung ano ang gusto kong gawin para lang maabot ang lahat ng mga pangarap ko dahil hindi ko gustong mabulok sa lugar na ’to!”

“At anong gusto mo, ha?! Nakatikim ka lang ng kaunti nagyayabang ka na?! Anong ipinagyayabang mo? Si Jerwin?!”

Umiling na lang ito, pero imbes na sumagot pa ay tinalikuran na ako.

“Magpalamig muna tayo. Saka na lang tayo mag-usap kapag matino ka nang mag-isip.”

Nagtagis ang bagang ko sa narinig, pero kahit na anong tawag ko sa kanya ay hindi na ako nito pinansin. Dere-deretso siyang lumabas at walang lingong naglakad hanggang sa hindi ko na natanaw.

Mabigat ang dibdib kong napayuko. Dama ko pa rin ang matinding galit sa aking kabuuan, pero mas matimbang na doon ang lungkot.

Minsan lang kaming mag-away ni Arcus at lagi kaming nagbabati, pero ngayong gabi, hindi ko alam kung mangyayari pa ba iyon. Hindi ko alam kung matatanggap ko bang gano’n ang trabaho niya at mas lalong hindi ko alam kung mapapatawad ko ang sarili ko dahil sa daang gusto niyang tahakin ng mag-isa.

Mama, saan ho ako nagkamali? wala sa sarili kong bulong habang nakatingala sa madilim na langit, umaasang may makarinig ng bigat sa dibdib kahit na imposible.

Chapter Ten

Marriage Contract

Hindi ako napakali habang nasa bahay. Pakiramdam ko ay sasabog ang puso ko sa samo’t saring emosyon. Wala sa sariling napasabunot ako sa aking buhok. Patuloy na nagmura ang utak ko kahit nang bumalik ako sa pagkakahiga. Hindi ako napakali, ilang minuto lang ay tumayo na ulit ako para sundan ang kapatid ko, pero sa aking pagbukas ay natigil ako nang makita si Janina sa labas ng aming pintuan.

“MVP!” nahihiya siyang napilitang ngumiti ng maluwag. Mukhang kanina pa ito nasa labas at naghihintay na magkaro’n ng lakas na katukin ako.

Bumaba ang mga mata ko sa hawak niyang dalawang tupperware.

“M-may dala akong pagkain. Marami kasing niluto si Mama kaya naisipan kong magdala baka hindi ka pa kumakain?”

Kahit paano ay kumalma ang buo kong pagkatao sa presensiya niya. Niluwagan ko ang pintuan at pinapasok siya.

“Bakit ang gulo rito?” aniya’t nagmamadaling inilapag sa lababo ang dalang pagkain at agad na pinulot ang mga gamit na nalaglag sa pag-aaway namin kanina ni Arcus.

“Ako na.”

Parehas kaming natigil nang mahawakan ko ang kanyang kamay nang sabay naming pulutin ang sandok na nahulog sa sahig. Hindi ko alam kung ano ang sunod na pumasok sa utak ko at imbes na pakawalan ang siya ay walang sabi ko siyang hinila at sinibasib ng halik sa mga labi!

Wala akong naramdamang pagtutol kay Janina. Imbes nga na ’yon ay sinagot niya pa nang mas malalim ang mga halik ko.

Marami ang nagkakandarapang mga babae sa akin sa Bayagbayag kahit sa labas ng lugar at hindi exempted doon si Janina. Noon pa man ay alam ko nang gusto ako nito. May pagkakataon na muntik ko na rin siyang ligawan, pero dahil wala akong panahon at baka lalo akong ma-bad shot kay Aling Narda ay hindi ko na inisip. Kapag nasaktan ko rin kasi ang anak niya ay mawawawalan din kami ni Arcus ng mga libreng pagkain at pautang dito, pero ngayon… sa estado ng utak ko ay hindi ko na nagawang mag-isip pa.

Mabilis ko siyang nabuhat at nadala sa kuwarto namin. Mabilis ang bawat galaw ko at kahit ramdam ko ang kabiglaan niya lalo na nang hubarin ko ang kanyang suot na bestida ay wala siyang nagawa.

“M-MVP… g-gagawin ba natin talaga ngayon?” Nahihiya niyang tanong habang ang mga labi ko ay panay ay halik sa kanyang leeg.

Parehas kaming hinihingal. Imbes na sumagot ay mas ibinaba ko lang ang mga labi sa kanyang dibdib. Hinila ko pababa ang suot niyang bra at walang sabing dinede ang tuktok no’n.

“Ahhh…” ungol niya sabay sabunot sa aking buhok.

Kahit na may pag-aalala ay dama kong gustong-gusto niya rin ang ginagawa ko sa kanyang katawan. Nang bumaba nga ang kamay ko sa kanyang panty at ipinasok ’yon ay basang-basa na siya. Nagpatuloy ang pag-ungol niya nang simulan nang laruin ng gitnang daliri ko ang pinakasensitibong parte no’n.

“M-MVP… natatakot ako, baka masakit…”

“Akong bahala. Titigil ako kapag hindi mo kaya.”

Kinagat niya ang labi niya’t tumango pagkatapos ay hinayaan na akong umangat at pumwesto sa kanyang ibabaw. Pinanood niya akong maghubad. Nang maibaba ko na ang pantalon ko at brief ay ginalaw ko ang pagkalalaki. Ilang beses siyang napalunok. Kahit paano ay masuwerte pa rin ako kay Janina. Hindi gaya ng mga natira ko nitong nakaraan, ang isang ito ay matino at talagang may ibubuga rin. Mas bata nga lang kay Laurel, pero sa paraan ng pagsagot ng halik sa akin kanina ay palaban at halatang matagal din itong hinintay.

“Ibuka mo pa,” utos ko nang bumaba ang mga mata ko sa kanyang pagkababaeng nangingintab dahil naglalawa na.

Hindi ko naiwasang mapalunok dahil talagang mukhang wala pang nakagagalaw sa kanya. Matagal na panahon na rin akong hindi nakagalaw ng virgin. Mas lalo akong nanggigil.

Wala na akong inaksayang panahon. Matapos kong hayaang bumaba ang laway sa bibig ko pababa sa kanyang pagkababae ay walang sabi ko nang idinikit ang pagkalalaki’t ipinasok iyon sa kanyang loob.

“Ohhh!”

Hinalikan ko ang bibig niya sabay ulos pa hanggang sa mapunit na nang tuluyan ang kanyang hymen. Napakapit siya nang mahigpit sa akin dahil imbes na bigyan siya ng pagkakataong makapag-adjust ay itinuloy-tuloy ko na ang pag-ulos sa kanyang pagkababae. Hindi ko tinigilan ang paghalik sa kanyang mga labi. Doon ko hinayaang malunod ang mga ungol niya dahil kung hindi ay mabubulabog namin ang buong Bayagbayag sa kanyang ingay.

Kay Janina ko ibinuhos ang lahat ng galit at sama ng loob ko sa kapatid ko’t sa mundo. May pagkakataong bumabaon ang mga kuko niya sa aking likod dahil sa pagiging marahas ko, pero wala akong naririnig.

Ipinagpatuloy ko lang ang ginagawa. Gusto ko na lang mapalitan ng sensasyon ang lahat ng galit ko hanggang sa maramdaman ko nang lalabasan ako. Mabilis kong hinugot ang sarili sa kanyang loob at sa hita ni Janina ibinuhos ang lahat ng likidong galing sa aking pagkalalaki.

Nanginginig ang katawan niya’t kagat ang kamay habang nakabukaka pa rin sa aking harapan. Nanghihina akong napapikit ng mariin habang patuloy na itinataas baba ang kamay sa kahabaan, hinahabol pa rin ang orgasmong narating.

Ibinalik ko ang kamay sa pagkababae ni Janina at ipinasok ang dalawang daliri para hindi siya mabitin. Ilang sandali lang at muli na itong napaungol nang malakas habang nilalabasan na rin.

Pagod akong bumagsak sa kanyang tabi pagkatapos. Sapo ko ang ulo, pero wala akong naramdamang pagsisisi. Akala ko mawawala na ang pag-iisip ko kay Arcus, pero mas lalo lang iyong tumindi.

Hinayaan kong yakapin ako ni Janina. Ang presensiya niya ay nakatulong para kumalma akong muli.

“Sorry, nasaktan yata kita.”

“Okay lang… gusto ko ang nangyari, MVP,” nakanigiti niyang sambit. “Masaya ako. Ikaw ba? N-napasaya ba kita?”

Marahan akong tumango pagkatapos ay hinaplos ang kanyang pisngi at tahimik siyang niyakap. Ayaw ko na sanang umalis sa gano’ng posisyon dahil kahit paano ay talagang kumakalma ako, pero parehas kaming nagulantang nang marahas na bumukas ang pintuan at bumungad doon ang kapatid ko!

“Alam mo?” Simpleng tanong lang ’yon, pero nang matitigan ko ang galit na galit niyang ay para akong sinabuyan ng nagyeyelong tubig.

Agad akong tumayo at umalis sa babaeng katabi. Nagmamadali kong itinaas ang aking pantalon para harapin siya. Kahit na hindi pa niya sinasabi ay may idea na ako kung ano ang tinutukoy niya.

“Ang ano? ’Tang ina, Arcus hindi ka ba marunong kumatok?” Matigas ko ring sagot para pantayan ang galit niya.

“Na mayaman tayo. Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Pinigilan kong mapamura dahil doon. Tuloy-tuloy akong naglakad hanggang sa lababo, isa lang pumasok sa isip.

Putang inang mga Rozovsky talaga ’yon! Hindi na nakontento sa panggugulo sa buhay ko, ngayon pati si Marcus ay ginugulo na rin! Mga putang ina talaga!

“Wala akong dapat sabihin sa ’yo. Hindi totoo kung ano man ang narinig mo.”

“Hindi rin totoo ito?”

Nalaglag ang panga ko nang walang sabi niyang ibato sa akin ang mga papel. Nasalo iyon ng kaliwang kamay ko.

Marriage contract.

Iyon ang nasa kamay ko. Ito rin ang hawak ng mga lalaking tauhan ng Vladimir, Dominov at Fedor na ’yon ng minsang kulitin nila ako. Sabi nila ay pinsan sila ng totoo kong tatay. Pilit nilang sinasabing Rozovsky kami ng kapatid ko at gusto nila kaming kunin, pero mga putang ina nila.

Kung akala nila mababawi ng pera ang galit ko sa buong angkan nila ay nagkakamali sila. Namatay si Mama dahil sa lahi nila at wala akong pakialam kung ano ang kaya nilang ibigay sa akin at kay Marcus! Kaya kong buhayin ang kapatid ko at hinding-hindi ko kailangan ng pera nila! Hindi namin kailangan ng yaman nila!

“Mga putang ina talaga. Ayaw pa tayong tigilan. Sinabi ko nang hindi natin tatanggapin ang kung anumang ibibigay nila.”

Nalaglag ang panga ni Marcus at bahagyang napaatras. “Totoo nga? Totoo nga ang sinasabi ng lalaking iyon? Rozovsky tayo? Mayaman tayo?”

“Arcus,” sinubukan kong lumapit, pero nagmamadali siyang umatras palayo sa akin.

“Hindi natin kailangan ang mga taong ’yon. Hindi natin kailangang magpalit ng pagkatao. Hindi natin kailangan ang yaman nila. Nabuhay tayo ng tayo lang sa loob ng mahabang panahon. Tandaan mo, iniwan tayo ng walang-hiyang lalaking ’yon. Nakita natin kung paano naghirap si mama! Kung paano namatay si Mama dahil sa kanya—”

“Pero maayos na buhay ang ibinibigay nila sa atin. Hindi natin kailangang mabulok sa putang inang lugar na ’to at laitin ng mga tao!”

Nagsagutan kami ni Marcus. Marami pa siyang sinabi, pero isa lang ang napagtanto ko. Kahit ano’ng sabihin ko ay hindi ko na mababago ang nasa utak niya. Hindi ko na siya mapipigilan sa kagustuhang yumaman. At mali ako sa desisyon kong itago sa kanya ang bagay na ’yon dahil ngayon, kahit anong paliwanag ko ay mas lalo lang nadadagdagan ang galit niya para sa akin.

“Marcus! Putang ina mo Marcus huwag na Huwag kang sumakay diyan!” malakas kong sigaw matapos ko siyang habulin palabas.

Ang mga kapitbahay namin ay nagulantang rin sa kaguluhan at sigawan naming dalawa lalo na’t naroon sa labas ng bahay ang dalawang magagarang itim na kotse. Ito rin ang unang beses na nag-away kaming magkapatid.

“Memphis, let your brother decide for himself. If he wanted a good life for him, let him be,” sabi ng may-edad na lalaki.

“Putang ina mo! Pati ang kapatid ko bini-brainwash n’yo. Hindi namin kailangan ang yaman n’yo! Marcus! Pumasok ka sa bahay at mag-usap tayo! Putang ina bumaba ka sabi diyan!”

Umiiyak ang kapatid ko at ni hindi na ako kaya pang titigan. Sa unang pagkakataon ay naramdaman ko rin ang pag-iinit ng aking mga mata dahil sa mga nagbabadyang luha.

Ni minsan ay hindi ako umiyak dahil gusto kong maging matatag para sa kapatid ko, pero ngayong iiwan niya ako at ipagpapalit din sa mga taong pumatay kay Mama? Nasasaktan ako. Parang hindi ko kayang tanggapin.

“Memphis, you can come with us,” untag uli ng lalaki. “Embrace who you really are.”

“Marcus!” sigaw ko uli sa kapatid ko, walang pakialam sa mga pinagsasasabi ng lalaki. “Marcus, kapag hindi ka bumaba diyan, kalimutan mo ng may kapatid ka! Kalimutan mo na ako!”

Hindi siya natinag. Nanatili siyang matigas at buo na ang loob kahit pa kapalit no’n ay ako.

“Putang ina mo, Marcus Aurelius! Putang ina mong sasama ka sa mga pumatay sa nanay mo! Putang ina mo kang bobo ka magkalimutan na tayo! Huwag na huwag ka nang babalik dito! Simula ngayon wala ka ng kapatid!”

Mas lalo akong nasaktan sa pagbaling niya sa kabilang banda para tuluyan na akong hindi makita.

“Sige! Putang ina ka umalis ka! Lumayas ka na rito at sumama sa kanila! Wala kang utang na loob! Putang ina mo huwag na huwag ka nang babalik!”

Bumaling ako sa matandang naroon at sa mga tauhan niyang nakapaligid sa kanya.

“Huwag na huwag na kayong babalik sa baluwarte ko! Isang beses ko pang makita ang mga pagmumukha n’yo ay papatayin ko kayo! Mga putang ina n’yo papatayin ko kayo!” gumaralgal ang malakas kong boses sa magkahalong galit, sakit, at lungkot.

Kusa nang tumulo ang mga luha ko sa pag-alis ng sasakyan dala ang kapatid ko. Nanginginig ang buo kong katawan sa magkakahalong emosyon at galit na nagpatong-patong na.

Akala ko ay wala nang isasakit pa ang puso ko, pero nang bumalik ako sa bahay at makita ang mga gamit niya ay tuluyan na akong muling naiyak. Iyong iyak na mas malala pa sa pag-iyak ko noong namatay si Mama dahil sa pagkakataong ito ay wala nang dahilan para magpakatatag pa ako… dahil iniwan na ako ng taong dahilan sa lahat ng paglaban ko.

Chapter Eleven

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twelve

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirteen

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fourteen

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifteen

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Sixteen

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Seventeen

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Eighteen

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Nineteen

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-One

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-Two

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-Three

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-Four

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-Five

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-Six

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-Seven

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-Eight

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Twenty-Nine

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-One

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-Two

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-Three

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-Four

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-Five

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-Six

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-Seven

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-Eight

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Thirty-Nine

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-One

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-Two

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-Three

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-Four

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-Five

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-Six

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-Seven

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-Eight

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Forty-Nine

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-One

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-Two

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-Three

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-Four

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-Five

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-Six

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-Seven

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-Eight

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Fifty-Nine

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chapter Sixty

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chanteau Françoise Wertheimer Richelieu - Part One

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chanteau Françoise Wertheimer Richelieu - Part Two

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chanteau Françoise Wertheimer Richelieu - Part Three

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chanteau Françoise Wertheimer Richelieu - Part Four

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chanteau Françoise Wertheimer Richelieu - Part Five

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Chanteau Françoise Wertheimer Richelieu - Finale

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Epilogue

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter: Chanteau’s POV

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter Two - Chanteau’s POV

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter Three - Chanteau’s POV

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter Finale - Chanteau’s POV

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.