𝐑𝐏𝐖: 𝐍𝐨𝐭 𝐚 𝐫𝐞𝐚𝐥 𝐰𝐨𝐫𝐥𝐝. 𝐇𝐚𝐯𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐫𝐮𝐞 𝐟𝐞𝐞𝐥𝐢𝐧𝐠𝐬

“Aba’t anong meron? Bakit sobrang saya ng dalawa kong anak?” Puna ni Mama saming dalawa ni Kuya.

“Wag nyong sabihin sakin na may nililigawan na kayo.” Nakangiting sambit ni Papa.

“Masaya lang po ako kase magkakasama sama po tayo.” Paliwanag naman ni kuya.

Tinanong ko naman ang aking sarili kung bakit ako masaya. Masaya ako dahil sa nakilala ko sa rpw. Not a real world but having a real feelings. Masaya ako kase kahit hindi ko nakikita yung kausap ko, alam ko sa sarili ko na nahuhulog na ako sa taong iyon.

“Happy 5th anniversary, Babe.” Basa ko sa chat nya habang nakaupo sa sofa sa sala.

“Ang tagal na pala natin. Hindi ko aakalain na aabot tayo ng limang taon.” Reply ko.

“Oo nga eh!”

“Babe, siguro pwede na naman nating makita yung isa’t isa kase limang taon na naman tayo. Why not na magkakilala na tayo sa personal?”

“Gusto ko yan, babe. Gustong gusto na din naman kita makita.”

“I love you, babe.”

Napatingin ako sa gawi ni kuya na nasa tabi ko na napapangiti na para bang kinikilig.

“Ang saya mo ata kuya.”

“Mind your own business, Keiden”

“Sungit.” Sabi ko na lang saka ibinalik na lang ang atensyon sa kausap.

“Sa linggo na lang tayo magkita. Sa MOA. Dun sa may seaside.” Basa ko sa chat ng babe ko.

“Babe, pwede ko na bang malaman kung anong real name mo. Gift mo na lang sakin tutal anniversary naman natin.” Chat ko.

“Saka na kapag nagkita na tayo dun ko na lahat sasabihin sayo.”

Halos hindi ako makapaghintay na mag-linggo dahil makikita ko na ang taong minamahal ko ng limang taon.

Hindi ako mapakali kase hindi ko alam kung ano susuotin ko. Gusto ko gwapo ako kapag nagkita kami ng babe ko. Linggo ngayon at ngayong araw ang nasabing pagkikita na namin.

“Aalis ka din?” Nagtatakang tanong ni Mama na nasa pinto ng kwarto ko.

“Opo, Ma.”

“Magkasama ba kayo ng kuya mo?”

“Aalis din po ba si kuya?” Pagtatanong ko.

“Oo”

“Ah! Ma, tulungan mo nga po ako. Ano po ba mas bagay sakin?”

“Parehas na parehas kayo ng kuya mo. Iyan din ang tinatanong nya sakin. Saan ba talaga kayo pupunta?”

“May kikitain lang na special person, ma. Dadalhin ko po sya dito para makilala nyo din po sya pati nila papa at kuya.”

“Mga binata na talaga ang mga anak ko. Tulungan na nga kita.”

Naunang umalis si kuya. Balak ko pa namang sumabay na lang sa kanya pero ayaw ko din namang malaman nya kung sino yung kikitain ko. Gusto ko silang surpresahin.

Nagpunta na lang ako ng MOA at agad na dumiretso ng seaside baka kase nandun na si babe. Hindi ko naman maiwasang hindi kiligin pero at the same time kinakabahan din.

“Kuya!” Nagtataka at gulat kong tawag kay Kuya Caleb na nanduon din.

“Oh! Anong ginagawa mo dito?”

“Secret”

“Ano nga? At nakabihis ka pa.”

“May kikitain kase ako. Ikaw po ba?”

“Same. Dito rin kayo magkikita?”

“Opo”

“Mukhang magkakuntyaba din yung mga makikipagkita satin ah!” Natatawang sabi ni kuya.

Natawa na lang ako sa sinabi nya. Habang naghihintay nagkuwentuhan muna kami ni kuya at bumili ng makakain dahil wala pa naman yung taong gustong gusto ko ng makita at siguro ganuon din sya.

“Ang tagal naman ni babe. Anong oras na ah!” Malungkot na sabi ko.

“Babe pala tawagan nyo ah!” Pang-aasar sakin ni kuya.

“Hindi pa din ba dumadating yung ka-meet up mo, kuya.”

“Hindi pa nga din eh!”

Naisip kong mag-online na lang para i-chat kung nasaan na ba sya. Medyo naiinip na din ako at nasasabik na din akong makita sya. Sakto naman na online din sya.

“Nasaan ka na ba, babe? Kanina pa ako naghihintay dito.”

Na-seen naman nya agad iyon at nakita kong typing na sya.

“Nandito na din ako kanina pa.”

“Ano bang kulay ng suot mo para mahanap kita?”

“Dito ako sa tapat ng ferris wheel. Sa seaside.”

Napatingin naman ako sa ferris wheel at dun din naman ako kaya agad na hinanap sya ng mga mata ko.

“Anong suot mo na damit?”

“Naka-long sleeve white ako.”

“Saglit lang kuya. May hahanapin lang ako.” Paalam ko.

“Bumalik ka kaagad.”

Naghanap naman ako ng isang taong naka-long sleeve white duon at may nakita ako dun na naka-long sleeve white na babae.

“Babe,” Nakangiti kong turan sa babae na kasama pa ang ibang babae na sa tingin ko ay mga kaibigan nya.

Napatingin naman ito sa gawi ko na parang nagulat pa.

“Babe, ikaw na ba yan.”

“Ikaw, chavery ah! Hindi mo sinasabi samin na may jowa ka na pala ah!” kantyaw ng isa niyang kaibigan.

“Wala pa akong jowa. Hindi ko nga kilala yan eh.”

“Babe, ako ’to. Yung kausap mo sa chat.”

“Huh? Anong chat? Hindi naman ako nagce-cellphone.”

“Ito oh!” Sabi ko saka ipinakita sa kanya yung chat namin.

“Wala akong kausap na ganyan, kuya. Wait, pakita ko sayo yung mga messages ko. Baka nagkakamali ka lang.”

Pinakita nya sa akin iyon at wala nga syang kausap na rpw acc.

“Hindi lang naman siguro ako yung naka-long sleeve white dito. Maghanap ka pa dyan. Makikita mo din sya.”

“Pasensya na.” Nahihiya ko namang turan sa kanila.

Umalis na lang ako duon at hindi na ako mapakali dahil hindi ko pa din sya makita.

Nag-online na lang ulit ako at tadtad na ako ng message galing sa kanya.

“Babe, nasaan ka na ba talaga? Kanina pa ako paikot ikot dito sa tapat ng ferris wheel. Gusto mo ba talagang makipagkita sakin. Chat ko agad sa kanya na may bahid ng lungkot.

Nanlulumong bumalik na lang ako sa pwesto namin ni kuya sa seaside.

“Wala pa din ba yung ka-meet mo kuya?”

“Wala pa nga din pero sabi nya nandito na daw sya. Hindi mo pa din ba sya nahahanap?”

“Hindi pa nga eh! Naiinis na nga ako.”

“Magsabi ka nga sakin ng totoo? Nandito ka ba talaga? Naghanap ako ng naka-long sleeve na white pero hindi naman ikaw.” May galit na tipa ko sa chat.

“Kung naghanap ka talaga. Bakit hindi mo ko nakita? Hindi pa naman ako umaalis dito.”

“Pwede ko na bang malaman yung pangalan mo para naman makita ko na yung mukha mo. Nahihirapan din kase ako maghanap.”

“Pasensya ka na, babe. Parehas lang naman tayo na kanina pa naghihintay.”

“Ano ba kase pangalan mo? Magkikita na naman tayo eh!”

“Caleb Austin”

Pagkabasa ko nun pakiramdam ko biglang tumigil yung mundo ko. Naguluhan naman akong bigla.

“Bakit panlalake yung pangalan mo?”

“Natural. Lalake ako”

Agad na napatingin ako sa gawi ni kuya. Si kuya na naka-long sleeve na white. Si kuya na nagta-type sa cellphone nya.

“Paano naging lalake ka?” Send ko agad saka tiningnan si kuya. Nagtype sya ng may natanggap syang message at ng matapos syang mag-type dun naman ako nakarecieve ng message.

Kinabahan na ako sa puntong iyon pero ayaw ko munang paniwalaan iyon.

“Kung lalake ka, ikaw ba ngayon yung nasa tabi ko?” Nagaalangan ko pang send dahil naghihinala na din ako.

Agad naman na nagpalinga linga si kuya. Halos hindi ako makahinga sa puntong iyon dahil sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Sa inis ko agad na hinablot ko kay kuya ang cellphone nya. Duon tumambad sakin kung sino yung kausap nya.

Halos hindi ako makapaniwala sa mga nababasa ko. Nababasa ko dun ang pag-uusap namin na akala ko ay ibang tao ang kausap. Hindi ito maaari. Kung magkayon, si kuya pala ang minamahal ko limang taon na.

“Ano bang ginagawa mo?” May pagkairitang sabi ni kuya dahil sa bigla kong oaghablot ng cellphone nya.

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha ko. Pakiramdam ko nanghina ako sa mga oras na iyon.

“Oh! Bakit ka umiiyak?” Puna sakin ni kuya.

Walang imik na inabot ko kay kuya ang cellphone ko. Ang hinahanap ko pala kanina pa ay nandito lang pala sa tabi ko. Bakit hindi ko naisip yun? Pero kase babae yung nasa isip ko kaya hindi ko pinansin ang suot ni kuya.

“I-Ikaw si Vivian?”

“Nakita mo naman, diba?”

“Ano? Hindi ko maintindihan. Paano nangyare?”

“Hindi ko din alam. Ayaw ko munang isipin. Umuwi na lang tayo kuya. Wala naman pala tayong hinihintay dito.” Sabi ko saka nagumpisa ng maglakad.

Sa dinami dami ng tao sa role player world bakit si kuya pa. Hindi ko tuloy lubos matanggap dahil nakakapanghinayang. Limang taon din iyon at halos wala akong ibang minahal kundi ang taong sa likod ng pangalang Thomas.

“Nak, asan na yung ipapakilala mo samin?” Bungad na tanong sakin ni mama pag-kauwi ko ngunit hindi ko iyon sinagot at dire-direstsong pumasok na lang sa loob ng bahay.

“Nandito ka na din pala. Musta lakad mo, Caleb?”

“May pagkain na po ba tayo? Nagugutom na po kase ako.” Narinig kong pagtatanong ni kuya.

“Oo, nakahanda na. Kumain na tayo.”

Sabay sabay naman kaming kumain ng pamilya ko ng hapunan.

“Bakit parang ang lungkot nyong dalawa? Wag nyong sabihin na na-busted kayo.” May pang-aasar na sabi ni Papa.

Nagkatinginan naman kaming dalawa ni kuya ng bigla.

“Ayaw ko pa po munang pag-usapan. Tapos na po ako. Akyat na din po ako.” Matamlay kong sabi dahil hindi ko pa din matanggap ang nangyare.

Nagtungo na lang ako ng kwarto ko at agad na inihiga ang sarili. Hindi ko na naman napigilan ang pagluha dahil labis talaga akong nanghihinayang.

Nakarinig ako ng pagkatok mula sa pinto ko kaya agad na pinahid ko ang mga luha sa mata ko.

“Pasok” Pagkasabi ko nun ay agad namang bumukas iyon at tumambad naman sa paningin ko si kuya.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

“Matutulog na ako.” Diretso kong sagot saka tinalikuran na lang sya.

“Ayusin natin ’to. Keiden.”

“Malinaw naman yung kasagutan na nakita mo kaya wala tayong dapat ayusin.” Sabi ko sa kabila ng pagpipigil ko sa pag-iyak.

Bumangon ako at sumandal sa headboard ng kama ko.

“Ano ba kaseng pumasok sa isip mo para pumasok ka ng rpw?” May paninisi kong pagtatanong sa kanya.

“At ikaw, anong pumasok sa isip mo para gawing babae yung pangalan mo pati na din ang pictures mo?”

“Ako lang ang nakakaalam nun. Wala ka din namang picture kahit western ports. Kaya di mo din ako masisisi kung pag-isipan kitang babae.”

“Pasensya ka na. Kahit ako nabigla din sa pangyayare. Nakakatawa pa nga kase hindi ko alam na ikaw pala yung minamahal ko.”

Hindi ko na napigilan ang sariling umiyak. Hindi ko pa din kase matanggap dahil ang tagal din nuon. Tumabi sakin si kuya at niyakap ako.

“Marami ka pa namang mahahanap dyan, bunso.”

“Kase naman kuya eh. Limang taon din yun.” Naluluha kong sabi.

“Wag mong isipin na ikaw lang yung nanghihinayang. Kahit din naman ako pero wala naman tayong magagawa.”

Lumipas ang ilang araw at umabot na nga ng isang buwan ng hindi ko man lang magawang pansinin si kuya. Ayun lang kase ang alam kong paraan para kahit papaano makalimot ako sa nangyare. Dineactivate ko na din yung rpw account ko. Nag-focus na lang ako sa pag-aaral ko.

Nakasalubong ko si kuya sa hagdan ng makauwi ako galing school.

“Pagkatapos mo magbihis. Bumaba ka na at kakaain na tayo.”

“Wala pa akong ganang kumain. Ikaw na lang po muna.” Walang emosyon kong sabi saka nagtungo na ng kwarto ko.

Inilapag ko na lang sa kung saan ang bag ko at hinubad ang sapatos saka agad na nahiga sa kama. Hindi ko alam pero hindi ko pa din magawang kalimutan si Thomas. Yung ibang thomas na nasa isip ko.

Kaya ko lang naman nagawang pambabae yung pangalan at picture ko kase gusto kong surpresahin sya. Malay ko ba na lalake din pala gumagamit ng thomas na account. Naka-encounter na din kase ako ng babaeng rpw pero panlalake yung pangalan at picture kaya ginaya ko na lang din.

Ang pagkakamali ko lang ay hindi ko naisip iyon habang kausap ko si thomas at habang minamahal ko sya. Nawala sa isip ko na bihira lang pala yung ganuon. Hindi ko din tuloy maiwasang hindi sisihin ang sarili.

“Mamaya na nga lang po ako kakain.” Sagot ko sa kumakatok ngayon sa pintuan ng kwarto ko.

“Papasok ako.”

Bumangon naman ako para pagbuksan si kuya ng pinto.

“Bakit ba kase?” Reklamo ko.

“Wag mo naman gawin sakin ’to. Kapatid mo pa din ako. Nakakatandang kapatid mo pa din ako, Keiden.”

“Alam ko naman po yun. Wala lang po talaga akong ganang kumain.”

“Hindi yun ang pinupunto. Ang punto ko dito ay yung hindi mo pagpansin sakin dito sa bahay. Wag mo namang kalimutan na kapatid mo ko sa kabila ng nangyare. Hindi ko din naman ginusto iyon at lalong lalong hindi ko din naman kasalanan iyon.”

“Ayaw ko na pong pag-usapan yan. Magpapahinga na po ako, kuya.”

Aktong isasara ko na ang pinto ng itulak iyon ni kuya saka agad syang pumasok sa loob ng kwarto ko.

“Kuya, magpapahinga na po ako. Hindi nyo po ba narinig yung sinabi ko.”

Nagulat ako ng bigla nya akong halikan sa labi kaya agad na tinulak ko naman sya saka mabilis na pinunasan ang labi.

“Ano bang ginagawa mo kuya?” Singhal ko sa kanya.

“Wala ka din kaseng alam kung anong nangyayare sakin. Alam mo bang nangungulila na ako sayo idagdag mo pa si vivian.”

“Wala na si Vivian.”

“Alam kong hindi pwede pero hindi ko talaga kayang pakawalan itong nararamdaman ko. Gusto kitang mahalin at maging akin ka kahit hindi pwede.”

“Ano bang pinagsasabi mo kuya? Hindi natin pwede mahalin ang isa’t isa.” Labis na pagtutol na sabi ko.

“Alam ko pero mahal na mahal talaga kita. Kapatid man kita o si vivian na pinoportray mo.”

“Lumabas ka na, kuya.”

“Hayaan mo muna akong sabihin sayo ’tong nararamdaman ko para sayo. Hayaan mong mahalin kita, Keiden.” Pagsusumamo nya habang hawak hawak ang dalawa kong kamay.

“Kuya, wag mo naman akong pahirapan ng ganito. Wag ka ng dumadag sa mga iniisip ko.”

“Hindi naman ako magiging problema eh. Basta payagan mo lang ako na mahalin ka.”

“Hindi ako pumapayag sa gusto mong mangyare. Ipanapaalala ko lang sayo na magkapatid tayo at hanggang duon lang yun.”

“Wala na ba talagang pag-asa. Halos wala akong minahal at inintindi sa loob ng limang taon kundi ikaw lang.”

“Hindi ako ang minahal mo kundi si Vivian at hindi ako yun.”

“Tulungan mo kong kalimutan si Vivian at turuan mo ko kung paano kita kukumbinsihin na mahalin din ako.”

“Mas lalo mo lang ako binibigyan ng dahilan na hindi ka pansinin kung hindi ka pa titigil.”

“Wala kang pag-asa na makukuha sakin, kuya. Kapatid lang talaga ang turing ko sayo. Sana naman maintindihan mo yun gayong ikaw ang mas nakakatanda sating dalawa.”

Pinalabas ko na sya ng aking kwarto. Hindi nya alam sa mga oras na kausap ko sya at sa mga sinasabi nya, gustong gusto ko sang-ayunan ang mga iyon pero sumuko na agad ako dahil ayaw kong umabot pa sa punto na baka magkasakitan lang kaming dalawa ni kuya.

Kung hindi nya maitatama ang pag-iisip nya, mas mabuting ako na lang ang mag-tama nuon para maisip nya na magkapatid lang kami at hindi ni kailanman pwedeng magmahalan.

Mahal ko naman ang kuya ko pero bilang kapatid. Kung ano man ang nangyare sa loob ng limang taon kahit na nakakapanghinayang ay kailangan ko na lang din ibaon sa limot. Isang limot na kailanman hindi na mabubura sa puso’t isipan ko.

—; ωσя∂ѕ fяσм: мaĸaтa wrιтeѕ ғιndιng a ѕтory? Leт мe welcoмe yoυ тo мy тιмelιne