Rules And Rhythm

This can be read as stand alone, but I suggest that you read Her First And Lust  first followed by Cordova Empire Series 1 as this book contains a lot of spoilers for those stories,

but whatever.

You do you.

–

Cordova Empire Series 1 : The Ruthless Beat

Cordova Empire Series 2 :  Rules And Rhythm

Cordova Empire Series 3 : Dancing With Cinderella

Cordova Empire Series 4 : One Fat Melody

Cordova Empire Series 5 : Coming soon!

—

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author.

This book is a work of fiction. All names, characters, locations and incidents are products of the author’s imaginations. Any resemblance to actual persons, things, living or dead, locales or events is entirely coincidental.

---

It also contains strong language, sexual scenes and references from the outset and throughout. (R-18) Read at your own risk!

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva / Cengseries

Twitter :

CengCrdva

---

Cordova Empire Series 2

👑

2021 ©

CengCrdva

All rights reserved

DEDICATION

To everyone who abide all the rules for love,

even if it hurts

;

SYNOPSIS

Synopsis

A rebel and savage girl who loves to break all the rules—falls in love with a man who lived his life imposing all the law, including the laws of love.

—

Danary Belcalis Amari De Valentin doesn’t like following rules. She hated it so much that she purposely break them to hurt his father’s ego and get his attention.

She was the black sheep of the family. The breaker of laws, the curse to her father’s reputation and the constant pain to his brothers’ ass.

She doesn’t really care about all that. She was living her life being a major disappointment to everyone but that were all shaken when his father thrown her to Buenavista after she almost killed a girl.

She had no choice but to live her life on her own. It was a boring town with a lot of boring people, she thought. But that changed one day when she met Achilles Arquin Cordova.

A gorgeous, intelligent hot local boy who made her heart’s rhythm deranged—until she realized that Archi loves doing and imposing the only thing she hated the most, rules.

Will Cali abide all of Achilles’ rules to finally get his attention and love? Or will she break them too just to save her own wee heart?

PROLOGUE

Prologue

“But I followed all the rules for you…” Hindi na ako makahinga dahil sa patuloy na pagsaksak ng sakit sa lahat ng parte ng katawan ko.

I couldn’t stop crying and the pain in my heart wouldn’t just fucking stop! Fuck!

“I didn’t ask you to follow any of it, Cali. I didn’t ask you to like me or even love me in the first place, but you still did and you know why? Dahil masyadong matigas ang ulo mo. Everyone was right about you. You’re a spoiled brat. You think you can get anything you want, but that’s not how it works, Cali. Sometimes you have to let go of some people and just move on. I’m done, Cali. I can’t be with you anymore!”

“You’re an asshole!” sigaw ko sa gitna ng walang habas kong pag-iyak, hindi na siya gaanong makita dahil sa mga luhang nalalaglag sa mga mata ko.

Pakiramdam ko ay napupuno ng galit ang bawat kalamnan sa aking katawan. I expected him to say something else, but I was wrong. I didn’t expect everything that he said. Parang mas lalo lang na-trigger ang mga bomba sa puso ko. This hurts… Everything just fucking hurts.

“Because I don’t want to be with you anymore?” he scoffs. “Bakit hindi mo matanggap na ayaw ko na? Na tapos na ang lahat sa ’tin? Na kahit kailan hindi na tayo pwede?”

“Shut up! Shut the fuck up!” tila nabibingi kong sigaw sa gumagaralgal na boses!

“Bakit ayaw mong tanggapin lahat ng katotohanan? Why are you insisting what you believe? Bakit pilit mo pang pinahihirapan ang sarili mo? Why are you being this low?”

“Fuck you!”

“Isn’t that what you’re trying to do all this time? To fuck me?” mapait niyang sabing lumatay ng malalim sa akin.

Hindi ko na napigilan ang pagsugod sa kanya’t paglipad ng palad ko patungo sa kanyang pisngi.

I just can’t believe what I heard! How can he be that cruel?! What did I do to deserve everything? Anong ginawa ko para saktan niya ako ng ganito?!

His words were killing me. I was never hurt like this. I can hardly breath and it fucking sucks!

I had a lot of choices in life and I should’ve love someone else or maybe one of his cousin, but this stubborn heart wanted the most forbidden Cordova… And that was so fucking stupid of me!

Nakakatawang isipin na sa pagkakataong ito ay sigurado na akong galing nga ako kay Eba, the dumbest girl God has ever created. Marupok at tanga! Putang ina, ang tanga-tanga! Why didn’t I see that coming? Bakit naging bulag ako?

Hinawi ko ang mga luha sa aking mga mata pero mas lalo lang akong nasaktan nang maging klaro ang tingin ko sa kanyang ni walang isang hibla ng pagsisisi.

I wished I was just dreaming right now but I wasn’t. Kahit sampalin ko ng ilang milyong beses ang sarili ko ay totoo ang lahat ng ito.

Naikuyom ko ang mga kamay ko ng makita ang pagdiin ng madilim niyang titig sa akin. Imbes na bawiin niya ang mga masasakit na sinabi ay tinitigan niya lang ako. Iyon lang ang tanging ginawa niya… And from that moment… I realized that some rules are not worthy to follow.

Na minsan, kahit kalabanin mo pa at sundin ang lahat ay kung hindi para sa ’yo ang gusto mo ay hindi iyon kailanman mapapa-sa ’yo.

Gaya na lang ngayon… I thought I had him, but boy I was wrong. Mali na naman ako sa mga desisyon ko sa buhay.

Kahit na tinutupok ng kahinaan ang buo kong pagkatao ay matapang ko siyang hinarap bago nagpatuloy sa pagsasalita.

“Achilles Arquin Cordova,” madiin at buong pait kong sambit sa pangalang matagal na nanirahan at inalagaan ng puso ko. “Fuck you and your stupid fucking rules! I fucking hate you so much at simula ngayon ay hinding-hindi na kita mamahalin. Simula ngayon ay kalilimutan na kita!” dagdag ko bago siya pwersahang itinulak sa dibdib at tuluyang iniwan.

Follow all my social media accounts to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 1

Chapter One

Danary Belcalis Amari De Valentin

I almost killed a girl.

I've been trying to feel any remorse, but damn I couldn't feel any. I mean, what that girl did was unforgivable and she deserves the consequences. 

Iyon nga lang, hindi ko naman akalaing masyadong maaalog ang ubo sa utak niya kaya ngayon ay nasa hospital ang gaga. 

I'm aware that what I did was a little bit too much, but she should thank me instead of suing me. I mean, karma can be a real fucking bitch and it was now kissing her flat cheating ass! 

Ugh, that bitch deserves amnesia so that she could forget how filthy she was! Hindi ako nagagalit o nagsisisi pero dahil nga lahat ng bagay ay mayroong kapalit, ngayon ay nasa harapan ko ang sa 'kin and I fucking hate it!

"Smacking her head with a beer bottle, Cali? Are you kidding me right now?!" umuugong na sigaw ng kapatid kong nagpagising sa aking mga kahibangan. 

I suck in a quiet breath. I should be celebrating right now. It was a fucking success because once again, I put our family's name into shame. Dapat nagtatatalon na ako sa saya pero hindi ko magawa... Well, not yet.

Pinigilan kong mapangisi dahil kahit na proud ako sa mga katarantaduhan ko lalo na sa pananakit sa babaeng 'yon ay baka sa pagkakataong ito'y masaktan na ako ng mga kapatid ko. 

Napasabunot si Kuya Calgon sa kanyang buhok at inis na tinapik ang balikat ng isa ko pang kapatid bago mag-walk out. 

Umikot ang mga mata ko nang tuluyan siyang mawala at agad na hinarap ang natitirang kakastigo sa nagawa kong kasalanan. 

"Kuya Sage, look, it wasn't that bad. She was just overreacting-"

"She's still in the hospital, Cali! Hindi overreacting ang tawag do'n! She's hurt and she almost died because of what you did!"

"I know, well, wait, that's not true—"

"What the hell were you thinking?!" He cut me off again, mas galit sa pagkakataong ito dahil sa mga rason ko. "Alam mo bang business partner natin ang pamilya ng babaeng sinaktan mo?!"

"W-What?" I almost choked on my own saliva.

"Her brother owned fifteen percent of my business! Anong problema na naman ito?!" Kuya Sage shouted angrily. 

Kung hindi nga lang gawa sa semento ang pundasyon ng kwartong kinaroroonan namin ay baka natibag na 'yon sa lakas ng sigaw niya. Ginalaw ko ang tenga ko dahil para akong nabingi.

Nang matitigan ko ang galit sa kanyang mga mata ay napalunok ako at muling napirmi. Kung si Kuya Calgon ang kaharap ko ngayon at ganito ang reaksiyon niya ay wala akong mararamdamang hibla ng pagsisisi, pero ngayong ito na ang nagagalit sa akin na minsa'y hindi nagawa, I know I am in deep trouble. 
Shit.

"She's cheating with my friend–"

"Oh, I've heard that so many times, Cali! Ilang beses ko na rin bang sinabi sa 'yo na ang problema ng ibang tao ay hindi mo na dapat problemahin?! You're always after trouble!"

Nahihiya akong napayuko. He's right. I've lost count on how many times he said that to me pero masisisi ba ako? I'm that good friend who will defend you no matter what. Na kahit humantong sa patayan ay lalaban ako para sa mga taong importante sa buhay ko. Sometimes defending someone really put me in a deep shit, but what can I do? Pasensiya na dahil talagang loyal lang akong tao.

"And what are you doing in that bar again?! You're not even eighteen and you are still not allowed to get in! For fucks sake hindi ko na alam ang gagawin ko sa 'yo! I've been so patient with you and you know that, but not this time, Belcalis!"

His voice made me swallowed hard again. I've crossed the boundaries. I made the most patient and understanding brother mad and for the first time, I felt guilty. My stomach are in knots.

"Dad needs to know about what you did. You've left me with no choice." pinal niyang desisyon sa gitna ng pagngitngit ng panga.

Napabuga ako ng hangin sa kawalan ng wala na akong maisagot sa kanya. Kung sa ibang pagkakataon ay nagbunyi na ako at hinayaan siya dahil unang-una ay iyon naman ang talaga ang gusto kong mangyari. 

I want my Dad to scold me so I knew he was still aware of my existence, but I just couldn't change the fact that I hurt my brother and I deserved to feel guilty.

"I've expected you to change Cali, but you seems like a hopeless case," wala sa sariling napaangat ang tingin ko sa kanya, umaasang huwag niyang ituloy ang balak sabihin pero bigo ako. "I give up and I'm done with you, too." aniya bago ako talikuran gaya ni Kuya Calgon.

Napaahon ako sa aking pagkakaupo upang pigilan siya, magpaliwanag at humingi ng tawad kung kailangan pero ang bibig ko ay walang maapuhap na salita. 

Ang mga paa ko ay ayaw ring maglakad upang habulin ang nag-iisang taong pinipilit pang umintindi sa akin. Sa huli, bigo akong napabalik sa aking kinauupuan. Tamad na isinandal ang katawan pabalik sa couch at pagod na ipinikit ang mga mata.

It wasn't the first time that I got into trouble. Well, ang totoo, hindi ko na mabilang. I was so young when I remember the first time I got violent towards someone.

It happened when I was in second grade. I suck an air when I vividly remember the helpless shout of that boy when I stabbed his hand with a newly sharpened pencil. Why? because he kept teasing me about the ponytail that my Nanny did. Nagpapapansin at dahil hindi niya kilala kung paano ako pumansin ay sinaksak ko sa kamay pagkatapos ay binunot dahilan para pumalahaw siya ng iyak ng dumanak ang dugo sa aming lamesa.

Dad was raging with anger when he got there. He left work early just to fetch and scold me in front of everyone. Nang maisip kong posible pala siyang magkaroon ng oras sa akin ay iyon na ang naging habit ko imbes na iwasan dahil alam kong mga ikakagalit niya.

I was ten years old when I was involved in a rumble with bunch of stupid guys. Eleven when I started vandalizing almost every school's property. Fifteen when I purposely brought a random guy in my room which my oldest brother caught making out with me. 

Sixteen when I started going in and out of a bar, smoking, drinking and basically doing things that they say only adults can do.

Ngayong mag-i-eighteen na ako, sanay na sanay na akong tawaging black sheep ng mga De Valentin. Nag-iisang babae at nag-iisa ring tanging sakit sa ulo ng lahat. 

Baliktad nga eh, kung sino pa ang babaeng dapat matino, ako pa iyong rebelde hindi gaya ng mga kapatid ko. 

My brothers were smart and all the good shit that's why they were my father's favorite. Ako? I've never been anyone's favorite. I was so young when my parents got separated. Bunso sa tatlong magkakapatid at hindi na masyadong nakaranas ng aruga sa mga magulang.

My parents had a bad break up that my father needed the lawyers to get involved para lang hindi makalapit sa amin si Mommy. Kahit na mukha namang walang kasalanan ang huli, hindi pa rin kami nito nakuha dahil sa kapangyarihan ni Daddy. Hindi rin naman mayaman ang pamilya ni Mommy kaya wala itong nagawa kundi ang bumalik sa payak na buhay nang hindi kami kasama. 

I love my mom so much at dahil siguro sa awa at sa sakit na rin ng ulo sa akin, hinayaan ako ni Daddy na kay Mommy tumira para na rin mayroon itong makasama.

I love living with my mom, at first. Mas gusto ko iyon kahit na minsan ay simpleng pagkain lang ang naibibigay niya sa akin at walang mga katulong sa paligid na umaasikaso gaya sa bahay ni Daddy. She was so hands on when it comes to taking care of me and I love every bit of it. That eight years living with her was my happiest memory. Iyon nga lang, wala talagang happy ending sa kahit anong parte ng buhay ko. Her affection towards me ended when she started dating someone new.

Oo nga at masalimuot ang naging paghihiwalay nila nang daddy at hindi ko alam ang totoong dahilan no'n, pero sa puso ko ay umaasa pa rin akong mabubuo kami. Bata pa nga siguro ako noon at walang alam, pero tuluyan nang naglaho ang pag-asang iyon nang mabuntis ito at magkaroon ako ng mga kapatid.

My mom had two kids from her new partner. Dahil doon ay pati si Mommy tuluyan na ring nawalan ng oras sa akin kaya muli akong kinuha ni Daddy rito. It's only my first year living with them again at ngayon pa lang ay sumusuko na talaga sila. Kung noon ay matigas na ang ulo ko, ngayon ay wala nang makakatibag rito kahit pinaka-matigas na bato.

Isang mapait ng ngisi ang lumitaw sa labi ko habang binabalikan ang lahat ng 'yon.

Ilang minuto pa ang lumipas nang hatakin na ako pabalik sa kasalukuyan dahil sa pagtunog ng cell phone kong nagwawala sa aking bulsa. It was my Dad calling. Tipid akong napangiti at agad na sinagot 'yon.

"Hello–"

"Meet me in the office, Belcalis! Right now!" His voice thundered.

"Alright." kalmadong sagot ko at hindi na nag-aksaya pa ng panahong magmakaawa o pilitin siyang pakinggan ako. Agad ko na siyang sinunod.

Malayo pa lang ako ay naririnig ko na ang kumosyon sa loob ng opisina ni Daddy. Alam kong malaking kalokohan ang nagawa ko kagabi, but I've never expected it to be this huge! 

Pagbukas ko ng pinto ay bumungad sa akin ang pulang-pulang mukha ni Daddy. Maging ang kay Kuya Calgon na naudlot sa pakikipag-away rito. Para silang mga hinog na mansanas dahil sa galit. 

Damn, sorry not sorry fam.

Lumipat ang tingin ko kay Kuya Sage, he was being silent, as usual. Ganito naman siya palagi. Nakikinig lang habang nag-iisip ng solusyon sa lahat ng kalokohan ko pero sa laki nang problema ngayon, tiyak ubos na ang katalinuhan niya para isipin kung paano pa lalabasan ang sitwasyon.

Inihanda ko ang sarili ko. Good thing I was immune to my father's hate. Kahit na ano kasing sabihin niya o kahit anong taas ng galit niya ay magiging musika lang iyon sa aking tenga. 

Hindi nga ako nagkamali. I've heard some curses, hard ones. May mga pangaral at mga dapat kong naisip bago ko gawin ang isang bagay, but all I heard was melody. Para lang akong isinasayaw ng galit niyang boses and instead of feeling sorry, his angry voice just made me weirdly happy.

"You're grounded. You are not allowed to get out of this house at hinding-hindi ka na pwedeng umalis ng walang bodyguard!"

Hindi ko napigilang matawa.

"What do you think of me? A kid? Oh, yeah of course... Well Daddy, just to remind you, I'm almost eighteen and–"

"You're all grown up, but you still act like a kid Belcalis!" he spat.

I clicked my tongue. Pinagdiin ko ang aking mga labi. 
Music in my ears... Music...

"What does mom say about this? Did she called? Is she taking me back now o itatapon mo ulit ako sa kanya? What's the verdict?" walang amor kong tanong, nananatiling sarkastiko. 

They can't fucking locked me up! I might as well live in that shitty place with all these shitty people rather than being locked up in this fancy house!

"Shut up, Cali!" si Kuya Calgon. 

"Anong sabi niya?" hindi ko siya pinansin. "Is she finally taking me back? Is she mad? Will she scold me, too? Because trust me, I've been longing for that long apologize-to-your-father talk blah blah blah–"

"Your Mother will not call you, Belcalis," muling pagpuputol sa akin ng ama ko. 

Nanatili ang ngisi sa labi ko ngunit agad rin iyong napawi sa mga idinagdag niyang salita. 

"Your mother is very disappointed in you at simula ngayon ay ayaw na niyang makialam sa 'yo. She is done with you just like the rest of us!" 

Napakuyom ang mga kamay ko. Ayaw ko mang aminin pero ang mga narinig ay nakaapekto sa akin. Pinilit kong maging matatag at matigas sa harapan nilang tatlo dahil doon ako pinakamagaling. Ang magpanggap dahil wala naman akong iba pang kaya.

"Great. Good to know that! Are we done?" naghalukipkip ako, wala nang amor sa kung ano pang sasabihin nila.

"Cali, stop it!" napabaling ako sa ngayo'y tumayo nang si Kuya Sage. 

Mukhang napuno na rin talaga sa lahat ng mga kagaguhan ko gaya ng sinabi kanina. My body stiffened at that.

"What now?" I asked again, naghahamon.

Parehas silang napabuntong-hininga ni Kuya Calgon at maya-maya'y sabay na napalingon kay Daddy.

"You are grounded. No more cars, money, credit cards, no nothing! From now on you are not allowed to get out of this house without any bodyguards," his tone became very dangerous just like the fine general he was, but instead of getting scared, the thought just made me excited.

"Fine, do whatever you want, Dad. I'll be your prisoner too just like those innocent lives you put in jail," madiin kong sagot dahilan para sabay-sabay silang matigilan.

Bago pa siya magsisisigaw ay walang pakialam na akong tumayo at naghandang umalis.

"If you want me under your security at least get me some good-looking bodyguards. I don't want some ugly faces lurking at me and please, tell them I don't want anyone following me inside the university. Susubukan kong magpakatino kahit ikamamatay ko basta huwag nila akong susundan sa loob ng school. I'm going to my room now, or should I say my jail?"

"You stay right here, Belcalis! We're not done yet!" 

"What else do you want?! I said yes, alright? Aalis na ako, I need to study now—"

"You have no class tomorrow," daddy cut me off.

Pinigilan kong matawa.

"Are you joking?"

"I wish I am, but no. You don't have class tomorrow and until the end of this semester, Belcalis."

Nalilito akong napatuwid ng tayo. Ang dalawa kong kapatid ay mukhang wala na ring magawa sa pinal na desisyon sa kung anong gusto ng aming ama.

"What? Anong ibig niyong sabihing wala?"

"You are no longer a student of Amherst University–"

"What are you talking about?!" I spat, ngayon ay nararamdaman na ang mga emosyong pilit kong pinipigilan kanina pa.

"You'll be transferred to Unibersidad de Buenavista and you'll start school next week." 

"No! What the hell are you talking about Daddy?!"

Hindi na ito sumagot at hindi na rin tumingin sa akin kahit na alam kong nagpipintig ang tenga niya sa pagmumura ko. 

Wala pang isang minuto ay napabaling na ako sa pintuang bumukas! Iniluwa no'n ang limang mga lalaking tiyak na magiging bantay ko simula ngayon at siguro hanggang sa umasa silang isang araw ay titino rin ako. 

Wala na akong nagawa kung hindi ang sumama sa kanilang ihatid ako sa aking kwarto.

"I fucking hate it, Orie!" inis kong sinipa ang bagong snake plant na napagbuntunan ko ng galit habang kausap ang kaibigan sa kabilang linya.

Ilang flower vase na ang nabasag ko sa loob ng aking kwarto simula ng dalhin ako rito ng mga bantay ko, pero hindi pa rin mawala-wala ang galit ko sa lahat.

Having no car and cash is fine with me dahil marami naman akong naimbak na pera sa safe ko, pero ang ilipat ako ng school?! My father gone mad!

"Why didn't you tell them the truth, Cali?"

"What for? They will not going to believe me anyway! Isa pa, wala na akong pakialam! Ang ikinaiinis ko lang ay ilalayo niya ako sainyo!"

"It was totally self-defense! Cali, maiintindihan nila 'yon! Siya ang nauna na kahit siya na ang may kasalanan ay siya pa ang galit! What a bitch! I'm sure your father will forgive you dahil kung hindi mo ginawa 'yon ay ikaw ang nasa hospital ngayon!"

"Nah, that will not change anything."

"How about Kuya Sage? He will surely believe you!"

"I wish." I heave a sigh.  

"He's done with you too, isn't he?"

"Yeah, but that's not the point, Orie! I can't leave AU!"

"That bitch! Ugh!"

Umikot ang mga mata ko. Her frustrations doesn't help mine. Mas lalo akong nanggagalaiti sa galit!

"Is she dead?"

"Jesus Christ! Do you want her to die?"

"Is it bad if I say yes to that? Orie, para na akong pinatay ng babaeng 'yon sa ginawa niya sa akin ngayon kaya gusto ko ng hustisya!"

"Kung bakit ba kasi hindi mo sinabi sa Daddy mo ang buong katotohanan o kahit kay Kuya Sage."

"I told him some truth, but he doesn't want to listen to it. Business partner nila ang kapatid ng haliparot na 'yon. He will no longer believe what I say."

"Dahil kulang ang kwento mo at hindi mo sinimulan na mainit na ang mata sa 'yo ng babaeng 'yon dahil akala niya hindi mo siya papatulan. She's a whore for sleeping with my boyfriend at sobrang bitch niya dahil sa panloloko niya kay Solivan."

Hinilot ko ang aking sintidong habang patagal ng patagal ay palala ng palala ang bigat.

"I hope she die."

"Cali, don't say that! Ikaw rin ang babalikan kapag namatay 'yon. For once, kahit na mahirap ay hilingin mong mapabuti siya kahit na nagawan ka niya ng masama. Kahit hindi na bukal sa loob mo at labas sa ilong dahil kapag namatay 'yon ay mapupunta ka sa kulungan!"

Sinipa ko ng mas malakas ang natumbang halaman dahilan para mas kumalat sa sahig ang mga lupa. It sucks knowing that it wasn't possible kahit na anak ako ng heneral. For sure matutuwa pa si Daddy kapag nakulong ako dahil sa kulungan ay hindi na ako masyadong makakapaghasik ng lagim. There, I will not be able to put his name to shame.

"I don't want you to be a criminal! Jesus, no!"

"I don't want that either, but she deserves death! Look at me now! I'm all locked up, walang maraming pera, walang sasakyan at sa susunod wala na rin sa AU! Fuck my life, Orie!"

"Poor, Belcalis."

"Is that supposed to be a joke?" I rolled my eyes. 

Pabagsak kong inupo ang sarili sa upuang nasa balcony at pagod na ipinagpatuloy ang paghilot sa aking sintido. 

Nahinto siya sa pagsasalita ng may kausapin sa kanyang linya.

"I'm sure you still have your ways, right?" she said after talking to someone.

"Asking my father to change his mind? I don't think so."

"No. To get out of there and join us to this party. It's in Brix's house."

"Brixton?!"

"Yep!"

"How come he didn't tell me about it?"

Tumawa siya sa kabilang linya.

"Well, this is actually a surprise party for you and the reason why I called, pero hindi ko naman expected na may sariling dilemma ka ngayon. So ano, surprise daw eh, can you just not tell him that I already told you?"

"What time?"

"Uhm, an hour from now?"

"Fine. Alam mo na kung saan magpa-park. Text me and I'll be there."

"See you and be careful! Natatakasan mo ang mga bodyguard mo noon pero lima na 'yang bantay mo ngayon."

"Fuck them." sabi ko na lang bago tumayo at muling sinipa ng mas malakas ang kawawang halaman.

Hindi ko na nahintay ang mga susunod niyang sasabihin dahil sa marahas na pagbukas ng pintuan sa aking kwarto. 

"What the hell?!"

Inis kong bulyaw sa dalawang lalaking pumasok na kasama sa inutusan ni Daddy para bantayan ako.

"Narinig po naming may nabasag. We're just checking if–"

Patakbo at walang takot ko silang nilapitan at agad na ipinagtabuyan palabas!

"Whatever the fuck your name is, gusto kong sabihin na wala kayong karapatang pasukin ako sa loob ng kwarto ko kung ayaw niyong maakusahan ng rape! Your job is to make me feel safe not otherwise!"

"Sorry po ma'am, pero utos po sa aming katukin kayo at pasukin kung hindi sumasagot. Kanina pa po narito ang pagkain sa labas ng kwarto niyo at–"

"At wala akong pakialam! Keep your distance from now on! Sasabihin ko kung kailan ako kakain, magsasalita at kailangan ng presensiya niyo! Gusto ko nang matulog kaya pwede bang tantanan niyo muna ako!" galit na galit kong sigaw bago ibagsak ang pinto sa mga mukha nila! 

Stupid assholes!

Humugot ako ng isang malalim na paghinga, pilit na kinalma ang sarili at maya-maya ay ngumiti na lang. 

Iyon na lang ang tangi kong nagawa para ibalik ang utak sa dapat gawin ngayong gabi. No one needs bad vibes and clearly, hinding-hindi ko 'yon kailangan lalo na't may surprise na naghihintay sa akin ngayon ang boyfriend ko. 

Sa lahat ng nagawa kong kasalanan at natanggap na salita ngayong araw ay hindi ako nahirapang magdesisyon na piliin ang bagay na makapagpapasaya sa akin.

Nagmamadali kong kinuha ang aking mga gamit at agad na dumiretso sa banyo para maligo't mag-ayos bago pa dumating ang oras ng pagkikita namin ni Orie sa sikretong lagusan na dinaraanan ko sa tuwing tumatakas sa lugar na ito.

Not today General De Valentin... Not today.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 2

Chapter Two

Blow Job

“Happy anniversary, babe!” ang mukha ni Brixton ang bumungad sa akin sa pagbukas ng pintuan ng kanyang sariling bahay sabay sabog ng ilang confetti ng mga bisita niya na ang ilan ay halos malunok ko dahil sa dami’t paglaglag ng panga ko.

I closed my mouth to refrain myself from cursing at them. I already had a bad day and I wanted to have fun tonight so I’d rather not waste my time on that.

I glance at his new home. His parents just gave him the key yesterday and it’s just as big as their main house. Sa pagsiko sa akin ni Orie ay nagkunwari akong nabibigla. I almost forgot that this was a fucking surprise!

“Oh my God! Thank you, babe!” mabilis ko siyang niyakap at hinalikan sa labi.

Everyone cheered for us like we just got married. Honestly, everything was too weird for an anniversary. Kung sabagay, ito ang unang seryoso kong relasyon na tumagal ako at siya rin sa akin.

Boys really doesn’t interest me and I don’t think I never really payed attention to them. Kaya lang kami nagkasundo ni Brix ay dahil parehas kami ng mga trip sa buhay. He also understand most of my dilemmas in life and that makes him one of my person.

Napahagikhik ako ng hapitin niya ang katawan ko at mas laliman pa ang halikan namin sa harap ng maraming bisita.

I did not care. I just stopped him when I felt his hands on my bottom. Kung nagkakasundo kami ni Brix sa maraming bagay, isa naman ang sex sa mga hindi namin mapagkasunduan.

Though people our age were already doing it, I just don’t feel like surrendering myself to him even though I’m curious as hell. I really don’t know why I can’t give myself to him. He had been trying since day one, but my pants was pretty secured. Bukod sa taas ng katawan ko ay wala nang ibang napuntahan ang mga kamay niya’t mga labi.

“Come on…” bulong niyang nagmamakaawa.

Sa paglayo ko sa kanya ay doon ko lang lubos naisip na lasing na siya. I don’t want to think that he’s only doing this surprise just to get in my pants, but I think that’s really the case.

Napalunok ako at napalayo sa kanya. Good thing my friends greeted me. Nawala sandali ang atensiyon ko kay Brixton.

“Bel-fucking-calis! How’s our killer girl?!” nakangising hiyaw ni Bambi while emphasizing the word killer.

Napairap ako ng matindi. Lumakas lang ang tawa ni Orie.

“Oh, shut up Bam-fucking-bi! She’s not dead yet so you can’t call me that.”

“She’s not?!”

“Are you wishing her to die, too?! You’re going to hell, Bambi!” si Orie na umiiling na ngayon.

Nagtawanan sila lalo. Kinuha ko lang ang alak sa kamay ni Orie at tinungga iyon.

“She’s Satan’s whore what do you expect, Orie?” I said.

Bambi laughed like she was proud of it. Ugh, this bitch. Napailing ako at kinuha naman ang baso ng isa pa naming kaharap. I want to be hammered right now. Gusto kong kalimutan ang lahat ng mga nangyari kanina at magpakasaya na lang dahil mukhang seryoso si Daddy at hindi ko na alam kung gaano katagal na lang ang ilalagi ko sa lugar na ito. I might as well do every fucking stupid decision tonight.

Napapikit ako ng maalala si Brixton. I’m not ready to have sex with him, but let’s see when I’m drunk. Baka sakaling mapagbigyan ko na rin siya. My plan is to be wasted tonight so I don’t think I’ll remember every damn details if it happens.

Why them boys love sex so much? I really don’t understand. Is it hormones or they’re just naturally horny?

Sandali pa akong nakipag-usap sa mga kaibigan ko habang kaliwa’t-kanan ang shot ko ng mga alak.

Lumakas ang tugtog sa kabuuan ng bahay. Dumami ang tao at mas naging wild ang mga bisita. Dalawang oras pa lang ang lumipas ay nakarami na ako. Sa pagpunta ko sa pool ay nakita ko si Brixton. Agad siyang nahinto sa pakikipag-usap sa kanyang mga kaibigan at agad akong sinalubong. He’s topless now, mukhang maliligo sa pool.

“Are you going to swim?” nakangisi kong bati matapos ilagay ang mga kamay sa kanyang leeg.

“No if you’re not joining me.”

Lumawak ang ngisi ko at tumango. Inilapit niya ako sa kanyang mga kaibigan. Brixton is part of the volleyball team. In fact, he was the captain ball of their team. Ang mga kaibigan niya ay malapit rin sa akin. Minsan nga ay madalas pang sila ang kasama ko kaysa sa mga babae kong kaibigan.

Not because people say boys doesn’t like drama and it’s more fun to be with them, but only because the girls interests doesn’t fancy me. I mean it’s not bad to talk about boys, branded stuff and gossips, but when it’s about that all the time, I’m out.

Niyakap ko at binati ang mga lalaki. Kinuha ko ang yosi ni Anton at walang pakialam iyong hinithit bago naupo kasama sila.

Sanay na ang mga itong ganito ako. Noong una ay nai-intimidate rin dahil iba ako sa mga babae pero kalaunan ay natanggap na rin nila. They even like me more than Brixton now.

“Happy anniversary!” bati nito.

“Thank you.” Inayos ko ang kamay ni Brix sa aking balikat.

Nakangisi kong inilapit sa kanya ang yosi na malugod niya namang tinanggap. Nang kunin niya iyon ay pinagtuonan ko ng pansin ang ilang brownies sa lamesa. I know what’s in there. Kumuha ako ng isa, hindi nila ako pinigilan.

Everyone was having a great time. Kahit na hindi ako handa ay dinaluhan ko si Brixton sa pool. Tumagal kami doon ng kalahating oras. His hands where everywhere, I let him. Unti-unti na ring tumatalab ang epekto ng kinain kong brownies kanina kaya wala na akong pakialam.

I kiss, sucked and danced with his tongue, until he had the urge to asked me to his room. I agreed.

Malaki ang ngisi niya sa mga kaibigan ng umahon kami sa pool. Mabilis niyang pinulot ang mga damit ko at magkahawak kamay kaming bumalik sa kanyang bahay. We made our way to his brand new room kissing and caressing each other.

He was so high. Bukod sa alak ay lango na rin ito sa kung anong tinira. Gano’n rin ako, but the weeds just made me focus and eager to get it over with.

“God, that was hot babe…” he groaned when I pushed him to bed. Lumawak ang ngisi niya habang mas namumungay ang mga mata.

Agad akong pumatong sa kanya. I kissed his neck slowly, nibbling it enough to hear his soft groan. Hindi ko maiwasang mapangiti sa tuwing naririnig ko ang mararahang pag-ungol niya habang nasa ilalim ko. He was like dreaming the best dream ever. Nakapikit at nakangising nahihibang.

Brixton moan when my lips met his broad chest. I planted small kisses on it, tracing down the cuts on his stomach. I flattened my tongue and then teases his nipples with it. He cursed hard at that. Napahawak siya sa ulo ko. I continued licking it.

I’ve watched enough porn to know how it was done and I’ve read this article that boys love it too when girls played with their nipples. Napatotohanan ko kaagad sa mga ungol ni Brix. Napangisi ako.

“That feels good… Ohhh Fuck…” he kept praying while my lips were making its way down to his chest.

Napalunok ako ng maramdaman ang matigas na bagay sa gitna ng kanyang mga hita. It was hard and standing proud beneath his shorts. Mabuti na lang at namamanhid ang utak ko dahil baka kung hindi ay huminto na ako kaagad.

Tinulungan niya akong tanggalin ang kanyang mga huling saplot. I almost stopped when I finally gaze at his naked member. This is the first time I’ve seen a live penis and it’s right in front of my face! Sunod-sunod ang naging paglunok ko!

Putang ina, sino ba kasing nakaimbento ng blow job? I bet that person likes to eat human flesh, too because God damn! There’s nothing sexy at eating someone’s sex. Oh baka ako lang ’yon? Baka dahil wala pa akong experience? Or baka…

“Suck my dick now… Please… Fuck me with your mouth.” he blurted, hibang na hibang na.

Nababaliwan kong ipinilig ang ulo at matapang na lang na ipinagpatuloy ang planong gawin. I held his shaft and started jacking it slowly. Ibinalik ko ang aking bibig sa kanyang katawan. I started kissing his navel down to the base of his dick.

“Hmm, fuck… Put me inside your mouth. Tang ina, suck my dick now, baby…” He said, still in the middle of his amazing dream.

Napailing ako sa narinig. Brixton doesn’t call me baby because he said it was weird and he hates it, but then he was high so maybe he’s just fucking hallucinating. Nagpatuloy ako.

Bumilis ang mga kamay ko sa pagbaba at taas sa kanyang pagkalalaki. It’s getting bigger each stroke.

“Faster, more, baby…” Paungol niyang sambit ulit.

Sinulyapan ko siya sandali pero nanatili siyang nakapikit, nananaginip pa rin habang nakakagat ang labi. I really don’t mind him calling me anything else, but calling me the endearment he hates the most? It kind of bothered me.

I continued teasing him with my lips. I sharpened my tongue and lowered it down to his head when I finally decided to taste him. Ipinikit ko na lang ang mga mata ko at gusto na lang tapusin ang mga panalangin niya. I sucked in a deep breath before I place my mouth on his manhood.

Isang mahabang ungol ang lumabas sa kanyang labi na parang bigla na kaagad lalabasan dahil sa ginawa ko.

“Ohhh, that’s good. You’re really so damn good at this.”

I continued lowering my mouth kahit pa marami ng mga salita ang napalagpas ko. I tried copying the last porn video I’ve watched months ago and he went crazy!

“Fuck, baby… Sige pa, ohhh baby! Ohhh, damn it! Ang sarap talaga ng bibig mo.” baliw na baliw niyang halinghing na imbes magpagana sa akin ay para lang akong binuhusan ng malamig na tubig at nandidiring umalis sa kanyang ibabaw!

No, it wasn’t just the endearment! Brixton really mistaken me for someone else! Someone he calls baby and someone who has been sucking his stupid fucking dick!

Para siyang hinila galing sa impyerno matapos idilat ang mga mata at matitigan ako. Tila doon lang rin siya natauhan pero huli na. Sunod na niyang sinalubong ang ilang sunod-sunod na sapak ko sa kanyang mukha!

I punched his face with all the strength God has given me.

“You fucking cheating asshole! You made me suck your fucking filthy dick! Tang ina mo ka!”

“Cali!” Mas malakas niyang sigaw at pilit na pinipigilan ang mga kamao ko pero dahil sa galit ko at posisyon sa ibabaw niya ay wala siyang nagawa kundi ang tanggapin ang lahat ng iyon!

I pinned him hard to his bed that he could barely move. I’m choking him. Nagdidilim ang paningin ko sa kanya.

The audacity of him to cheat on me! Putang ina kaya ba may pa-anniversary party ay dahil nagi-guilty siya at gusto niyang bumawi sa mga kalokohan niya?!

“Who did you fucked, Brixton?!” His eyes rolled like it was seeing stars when I punched him again with my left hand while choking him hard using my right.

Umuubo na ito at panay ang pagmamakaawang tumigil ako pero hindi ko magawa! It was the brownies.

“L-Let me explain–”

“Fuck your explanations! Sabihin mo kung sino! Ang baboy mong hayop ka! Fuck you and your fucking stupid dick!”

Isang mas malakas na suntok ang ibinaon ko sa kanyang mukha dahilan para dumugo na ang kanyang ilong at tuluyan nang balikan ng katinuan. He was so terrified of me! I had to leave before I could finally kill him, but before that, nagawa ko pang haklitin ang cell phone niya sa bedside table.

Nagmamadali akong bumaba at malakas ang kalampag ng dibdib na nagkulong sa unang bathroom na nadaanan ko.

I felt my tears left my eyes as I sat weakly on the floor. Napayakap ako sa aking katawan habang binubuksan ang kanyang telepono.

Yes I’m hurt, but my tears was more of because I’m mad. Sa sobrang galit ko ay humahagulgol ako ngayon lalo pa ng makita ang mga usapan nila ng isa lang rin sa mga schoolmate namin!

I saw every conversation they had on snapchat and telegram. Mabuti dahil bobo si Brixton at hindi niya alam na alam ko ang lahat ng passwords niya kaya walang hirap kong nakita ang lahat.

I punched the floor angrily when I felt like I couldn’t breathe after I saw the girl’s nude photos. The bitch also sends him videos of herself while she finger fucks her cunt and moaning my boyfriend’s name!

Sa galit ko ay ilang beses kong hinagis ang telepono ni Brixton sa dingding dahilan para agad na mabasag ang screen. I continued murdering his phone. I stomped on it real hard and it went black. I tried flushing it down the toilet but it was too big! Iniwan ko na lang iyon sa bowl.

Ilang minuto kong kinalma ang sarili. I stared at my reflection on the mirror for another two solid minutes before I wiped all my tears.

Madali kong itinali ang aking buhok at saka lumabas sa banyo, hilam na kaagad ang mga luha.

I searched for the girl. Sa mga pagkakataong ito ay alam kong may alam na ang ilan kung ano ang nangyari kay Brixton. I bet he’s on his way to the hospital now.

I ignored my friends. Imbes na huminto sa kanilang lamesa ay kinuha ko lang ang isang bote ng tequila sa kanila at walang sabi iyong tinungga hanggang sa makarating ako sa kinaroroonan ni Dawn, ang babaeng kinakantot ng boyfriend ko ng hindi ko alam.

Their table immediately went silent when I sat down in front of her. Limang babae ang kasama niya at napakasaya ng usapan nila bago ako dumating. Agad itong namutla ng makita ako pero ngumiti lang ako sa kanya.

“What? Continue talking. I’m trying to mingle.” malawak ang ngiti kong nilingon ang lahat at pagkatapos ay ipinirmi ulit iyon kay Dawn.

Imbes na magpatuloy sa pag-uusap ay mas lalo silang natigilan. I don’t really mingle with girls who has itchy pussy and fucks others boyfriend, but I had to deal with it tonight.

“Alright, if you don’t want to continue your conversation while I’m here then let me do the honor,” kumuha ako ng baso at nagsalin ng tequila.

Walang emosyon ko iyong nilagok at nilapag pabalik sa lamesa. I poured another glass and offered it to the girl beside me. Takot niya itong kinuha.

“Do you like the party?” I started asking casual questions so they wouldn’t run away from me. Baka kasi kapag diniretsa ko ay magtakbuhan na lang sila at ayaw kong mangyari iyon. I just can’t let this bitch out of my sight.

“Y-Yes. It’s a great party. Happy anniversary ulit sa inyo ni Brix.” Sabi ng isa.

“Thank you.”

Binati ako ng lahat maging ni Dawn sa kabila ng pamumutla. Mukhang alam na niya ang pakay ko pero planong magmaang-maangan ng puta.

“So, I only have tequila here. Who wants to do a tequila shot blow job style?”

Nagtinginan sila. Ngumisi ako.

“Don’t act like you bitches haven’t done it!” matinis kong sabi, pilit na pinapagaan ang sitwasyon kahit na sobrang kapal ng takot nila para sa akin.

They knew what I’m capable of. Simula nga ng kumalat ang balita noong babaeng nasa hospital pa rin hanggang ngayon ay mas lalong naging ilag sa akin ang lahat.

I asked the waiter to get us four more shot glass. Sa pagbalik niya ay agad kong sinalinan ang lahat ng mga baso.

“Oh, kulang pala ng isa.” sabi ko.

Nagbigayan sila. Gustong magpaubaya pero itinigil ko ang kumosyon.

“Nah, Dawn will chug the bottle instead.”

“C-Cali I don’t–”

“You’re going to drink with us! Hindi naman pwedeng exempted ka dahil hindi lang ikaw ang anak ng Diyos, Dawn!” nababaliw kong itinago sa tawa ang aking iritasyon.

Sabay-sabay naming inangat at ininom ang shot glass gamit lamang ang bibig. I chugged it like I’m drinking plain water. Wala pa ring emosyon ang mukha ko matapos ilapag ang baso sa lamesa.

I glanced at the bottle and then Dawn.

“What’s wrong? Bakit hindi mo tinungga?”

“I-I don’t know h-how…”

“It’s your turn so just fucking do it now.”

Mas lalo siyang namutla sa diin ng mga salita ko, mukhang alam nang hindi ko siya tatantanan hangga’t hindi niya ginagawa ang lahat ng gusto kong mangyari.

“C-Cali–”

“Drink the fucking bottle, Dawn.” tumayo ako at pagkatapos ay inilapit pa iyon sa kanyang harapan.

Hindi na nakagalaw ang mga kaibigan nitong walang ideya sa tensiyon sa aming pagitan, o baka alam naman talaga pero ayaw lang makialam, ayaw madamay.

“Are you going to drink it or I’ll make you drink it?” ngayon ay matalim ko nang tanong, wala nang ngiti o pasensiya pa sa kabuuan kaya wala na itong nagawa kundi ang abutin ang bote.

Nakita ko ang bahagyang panginginig ng kanyang kamay pero wala akong makapang awa para sa kanya ngayon. I don’t really care how many times she fucked my boyfriend. Wala na akong pakialam sa kanilang dalawa pero hindi ibig sabihin ay wala akong gagawin.

Hinampas ko ang kamay niya ng akmang iaangat niya ang bote.

“No hands, blow job remember?”

“B-but Cali–”

“I said no fucking hands, are you fucking stupid or what?”

Halos maiyak na siya pero wala nang magawa. Nang ilapit niya ang mukha at bibig sa bote at isinubo ang ulo nito ay walang sabi kong idiniin ang kanyang ulo doon dahilan para sumagad ang bote sa kanyang lalamunan!

Her friends gasped in terror because of what I did! She was gagging and hurt, but I’m just starting.

Mabilis kong hinawakan ang bote upang ipirmi sa lamesa at isinabunot naman ang isa pang kamay sa kanyang buhok pagkatapos ay marahas na ibinaba-taas ang ulo niya sa bote. Paulit-ulit at mabilis na halos malagutan siya ng hininga!

“Is this how you sucked Brixton’s dick, huh?!” Hindi ko siya tinigilan hanggang sa maiyak na siya at magmakaawa.

Mabilis na gumulo ang paligid dahil sa mga sigaw ko. Nawala ang tugtog pero walang naglakas ng loob na umawat sa akin.

Dawn was gagging on the tequila bottle. I’m pretty sure she was about to pass out, but I did not stop pulling and pushing her head down the bottle.

Nang mahawakan niya ang kamay ko ay marahas kong hinila ang ulo niya, making her lean back to her seat. I shoved the bottle deep down her throat and let the alcohol drown her.

“Why the fuck are you crying?!” nababaliwan akong tumawa habang pinapanuod siyang malunod sa alak habang patuloy na nagpupumiglas sa hawak ko.

“Hindi ba sanay ka naman sa ganito? Was it too hard for you, huh?!” I continued jacking the bottle on her mouth like it was the dick I’m holding earlier. I can hear her front teeth breaking at that.

She continued crying and begging for my mercy. Ang mga kaibigan niya ay pinipigilan na rin ako pero hindi ako magawang hawakan. None of them had the courage to make me fucking stop!

Nang maubos ang alak na natapon lang sa kanyang damit ay hinila ko iyon palayo sa kanyang bibig. Halos malaglag siya sa upuan niya habang habol ang paghinga at pilit na iniyuyuko ang sarili habang patuloy sa malakas na paghagulgol.

Stupid ass ho!

“I’m sorry… I’m sorry, Belcalis!”

“Fuck you whore!”

Napapitlag ang lahat nang itapon ko ang bote dahilan para mabilis itong mabasag. Good thing I was done smacking bottles on empty heads. Lumayo ako, ayaw nang mabahiran pa ng kung anong dugo ang mga kamay.

Orie gave me the microphone she was holding. Mukhang kanina pa iyon gustong gawin. Malawak ang kanyang ngisi at matibay ang suporta sa akin.

“Alright, calm your fucking titties out! I’m not going to put her on coma, too, because that’s too overrated and I don’t do things repeatedly. Anyway, if you all already know, this bitch was fucking my boyfriend.”

Everyone gasped at that. Lumakas lalo ang bulungan. Natigil naman ako nang muling makita ang talunang mukha ni Dawn na parang siya pa ang kawawa sa sitwasyon.

“Oh, anong iniiyak mong hayop ka?! Anong pinagkaiba ng bote sa hilig mong isubo kay Brixton eh parehas lang namang may likido at matigas ’yon?! Stop acting like a victim Dawn. Sana naisip mo ’yan bago ka kumalantari ng iba. Sana napagnilayan ng utak mong walang laman na mali ang pakikipag-sex lalo na sa taong may karelasyon at sana bago ka umiyak diyan at magmukhang kawawa, naisip mo munang ako ang kinalaban mo kaya dapat expected mo nang mangyayari ’to sa ’yo. You fucking reap what you sow. Kalandian kasi ang inaatupag mo kaya tangina mo hindi ako maaawa sa ’yo!”

Her friends were too afraid to touch her when I gaze at them. Nilayuan ulit nila ang babae. Nagpatuloy ako sa aking speech.

“Hindi ko na gustong ipangalandakan ang kalandian mong puta ka pero tangina ang kati mo! Talagang sa may karelasyon ka pa nagpapakantot at talagang ako pa ang pinili mong gaguhin! Wala talagang pinipili ang libog!” Gigil kong pagpapatuloy lalo na ng makita si Brix na palapit sa aking gawi habang hawak ang ice pack sa kanyang mukha.

“Cali, don’t do this…” aniya ng makalapit sa akin.

Lumayo ako ng akma niyang kukunin ang hawak kong mikropono.

“Or what, huh?! How about don’t fuck another woman while you are in a relationship? For fucks sake Brixton! Alam kong isang taon kang libog na libog at gustong makuha ang virginity ko pero gago wala na akong pakialam sa ’yo! You can suck your own dick or fuck anyone here, I don’t care because we are fucking done!”

Magkahalong gulat at tuwa ang nakita ko kay Orie na bahagya pang napapalakpak sa ginawa ko. Bago pa ako muling mahawakan ni Brixton at mailayo sa puta niya ay isang sapak lang ulit ang natikman niya sa akin dahilan para tuluyan na siyang mawalan ng ulirat!

Agad siyang dinaluhan ng mga kaibigan niya at binuhat para itakbo na sa hospital.

“Well, you guys enjoy this stupid party! I’m outta here fuckers!” I shouted at the microphone before finally dropping it and leaving Brix’s house with Orie.

Fuck my life.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 3

Chapter Three

Buenavista

I am wasted. My body was numb from alcohol, mj, pain, anger and fucking disappointment.

Nanlalata kong inangat ang hawak kong bote ng tequila. Orie was passed out on the lounger. Hindi ko na alam kung ilang oras siyang humihilik doon. 

Pagkatapos naming umalis sa bahay ni Brix ay dumiretso kami rito sa kanila. Good thing her parents were currently out of the country. That gave us an opportunity to get more wasted... or should I say, get myself more hammered.

Matapos kong kunin ang ilang mga bote ng alak ng Daddy niya ay naabutan ko na siyang tulog. Hindi na kinaya ang kalasingan sa party pa lang. Imbes na huminto at yayain na lang siyang matulog ay nagpatuloy ang walwal ko. 

I let her sleep while I silently chug the bottles of expensive tequila.

My phone was blowing up. Siguro dahil sa mga nangyari sa party kanina o 'di kaya naman ay galing na sa pamilya ko ang mga mensahe. Maybe they knew that I was missing. 

Mapait akong napangiti. Bumuntong-hininga at pagod na ipinikit ang mga mata. 

Nakakapagod rin pala ang ganito. I've never felt this way. Parang ilang milya ang tinakbo ko para mapagod ng ganito hindi lang ang katawan ko, maging ang utak at puso ko rin. I don't want to fight anyone now. I don't want to resist anymore. I just want to let myself feel tired. 

Bago ko pa muling iangat ang alak ay nakita ko na ang pagkukumahog ng mga kasambahay nila Orie palapit sa amin. 

I already knew what's up. Bago pa ako makatayo ay nakita ko na ang kapatid kong malaki ang mga hakbang palapit sa akin kasama ang aking mga useless bodyguards.

Muli akong napabuntong hininga pagkatapos ay tuluyan nang binitiwan ang hawak kong bote. Agad nagising si Orie sa tapik ng kanyang yaya.

"Belcalis!" umugong ang baritonong boses ni Kuya Sage. 

Kitang-kita ko ang galit sa kanyang mga mata na handa akong tupukin ngayon dahil sa pagtakas ko. 

Kung wala nga lang ang mga kasambahay at ang kaibigan ko ay baka siya na mismo ang kumaladkad sa akin paalis sa bahay na iyon. 

It's almost sunrise. Marami siyang sinabi sa galit na boses pero wala na akong gusto pang intindihin. Mabilis kong itinaas ang dalawa kong kamay at sumusuko na sa lahat.

"You don't have to force me to go home. Uuwi ako, Kuya."

Nahinto siya, the disappointment in his eyes were still visible. Napayuko ako. There's nothing I can do to get him on my side. Sa pagkakataong ito ay talagang nawalan na ako ng kakampi at naiintindihan ko naman.

Inilahad ko nang magkadikit ang aking mga kamay sa harapan niya. That stopped him from talking again.

"Cuff me or whatever. Do whatever you want. I don't fucking care anymore."

Isang mahabang buntong hininga ang kumawala sa kanyang bibig at agad na hinawakan ang aking palapulsuhan. 

Isang tango lang ang iginawad niya sa kaibigan ko. Nagpasalamat naman siya sa mga kasambahay bago kami tuluyang lumayo. 

I did not even had a chance to say goodbye to Orie. Totoong nawalan na ako ng pakialam sa lahat. Siguro ay dahil sa alak at lahat ng mga nangyari, pero baka rin gusto ko na lang talagang sumuko ngayon. I don't want to fight now. Gusto ko na lang magpahinga. I'm tired. I'm just so damn tired...

Daddy scolded me as usual. I smell like alcohol and cigarette and that made him so mad. 

"You're leaving now, Belcalis! Ngayong araw rin ay pupunta ka na sa Buenavista at doon mo itutuloy ang pag-aaral mo!" his voice thundered on the four corners of his office. 

Tulala ako. Papikit-pikit, inaantok, pagod.

"Nakahanda na ang mga gamit mo. Bibigyan kita ng isang oras para ayusin ang sarili mo dahil ngayon rin ay aalis ka na sa lugar na ito!"

Hindi na ako nagsalita pa. Ni hindi ko nagawang pumalag. Sa pagtango ko ay bahagya siyang natigil, hindi iyon kailanman inasahan. 

Lutang akong tumayo at parang robot na naglakad palabas sa kanyang opisina. Ilang beses niya pang inulit ang mga sinabi pero hindi ko na siya nilingon. 

Pumanhik ako sa aking kwarto pero imbes na mag-ayos ay ibinagsak ko lang ang katawan ko sa aking kama. Pumikit ako dahil umiikot na ang mundo ko. 

I had a quick nap. Pagbukas ko ng mga mata ko ay naroon na ang mga kasambahay at kinukuha na ang mga maleta kong hindi ko na alam kung paano nila naihanda. 

I did not care. Ni hindi ko nagawang maghilamos o toothbrush man lang. Tanging ang nagawa ko para sa sarili ay magsuot ng jacket, kumuha ng sunglasses at itago ang mukha sa hood na suot. Nanlalata kong niyakap ang isang throw pillow na nadaanan ko sa living room at dinala iyon hanggang sa sasakyan.

Pagpasok pa lang ay nahiga kaagad ako. Hindi na inintindi pa ang mga kapatid ko at si Daddy na marami pa ring mga sinasabi at minamando sa kanyang mga tauhan. 

I have a convoy. Bukod sa dalawang bodyguard at driver na nasa sasakyang kinaroroonan ko, mayroon pang tatlo sa nakabuntot na sasakyan.

I didn't know how long we were on the road. Sa pagdilat ng mga mata ko ay nasa daan pa rin kami pero wala na ang mga establisyimento. We're in another town. Ilang beses akong tinanong ng driver kung gusto kong mag-stop over pero imbes na sagutin ay itinulog ko lang ang buong biyahe. 

Nagising ako ng marahan akong tapikin ng kung sino. Nakangiwi kong sinapo ang aking ulo dahil pakiramdam ko ay ilang bote ng hollow blocks ang kasalukuyang nakapatong doon.

"Miss Belcalis, narito na po kayo sa Buenavista." narinig kong boses ng babae ang nagsalita.

Pinakiramdaman ko ang paligid. Hindi na gumagalaw ang sasakyan. 

Wait, where is this place again? Parang gusto kong matawa dahil hindi ko lubos maisip kung nasaan na ako. I haven't been to this place. Ni hindi ko nga alam na may lugar na ganito. I've only lived my entire life in Manila and I had no idea where in the world I am.

Pinilit kong tumayo at buksan ang mga mata. Inangat ko ang aking salamin at nakitang hapon na. Bumaba na ang araw at mukhang ilang minuto na lang ay didilim na. 

Iginala ko ang mga mata sa aking paligid unang-una sa babaeng nasa harapan ko. She's wearing a proper white maid's uniform. May edad na at mas matanda lang siguro ng kaunti ang Lolo ko sa side ni Mommy.

Lumabas ako ng sasakyan. Doon ay napansin ko ang dalawa pang kasambahay na kinukuha ang mga gamit ko sa kabilang sasakyan. Niyakap ko ang throw pillow at pumihit para suriin ang paligid.

In front of me was a two storey house. It was big, but it wasn't as big as my father's house in Manila. Malawak ang daan sa pinanggalingan namin. Puro matatayog na puno ang nasa magkabilang hilera ng kalsadang simentado. Walang mga katabing bahay at tahimik. 

Napapikit ako ng marinig ang sabay-sabay na pag-atungal ng mga kambing sa hindi kalayuan. 

Right. I'm really on the other side of the world! 
Pilit na hinanap ng mga mata ko ang mga hayop pero wala akong nakita.

"Halina kayo. Nagluto at nakahanda na ang pagkain. Tiyak na gutom ka na."

Napaatras ako ng makita ang akma niyang paghawak sa akin. Agad siyang nagpaumanhin.

"Ako nga pala si Lita, ako ang namamahala sa bahay na ito ng Heneral," itinuro niya ang kanyang mga kasama. "Iyon si Lilibeth at Lisa, mga anak ko sila at kami ang magsisilbi sa iyo rito, Miss Belcalis."

"Cali na lang." I cut her off. Agad siyang tumango at ngumiti ng mas malawak. 

Ibinalik ko ang aking salamin sa mata. I don't have time for formal introduction. I just want to sleep now because my head is fucking killing me!

"Okay, Cali. Halika na pumasok na tayo sa loob."

Nagpatianod ako sa kanya. Sa malaking puting pintuan kami pumasok. The house was newly painted. Hindi bago pero mukhang inayos para sa pagdating ko. Ang mga bintana at ilang detalye ay puti at ang kabuuan ay kulay bluish gray naman ang kulay. It was my father's favorite color, but I still didn't expect him to have a house on the country side. He never mentioned it. 

Kung sabagay, ni minsan naman ay wala kaming matinong pag-uusap. Saka lang kami nagkakaharap kapag papagalitan na niya ako pagkatapos ng mga nagawa kong kasalanan. 

Ipinilig ko ang ulo at nagpatuloy sa pagsunod kay Lita. She talked non-stop, it made my head hurt more. Her daughters' greeted me and I just responded with a nod. Maraming sinabi si Lita pero wala akong masyadong nakuha. 

Nagkaroon lang ako ng kaunting interest nang makita ang malalaking painting sa loob ng bahay. Most of the frames were my great-great-grandparents. May painting rin ni Daddy pero bukod doon ay wala na. I saw some of photos on the fireplace. 

Sa living roon ay mayroong magarbong chandelier na nakasabit sa mataas na ceiling. Maraming mga buhay na buhay na halaman sa bawat sulok at isang malaking puting bookshelf. The curtains were sky blue and white. 

Nawala ang tingin ko ng maglakad pasunod kay Lita patungo sa dining area. Sa loob no'n ay mayroong mahabang lamesang may labing dalawang upuan. Maraming pagkaing nakahain pero imbes na punan ang tiyan ay pinigilan ko na si Lita sa pagsasalita.

"Can you just point me to my room so I can rest now?"

Natigil siya sa pagsasalita. Maging ang kanyang ngiti ay bahagyang napawi sa narinig.

"Hindi ka ba nagugutom? Ang sabi ng driver ay hindi kayo nag-stop over man lang?"

"I'm not hungry. I just want to sleep now. I have hangover so please?"

Madali siyang tumango kahit na gusto iyong tutulan.

"Lilibeth, Lisa, ayusin niyo na lang muna ang mga pagkain. Ihahatid ko lang si Cali sa kanyang kwarto."

Tumango ang dalawa. Muling nag-bow sa akin. Tinalikuran ko sila at sinundan si Lita pabalik sa grand staircase patungo sa itaas.

"How many rooms are there in this house?"

"Bali apat ang kwarto rito sa itaas at lahat ay may kanya-kanyang sariling banyo. Sa ibaba naman ay mayroong dalawang guest room at ang maids quarter."

It's a big house. Akala ko ay maliit lang.

"My father lived here?"

Bumagal ang lakad niya sa hagdan at sinulyapan ako. Kahit na mukhang nagtataka dahil wala akong alam sa lugar na ito at sa aking ama ay sinagot pa rin niya ang aking mga katanungan.

"Dito lumaki ang Daddy mo. Ang Don Anthonius III ang orihinal na nagmamay-ari ng bahay at malawak na lupaing kinatitirikan nito," tukoy niya sa great-great grandfather ko. 

"Ipinama naman ito sa Papa ng iyong Daddy at nang mamatay ay ibinigay naman kay Heneral Arnulfo. Ang Lola mo naman kasi ay ayaw mamalagi rito palibhasa ay nalulungkot na mag-isa."

Right. I still have a grandmother on my father's side, but she's currently in Greece and we really didn't have a communication so I know nothing about her, too.

Lumiko kami sa kanan at tinumbok ang pinaka-malaking kwartong naroon. Sinusian niya at malawak na binuksan. 

Kahit paano ay napangiti ako ng makita ang malaking kamang lahat ay kulay baby pink. Sa lahat yata ay ito lang ang silid na naiba ng kulay. The curtains were baby pink, too. I find it cute and welcoming kahit na hindi ko masyadong trip ang kulay na iyon. 

"Ito ang masters bedroom. Mayroong walk in closet at ang lahat ng kailangan mo ay narito na. Kung may kulang pa ay tawagin mo lang ang sino sa amin. Kaming tatlo ng mga anak ko ang makakasama mo rito, Cali. Maligayang pagdating. Masaya kaming magkaroon ulit ng De Valentin sa bahay na ito."

Pinilit kong ngumiti. Marami pa akong gustong itanong at malaman pero nang maalala kong mukhang habang buhay na rin naman akong narito at maraming oras na itanong sa kanya ang lahat ay nagpasalamat at nagpaalam na lang ako sa kanya. 

Nang makita ang aking mga gamit ay dumiretso na ako sa banyo at nag-ayos. 

Madilim na ng matapos ako. Kumuha ako ng tubig sa mini fridge at inubos iyon. Gustohin ko mang lagyan ng laman ang aking tiyan ay wala pa rin akong gana.

Tamad kong dinukot ang aking telepono sa suot kong pantalon kanina. Nakita ko ang ilang missed calls ni Kuya Sage. Pumunta ako sa vanity mirror at doon tinuyo ang aking buhok. Sa pagtunog ulit ay sinagot ko na.

"Are you home?" tanong niyang kalmado na ngayon. 

Kung nasa harapan ko siya ay alam kong wala nang galit rito. Wala sa sariling napangiti ako kahit paano.

"Yes, Kuya."

Napabuntong hininga siya ng maluwag, tila nabunutan kahit paano ng tinik sa dibdib.

"Good. How was the trip? Did you eat anything? It's almost dinner."

I chuckled at that. I know he missed me. Sa kabila ng mga galit at disappointments niya sa akin ay alam kong ito lang ang totoong nagmamahal sa akin kahit sawa na rin and I appreciate him for that.

"Baka bukas na. I'm going to sleep now. I'm tired."

"Okay. Call me when you need something."

"Okay. Bye—"

"Cali."

"Hmm?"

Nawala sandali ang ingay sa kanyang linya, hindi kaagad nakapagsalita. It was as if he was having a hard time talking to me. Na para bang hindi malaman kung gusto niya akong pabalikin o ano, hindi ko na alam. 

"Nothing. Call me, alright?"

"Sure. Bye."

I cut the line. Ibinaba ko ang aking telepono. Ilang minuto pang tinuyo ang buhok at pagkatapos ay pumunta na sa kama upang magpahinga. 

I'm still tired. Kahit na pilit kong tinatakbuhan ang mga nangyari ilang oras lang ang nakalipas ay parang hinahapo ako sa pagbabalik tanaw. Kahit na may tama ng alak pa rin sa sistema ko ay malinaw pa rin sa akin ang lahat ng mga nangyari. 

Napalingon ako sa aking telepono. Malapit na iyong ma-low batt sa dami ng texts and calls lalo na sigurado galing kay Brix kahit na pinatay ko na ang telepono niya, pero wala akong binasa kahit isa. 

I'm still too tired to give a shit. At kahit naman sagutin ko, ano pang mapapala ko? I'm already on the other side of the country. Kahit gusto ko pang sungalngalin ang ngala-ngala niya ay hindi ko na siya maaabot. 

It's all pointless now and I don't want to waste my energy on people who will never do me good. Sa ngayon ay gusto ko na lang matulog at kahit paano ay kalimutan ang lahat. Iyon na lang muna.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 4

Chapter Four

Unibersidad De Buenavista

Maaga akong nagising kinabukasan dahil sa gutom. Sa pagbaba ko ay sakto namang tapos na silang magluto. Pinabayaan nila akong kumain ng payapa sa hardin.

I don’t feel like eating alone in the dining room. Hindi lang dahil malungkot na mag-isang kumain, kundi tingin ko rin ay ilang taon nang hindi iyon nagamit. I don’t want to dine with my dead relatives. This house had a lot of history. Bago man ang halos lahat ng mga kagamitan ay alam kong sinubok na ng panahon ang bahay at kalupaang ito. Their spirits were probably still roaming around the property. I’m sure of it.

Tahimik akong kumain habang tanaw ang mga bulubundukin sa hindi kalayuan. The view gave me peace. It’s a really peaceful town.

I never really asked my father about his life, his work or anything. Ni hindi ko na nga maalala kung kailan kami nakapag-usap ng matino. I bet I was still young when that happened or maybe it never happened at all. I am basically a stranger to my father and to my own ancestral town.

Pagkatapos kumain ay nilibot ko ng mag-isa ang buong kabahayan. It was bigger than I thought. May sariling swimming pool, library, office, and even movie room. Sa likurang bahagi ay naroon ang malawak na farm. Doon ko nakita ang ilang mga kambing na ipinapastol sa malayo.

Ang sabi ni Lita kanina ay mayroong niyugan at ilang ektarya ng maisan sa lugar namin at ang lahat raw ng ito ay produkto ng pagsusumikap ng Don Anthonius De Valentin.

My great-great grandfather was famous here. Maging si Daddy ay kilala rin kahit na sa Manila ito naka-destino at matagal nang hindi nakakabisita sa lugar.

Napangiti ako ng makita ang ilang mga tauhang nangangabayo. I never tried horseback riding, but I’m interested. Parang masaya iyon. Napangiwi ako at agad na naipilig ang ulo.

Am I really being intrigue by this town now? I should be bored, right? It’s a boring town. I mean, do they even have night life here?

Inalis ko ang tingin sa mga nakikita at naglakad pabalik sa loob ng bahay.

Buong araw akong nagkulong sa kwarto. Sa mga sumunod na araw ay gano’n pa rin ang ginawa ko at halos mabaliw na ako lalo na sa tuwing nakakausap ko si Orie na ang buhay ay masayang-masaya sa Manila.

“I missed you so much, Cali! Sobrang nabigla ang lahat dahil hindi ka na lang pumasok pagkatapos ng nangyari! You didn’t even told me about it! Hindi ko in-expect na agad-agad kang ipapatapon ni Tito sa lugar na ’yan! Kung hindi ko pa nakita si Kuya Sage sa party kagabi ay hindi ko pa malalaman! Ni hindi ko matawagan ang cell phone mo.”

Napanguso ako. Ilang araw iyong low batt at talagang iniwasan ko ring makibalita kaya nakapatay. Aside from familiarizing myself of this new town, I’m also thinking of ways how to get out of here.

Kahit na may mga bagay na nagpapa-kuryoso sa akin sa matumal na probinsiyang ito ay hindi ko pa rin gustong manatili rito. At mas lalo ko iyong nararamdaman ngayong kausap ko si Orie sa kabilang linya!

“Alam mo bang sa akin ka palaging hinahanap ng boyfriend mo?!”

“I don’t have a boyfriend, Orie.”

“Oh, you guys had a formal break up? Nag-usap na kayo?”

Napairap ako sa kawalan.

“We’re done the moment he inserted his penis to another woman’s vagina. Hindi ko na kailangan pang klaruhin sa kanya ’yon dahil siya na ang pumili ng kahihinatnan ng relasyon namin. He cheated on me,” natawa ako ng sarkastiko, naiirita pa rin talaga kapag naiisip ko ’yon. “The audacity of him, Orie.”

“Right! Pero nakakaloka ang balita. Ang sabi ay pinagbantaan mo raw si Dawn at natakot ka sa ganti ng pamilya nito kaya ka nagtatago.”

I never laughed so hard in my life, but I was laughing my ass off when I heard that. Orie laughed awkwardly on the other line, too.

“Sinong tangang nagsabi ng fake news na ’yan? Ako matatakot?!” I exclaimed dramatically.

“I know right!”

“Kahit saan kami magharap Orie wala akong pakialam. Isa pa, baka siya ang dapat matakot sa sarili niyang mga magulang kapag nakita nila ang kalandian niya? You still remember Brix’s socmed password, right? It’s still the same Orie. You’ll be the judge.”

“Oh my God! I’m scared! Baka nagbura na rin si Brix?”

“Maybe. I don’t care, but everything was there. Hindi ko binura at wala na rin talaga akong pakialam. Tell him to fuck off. Tigilan na niya ako dahil kahit mag-lipat planeta lahat ng tao rito sa mundo ay hinding-hindi ko na siya kakausapin kahit kailan. He can fuck any woman that he likes, I don’t fucking care. I’m done.”

“Noted. Ako nang magsasabi.”

“I’ll update something later and I’ll tag that bitch. Dapat ay magpasalamat na lang siyang wala na ako diyan dahil baka hindi lang bote ang ipasak ko sa bunganga niya!”

“I’m sure she learned her lessons now!”

“She’s stupid, she won’t learn anything aside from being a whore.”

“Right!” humalakhak si Orie. “How’s that place anyway? Ready ka na ba bukas?”

Inihiga ko ang sarili sa aking kama. Buong araw lang akong nasa kwarto pero mas gusto ko pa ring magkulong doon kaysa tumanaw-tanaw ng kung ano-ano. Bumuntong hininga ako.

“Ano pa nga bang magagawa ko? I’m here to finish my studies. Mabait naman si Manang Lita at nag-aaral rin sa unibersidad na ’yon ang isang anak niya kaya may aalalay sa akin kapag naligaw ako.”

“You’re friends with your maid now?” she asked, hindi makapaniwala.

“Do I have a choice? Isa pa, I’ve been friends with a lot of people. There’s nothing wrong being friends with my maid. She’s nice so, I don’t think magkaka-problema kami. Everyone here is nice to me.”

“Because they are paid to do that.”

“Shut up,” kahit na gusto kong ma-offend ay tinawanan ko na lang siya. “I got to go. Maaga pa kami bukas.”

“Alright! Be nice there. Huwag kang magkalat ng lagim dahil baka kung saan ka na ipatapon ni Tito Arnulfo!”

“Gago kahit sa impyerno niya ako ipatapon makakapag-adjust ako. I’d definitely replace satan and I’ll ask all the demons to bring you to me so we could run hell together.”

“Who run the hell, girls. Who run the hell, girls!” kanta niyang dahilan ng sabay naming pagtawa bago tuluyang matapos ang aming usapan.

Ang tuwa ko ay mabilis ring napawi nang mawala siya sa kabilang linya. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng ilang araw na pananahimik ay nagkaroon ako ng amor na bisitahin ang mga social media accounts ko.

Ang lahat ng texts ni Brix ay pinagbubura ko kaagad ng hindi man lang binabasa. I blocked his number, too. Nang mapunta sa messenger ay halos mapuno rin iyon ng mga litanya niya. Parang gusto kong masuka sa mga sorry na nabasa ko.

His friends sent me photos of him while in the hospital. I reacted heart on the photo and sent like with a lot of happy emojis before I finally left their group.

I visited his profile. There were lots of tagged photos from the party, but one of his status made my stomach churned.

Nakakasukang isiping nakapag-post pa siya ng tungkol sa second chance gayong hindi niya man lang ako naisip sa ilang beses niyang pagloloko. I bet Dawn wasn’t the first girl. Tingin ko kaya siya nakakapagtiis sa akin ay dahil nagagawa niya naman iyon sa ibang babae.

Witty si gago. Napairap ako sa kawalan.

Fuck him for making that a reason to cheat. Kahit kailan ay hindi iyon naging sapat na rason para magloko. For damn sake, anong akala nila sa lahat ng babae tanga? Pwes kung akala niyang makukuha niya ako sa mga copy paste niyang status about second chance sa social media ay nagkakamali siya!

I blow out a breath. I still couldn’t understand why men cheat. Oo nga’t iba ang sitwasyon namin dahil hindi pa naman namin nagagawa ’yon kaya siguro sa iba niya hinanap, pero marami pa ring kababaihan ang niloloko araw-araw kahit kaya naman nilang ibigay lahat ng pangangailangan ng isang lalaki lalo na pagdating sa sex.

I mean, vagina’s do the exact same thing, right? Pare-parehas lang ang use no’n. Whatever its shape and size, I’m sure iisa lang ang pakiramdam so kung may girlfriend ka namang may sariling pagkababae, bakit ka pa maghahanap ng iba?

I just don’t get why a lot of women suffered from being cheated. It sucks because most of them were even married. May mga babae rin namang nagloloko pero seriously? Why do men cheat?

I wanted to understand Brixton because I was starving him of sex, but it still wasn’t a good reason to fuck somebody else. We were in a relationship for fucks sake. We both invested time and effort and he was the one who pursued me. I wasn’t even ready to commit, but he did everything to prove me he was worthy so I gave him a chance. Turned out, I just wasted all my effort, time and emotions for a whole year.

I smiled bitterly.

Hindi ko pa rin mapaniwalaan na ang lalaking araw-araw sinasabi at ipinapadamang mahal ako ay nagawa pa rin akong lokohin sa pinaka-sagad na paraan. I didn’t even see it coming.

Well, I guess men cheat because they’re simply created as fuck machines who can be easily lured with pussy. Mga mahihinang nilalang.

I hate men before and now I wanted to cursed them all after what Brix’s did. Ipinilig ko ang aking ulo at nagtipa na lang ng status.

I posted it and tagged their accounts, too, I did not care.

Ilang minuto lang ay sumabog na ang notifications ko dahil sa dami ng reactions, comments and shares ng post ko. Mabilis iyong kumalat sa university dahilan para ilang minuto lang ay tawagan na ako ng haliparot para magmakaawang burahin ko.

Imbes na iyon ang gawin ay binuksan ko na lang ang accounts ni Brixton. Kinuha ko lahat ng mga kalandian niya at in-email iyon sa business e-mail ng kanyang mga magulang. Hindi na ako nag-aksaya pa ng panahong makigulo sa comment section.

Orie was the one answering people who are against my post. Sa huli ay walang nagawa ang mga ito. My wall, my rules. Kung ayaw nila ay malaya silang umalis, tangina nila.

Kahit paano ay malaya akong nakatulog ng gabing iyon. Nagising akong may ngisi sa mga labi lalo na ng makitang naka-deactivate na si Dawn. Siguro ay nakita na ng kanyang mga magulang ang e-mail ko.

Kung gano’n lang rin ang magiging anak ko ay baka ipunas ko na lang sa pader.

Tumayo ako at nag-inat ng katawan. I did some jumping jacks before I went down for breakfast.

Gusto kong baguhin ang takbo ng utak ko ngayon. Kahit pa tutol pa rin ako sa gagawing pag-aaral sa lugar ay wala na akong magawa.

I don’t want to go back to where I came from. Sa ngayon ay wala na akong pwedeng puntahan kundi ang lugar na ito kaya pagta-tiyagaan ko na lang.

Si Lita ang sumama ang sumama sa akin sa pag-aasikaso ng mga papeles ko sa UDB. I was expecting a small college, but boy it was big! Ang isang building ay bago rin at maraming estudyante!

Ang nasa utak ko dahil nga probinsiya ay kakaunti lang ang mga nag-aaral rito pero nang ipaliwanag ni Lita na ito pala ang sentro ng probinsiya ay naintindihan ko.

I decided to continue business management. Available naman ang kurso at dahil kilala ng mga tauhan ng unibersidad si Daddy ay mabilis lang ang naging proseso.

Nang matapos sa trabaho si Lilibeth ay sinundan niya kami. Ito na ang naglibot sa akin sa lugar.

It was a nice school. Medyo weird lang ang mga estudyante dahil hindi nawala ang titig nila sa akin simula pa lang sa gate at lahat talaga ay napapalingon sa akin. Kung sabagay, ako lang naman kasi yata ang may kulang abong buhok rito.

Everyone was plain and boring. I never saw someone wearing expensive clothes or having branded stuff. Lahat ay simple. Mukhang kahit na maraming estudyante ay tahimik rin. Well, it’s too early to judge.

“Ito ang locker mo. Nasa lumang building rin na ito halos ang lahat ng klase mo kaya hindi ka mahihirapan,” ipinaintindi sa akin ni Lili ang mga nakasulat sa hawak kong papel.

“Sana ang sa ’yo? Hindi mo ba ilalagay ang mga gamit mo?”

Umiling siya at nahihiyang ngumiti.

“Wala akong pang-locker. May bayad kasi ’yan tsaka hindi naman kailangan. Sayang lang ang pera.”

Napabalik ang tingin ko sa locker ko. This one? Expensive? Binalingan ko ang papel sa kamay ko pero hindi na nakapagsalita ng maglakad siya palayo.

Sumunod ako. She toured me around the old building. Kahit na naiilang ako sa mga matang pumukol sa akin at hindi kaagad naaalis ay nagpatuloy kami.

It was a decent place. I still think it’s boring, but I can deal with boring now. Okay na iyon kaysa sa magulong pinanggalingan ko.

“Hey!” tumaas ang isang kilay ko nang magulat sa paghinto niya sa aking harapan, muntik na niya akong matapakan dahil sa kung anong makakasalubong namin kaya siya nahinto, pero gano’n na lang rin ang pagtulala ko’t pagiging lutang nang lumipad ang aking mga mata sa apat na matitikas na bultong parating!

Oh… hello, strangers…

I’ve never been interested in good-looking boys, but damn… wala sa sariling napaawang ang bibig ko lalo na ng awtomatikong lumihis ang mga mata ko sa lalaking nasa likuran.

Sure, they all looked like God’s favorite, but I think I found mine… ang lalaking tanging may suot na salamin.

His curly hair, dimples, and god damn eyes struck me. Halos mahigit ko ang aking paghinga nang mapalapit sila sa amin ni Lili. Hinila ako ng huli para patabihin sana, pero tinampal ko lang ang kamay niya para salubungin ang mga ito at harangan sa daan.

Bumagal ang paglalakad ng mga lalaki. Nangunot kaagad ang noo ng lalaking katabi ng mayroong naka-exposed na tattoo sa buong braso.

I did not care. I didn’t even budge. My eyes were still locked at the guy behind them. Ang lalaking nawala na rin ang ngiti at natigil sa pakikipag-usap sa isa pang lalaking parehas kong kulay abo ang buhok nang tuluyang huminto ang dalawang nasa harapan nila dahil nakaharang ako.

“C-Cali–”

Lumayo ako kay Lili at mas lumapit sa mga ito. Wala sa sariling inilahad ko ang kamay sa harapan ng mga nasa unahan.

“I’m Belcalis, I’m new here.”

Akala ko ay mapapahiya ako dahil mukhang walang amor ang lalaking may tattoo pero nakahinga kaagad ako ng maluwag nang paunlakan ako ng katabi niya.

“Well, hi Belcalis!” nakangising tinanggap ng naka-man bun na lalaki ang kamay ko. “I’m Nicolaus, I’m old here and this is Seidon, he’s taken so don’t waste your time.”

“Gago.” Singit ng lalaking may kulay abong buhok sa likod sabay tawa.

Hindi ko iyon pinansin. Kahit na ang Nicolaus ang nakahawak sa kamay ko ay nananatiling nasa lalaking tahimik at nakasalamin ang mga mata ko.

He’s more gorgeous up front. Mas kita ko ang mga ukit ng dimples niya sa magkabilang pisngi na kahit hindi nakangiti ng malawak ay halatang mayroon.

“Riggwell, Riggs for short.” nakangising pakilala ng tumawa sabay hawi kay Nicolaus.

Tinanggap ko ang kamay nito pero gaya kanina, nanatili ang mga mata ko sa huli.

Naglaro ang ngisi sa aking labi nang makita ang pag-aayos niya ng kanyang salamin. Agad kong binitiwan ang kamay ni Riggwell at pagkatapos ay hinawi siya para ilahad ang kamay sa huli.

“Belcalis, Cali for short, ikaw? What’s your name?” I said while smirking, hindi ko mapigilan.

I know I hate all men, but when he held my hand… I felt like more than floating.

Can I hate everyone, except him? I mean, he can’t be bad, right? It’s a bad news for someone so gorgeous. Besides, he looks decent and regal. He’s perfect.

God damn, since when did I compliment a man so much?

“Achilles.” tipid niyang sabi na nagpabalik sa akin sa katinuan.

Akmang babawiin na niya ang kamay sa pagkakahawak ko, pero imbes na bitiwan ay mas hinigpitan ko ang hawak doon.

Napatikhim ang mga lalaking kasama niya. Si Lili ay nasimento na sa kinatatayuan at hindi makapaniwala sa ginagawa ko gano’n rin ang mangilang mga estudyanteng nakakakita sa amin ngayon. Ang iba ay talagang huminto at naki-chismis pa!

“Uh, my hand.” untag niya.

“Oh…” saglit na bumaba ang mga mata ko doon pero agad ring ibinalik sa kanya ang mga mata, mas lalo akong napangisi ng makita ang pamumula ng kanyang mukha ng hindi ko pa rin siya bitiwan.

He’s an innocent adonis indeed. Mukhang hindi sanay sa mga ganitong interaksiyon.

“You have the softest hand,” I complimented. Mas lalong nangisi. “What’s your nickname?”

Pilit niyang ginalaw ang kamay pero sa kada galaw niya ay mas humihigpit lang ang kapit ko. There’s no way I can let that hand go. No way.

“Uh, Archi.”

“Oh, alright, but baby is shorter so I’ll call you that.” I said before finally letting his hand go.

Napaawang ang kanyang bibig, hindi makapaniwala.

“Damn, that was smooth…” Natatawang komento ni Riggwell habang abot tenga ang ngisi, aliw na aliw maging si Nicolaus.

Tumabi na ako para paraanin sila. Napakamot sa ulo si Archi habang si Seidon ay naiiling lang at nauna nang naglakad. Agad silang nagsisunuran.

Narinig ko ang asaran ng dalawa kay Achilles pero kahit na nakalayo na ng ilang hakbang ay nakasunod pa rin ang mga mata ko sa kanya.

I was so amazed by his regal bearing. Matikas siyang naglakad palayo habang ang mga kamay ay nasa bulsa.

They were all tall and gorgeous, but I had my eyes locked on him… God damn, he has the roundest butt, too! How can he be so perfect?!

“Achilles!” sigaw ko, sabay-sabay silang napalingon. Lumawak lalo ang ngisi ko nang magkatitigan ulit kami. “See you around, baby!” I said before winking at him, making his cheeks finally turned red.

Oh, so innocent.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 5

Chapter Five

Friend Request

It wasn't that bad. It wasn't that boring. It's going to be fine. I'm going to be fine here. So damn perfectly fine...

Nababaliw akong napangisi habang nag-iinat ng katawan at ganadong bumabangon sa kama habang paulit-ulit rin ang mga salitang iyon sa utak.

It's my first day at UDB. Simula ng makilala ko ang mga lalaking iyon kahapon lalo na si Achilles Arquin Cordova ay para akong sinaniban ng lakas para tanggapin na lang kahit paano ang lahat ng desisyon ni Daddy.

"Ilang taon?"

"Nineteen na siguro. Halos ka-edad lang rin natin."

"Sports? His built was made for that so I guess meron? Basketball?"

"Volleyball."

"Interests? Tell me something more about him."

Kahit na nababaliwan si Lilibeth sa akin ay wala itong magawa kundi ang saluhan ako sa pagkain at sagutin ang lahat ng mga katanungan ko tungkol sa lalaki. 

Apparently, they were very popular at school. Hindi naman na nakapagtataka dahil magagandang lalaki ang mga iyon pero hindi ko mapaniwalaang swerte ako kahapong nakasalubong sila at mas swerte naman silang nakilala ako. I mean, it's Belcalis De Valentin, duh?

"Mayroon silang dance group sa school–"

"He's a dancer?!"

Mabilis itong tumango-tango. Kahit na nababaliwan na rin sa amin ang kanyang ina ay hinayaan lang ang anak na samahan ako dahil nakikita niya ring nag-iba ang aura ko simula pa kahapon pag-uwi namin.

"Oo. Tsaka officer rin siya ng student council. Dean's lister rin at president ng chess club–"

"Woah, wait a minute! Calm down!"

"S-Sorry."

Natawa ako at mas lalong napangisi. Nangalumbaba ako sa harapan niya. Sobrang interesado sa mga naririnig.

"So you were saying, apart from being hot, gorgeous, talented and popular, he's a genius too?"

Tumango siya ulit.

"Sobrang talino, Miss Cali."

"Drop the miss. Simula ngayon Cali na lang rin ang itawag mo sa akin lalo na sa school. Anyway, does he have a girlfriend? Any girl I should be worried about?"

She swallowed hard at that. Kahit na alam ng mga itong pranka akong tao at iba sa lahat ng narito ay hindi niya pa rin mapaniwalaan ang mga salitang lumalabas sa bibig ko. 

Sandali siyang nag-isip pero sa huli ay umiling. Halos yakapin ko siya sa katuwaan.

So Achilles is basically perfect and single! 

"Isa pa po pala, aktibo rin iyon sa simbahan."

"Hallelujah, praise the Lord!" bulalas kong napa-krus pa ng wala sa oras!

God damn, bakit ngayon lang ako ipinatapon ni Arnulfo rito?! Kung alam ko lang na may ganitong tao sa lugar na ito ay sana nagboluntaryo na akong lumayo sa kanila sanggol pa lang ako!

Lilibeth chuckled nervously. Dahil tuluyan na akong na-amaze ay hindi ko na siya inusisa. Bukod sa utos kong kunin na lang ang schedule ng lalaki ay wala na akong sinabi sa kanya. 

Isinabay ko siya papasok. Halos parehas ang schedule namin dahil sinadya iyon ni Lita para may aalalay sa akin pero baka magpabago ako kapag nakuha ko na ang schedule ni Achilles.

Lili accompanied me to my first class. Okay lang naman sa aking tuntunin ang silid ng mag-isa pero hinayaan ko siya dahil iyon rin ang utos ng kanyang ina. 

I already expected people to look at me longer than they should. Naintindihan ko dahil bukod sa bagong mukha ako ay talagang halatang ibang-iba ako sa lahat. 

I continued chewing my bubble gum after I bid my goodbye to Lili. My eyes scanned the room. There was silence for a moment. 

Ang mga mata ng lahat ng nasa silid ay nakatuon sa akin. Tumaas ang isang kilay ko at ginantihan silang lahat ng tingin bago nagsalita na parang pinatawag ko silang lahat para sa importanteng pagpupulong.

"I'm Danary Belcalis Amari De Valentin. I'm new to this school and this place. You can call me never because I'm not here to entertain y'all, but let me know if you want to be friends so I can consider it." I said before finally walking to the last row seat.

Naupo ako sa pinakadulo at gilid na upuan malapit sa bintana. Mas lalong natahimik ang lahat. Ang iba ay pasimple pa rin akong sinusulyapan habang ang iba naman ay natatakot akong tignan. I did not care. 

Kinuha ko ang aking salamin at sinipat ang sarili. I fixed my almost black lipstick and then tied my gray balayage hair in a half bun. Pagkatapos no'n ay naghintay na lang ako sa una naming professor.

It was a boring day. Bukod sa ilang mga interaksiyon mostly from the guys, wala nang nagpagana sa buhay ko buong araw. I have four class today. Sa mga bakante ay iginala ko ang sarili sa university. I familiarized myself. Nagbabaka-sakali ring may makasalubong na Cordova pero bigo ako. 

I called Orie and told her how boring my day was. 

"Hindi ka na ba talaga uuwi? Baka naman kapag ipinangako mo kay Tito na magpapakabait ka na ay pauwiin ka niya kaagad." anito sa kabilang linya na ikina-rolyo ng mga mata ko.

"I'd rather stay in this boring place than beg him that. Besides, I don't think it will be that boring anymore."

"What do you mean?"

Napangisi ako ng maisip na naman ang lalaking iyon.

"Basta. You'll see."

"Ano nga?! You're making me curious, Cali!"

"I'll tell you next time kapag medyo okay na."

"Ang ano?"

"Puta makulit ka?"

"Your mouth talaga!" she said giggling on the other end. Natawa na lang rin ako.

Sanay na si Orie sa bunganga ko. Ang totoo, it's one of the reason why she loves me. She calls me squammy sometimes because of my vulgar mouth, but I did not hate her for that because it's true. I am damn proud to be a wealthy squammy. 

"Basta, huwag ka ng makulit. Anyway I got to go. I have homework to do."

"Oh, you do homework now?!" gulat niyang tanong.

"Shut up. Bye!" I cut the line without her saying the same thing.

I actually don't do homework, tama siya. Gumagawa lang ako no'n sa mismong araw na ng pasahan o 'di kaya naman ay kapag sinipag lang, pero iyon lang ang naisip kong excuse para pakawalan niya ako dahil hindi ko naman masabi sa kanya ang totoong gagawin ko.

I logged in to my social media. Hindi pa rin nauubos ang tsismis tungkol sa mga nangyari sa AU at ang eskandalong dala ni Dawn at Brixton pero wala na akong pakialam sa mga hindot na 'yon.

Instead of giving a fuck about them, I typed Achilles Arquin Cordova on the search bar. Nakagat ko kaagad ang aking pang-ibabang labi ng makita ang kanyang profile.

I was impressed by his thousand followers. I have more, but it was impressive knowing that we're on the other side of the world. 

I scrolled down his page. May mga shared posts siya galing sa UDB official page. Karamihan ay tungkol sa student council and their projects, but I did not read any of it. 

Halos limang minuto lang ay na-bored na ako. I was saving to see his photo albums for last, but it was really a boring profile so I scanned it. Sa profile pictures ako pumunta.

"Hello baby..." nakangisi kong sambit nang mabuksan ang unang litratong naka-public.

It was a candid shot of him while at the beach. Naka-beach shorts siyang sky blue habang may hawak na surf board at malawak ang ngiti sa camera. He looks so good without his glasses on, but damn those abs... Naglaro ang dila sa aking harapang ngipin when I zoomed in the photo. I counted it.

"Six pack," I whispered softly. 

Gusto kong matawa sa sarili ko. Hindi naman kasi ako sabik sa mga lalaking may abs dahil talamak iyon sa pinanggalingan ko pero sa pagkakataong ito ay aliw na aliw ako. Na para bang first time kong makakita no'n at gusto ko pang makita ng personal!

I closed it and swiped left. Sa susunod na photo niya ay nakatalikod siya at nakatanaw sa magandang view galing sa itaas ng bundok. 

He loves swimming, hiking, what else? May hindi ba siya kayang gawin?

I swiped again, but my smile faded when I got nothing else! 

Dalawang picture lang ang naroon?! What a shame! He should upload more photos! Paano naman iyong mga stalker niya?

Nando'n na 'yung kilig eh! Napakadamot ng lalaking 'to! Walang konsiderasyon! Nakakabitin! 

Bago tuluyang tantanan ang mga pictures niya ay pinagla-like ko 'yon at isinave pa sa cell phone ko. I even sent him a friend request. Ladladan na at wala na akong pakialam kung i-decline niya. Free naman ang mag-send ulit. 

'Kapag crush mo, sunggaban mo.' 
Iyan ang motto ko na ngayon lang nagamit dahil hindi naman ako nagka-crush ng ganito kahit kanino. 

Besides, sa panahon ngayon hindi na uso ang pagiging Maria Clara na iiyak na lang kapag hindi na-crush back. That was so overrated. People are fighting for gender equality. Kung kaya ng lalaking iladlad ang pagkagusto nila sa isang babae, kaya rin ng mga babae 'yon!

I checked his friends but it was private. Binalikan ko ang mga posts niyang kahit shared lang ay maraming likes at comments. 

Napairap ako ng makita ang mga comments ng iba't-ibang babae. I clicked the reactions and found his cousins. Hindi ako nahirapan dahil mukhang aktibo naman ang mga ito sa social media lalo na iyong dalawang makulit at approchable na si Nicolaus at Riggwell. 

I added all the Cordova's I found. Hindi lang tatlo ang nakita ko. Buong angkan nga yata nila ang nasendan ko ng friend request!

Parang nag-init ang tumbong ko ng makita ang pag-pop up ng isang notification na accepted na raw ang friend request ko pero bahagya ring bumalik sa normal na temperatura ng makitang hindi iyon si Achilles. 

I opened the profile. Sa sobrang lutang ko ay hindi ko napansing matanda ang isa kong na-add! 

Ellen Claveria Cordova. Siguro ay apo nito ang nasa profile picture pero matanda ang may gamit dahil sa mga tagged photos nito. 

Muling bumalik ang tuwa sa aking puso ng makita ang isang family photo na naroon si Achilles at ang kanyang mga pinsan. Tama nga ako, Lola nga nila ang nag-accept sa akin! 

Agad akong napaahon sa kama ng makitang nag-wave ito! Parang sinilaban ang mukha ko! What the heck! Anong sasabihin ko? 

I started typing back. I hate sending and receiving emoji's, sticker or even reactions, but this Lola was an exemption. She's going to be my future Lola in law so I had to be nice. 

Napapailing ako habang ilang beses nang binura ang mga itinipang mensahe.

I started typing, 
'Hi po, isa po ako sa mga future kasapi ng pamilya ninyo. Salamat po sa pag-accept.'

'Hi Lola Ellen! Buntis po ako at si Achilles ang ama.'

'Hi Lola! Kailan po pwedeng tumira sa balawarte niyo? I'm your future apo po. Opo.'

But then I was laughing so hard and decided to delete all of them. Baka bigla akong i-block. Minus points kaagad 'yon. I need to be nice to his Lola. Kung hindi niya ako magustuhan, at least my back up na ako kaagad. 

Ako:

Hi po! Thank you for accepting my friend request. You're beautiful po. No wonder magaganda at gwapong lalaki po ang mga apo n'yong narito sa Buenavista. Thank you po for spreading your genes. Respect po.

Napapamura ako ng ma-seen niya iyon matapos kong i-sent kaya hindi ko na binawi. 

It's the truth. Hindi naman ako nagsisinungaling. Maganda ang Lola Ellen at kahit na matanda na ay hindi pa lumilipas ang kagandahan, mukha ring mabait at approachable. She has this vibe na tingin ko ay pagkakasunduan naming dalawa.

Ellen Claveria Cordova:

You're welcome. Thank you apo.

Nagpagulong-gulong ako sa kama ko dahil doon! Sinasabi ko na nga bang magkakasundo kami! Hindi ko pa man kilala ng lubusan ang mga adonis na galing sa kanya ay ramdam ko nang parte ako ng kanyang pamilya.

Danary Belcalis Amari Cordova. Papapalitan ko na ba ang school I.D ko?

Ako:

Thank you rin po Lola Ellen! Good night po! Beauty rest na po kayo tapos send niyo na rin po ang skin care routine niyo para tumanda rin po akong maganda gaya niyo.

Hindi iyon pambobola kahit na iyon ang dating pero giliw na giliw sa akin ang matanda. Plus points na kaagad! Napangisi ako. 

Nagpasalamat ang Lola. Nang tanggapin naman ni Nicolaus ang friend request ko ay nawala na rito ang aking atensiyon.

I messaged him.

Ako:

Hey! Thanks for accepting my friend request! ☺️

Nicolaus:

No problem. Mutual natin ang Lola Ellen ko, mabilis kang trumabaho. I like that.

Ako:

Thanks! Pakisabi na rin pala sa baby ko na i-accept ako para mas matuwa ako. 

Nicolaus:

He's studying. Hindi nagpapaistorbo 'yon kapag nag-aaral. 

I pouted and smiled at that. Nai-imagine ko na siyang nag-aaral at tuwang tuwa ang puso ko. I've never really had an interest on genius guys, but Archi was paving all the way to my heart!

Ako:

I like to study, too. I-offer mo baka kailangan niya ng study buddy o kahit anong buddy, I'm free.

Nico sent three laughing emojis. In-accept na rin ako ng iba pa niyang pinsan maliban na lang talaga sa kanya. Kahit nga iyong mga bata ay friends ko na. Maybe he's really busy studying. 

It's a yes for me talaga!

Nicolaus:

He likes to do it alone.

Ako:

He's boring like that, huh?

Nicolaus:

Don't get your hopes up. Baka masaktan ka.

Ako:

Is he gay?

Nicolaus:

Lol. I wish he was para mas madaling mag-explain sa mga nagkakagusto sa kanya, but no. Hindi lang talaga niya priority ang lumandi.

Ako:

What's his priority?

Nicolaus:

Studying, being the best player in chess, best in class, the best captain ball and a whole lot more.

Ako:

So he doesn't have time to make ligaw?

Nicolaus:

I never saw him got interested in girls. Maraming babae diyan pero ni minsan wala siyang in-entertain.

Ako:

Sorry, kararating ko lang kasi sa lugar na 'to. Hayaan mo, pag-iigihan ko. I'll make you proud Nicolaus. We can be best friends, too. G ka ba?

Nicolaus:

Hahaha! Gagamitin mo lang ako Belcalis!

Ako:

Oh, eh ano naman? Ayaw mo bang lumigaya 'yang boring mong pinsan?

Nicolaus couldn't stop laughing. Hindi ko alam kung tumatawa rin ba siya sa personal o sinasakyan lang ako.

Nicolaus:

You really have the guts, huh?

Ako:

No guts, no glory, bro.

Nicolaus:

Fine. I'll try to steal his phone later to accept your friend request.

Ako:

Can't he do it himself?

Nicolaus:

Sorry to break it to you, pero parang gano'n na nga. I told you he doesn't like entertaining girls lalo na 'yong mga alam niyang may gusto sa kanya.

Nagsalubong ang kilay ko. I wasn't disappointed. I'm more of challenged because of that.

Ako:

Well sorry to break it to you, too, but I'm not like those girls. I'm up for that challenge. Let him accept my friend request himself. Maghihintay ako.

Nicolaus:

You'll wait forever.

Ako:

Magkano pusta mo?

He sent me a laughing GIF this time. Mas lalo akong naging determinado.

Nicolaus:

A bottle of tequila. 

Ako:

Three bottles, shoot. 

Nicolaus:

Deal. 

Hindi nawala ang ngisi ko kahit tapos na ang usapan namin at si Riggwell naman ang kinulit ko. Seidon accepted my friend request, too kahit na mukhang napilitan lang ito. Siguro ay sinabihan lang ng kanyang mga pinsan. Venus was nice. Kahit hindi ko pa siya nakikita ay maayos siyang nag-hi sa akin.

Ang sabi ni Lili ay magkakasama ang mga ito sa iisang bahay na malapit lang sa bayan. Nadaanan na namin iyon noong nakaraan pero hindi ko masyadong napagtuonan ng pansin. 

Siguro dahil magkakasama sila ay ako rin ang topic nila ngayon. Mabaliwan na sila pero wala na akong pakialam.

Hawak ko na ang alas, ang kanyang Lola Ellen. Kung ayaw niya akong i-accept ay ang matanda na lang muna ang liligawan ko.

Lumawak ang ngisi ko bago ko pa tuluyang bitiwan ang aking telepono dahil sa isa pang notification... Ang pag-accept sa akin ng kanyang butihing ina, my future mother in law, Adalira Judith Santistevan Cordova.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 6

Chapter Six

Seloso

It has been a week since I’ve sent him a friend request, but it was still pending. Sa tuwing nagkikita ko si Nicolaus ay panay ang ngisi nito sa akin dahil sa tatlong bote ng tequila na taya sa pustahan namin.

Sa buong linggong iyon ay wala akong ginawa kung hindi ang hanapin ang mailap na lalaki. He was really busy. Naiintindihan ko na kung bakit talagang wala siyang panahon sa mga babae dahil hindi lang siya sa pag-aaral abala kung hindi sa marami pang bagay.

I did not go to my class. Minabuti kong manuod ng practice game nito ng volleyball sa gym ng sabihin ni Nico na naroon ito. He’s giving me a chance to win our deal. Medyo naiirita ako dahil mukhang hard to get nga ang lalaki pero hindi iyon dahilan para sumuko.

Lumawak ang ngisi ko nang siya kaagad ang matanaw sa gymnasium. He was the tallest player in his team. No wonder why he’s the captain ball. Hindi ko alam kung ikatutuwa kong parehas sila ng sports ng ex ko pero gusto kong isipin na advantage na lang rin dahil alam ko kung paano laruin ang sports na iyon. I know when to cheer and piss the opponent kapag dehado na ang manok ko.

Dumiretso ako sa loob. He was busy and didn’t saw me entered the place. Marami ring mga nanunuod at nagpapantasya sa mga players.

Naupo ako sa bleachers. Nakisiksik sa mga estudyante roon at naupo sa pinakagitna kahit na nababaliwan sila dahil hindi ko naman sila kilala. Nagpatay malisya ako. I did not come here for them, so why would I care? My spot has the best view and it’s vacant so it’s really for me.

Sinamaan ako ng tingin ng mga babae samantalang ang mga lalaki ay ngingisi-ngisi lang sa akin. Wala akong pinansin. I continued chewing my bubble gum while I watch my baby play.

Kahit na laro-laro lang ay mainit ang mga kaganapan. Achilles was so good at serving the ball and everything else. Ilang beses niyang na-save ang bola sa team nila kaya sa pang-apat niyang serve ay hindi ko na napigilang ilagay ang mga kamay ko sa aking bibig para sumigaw at i-cheer siya.

“Go baby, Archi!” Mabilis na umalingawngaw ang boses ko kasabay ng pagpalo niya sa bola pero dahil sa gulat ay napalakas ang paghampas niya dahilan para ma-out ito.

Agad na nangunot ang kanyang mga mata habang hinahanap ang sumigaw. Lumihis ang mga mata niya patungo sa direksiyon ko kaya imbes na pahirapan pa siya ay ikinaway ko na lang ang kamay ko at sumigaw ulit.

“Okay lang ’yan! Mahal pa rin kita!”

His jaw dropped at that. Maging yata ang mga panga ng katabi ko’t lahat ng mga nanunuod ay agad nabaliw sa isinigaw ko. Nawala ang ngiti ko nang bumalik siya sa laro, binalewala ang ganda ko. Sinulyapan ko ang aking mga katabi.

“What?” iritado kong tanong sa tatlong babaeng pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

Nagbulungan sila. Ayaw ko sanang makialam pero narinig ko ang pangalan ni Archi sa usapan kaya bahagyang nagpintig ang tenga ko.

“Do you want to share what you bitches are talking about?”

Namutla kaagad ang isa habang patuloy namang umiling ang dalawa. Naghalukipkip ako.

“Bakit niyo pinag-uusapan si Achilles? Trip niyo ba ang boyfriend ko, ha?”

Namilog ang mga mata nila at agad nagsikuhan, hindi talaga makapaniwala sa mga naririnig.

Gets ko naman dahil matagal naging single si Achilles pero totoo ang sinasabi ko. Girlfriend niya ako dahil advance akong mag-isip.

“H-Hindi sa gano’n. B-boyfriend mo nga si A-Archi?”

“Oo, may problema ka do’n? May alam ka pa bang ibang girlfriend niya?”

Hindi natigil ang sikuhan nila.

“Sagot!” hiyaw kong pare-parehas nagpapitlag sa kanila.

Napatingin na ang ilang mga katabi naming estudyante pero hindi ko inalis ang matalim na titig sa tatlo.

“W-Wala! Nagulat lang kaming may girlfriend pala si Achilles! Iyon lang!”

“Pwes, oo! You’ve personally heard it from his girlfriend kaya kung pinagpapantasyahan niyo siya at may utak kayo, pagnilayan niyo ulit, maliwanag? Sa akin si Achilles at boyfriend ko siya.”

Nagtanguan sila at natakot nang magbulungan ulit. Napangisi ako at muling ibinalik ang tingin sa court. Doon ko napansin na nakahabol ang kanilang kalaban at dalawang puntos na lang ay matatapos na ang laro. Napatuwid ako ng upo at muling nag-cheer sa team nila.

“Come on, Achilles! Beat the shit out of them now! You can do it, baby!” pumapalakpak pa ako.

Hindi ko inintindi ang mga matang patuloy na nakatuon sa akin. Sa tuwing sinusulyapan naman niya ang direksiyon ko at napapailing ay mas lalo akong natutuwa.

Sa ilang minuto ay hindi ako natigil sa pagsisisigaw. Ako lang yata ang maingay sa court dahil pang-championship ang mga birada at energy ko.

Nang manalo sila ay parang gusto kong manakal sa tuwa! I was so happy I ditched class to witness his team won! Kahit na practice game ay todo ang suporta ko sa kanya.

Nagmamadali akong tumayo nang makitang aalis na ang mga ito para bigyang daan naman ang mga susunod na magpa-practice.

“Achilles!” sigaw ko, nagkukumahog sa pagtakbo palapit sa kanya bago pa siya makaibis patungo sa kung saan kasama ang mga teammates.

Tamad siyang napatingala bago ako harapin. Lumawak ang ngisi ko nang matapat sa kanya. Medyo hiningal ako pero nawala lahat ng pagod at pamamaos ko nang malapitan siya ulit.

He was so damn fine! Nahinto ako sa paghakbang ng makita ang bakat ng mga abs niya sa pawisang damit.

“Oh, wow pandesal… hello there…” nakangisi at nahihibang kong sambit habang nakatuon doon at parang gusto na lang siyang hubaran.

I can still remember every details of that abs! Iyon yata ang screen saver at wallpaper ng telepono ko. Makita ko nga lang iyon ay busog na ako. Parang sapat na ang tinapay at litrato niya para sa breakfast.

Naipilig ko ang uli ng marinig ang kanyang pagtikhim. Sa pagbalik ng paningin ko sa kanyang mga mata ay magkasalubong na ang kanyang makakapal na kilay, tila hindi natutuwang makita ako pero imbes na panghinaan ng loob ay nag-puppy eyes lang ako sa harapan niya… O baka husky eyes dahil hindi ko naman alam paano magpa-cute. Fuck.

“Hindi mo pa rin ina-accept ang friend request ko isang linggo na. Busy ka pa rin ba?”

“What are you doing here?” he asked instead of answering my question.

“To support you, may iba pa ba?”

“Don’t you have other things to do? Wala ka bang klase?”

“Meron, pero mas mahalaga ka sa mga ’yon kaya–”

“Don’t be ridiculous. Go to class and stop bugging me.” masungit niyang sabi, kinilig ako.

“Wait!” maagap kong hinawakan ang kamay niya ng akmang tatalikod na siya.

Parang balewala sa akin ang mga pagsusungit niya. The more sungit, the more kilig lang ang nararamdaman ko. Tang ina, baliw na yata ako.

Sinubukan niyang hawiin ang aking kamay pero hindi ko siya hinayaang gawin iyon.

“Bakit ayaw mo akong i-accept? Buong angkan mo na ang friends ko maliban sa ’yo. Isa pa, your mom–”

“Pati si Mama in-add mo?!” hindi makapaniwala niyang tanong sa matalim na boses, mukhang nawawalan na ng pasensiya sa akin.

“Uhm… pati ang Papa mo at mga kapatid?” napangiwi ako ng marinig ang malalim niyang buntong-hininga!

Eh bakit ba? Masama bang makilala ang future family ko? Napakadamot talaga ng lalaking ’to!

Hinawi niya ang kamay ko. Ayaw ko sanang bitiwan pero tumutulo ang mga pawis niya kaya hinayaan ko siyang punasan ang mga iyon.

Unti-unting umawang ang aking bibig ng punasan niya ang kanyang leeg. Pakiramdam ko ay nag-slow motion ang lahat. Simula sa pagbaba ng kanyang masasaganang pawis hanggang sa pagdampi ng towel sa kanyang morenong balat.

Sana towel na lang ako… Bulong ng utak kong napapraning na rin. Bumalik ako sa kasalukuyan sa kanyang pagtikhim.

“H-ha?”

“Sabi ko bakit mo friends ang buong angkan ko?” naiirita na niyang pagpapatuloy kahit na kanina pa ako gustong mawala sa harapan.

“Getting to know. Ayaw mo ba?”

“Unfriend them. You don’t know them.”

“Paano ko sila makikilala kung ia-unfriend ko? Isa pa, apo na ako ng Lola Ellen mo sa ayaw at gusto mo. Shinare niya na sa akin ang skin care niya kaya hindi ko na siya pwedeng i-unfriend.”

Nalaglag ang panga niya at iritadong napahilamos ng mukha.

“I-accept mo na kasi ako para makilala mo na rin ako at–”

“No,” he cut me off.

Mabilis kong naitikom ang bibig at bahagyang napalunok.

Sakitan na ba, ha? Hindi pa ako prepared! Kapag ako nainis sa pagiging hard to get mo, baka sunggaban kita sige ka!

“Bakit ayaw mo?” sinundan ko siya nang maglakad at hindi na ako nilingon pa.

“Hoy, Achilles!”

“Stop following me!”

“Bakit muna? Hindi kita titigilan hangga’t hindi mo ako ina-accept!”

“You’ll get tired eventually.”

I scoffs sarcastically at that.

“Hindi mo pa talaga ako kilala.”

“Ayaw kitang kilalanin.”

Bumilis ang mga hakbang ko dahil sa lalaki ng hakbang niya patungo sa kung saan.

“Napakadamot mo! Para friends lang!”

“I’ll block you.”

“Gagawa ako ng panibagong account tapos ia-add kita ulit!”

“Then I’ll block every account you’ll make. Mas mahirap gumawa ng account kaysa mag-block.”

“Baka nakakalimutan mo, marami akong katulong at tauhang pwedeng utusang gumawa ng ilang libong Facebook account para lang i-add ka!”

“Such a brat.”

“I am not a brat!”

He chuckled sarcastically at that. Hindi ako na-offend. Nagpatuloy siya sa paglalakad hanggang sa makapasok na kami sa kanilang shower and locker room!

Akala niya yata ay titigilan ko na siya kaya gano’n na lang ang gulat niya sa muli kong pagsasalita kahit na ang mga lalaking nadatnan namin doon ay mga nakahubad!

“Isusumbong na lang kita kay Lola Ellen. Sasabihin kong ayaw mo siyang maging friends ko at pinapatanggal mo siya sa friend list ko!”

Nanatili ang mga mata ko sa likuran ni Achilles at agad napangisi nang marahas siyang pumihit para agad akong lapitan at takpan ang paningin sa mga lalaking naroon gamit ang pagharang sa kanyang katawan!

“Bakit ka ba sumunod! Hindi ka pwede rito!” natataranta niyang sabi.

Natawa ako pero natutuwa dahil amoy na amoy ko ang katawan niyang pawisan. He smells like rain and mint combined. Parang gusto kong manlamig at yakapin na lang siya.

“Ang bango mo naman…”

Nagtawanan ang kanyang mga kasama dahil sa sinabi ko. Kinantiyawan siya ng iba pero nang akmang lilingunin ko na ang mga kahubaran sa likod ay agad akong natigil nang ilagay niya ang magkabilang kamay sa aking balikat at saka mas iniharang ang sarili sa aking harapan.

Napangisi ako at wala nang inaksayang panahon, agad kong iniyakap ang mga kamay ko sa kanyang katawan at napapapikit na sininghot ang bango niya.

Lumakas ang hiyawan ng kanyang mga kaibigan habang ito ay tila naging estatwa sa ginawa kong pagyakap.

“Seloso mo naman. Hindi ko naman gustong tignan ’yang mga ’yan dahil abs mo lang naman ang gusto kong makita kahit na nakita ko na. Wallpaper ko pa nga…” hibang kong litanya habang humihigpit pa ang yapos sa kanya.

“C-Cali–”

“Sige na kahit huwag mo nang i-accept. Kung yakap ba naman ang kapalit sino ako para tumanggi?” nakangisi o siyang tiningala.

Namumula ang tenga at hirap na napapalunok habang hindi malaman kung paano ako tatanggalin at ilalayo sa kanyang katawan! Mas lalo ko siyang nginisihan.

“Seloso ka pala, baby?” malambing kong tanong pero imbes na sagutin ay hinawakan niya na lang ang ulo ko at ibinaon sa kanyang dibdib upang patigilin bago ako dahan-dahang iniatras palabas sa silid na iyon!

Nagwawala na ang mga lalaking nasa loob at kahit na nasa labas na kami ay hindi natigil ang malakas nilang kantiyawan! Rinig ko pa rin kahit nasa labas na kami.

Hindi nawala ang ngisi ko kahit pa kinakalas niya na ang mga kamay kong nakakapit sa kanyang katawan.

“Sandali naman Achilles! Hindi pa nga nag-iinit eh…” reklamo kong dahilan ng mas pagiging alarma niya kaya ginamitan na ako ng dahas.

Napanguso ako ng matanggal niya ang mga kamay ko. Hindi pa nakuntento, ibinalik niya ang mga palad sa balikat ko at iniatras ako palayo sa kanya. He step back after pushing me away.

“Stop following me, Belcalis. Tapos na ang laro namin. Go to class.”

“Wala na akong klase. Last na ’yong hindi ko pinasukan para mapanuod ka.”

“Don’t do that again.”

“Concerned ka ba?”

“Hindi. Basta huwag mo na akong susundan.” masungit niyang pagpapatuloy pagkatapos ay tinalikuran na ako ulit.

Napailing ako dahil sa bilis niyang lumayo pero hindi pa rin nakaligtas sa tainga niya sa huling sigaw ko.

“Okay fine! I love you, too!” napalakas ang pagsara niya ng pinto dahil doon.

Natatawa akong napaatras at malawak ang ngising lumabas sa gymnasium kahit na ang mata ng mga estudyanteng naroon ay hindi nawala sa akin.

I called my bodyguards and told them we’re going home. Ang totoo ay nasa paligid lang naman sila at binabantayan ako. Talaga kasing nagwawala ako kapag nakikita ko ang mga pagmumukha nila sa malapit kaya pinapaalis ko.

Kahit na ayaw ko pa rin ang ideyang iyon ay hinayaan ko na lang para pare-parehas kaming tahimik nina Daddy at nang mga kapatid ko.

Pag-uwi ay iyon pa rin ang inatupag ko, ang pangungulit kay Achilles. I flood all his posts with hearts. Ang mga pwedeng lagyan ng comment ay hindi ko rin pinalagpas pero bigo pa rin ako sa pustahan namin ni Nicolaus.

Napangiti ako ng makitang online si Lola Ellen. Ito na lang ang pinagkaabalahan ko.

Ako:

Magandang gabi sa pinakamagandang Lola sa balat ng lupa! Kumusta po ang Lola Ellen ko?

Lola Ganda Ellen:

Okay naman apo. Kumusta kayo diyan?

Nag-reply siya kaagad. Kung sa cool Lola man lang, siya na yata ang pinaka-cool sa tanan. May edad na ito pero techi at mabilis ring mag-reply! Gabi-gabing tuwang-tuwa ang puso ko.

Ako:

Okay naman po Lola. Busy po lahat at nag-aaral ng mabuti lalo na ang apo ninyong si Achilles.

Lola Ganda Ellen:

Hilig talaga ng batang iyan ang mag-aral noon pa. Simula bata ay palaging first honor iyan sa klase. Talagang hindi binibigo ang paghihirap ng kanyang mga magulang.

Ako:

Oo nga po Lola eh, nakaka-proud. Kaya nga lang po ay masungit masyado.

Lola Ganda Ellen:

Sinusungitan ka ni Archi? Ngayon lang ako nakarinig niyan. Napakabait ng apo kong ’yon.

Ako:

Opo Lola eh! Inaaway po akong palagi. Nakalulungkot po Lola. Nakasasakit ng kalooban. 🥺

Lola Ganda Ellen:

Hayaan mo at kapag tumawag ay pagsasabihan ko.

Ako:

Thank you, Lola. Pakisabi na rin na i-accept ako sa Facebook. Tsaka baka kung pwede ay pahingi na rin ng number niya, Lola? Kung okay lang naman po. Nakalimutan ko kasing kunin tsaka sinusungitan nga po kasi ako. Nakaka-sad girl po ang apo ninyo.

Lola Ganda Ellen:

Oo naman. Sandali at hahanapin ko.

Napapasayaw na ako sa tuwa dahil kay Lola Ellen. Mas lalo akong nagbunyi nang i-send na niya ang contact number nito.

Ilang minuto pa akong nakipag-usap rito. Ang totoo ay masaya talaga siyang kausap. Nakatutuwa dahil sa bawat pagsusumbong ko ay may banat siya at palaging sinasabing pagagalitan ang apo kapag nakausap.

Mabilis kaming naging close ni Lola Ellen. Minsan rin ay nagtatawagan kami lalo na kapag wala itong makausap. Parehas naming napupunan ang boredom ng isa’t-isa. Nang magpaalam na siyang matutulog ay saka ko lang binalikan ang number na ibinigay niya.

It’s almost ten in the evening. Tiyak na gising pa si Achilles kaya hindi na ako nagdalawang-isip na kulitin ito.

Ako:

Hi baby! Gising ka pa ba?

He did not reply. I texted him again.

Ako:

May I know your perfume and where did you buy it? Gusto ko ring bumili para kahit saan amoy kita.

Napapangisi kong sent ulit pero wala pa ring sagot. I tried calling the number. Pinatay ko kaagad nang mag-ring naman. Baka kasi nagkamali si Lola Ellen ng bigay pero mukha namang legit. I texted him again.

Ako:

Achilles, hanggang kailan mo ba ako pagdadamutan, ha? Alam mo bang ngayon lang ako nagka-crush, ha? Crush kita. Gusto kita kaya gustohin mo na lang rin ako pabalik. Hindi ka na lugi sa ’kin, aba!“

Ako:

Achilles kapag ako ang minahal mo daig mo pang nanalo sa lotto!

Ako:

Achilles, paliligayahin kita.

Ako:

Sige, crush back na lang kahit slight, please?

Napabuntong-hininga ako ng wala pa rin akong makuhang sagot. Nagtiyaga akong maghintay. Ayaw ko naman talagang makaistorbo pero nababaliw ako kapag hindi ko siya nakukulit.

Nagtipa ulit ako ng panibagong message.

Ako:

Kapag hindi ka nag-reply ibig sabihin crush mo na rin ako. Sige na huwag ka nang mag-text. I love you na agad. Mwah!

Nakangisi kong ibinaba ang aking telepono at balak na talagang matulog dahil ayaw ko nang makatanggap ng text niya pero napanganga na lang ako nang mag-reply ito!

Baby Archi:

Stop texting me. Nakakaistorbo ka.

Kahit na patuloy ang pagsusungit niya ay hindi nawawala ang gana ko. Hindi naman pala siya busy! Kung hindi pa utuin hindi pa magre-reply!

Ako:

Ano bang ginagawa mo at bakit nag-reply ka pa, ha? Huwag ka nang mag-reply kung talagang crush mo ako.

Baby Archi:

Hindi kita crush. Itulog mo na lang ’yan.

Ako:

Sus. Kunwari ka pa. Huwag ka ngang mag-reply kung mahal mo na ako.

Baby Archi:

You wish.

I never typed fast my whole life, pero ngayong nagpapalitan na kami ng text ay para akong hinahabol ng ilang libong kabayo sa pagtitipa ng reply!

Ako:

Mamahalin mo rin ako Achilles tandaan mo ’yan. Huwag ka nang mag-reply kung alam mong tama ako.

He did not replied. Hinintay ko at inantok na lang ako pero hindi na siya ng-reply!

Ayiehh! Marupokpok!

Kahit na kabaliwan ang lahat ng mga sinabi ko ay pinaniwalaan ko ’yon. Pinagbigyan ko ang puso at utak ko sa aking mga kahibangan kaya naman hanggang sa panaginip ay masayang-masaya ako. Naputol lang ang lahat sa muli kong paggising at nabasa ang text niyang isinend lagpas alas dose na at nananaginip na ako sa tungkol sa future naming dalawa.

Baby Archi:

NOPE. I WILL NEVER.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 7

Chapter Seven

First Kiss

Nakabusangot ako buong araw hanggang sa panibagong linggo dahil wala pa rin akong mapala kay Achilles. Talagang napapasubo ako sa ginagawa ko pero ayos lang. Bukod sa hindi na ako nabo-boring ay natutuwa pa rin naman ako kahit na puro pambabara lang ang nakukuha kong sagot sa kanya.

Tamad kong binuksan ang chat ni Nicolaus sa akin habang nasa cafeteria at lumiban na naman sa klase. Wala ako sa mood para mag-aral. Wala akong gana buong araw lalo na nang tuluyan akong matalo sa pustahan namin ni Nicolaus.

Kulas:

Thank you in advance Cali. Marami nang malalasing diyan. The best ka.

I sent an annoyed GIF. Sa ilang linggong pananatili ko sa lugar ay bukod kay Lilibeth, si Nicolaus kaagad ang naging close ko. Siya at si Riggwell ang madalas nagre-reply sa akin sa mga katanungan ko sa buhay. Makapal ang mukha ko sa kanila at sa buong angkan nila pero pagdating sa kanilang mga kaibigan ay ilag ako.

Ewan ko. I really don't feel like being attached to a lot of people. I don't want to have many friends. Sapat na sa aking mag-isa at tahimik ang buhay. Isa pa, kapag binalikan ng tino si Daddy at pabalikin ako sa Manila ay ayaw kong may maiwang iisipin rito, pero kung ma-in love naman sa akin si Achilles ay ako na mismo ang magboboluntaryong dito na tumanda. Baka kapag gano'n ay kaibiganin ko lahat ng lokal rito ultimo mga palaboy para isahang attachment na lang.

Nagtipa ulit ako ng reply ng makita ang pag-sent niya naman ng nakangising sticker.

Ako:

Oo na Kulas. Talo na ako, happy ka na?

Kulas:

Stop calling me that grabe ka. 

Ako:

Kulas ang madalas tawag sa 'yo ng buong angkan mo at kasapi ako doon kahit natalo ako sa pustahan natin ngayon! Teka, baka naman talagang sinusulsulan mo si Archi para lang makuha 'yong tequila, ha?!

Kulas:

Baliw! Hahaha! Sinabi ko na sa 'yong walang panahon ang isang 'yon sa pakikipag-date. Binalaan na kita pero matigas ka.

I pouted at that. Kahit bigo ako ngayon ay wala pa rin akong balak na sumuko. Tuloy pa rin ang laban at pagwawagayway ng Bataan!

Ako:

Hindi pa tapos ang laban. Nanalo ka ngayon pero nasa akin pa rin ang huling halakhak tandaan mo 'yan.

Kulas:

Sure, sabi mo eh! 

Napatuwid ako ng upo ng may maisip. Sa unang pagkakataon ay ginanahan akong mag-reply.

Ako:

Ibibigay ko mamaya 'yung alak. Iinumin mo na ba kaagad?

Kulas:

Oo sana?

Ako:

Kasama mga pinsan mo?

Kulas:

Ang talino mo rin talaga eh.

Ako:

Send me the details kung saan kayo para doon ko mismo dalhin. Thank you Kulas! 

Lumawak ang ngisi ko nang thumbs up na lang ang isinagot niya kasabay ng detalye kung saan sila mag-iinom mamaya. 

They said we'll have a party near the beach. Biglaan lang raw ang yayaan at sakto naman dahil may maiaambag daw siyang mga alak. 

Kahit na gabi na iyon ay malaya akong pumunta. My father doesn't really care about my agenda's. And as long as I'm not killing anyone or no one's killing me, we're good. Alam kong suko na rin siya kaya hinayaan na lang ako. Talagang inilayo niya lang ako para hindi na makaperwisyo pa sa mga kapatid ko at pati na rin sa kanyang reputasyon sa Manila.

Kahit na wala sa plano ay pinasukan ko ang mga huling klase. Nicolaus said that they're already  preparing to go to the venue. Umuwi kaagad ako at nag-ayos na rin pagkatapos ay dumaan sa mall para bumili ng ilang bote ng tequila.

Ang sabi ni Nicolaus ay silang magpipinsang lalaki lang ang naroon kasama ang ilang mga lalaking miyembro ng basketball team kaya ayaw na akong papuntahin pero sinabi kong ayos lang sa akin at on the way na rin ako kasama si Lilibeth na walang kamalay-malay sa mga plano ko.

Sinabi ko sa kanyang kapag ayaw ni Achilles na naroon ako ay ayos lang dahil pwede naman kaming mag-solo ni Lili kahit na labag iyon sa kalooban ko at titiyakin kong hindi iyon mangyayari.

Malayo pa lang ay natanaw ko na ang grupo nila. Some guys are setting up the volleyball net. Pababa pa lang ang araw. Ang magpipinsan ay prenteng nakaupo sa buhangin ay nagkukwentuhan, pare-parehong naka-topless at basa na ang mga katawan at suot, mukhang kanina pa nagkakasiyahan.

Bumagal ang mga hakbang ko ng hindi makita ang lalaking dahilan kaya ako narito. Sa pagtatama ng mga mata namin ni Nicolaus ay agad siyang tumayo para salubungin ako. Bigo siyang umiling bago tuluyang mapunta sa aking harapan.

"Mag-aaral daw eh kaya ayaw sumama."

Pinilit kong huwag malungkot o magsalita ng hindi maganda kahit na totoong nadismaya akong hindi siya sumama. Lumawak lang ang ngiti ko at tumango sa kanya. 

"Great! Then we can join you!"

Binalingan ko si Lili. Ibinigay niya kaagad kay Nicolaus ang mga alak na dala kahit na mukhang nahihiya ito rito.

"C-Cali, sabi mo dadaan lang tayo?" si Lili, kinakabahan sa sinabi ko. 

Inangat ko ang aking telepono at tinawagan ang driver para sabihing ihatid siya pabalik sa bahay.

"You can leave me now. Ihahatid ka ng driver pauwi kaya hintayin mo na lang." tinapik ko ang braso niya bago tuluyang sumama kay Nicolaus na hindi na nagawa pang tumanggi.

"Ang dami naman yata nito?" Tanong niya habang pabalik kami sa mga kalalakihan na mayroong malalawak na ngisi maliban kay Seidon na abala sa pagtulong para maiayos ang net.

"Okay lang. Mukhang marami naman kayo at malalakas uminom. Kung hindi niyo kaya, tutulungan ko kayo."

Hilaw ang naging pagtawa niya pero wala ng nagawa. Everyone cheered when Nico told the guys about the alcohol. Naupo ako sa buhangin at tumabi kay Riggwell habang abala si Nicolaus sa pag-aayos ng mga gamit at pagkaing dala.

"Wala eh, busy si Archi. Gano'n talaga 'yon pero hayaan mo, pupunta rin 'yon!"

Marahas akong napabaling sa kanya, biglang nabuhay ang katawang lupa ko.

"P-pupunta? Sure ka?"

Tumawa siya at tumango. Kinuha ang isang bote ng tequila at agad binuksan para simulan na ang pag-iikot ng shot.

"Oo. Akong bahala sa 'yo. Kung ganito ba naman palagi, eh!"

Tinungga niya ang unang shot. Nagsalin at ibibigay sana kay Nico pero kinuha ko iyon sa kamay niya at nilagok. Parehas silang natigilan.

"Hindi ako maliligo at maglalaro kaya wala akong gagawin kundi ang tulungan kayong maubos 'yang mga 'yan. Isa pa, boring sa bahay at baka mamatay na ako kapag umuwi ako do'n ngayon!"

Dahil hindi pa rin makapaniwala sa mga sinabi ko ay kinuha ko na sa kamay ni Riggs ang bote at ako na mismo ang naging tanggera.

"You were saying? Paano siya pupunta?" nakangisi kong baling ulit kay Riggs matapos iabot kay Nico ang shot.

"Kapag may nalasing na at hindi na kayang umuwi, pupunta 'yon. We all came here using our sports bike. Siya ang taga-sundo sa amin kapag ganito."

Naglaro ang ngisi sa aking mga labi. Natawa siya. Imbes na magsalita pa ay sunod-sunod na ang naging pagtagay ko ng tequila sa kanila. 

Oh eh 'di malasing na kayong lahat! 

Siyam silang narito at ako lang ang nag-iisang babae. They're all part of the basketball team. Anim na lalaki ang nakilala ko. Si Matias, Roldan, Eron, Hudson, Adrian at Giovanni. They're all nice. Hindi ko pa man nakikita ang mga itong maglaro pero kumbinsido na akong sila nga talaga ang palaging champion dahil sa kaliwa't-kanang magagandang balita tungkol sa team nila.

I became their bartender, cheer leader, scorer and audience! Habang naglalaro sila ay patuloy ako sa pagbibigay sa kanila ng shot hanggang sa matigil sila at dumilim na. 

Inasikaso nila ang bonfire. Hindi ako iniwan ni Nicolaus na kanina pa nakikipagtawanan sa akin sa mga kung ano-ano at halo-halong kwento. 

Some of them were already tipsy, even him, but that was all part of the plan. Balak ko ngang kapag nagkulang pa ang alak ay magpapabili pa ako hanggang sa pare-parehas na silang ma-comatose at wala nang maging kawala si Achilles kundi ang puntahan at sunduin ang mga ito. I had a plan and I know it will work!

"Grabe ka, hindi ka nalalasing?" tanong nito matapos ang mahaba naming tawanan.

"Ito lang ba?!" Sarkastiko kong tanong habang inaangat ang bote. "Wala 'to. Kahit isang dosena hindi ako babagsak kaagad." I proudly said, naalala ko ang huling araw kong nagwalwal sa Manila bago ako ipatapon rito. 

Agad kong ipinilig ang aking ulo. 
Not today bad vibes, not today.

"Your father is the General. Hindi ba siya istrikto pagdating sa 'yo?"

Muntik na akong mapahalakhak ng wala sa oras. It was as if the funniest joke I've ever heard.

"Sawa na 'yon! Sanay na silang ako ang black sheep ng pamilya at walang ibang dala kundi sakit ng ulo!" I said before chugging another shot of tequila. 

Sa pagbaba ko ng baso ay bahagyang napawi ang ngisi ko dahil sa biglaan niyang pagiging seryoso.

"What?"

Umiling siya. Kinuha sa akin ang alak at siya ang nagsalin ng para sa kanya.

"Are you rebelling against your parents?"

"Don't be silly, Kulas. Wala. Hindi. Basta ganito lang ako. Sanay na sila at sanay na rin ako kaya masasanay ka rin."

"Nagrerebelde ka nga." he concluded.

"Isipin mo kung anong gusto mong isipin pero bigyan mo na ako ng shot! Mukhang mamaya pa makakabalik ang mga 'yon."

He obliged. Sa pagbalik ng mga lalaki ay mas umingay ang tawanan at kwentuhan. I was seated beside Gio and Hudson na pansin kong kanina pa kung alalayan ako ay parang wala akong mga sariling kamay at paa. Hinayaan ko na lang.

Nakinig ako sa mga kwentuhan nila kahit na ilang beses na nagpaumanhin ang mga ito lalo na sa topic nila pagdating sa babae.

"Fuck, marry, kill." suhestiyon ni Eron sa tinagal-tagal ng pag-uusap.

"I'm out." si Seidon. 

Nagtawanan sila samantalang ang mga pinsan nito ay nagsikuhan.

"Ang kill joy naman palibhasa nga naman talaga in love oh!"

"Gago, I'm not!" reklamo niyang nagpangisi sa akin. 

It's cute when boys deny their feeling towards someone. Natuwa ako bigla dahil naiisip kong magiging ganito rin si Achilles pagdating ng araw sa kanila. He would blush and deny it like Seidon, but the truth will always prevail!

"Come on, start the fucking game!"

Nagtawanan sila sa pagkakaubos ng pasensiya ko pero dahil panay pa rin ang tanggi at hindi alam kung paano sisimulan ay ako na ang nauna.

"Fuck Achilles, marry Achilles, and kill whoever the bitch he'll like."

"Oh..."

"You like Archi?" bulalas ni Gio kaya napabaling ako sa kanya.

"Yes. You like him, too?"

He dismissed my question. Natawa ako. Sa unang pagkakataon ay nakita kong ngumiti si Seidon sa akin. Mukhang naaaliw rin sa ideyang iyon.

We continued drinking. Some of them were smoking and I joined them. Masyado akong nauuta sa mga pagkain at alak kaya iyon ang ginawa ko. 

I was hugging myself away from the boys while I continued puffing the cigarette in my hand. Lumayo muna ako dahil nakakarami na kami at baka kapag nagtuloy-tuloy ay baka ako pa ang unang malasing sa kanila.

Hindi nila ako pinigilan. Some of them were intimidated of me lalo na ng malaman nila kung sino ang ama ko at kung saang angkan ako galing. 

My presence was already intimidating kaya nga minsan ay ayaw ko nang dalhin ang pangalan ng ama ko dahil minsan ay iyon rin ang dahilan kaya ako iniiwasan ng iba. 

Pagbalik ko ay magiliw pa rin ang usapan pero halatang may mga tama na ito. I'm tipsy, too, pero mas malinaw pa ang utak ko sa iba sa kanila. Bukod sa dala kong alak, mayroon rin silang ilang case ng beer kaya nang maubos ay iyon ang ibinanlaw namin. Doon na nalasing ang lahat. 

Riggwell was hugging the palm tree behind us while Seidon and the boys decided to swim. 

Malakas ang alon sa dagat. Dahil sa mga hiyawan nila at kasiyahan ay hindi ko na napigilang daluhan sila kahit na wala akong dalang pamalit.

Walang pakialam kong hinubad ang suot kong shorts at crop top na nagpatigil sa tawanan nilang lahat. Everyone was stunned because of what I did. Some even turned their gaze away, but Gio and Hudson remained until I was with them.

"Cali, may pamalit ka ba?" tanong ni Nico matapos akong lapitan at hilahin ng bahagya palayo sa mga lalaki.

Natatawa akong umiling at ngumisi. Malamig kaya muli akong umilalim sa tubig at lumangoy sa kanya palayo, hindi na siya nasagot.

Sa pag-ahon ko ay hindi ko namalayang nasa harapan ako ni Seidon. Napalunok ako matapos alisin ang mga tubig sa mata nang matitigan ang kanyang katawan. His one arm was covered with tribal tattoo and all other symbols. Malaki iyon at bagay sa kanya.

"Are you okay?" tanong niyang may pag-aalala sa unang pagkakataon.

I just smile and nodded at him.

"I like your tattoo. Maangas."

"Thank you."

Umangat ang mata ko pabalik sa kanyang mukha at sinaulo ang mga detalye no'n. All of them were really good-looking, but I had my eyes on Archi. Hindi ko alam pero ang lalaki talaga ang trip ko. Maybe because he was the opposite of me. 

"Ang gwapo niyong lahat, 'no? Requirements ba 'yan sa lahi niyo?"

Lumawak ang ngiti niya't agad napailing. Sabay naming hinayaan ang alon na isayaw ang aming mga katawan.

"You're just being nice to me because of Archi."

"That's not true. I am nice talaga kahit wala si Achilles."

"Baka lasing ka lang. Ang pula ng mukha mo."

"Ikaw rin naman."

"I'm not. Normal lang talaga kapag nakakainom."

"Same here. So ano nga? You think papasa ako sa requirements?"

He chuckled again. Mabuti pa lang nakakainom ito at hindi masungit. Marahan siyang umiling.

"Hindi naman importante ang panlabas. Ang importante ay kung masaya kayo sa isa't-isa at mahal niyo ang isa't-isa. If that's the case, wala ng masasabi kahit sino sa amin. That's all that matters."

I appreciate him for answering my question. Hindi na siya nawala sa tabi ko. Kahit na pumaikot sa amin ang iba ay nanatili sila ni Kulas sa aking tabi. Hindi ko alam kung wala lang bang tiwala sa mga kaibigan at ayaw akong iwan sa mga ito o dahil akala nila ay lasing na nga ako.

Kalaunan ay nakawala ako sa mga mata nila sa paglayo ko't paglangoy ng mag-isa pero nasundan ako ni Gio. Nagulat ako sa pag-ahon niya sa aking harapan, bahagyang natawa.

"Hi!" he greeted happily. 

Ngumiti ako pabalik pero dahil sa paghampas ng alon ay mabilis na napalapit ang mga katawan namin. 

Agad akong napakapit sa kanyang balikat kasabay ng paglingkis naman ng kanyang mga kamay patungo sa aking bewang. Kahit na nailang ako ay hindi ko kaagad nagawang tanggalin. 

"It's really nice to meet you, Cali." namumungay ang mga mata niyang sabi habang hinahapit pa ang katawan ko palapit sa kanya pero imbes na sagutin siya ay agad ko na lang inilapit ang aking mukha upang halikan ang kanyang mga labi.

He didn't see it coming. Hindi siya nakagalaw at naging tuod habang ginagalugad ko ang kanyang bibig gamit ang aking mga labi. 

I pulled him closer to me. Inilingkis ko pa ang aking mga paa sa kanyang bewang at mas nangunyapit sa kanyang leeg. I forced my tongue inside his mouth, napaungol siya kaagad ngunit bago pa siya madala ay agad ko nang pinutol iyon. 

Mas lalo siyang namula at naging mabilis ang paghingal.

"Masarap ba?" I asked.

Nababaliw siyang tumango-tango, mas namungay ang mga mata habang hibang na nakatitig sa akin.

"Good, because that's all you can get. Huwag mo na akong subukang landiin, Gio. Gwapo ka pero hindi kita trip kaya baunin mo ang halik ko at tantanan mo na ako dahil si Achilles lang ang gusto ko." I said before pulling my body away from him.

Sumisid ako at lumangoy pabalik sa dalampasigan bago pa ako malapitan nila Nicolaus na gulat na gulat sa ginawa ko. 

My heart was beating fast. It was my first kiss after Brix. Kahit naman tapos na kami ay 
naaalala ko pa rin minsan ang lalaki. Pagkatapos ng halik na iyon ay siya kaagad ang pumasok sa isip ko.

Inis akong umahon nang bumabaw ang tubig pero hindi ko pa man naaayos ang tayo sa buhangin ay para na akong binuhusan ng malamig na tubig ng makita si Achilles ilang dipa ang layo sa kinatatayuan ko!

Marahas akong napalunok ng makita ang madilim niyang titig sa akin habang nakapamulsa na para bang kanina pa ako pinapanuod... 

Wait... Did he saw me kissed Gio? 

Muli akong napalunok ng sagutin mismo ng utak ko ang tanong ng isang malaking 'oo'.

Shit.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 8

Chapter Eight

Choke Me Daddy

Oo nga’t wala naman kaming relasyon ni Achilles pero daig ko pang nahuling nagloloko dahil sa makapal na tensiyong agad namagitan sa amin kahit na ilang dipa ang layo niya sa akin. Nagmamadali kong nilingon ang mga damit kong iniwan at agad iyong nilapitan at isinuot.

The boys were still at the sea. Mukhang hindi rin alam na narito na ito. Hindi nawala ang titig niya habang palapit ako sa kanya’t yakap ang aking giniginaw na katawan. Pinilit kong ngumiti kahit na parang biglang nanghina ang mga tuhod ko sa hindi matinag na talim sa kanyang mga mata.

“H-Hi… You came…”

Imbes na sumagot ay tinalikuran niya ako. Napasimangot ako at agad siyang sinundan.

“Hey! Wala man lang bang hi back? Love back kaya?”

“I’m not here to talk to you.”

“And yet you’re talking to me. Bakit ang sungit mo?”

Huminto siya sa lamesang naroon. Napalunok ako ng kunin niya ang isang beer at agad na uminom.

“Umiinom ka pala ng alak. Sayang ubos na ang tequila. Hindi naman nakakalasing ’yang beer.”

Lumayo siya nang akmang tatabihan ko. Napairap ako at imbes na sundan malapit sa may net ay kumuha na lang rin ako ng beer sa cooler.

Naupo ako sa buhangin kahit pa basang-basa at walang tuwalya. Niyakap ko ang sarili ko. Hinilot ang sintido matapos tunggain ang beer.

Shit, am I drunk? O nahihibang lang ako kay Achilles? Bumaba ang kamay ko sa aking dibdib. Sa paglapat ng mga mata ko sa kanyang likuran ay ramdam ko ang pagbilis no’n.

Tangina, ano bang meron sa lalaking ’to? Hindi naman hinete at pinapatakbo na parang kabayo na nasa karera palagi ang puso ko!

“Archi!” maya-maya’y sigaw ni Seidon sa dagat. May mga sinabi siya pero hindi ko maintindihan.

Hinanap ko si Riggwell. Wala na ito sa niyayakap na puno kanina at walang bakas kung nasaan.

Inubos ko ang laman ng hawak na beer habang nakatulala sa punong iyon pero sa muling pagbaling ko sa harapan at lapag ng bote ay parang umangat ang alak pabalik sa lalamunan ko ng bumalandra si Achilles sa aking harapan habang hawak ang isang puting tuwalya.

“Cover yourself.” pormal niyang sabi pero sa pag ngisi ko ay agad nag iwas ng tingin. Hindi ko inabot.

“Okay lang ako. Hindi ako nilalamig.”

That made him look back at me. Ngayon ay may halong irita na ang titig.

“Tuyuin mo ang sarili mo.”

“I like being wet. Hindi na kailangan. Beer lang iinit na ulit ang katawan ko–”

Pakiramdam ko ay naputol ang dila ko kasabay ng hirap na pagsinghap ng gumalaw siya’t siya na mismo ang nagbalot ng tuwalya sa aking katawan!

Imbes na manghina sa ginawa niya’t matulala ay agad kong hinawakan ang mga kamay niya nang akmang lalayo na.

“H-Hug me na lang… kaya…”

Namilog ang kanyang mga mata. Hindi alam ang gagawin at natitigilan rin pero ilang segundo lang ay agad kong nabanaag ulit ang iritasyon sa mga iyon. Agad niyang hinawi ang mga kamay ko at hirap na itinayo ng tuwid ang sarili. He swallowed hard twice.

“Tuwalya ang kailangan mo hindi ako.”

“Paano kung ikaw?” I rebutted playfully.

Umiling siya at humakbang palayo. Mas lalo akong napangisi dahil parang bigla siyang nahirapang huminga sa paglalapit naming iyon.

Nagmamadali siyang pumihit patalikod at naglakad palapit sa mga kaibigang nasa dagat pero hindi ako nagpapigil.

“Napakadamot mo! Parang hindi mo pa ako nayayakap, ah! Eh nagyakapan na nga tayo sa gym! Ano ba naman ’yung uulitin lang! Madamot!”

Natigilan ang lahat sa malakas kong sigaw. Napangisi ako ng bumagal ang mga hakbang niya. Siguro ay nababaliw na talaga sa akin.

Ayieeh! Cali for the win!

Inayos ko na lang ang tuwalya sa aking katawan. Iyon siguro ang isinisigaw ni Seidon sa kanya kanina dahil sa kanya itong tuwalyang ibinigay ng kanyang pinsan.

Tumayo ako at imbes na magmukmok mag-isa habang nagkakasiyahan sila ay kumuha ulit ako ng beer. Tinanggal ko ang telepono ni Roldan sa speaker at ipinalit ang sa akin.

I opened my apple music and play one of Taylor Swift’s song, my favorite artist.

I started singing the song. Inaliw na lang ang sarili pero napangisi ako’t ginanahang ilakas ang pagkanta sa pagdating ng chorus.

“If you could see that I’m the one who understands you, been here all along so, why can’t you see. You belong with me… you belong with me!”

Nakita ko ang pag-iling niya. Natawa lang ang mga nasa harapang lalaki pero hindi na talaga ako pinansin.

Sumandal ako sa cooler at tumingala. I closed my eyes and just enjoy the whole song while drinking my beer.

This is good. I am okay. I’m happy. I’ll be fine. Paulit-ulit na bulong ng utak ko.

Tamad kong tinakpan ang aking bibig ng mapahikab. Ilang kanta na ang lumipas ay nanatili pa rin ako sa gano’ng posisyon. Inayos ko ang tuwalya sa katawan ko ng umihip ang hangin.

I’m sleepy, but I don’t want to leave them lalo na’t narito si Archi. Hinayaan kong makaidlip matapos i-text ang head ng mga bodyguard kong hayaan lang ako.

Inubos ko ang laman ng bote at tuluyan nang nagpadala sa antok.

Nagising ako ng may marinig akong mga ungol. Iritado akong napangiwi ng lumakas iyon kaya tuluyan na akong napadilat.

It was dark and I’m not on the beach anymore. Agad kong tinanggal ang tuwalya sa natuyo ko nang katawan at natatarantang inikot ang paningin sa loob ng isang sasakyan.

What the hell?! Kaninong kotse ’to?!

Napapitlag ako ng marinig ulit ang ungol na galing sa likuran ng pwesto ko. Umayos ako ng upo matapos ihanda ang sarili sa pagsapak sa kung sinong naroon pero agad bumagsak ang balikat ko ng makita si Riggwell na nananaginip. Inangat ko ang sarili para tapikin ang mukha niya.

“Riggs!”

Tamad siyang dumilat pero imbes na gumising ay kinindatan lang ako pagkatapos ay tumalikod na kaagad para ipagpatuloy ang kung anong panaginip.

He’s hammered. Napapailing akong umayos ng upo at sandaling natulala ng muling maisip kung nasaan ako pero bago pa makapag-isip ay nakita ko na ang pagdating ng asawa kong palapit sa bukas ang makinang sasakyan!

Wait, I’m inside his car?! At wait ulit, siya ba ang nagdala sa akin rito?! Binuhat niya ako? Wait, paanong buhat kaya? Parang newlywed ba? Tangina, bakit hindi ko man lang naramdaman?! Bakit hindi ako nagising?! Ugh, so unfair!

Bago pa siya makalapit ay nagkunwari na ulit akong tulog. Sa pagsakay niya ay pinigilan kong mapangisi nang lingunin niya ako. Nang makitang lumihis ang tuwalya sa katawan ko ay agad niya iyong inayos.

Pakiramdam ko ay umikot ang aking tiyan sa kanyang ginawa pero agad natigil ang paglipad ng mga paruparo sa sikmura ko nang mag-ring ang kanyang telepono.

“Hello?” sagot niya kaagad sa kung sino.

Baka si Lola Ellen iyon. Tiyak na gising pa ang matanda. Anong oras na ba? Sinulyapan ko ang orasan sa harap. It’s almost eleven o’clock.

“I’m going home. May ihahatid lang ako. Why are you still up?” magiliw nitong pakikipag-usap sa kung sino sa kabilang linya na nagpairita sa akin lalo na’t tiyak na hindi iyon si Lola Ellen!

If it was the old woman, he would talk to her with so much respect knowing that it was where his good genes came from! It wasn’t our Lola! Who is it then?!

“Okay, fine,” he chuckled.

Marahas akong napadilat! What the hell! Ngayon ko lang siya narinig na humagikhik! Isang malaking talipandas!

“Okay, I’ll message you once I got home…”

Nang mabanaag ko ang lambing sa boses niya ay agad na akong napaahon sa pagkukunwaring tulog!

Sa pag-angat ng mga mata niya sa rear view ay agad siyang napatalon ng magtama ang mga mata namin!

“Jesus Christ!” Bulalas niya matapos akong lingunin na parang natakot talaga lalo na sa hitsura ko!

Inayos ko ang buhok kong nakakalat sa aking mukha pero ang matalim na titig na parang multo ay hindi binago. Who the hell is he talking to?!

“I’ll call you back. Magda-drive na ako, bye.” pagmamadali niyang sabi sa kausap bago ibalik sa akin ang buong atensiyon.

“Why are you scaring me!” iritado niyang hiyaw.

Napairap ako at napahalukipkip pero hindi siya nagawang bulyawan. I’m not that drunk enough to be mad at him and his malanding kerida.

“I’m going home. Bakit ba ako nandito sa sasakyan mo?”

He locked the door when I’m about to open it.

“Ihahatid na kita. Kinausap ko na ang mga bodyguard mo pati ang driver. Susunod na lang sila. Malayo ang pinag-parkingan ng sasakyan niyo.”

Sinamaan ko siya ng tingin. Naiirita pa rin.

“Ikaw ang nagdala sa ’kin dito?”

He nodded. Naglaro ang ngisi sa labi ko pero tumikhim ng maalala ang kausap niya. Hindi ako pwedeng maging marupok. Dapat galit ako.

“Binuhat mo ako?”

“Oo.”

“Bakit hindi mo ako ginising? Ilang oras na akong tulog?”

“Uh, two hours?”

“Two hours nang bukas ang sasakyan mo?”

“And a half, I think.”

I heave a contented sigh. “So, ihahatid mo na ako pauwi? Nasaan sila?”

“They’re just packing up. Uuwi na rin.”

“Walang sasabay sa atin?”

Naningkit ang kanyang mga mata. “May gusto ka bang isabay?”

Napalunok ako sa boses niyang parang gustong manakal.

“Wala naman. Ikaw baka may gustong sumabay.”

“Sabihin mo kung sino ang gusto mong isabay at tatawagan ko.” malamig niyang sagot.

Doon na ako napangisi lalo nang maalalang hindi malabong nakita niya talagang hinalikan ko si Giovanni kanina.

“Nakita mo ba ’yong kanina?”

Inalis niya ang titig sa akin at sinimulan na ang pagmamaniobra sa kanyang sasakyan.

“Alin?”

“’Yung kanina… Sa dagat?”

“Hindi ko alam.”

I bit my lip when I tasted bitterness in his words. He definitely saw us.

“Ah… Akala ko nagseselos ka, eh.”

He laughed at that. Gusto kong ma-offend pero mas lamang ang tuwa sa puso ko.

“Please. I don’t care kung sinong kahalikan mo.”

Ako naman ang natawa. Sumandal ako sa upuan at hindi na nawala ang ngising hanggang tenga. There you go, baby.

“Ahh, nakita mo naman pala bakit nagsisinungaling ka pa?”

That made him closed his mouth. Mukhang naisip na dapat hindi na lang siya nagsalita.

In all fairness, ito na yata ang pinakamahaba at mas kalmado naming pag-uusap sa mapayapa at tahimik na lugar bukod sa mga munting hilik ni Riggs sa likod.

“Huwag kang magselos. Hindi ko trip si Giovanni. Hinalikan ko lang para matigil na sa kabubuntot sa akin. Sinabi ko na rin namang ikaw lang ang gusto at gugustohin ko kaya titigil na ’yon.”

“I don’t need your explanations. Malaya kang halikan ang sinong gusto mo–”

“Talaga?!” ganado kong inangat ang sarili at nagmamadaling lumipat sa passenger seat.

I heard him called my name in an angry tone because what I did made him lose his focus pero wala nang nagawa dahil nagmamaneho!

“Stop driving pala para mahalikan na kita?”

Marahas siyang napalunok at mas itinuon ang mga mata sa daan kahit na alam kong hindi na naman alam kung ano ang gagawin. Kung maliwanag lang ay tiyak na namumula na naman siya.

“Except me. Huwag ako.”

“Walang bawian Achilles! Sinabi mong malaya akong halikan kahit sino at ikaw lang naman talaga ang gusto kong halikan kaya maghalikan na tayo!”

“Belcalis!” agad niyang pinigilan ang katawan ko nang pabiro kong ilapit ang sarili sa kanya.

I was laughing especially when his hand went to my neck.

“Oh, you’re chocking me Daddy…” parang napaso siya lalo sa sinabi ko pero hindi magawang ialis ang kamay dahil sa pagbibiro kong halikan siya!

“Stop it!”

“Choke me more—Ahhh–more, Daddy!” paungol kong pang-aasar dahilan nang tuluyang pamumula ng mukha, tenga at leeg niya kahit na medyo madilim pa rin!

God, he’s so innocently precious!

I held his hand and force it more on my neck, but I stopped when his jaw clenched. Humagalpak ako ng tawa.

Imbes na pagtripan pa ay ako na ang sumuko. Hindi nawala ang halakhak ko habang inaayos niya ang sarili sa manibelang hawak at pinapagalitan ako.

“You’re crazy!”

“For you! Ang damot mo kasi!”

Hindi na siya nagsalita kahit na alam kong talagang naubos ko ang pasensiya niya. Kahit na iritado ay nagawa niyang mabilis na hilahin ang seatbelt ko bago tuluyang hinarurot ang kanyang sasakyan para mawala na ako sa kanyang tabi.

Sa pagbaba namin ay hindi pa rin nawala ang ngisi ko. Kahit na ayaw ko pa siyang mawala sa aking paningin ay nagpasalamat na lang ako at hinayaan na silang umalis dahil gabi na rin.

Bumaba ang tama ko sa lahat ng mga nangyari at nakatulog rin ng mahimbing baon ang moment namin ng madamot na lalaking iyon.

My head felt like blowing up the next day.

Tinulugan ko ang ilang klase dahil talagang masakit ang ulo ko. Kahit nga nakasuot ako ng sun glasses ay hindi iyon pinaalis ng professor namin. Everyone knew who I was and I already made a reputation to the university kaya ang ilan ay ilag na pero may ilan pa rin talagang gustong subukin ang pagkatao ko.

“Oo! Nakita ko ang posts nila Gio sa outing nila kagabi! Siya lang ang babae do’n!”

Kumunot ang noo ko. Ang ihi ko ay umatras sa narinig na pag-uusap ng mga babaeng kapapasok lang sa banyo.

“Grabe ’no?! Gano’n yata kapag mga taga Maynila! Mga liberated at malalandi!”

“Nakakainggit pero mas lamang ang inis ko! Matagal ko nang crush si Riggwell pero ni minsan hindi ko nalapitan ’yon! Siya, ilang araw pa lang rito lahat na ng lalaki nakasama! Mga Cordova pa at varsity boys pa!”

“At talagang nakipag-inuman pa! Malandi talaga ang babaeng ’yon! Akala mo kung sino! Palibhasa anak ng Heneral kaya malakas ang loob! Ang landi!”

Hindi ko napigilang matawa ng malakas dahil sa mga narinig.

Agad silang natigil sa pag-uusap pero dahil hindi na ako maihi ay lumabas na ako sa cubicle. Gano’n na lang ang pamumutla ng tatlong babae nang makita ako!

“Oh, bakit kayo huminto?” lumapit ako sa tabi ng isang nasa sink at naghugas ng kamay dahil parang biglang nangati ang mga palad ko at gustong manapok.

“Come on, pag-usapan niyo pa ako. Makikinig ako.”

“H-Hindi ka namin pinag-uusapan–”

Natigil siya’t napalunok nang harapin ko. Nawala na ang aking ngisi.

“Mukha ba akong tanga, ha? Ginagago mo ba ako?” Singhal ko sa mukha niya.

Natatakot itong napaatras. Akmang maghihilahan na sila palabas nang hawakan ko ang kwelyo ng damit ng babaeng nasa harapan ko!

“S-Sorry! Sorry!”

“Oh, bakit ka nagso-sorry? Dahil pinag-uusapan niyo ang kalandian at pagiging liberated ko?”

“S-Sorry Cali! Hindi na namin uulitin! Please!”

“Shut up!” sigaw ko kaya awtomatikong nalaglag ang mga luha niya.

Hindi naman talaga ako galit dahil ang totoo ay wala naman akong pakialam kung ano ang iniisip ng iba sa akin pero malas lang talaga nila dahil may hang over ako ngayon at madali akong mairita!

Hindi ko binitiwan ang hawak sa babaeng nangangatal na sa takot sa akin. Binalingan ko ang dalawa niya pang kasama.

“Kayo? Wala kayong dila para mag-sorry?!”

“Sorry! S-Sorry! Hindi na namin uulitin! Bitiwan mo na si Miriam!”

Marahas na bumalik ang titig ko sa babae. Dahil sa sobrang irita sa grupo nila at hinila ko ang kanyang suot na salamin, itinulak siya ng malakas at pagkatapos ay ibinagsak ang salamin sa sahig at buong lakas na tinapakan dahilan para magkapira-piraso! Napasinghap silang lahat!

“Salamin ko!”

Akmang pupulutin na niya pero madali ko iyong sinipa. Napaluhod siya sa sahig. Huminga ako ng malalim at kinalma ang sarili.

“Pasalamat kayo wala pa ako sa mood nito, ha,” Nagsiksikan sila ng maglakad ako palapit sa kanila.

Pinagpupunas ko ang basa kong kamay sa mga damit nila na parang towel iyon. Wala silang nagawa dahil takot na sila ang mapagbalingan ko ng natitirang galit.

Umamba ako ng suntok sa huling babae na agad nangilid ang mga luha. I smirked at her.

“Sa susunod na mag-krus ulit ang mga landas natin ay baka mabangasan ko na lahat ng mga pangit at tsismosa niyong pagmumukha! Tangina niyo huwag ako!”

Nang makita ko ang galit sa mukha ng isa ay lumapit ako pabalik sa kanya. Her jaw dropped when I spit on her face!

“Are you mad? Anong gusto mong gawin, huh? Do you want to hurt me? Gusto mong magsuntukan tayong letse ka?!”

“H-hindi! S-sorry! Sorry na!” natataranta niyang paumanhin habang pinupunasan ang laway ko sa kanyang mukha.

Imbes na mag-aksaya pa ng panahon ay isang pasada na lang ng masamang titig ang ginawa ko bago sila tuluyang iwan.

I heard the weird Miriam girl cried for more while picking the pieces of her glasses. Too bad, lumipad na ang pakialam ko patungong Maynila.

Nanatili ang iritasyon ko sa mga sumunod na klase, pero gano’n na lang ang pagbalik ng gana ko ng makita si Achilles sa labas ng aking silid matapos ang huli kong klase.

Hindi ko alam kung pinapasabik lang ako ni Lord o ano pero agad nang nag-alburoto ang puso ko ng lumapat ang mga mata niya sa akin matapos akong makalabas sa classroom.

Umalis siya sa pagkakasandal sa dingding at naglakad palapit. Malawak ang ngisi ko habang sinasalubong siya pero dahan-dahan rin iyong napawi ng makita ang nakakanginig niyang kaseryosohan.

Like I did something wrong… Wait, is it because of what I did yesterday? He’s still mad about me calling him Daddy?

“H-Hi–”

“The student council are looking for you. May mga nagrereklamo sa ’yong estudyante kaya kailangan mong sumama sa akin.” marahas niyang putol sa kung ano pa mang sasabihin ko kaya tuluyan ko nang naitikom ang aking bibig.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 9

Chapter Nine

Laters Baby

Just like that, I became the most hated person in Universidad de Buenavista. I was labeled as bully. Turned out, kapatid pala ng kasalukuyang Presidente ng student council ang babaeng siniraan ko ng salamin. 

I wanted to defend myself, but then I didn't really have the energy for that. I've lost my interest explaining myself to people. If they will hate me, then so be it. Iyon na ang paniniwala ko't pinaninindigan ngayon. 

I wasn't born to please anybody anyway. Besides, people will still believe what they wanted to believe even if it wasn't the truth. Ears could hear and minds could process, but it takes courage to swallow it down to our hearts and grasp for the truth especially if it was a bitter one. 

Hindi lahat ng may tainga ay nakikinig at hindi lahat ng nakikinig ay nakaiintindi. It was just a waste of time.

Sa mga sumunod na linggo ay talagang gumulo ang tahimik kong buhay. People really tested my patience. Hindi sila umuubra kapag nasa labas ng silid dahil alam nilang may mga bantay ako pero kapag nasa loob ay talagang harapan ang mga parinig lalo ng mga kaklase ko. 

They also called me malandi. Gaya ng tawag ng mga babaeng nabira ko sa comfort room. I swear to God, kapag nag-krus lang ang mga landas namin ay hindi ako magdadalawang-isip na talagang pagsasapakin silang mga hayop sila. 

Inis kong sinipa ang upuan na hinarang ng isang lalaki sa aking harapan. I removed my earpods irritatedly and then stared at him like a hawk. 

"Putang ina ka, anong problema mo?!" singhal ko. 

It has been a week full of bullying and I'm now so sick of it! Hindi ako lumalaban sa nga nakaraan dahil ayaw kong madagdagan pa lalo ang dahilan para iwasan ako ni Achilles pero itong mga anak ng hinayupak na 'to ay talagang hindi ako tinitigilan!

Muli kong sinipa ng malakas ang upuan nang hindi niya nagawang sumagot. Napangiwi siya ng tumama iyon sa kanyang tuhod. 

Agad akong lumapit at wala nang sabing sinapak siya sa mukha. Sa gulat ay natumba siya sa sahig pero hindi ako tumigil. Itinukod ko ang tuhod sa kanyang tiyan at pwersahang hinaklit ang kwelyo na kanyang damit!

Other boys cheered for me. Ang mga babae naman ay lalong nairita at nagalit sa akin pero wala namang nagtangkang umawat o kahit lumapit.

"Hindi porket lalaki, hindi na kita papatulan! Tangina mo kung may bayag ako mas malaki pa 'yon sa 'yo kaya tigilan mo ako dahil ang pangit ng hilatsa ng mukha mo!" ubos na ang pasensiya kong singhal sabay tulak palayo at alis sa ibabaw niya.

Inayos ko ang tindig. Huminga ako nang malalim at sinamaan nang tingin ang mga nilalang na minadaling Diyos gawin. Hindi lang hitsura ang ni-rush kundi lalo pati ang mga panloob! Nakakawalang gana lalo!

"Ano?! Sino pang may gustong sabihin, huh?! Bukod sa malandi ano pa? Putang ina niyo akala niyo masasaktan ako sa mga salita niyo?! Fuck you kayong lahat kung gano'n! Mga walang kwentang nilalang!"

Mabigat ang mga paa kong naglakad patungo sa dulo ng silid. Sa unang pagkakataon ay tumahimik ang lahat. Kahit na may gustong magsalita ay walang nagtangka. Hiniling ko na sana mayroon dahil nag-iinit pa ako pero dumating na lang ang professor namin na tahimik ang lahat.

Kahit na sandaling natahimik ang buhay ko, hindi naman iyon naging parehas sa paglabas ko ng silid. 

Sa mga sumunod na klase ay iba't-ibang pangit na mukha pa ang nakasalamuha ko. Ang ilan ay galit pa rin sa akin na akala mo ay nagawan ko sila ng masama samantalang ang iba ay nagre-recruit lang yata para kagalitan ako. Mga bored rin siguro sa buhay, letse.

"Eh bakit nga kasi hindi mo na lang sinabi 'yong totoo?"

Napaismid ako sa sagot ni Nicolaus. I'm glad he's still talking to me. Lahat naman sila ay okay pa rin ang pakikitungo sa akin pero talagang madalas si Kulas ang napaghihingahan ko ng aking mga hinanaing dahil siya lang ang hindi busy na bigyan ako ng pakialam kahit na alam kong may tyansang magalit sa kanya ang pinsan.

Bukod sa kanya ay nakakausap ko rin si Lilibeth pero dahil nga mainit ako sa mga mata ng tao ay pinapalayo ko na para hindi na lang madamay. 

"Anong mapapala ko kapag nag-aksaya pa ako ng panahong sabihin kung bakit ko 'yon nagawa? Paniniwalaan ba nila ako? Sasabihin lang no'n na hindi ako dapat nanakit and so on, so why would I bother?" kinuha ko sa kamay niya ang kanyang soda ay walang pakialam na ininom. 

We're at the field. Sa isa sa mga punong narra na ilang beses ko nang tinambayan para lang makatakas sandali sa mga mata ng mga taong trip akong galitin.

"They need to know the truth. Maniniwala ang mga 'yon kung magpapaliwanag ka ng maayos. Baka kung ginawa mo, hindi ka pupuntiryahin ng mga tao ngayon. Hindi ka gano'ng klaseng babae. Iyon naman ang totoo, alam ko."

Napaismid ako.

"Bukod sa malandi, tingin rin nila ay bully ako Kulas at kahit anong gawin kong paliwanag, sa mga mata at pandinig ng mga taong ayaw umintindi ay mananatili ako sa kung anong gusto nilang isipin sa akin. Ako lang ang mag-aaksaya ng oras at mai-stress. Isa pa, wala talaga akong time magpaliwanag sa mga taong wala namang ambag sa buhay ko. They can hate me all they want, I don't fucking care. Okay na rin 'tong ganito para hindi ako nabo-bored."

He chuckled. Hindi makapaniwala sa mga rason ko kahit na ayaw niya iyon. Binalik ko sa kanya ang soda niyang may halong alak. 

"Kahit kay Archi ayaw mong sabihin ang totoo?"

Hindi sinasadyang kumawala ang tawa ko sa narinig na pangalan.

"I told you. Kung nando'n ka no'ng araw na ipinatawag ako ay baka gugustohin mo na lang na maglahong parang bula. He was so disappointed of me. Hayaan mo na. Magpapalamig muna ako. Bibigyan ko muna siya ng chance na ma-miss ako."

"Baliw ka talaga." 

He handed me the soda again. Inubos ko na. Napakamot na lang siya ng ulo. Sumandal ako sa puno at itinuon ang mga mata sa malayo.

"Hindi ka naniniwalang malandi ako kahit na nilalandi ko ang pinsan mo kaya sapat na 'yon. You're my favorite person here and your opinion is the only one that matters to me. It outweighs everyone's thought of me, Nico."

"I like you," he said. Marahas akong napabaling sa kanya. "Not that kind of like—like. I mean, I like you personality. Ngayon lang ako nagkaro'n ng tropang gaya mo. I felt like I know you even without you explaining yourself to me. Parang kahit anong ingay ang gawin mo ay sa 'yo pa rin ako maniniwala. Ewan ko ba. Anyway, just let me know what I can do to help you with your awful situation and I'll see what I can do." 

"Nah, don't bother. Kaya ko na ang sarili ko tsaka sabi ko nga, these people entertains me. I'm fine. Huwag ka nang gumawa ng ikadadamay mo. Kaya ko na."

Marami pa kaming napag-usapan at hindi iyon natigil lalo na ng mayroon pa pala siyang dalang isa pang coke na may halong rum. Iyon ang pinagsaluhan naming dalawa hanggang sa bumalik kami sa kanya-kanyang klase.

The bullying intensified the next week. Some girls had the audacity to touch my stuff and attacked me physically. 

Ilang beses akong naglabas-masok sa opisinang unang pinagdalhan sa akin ni Achilles at maging sa opisina ng guidance counselor. Sa loob ng apat na araw na pasok sa isang linggo ay isang beses lang akong nabakante.

Unang araw ay nakipagsabunutan ako sa tatlong babae. Sa pangalawa ay tatlong lalaki ang sinapak ko sa mukha. Sa pangatlo ay muntik ko nang masaksak ng ball pen sa mata iyong babaeng nagbuhos sa akin ng sopas sa cafeteria. 

I swear, kung nakuha ko kaagad ang ball pen ko ay napaglamayan siya kaagad do'n at ipapalamon ko mismo sa bangkay niya 'yong tanginang sopas niya. For pete's sake, I'm wearing my favorite Louis Vuitton skirt that day! Mas mahal pa 'yon sa cheap niyang buhay!

Sa unang araw ng panibagong linggo ay panibagong trouble na naman ang naranasan ko. 

Napapikit ako ng maramdaman ang pagdikit ng katawan ng lalaking taga engineering na sumunod sa akin sa isang sa dulong aisle sa library.

I was shocked when I felt his disgusting penis on my butt! Kumalma ako. Kunwaring may inabot siya sa istante kaya naikulong niya ang katawan ko. There's no one on our aisle. As usual, tahimik ang library at kakaunti lang ang mga estudyante.

"What do you want?" I asked calmly.

"Balita ko pinagpapasa-pasahan ka ng mga lalaki sa basketball varsity, ah? Baka gusto mo namang tumikim ng iba?"

Umatras ako para sana lumayo pero hindi ako nakagalaw nang idiin niya lang ang sarili sa akin! 

Halos masubsob ako sa bookshelves! Huminga ako ng malalim at pinanatili ang kalmadong presensiya. Nakangisi akong pumihit paharap sa kanya. Halos maglaway ang de puta nang ilagay ko ang mga kamay ko sa kanyang leeg.

"Easy to get ka ngang talaga." nahihibang niyang sabi.

Maluwag akong tumango. I licked my bottom lip and then started touching his disgusting petite body. Though I think he doesn't have abs, he's actually decent. Mabango at mukha namang naliligo kahit na nilulumot ang utak  sa katigangan. 

Marahas siyang napalunok nang bumaba ang mga kamay ko sa kanyang pantalon. Parang lalabasan na kaagad hindi ko pa man siya nahahawakan. 

Nagpatuloy ako habang walang emosyon na nakatitig lang sa kanyang mga mata. Napaawang kaagad ang kanyang bibig nang tuluyan ko nang maipasok ang kamay ko sa loob ng kanyang pantalon pagkatapos ay nahawakan ang kanyang pagkalalaki. 

"Ito na ba 'yon?" Tamad kong tanong, dahan-dahang ginagalaw ang kamay doon.

He was moaning silently while nodding at me. Lumawak ang ngisi ko.

"Matigas na 'to? Wala nang ilalaki?"

Muli siyang umungol. Sa pagpikit niya ay agad nang nagtangis ang bagang ko. Mabilis kong ibinaba ang kamay hanggang sa maabot ko ang mga itlog niya ay madiin iyong nilamukos na kung nababasag lang ay baka nag-scrambled egg na ako dito sa library!

Agad siyang napasigaw ng malakas sa ginawa ko. Hinugot ko kaagad ang kamay at tinuhod ang bagay na iniiyak niya sabay suntok sa gitna ng kanyang mukha dahilan para malaglag siya sa sahig at doon mamilipit sa sakit!

"Sa liit ng titi mo nakuha mo pang mang manyak hayop ka! Para sabihin ko sa 'yo, hindi ako tumitikim ng kikiam putang ina mo!"

Nabulahaw ang buong library sa malakas kong sigaw pero bago pa ako tuluyang makalayo ay agad niyang nahawakan ang paa ko at marahas akong hinila kaya nalaglag ako sa sahig! I was kicking him, but her wouldn't let me go!

Kung kanina ay mapayapa ang library, sa nangyari sa pagitan namin ng lalaki ay agad nagulo ang lahat. 

Mabilis niya akong nakubabawan. He was pinning me on the floor and the next thing I felt was the slap on my face! Sa lakas ay nalasahan ko ang dugo sa labi ko.

Hindi ako makapaniwala sa nangyari. Imbes na mas magalit at pumalag ay nabigla ako't bahagyang natigilan. I wished I did not ask my bodyguards to take some break. Kung sana hindi ko sila inutusan na iwan ako sa library dahil mag-aaral ako ay hindi mangyayari ang lahat ng ito!

Bago pa ako makagalaw at masaktan ulit ng lalaki ay naramdaman ko na ang paghila sa kanya ng kung sino. Nagmamadali akong tumayo. It was Seidon and he's now punching the hell out of that guy! 

Sa bawat sapak nito sa lalaki ay naghihiyawan ang mga taong nakapaligid sa amin. 

I was stunned. I couldn't move. Nahawakan ko ang aking labi at gamit ang likod ng aking palad ay pinalis ang mga bakas ng dugo rito. Nahiwa ang labi ko sa lakas ng sampal ng malibog na lalaki.

Kung hindi pa dumating si Riggwell at Nicolaus ay hindi pa ito maaawat. The pervert was now crying for mercy. 

Hindi ko lubusang kilala si Seidon pero hindi ko akalaing kaya niyang magalit ng gano'n! Halos mabasag ang mukha ng lalaki dahil sa ginawa niya!

Hinihingal siyang inilalayo ng mga pinsan dito.

"You have no fucking right to hurt anyone especially a girl! Tumayo kang tang ina ka! Ako ang kalabanin mo! Ano! Tayo gago!"

"Bro! Calm down!" si Nicolaus pero nagpatuloy ito sa pagpiglas.

Kung hindi pa ako nilapitan ni Riggs ay hindi pa ako matatauhan. 

"Hey, are you okay?"

Tumango ako, pinilit na ituon sa kanya ang titig.

"I-I'm f-fine..."

Naningkit ang mga mata niya pero nang makita ang dugo at sugat sa labi ko ay nagulantang na lang ako nang siya na mismo ang sumugod sa lalaking basag na ang mukha! 

Muling nagkagulo! Napahilot ako sa aking sintido dahil hindi na malaman ni Nicolaus kung sino sa dalawa ang aawatin.

I called my bodyguards. Sa pagdating ng mga ito at nang ilang mga tauhan sa library ay doon lang natigil ang kaguluhan. Muli, pinatawag na naman kami sa guidance pero dahil nagsasawa na ako ay tumakas ako. Hinayaan ko muna sila at ipinasyang huminga muna.

Sa banyo ako nagtagal. Hindi ko inintindi ang mga katok sa pintuan sa pag-lock ko.

"Naglilinis! Humanap ka ng ibang banyo!" sigaw ko sa huling kumatok dahil sa inis.

Naghilamos ako. I tied my long hair in a ponytail. I died it purple yesterday and it suits me well, pero mukhang malas yata dahil sa mas malalang nangyari ngayon. 

I applied a darker shade of lipstick. I also put some concealer on my bruise. Namumula pa rin ang gilid ng labi ko at kung tititigan ay makikita pa rin ang bakas ng sampal sa pisngi ko, pero hindi na masyadong halata dahil sa mga inilagay kong kolorete. 

Nang makuntento sa ayos ay naghugas ako ng kamay at saka lumabas. 

I wasn't planning on going back, but I just can't leave the boys there. Kahit labag sa loob ko ay tinahak ko ulit ang daan pabalik sa kinaroroonan nila pero bago pa ako makaibis ay natigil ako sa bagong kumosyon.

"Sorry. Hindi ko s-sinasadya..." takot na hiyaw ng isang babae.

Napangiwi ito nang makita ang pagtulak sa kanya ng babaeng nasa kanyang harapan dahilan para mahampas ang likod niya sa dingding!

"Sorry–"

"Sa susunod huwag kang paharang-harang! Sinisira mo ang araw ko letse ka!"

Oh God, bakit napakatalamak yata ng bullying sa lugar na 'to?! I mean, I know hindi naman talaga nawawala sa kahit saan ang ganitong eksena pero seryoso?! 

Nag-init na naman ang ulo ko. Bago pa niya masapak ang babae ay marahas nang lumipad ang bag ko diretso sa mukha niya.

Everyone gasped at what I did. Agad silang nagsilingunan sa aking gawi. Tumabi ang ilan sa aking daraanan. Mas dumiin ang pag nguya ko sa aking bubble gum dahil sa pinipigil na gigil. Kotang-kota na ako ngayon at kapag namatay ako ay tiyak na diretso na kaagad ako sa impyerno!

I squat in front of the girl. Kinuha ko ang bag na hinagis rito ngunit bago tumayo ay napangisi ako sa mukha niya at agad na kinuha sa bibig ang bubble gum at walang pakialam na idinikit ito sa kanyang bunbunan.

Mabilis na lumakas ang ugong ng bulungan. Nawala ang tapang ng babaeng nambu-bully at hindi na malaman kung iiyak ba o sisigaw na lang. Ang mga kasama nito ay hindi na rin alam ang gagawin dahil sa ginawa ko.

"Do not fuck with me you piece of shit, you understand?" I said while smiling sarcastically from ear to ear.

Akmang itutulak niya ako pero mas nauna kong hawakan ang panga niya. Bumaon ang aking mga kuko sa kanyang mukha, naluha siya sa takot.

"And do not fucking fuck with everyone here or I'll make your life a living hell." dagdag ko bago tampalin ang mukha nito palayo. 

Nakangisi akong umahon sa sahig hawak ang bag at pinagpag ang mga kamay. Nang tuluyan akong makatayo ay saka ko naman inisa-isang titigan ng masama ang mga kasama ng babae.

"Pakialis sa harapan ko ang basura," itinuro ko ang babaeng umiiyak sa sahig. "Now bitches! Fuck!" mas malakas kong sigaw nang walang gumalaw sa kanila.

Matalim kong sinundan ng tingin ang lahat habang nakahalukipkip ang mga kamay. Agad na umikot ang mata ko nang tuluyang mawala ang mga babae. 

These bitches didn't know how to fucking fight. Ang mga pinupuntirya lang ay iyong tingin nila hindi kayang lumaban gaya na lang ng babaeng ito... Napadikit ulit sa dingding ang babaeng isinalba ko, natatakot na baka saktan ko rin. 

"Okay ka lang?" tanong kong agad niyang tinanguan.

She was scared of me, too. Naintindihan ko naman at ayos lang dahil sanay na ako sa gano'n. Nilapitan ko siya at inalis ang dumi sa kanyang balikat. Gusto ko pa sana siyang tanungin pero naputol na kami nang marinig ang umuugong na boses ni Achilles sa aking likuran!

"What the hell are you doing?!" bago pa namin malingunan ang nagsalita ay agad ako nitong nahila palayo sa babae.

"A-Archi..." nahihirapan niyang pigil rito pero galit na galit ang huli. Imbes na matakot ay mas napangisi lang ako.

It's the first time that he touched me after what happened the last time.

"Baby," I playfully licked my bottom lip. Inayos ko ang tindig sa kanyang harapan. "Mukha bang may ginagawa akong masama?"

"Oh stop it Belcalis–"

"Music to my ears," I cut him off.  Hindi nawala ang pang-aasar sa aking mukha kahit pa alam nang hindi natutuwa ang lalaki. "Pero masyadong mahaba 'yon. You can always call me baby. I already told you that, right?"

"Look, guluhin mo nang lahat huwag lang si Svetlana naintindihan mo?" walang pasensiyang singhal nito sa akin pabalik, nagbabaga ang galit sa mga mata.

"Archi, she's not–"

"Noted," I cut the girl off and I apologized to him. 

Gaya nang sabi ko, ayaw ko nang ipaliwanag pa ang aking sarili sa kahit na sino at malaya silang paniwalaan ang gusto nila. Sa galit niya rin ay alam kong hindi niya ako paniniwalaan kaya hinayaan ko na lang.

"Lana, let's go. Ino is waiting for you." aniya at muli nang hinila palayo ang babae.

Hindi nawala ang titig ng huli sa akin. Alam kong marami pa siyang gustong sabihin pero hindi na nagawa dahil sa paglayo. Imbes na makaramdam ng lungkot ay binaunan ko na lang si Achilles ng mga salita.

"Laters baby!" pahabol ko rito bago magpasyang tumuloy sa guidance office pero agad akong nahinto sa paglalakad ng may maalala.

Did Archi said Ino was waiting for them? So ibig sabihin ay tapos na ang paglilitis? Kung oo, saan na ako pupunta ngayon?! Ugh, tang inang buhay 'to talaga.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 10

Chapter Ten

Date

Inasahan ko nang mas lalong maglalayo ang mundo namin ni Achilles pagkatapos ng tagpong iyon. I was so used of people labeling me as something that I am not and I did not care even once, but witnessing Achilles believe that, hurts me a bit.

Ewan ko ba. Sa buong dalawang oras kong tumagal sa pool habang pilit na ipinahihinga ang utak sa lahat ng mga nangyari ay hindi pa rin nakatulong ang pagpapagod ko sa sarili.

Kung tutuusin ay mas dapat kong isipin ang nangyaring pangha-harass sa akin pero ang judgement ni Achilles ang mas tumambay sa utak ko.

Ilang beses pa akong nagpabalik-balik sa paglangoy. I wish Orie was here or at least she’s free now so I could vent, but she’s out partying and just living her life. Ayaw kong makasagabal. Ang mga sumagip naman sa akin kanina ay hindi ko magawang kausapin kahit pa ilang beses na nangulit si Nicolaus at Riggwell kung okay lang ako dahil sa nangyari sa pagitan namin ni Achilles kanina.

I just want to chill for a bit. Lumayo sandali, huminga kumbaga, but then I was surprised to received a Facebook notification after I got out of the pool.

Achilles Arquin Cordova accepted your friend request.

Wala sa sariling napaupo ako sa lounger. Pakiramdam ko ay biglang nanghina ang mga tuhod ko sa nabasa!

Just what the hell, right? Bakit gano’n ang mga lalaki? Kung kailan gusto mong mag-move on ng kaunti saka magpaparamdam?

Ipinilig ko ang aking ulo dahil marami na namang mga scenario na pumapasok sa utak ko.

Oo nga’t masaya naman ako sa kabila ng bigat sa aking dibdib pero nang maalala ko si Nicolaus na kanina pa chat ng chat at nangungulit sa akin ay bigla ulit akong nalugmok. It’s him. I told him that I am okay, but I am sad so maybe he did that to cheer me up.

Kumawala ang buntong-hininga ko sa naisip. Bigo akong nagtipa ng message sa kanya.

Ako:

Thanks, but you don’t have to do that Nicolaus.

My heart pounded when I see him typing. Kahit na alam kong si Kulas iyon ay may kaunting pag-asa pa rin sa puso kong sana ay si Achilles na lang.

Achilles:

Are you okay? Are you still sad?

Ako:

I’ll be fine.

Achilles:

Sabihin mo kapag may nang bastos ulit sa ’yo.

Ako:

Thank you ulit kanina, but really, I’m okay. I can handle myself. Pakisabi na lang rin kay Ino at Riggs na salamat kanina. Sorry hindi ko na kayo naabutan.

Achilles:

Let’s just all forget about it. Gaya ng sabi mo, wala nang makakalabas. The guy was suspended. If it wasn’t enough pwede pa nating kausapin ang dean.

Ako:

Nah, I’m good. I’m fine.

Mabilisan kong pinunasan ang aking katawan at tamad na ibinalik ang likod sa lounger.

Achilles:

I’m really sorry for what happened.

Ako:

You did enough. Sige na.

Achilles:

You’re busy?

Ako:

Sakto lang. Nagpapahinga lang pagkatapos mag-swimming pero matutulog na rin after. Ikaw? Hindi kayo busy?

Achilles:

Katatapos lang mag-practice ng bagong routine, but we’re done.

Ako:

Oo nga pala. Dancer nga pala kayong lahat.

Achilles:

Sakto lang.

Ako:

Humble. Balitang hindi lang kayo sa basketball palaging champion kundi sa lahat ng mga dance competition rito maging sa ibang lugar. I didn’t really have interest in dancing, but I think it will be fun to watch you guys do it. I’ve heard a lot of good feedback.

Achilles:

Don’t expect too much. Baka ma-disappoint ka.

Ako:

Stop being humble! I gotta go now. Thanks for the time Nico. I appreciate it.

Achilles:

I’m sorry.

Nalukot ang noo ko nang muling mabasa iyon habang naglalakad na pabalik sa loob ng bahay.

Ako:

I said it’s okay. Don’t worry about it. Move on na tayo, ’di ba? Bye na. Oh, and thanks for accepting my request, but I have to unfriend his account now. I told you, I want him to do it himself.

Hindi ko na hinintay pa ang chat niya. I put his message on spam and I unfriended him. Kahit iyon ang gusto ko, ayaw ko pa ring pilitin si Archi sa ngayon. I want to give him some space. Gusto ko rin munang tumahimik.

Binitiwan ko ang aking telepono hanggang sa makapag-ayos ako. I watched two movies while sipping some red wine, pero muli akong nabaliwan nang makita ang friend request ni Achilles bago pa ako tuluyang magpahinga.

Nagsalubong ang mga kilay ko. I texted Nicolaus after I ignored it, but he wasn’t replying.

Isang minuto lang after kong i-ignore ang request ay nag-request na ulit ito! Ang kulit! I ignored it again, but I lost my patience the third time.

Binalikan ko ang chat namin kanina ngunit bago ko pa ma-send ang mga pagalit ko ay nagulantang na ako sa bagong notification na nag-post ang account niya sa wall ko!

“It’s Achilles. I apologize for what I did and said earlier. I’m sorry I didn’t know. Please don’t unfriend or even block me. I don’t have someone to help me make dummy accounts just to be your friend again. I apologize, Belcalis.”

Nagwawala ang puso ko habang paulit-ulit na binasa ang mensahe!

I just couldn’t believe that he posted on my wall publicly! Lord, is it the right time na ba? Ito na ba ’yon?

I contemplated my reply. Ilang beses akong nagtipa ng OK, K, K FINE at marami pang ibang pagsusungit, pero lahat iyon ay pinagbububura ko. Sa huli, nagkasundo ang utak at puso ko.

Ako:

Nagsisisi ka?

I replied to his post.

Achilles:

Yes. I’m sorry. I was mean.

Ako:

If you really mean your apology then make up to me by taking me out on a date. 5pm tomorrow after my class. Good night!

I was being bossy and cold, but I was smiling the whole damn time! Archi is indeed a good guy. He doesn’t like hurting or being mean to anyone. And yes, this is the right time.

Sabi nga ni Nicolaus, ito ang pinakamalapit kay Lord. Sa sobrang pagmamahal nga nito sa Diyos ay muntik na nitong piliin ang semenaryo pero nanaig ang kagustuhang maging doctor dahil kulang na kulang ang mga doctor sa probinsiyang ito.

Kahit na gano’n, nananatili siyang aktibo sa mga gawain sa simbahan. Tuwing Linggo nga raw ay isa ito sa lector ng misa. Minsan naman daw ay commentator. He’s also trying to learn the piano for the choir. Everyone knew and adores him for being so close to God.

Kinabukasan ay parang gusto ko na kaagad hilahin ang oras para lang matapos ang mga klase ko.

Our date was finalized. Nicolaus teased me the whole day. Pinabayaan ko siya dahil ang totoo ay ayaw kong mamatay ang kilig sa puso ko. Pagkatapos ng masalimuot na mga araw sa unibersidad ay ito ang pahinga ko sa lahat kaya susulitin ko.

Huminga ako ng malalim. Napapapikit pa ako’t napapakagat sa labi nang tuluyang matapos ang huli kong klase. I texted him.

Ako:

I’m done. Palabas na ako ng classroom ko. Saan tayo magkikita?

Achilles:

I’m already outside your room.

Marahas akong napatayo. Kung plano kong palabasin muna ang lahat ng mga kaklase ko kanina, ngayon ay pinaghahawi ko sila mauna lang makalabas!

Pinigilan kong mapangisi ng matanaw nga siya sa labas ng silid ko! Nico probably told him where my class was.

Inayos ko ang tindig at naglakad palapit sa kanya. Abala siya sa kanyang telepono kaya hindi niya namalayan na nakalapit na kaagad ako.

“Saan mo ako idi-date?” tanong kong nagpatuwid sa kanya ng tindig.

Dahil sa gulat ay hindi siya kaagad nakasagot. His eyes roamed around the hallway, pinagtitinginan kami ng mga estudyante. Mukha siyang naasiwa kaya napanguso ako.

“Are you sure you want to do this?” Napabaling siya ulit sa akin. Naghalukipkip ako. “Kung ayaw mo, okay lang naman.”

Nalaglag ang mga mata ko nang itago niya pabalik sa bulsa ang kanyang telepono at ilahad ang isang kamay sa aking harapan.

“Ako nang magdadala ng bag mo.”

Kusang nabuwal ang mga kamay ko sa aking harapan. I hate doing that. Ni minsan ay hindi ko hinayaang dalhin ni Brix ang bag ko o kahit anong dala ko pero ngayong si Achilles ang kaharap ko ay para akong nabudol dahil kusang loob at natutulala ko pang ibinigay sa kanya ang lahat ng mga gamit ko. Pwede na siyang magtayo ng budol-budol gang!

Hindi nawala ang titig ko sa kanya habang naglalakad kami sa hallway.

God, he’s a masterpiece. He’s sporting a slicked back hair style. Ang kanyang wavy na buhok ay parang masarap suklayin gamit ang magkabilang kamay… Parang masarap sabunutan… natigil ako sa kanyang pagtikhim, nakitang hindi nawala ang titig ko sa kanya.

Marahas kong nilunok ang lahat ng bara sa aking lalamunan, pilit na itinitig ang mga mata sa kanya, but I got lost again. He has the most gorgeous eyes I’ve ever seen, brown and deep set. Mahahaba ang mga pilik at parang may kung ano sa mga iyon na gustong halukayin ang laman ng sikmura ko sa tuwing natititigan.

“Cali?”

“H-Ha?”

His lips twitches when he realize I wasn’t paying attention to him. Lumabas ang kaliwang dimples niya sa ginawa. Mas lalong nabuhay ang puso ko.

“Sabi ko may Italian restaurant downtown. Okay lang ’yon sa ’yo?”

Lutang akong tumango at kahit mahirap ay nagawa kong ipilig ang ulo palayo sa kanya. Baka maisip niyang sobrang weird ko at iwan na lang ako bigla.

“Kahit ano at kahit saan basta ikaw ang kasama.” sabi ko na lang.

Siya naman ang nag-iwas ng tingin at pinantayan na ako.

Kaswal kaming naglakad sa dagat ng mga estudyanteng nababaliwang makita kaming magkasama. Tiyak na uugong na naman ang pangalan ko nito pero hindi ko nagawang magbigay ng pakialam.

I know he was nice and all that, but I was still surprised when he opened his car door for me. Pabebe akong sumakay doon, pigil ang sariling huwag siyang pagsamantalahan sa mga pinaggagagawa niyang nagpapabaliw na sa akin.

God damn, what I feel for him wasn’t just a simple attraction. It was way more than that and what funny was, I didn’t know him completely yet. Marami na akong narinig na salita galing sa mga nakakakilala rito at hindi ko pa man iyon nasasaksihan pero sobrang hangang-hanga na ako sa kanya.

I heave I sigh before he entered his car. He has a good taste. Sa kanila ay siya lang ang gumagamit ng kotse kahit na marunong rin naman siyang mag-motor. Nico said he was really just a car guy like his father. Sakto lang rin dahil kapag kailangan niyang sumundo ng mga lasing ay magagawa niya.

“Malayo ba?” tanong ko habang pinapanuod siyang maniobrahin ang kanyang sasakyan.

Nanatili ang mga mata ko sa kanyang mukha pero nang iatras na niya ang kotse at inikot ang manibela ay napunta na iyon sa kanyang brasong nagtutumigas ang mga muscles. Kung hindi pa siya nagsalita ay natulala na naman ako.

“Twenty minutes drive.”

“I see. Bukod sa school at bahay ay wala pa akong napupuntahang ibang lugar rito. It’ll be nice to dine outside, too. Masarap ba ang pagkain do’n? Lagi ka?”

“Every Sunday after church.” he answered. Saka lang ako nakasagot nang makalabas na ang sasakyan sa unibersidad.

“Kasama ang mga pinsan mo?”

“Minsan.”

“Sino pala ang mga kasama mong kumain do’n lagi tuwing linggo? Girlfriend mo?”

He glances at me. Napangisi ako. Fine, alam ko namang wala pero masama bang i-sure na wala talaga siyang girlfriend?

“My friends from church.”

“Hindi girlfriend?” pangungulit ko.

“Wala akong girlfriend.”

“Wala pa,” I rephrased.

Nangunot ang noo niya pero hindi ako nagawang balingan dahil alam na mamumula na naman siya.

I really find it cute when he blushes. At least tanda iyon na may nararamdaman rin siya sa akin pabalik at isang araw ay hindi malabong maging the feeling is all mutual na rin.

He pursed his lips, umiling pagkatapos. Napangisi naman ako.

“I mean, hindi naman pwedeng habang buhay kang single, ’di ba? You’ll find someone to love eventually. Kung hindi ka naman choosy pwede rin namang ikaw ang mahanap niya.”

I see his adam’s apple rolled down his throat. Kahit na naka-side view ay alam kong naaapektuhan na naman sa mga salita ko.

“Just saying.” dagdag ko pero nang maalala kong galit nga pala ako dapat sa kanya ay inalis ko ang mga mata at ibinaling sa bintana.

Hindi na ako nagsalita hanggang sa makarating kami sa restaurant.

The ambience was nice. Maraming tao tanda na masarap nga ang pagkain rito pero kahit na hindi, tototohanin ko ang sinabing kahit saan at ano ang kakainin basta siya ang kasama ay go ako.

I let him order for me. The pasta was good as well as the strawberry shake. I hate strawberry, but he likes it so I did not bother changing it.

“Again, I’m sorry for what happened last time. Hindi ko alam na isinalba mo lang si Lana sa mga nam-bu-bully sa kanya. She had enough you know. I’m sorry.”

Bahagya akong ngumiti at tumango. He’s really a good man. Kahit na hindi niya hingin ang kapatawaran ko ay kusang loob ko pa ring ibibigay ’yon sa kanya.

“I forgive you. Wala na ’yon.”

Nagpatuloy ako sa pagkain. For once I felt like shutting my mouth. Hindi dahil masarap ang pagkain kundi dahil sa paninitig niya sa akin. Like he was unsure of what to say next. Kinakabahan.

Matapang kong sinalubong ang kanyang mga mata. He did not take his gaze off of me. Ako naman ang kinabahan bigla nang sandaling bumaba ang titig niya patungo sa aking labi.

“About what happened at the library–”

“I’m fine. Tapos na ’yon at ayaw ko na ring pag-usapan. Your cousins saved me and I will forever be grateful to them.”

Nagbaba siya ng tingin. Uminom ng tubig at tila nahirapang iahon ang topic kaya pinilit kong baguhin iyon.

“So you love going to church. You’re also a dancer, a captain ball, champion at chess and a genius. What else should I know about you? There’s so much more to know, right?”

He was caught out of guard. I continued with my questions.

“Do you work out? Mayroon ka bang routine everyday? Any hobbies and such?”

“Are you really like this to someone that interests you?”

My brow shot up at that. Binitiwan ko ang shake at ipinagsalikop ang mga kamay sa harapan bago siya pakatitigang muli.

“You didn’t just interest me,” I answered. “You make me want to love you and no. I am not like this to anyone because you’re the only one who make me feel this way, Achilles. Ikaw lang at gusto kita. Kung hindi pa obvious sa ’yo baka mahalin na talaga kita.”

There you go… He was blushing now. Nang ialis niya ang titig sa akin ay napahagikhik ako.

“Bakit? Hindi ba ganito ang lahat ng mga babaeng nagkakagusto sa ’yo?”

“Walang nagkakagusto sa akin.” he answered humbly.

“You’re just perfect aren’t you?” nagdikit ang mga kilay niya sa sinabi ko.

He was really being humble. Alam nang lahat na bukod sa mga pinsan niyang pinagkakaguluhan ng mga babae ay isa rin siya sa puntirya ng halos lahat ng kababaihan sa unibersidad na iyon at maging sa kabuuan ng Buenavista. Ayaw niya lang i-claim dahil nga sobrang humble niya. He doesn’t want to brag.

“I am not.”

Napangisi ako.

“Fine. Kung walang nagkakagusto sa ’yo, eh ’di ako na ang first at ako na lang rin ang last.”

“Can we just eat now?”

I chuckled and nodded. “You can eat, I’ll watch you.”

“Cali, eat your food.”

“Or what?” I smirked. Hinamon ko ang mga mata niya. “Susubuan mo ba ako?”

“Puro ka kalokohan.”

Mas lalo akong natawa. Damn, ako yata ang kilig na kilig sa mga simpleng salita niya. Kahit na puro kalokohan nga lang ang mga sinasabi ko ay sobrang saya ko sa bawat inis at naiilang niyang sagot sa akin. I knew he likes it. Kung hindi ay baka kanina niya pa ako iniwan rito ng mag-isa.

“Ayaw mo ba? Gusto mo bang seryosohin talaga kita?”

He smiled. Hindi na napigil ang sarili dahilan para mas lalong magwala ang puso ko. Ilang beses siyang umiling pero sa bawat galaw ng ulo niya ay mas lalo lang lumalawak ang kanyang ngisi. His perfect teeth were now showing.

“Just eat, please.”

Imbes na magreklamo pa ay sinunod ko na lang ang mga gusto niya.

Natapos kami sa pagkain na nakuntento sa mga pasimpleng pagtititigan. Nagkaroon naman kami ng kaunting pag-uusap tungkol sa mga tanong ko kanina pero dahil panay ang banat ko ay palagi siyang natitigilan at nawawalan ng isasagot.

He has a routine. Siya ang nauunang magising sa kanilang magpi-pinsan. He said he works out everyday. Pagkatapos magpapawis ay nagbabasa siya ng notes at naghahanda sa klase. Habang nasa daan naman patungo sa school ay nakikinig naman siya ng motivational podcasts. He loves listening to music too, but he always prefer something that will widen his knowledge about things in life.

Marami akong nalaman sa kanya kahit alam kong hindi pa iyon ang kabuuan ng mga impormasyong dapat kong malaman. I am happy that he shares something to me. It was a nice date. Inihatid niya ako sa bahay pagkatapos.

“Thank you for today.” malawak ang ngiti kong sabi matapos bumababa sa kanyang sasakyan.

He nodded. Inangat ang aking bag at kinuha ko iyon sa kanya.

“You’re welcome.”

“Drive safe.”

Tumango siya pero bago pa ako tuluyang makalayo ay napapitlag na ako nang hawakan niya ang aking palapulsuhan.

Mabilis na naghuramentado ang aking puso  nang lingunin ko siya’t muling matitigan!

Oh, God those eyes!

“A-Archi—”

“Are you okay now? Are you still sad, Cali?” tanong niyang puno ng pag-aalala marahil nabasa ang usapan namin ni Nicolaus kagabi o siya talaga iyon at hindi ang pinsan.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 11

Chapter Eleven

Carnations

"I'm getting married." 

Isang malakas na mura ang nagpabingi sa tainga ko dahil sa eksaheradang sigaw ni Orie sa kabilang linya!

"Gaga! Anong ikakasal?! Kanino?! Sa isa sa mga probinsyano diyan sa malayong planetang 'yan?!"

Nababaliwan akong natawa pero nanatili ang malawak kong ngisi.

"Feeling ko nga buntis na ako. You're going to be a godmother Orianabel."

"Are you high or what Belcalis?! What the fuck are you talking about?! You don't have a boyfriend—"

"Hindi mo sure."

"What?! No way! Isa pa, kapag na-virginan ka alam kong hindi ka mapapakali at ako kaagad ang tatawagan mo."

"People change, Orie. Maybe I don't want to tell you now about my life, most especially my sex life."

"So it's true?! You're not a virgin, you're pregnant and you're going to marry a probinsyano?"

"Why do you say it like it's the worst thing in the world?"

"Because it is! Anong future mo? Haciendero ba 'yan, ha?! Tsaka hindi talaga ako naniniwala Cali! It's either nananaginip ka ng gising o naka-tsongke ka. Alin doon?"

"Ang pangit mong ka-table, Orie. Agaw trip ka." Inis akong napabuga ng hangin sa ere.

Ang tuwa sa puso ko simula ng hawakan ni Achilles ang kamay ko noong isang gabi at tanungin kung malungkot pa ba ako ay hindi  nawala hanggang ngayon. 

I'm probably smiling every night while asleep. Sa mga panaginip ko gabi-gabi ay ikinasal na kami at nagkaroon ng maraming anak sa maraming honeymoon na pinanggigilan ko siya. Yes, I am that advanced.

"I knew it! Stop day dreaming! Tanghaling tapat, my God!" Madrama niyang sambit na nagpairap sa akin sa kawalan.

"Pangit mong tropa. Hayop ka talaga."

Doon siya napahalakhak.

"It's too impossible, Belcalis! I know you. You will not let a day pass without telling me that you're no longer a virgin."

"Fine, whatever."

"But this guy seems legit. Is he real? Totoong in love ka ngayon sa probinsyano?"

"Yes and yes, Orie. At kung may pagkakataon lang talaga ay magpapabuntis ako—"

"Cali!" 

Parehas kaming natawa. Biro lang naman iyon pero kung may pagkakataon talaga sa future, bakit hindi? At kung galing naman kay Achilles, aarte pa ba?!

"Send me a photo. Let me see."

Nakangisi at proud akong tumango kahit na wala naman siya sa aking harapan. 

"Drop the call. Hindi ako mapapahiya."

Sa pagtatapos ng linya ay agad kong isinend sa kanya ang ilang stolen shots ni Archi na patago kong kinuha nitong mga nakaraan. Maging ang profile picture niyang namamaga ang mga abs at ang kasalukuyan kong wallpaper ay sinend ko. 

I bit my lip when I see Orie's name on my phone after a minute. She's calling me now.

"Hello—"

"Magkano ang magagastos ko sa gas papunta diyan? Can you also send me a map so I could visit you there?"

"Malanding nilalang. Diyan ka na sa Manila. Hayaan mo na akong mamatay rito."

"Your mouth Cali! Pero seryoso! He's too hot! I didn't expect people like that to exists in a small town!"

"Oh, you bet! Imagine my surprise when I first saw him with his cousins—"

"He has cousins?!" Bulalas niya. 

Nai-imagine ko ang mga pisngi niyang puputok na sa kilig. Malandi rin talaga.

"And they're just as hot as him. I mean, Archi is the one for me so he's the hottest, but man, they're all damn fine. Kaya nga mabuting desisyon talaga 'tong pagpunta ko rito. It's a blessing in disguise and I should thank my Dad for it. What do you think?"

"For sure! But can you hook me up to one of his cousin? Pretty please? I take all if you don't mind."

I chuckled at that.

"You're too far away. Sayang lang oras nila sa 'yo dahil hindi ka naman malalaplap sa screen ng telepono mo."

Lumakas lalo ang halakhak niya. Talking to her has really been my joy. Kapag kausap ko siya lalo na sa tuwing malungkot ako ay gumagaan talaga ang lahat. Kahit puro kami kagaguhan at minsan ay murahan, nananatili kaming magkaibigan. Sa lahat nga ay siya lang talaga ang tumagal sa akin. Ewan ko ba, parehas lang talaga siguro kami ng mga trip sa buhay kaya patuloy kaming nagkakasundo.

Our conversation went on and on. Buong araw ay wala kaming ginawa kung hindi ang magkwentuhan. She said Brixton was still asking her about my whereabouts. Aniya ay nagsisisi na raw ito sa mga ginawa at gusto akong makausap pero binago ko lang ang topic.

Ayaw kong malamatan ng bad vibes ang utak ko. It has been a great week for me lalo na itong mga huling araw dahil kahit na mailap na ulit sa akin si Achilles ay alam kong malaki na ang tyansang ma-fall siya sa 'kin. Kahit na feeling ko lang 'yon ngayon, hindi pa rin ako titigil hangga't hindi iyon nagiging totoo.

"What is this for?" Nakakunot ang noo niyang tanong habang ang mga mata ay nababaliwang sinisipat ang bouquet ng royal blue carnations na inilalahad ko sa kanyang harapan.

"I just want to give you some flowers. Bakit bawal ba?"

"What for?" Marahas siyang napalunok nang makalapit sa amin si Venus.

I smiled at her. Mas lalong lumawak ang ngisi nito matapos tapikin ang braso si Archi bago kami iwan. Nakabusangot ang mukha ng huli habang inaayos ang kanyang salamin. Bahagya niya ring sinuklay ang kanyang buhok bago ibalik ang mga mata sa bulaklak. Nababaliwan pa rin sa mga bulaklak at sa akin.

"Bakit mo ako binibigyan niyan?"

Naubos ang pasensiya ko. Kinuha ko ang kamay niya at pilit iyong inilagay doon.

"Wala lang. Hindi ba gano'n kapag nanliligaw?"

"Sinong nanliligaw..." natahimik si Riggwell nang sa paglapit niya sa amin ay makita ang bulaklak na hawak na ngayon ni Achilles.

Gaya ng kakambal, lumawak rin ang ngisi nito. We're at the staircase near the library. Oras ng klase ng iba at katatapos lang ng sa amin kaya wala masyadong tao.

"Wow! Manliligaw ka na? O iaalay mo 'yan kay Mama Mary mamaya? Wait, it's not her birthday yet! Who's the lucky girl?"

"It's actually from me." Singit ko kay Riggs sa pang-aalaska niya sa pinsan.

"Oh..." laglag ang panga niyang sambit matapos akong sulyapan. Pinigilan niya ang ngisi ng muli silang magtitigan ni Archi.

"I'll get going Cali," aniya sabay lakad palagpas sa akin pero bago pa iyon ay inilapit niya ang bibig sa aking tenga para bulungan ako. 

"Try Cadbury hazelnut next time. He likes that shit." 

I smiled and nodded at him. Kinindatan niya pa ako bago nababaliwan kaming iniwan ng pinsan.

"You can't do that."

"Why not? It's the twenty first century. Hindi na siguro bawal na kaming babae naman ang manligaw—"

"That's not how it works."

"Court me then," paghahamon kong nagpalunok sa kanya.

Imbes naman na ipagpatuloy ang pangungulit ay natigilan ako. Bigla akong kinabahan dahil baka bastedin niya ako! Ito ang una kong panliligaw at hindi pwedeng ito rin ang unang beses kong matatanggihan! Hindi pwede! 

"When you're ready!" Maagap kong dagdag. "Kung ayaw mo, eh 'di ako na lang talaga ang manliligaw sa 'yo."

Ngumiti ako ng mas malawak at bago pa siya makapagsalita ay nagpaalam na ako. Sa pag-ibis ko sa pasilyo ay bigla akong nahinto para lang sapuin ang dibdib.

God, I'm crazy! Parang hindi ko na kilala ang sarili ko. I don't know about flowers yet I've manage to purchase a bouquet to give to him. Nababaliw na talaga ako... kay Achilles.

Sa muli kong pagsilip sa aking pinanggalingan ay nakita kong nananatili siyang nakatayo roon. Tila hindi alam ang gagawin, pero parang bigla kong gustong magtutumalon sa tuwa nang makita ang pasimple niyang pag-angat sa hawak na bulaklak at pag-amoy rito! 

Seeing Archi silently sniffing the carnations was the cutest thing ever! Parang gusto ko na lang maiyak sa tuwa! Even though it seems like he doesn't want it, I knew it made his day better somehow.

My heart was so happy the whole day. Hindi umubra ang mga bad vibes sa paligid ko. Ni hindi ko rin nagawang makipag-away dahil sa tuwa sa puso ko. Everything just felt so good until my father called me when I got home.

Dahil sa pagiging abala niya ay ngayon lang siya nagkaroon ng pagkakataong pagalitan ako sa mga nagawa ko nitong buong linggo. Sa ibang pagkakataon ay magiging masaya ako sa atensiyon niya pero ngayon ay hindi ko mapigilang mainis dahil sinira niya ang masaya ko nang linggo!

"Belcalis, por favor se buena por una vez. Kahit ngayon lang ay magtino ka naman diyan. Kahit saan kita itapon talagang mahilig ka sa gulo at kapag hindi ka pa nakapagtapos sa paaralang 'yan ay hindi ko na alam ang gagawin ko sa 'yo!"

"I didn't touch anyone today, father," Giit ko. "And I'm actually having a good day. Sinira mo ang araw ko kaya por favor rin, can you drop the call? Mag-aaral pa ako."

He kept talking on the other line. Ako na ang pumutol ng linya. I turned of my phone so he couldn't bother me anymore. Itinulog ko ang inis para sa kanya ngunit ng makita ang my day ni Vivi sa mga carnations na ngayon ay nasa vase na ay muli akong napangiti.

'Someone likes flowers now' 
She captioned. 

I reacted hearts to that. Kahit paano ay nanumbalik ang lahat ng tuwa sa puso ko lalo na't inuwi niya pala ang mga bulaklak at hindi itinapon. Kahit ako ay hindi rin mahilig sa mga bulaklak. Kahit kailan rin ay hindi ko naranasang suyuin at ligawan sa normal na paraan. 

Brixton never courted me. Basta sinabi kong kami na so we acted like it. Hindi rin kasi ako naniniwala sa mga ligawan. Para sa akin, kung gusto mo ang isang tao ay hindi mo na iyon patatagalin pa. Kung ayaw mo naman ay hindi mo na dapat pang paasahin. Simple.

There are people who wanted to court me before Brix, but I just didn't have time to entertain any of them. Ewan ko ba. Noon nga ay man hater ang bansag sa akin ni Orie dahil wala akong magandang masabi sa lahi ni Adan at nahinto lang iyon ng maging opisyal ang relasyon namin ng ex ko.

Hindi naman nagbago iyon. I still hate their population, but this time I have an exemption... it's Achilles. 

Lumawak ang ngiti ko. I opened my Facebook and stalked him again. 

Like the usual, boring ang profile niya. Halos lahat ay puro tags pa rin pero natigil ako sa pag-scroll ng makita ang mga bagong litrato galing sa mga churchmates niya. Inilapit ko ang mukha sa screen ng aking laptop at kunot noong tinitigan ang isang litratong may katabi siyang babae.

Sa halos lahat ng group photos ay sila ang magkatabi at mukhang malapit silang magkaibigan. Kahit hindi ko gustong maramdaman ay parang bigla akong nainggit sa huling candid shots na magkaharap sila't parehas na malawak ang ngiti sa isa't-isa. 

It was as if Archi was over the moon while staring at her. Na parang ang mga mata nito ay mayroong super moon o eclipse na hibang na hibang siyang titigan. 

Pamilyar ang ilang mukha sa ilang litrato at nakakasalubong ko rin ang ilan sa university pero ang babae ay hindi ko pa nakikita ng personal kahit kailan. Bagong mukha. Maganda naman. Simple lang at mukhang mabait pero hindi maatim ng puso ko ang mga litrato nila.

Iritado kong sinara ang aking laptop. Bumalik sa kama nang may bigat sa dibdib at kahit na wala sa plano ay binuksan ko na lang rin ulit ang aking telepono. I texted Orie.

Ako:

Wala ng kasalang magaganap.

She replied immediately.

Orie:

What happened? Hindi ka crush ng crush mo?

Ako:

Hindi pa ngayon Orianabel pero tangina wala ka ba talagang suporta, ha? Bakit parang ayaw mo namang sumaya ako kahit paano? Talaga bang tropa tayo? hype ka.

Orie:

Haha! Sorry! What happened ba?

I took a screenshot of the photos and send it to her.

Orie:

Who's that girl? Girlfriend niya?

Ako:

He doesn't have a girlfriend. Hindi pa kami, so no.

Orie:

Lol! Sorry to break it up to you pero marami siyang choices, Cali. Kaibigan kita kaya dapat handa ka na. Isa pa, sabi mo sikat siya sa university niyo kaya for sure maraming nagkakandarapa sa kanya at hindi lang ikaw. He's basically choosing because he has a lot of choices.

Ako:

He's different. He really doesn't have time for that.

Orie:

Meaning wala rin pala siyang panahon sa 'yo kahit na ikaw lang ang choice niya?

Hindi ako nakapagtipa kaagad ng sagot. Kahit na sure akong siya ang gusto ko at mayroong maliit na tyansang magkaroon rin siya ng nararamdaman para sa akin, pero tama ring hindi imposibleng hindi niya gawin dahil nga wala siyang panahong makipagrelasyon.

Orie:

I'm sorry. I just don't want you to get hurt again. Also, you just got out of a relationship. Hindi ba masyado pang maaga para pumasok ka sa panibago? What if you just like that boy because he's your distraction? Paano kung gusto mo lang pa lang takasan ang sakit na naramdaman mo sa nangyari sa inyo ni Brix?

Ako:

I'm not sad that it ended, Orie. I'm more of grateful because I don't have to waste my time on his cheating ass anymore. I like Archi and yes he maybe one of the reasons why I'm distracted to a lot of things, but I like-like him. I never felt this with anyone, kahit kay Brix pa. Ewan ko ba. He's different from all the boys I've met. Iba rin ang nararamdaman ko para sa kanya.

Orie:

Huwag kang masyadong bilib, baka masaktan ka ulit sa huli. Sabihin na nating mabuti siyang tao at iba siya pero hanggang kailan? People change and feelings fade, Cali. You should know better now.

Ako:

I know. Thanks for reminding me at sige na. i-easyhan ko na dahil sa ngayon ay wala na muna talagang kasal. You see how he looked at her? It hurts Orie.

Orie:

HAHAHA! They actually looked cute together. Parang same sila ng vibe. They both like going to church. You know how ideal that is? Malay mo wala nga siyang girlfriend at ayaw niya pa, pero may gusto naman siyang iba. Like this girl for example.

Ako:

Parang ayaw ko na munang makipagkaibigan sa 'yo. Parang bilib na bilib ka naman diyan at nakalimutan mong ako ang kaibigan mo? 

Orie:

HAHAHAHA! Oo naman yes, Cali! Syempre na sa 'yo pa rin ang taya ko pero ayaw ko lang talagang umasa ka ng mataas ulit sa isang tao. Please guard your heart now.

Mapait akong napangiti. 

Ako:

Kahit anong bantay mo, kung may taong gustong manakit sa 'yo ay hindi mo 'yon mapipigilan. I've been guarding my heart since day one, but looked what happened. I still got hurt and it was not my fault.

Marami pa kaming napag-usapan ni Orie dahilan para hilingin kong sana ay kasama ko na lang siya ngayon. I missed her. 

Madaling araw na ay lungkot na lungkot pa rin ako. Hindi ako makatulog dahil sa bigat ng dibdib ko. I decided to post a status. 

Ako:

Looking for ka-chat. 'Yung kaya sanang pumawi ng matinding lungkot. Hit me up. 🙂

Ilang minuto lang ay sumabog na kaagad ang notifications ko maging ang aking messenger pero wala akong ganang replayan ang mga tao. It was just a weird feeling. Nababaliw na nga talaga yata ako dahil kahit na maraming nag-o-offer ay wala akong amor sa kanila. 

Hindi tumigil sa pagtunog ang aking telepono habang nakatulala ako sa ceiling. Lutang sa kaiisip sa mga kung anong mas lalong nagpapabigat sa aking dibdib. 

Ilang minuto ay na-weirduhan na ako sa sarili ko't binalikan ang aking post para sana burahin, pero natigil ako nang mag pop-up ang message ng nag-iisang taong tahimik na hinihintay ng puso ko.

Magkahalong tuwa, excited at lungkot ang naramdaman ko nang buksan ang kanyang message. My sentimental heart felt warm when he sent me a photo of the carnations.

Achilles:

Thanks for the flowers. I appreciate it.

Iyon lang ang mensahe niya pero parang ginanahan kaagad ako sa buhay. Malawak ang ngisi kong nagtipa ng reply.

Ako:

So pwede na ba akong manligaw o tayo na agad? Gaano ka karupok?

Nagta-type pa lang siya ay para na akong uod na hindi mapakali sa kilig pero agad kong binawi ng mawala ang mga bubbles hudyat ng pagtitipa niya. Nag-chat ako ulit.

Ako:

Joke lang. You're welcome. 🙂

Achilles:

Bakit hindi ka pa natutulog? 

Ako:

Kapag natulog ba ako makakatabi kita? 

Ako:

Joke lang ulit.

Achilles:

Tulog ka na. Huwag ka nang mag-isip ng kung ano-ano. Try praying. It helps.

Bahagya nang napawi ang lungkot ko. I almost forgot that he's religious. Of course, he would suggest that.

Ako:

Does God really answer prayers?

Achilles:

Of course. It's in the bible.

Ako:

I don't read the bible.

Achilles:

1 John 5:14–15, if we ask anything according to his will, he hears us.  And if we know that he hears us—whatever we ask—we know that we have what we asked of him. He answers everything. Hindi man minsan katugma ng gusto mo, pero madalas ay mas matimbang pa ang sagot niya sa lahat ng mga hiling mo. Try it.

Ilang beses kong inulit basahin ang message niya. It made me admire him more each time. He's not just smart, he's also knowledgeable about God and his works. I'm so impressed.

Ako:

I'm okay now. God already answered my prayers when you messaged me, but I will still pray for him. Baka bukas sagutin mo na ako o 'di kaya naman dahil sabi mo mas matimbang siya kung magbigay, baka ikasal kaagad tayo. I do kaagad, baby.

I was smiling from ear to ear when I sent that. Hindi na ako nagtipa ng paumanhin dahil totoong masaya na ako ngayon. 

My heart pounded when he replied again. Kagat labi ko iyong binasa.

Achilles:

Tulog ka na. Good night. 🙂

Kahit na gusto ko pa siyang kulitin ay buong puso ko na lang sinunod ang kanyang sinabi.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 12

Chapter Twelve

His Rules

Para akong nanalo sa lotto sa mga sumunod na araw. I’ve been avoiding all the bad vibes. Gusto kong manatiling positibo at pagbigyan ang puso kong sumaya.

“Hibang na hibang ka talaga, eh ’no?” si Nicolaus isang araw habang nasa tambayan ko kaming dalawa.

Mas lalong lumawak ang ngisi ko.

“Do you think Venus will agree to be my maid of honor? Alam mo na, kapag kinasal na kami ni Achilles.”

He laughed at that. Patuloy na umiiling kaya napanguso ako.

“Grabe, parang ayaw mo naman akong maging kasapi ng angkan niyo?”

“Hindi naman sa gano’n. I just can’t believe your spirit and also Archi.”

“What about him?” nagpatuloy ako sa pagkain ng chips. Kumuha siya sa hawak ko.

“That he have time to entertain you and even make exemption to his rules for you.”

“Rules?” My brows formed a straight line.

Tumango-tango siya.

“He has hundreds of things written in his rule book.”

“Tungkol saan naman ang mga rules na ’yon?”

“Sa buhay niya. For example, he will not entertain any girls romantically until he’s ready to settle down.”

Bumagal ang pag-nguya ko sa narinig. I immediately became interested. Ikinumpas ko ang kamay para magpatuloy siya.

“And? Go on.”

“Uh, that he will prioritize his countrymen first. Gusto niyang magbigay muna sa bayan at kapwa bago niya unahin ang sarili kaya grabe kung mag-aral ’yon. Kung alam mo lang kung ilang makakapal na libro ang binabasa niya araw-araw. Kahit hindi pa pinag-aaralan ay nag-a-advance reading na siya. Kaya nga medyo lumabo na ang mga mata.”

“What else?”

He chuckled and smirked at me. Alam na ang gusto kong mangyari.

“Sabi ko sa ’yo, sobrang dami ng nakalagay sa listahan niyang ’yon at matagal ko nang nakita kaya hindi ko na matandaan ’yung iba.”

“Ang kj mo. Alam kong meron ka pang natatandaan kaya sabihin mo na. Parang hindi naman kita kakosa.”

Muli siyang natawa.

“Alam mo hanggang ngayon hindi ko maisip na ang konyo mo sa lagay mong ’yan. You’re not like those girls na spoiled at pasosyal dahil mayaman. Galing ka sa mayamang pamilya pero mabilis kang makibagay. You even know how to talk like you’re one of us.”

“Stop. Huwag mong ibahin ang usapan Kulas. Come on, tell me more!” iniba ko kaagad ang topic dahil mas interesado akong pag-usapan ang mga rules ni Achilles kaysa sa sarili kong buhay.

“Let’s see… oh, he wanted to top the board. He wanted to be the best general surgeon. Kaya hindi ’yon masyadong sumasama sa mga outing at inuman dahil abala palagi at iniiwasan niya rin ang alak pero hindi rin naman maiwasang madamay lalo na sa tuwing nalalasing si Riggwell. Siya ang boyfriend nito na palaging sumusundo kapag hindi na kaya.”

Pinigilan kong matawa ng may maalala. Kaya naman pala gano’n na lang ang kumpiyansa ni Riggs nang sabihing pupunta roon si Archi noong araw na nag-inuman kami dahil siya pala palagi ang dahilan!

“He works out five times a week and has a strict diet, too. Minsan nga siya pa ang nagluluto ng mga pagkain namin dahil gusto niya kaming idamay sa healthy lifestyle niya. Kapag naman sa bahay, mahigpit rin lalo na kay Venus. He basically run the house and make everything organized. Sobrang tagal na ng makita ko ’yung rule book niya. For sure marami pang nadagdag ngayon.”

Lutang akong napatango. He’s well organized. Hindi na rin nakapagtataka dahil aktibo rin siya sa student council, sa chess club at sa volleyball team. He loves being in charge. Kahit gusto kong magreklamo sa mga patakaran niya tungkol sa pakikipag-relasyon ay inintindi ko ang mga rason niya. Isa pa, alam ko namang hindi niya matatanggihan ang alindog ko kapag tumagal na. Sa ayaw at sa gusto niya, magiging asawa ko siya.

“Oh, I almost forgot!”

Nangunot ang noo ko’t nabitin sa muling pagsubo ng chips. Lumawak ang ngisi ni Nico bago nagpatuloy gamit ang boses na parang trailer sa isang spiritual movie.

“Rule number one, he will only marry a girl that knows and loves God.”

Sumilay ang ngisi ko at tulalang napatango.

“Do you know where I can find a bookstore here?”

“Huh?” Nagdikit na rin ang mga kilay niya sa walang koneksiyon kong tanong.

“Bibili ako ng bible. Pangarap ko rin talagang maging malapit kay Lord at ito na ang sign.”

Napahagalpak siya ng tawa sa sinabi ko kaya natawa na lang rin ako. Marami pa kaming napag-usapan ni Nicolaus hanggang sa bumalik kami sa kanya-kanyang klase.

Sa paglipas ng mga araw ay ito ang palagi kong nakakausap. Ayaw ni Archi ng iniistorbo habang nag-aaral kaya minsan ay hindi ko kinukulit pero kapag may pagkakataon naman ako ay hindi ko talaga siya tinitigilan.

“Hi! Mind if I join you?” malawak ang ngisi kong tanong habang hinihila na ang upuan sa kanyang harapan hindi pa man siya sumasagot.

“Uh, okay.” aniya kasabay ng pag-upo ko.

We’re at the library. Riggs told me he was here to read in silence at sakto namang bakante ako kaya imbes na magmukmok ay siya na lang ang aatupagin ko.

Bumalik siya sa pagbabasa matapos ayusin ang kanyang salamin. I watched him for a second. Nang mailang siya dahil sa pagtagal ng titig ko ay bumalik sa akin ang mga mata niya. Muli ko siyang nginisihan.

“Sorry.” I said before putting all my things to the chair next to me.

Bumalik siya sa pagbabasa. Inalis ko na rin ang paningin sa kanya at agad na binuksan ang aking bag para ilabas doon ang librong aking babasahin ngayon.

The bible.

I actually read some of the gospels according to John. Naintindihan ko naman, but I felt like everything needs to be explained further so that I could understand the hidden message behind all of it.

Sa gilid ng aking mga mata ay nakita ko ang pagsulyap niya sa hawak kong libro. Bahagyang nagsalubong ang kanyang mga kilay kaya napatitig ako sa kanya pero inalis niya rin kaagad ang tingin bago ko pa mahuli.

Hindi na ako nagsalita at ipinagpatuloy na lang ang mga binabasa ko. Kahit na hindi ko alam kung paano ay isinasapuso ko naman ang lahat at pilit na iniintindi.

I kind of like how bible alleviates all my worries. Kanina nga ay magaan akong gumising at hindi lang ’yon dahil gusto kong ma-impress si Archi sa ginagawa ko kundi dahil gusto ko rin talagang matuto.

We were both silent and minding our own business. Matapos ang ilang minuto ay huminto siya at uminom ng tubig kaya nahinto rin ako.

“What’s your life verse?” I asked to caught his fleeting attention.

His eyes gave me an ‘are you serious look’ but I gave him my determination to know his answer.

“Proverbs 3:5-6.”

“Trust in the Lord with all your hear and lean not on your own understanding; in all your ways submit to him and he will make your paths straight.”

Nalaglag ang panga niya sa narinig na tila hindi inasahan ang mga sinabi ko. It was just a random luck. Iyon ang verse na nasa library namin na nakita ko noong araw mismo na binili ko ang librong ito. It was the sign.

“Same,” I added.

That made him close his book. Itinuon na ngayon ang buong atensiyon sa akin.

“You read bible now?” he asked, still glad of what’s happening between us.

“You seemed surprised. Bawal ba akong magbasa?”

“No, of course not.”

“I like reading it,” nakangiti kong sagot.

I genuinely do. Hindi lang dahil gusto kong mapalapit sa kanya pero gano’n na rin kay Lord. Sabi niya nga, lahat ng hiling ay ibinibigay nito hindi ba? If that’s really the case then I’m up for it.

“But there’s so much more to learn. Hindi ako religious na tao at maraming mga bagay na hindi ko maintindihan…” makahulugan kong sabi.

“You need help?”

Lumawak ang ngisi ko at agad na tumango. Nang umangat ang gilid ng labi niya ay naghuramentado ang puso ko sa excitement! Kalma Belcalis, kalma!

“O-Oo naman. Kung hindi ka busy?”

“It will be my pleasure to help you with the word of God,” inayos na niya ang mga gamit sa kanyang lamesa. Aalis na siya pero hindi ako gumalaw, hinintay ko lang siya sa mga susunod pang sasabihin. “You can go to our house this Saturday after class. I’ll help you study the bible.” he said before standing up and leaving me almost screaming because of excitement!

Totoo ba ’yon?! Lord sorry kung nababahiran ang pananampalataya ko ng karupukan pero thank you sa biyaya!

Hindi nawala sa isip ko ang anyaya niya hanggang sa matapos ang araw. I patiently waited for Saturday to come. Nicolaus became busy practicing for the upcoming intramurals. Busy halos ang lahat at gano’n rin si Archi sa kanyang sport kaya naging abala rin ako sa pagsuporta.

Hindi gaya noong una, ngayon ay tila sanay na siya sa mga pagsigaw ko’t pagchi-cheer sa kanya sa court. Kahit pa marami pa rin talagang nasasabi ang mga schoolmate namin ay binalewala ko. Hindi naman sila ang napapagod sa kasisigaw at hindi rin naman sila ang chini-cheer ko kaya kapag inggit, pikit.

“You’re out of your mind.” si Orie nang sabihin ko sa kanya ang lahat ng mga kasiyahan ko sa buhay.

As usual, she was being bitter. Ayaw na talaga yatang pumasok ako sa isang relasyon. Siya pa nga yata ang na-trauma para sa akin.

“Why? What’s wrong with that?”

“Belcalis, confused na si satanas sa ’yo! You are not religious at kahit kailan hindi kita nakitang nagsimba!”

“Noon ’yon, Orianabel! People change, ikaw ang nagsabi no’n!”

“You?! I mean no offense, but you? Eh hindi ba last week lang ikaw ang usapan ng mga estudyante diyan at tampulan ng tsismis dahil sa pagiging malapit mo sa mga lalaki? You were in a lot of trouble tapos ngayon, magba-bible study ka?”

“Orie, panahon na siguro talaga para hindi kita maging kaibigan.”

Humalakhak siya pero hindi pa rin itinigil ang pangingikil sa akin.

“I just can’t believe it! Alam mo bang masama ang idahilan si Lord para lang mapalapit sa lalaking gusto mo?”

“Flash news! I am not really using God to be closer to Archi. Gusto ko talagang matuto! I am willing to change all my ways. Baka sakaling mas swertihin ako sa buhay. Walang masama sa pagbabago Orie so stop being so negative!”

“Hindi ko lang talaga ma-imagine, Cali. I mean of all people, Ikaw?”

Napairap ako sa kawalan. Alam kong marami siyang pag-aalala sa akin pero sa pagkakataong ito ay gusto ko talagang mairita.

“You should know me better for I am your bestfriend, right?”

She heave a sigh.

“I’m sorry. Fine, I’ll give you the benefit of the doubt. I just want you to be happy. Kung ’yan talaga ang magiging kasiyahan mo then I wish you good luck.

“Better.”

“Huwag lang sobra, ha? Baka mag madre ka.”

“Gago may maharot bang magmamadre?!”

Parehas kaming napahalakhak. Alas dose na nang matapos kaming mag-usap. Marami siyang ibinalita tungkol sa ex ko at sa mga nangyayari sa AU kahit na wala naman akong pinakinggan. It’s good that she found new friends. Kahit paano ay hindi naging mahirap sa kanya ang paglayo ko.

Kahit na wala na akong kausap ay hindi natigil ang utak ko sa pag-iisip. I’m really excited about Saturday. Naiisip ko pa lang na babasahan niya ako ng bibliya ay parang umiikot na ang mga lamang loob ko.

Lahat na nga yata ng mga hindi ko gusto sa lalaki o ’yung mga hindi pinapansin noon ay na kay Achilles na. I never thought I’d be interested in a man who’s close to God. Wala akong pakialam sa relihiyon noon at aminadong nagdarasal lang kapag may kailangan, but now, with him around I realized how lost I am. Ngayon kahit na hindi pa ako lubusang malapit sa Diyos ay malinaw na sa akin ang mga pagkakamali ko.

Napapitlag ako ng marinig ang pagtunog ng aking telepono dahil sa isang chat. Tamad ko iyong kinuha ngunit mabilis na ginanahan ng makitang si Achilles iyon!

Naknang! Talagang nga namang patay na patay na sa akin at nagcha-chat na! Baka next time will you marry me na talaga! Ayiehh!

Achilles:

Sure ka pa ba sa Sabado?

Ako:

Sure ka na ba sa ’kin?

Ako:

Joke. Oo naman! I’ve been looking forward to it.

Achilles:

Okay. Magluluto ako. Do you have some requests? Do you eat pork?

Nakagat ko ang aking labi. Grabe naman sa effort! Bible study pa lang paano na kaya kapag mag-asawa na kami?

Nababaliw kong niyakap ng mahigpit ang aking unan.

Ako:

Hindi na kailangang mag-abala pero sige kung mapilit ka. And yes, I eat pork. Kakainin ko lahat kahit ikaw.

Ako:

I mean, lahat basta ikaw ang nagluto.

I felt my cheeks burned at that! Baka bigla niya akong palayasin sa Sabado!

Bakit ba kasi hindi ko mapigilan ang kalandian pagdating sa kanya? I’ve never been like this to someone. Nagbago na nga talaga ako at parang gusto kong kabahan dahil do’n!

Achilles:

Okay. So wala kang gusto?

Ako:

Bukod sa ’yo wala naman na. Thank you sa pag-aalala. I do agad.

He did not replied to that. Napabusangot ako pero hinayaan ko na lang rin dahil baka talaga maubusan na siya ng pasensiya sa akin.

Saturday came.

Simula pa lang ng araw ay ilang scenario na ang nasa utak ko sa mangyayari mamaya. Napagplanuhan ko na ngang maging wholesome at matino dahil ayaw kong isipin niyang ginagawa ko lang talaga iyon dahil sa kanya. Though I won’t lie that some part of it was true, I also really wanted to learn the word of God. Cross my heart, totoo ’yon.

Ang sabi niya ay sa bahay nila. Ang sabi ni Nicolaus ay busy sila sa practice ng basketball hanggang gabi kaya hindi sila kasama. Ibig sabihin ay kaming dalawa lang talaga ang nasa bahay nila! Parang bigla kong gustong kabahan kahit na iyon naman ang gusto ko.

I ditched my last class. Maaga akong umuwi para mag-ayos. I texted him when I’m done.

Ako:

Hihintayin na lang kita sa inyo. Papunta na ako.

Achilles:

You’re already done with class?

Ako:

I ditched my last class. It’s boring.

Achilles:

Tsk.

Ako:

Why?

Achilles:

Nothing. I’m still in class. Magti-text na lang ako kapag pauwi na ako.

Ako:

Okay. Ingat ka, mamahalin pa kita.

Achilles:

Tsk.

Napanguso ako at hindi na nakipagtalo. Okay. I should lie low. Mukhang hindi niya nagustuhang lumiban ako sa huling klase ko. He seems disappointed kaya hindi ko na kinulit.

Fifteen minutes matapos niyang sabihing pauwi na siya ay naroon na ako. Umalis ako sa pagkakaupo sa gutter ng makita ang kanyang sasakyan. Umalis ako sa drive way at hinintay iyong huminto.

Sa pagbaba niya ay ngumiti kaagad ako. Sinagot niya naman iyon pero parang hindi talaga natutuwa. Sinundan ko siya papasok sa gate hanggang sa kanilang elevator at second floor ng bahay kung saan bumungad sa mga mata ko ang malawak na sala.

“You can sit there.” sinunod ko siya.

Habang inaayos niya ang mga kung ano sa kusina ay inilibot ko ang mga mata sa kanilang sala. It was decent. Malinis kahit na puro lalaki sila rito. I bet he was also the one cleaning their house aside from Venus. Hilig nito ang maglinis at maging organized kaya hindi na nakapagtataka.

May tatlong mahahabang kulay abong couch doon. Babasaging coffee table sa gitna, may malaking tv, may bar area at ang kitchen ay kompleto sa mga gamit.

He offered me a drink tinanggap ko naman.

“Wala sila?” paniniguro ko kahit na alam ko na naman iyon.

Ito ang unang beses kong mapunta sa bahay ng isang lalaki na kaming dalawa lang kaya kahit makapal ang mukha ko ay pinapasok pa rin ng kaba ang puso ko.

I am not afraid of him. In fact, kung may gagawin siya ay baka destiny na talagang isuko ang bataan pero nakakakaba pa rin talaga. Hindi ko maintindihan. Napailing ako ng makita ang muling paglapit niya dala ang mga cookies.

“Magpapalit lang ako.”

Nahinto ako sa pag-inom at lutang na tumango-tango.

Nang mawala siya at pumasok sa isang silid ay saka lang ako nakahinga ng maluwag!

God, why am I being so nervous? Hindi ba ito naman ang gusto ko? Ang masolo si Achilles? pero bakit bigla ay parang naduduwag ako lalo na’t kami lang talaga ang tao rito ngayon? I’m excited and so nervous at the same time!

Inabala ko ang sarili sa paglabas ng bible ko at pag-scan ng mga nabasa ko na habang hinihintay siya. Inayos ko pa ang sarili ko sa couch. Hindi ako napakali. I tried lifting my legs, but it was inappropriate kaya muli kong ibinaba.

Prente kong isinandal ang sarili sa mas maayos na pwesto para iyon ang makita niya sa kanyang paglabas pero ang lahat ng plano ko ay agad natigil ng marinig ang pagtunog ng kanilang door bell.

Sakto ang paglabas niya sa kwarto. Imbes na makita ang ayos kong gusto siyang akitin ng slight ay napatuwid ako ng upo.

Is that his cousins? Pero sabi ni Nico ay busy sila ngayon, ah?

Napalunok ako ng makitang ibinababa niya ang kanyang puting t-shirt. Tila hindi maayos na nakapagbihis dahil sa pagdating ng kung sino.

“They’re here.” untag niya.

Nangunot ang noo ko.

“’Di ba busy sila at may practice? Gagabihin daw, ’di ba?”

Marahan siyang umiling at tinungo ang pintuan.

“It’s my church mates. Kasama natin silang magba-bible study.” aniyang tuluyan nang nagpalaglag sa panga ko.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 13

Chapter Thirteen

Bible Study

Leader talaga siya ng budol-budol gang o 'di kaya naman ay networking. Iyon bang yayayain ka ng kape tapos 'yon pala ay ire-recruit ka sa huli. 
Tangina.

Bukod sa aming dalawa ni Achilles ay walong katauhan pa ang kasama namin. They all greeted me nicely. Achilles started it off with prayers and it started so well. I tried my best listening to everything they said, but I can't stop being distracted. 

Hindi lang dahil sa dami namin at sa pinag-uusapan kundi lalo na sa babaeng unang beses kong nakita. Iyong babae sa picture na kung titigan niya ay parang hulog ng Diyos sa buhay niya. Imbes tuloy na makapag-focus ng todo, nademonyo ako ng slight lalo na't pinili nitong tumabi sa kanya at minsan ay nagtatama pa ang mga balat.

I kept my composure. Kahit na sa kalagitnaan ay gusto ko na lang mag-quit ay ayaw ko namang mapahiya sa kanya. Gusto kong ipakitang gusto ko talaga ang ginagawa kahit pa hindi ko gustong may mga kasama. I felt like he was only challenging me so I had to play it cool to make him realized that he chose the wrong girl to challenge.

Natapos kami sa huling panalangin. Halos isa't-kalahating oras ang itinagal namin. Kahit na gusto ko nang umuwi kaagad dahil baka tuluyan na akong mademonyo sa pagngingitian nang dalawa ang minabuti kong manatili. 

I am not going to back down now. Kahit nangangalay na ang panga ko kangingiti ng pilit sa kanila ay hindi ko itinigil.

Inabala ko ang sarili sa pagkain. Isa pa ang isang iyon. Kaya naman pala siya nagtatanong kagabi ay dahil lahat ng mga kasama niya ay may request. Gano'n raw talaga ito kapag dito sa bahay nila nagba-bible study. Hindi naman palagi pero spoiled ang mga ito kay Achilles. 

"The best cookies talaga 'tong gawa mo, Archi! Favorite na favorite ko talaga 'to!" humahagikhik at napapapikit pang sambit ni Evelyn, ang babaeng mukhang may malalim na koneksiyon sa lalaki bukod sa pagiging churchmates.

Paano nga kaya kung gusto siya ng lalaki at kaya lang hindi ginagawang girlfriend ay dahil sa mga rules nito sa buhay? It makes sense. Hindi malabong hindi niya magustuhan ang babae dahil bukod sa maganda at matino ito ay talagang malapit sa Diyos at maraming alam tungkol rito. 

Parang bigla akong nanliit para sa sarili ko na kahit kailan ay hindi ko naramdaman.

"Huwag mo akong bolahin, Eve." sagot ni Archi, masayang-masaya habang kumukuha ng refill ng pagkain sa counter. 

Mas lalo akong napangiwi. Kukuha na sana ako ng cookies pero nang maalalang favorite iyon ng babae ay iniwas ko ang kamay sa tray at kumuha na lang ng muffins.

"Pati itong muffins ang sarap! Favorite ko rin ito!" hiyaw niya naman ng akmang isusubo ko na ang hawak ko. 

Agad kong itinikom ang bibig at pasimpleng ibinalik iyon sa lamesa.

Gusto ko ng muffins dahil mukhang masarap ngang talaga pero dahil favorite niya ulit ay binitiwan ko. I scanned the foods on the table. Magiliw ang usapan nila at naa-out of place ako kaya gusto ko sanang pagtuonan na lang ng pansin ang mga pagkain pero wala na akong mapili na kainin.

Akmang kukunin ko na lang ang mansanas pero nalaglag ang panga ko ng maramdaman ang kamay ni Evelyn sa kalahati ng nag-iisang mansanas! Doon na ako naubusan ng pasensiya, agad nag-igting ang aking panga.

"Hindi 'to gawa ni Achilles kaya hindi mo 'to favorite," I said in gritted teeth and then snatched it on her hand. 

Natigilan ang lahat sa sinabi ko. Nawala ang ngiti ni Evelyn at parang biglang nabulunan. Achilles stopped moving on the kitchen.

Balewala kong inangat ang prutas sa aking bibig at walang pakialam na kinagat iyon at nginuya sa harapan nila.

"Ang sarap nito Achilles, saan mo binili at padadalhan ko si Evelyn pag-uwi."

The tension builded up rapidly. Nang manatili silang natitigilan ay agad akong ngumiti.

"I mean, iisa na lang kasi. Gusto niya rin eh kaso ako ang nauna kaya bibili na lang ako para bumawi."

Hilaw niya akong nginitian. Tila nabunutan naman ng tinik sa dibdib ang mga kasama niya.

"N-no need. Okay lang, Cali."

"Hindi, padadalhan kita," sinulyapan ko silang lahat. "Kayong lahat. Padadalhan ko kayo. Tig-iilang kilo ang gusto niyo pa-thank you ko na rin para sa araw na 'to? I learned a lot today."

Tumawa ang isa at hindi na napigilang magsalita.

"Kahit ilang piraso lang Cali para may maiuwi ako kay Nanay. Paborito no'n ang mansanas!"

Muling nawala ang tensiyon dahil doon. Bumalik si Achilles sa amin at nakisalo. Evelyn couldn't stop talking to him. Minsan ay talagang hindi na kami natatapunan ng pansin dahil sa mga hinaing niya sa buhay. 

Sa iritasyon ko habang pinanunuod sila ay eksaherada akong tumikhim. Lahat ay muling natigilan. Ngumisi ako ng malawak.

"Palagi kayong nagba-bible study or every Saturday lang?"

The guy on Achilles' left answered my question.

"Minsan twice a week kapag maraming time pero ngayong busy na lahat ay tuwing Saturday na lang talaga."

"But we can always make time basta kay Lord, right Archi?" malambing na sabi ni Eve rito, namumungay pa sa tuwa ang mga mata habang nakatitig sa lalaki. Lumawak rin ang ngiti sa mga labi ng huli habang tumatango
. 

May kalandiang taglay rin naman pala siya, hindi nga lang para sa akin. Sakit. Gusto kong magmura Lord! Lord, advance sorry!

Kahit na hindi ako gutom ay talagang naubos ko ang mansanas na hawak dahil sa gigil sa mga talipandas!

"Of course," he answered. "Anything for God."

"Amen." Eve said. 

Hindi ko na naiwasang mapairap. Halos malasahan ng mga mata ko ang aking utak sa tindi no'n. Hindi ko alam kung bitter lang ba ako dahil close sila o naiinis ako dahil harapan ang panglalandi niya sa lalaki? Maybe both.

They both chuckled. Nagpatuloy sa sariling usapan pero hindi na ako nakatiis.

"May gusto ka ba kay Achilles?"

Agad siyang nagbaba ng tingin, bahagyang namula ang magkabilang pisngi. Ang mga kaibigan nila ay agad na naghiyawan dahil sa tanong ko! 

"Naku! Panahon na yata talaga para umamin ka Eve! Ayiehh!" sigaw ng katabi kong kung hindi lang dahil kay Lord kaya ako narito ay baka nasakal ko na ng matindi.

"Stop it, Eli. Nakakahiya." mahinhin niyang sambit, mas lalong namula ang mukha.

Si Achilles naman ay agad ring natigilan. Tila biglang kinabahan sa usapan. Eksaherada akong tumawa.

"You're blushing. May gusto ka nga kay Achilles." I concluded.

"H-Hindi..." nahihiya niya itong sinulyapan.

Pabebe amputa. Banal-banalang haliparot! Sorry Lord pero paisa!

Napairap ako ulit. Ayaw pa umamin halatang-halata naman! Hypocrite!

"Hindi o nahihiya ka lang?"

"Cali–"

"Ikaw? Gusto mo rin si Evelyn?" I cut Achilles' off. 

Marahas ang naging pagrolyo ng mga bagay sa kanyang lalamunan lalo na't seryoso na ako ngayon.

Muling naghiyawan ang mga kaibigan nila. Parehas silang inasar. Nagpipintig ang tenga ko. Parang gusto ko na lang biglang magwala sa inis! Huminga ako ng malalim at pilit na kinalma ang sarili.

"Let's talk about something else."

"Why is that? Obvious naman na gusto ka ni Evelyn at nahihiya lang siyang sabihin sa 'yo."

"Uy, hindi... Cali, hindi." hiyang-hiya at pulang-pula na niyang tanggi kahit na ang mga kilos ay patuloy pa ring nagpapatunay do'n.

Umupo ako ng tuwid at nakipagtitigan sa kanya.

"Ako kasi gusto ko," walang preno kong pag-amin. 

Doon natigil ang lahat. Ang ilan ay halos mabulunan pa sa diretsahang pag-amin ko. 

"May gusto ako kay Achilles at hindi na ako magsisinungaling na naiirita ako ngayon dahil sa pagiging pabebe mo't pagdikit-dikit sa kanya."

Tumayo ako dala ang basong puno ng tubig at tinungga iyon. Ngumisi ako matapos iyong ibalik sa lamesa at punasan ang aking bibig gamit ang aking braso.

"I'll get going. Salamat sa meryenda at sa pagtuturo pero mauna na ako sa inyo. Ipahahatid ko na lang sa mga tauhan ang prutas sa mga bahay niyo. Salamat ulit." pinal kong sabi bago dinampot ang lahat ng mga gamit ko't agad na tinungo ang pintuan.

I was waiting for him to call me, but I heard nothing. 

Hanggang sa makalabas na ako sa bahay nila ay hindi ko man lang narinig ni isang pagpipigil niyang umalis ako. I knew it. Talagang gusto niya lang akong subukan. 

Gusto kong mainis sa sarili ko dahil nagpatalo ako pero hindi ko talaga kayang magpaka-plastic sa harapan ng lahat. Hindi ko ugali ang gano'n at baka kapag pinigilan ko ang iritasyon ay may magawa pa akong mas malala. Mabuti pang umalis at lumayo na lang talaga.

Itinulog ko ang lahat kinagabihan. I did not bother texting him. Kahit nang mga sumunod na araw ay hindi ko siya ginambala. 

Naiirita ako sa sarili ko. For once, I felt like I've lost. Hindi iyon nangyari kahit kailan kaya naiinis ako.

I did not hear anything from Achilles, too. Okay lang naman iyon dahil alam ko namang wala siyang pakialam talaga sa akin at ako lang ang nagpupumilit sa kanya kaya tanggap ko.

Ang pagiging bad trip kong muli sa buhay ay itinuon ko na lang sa mga bad vibes sa paligid.

Muli ay naging tahanan ko na naman ang guidance office. Tatlong beses iyong nangyari sa panibagong linggo. 

Nicolaus:

Bakit ba kasi pinatulan mo pa 'yon?

Gigil akong nagtipa ng reply.

Ako:

You wouldn't understand. Nakakairita kaya.

Nicolaus:

Eh talagang nang-iinis lang 'yon. Ikaw lang ang magiging masama kapag pinatulan mo pa dahil kahit hindi ikaw ang mali ay iyon ang iisipin ng tao.

Ako:

Hayaan mo na. Isipin na nilang lahat wala naman akong pakialam sa kanila.

Nicolaus:

Kahit iyon rin ang isipin ni Archi?

Bumagal ang pagtitipa ko. I've been avoiding that name for a week now. Nanumbalik lalo ang inis ko.

Ako:

Lalo na siya. Wala akong pakialam.

Nicolaus:

Really? What happened ba? Pagkatapos ng bible study niyo hindi na naman kayo okay tapos nakikipag-away ka na ulit. Alam kong may nangyari nang araw na 'yon. 

Ako:

Wala. Hayaan mo na. Naka-move on na ako.

Nicolaus:

Sus. Line 'yan ng mga hindi pa talaga nakaka-move on, Cali.

Ako:

I'm fine. Hayaan mo na 'yon.

Nicolaus:

Is it Evelyn?

Ako:

Don't say bad words.

Nicolaus:

HAHAHA! So it's really her! Evelyn is just a sister to Achilles. 

Ako:

You don't know that. Hindi ka naman sumasama sa mga bible studies nila kaya hindi mo alam kung paano sila maglampungan. Archi likes her! They both like each other! They're perfect for each other!

Parang gusto kong masuka nang mag-send iyon.

Nicolaus:

HAHAHA! You're jealous of her! I knew it!

Ako:

Duh?! Ako?! Mas maganda ako do'n Kulas! At kapag bumait ako, baka itakwil siya ni Lord kapalit ko! 

Nicolaus:

Hahahaha! Okay lang 'yan. Normal 'yan kapag nagmamahal! 

Ako:

Akala mo talaga nagmahal ka na. Eh puro ka lang naman landi. You like that girl, 'di ba? Bakit hindi mo ligawan? Kapag naging kayo at tumino ka, maniniwala ako sa mga sasabihin mo tungkol sa pagmamahal pero hangga't playboy ka pa rin, hindi valid ang mga opinions and advices mo about love.

Nicolaus:

Bakit napunta sa 'kin ang usapan? 

Ako:

Huwag mo akong kausapin.

Nicolaus:

HAHAHA! Labas ako diyan Belcalis, pero trust me, kapatid lang ang turing ni Archi do'n!

Ako:

Hindi mo sure. People change. Isa pa, basta. Hayaan mo na putang ina.

Nicolaus:

Gusto mong makipagpustahan ulit na hindi niya kailanman magiging girlfriend 'yon?

Ako:

Hindi ngayon dahil nasa rules niya 'yon pero kapag naging doctor na siya hindi malabong iyon ang asawahin niya. Oo hindi kami at wala akong karapatan sa kanya pero bahala na siya! Ayaw ko nang pag-usapan! Stop na! Naka-move on na talaga ako!

Nicolaus:

Fine. Chill ka lang. Please, iwasan mong makipag-away. He doesn't like that. Baka lumayo ang loob sa 'yo. Ikaw pa lang naman ang babaeng nakita naming pinaglaanan niya ng oras kaya just be good. Marami siyang priorities pero dama kong mababago mo 'yon. Na sa 'yo ang boto ko kaya huwag mo naman akong biguin. Please be good.

Napanguso ako. Inulit-ulit kong basahin iyon lalo na sa parteng ako lang ang pinaglaanan niya ng oras. Huminahon ako.

Ako:

Sure ka ba diyan? Baka inuuto mo lang ako para hindi ako magkalat ng lagim sa UDB.

Nicolaus:

Oo naman. I swear to God ikaw lang ang in-entertain niya't binigyan kahit kakarampot na atensiyon. That's already an advantage so don't fuck it up.

Ako:

Fine. Whatever. Bahala na.

He called me. Hindi na napigilang sa chat lang ako paalalahanan. I appreciate Nicolaus for being so nice to me. Talagang ako ang pambato niya para sa kanyang pinsan.

Gayunpaman, hindi ko pa rin nagawang kausapin ito. Minsan ay nagkakasalubong kami sa hallway pero nilalagpasan ko lang na parang wala akong nakita. Pilit kong iniwas ang sarili sa kanya. Hindi ko rin nasunod ang mga payo ni Nico dahil talagang puntirya ako ng mga estudyante sa school at bored rin naman ako kaya pinapatulan ko na.

Iginalaw ko ang aking kamay matapos sapakin ang lalaking nambastos sa akin habang nasa cafeteria. 

I was so mad, but I got scared when he stood up and slapped me hard! Ang lahat ng mga naroon ay agad napasinghap ngunit bago pa ako nito masaktan ulit ay sunod ko nang nakita ang muli nitong pagtumba sa sahig matapos sunggaban ng kung sino.

Pakiramdam ko ay agad na nanghina ang mga tuhod ko ng makitang si Achilles iyon! Nauna pa ito sa mga bodyguards ko! He was punching the guy in the face so hard that even my bodyguards had a hard time to stop him!

Hindi ako makapaniwala! Maiintindihan ko pa kung sila Seidon iyon, pero siya? I didn't know he had that courage to fight someone back. I mean, inaalagaan niya ang pangalan niya sa university at napakabait niyang tao kaya natitigilan ako sa isiping nanakit siya dahil sa akin!

He angrily pushed my bodyguards away from him after breaking the fight. Wala siyang galos pero nasira ang ilang butones ng kanyang damit dahil sa ganting mga kamao ng lalaki ngunit imbes na iyon ang unahin ay sa akin niya ibinuhos ang kanyang buong atensiyon.

Hindi naman masakit ang sampal ng lalaki pero parang gusto kong maiyak at magsumbong ng makita ang nagsusumamo niyang mga matang nakatitig sa akin.

"Okay ka lang ba?" puno ng pag-aalala niyang tanong.

Lutang akong tumango ngunit hindi ko inasahan ang paglapit niya't agad na paghaplos sa aking pisngi. Napasinghap ako.

Sa init ng kanyang palad ay hindi ko napigilang mapapikit. Parang sa unang pagkakataon ay gusto kong manghina sa kanyang harapan lalo na nang igalaw niya roon ang hinlalaki upang haplusin ang nasaktan kong balat.

"Let's put some ice to this."

Pinigilan ko ang kanyang kamay ng akmang tatanggalin niya na iyon. I stared at him. Umiling ako.

"I-I'm okay. Thank you."

"Let's go to the clinic now, Cali. Please for once, huwag nang matigas ang ulo." aniyang pautos at hindi na pakiusap.

Naguguluhan man dahil ilang araw kaming walang komunikasyon ay nagawa ko siyang sundin. Kahit na wala naman akong galos ay nagpatianod ako sa kanya. 

Siya mismo ang nag-asikaso sa akin pagdating sa clinic habang kausap sa telepono ang Presidente ng student council.

"It's not her fault and even if it was, he still doesn't have the right to hurt her. Just do something about it!" dismayado ang tinig niyang utos sa nasa kabilang linya.

Kahit na malayo siya sa akin ay dinig ko iyon dahil tahimik sa clinic at bukod sa aming dalawa ay iisang nurse lang ang naroon. 

Hindi naman dapat lagyan ng ice ang sampal pero ginawa ko na lang dahil alam kong totoo ang pag-aalala niya para sa akin. I missed him... God, hindi ko pala kayang lumayo sa kanya ng tuluyan. I think it's too late for that.

Napatuwid ako ng upo sa paghawi niya ng kurtina at pagbalik sa kinaroroonan ko.

"Masakit pa ba?"

Umiling ako.

"Walang-wala 'tong sampal sa lahat ng mga napagdaanan ko na. Malayo sa bituka." akmang ibababa ko na ang ice pack pero natigil ako ng hawakan niya ang kamay ko upang ipirmi iyon sa aking pisngi.

"Konti pa." he said and then he sat beside me. 

My heart melted. Hindi na nawala ang titig ko sa kanya habang nananatili ang hawak niya sa aking kamay at kusa iyong inaangat ng bahagya at maingat na idinadampi sa aking pisngi.

"I-I miss you..." I blurted. 

My lips parted when his eyes intently gaze at mine. Parang biglang gusto kong maiyak sa titig na iyon. His eyes were apologetic and so concerned. Kahit alam kong hindi niya naman ako na-miss ay sapat na ang makahulugang pagtitig niyang iyon.

Napaiwas ako ng tingin at napayuko dahil hindi ako dapat maging ganito karupok pagdating sa kanya, pero gano'n na lang ang panghihina ng puso ko ng marinig ang kanyang pagsagot.

"Me too... I miss you too, Belcalis."

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 14

Chapter Fourteen

Queen Of Rivers

“Slap me, Nicolaus.” nababaliw kong sabi rito habang nasa tambayan kami.

Halos mailuwa niya ang kinakain dahil sa narinig sa akin. Nagtaas siya ng isang kilay.

“Sige na! Kahit malakas keri lang! I swear!”

“Baliw ka talaga! I won’t do that, Belcalis. Kahit suhulan mo ako ng ilang bote ng tequila hindi kita sasampalin para lang mapalapit ka lalo sa pinsan ko. That’s so wrong in so many levels!”

Napanguso ako. I scrunches my nose when he shake his head again, disagreeing with my plans.

“Fine.” masama ang loob kong sabi.

Ang totoo, ayaw ko naman talaga pero dahil baka doon mas maging malapit pa kami ni Achilles ay pwede na rin.

He missed me. I bit my lip when I remember our interaction. Na-miss niya rin ako! Baka sa susunod talaga, matuloy na ang kasal! Thank you in advance agad heaven and earth!

“Lakas ng tama mo. Buti na lang wala tayong pustahan kundi talo ako.”

Mas lalong lumawak ang ngisi ko. Ipinagpatuloy ko ang pagkain habang inaalala ang mga nangyari ng araw na ’yon.

Achilles didn’t just save me, he also did everything he could to punish the man that harassed me. Bukod rin doon, muli niya akong niyayang kumain. Kahit na tingin ko naaawa lang siya sa akin ay pinatos ko na rin bilang marupokpok rin ako.

I really missed him. Na-miss kong kulitin siya dahil talagang sobrang boring ng buhay ko kapag lumilipas ang araw na hindi ko siya nagugulo.

I know I annoyed him so much, but I couldn’t stop. Mababaliw ako sa lugar na ’to kapag tinigilan ko siya. Kahit masyadong mabilis, he became the reason why I stopped questioning my family about throwing me to this place.

Maging si Kuya Sage ay nahihibang dahil sa ilang beses naming pag-uusap ay walang bakas doon na gusto ko pang umuwi. He was aware of my troubles, but since he was immune of that kahit nasa Maynila pa ako ay hindi na lang rin nag-aaksaya ng panahong pagsabihan pa ako.

Sa panibagong araw bago ang nalalapit na intramurals ay naging abala ang lahat at kahit paano’y tumahimik rin ang buhay ko.

I didn’t signed up for any sports or joined any activity, but I had a plan to support Achilles to his games. Maglalaro siya ng volleyball at chess. Lahat ng oras no’n ay pinaghandaan ko na. I might ditch more class when it happens, but it’s okay. I want him to know how supportive girlfriend I can be.

“Why?” Tumaas ang isang kilay niya matapos kong tanungin ang oras ng laban niya sa chess.

We’re at the cafeteria. Sinundan ko siya nang makita ko habang palabas ng building. Actually, malayo pa naman ang mga laban niya pero gusto ko na talagang maghanda.

“Gusto ko lang malaman. I don’t play chess and I don’t know how everything works, but I don’t mind watching you play. Gusto kong manuod.”

Ibinalik niya ang mga mata sa binabasang libro at ibinalik ang mga kamay sa chips na nasa gilid. Napanguso ako nang hindi siya sumagot.

“Fine kung ayaw mong sabihin. Malalaman ko rin naman kapag malapit na.”

He still did not respond. Busy siya sa pag-aaral kahit na bakante at sanay na rin ako sa gano’n. Kahit nga ang pagiging masungit niya, pero ayos lang. Sapat na sa aking makasama siya kahit sa kaunting oras.

“Wala ka bang ibang dapat gawin o pag-aralan lalo na sa susunod mong klase?” Tanong niya nang hindi ko itigil ang panunuod sa kanya.

I like watching him do his thing. It was really a turn on for me and I don’t know why. Kaunting kibot niya ay mas lalo akong nahuhulog sa kanya. Gano’n ako kabaliw.

Marahan akong umiling. I pursed my lips.

“Anything? For sure you have something to study.”

“I’m good.” I confidently said before leaning my body on my chair.

Kinuha ko ang saging at binalatan bago isubo pero gano’n na lang ang pag ngisi ko nang makita ang agaran niyang pag-iwas ng tingin dahil sa aking ginawa. Pinigilan kong matawa. Ipinagpatuloy ko ang pagkain ng saging pero hindi inalis ang titig sa kanya.

“You’re going to be a doctor. Ibig sabihin saulo mo na lahat ng tungkol sa human anatomy?”

Marahan siyang tumango.

“You’re really a genius aren’t you?”

He did not answer me. Maging ang pagtitig sa akin ay hirap siya dahil hindi ko pa rin nauubos ang hawak na saging.

“Do you like water?”

Kunot noo niya akong sinulyapan. Nababaliwang tumango sabay alis ulit ng tingin.

“So you were saying you like me, too?”

Mas lalong nagsalubong ang mga kilay niya. Hindi ako maintindihan. Inubos ko ang saging at saka nagpatuloy, doon lang siya nakatitig pabalik ng maayos sa akin.

“The brain and heart are composed of seventy-three percent water. The lungs are about eighty-three percent. The skin contains sixty-four percent, muscles and kidneys are seventy-nine percent and even the bones are watery. You like me, too.”

He did not appreciate my explanation even though I know he gets it. His lips just twisted at that.

Ang hard to get talaga.

I know all about human anatomy. I read a book once about it and I’ve already memorized everything.

Mas lalo akong nangisi at naging ganado, ayaw magpatalo.

“Do you know that I’m attracted to you so strongly, the scientists will have to develop a fifth fundamental force?”

My heart jumped when his lips curved a bit. Mabilis niya ring itinago ang napipintong pag ngiti.

“My cardiovascular system gets all worked up whenever I see you…” malambing kong sabing dahilan upang iangat na niya ang libro at tabunan ang mukha.

Too bad I can see him smiling from ear to ear while biting his lower lip through the glass walls.

Lumawak ang ngisi ko. There you go, baby…

Tumikhim siya. Sa pagbaba ng libro ay seryoso na ulit.

“I’m studying, Cali. I can’t focus when you’re talking.”

I smirked from ear to ear. Kahit anong deny niya, alam kong natutuwa rin siya sa mga pinagsasasabi ko. Kahit patuloy niya akong itaboy, alam kong hinahanap-hanap at hahanap-hanapin niya rin ako.

Nakipagtitigan ako sa kanyang mga mata at mas lalong naging determinado nang malunod ako sa ganda ng mga iyon.

Those eyes made me vulnerable. I can see the purity of his soul through it… it was just serene, it gave my heart some peace…

Bumagal at mas naging malambing ang sunod kong mga sinabi.

“Even if there wasn’t gravity on earth, I’d still fall for you, Achilles…” mabagal kong sambit, nahihibang sa pagtitig sa kanyang mga mata.

“Ayaw kong pigilang mahulog sa ’yo kahit na alam ko namang hindi mo ako sasaluhin… Hindi ko alam pero gusto ko… gustong-gusto kita kahit na mabasag ako.” Wala sa planong dagdag ko.

I was just messing with him earlier, but those eyes… God, those eyes made me confessed.

My litany made him swallowed hard. Hindi alam ang gagawin kung tatapusin pa ba ang binabasa o iiwan na ako pero nanatili ang titig niya sa akin.

“I’m sorry I couldn’t stop talking or even bugging you. Sorry sa lahat ng mga pangungulit pero iyon lang kasi ang kasiyahan ko. Ikaw lang ang nagpapasaya sa akin at pasensiya ka na kung ikaw pa ang napili ko. Ayaw ko man pero wala, eh. Ikaw lang ang gusto ko kaya pagpasensiyahan mo na ako.”

Mabagal siyang napakurap-kurap. Mas lalong hindi alam ang isasagot lalo pa’t ang lahat ng mga sinabi ko ay purong kaseryosohan na’t wala ng bahid ng pangungulit.

Hindi ko na napigilan. Ni minsan ay hindi ako naging ganito kabukas sa totoong nararamdaman ko sa isang lalaki o kahit na sinong tao. Even with Brix. Oo nga’t minahal ko naman ang lalaki, but looking back, I felt like everything I had with him was just shallow. Malayong-malayo iyon sa tinatawag na true love. It was like an agreement. It wasn’t that deep, but with Achilles…

Ngayon pa lang, kahit na patuloy niya akong tinatanggihan ay alam kong malalim na ang nararamdaman ko para sa kanya. Like I wanted to change my whole being just for him. Kung ano man at ilang libo man ang mga batas na nakasulat sa kanyang rule book ay handa ko iyong sundin. I’m willing to do everything for him because I do like him. Sobrang gusto. Masidhi, matindi, hindi mapipigilan.

Ngumiti ako at kahit na ayaw ko pa siyang iwan. Nagawa kong ayusin ang mga gamit ko. I don’t want to scare him anymore. Baka mas lalo niya akong layuan. Baka hindi kayanin ng puso ko.

Pinilit kong lawakan ang aking ngiti.

“Sige na hindi na kita iistorbohin. Good luck sa next class, Archi.”

Tumayo na ako at kinuha ang aking mga gamit saka umalis sa cafeteria. Parang bigla kasing gusto kong mahiya hindi sa mga pang-iistorbo ko kundi sa mga nasabi ko tungkol sa totoong nararamdaman ko.

Looking back, I sounded so desperate and weird and I hate it. Kahit na totoong wala naman nang ibang nagpapasaya sa akin kundi siya, parang nakakahiya pa ring aminin.

Gusto kong batukan ang sarili ko. What’s gotten into me? Why did I even said that?

Bago pa ako nakaibis patungo sa lumang building ay nahigit ko na ang aking paghinga ng maramdaman ang paghawak ng kung sino sa aking palapulsuhan at bahagyang paghigit sa akin palapit sa kanyang katawan!

Ang pagiging alerto ko ay agad naglaho nang makitang muli ang mala-adonis na mukha ni Achilles!

He was hovering me, almost pinning me to the wall. My insides were churning at the sight of him and my eyes felt like crying. Gusto kong iyuko ang ulo pero hindi ko mabitiwan ang titig sa kanyang mga mata. Wala sa sariling kinagat ko ang aking pang-ibabang labi upang gisingin ang sarili sa mga kahibangan.

Ilang matitinding kurap pa ang ginawa ko baka nananaginip lang ako pero nanatili siya sa aking paningin, matamang nakatitig sa akin habang hawak-hawak ang kamay ko.

“A-Achilles—”

“You left this,” he said, lifting my book.

Akmang kukunin ko sa kanya, pero agad niyang iniwas. Binitiwan niya ang kamay ko.

Sa unang pagkakataon ay lumabas ang maluwag at magiliw niyang ngiti para sa akin. My heart felt like bursting when he lifted his free hand to tuck my hair behind my ear. Muling dumiin ang pagkagat ko sa aking labi. Parang nauubusan ako ng hangin sa baga pero hindi pa doon natapos!

“Ihahatid na kita sa klase mo. Okay lang ba?”

Kinurot ko ang sarili ko. I almost cursed at his face when I felt the pain. Lutang akong tumango sa kanya.

Muli, magiliw siyang ngumiti. Napasinghap ako. God, totoo po ba ’to? Pinapaasa mo po ba ako? Why naman ganito, ha?

Sabay kaming naglakad pero kung noon ay pinananatili niya ang distansiya sa aming dalawa, ngayon ay halos nagkikiskisan ang mga balat namin dahil sa lapit niya.

Hindi ako nakapagsalita. Ang lahat ng tapang ko kanina sa mga pang-aasar sa kanya ay tuluyan nang natunaw at mas ramdam na ngayon ang kaba.

“Hindi mo ako kailangang kaawaan, you know,” untag ko habang papasok kami sa lumang building. Napalingon siya sa akin.

He’s naturally nice. Of course he would care about my feelings. Sa tuwing malungkot lang naman ako o nasasaktan ay saka siya nagiging ganito. Kung naaawa lang siya, hindi ko iyon gusto. Magkaiba ang awa sa pagmamahal. Ang huli ang gusto ko at wala nang iba.

“Huwag mo akong kaawaan. Hindi mo na rin ako kailangang ihatid para hindi ka makonsensiya dahil hindi naman ako malungkot. Okay lang ako.”

“Okay.” Tanging sagot niya, nagpapatuloy pa rin sa paglalakad sa aking tabi kahit na dapat ay iwan na ako.

“Nasa kabilang building ang klase mo. Iwan mo na ako.”

Huminto ako pero imbes na sundin niya ay nalaglag na lang ang panga ko nang muli niyang hawakan ang aking kamay at hilahin ulit para gawin ang una niyang sinabi. We continued walking, taas noo ito habang hawak ang kamay ko at walang pakialam sa mga estudyanteng nadaraanan.

I know I should be thankful for the attention because I was yearning for that since day one, but I couldn’t convinced myself that the reason behind it wasn’t pity. Patuloy na sinakal ang puso ko sa mga nangyayari. I tried pulling my hand away, pero mas humihigpit lang ang kapit niya.

“A-Archi—”

“Ihahatid kita, Belcalis,” he cut me off, matalim ngunit nangungusap ang mga mata niyang bumaling sa akin.

Hindi na ako nakapagsalita hanggang sa matapat kami sa aking classroom.

Niyakap ko ang aking libro nang ibigay niya. Pinagdiin niya ang kanyang mga labi, pero bago pa ako makaalis sa kanyang harapan ay muli niyang inayos ang aking buhok.

Tingin ko ay durugo na ang labi ko sa riin ng pagkagat ko roon! Nanghihina ang mga mata kong tumitig sa kanya nang umawang ang kanyang namumulang mga labi.

“Walang dahilan para maawa ako sa ’yo. You’re a tough girl and I know you can handle yourself well. Gusto lang kitang ihatid dahil gusto kong mag-aral ka ngayon. It’s the main reason why you’re in this place. Wala akong pakialam kung gusto mo akong kulitin pero hindi mo ’yon magagawa kapag na failed ka dahil sa pag-a-absent mo. You can no longer bug me if that happens.”

Kahit na may parte sa puso kong nagdududa ay naintindihan ko ang punto niya.

“G-gusto m-mong kinukulit k-kita?”

He smiled again. My cheeks heated at that. God, he looks so good with those deep dimples on both side of his cheeks!

“Good luck sa klase, Cali,” aniya bago ilagay ang mga kamay sa bulsa. “Study hard. Para sa ’yo rin ’yan, so do it.” Dagdag niya bago ito pumihit at naglakad palayo.

Naiwan akong nakatanga habang pinapanuod siyang mawala sa aking paningin. I was not my usual self today. I’ve never stuttered in a normal conversation, but he made my voice lose its strength. Maging ang pag-iinit ng mga pisngi ko kahit na nakalayo na siya ay hindi natinag!

I aced the surprise recitation even without studying. Maging ang quiz sa sunod na klase ay na-perfect ko dahil sobrang ganado akong mag-aral.

Achilles was right. Sa kada klase ay parang tigtatatlo na lang ang pwede kong i-absent bago ako mamarkahan ng failed. Kapag nangyari iyon ay uulit na naman ako at may tyansa ngang hindi ko na siya makulit.

Nag-aral akong mabuti sa mga sumunod na linggo.

Ang mga plano kong panunuod sa mga laban niya ay ginawa ko lang kung kaya ng schedule ko. Ginawa ko ang lahat ng mga bagay na alam kong magugustuhan niya lalo na sa pag-aaral ko at sumakto namang humupa ang issue sa akin dahil nasapawan iyon ng mas malaking issue na involved ang magpipinsan at ang isang babae.

Iyong babaeng isinalba ko noong nakaraan sa mga bullies na hanggang ngayon ay hina-hunting pa rin ako.

Hindi ko matandaan ang pangalan noong babae, pero ang sabi ni Nicolaus at ang alam rin ng lahat ay may namamagitan rito at kay Seidon kaya gano’n na lang ang gulat ng buong unibersidad sa pagputok ng balitang inutusan lang pala itong makipaglapit sa mga lalaki at may sarili itong boyfriend.

It was chaos. Gusto kong magpasalamat na kahit paano ay nawala sa akin ang issue pero hindi ko lubos maisip ang balita.

I just couldn’t believe how she did that. Kung si Dawn ang naroon at ang mga kalahi niya ay agad akong maniniwala, but that girl? I don’t think she’s even capable of lying. I just couldn’t understand. Malinaw na hindi ko siya kilala at dapat ay nasa panig ako ng mga Cordova pero hindi ko magawang paniwalaan ang issue laban sa kanya. May parte sa puso kong nagsasabing mali ang akala ng lahat.

Isang araw sa bagong tambayang nahanap ko ay nagkrus ang mga landas namin. That’s where I met her.

Svetlana Aleksandra Drozdov, the girl who was labeled as the queen of rivers. Ang lalaking nanakit sa lahat ng mga Cordova.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 15

Chapter Fifteen

Mrs. Cordova

We immediately hit it off. Kahit pa nagkaroon kami ni Achilles nang hindi pagkakaunawaan at ramdam ko ang paglayo niya sa akin dahil sa pagiging malapit ko kay Svetlana ay hindi ko iyon hininto.

I like the girl. She was like a lost sheep that needed saving. I defended her knowing that she was bad for me. Hindi pa humuhupa ang sarili kong issue sa mga kampon ng demonyo pero nagdagdag na naman ako ng panibagong pasanin. 

I saw how disappointed he was of me again, but I gave him valid reasons. Kahit na hindi ko pa lubusang kilala si Svetlana ay patuloy ko siyang ipinagtanggol.

I did not want to become like one of these fools. Bullying comes in a lot of forms and not stepping up for someone was one of it. I don't want that. I've already experienced being bullied and hated and it wasn't a nice feeling.  Naranasan ko na iyon at ayaw ko nang maranasan pa niya lalo na't alam kong hindi niya iyon deserve. 

As long as I can, I'll step in no matter what simply because I don't want her to feel what I've felt. I don't want her to suffer like what I did because she wouldn't handle it. Kaya kong sumalo ng galit sa kanya. For fucks sake I am a De Valentin, and I'll give these bitches some reason not to fuck with her. Kargo ko si Svetlana at kahit si Achilles ay hindi iyon mababago.

"Achilles Arquin Santistevan Cordova! Will you marry me!" malakas kong sigaw dahilan para magulantang ang lahat sa akin!

Agad kong hinila si Lana palapit sa magpinsan. Iritado pa rin siya sa akin at mas ramdam ko iyon ngayon lalo na't kasama ko si Lana. He's avoiding me, but he can't escape me now.

"What now, Belcalis?" Masungit niyang tanong nang magharap na kami.

Nicolaus was being silent. Alam kong pati siya ay hindi palagay sa pagsama ko sa babae bilang respeto na lang kay Seidon at sa kanilang buong crew. 

I shifted my eyes back to Achilles. Mas lalong naglaro ang ngisi sa labi ko nang magdikit ang kanyang mga kilay.

"Didn't you hear me propose? Baby, it's a good day to get married," inginuso ko ang marriage booth sa isang dako ng field. "I know college students are too old for that shit, but it's your chance. Pagkakataon mo nang panagutan ako."

"What are you talking about?"

"Ayaw mo?"

Sinulyapan niya ng mabilis si Lana bago ako sagutin.

"I don't want that, Belcalis."

"Bakit? Gusto mo bang sa totoong simbahan ako pakasalan?" Nakangisi kong sabi.

Natawa si Nicolaus pero agad huminto dahil mukhang nauupos na naman ang pasensiya ng kanyang pinsan. Tumikhim ito para matigil sa pag-ngisi. Iniwasan niyang magkatitigan kami dahil baka parehas na lang kaming humalakhak. 

Nico doesn't hate Lana. Iyon nga lang, kahit na wala siyang sama ng loob sa babae ay gusto niya pa ring umiwas para hindi na masaktan pa ang mga pinsang mas mabigat ang naging pagtanggap sa mga nangyari.

"Fine, pakasalan mo ako tapos hindi ako makikipag-away ng isang linggo."

"I don't care anymore, Belcalis—"

"Tatantanan kita ng isang buong linggo, pakasalan mo lang ako. No hard feelings." Pigil at harang ko rito nang akmang lalagpasan na kami.

Doon nawala ang pagkunot ng kanyang noo. 

"Isang buwan."

"Kaya mo ba?" Nakangisi kong tanong imbes na sang-ayunan siya kaagad.

"Isang taon."

Madrama akong napairap. Alam ko namang hindi niya ako matitiis kaya um-oo na lang ako para matapos na ang lahat. Kating-kati na rin kasi akong maging Mrs. Cordova kahit dito man lang kaya pumayag na ako. 

Lana and Nicolaus are our main witnesses. Hindi naman kailangan dahil kunwaring kasal lang naman pero para sa akin ay legit iyon. Sa puso ko ay totoo ang lahat. I treat it as our rehearsal. Five years from now, we'll exchange vows in a real church. Sa sobrang advance ko ngang mag-isip ay nakikita ko na ang sarili ko sa gano'ng scenario. Baka kapag natuwa pa ako sa kanya ay ngayon pa lang kaladkarin ko na talaga siya sa simbahan at pakasalan.

"Your vow." Untag ko sa kanya nang mapunta and seremonya roon.

"What? No."

"Achilles, you need to say something!" pilit ko. 
Mas lalo siyang nailang dahil doon. Kahit na pumayag ay hindi naisip ang ganito. Talagang gusto niya lang na tantanan ko siya.

"Fine, kung ayaw mo ako na lang!" napapitlag siya nang kunin ko ang kanyang mga kamay. 

I smiled sweetly at him. Para akong tangang nananaginip ng gising. I imagined him wearing the nicest suit while I wear the best wedding dress on our real wedding day. 

Huminga ako ng malalim at mas hinigpitan ang hawak sa kanyang mga kamay. Napalunok siya dahil doon.

"A-Actually, okay lang naman na walang vow–"

"Shut up!" I interjects the fake priest. 

Muling natahimik ang lahat sa ginawa ko kaya nagpatuloy na ako sa aking vow.

"Achilles Arquin Santistevan Cordova, I promise to love you, to take care of you, to give you hundreds of beautiful children and to be the best wife to you. Five years from now, all of this will be true. Ngayon pa lang ay alam ko nang ikaw ang pakakasalan ko at ikaw ang magiging asawa ko,"

Hindi na siya nagpumiglas sa aking pagkakahawak. Bahagyang nabawasan ang aking ngisi at kahit na ayaw ko ay ramdam kong nagiging emosyonal ako habang patuloy ang pagtitig sa kanyang mga mata.

I felt the rush of overwhelming feeling that came from nowhere. Na kahit laro-laro lang parang gusto kong maiyak. Sobra yata ang pagiging advance ng isip ko. It felt so real for me and it scares me a bit... May kung anong gustong magpaduwag sa akin. Hindi ko maintindihan.

I heave a sigh and continued with my vow anyway. I brushes my fingers on the back of his palm.

"I never felt this way with anyone, Archi... I know you're so tired of me saying this, but I do love you. I genuinely do and I don't care if you don't feel the same way. Maghihintay ako kung kailan ka magiging handa dahil totoong mahal kita, Achilles... Minamahal na kita."

Wala siyang nagawa kundi ang paulit-ulit na mapalunok. He didn't say anything. Hindi na rin ako nagpumilit. 

The vow wasn't really necessary just like the fake priest said, but since he was avoiding me because of Lana, I wanted him to know what I truly feel. Kahit marinig ng lahat ay hindi ako nahiya dahil iyon ang totoo. Nagmahal na ako noon at kahit na wala pang kasiguruhan ang patutunguhan ng nararamdaman ko ngayon ay hindi ko na iyon gusto pang pigilan.

"I now pronounce you husband and wife!" sigaw ng pari.

I waited for the priest to say that it's time to kiss the bride, but he didn't so I tiptoed and pulled the collar of Archi's shirt to finally kiss his lips!

Ramdam ko ang gulat niya sa aking ginawa pero hindi ko iyon itinigil. Hindi ko mapigilang mapangiti habang patuloy na magkalapat ang aming mga labi nang maramdaman ko ang pagbaba ng kanyang mga kamay sa aking bewang. I expected him to pull me away from him, but he did not. Mas idiniin ko ang aking labi sa kanya.

Putang ina, heaven!

Lumakas ang hiyawan ng mga estudyanteng nakapalibot sa amin nang ilayo ko ang sarili sa kanya. Muling rumolyo ang kanyang adam's apple sa kanyang lalamunan habang mataman akong tinititigan. 

His face was so red. Simula sa tenga niya pababa sa leeg ay namumula na parang ito ang unang beses niyang mahalikan. Hindi na ako magtataka kung ako nga ang una dahil masyado itong inosente sa maraming bagay.

Pumihit ako't humarap sa mga tao.

"I'm officially Mrs. Cordova now! Anyone who will dare to hurt me will go through my husband first!" Malakas kong anunsiyo sa lahat pero nang titigan pabalik si Achilles ay hindi nito iyon pinabulaanan, like he just agreed to my statement.

Nanatiling tikom ang kanyang bibig. Mukhang nagugulat pa rin sa mga nangyari pero wala nang magawa dahil kahit na anong gawin niya ay hindi na mababawi pa ang halik. Pwedeng dagdagan pero hindi na pwedeng bawiin.

Kinagabihan, kahit na usapan naming hindi ko siya guguluhin ng isang taon ay siya kaagad ang kinulit ko nang makauwi. Hindi ko matiis.

Ako:

Hey hubby! Nakauwi ka na ba?

He did not replied. I waited for hours, but I still did not get any text.

Ako:

Are you studying? Hindi ka pa ba uuwi sa bahay? Naghihintay na ang mga anak natin Achilles. Umuwi ka na hindi na ako galit. Chat back. I love you.

Napangisi ako. Hindi naman siguro masamang mag-practice?

Na-bored na lang ako kahihintay pero wala akong natanggap na reply. I asked Nicolaus about his cousin's whereabouts and he said he wasn't home yet. Sabi ay may project daw ito kasama ang mga groupmates sa isang subject kaya hindi pa umuuwi at busy talaga.

Tinulugan ko na lang siya at hindi na hinintay pa. I was happy to read his text the next day.

Achilles:

Kauuwi ko lang. You're not supposed to chat me for a year, remember?

I replied immediately. Inuna ko pa 'yon kaysa sa pag-aayos sa eskwela. Alam kong gising na siya. He's probably done working out.

Ako:

That's not how married couple works, hubby. Besides, hindi ko 'yon kaya. Call me talk shit pero hindi kita matitiis ng gano'n. Love kita, love me back na, hubby.

I hugged my pillow tight when I see him typing a reply.

Achilles:

Don't call me that.

Ako:

Sungit. Ano pa lang gusto mo? Daddy? 

Achilles:

Neither.

Ako:

Really, huh? Mamatay man ako?

Achilles:

Watch your words. That's not nice to say.

Ako:

So ayaw mong mamatay ako?

Achilles:

Stop.

I bit my lip to stop myself from giggling. He cares for me. Alam ko iyon. I replied again.

Ako:

Fine. I won't say it anymore. Alam ko namang ayaw mong mabalo kaagad. Isa pa, gagawa pa tayo ng maraming anak. Simulan na kaya natin? Kaya ba today?

Hindi na siya nag-reply. Pinabayaan ko na lang dahil ayaw ko namang masira ang araw niya. 

Effective ang naging kasal naming dalawa. Simula nga no'n ay nabawasan ang mga nambu-bully sa akin at nakatulong rin iyon kay Svetlana. 

I did not left her side. Sa tuwing vacant ay sinasamahan ko siya. We always update each other. Kahit paano, hindi na ako masyadong nalulungkot dahil kapag busy si Orie ay siya naman ang kausap ko.

She was actually fun to be with. Akala ko ay weird siya dahil tahimik pero masayahin si Svetlana. Hindi niya lang iyon masyadong nailalabas dahil tingin ko'y nakakulong siya sa maraming insecurities and self doubt.

Her parents were assholes, that's for sure. Dagdagan pa ng manipulative at selfish niyang boyfriend na si Vince. I know she'd be better if those people were out of her life. Iyon nga lang, masyado siyang takot at wala rin naman siyang kakayahang umalis at iwan ang lahat ng mga bagay na nagdadala ng dilim sa buhay niya. I pity her so much. Iyon ang dahilan kaya mas lalo akong naging determinadong protektahan siya at bigyan kahit kaunting lakas ng loob.

The championship was chaos. Seidon and his team lost to Vince's team and everyone was devastated.

On the other hand, Archi's volleyball team won and remained as the champion. Maging sa chess ay siya rin ang nanalo. They throw a party after the recognition. Kahit na niyaya ako ni Nicolaus sa party nila ay hindi ako sumama pero nang muli kong makausap si Lana ay hindi ko na napigilan ang sarili kong pumunta, hindi para makihalubilo kundi para sugurin si Seidon.

"Cali, I thought–"

"Where is Seidon?!" 

Nagsalubong kaagad ang kilay ni Nicolaus nang pagbuksan ako ng gate, pero hindi ako pinigilan nang pumasok ako. Saktong may mga paakyat sa pinangyayarihan ng party kaya mabilis akong nakarating sa rooftop.

I was fuming when I saw Seidon getting drunk all by himself. He was devastated as well after that kiss and I know it wasn't his fault, but it wasn't also Lana's fault! It will never be her fault! Damn!

"You stupid fuck!" malakas ko siyang itinulak nang malapitan dahilan para mapaatras siya.

He was drunk. Namumula na halos ang kanyang buong mukha at hirap na akong titigan pero hindi ako nagpaawat. I pushed him again.

"Ano?! Magpapakalasing ka na lang, huh?! Hindi mo man lang ba kakausapin si Lana?! For fucks sake Seidon! Do you really want to believe that asshole?! He was only using her! Hindi ka ba naaawa sa tao, huh?! She likes you and she genuinely cares for you! All of you!" galit kong tinapunan ng tingin ang mga kaibigan nilang natigil na rin dahil sa pagdating ko.

Archi was walking towards my direction and he immediately hugged me before I could punch his cousin's face!

"That's enough, Cali..." mahigpit niya akong niyakap at inilayo rito.

Nanatili si Seidon na nakatayo at nakatitig lang sa akin. 

"She cares for all of you! Hindi niya kayo niloko at kung paniniwalaan niyo ang sinabi ng putang inang Vince na 'yon ay nagkakamali kayo! She's innocent! Wala siyang kasalanan!" patuloy kong pagsisisigaw.

I was so mad! Galit na galit ako sa kanilang lahat dahil hindi nila alam ang pinagdaraanan ni Lana. She doesn't deserve all the hate and I fucking hate them for putting all the blame to her! Hindi iyon dapat!

"Belcalis, calm down..." 

"Let me go Achilles! Fuck!"

"Calm down... please..." patuloy na pigil ni Achilles sa akin.

Wala akong balak na sundin siya dahil talagang sumasabog ako ngayon, pero nang maramdaman ko ang pagbaon ng mukha niya sa aking leeg ay tila binuhusan ako ng holy water! Mabilis na nawala ang sanib ng galit sa dibdib ko at agad akong nahimasmasan!

"Calm down..." he repeated, mas mahinahon at hirap niyang bulong sa aking tainga.

My body froze at that. Awtomatiko akong natigil sa pagpiglas. Ang mga balahibo ko sa katawan ay nagsisitayuan dahil sa kanyang ginawa! Patuloy ang pagdampi ng kanyang mainit na hininga sa aking leeg! 

Just like that, my anger faded. 

"Tama na..." he mumbled gently while continuously hugging me from behind. 

Parang bigla akong nahiya lalo na't nakatingin ang lahat sa akin at wala na akong masabi! Gano'n kabilis akong napahinahon ni Achilles at kahit kailan ay hindi iyon nangyari!

Ilang beses na akong nagwala at inawat ng mga kaibigan ko maging ni Brix noon sa Manila pero ni minsan sa buhay ko ay walang nakapigil sa akin ng ganito. Ni hindi nangyaring natunaw kaagad ang matinding galit sa puso ko.

Seidon left us when I run out of words. Ilang minuto pa kaming nanatili sa gano'ng posisyon. Hindi ako nakagalaw at hindi na alam kung ano pa ang gagawin. Para akong nalulunod. Gusto kong maglaho bigla para matakasan ang nararamdaman.

Kung hindi pa nagsalita si Riggwell na ipagpatuloy ang party ay hindi pa matitinag ang lahat.

"A-Archi..."

Doon lang lumuwag ang yakap niya sa aking bewang. Marahan niyang inalis ang ulo sa akong leeg. Akala ko ay bibitiwan na niya ako dahil tapos naman na ang pagwawala ko pero mas bumilis ang kalampag ng aking puso nang ipihit niya ang aking katawan paharap sa kanya.

I felt my knees wobble when he stared at me with those glistening orbs.

"Are you okay?" mahinahon niyang tanong sa boses na parang gusto akong iduyan sa ere. I was looking at his pure soul again. Iyon ang kumalmang muli sa akin.

Tipid at lutang akong tumango, walang masabi. My heart raced more when he smiled at me. Napalunok ako ng ilang beses at humigpit ang kapit sa kanyang mga braso. Para akong malalaglag sa sahig dahil sa tinuran niya.

"Good," inangat niya ang kamay patungo sa gilid ng aking tainga para ayusin ang aking buhok gaya noong hinatid niya ako sa classroom. 

Pinigilan kong mapapikit nang matapos niyang hawiin ang buhok ko ay lumipat naman ang kamay niya sa aking pisngi, marahang iyong hinaplos.

"You're welcome to join the party." He said, still smiling at me.

Namumula na ito at halatang marami na ring nainom pero tingin ko ay panaginip pa rin ang lahat. He was extra understandable tonight. Na parang kahit anong gawin ko ay maiintindihan niya. Kahit ano ay iintindihin niya at hindi ako makapaniwala. Kahit na tuwang-tuwa ang puso ko ay lamang pa rin ang pagkabaliw ko.

Nang hindi ako gumalaw sa aking kinatatayuan ay kinuha niya na mismo ang aking kamay. Hindi niya ako binitiwan hanggang sa maigiya ako sa isang lamesang puno ng pagkain at inumin. 

He sat beside me. I felt my heart finally melted when he held my hand more firmly even though it wasn't needed. Inayos niya ang pagsasalikop ng mga kamay namin.

Nanghihina akong napatitig sa mga kamay naming ngayon ay magka-holding hands na. Parang gusto kong maiyak nang sa pagbalik ng titig ko sa kanyang mukha ay nakita kong gustong-gusto niya ang kanyang ginagawa... 

"Anong gusto ng asawa ko?" He asked sweetly, making me catch my breath for dear life.

Lord, nasa langit na po ba ako?

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 16

Chapter Sixteen

Dreams And Goals

“Sorry…” aniya nang hindi ko mahagilap ang dila ko para sagutin siya.

“N-No… Okay lang… Magiging totoong asawa mo naman talaga ako…” I manage to answer kahit pa parang nabubulol pa rin ako sa kaba.

Muling umarko ang labi niya habang ang mga mata ay mas pumupungay pa. “Anong gusto mo?”

Everyone was busy. Hindi nila napapansin ang mga kamay naming magkahawak bukod kay Riggwell na mapupunit na yata ang labi dahil siya lang ng nakakakita sa amin. Gayunpaman, hindi niya ako binitiwan.

Napabalik ang titig ko kay Archi nang marahan niyang pisilin ang aking kamay.

“B-Beer?” I stuttered again.

“Kumain ka na ba?”

“H-Hindi pa pero okay lang ako sa beer–”

Hindi ko naituloy ang sasabihin nang gumalaw siya. Nalaglag ang panga ko sa napagtanto.

Gamit ang isang libreng kamay ay kumuha siya ng plato at nilagyan iyon ng mga pagkain. Hindi na ako nakatanggi nang ilapag niya iyon sa aking harapan.

“Kumain ka muna.”

“A-Achilles—”

“Gusto mong subuan kita?”

Mabilis kong inalis ang kamay niya sa pagkakahawak sa akin para agad kunin ang kutsara at tinidor. Wala sa loob akong kumain. Kahit na parang hinahalukay ang mga lamang loob ko lalo pa’t alam kong pinapanuod niya ako ay nagpatuloy ako!

Putang ina, nasa langit na nga

ang ambisyosa’t marupokpok na Belcalis

! Hallelujah!

“I’ll get you beer later.” aniya habang kumakain na ako.

“T-Thank you.” kinalma ko ang aking sarili pero sa unang pagkakataon ay natameme ako ulit at walang masabi.

Kung siguro hindi niya ginawa iyong kanina ay baka siya ang namumula ngayon dahil sa kilig at hindi ako!

What the hell is wrong with me?! Bakit ngayong siya ang bumabanat ay nababaliw ako? Hindi pwede! Oh God, hindi pwede!

Ilang minuto kong hinayaang kumain ang sarili hanggang sa makaya ko na ulit siyang harapin.

“Ikaw ang nagluto nito?”

He nodded. Ibinaba niya ang alak at mas inayos ang pihit ng upo paharap sa akin. Muli akong napabaling sa aking plato.

“They all helped me. Hindi ba masarap?”

“Masarap! Sobrang sarap! The best!”

He chuckled. Parang nilagnat na ako sa paghagikhik niya. God damn it!

“Ikaw? Kumain ka na ba?”

“Yeah. Kanina pa. May gusto ka pa ba? How about dessert?”

“Sige. Huwag lang cookies or muffin.”

Bahagyang nagdikit ang kanyang mga kilay.

“Dahil gusto ni Eve?”

“Oo,” wala nang pagsisinungaling kong pag-amin.

“What’s your favorite then?”

Marahas kong nilunok ang mga pasta na hindi pa masyadong nangunguya. Yep, tingin ko ay nasa langit na ngang talaga ako .

“Bukod sa ’yo, marami pa.”

Nagsilabasan ang mga dimples niya sa muling pagngiti. Ginantihan ko iyon.

“Sabihin mo kung ano baka kaya kong gawin.”

“G-gagawin mo? Bakit?”

“Hindi ka nag-enjoy no’ng unang bible study natin. Gusto kong bumawi.”

Tuluyan ko nang nabitiwan ang mga hawak para ipihit ang sarili paharap ng mas maayos sa kanya.

“Talaga? Sa ’kin? Bakit? Mahal mo na rin ba ako? Ibig bang sabihin nito tayo na?”

Muli siyang natawa pero hindi ko inasahan ang pag-angat ng kamay niya’t paggulo sa aking buhok. Like he needed it to escape my question. Hindi ko na inulit dahil baka mabigo ako sa isasagot niya.

“I’ll get you some dessert. I made some mango graham float. It’s my favorite. Gusto mo ba?”

“Yes, please. Favorite ko na rin ’yan starting today.”

He chuckled again. Inubos niya ang laman ng kanyang beer saka ako sandaling iniwan.

Natulala ako sa kawalan. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Pakiramdam ko ay hindi si Achilles ang nasa harapan ko.

Oo nga’t gusto ko ang lahat at tuwang-tuwa ako pero parang gusto ko ring matakot. I really don’t know what to feel. Sobrang halo-halo ang lahat ng mga emosyon.

Kung hindi pa ako nilapitan ni Riggwell ay hindi pa ako matatauhan.

“Is he drunk?” Kuryoso kong tanong matapos niyang maupo sa harapan ko.

Dahil busy ang lahat at hindi niya rin makausap si Nicolaus na pinaka-close sa mga pinsan dahil sa kasama nitong babae ay kumain na lang ulit.

“Archi? I don’t think so.”

“So he’s high? Did you guys smoke?”

Napaawang ang bibig niya’t hindi mapaniwalaan ang narinig!

“No! Gusto mo bang patayin kami nang Lola Ellen?”

“Gusto ko lang makasiguro.”

“Bakit? What is it?”

Umiling ako. Nagpatuloy sa pagkain. “H-He’s just different tonight.”

“Oh,” lumihis ang tingin niya sa aking likuran hinahanap ang lalaki. “Parang wala namang nagbago. He’s the same Archi for me. Why? Dahil nag-ho-holding hands kayo? Ayiehh! Cali sakalam!”

Nag-iinit ang pisngi kong inirapan siya! Parehas kaming natawa.

“Huwag nga, Riggs! Parang tanga ’to!” pabebe kong sabi kaya mas lalo siyang napahalakhak!

“You two are so cute together. Para kayong naghuhulihan ng feelings. Sana all mangingisda.”

I rolled my eyes at him again. I realized that of all of them, siya nga lang ang hindi ko pa nakikitang mayroong nakakausap o kahit ka-close na babae. Nicolaus has been busy with Zabryna lately, isa sa mga member ng EDM. She’s nice pero hindi ko masyadong nakakasama kaya hindi ko alam kung ano ang ugali.

Nico likes her. I can see it in his eyes. Marami akong kaibigang lalaki at alam ko kung kailan ang mga ito seryoso sa isang babae. This one was the girl for Nico. I’m sure of it.

“Bakit kasi hindi ka pa mag-girlfriend? Marami namang nagkakagusto sa ’yo, ah?”

He laughed again like it was the funniest joke he has ever heard.

“Nah, I’m good. Sa ngayon taga-sana all na lang muna ako. Darating din ’yon.”

“So hindi ka talaga naghahanap? Eh ’di ba marami namang lumalapit sa ’yo?”

Nagkibit siya ng balikat. “I don’t know. Wala akong gusto.”

“Baka gusto mo lang ng marami?”

“That’s not true! Bukod sa pinakagwapo, ako ang pinaka-faithful sa mga ’yan, ’no. Chill ka lang. Darating rin tayo diyan!”

Sa pagbalik ni Achilles ay nahinto kami sa pag-uusap. Siya na rin mismo ang lumayo para makapag-usap ulit kami ng huli.

“Ang sarap. Thank you.” Komento ko matapos tikman ang pinakapaborito kong pagkain sa lahat. Mango graham float.

“Do you like it?”

“Oo naman! Bukod sa ikaw ang gumawa, masarap talaga.”

“Thank you. I’m glad you liked it.”

“Oo naman! Ikaw pa ba? Palagi kitang gusto.”

Lumawak ang ngiti ko. Kalmado na ang puso ko at kaya ko na ulit siyang sabayan.

Pagkatapos kong kumain ay nakihalubilo na kami sa lahat. They’re all fun to be with. Mabait silang lahat gaya ng inaasahan ko at kahit na may kaunti pa ring hinanakit si Venus dahil sa pagsama ko kay Svetlana ay nagawa pa rin iyong kalimutan para hindi masira ang mood ng party.

I appreciate everyone for having me. Hindi namin napag-usapan ang pagwawala ko at ang pakikipag-kaibigan ko kay Svetlana. We just talked about fun stuff. Sa unang pagkakataon nga ay nakita kong muli ang sarili kong nakikipagtawanan sa maraming tao.

My happiness with them was genuine. Oo nga’t marami akong kaibigan sa Manila at ganito rin naman kami pero iba ang pakiramdam ko ngayon lalo pa’t ang mga usapan namin ay hindi sabaw at tsismis lang.

They talked about their plans after graduation. Riggwell wanted to go to states to train and continue his basketball career. Nicolaus wanted to expand the dance crew. Venus has plans to put up her own business. Everyone has plans. Hindi ko naiwasang mahiya dahil wala akong gano’ng plano.

“Ilang taon ka pang mag-aaral. Marami ka pang pagdaraanan. Do you really like to become a doctor? Sure ka na?” Si Liza kay Archi.

Napabaling ang lahat nang mapunta ang usapan sa kanya. Marahan siyang tumango.

“That’s the goal. I want to help people who can’t afford healthcare. Kapag naging successful, mag-iipon ako at magpapatayo ng clinic dito sa atin. Everyone needed that kaya kakayanin ko.”

Mas lalo akong namangha sa kanya. He’s indeed a man with dignity, humility and passion. Katabi ko pa lang siya ngayon ay nakikita ko nang magiging isang successful siyang doctor balang-araw. Ngayon pa nga lang ay sobrang proud na ako sa kanya. I’ll be the one to cheer him in every step of his way. I am his number one fan.

“How about you, Cali? Anong plano mo pagka-graduate mo?”

Marahas akong napalunok nang mapunta sa akin ang lahat ng kanilang atensiyon. Muling lumatay ang kaba sa aking dibdib lalo na nang tumuong muli ang titig sa akin ni Archi. He was curious and waiting for my answer, too.

“I don’t have any plans,” walang pagsisinungaling kong sagot.

Then there was silence. They were waiting for me to explain why, but my lips remained sealed. Napayuko ako dahil talagang wala na akong masabi pang iba bukod doon. I was so lame. Gusto kong manliit.

“Are you sure? What are your dreams? How about your father? He’s also a business man, right? Hindi mo ba susundan ang yapak niya?” segundang tanong ni Nadine, wala pa rin akong maisagot.

It was an awkward and awful silence. Sa unang pagkakataon ay gusto kong maglaho na lang sa kinauupuan ko, pero bago ko pa kamuhian ang aking sarili ay narinig ko na ang pagsasalita ni Achilles.

“It’s too early for her to think about her plans in the future. May ilang taon pa siya sa UDB at hindi naman masamang hindi malaman kung ano talaga ang gusto mo sa buhay. It takes time to figure out what you really want in life and you don’t have to rush it. Kung wala, okay lang ’yon. Hindi naman paunahan ang buhay. It is not a matter of who has the best dreams and goals and who doesn’t. Hindi nasusukat doon ang kapasidad ng isang tao. Life isn’t about who achieved the most. For me, it’s about who became happier and contented along their journey. Who touched lives of other people, who invested goodness here on earth, who found joy and walked with Christ faithfully,”

Walang nakasagot sa haba ng litanya ni Achilles. Unti-unti kong naibalik ang titig sa kanya.

“Hindi lahat ng mga plano ay nasusunod,” he continued. “And if we only rely on earthly things, we will always end up disappointed. Walang perpekto sa mundong ito. Walang perpektong trabaho, pamilya, relasyon. If you think about that, then prepare yourself to be hurt. We’re all imperfect and that is okay. Hindi ibig sabihing wala ka pang plano sa buhay ay mali na ’yon. It’s nice to set goals and dreams about the future, but it’s also still important to live your life today. There’s no need to rush. Ayos lang ’yan, okay lang.” he said looking at me before reciting the last words.

Everyone agreed with him and I appreciate Archi for saving me. Kahit na nakakahiya ay nakuha ko ang lahat ng punto niya. Hindi lang ako ang naliwanagan kundi lahat kami. Nabigyan niya rin ng lakas ng loob ang puso ko. He made me realized that there’s no need for me to be mad at myself having no plans. Hindi ko dapat kamuhian ang sarili ko. I should always be gentle to myself.

“Joke lang ’yong trainings abroad. Hindi ko pa talaga sure. Gagalet agad si Pastor, eh! Sorry na.” singit ni Riggwell na ikinatawa ng lahat.

Achilles was right. Oo nga’t wala pa man akong plano ngayon, alam kong darating rin ako doon. Baka mag-doctor na lang rin ako para sundan ang yapak niya kung wala talaga akong mapigang plano para sa buhay ko, o kaya pwede na ring pasyente niya habang buhay! Sa ngayon kasi, siya lang ang nasa utak ko. I know it was not a smart thing, but what can I do? Hindi ko naman mapigilan ang sarili ko. Siya lang ang plano ko, at kung ano man ang magiging plano ko sa hinaharap ay gusto kong kasama ko pa rin siya doon.

Siya ang naghatid sa akin pauwi nang malaman niyang nag-commute lang ako papunta sa kanila. Hindi gaya noong una, mabagal ang kanyang pagmamaneho kahit na ilang beses niyang sinabing hindi naman siya lasing.

Hinayaan ko na lang dahil bukod sa ayaw kong maaksidente kami, gusto ko ring bumagal ang oras na ito kasama siya.

“Sorry sa ginawa ko kanina. I’m just so mad.”

“I understand. You don’t have to apologize.”

“Thank you for everything that you did for me tonight. Kung hindi dahil sa ’yo baka nasaktan ko talaga si Seidon.”

Bahagya siyang natawa sa sinabi ko. “You’re welcome.”

“And thank you for the wisdom.”

Isang tipid na ngiti ang kanyang isinagot.

Pinanuod ko siyang mag-drive. Umulit sa utak ko ang lahat ng mga ginawa niya sa akin ngayong gabi. Muling umikot ang aking tiyan.

“Why are you doing this, Archi?”

“What do you mean?” he looked at me. Nakakunot ang kanyang noo.

“This… being nice and sweet…”

“Ayaw mo bang ganito ako?”

“Gusto ko pero bakit? Anong dahilan? Ayaw kong paasahin mo ako kaya sabihin mo kung bakit.”

Ibinalik niya ang mga mata sa daan at sa unang pagkakataon ay nanahimik, tila nag-iisip ng mas malalim na rasong ibibigay sa akin pero sa huli ay bigo siyang umiling.

“I don’t know,” mahina niyang sambit. “Hindi ko rin alam at hindi kita pinapaasa. Hindi ko ’yon gagawin.”

I swallowed hard at that. He was embarrassed to confess that. Alam kong totoong hindi niya nga alam ang dahilan at totoo ring hindi niya ako paaasahin. I believed in his words. Napangisi ako.

“Okay, so mahal mo na nga ako?”

That made him smile.

“Kasi kung oo, hindi naman ako magagalit. Gusto ko naman ’yon at isa pa, hindi naman magagalit si Lord kapag nag-girlfriend ka nang babaeng hindi pa masyadong malapit sa kanya. Pangako kapag pinakasalan mo na ako, dikit na kami no’n kaya huwag ka nang magdalawang-isip.”

Nagpatuloy siya sa pag-iling habang kagat ang labi at tuwang-tuwa sa mga pinagsasasabi ko. Napanguso ako nang hindi niya iyon sinakyan.

Akala ko makakaisa na ako!

“How do you know about that?”

“Hindi ba ’yon totoo? ’Di ba number one sa listahan ng mga rules mo ’yon?”

“It’s outdated.”

“So ano na pala? Kahit hindi na maka-Diyos? Pwede na ba ako?”

“It wasn’t on the top of my list anymore.”

“What do you mean by that? Hindi ka na mag-aasawa?”

He glanced at me, naging seryoso ang titig. “In God’s time, I will.”

“Eh mga ilang taon from now para masabihan ko si Lord? Para makapag-prepare na rin ako?”

That made him chuckled again. Nakagat na niya ulit ang labi upang pigilan ang sarili sa mas malawak na pagngisi.

“See? I’m making you happy. Hindi pa ba sapat? Ano pang kulang? Pangit ba ako? Kapalit-palit ba ako?”

“Stop. You’re not ugly. No one’s ugly.”

“Pero hindi rin ako maganda sa paningin mo so pangit pa rin ako.”

Naghalukipkip ako at inayos ang sarili sa upuan. Mas lalo akong napabusangot nang hindi na siya magsalita hanggang sa makarating kami sa bahay.

Hindi ako gumalaw dahil sa pagmamadali niyang lumabas upang pagbuksan ako ng pinto.

I thanked him when I got out of his car, but then my heart skipped a beat when I felt him held my hand firmly.

Sa pagpihit ko ay bahagyang sumilay ulit ang kanyang matamis na ngiti, showing both of his dimples and perfect white teeth. Ang lungkot at pagpapabebe ko ay muling natunaw.

“You’re beautiful in my eyes, Belcalis…” he said gently while pulling me closer to him.

Napatingala ako nang ilagay niya ang aking mga kamay sa kanyang dibdib habang patuloy na nakatuon ang aming mga mata sa isa’t-isa.

I can feel all my nerves beating fast. Pakiramdam ko, kung hindi ako nakahawak sa kanyang katawan ay mahuhulog ako sa simento.

His eyes were glistening again. Sa pagtakas ng ngiti sa kanyang mga labi kapalit ng pagtitig ng mataman sa akin gamit ang malamlam na mga mata ay ramdam ko na ang hirap sa aking paghinga.

“A-Archi–”

“You’re on top of my list now,” he cut me off. “I want you to be better at everything, Cali… I want to help you prove to everyone that you are not what they think of you because I know you are way cooler and wonderful than that.”

Nanghihinang napaawang ang aking bibig nang maramdaman ang kanyang kamay sa gilid ng aking kaliwang tainga, muling inayos ang mga hibla ng buhok kong tumakas.

“You’re one of a kind and I want everyone to see that, too. Ayaw kong ako lang, you understand? Prove them wrong. Just let them see what you really are behind the toughness. It’s time to show yourself to the world, Belcalis… Show them what you’ve got, baby…” he said the last word softly, like calm waves hugging the shore… making me finally faint.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 17

Chapter Seventeen

Meet You Halfway

Madilim pa nang magising ako pero lumiwanag na lang ang paligid ay nananatili akong nakatulala sa kisame. 

I just couldn't believe that I fainted when he called me baby! My cheeks burned again. Nahihiya kong sinapo ang mga iyon at kinurot-kurot pa. 

Oh my God! Tinawag pa lang akong baby sa unang pagkakataon ni Achilles ay nahimatay na ako, ano pa kaya kapag sabihin niyang mahal na niya ako? Baka atakihin ako sa puso at mangisay na lang bigla! 

"Miss Cali! Gising na po!" rinig kong katok ni Lisa, alam nang kapag ganito ay ginigising na ako dahil hindi ako nagising sa dose kong alarm.

Nagmamadali akong tumayo para sabihing mag-aayos na, pero nanatili akong lutang hanggang sa pagkain ng breakfast.

"Okay lang po ba kayo?" nag-aalalang tanong ni Lili sa akin. 

I nodded and then stared at her blankly. She was there when I fainted. Kung hindi nga raw ako nasalo ni Achilles ay baka napaano ako.

She said Archi was the one who performed first aid. At kahit nang balikan ako ng ulirat ay hindi ako nito iniwan. I still remember how worried he was. Kahit nga sinabi kong ayos na ako ay hindi siya kaagad umuwi. Malinaw sa akin ang lahat ng nangyari pagkatapos kong mahimatay. 

"I-I'm fine."

"Sure po? May kailangan ka? Ang sabi ni Achilles kapag hindi raw maganda ang pakiramdam mo ay huwag mo nang piliting pumasok. Ako na lang ang magsasabi sa–"

"Papasok ako, Lili," I cut her off. Ibinalik ko ang atensiyon sa pagkain at saka muling pinilit na kalimutan ang lahat ng hiya. "I'm fine. Kaya kong pumasok."

Patuloy siyang nag-alala pero ipinakita ko maging sa kanyang ina na maayos lang ako. Sa huli ay wala nang nagawa ang mga ito kundi ang hayaan ako sa gustong gawin.

I still haven't texted him to say thank you. Hiyang-hiya kasi ako kagabi sa lahat ng nangyari pero ngayon ay plano kong magpasalamat sa kanya ng personal.

Pagdating sa school ay nakita ko kaagad si Lana sa parking lot. Sakto naman ang pagdating ng magpipinsang Cordova kaya kahit na gusto niyang umalis ay hindi ko siya hinayaang gawin. 

I still remember what I did to Seidon yesterday. Hindi ako magso-sorry at kahit na alam kong wala akong karapatang manghimasok sa kung anong mayroon sila ni Lana ay gusto ko pa ring magkaliwanagan silang dalawa.

"Good morning!" masaya kong bati sa mga ito nang makalapit kami sa kanila ni Svetlana.

Agad kaming nagkatinginan ni Achilles pero dahil napansin ko ang pagkawala ng ngiti ni Venus ay sa kanya tumuon ang mga mata ko. 

I really can't blame her for hating my friend. She was hurt and her feelings are valid. She needed time and that is okay, but that doesn't mean that I'll let her hate Lana forever.

"You need something?" tanong nito sabay tingin sa katabi ko.

"Yeah, my husband." I interject just to cut her gaze off of her. 

Umiling lang si Venus at pagkatapos ay iniwan na kami. Napasunod naman si Riggwell at Nicolaus matapos kaming tipid na ngitian. 

Nang mawala ang mga ito ay hinila ko kaagad si Achilles palayo sa dalawa. I wanted them to talk and I also wanted to thank him for what he did to me.

Binitiwan ko lang siya nang mapunta na kami sa kabilang banda ng kanyang sasakyan. Parang bigla akong napaso sa kanyang balat.

"Are you okay now?"

"Thank you."

Sabay naming sabi. Parehas rin kaming napalunok pagkatapos ay nangiti sa isa't-isa. My heart pounded again when his dimples showed.

"Thank you sa ginawa mo kagabi."

"You're welcome. Okay ka na ba?"

Huminga ako ng malalim at agad na tumango. 

"Yeah. Ikaw? Okay ka lang ba? Naalala mo pa ba ang 'yung mga sinabi mo kagabi o lasing ka lang kaya mo nasabi 'yon?"

"Alin do'n?"

Bumagsak ang balikat ko. He was probably just drunk. Nahimatay ako sa salita ng isang lasing. Parang gusto ko na namang mahimatay dahil sa inis.

"Nothing. Sige, I won't bother you anymore–"

Natigil ako nang iharang niya ang sarili sa aking daraanan. 

"Baby..." he said under his breath.

Napakuyom ang mga kamay ko sa narinig pagkatapos ay tiningala siya pero muli akong natalo nang makita ang unti-unting paglawak ng kanyang ngiti. 

"Naalala ko," He added. "Hindi mo ba gusto?"

Matapang kong tinitigan ang kanyang mga mata. He wasn't joking. Kahit nakangiti ay alam kong gusto niyang malaman ang sagot ko. 

God damn, he remembers! The way he said it again makes my knees unsteady! I had to breath in and breathe out fast before I answered him.

"Depende. Kung paaasahin mo lang ako at sasaktan, huwag na lang. Saka mo na lang ako tawaging baby kapag totoong gusto mo na akong maging baby." matapang kong sagot na pumawi sa kanyang magiliw na ngiti pero ang mga matang nakatitig sa akin ay mas lalo lang lumamlam.

Napapitlag ako nang muling umangat ang kanyang kamay patungo sa aking tenga. 

I cursed and hated myself for letting my hair down again! Ngayon tuloy ay inaayos niya ulit at nababaliw na naman ako!

"Just be good, please... behave," he whispered softly, like it was the only thing he wanted in the world. 

Naisip kong muli ang lahat ng mga sinabi niya sa akin kagabi. Na ako ang nasa unahan ng kanyang listahan ngayon. Na gusto niya akong tulungang ipaalam sa lahat kung sino at ano ang mga kapasidad ko. He wanted me to excel and just be the best version of myself. 

For the first time, there was someone who offered me help and I appreciate him so much for that. Ako kasi iyong akala ng mga tao na alam at kaya nang gawin ang lahat ng mag-isa. Totoo rin naman iyon, pero masarap pa rin pala sa pakiramdam na may taong alam na kailangan mo rin ng tulong. Na kahit matatag ka na, alam niyang hindi mo pa rin kayang mag-isa sa lahat ng oras.

Lahat ng mga sinabi niya sa akin ay talagang bumabaon sa puso ko. For once I really felt the need to prove to people that they are wrong about what they think of me, that even a bit, I should still care.

Wala sa sariling hinawakan ko ang kamay niya sa aking pisngi at marahang napapikit... finally surrendering to him and his words. 

Sa muli kong pagdilat ay umarkong muli ang ngiti sa kanyang mga labi.

"Don't skip class, alright? Kung may kailangan ka tawagan mo ako, tutulungan kita."

Ang bibig kong matabil ay tuluyan nang walang nasabi. Kahit nang ialis niya ang kamay sa aking pisngi ay hindi na ako nakapagsalita. 

Binalikan lang ako ng lakas nang matapos ang pag-uusap ni Lana at Seidon.

Everything he said kept rewinding in my head and that made me stop thinking about ditching class and not taking it seriously. 

Mabilis na nagbago ang mindset ko tungkol sa pag-aaral dahil kay Achilles. Kung noon ay wala talaga akong amor at pakialam, ngayon naman ay halos kamuhian na rin ako ng mga matatalino sa bawat klase dahil mas napapansin na ako ng aming mga professor sa walang palya kong perfect score mapa-test, quiz or kahit simpleng recitation. 

I avoided every trouble that has come my way. Sa tuwing may gustong magpainit sa ulo ko ay inaalala ko lang si Achilles at ang mga bilin niya kaya nagagawa kong umiwas.

We became closer, too. He really helped me with my studies. He became my daily reminder to be grateful for the opportunities I have.

"Some people doesn't have the means to study even if they want to. Ang pag-aaral ay isang pribilehiyo kaya huwag mong sayangin. Pag-igihan mo. Maraming tao ang nangangarap ng ganito at para rin naman ito sa kinabukasan mo kaya sana seryosohin mo." 

That was his exact words and it opened my eyes to a lot of things. I did everything he wanted me to do and he was so pleased. Sa kada pakita ko sa kanya ng mga perfect scores ko ay hindi niya iyon lubos na mapaniwalaan.

"You said you hate reviewing. Paano mo na-perfect lahat, 'to?"

"I did not cheat if that's what you wanted to imply. I just listened to lessons. Stock knowledge, I guess."

His eyes remained darted at mine, namamangha pa rin talaga sa mga grado ko. What I said was true. Tama siyang hindi ako nag-aaral dahil nakakabobo ang magbasa ng mga bagay na alam mo naman na kaya hindi ko ginagawa. Matalas lang talaga ang memorya ko kaya natatandaan ko ang lahat at mabilis ring makuha ang mga lessons kaya gano'n.

Sa dalawang linggong lumipas ay na-witnessed naming parehas ang pagbabago ko. He was so happy about it. Hindi ko na kinailangan na i-bribe siya para lang i-date ako dahil sa pagdating ng pangalawang Sabado ay siya na mismo ang nagyaya sa akin nang mapag-usapang wala kaming parehas gagawin.

"Is this a date? O wala ka lang mayaya galing sa church niyo?"

His eyes narrowed at my questions. Sandali niyang tinigilan ang menu para titigan ako.

"Ayaw mo ba rito?"

"Hindi ba available si Evelyn?" Tanong ko ulit nang maalala ang babae.

Doon na niya naibaba ang hawak. He stare at me for the longest. Parang gusto ko tuloy mahiya dahil alam kong iba ang tono ko. I sounded like a jealous girlfriend. Gayunpaman, hindi ako natakot na aminin.

"She likes you and I'm jealous of her. Kung ang dahilan kaya bakit mo ako niyaya ay dahil hindi siya available—"

"It's you who I want to be with, Belcalis," he cut me off, my tongue immediately rested inside my mouth. 

Napalunok ako ngunit hindi inalis ang pakikipagtitigan sa kanyang mga mata.

"Wala akong gusto kay Evelyn. Kaibigan lang ang turing ko sa kanya."

I was not convinced. I remember their photos. I shot back. 

"You looked at her like she was the most beautiful girl in the world. Okay lang naman kung may gusto ka sa kanya. You don't have to lie to me just because I like you. Mas okay nga 'yon para alam ko kung sino ang kalaban ko."

"I don't like her," giit niya ulit. "Paano mo nasabing gano'n? I can't remember looking at her like that."

Napanguso ako. Hindi raw alam! 
Lord oh! Nagsisinungaling! 
Hindi ko napigilang mapairap dahilan para matawa siya.

Inis kong kinuha ang aking telepono at hinanap ang mga litratong iyon na naka-save na sa aking photos. I showed my evidence to him. Mas lalong nagdikit ang mga makakapal niyang kilay habang nakatitig sa aking screen. He touched my phone to see more photos, but I immediately pulled it away from his gaze. Mas lalo siyang nangisi.

"You saved my photos?" He asked using an amused tone, nakita kasi ang mga iba pa niyang litratong ninakaw ko.

"Masama ba?" I challenged his gaze.

He shook his head. My heart began to scream inside my chest again when he leaned on the table just to look at me closer. Ipinagsalikop niya ang mga kamay sa kanyang harapan habang mataman akong tinititigan gamit ang tuwang-tuwang mga mata.

"I don't see what you mean by looking at someone like it was the most beautiful thing in the world."

Napalunok akong muli dahil sa paglamlam ng kanyang mga mata. Ang ngiti niyang magiliw ay nawala at napalitan nang nakangingilong kaseryosohan. 

I can feel every nerves of my body tingling because of how he was staring at me... 

"Is this how I looked at her in those photos?" He asked in a raspy voice while slowly flicking his eyelids. 

Sa kada pilantik ng mga mahahaba niyang pilik mata ay tila hinahalukay ang aking tiyan! I felt like my tongue was cut off, too. Nababaliwan akong umiling. Wala nang masabi. Alam ko na ang gusto niyang iparating pero hindi pa rin kinaya nang nagwawala kong puso nang sabihin niya pa iyon gamit ang salita.

"Because this is how I look at the most beautiful girl in the world."

My face heated at that, but I just couldn't rip my gaze off of him. God damn, he was the most gorgeous thing I've ever looked at, too!

"Natuto ka nang magpakilig, ah... gusto mo yata talagang mahalin kita ng sobra..."

That made him chuckled. Hindi nawala ang ngisi niya kaya natawa na rin ako. 

"Hindi naman ako tatanggi kapag tinanong mo ako kung gusto kitang maging boyfriend. Baka ako pa ang mamanhikan, Achilles."

"We should eat now. Nagugutom na ako."

Ako naman ang nangalumbaba sa kanyang harapan.

"We'll be so good together. Nai-imagine mo ba?"

"What do you want to eat?" He asked instead. 

Napangisi ako dahil kahit na nasasagot na niya ang ilang mga birada ko ay hindi pa rin siya sanay sa mga pangungulit ko. Naiilang pa rin siya at patuloy pa rin akong nananalo. 

Hindi bale, kaunti na lang ay bibigay ka rin. Aamin ka rin, Saint Achilles.

Gaya noong una, hinayaan ko siyang mamili para sa aming dalawa. Habang nasa gitna nang pagkain ay kinuha ko na sa bag ko ang Cadbury na binili ko kahapon. 

"What's this for?"

"Riggs said it's your favorite. Gusto lang kitang bigyan. Tsaka, 'di ba nililigawan kita? Hindi ba ganito naman 'yon? Gagawin mo at ibibigay lahat mapa-oo lang 'yung taong gusto mo?"

"You don't have to do this."

Nahinto ako sa pagnguya, muling napangisi.

"Bakit? Huwag kang mag-alala, paninindigan naman kita."

Muli siyang naging seryoso. Alam ko namang hindi pa siya ready na tanggapin ang pagmamahal ko kaya kapag ganito ay umiiwas pa rin siya, pero gusto ko pa ring subukan. Malay mo bumigay na.

"I just don't want you to court me. It's weird."

"Weird na mahalin ka? Hindi kaya!"

Nakukulitang napakamot siya sa ulo. "Basta, huwag na."

"So, hindi na kailangan? Bakit? Give me a reason." 

Nanlaki ang mga mata ko nang hindi siya nakasagot at may napagtanto. Agad kong binitiwan ang aking mga hawak at halos iluwa ang mga nakaing pagkain.

"Kaya mo ako dinala dito dahil babastedin mo ako? That's the reason why you're being nice and sweet to me?!"

Sandali siyang natigilan sa aking reaksiyon. Para akong binuhusan ng malamig na tubig! Oh God! How can I be so stupid?! 

"Cali no. I mean yes, I want you to stop courting me, but not because I don't want you or I'll reject you. Ayaw ko lang dahil hindi bagay sa 'yo ang gano'n..."

Parehas na namilog ang mga mata namin sa gulat lalo na sa kanyang mga huling salita. He didn't expect himself to say all that. 

Again, my mouth was lost for words. Hindi ko alam ang dapat sabihin. Parehas kaming hindi na nakapagsalita sa paglipas ng ilang minuto. Kung hindi pa dumating ang iba pang order ay hindi pa kami mag-uusap ulit.

"Let's talk about other stuff," aniya patapos tumikhim. Tumango naman ako.

"Since this is a date, why don't you tell me something about your family? What are they like? Bakit hindi mo sila kasama rito?"

I'm still glad that he cut the deafening silence between us even though I hate his chosen topic. Gayunpaman, nagawa ko siyang sagutin kahit paano. 

"I have two successful brothers and they were my father's favorite. My parents were separated. My Mom has a new family and my Dad was busy with his job and all that so it's boring. Walang dapat pag-usapan. How about your family? You all seemed close and solid."

"We are. Lola Ellen trained all his kids to be family oriented. Nasanay ang lahat na magkakasama ang buong pamilya sa kahit na anong hamon sa buhay dahil mas madali rin iyon kaya hindi na naghiwa-hiwalay." 

Bahagyang umayos ang daloy ng usapan namin at tuluyan nang nawala ang tension dahil sa pagtigil ko sa pangungulit.

I listened to him talked about how great his family was. Masaya ako para sa kanya. Kung noon ay gusto ko lang mapabilang sa pamilya niya dahil sa kanya, ngayon ay parang isa na iyon sa dapat kong isulat sa bucket list ko. 

The Cordova's are in the middle class. Wala silang yaman gaya ng pamilya ko, but they are all hardworking people. They have decent jobs and they are contented in living a simple but fruitful life. 

Archi's father has a winery. Hindi pa man iyon malago pero naitataguyod no'n ang kanilang pamilya maging ang kanilang mga pag-aaral at sapat na iyon. His mother was once a nurse. Bestfriend daw nito ang ina ni Seidon at dahil rin rito kaya nagkakilala ang kanyang mga magulang. Iyon nga lang, dahil mas pinili ang maalagaan sila't magabayan ay nag-resign ito sa trabaho at nanatili na lang sa bahay.

He was the eldest and he has two other siblings. Aniya ay matanda lang siya ng tatlong taon sa sumunod na lalaking kapatid at ang bunso naman ay babae. I'm already friends with them on Facebook, but it was still nice of him to tell me about it.

Madaldal si Achilles. Marami rin kung magtanong at kahit na tungkol iyon sa pamilya ko at minsan ay ayaw kong sagutin ay sinagot ko pa rin para lang magtuloy ang maayos naming usapan.

It was the first time that we talked stuff about our families and I kind of liked it. Marami pa akong nalaman sa kanya at gano'n rin siya sa akin.

We ended up walking on the beach near the restaurant. There was a band performing near a hotel. Malayo kami roon pero naririnig namin ang tinutugtog nila. It became our background while we walk side to side along the shoreline.

"Thank you for bringing me here. Palagi ka ring narito?"

"Not really. I don't usually have time to go out."

Pasimple akong napangiti. Naalala kong kapag ganito nga ay nag-aaral lang talaga siya. 

"What makes you do it then? Bakit mo ako niyayang kumain at pumunta pa rito?"

"Ayaw mo ba?"

"Come on! You know I liked it pero bakit nga?"

"Wasn't that enough reason? Na alam kong magugustuhan mo?"

Tumagal ang titig ko sa kanya kahit pa ang mga mata niya at nanatili sa daan. I looked away when he glances at me.

"Don't make me fall too hard if you have no plans on catching me, Archi..." emosyonal kong  sambit.

Muli na naman akong sinasalakay ng takot sa puso ko kahit na wala namang dahilan. Pakiramdam ko ay ngayon lang umalma ang puso ko. Ngayon lang pinaalala na kahit matatag ako, hindi pa nito kaya ang masaktan ulit. 

I stopped walking when he held my hand. Muli na namang nabaliw nang titigan niya ako gamit ang mga nangungusap na mata. Na parang kahit hindi ko sabihin ang mga dahilan ko ay alam na niya ang lahat. Like he already knew everything that I've been through even without putting it into words. 

Marahan siyang pumihit paharap sa akin at bago pa kunin ang isa kong kamay ay muli niyang inayos ang aking buhok na inililipad ng pang gabing hangin.

Sa paghahawak ng aming mga kamay ay muling nanginang ang kanyang mga matang ngayon ay nakatutok na sa akin.

"I have no plans on catching someone's feelings for me, but with you..." hirap na rumolyo ang kanyang adam's apple sa kanyang lalamunan at marahang pinisil ang aking mga kamay bago nagpatuloy. 

"You make me want to meet you halfway and catch you there so you'd never have to fall. You're meant to soar high and all I wanted for you is to fly, Cali... I believe in you, and I want you to prioritize yourself before anything else because I am not going anywhere. I got you, alright? I got you, baby..."

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 18

Chapter Eighteen

The Past

“Bakit ngayon ka lang sumagot, ha? Kanina pa ako tumatawag, Cali!” nauubusan nang pasensiyang bungad sa akin ni Orie nang sagutin ko ang pang labing-limang tawag niya.

Katatapos lang ng klase ko ngayong araw. I always put my phone on silent now because I don’t want any distractions. Hindi rin naman tumatawag si Achilles sa akin o nagti-text kapag alam niyang nasa klase ako kaya wala akong hinihintay.

“What is it?”

“Naka-silent na naman ba ang phone mo?”

“Oh, may problema ka do’n? Nag-aaral ako ng mabuti Orianabel at katatapos lang ng klase ko. Ano ba ’yon? Nakakasira ka ng pag-aaral, makonsensiya ka naman.”

Bahagya siyang nahinto at natawa sa kabilang linya. Hanggang ngayon ay hindi niya pa rin talaga mapaniwalaan ang pagbabagong buhay ko.

I told her that I’m really studying now. Noong una ay sinabi niyang gusto ko lang ma-impress si Achilles kaya ko ginagawa iyon at magsasawa rin ako pero ilang linggo na ang lumipas ay naninindigan pa rin ako kaya baliw na baliw siya sa akin ngayon.

“Ang lakas talaga ng trip mo! Anyway, wala gusto ko lang ibalita na naaksidente ang mga magulang ni Brix,” bahagya siyang nahinto. Ang puso ko ay tinubuan kaagad ng matinding kaba, but I felt it fall when she continued. “Both were dead on arrival just this morning.”

Natigil ako sa paglalakad at lutang na napatabi sa pasilyo. Parang bigla akong pinagpawisan ng malamig sa narinig.

Oo nga’t masalimuot ang naging paghihiwalay naming dalawa ni Brixton, but I wouldn’t wish something like that to him. I like his parents, too. They’re nice and cool. Bago pa naging kami ng opisyal ay magiliw na ang pakikitungo ng mga ito sa akin. They’re the one who really spoiled me with material things especially when he introduced me as his girlfriend.

Minsan nga ay nagtatampo na si Brix dahil mas mahal pa raw ako ng mga ito kaysa sa kanya. Mababait silang tunay kaya kahit na matagal na rin simula ng huli kaming nag-usap ng mga ito ay para pa rin akong nawalan.

“W-What exactly happened?” napasandal ako sa dingding habang mahigpit ang kapit sa aking telepono.

I may seemed heartless, but I do still have feelings. Nalulungkot ako at naluluha sa nalaman.

Brixton was an only child and even though he will surely inherit everything, he wasn’t still capable of that responsibility. Ni hindi ko makita kung paano niya tatanggapin ang pagkawala ng kanyang mga magulang.

Orie told me what she knew. It was a plain crash. Patungo raw ng Cebu ang mga ito para sa mabilisang business meeting pero nagkaroon ng aberya sa ere. They were nice people and they were friends with almost everyone. Walang na-issue sa mga ito ni minsan kaya totoong aksidente ang lahat.

“I feel bad for him.”

“He didn’t go to school today. Ang sabi ng mga kasambahay ay nakakulong lang raw sa kwarto.”

Sa kabila ng mga sakit na naramdaman ko sa pagtatapos ng relasyon namin ay nakaramdam pa rin ako ng awa sa kanya.

“Have you tried calling him?”

“No. Matagal ko nang hindi nakakausap ’yon dahil sinabi ko na ring wala na siyang mapapala sa aking impormasyon tungkol sa ’yo. He remained single though, and I don’t think he has anyone right now. Maging ang mga kaibigan niya ay hindi rin niya hinaharap.”

I heave a sighed. Umangat ang aking kamay sa aking batok at tumingala habang nakapikit at minamasahe iyon.

I know Brixton more than everyone. Oo nga’t popular siya at maraming kaibigan, hindi naman siya iyong lalaking showy at mahilig magkwento sa totoo niyang nararamdaman.

We were once both each other’s person. Kaming dalawa lang ang naging hingahan ng isa’t-isa at alam ko kung gaano kahirap ang kanyang pinagdaraanan ngayon. I don’t think he can survive it alone. He really need someone. Too bad, I am not part of his life anymore.

“Try calling, Auntie Belle.” suhestiyon ko sa pinakamalapit nitong Tita.

“She’s currently out of the country. May kailangan pa raw itong tapusin sa Morocco at sa isang linggo pa uuwi.”

I blow out a frustrated breath and then slightly nudge my head on the wall. “I am not going to talk to him Orie.”

“Cali… you’ve been friends before all of that shit happened. I know this is hard for you, too, but can you at least try to talk to him? Maybe he’ll listen to you. Baka kapag hindi na ’yon lumabas ay sumunod na ’yon sa mga magulang niya. Please? Kahit para na lang kila Tito at Tita. He needs us.”

“Pag-iisipan ko.” agad akong umalis sa dingding nang matanaw sa malayo ang parating na lalaki.

May usapan kami ni Achilles na magba-bible study ulit. Sa pagkakataong ito ay kaming dalawa lang. I told him I wasn’t comfortable with his churchmates especially with Evelyn and he understood that’s why we’re having our own one on one bible study at home.

Nagpaalam na ako sa aking kaibigan bago pa ito makalapit sa akin, pero kahit na nawala na si Orie sa kabilang linya ay nanatili ang pag-aalala sa presensiya kong agad napansin ni Archi.

“Are you okay?”

Pinilit kong ngumiti at tumango. Kinuha niya sa kamay ko ang aking mga gamit, hinayaan ko siya.

“Yeah. I’m okay.”

Tumagal ang mapanuri niyang mga mata habang naglalakad kami sa hallway pero hindi na ito nagsalita pa.

Lita prepared food for us. Sa hardin namin napagdesisyunang mag-aral. I was silent the whole time. Kahit na naiintindihan ko naman ang lahat ng mga sinasabi ni Achilles ay parang wala akong lakas na sumagot. Palaging tango lang ang ibinibigay ko sa kanya hanggang sa matapos kami.

“I’m sorry…” hindi ko napigilang paumanhin habang nagmemeryenda na kami.

Nagi-guilty kasi akong wala man lang akong naiambag ngayon. Though I told him about the revelations I had from what he discussed, I still felt guilty because I know I did not gave him my hundred percent. Sa tuwing nagfo-focus na kasi ako ay muling pumapasok sa utak ko ang mga pumanaw na taong naging malapit rin naman sa akin.

“It’s okay. Uuwi na rin ako pagkatapos para makapagpahinga ka kaagad–”

“No!” bulalas ko, doon lang nagising ang katawang lupa. “I-I mean, you can stay if you want. Dito ka na rin mag-aral kung gusto mo.”

“It’s okay. Magpahinga ka na. Sa bahay na lang ako mag-aaral.”

“Sorry talaga.”

“Nah, you did well today. Don’t worry about it.”

“Sorry,” iyon lang ang paulit-ulit kong sinabi at natigil lang nang abutin niya ang aking kamay upang patigilin.

Napatuwid ako ng upo at awtomatikong napatitig sa kanyang mga mata. I swallowed hard when his gaze remained at me. Napalunok akong muli nang maramdaman ang marahan niyang pagpisil sa aking kamay.

“You can tell me about it if you want. I’m here to listen.”

Ginalaw ko ang aking kamay at nakipaglaro sa kanyang palad. Kahit paano ay nakahinga ako ng maluwag lalo pa nang bitiwan ang titig sa kanyang mga mata at ituon iyon sa aming mga kamay.

I love holding his hand. Napapanatag ako kahit paano. Now with him holding me, medyo naka-focus na ako sa kanya.

“Okay lang. Wala ’yon.”

“You sure?” He asked again.

Natigil ako sa paggalaw nang iangat niya ang aming mga kamay at marahan iyong ipinagsalikop na parang puzzle na fit na fit sa isa’t-isa.

“You can tell me if you like. I’m a good listener, try me.”

I appreciate him for that, really. Ang totoo ay hindi naman sa ayaw ko. Nasanay lang kasi akong kapag mayroon akong problema ay sinasarili ko lang. I don’t want to bother anyone with my dilemma’s. Ang weirdo kasi para sa akin at kaya ko naman lahat kaya hindi na rin kailangan, pero ngayon… seeing Achilles’ eagerness to know what was bothering me made me want to confess.

“Isn’t it weird? Wala namang kwenta ’yon at baka mabaliwan ka lang sa mga sasabihin ko kaya huwag na lang. Hindi naman importante.”

He rested our hands on the table, still gazing at me intently. A rush of adrenaline surges through my body when he lick his bottom lip, still waiting for me to speak up.

“If it bothers you and you need to let it out then it’s not weird. It’s normal, Cali. Hindi weird ang pagkakaroon ng problema at hindi rin masamang ibahagi iyon lalo na kung tingin mo ay makagagaan sa loob mo.”

My mouth remained shut. Maya-maya ay umarko ang kanyang labi at marahang tumango.

“But it’s okay if you don’t feel like talking about it. Hindi kita gustong pilitin kung hindi ka komportable–”

“My ex boyfriend’s parents died today.” I cut him off.

Bahagya siyang napatuwid ng upo ngunit ang kamay ay nanatiling nakahawak sa akin. Napaiwas ako ng tingin saka nagpatuloy sa pagsasalita.

“I know I shouldn’t care because we are done and it was an awful break up, but I felt the need to reach out to him… even if I didn’t want to,”

Hindi binitiwan ni Achilles ang aking kamay. Patuloy siyang naghintay kaya nagpatuloy pa ako.

Sa muling pagtitig ko sa kanya ay bahagyang napawi ang aking hiya dahil talagang nakita ko ang determinasyon niyang makinig.

“He cheated on me,” mapait akong ngumiti habang binibisita ang daan pabalik sa masalimuot na nakaraan.

Kahit na napapawi na ang hiya ay hindi ko pa rin maiwasang mailang lalo na’t ito rin ang unang beses kong magsabi ng problema sa ibang tao maliban kay Orie.

“I never really wanted him to be my boyfriend, but we decided to give it a try, you know. It actually started so good, but it ended up the worst possible way. We broke up the night of our first anniversary. Nalaman kong may iba pa lang babae sa buhay niya and they were doing things behind my back. Hindi kami nagkaro’n ng formal break up at hindi ko na rin siya nakausap simula nang gabing ’yon kaya hindi ko alam kung paano siya kakausapin ngayon,”

Isang malalim na buntong-hininga ang muling kumawala sa aking bibig. I tried smiling at him when he caught my eyes, but the sudden burst of emotions in my heart continued punishing me.

“Gano’n pala ’yon ’no? Hindi kasi ako sanay nang niloloko. Panatag rin akong hindi niya magagawa kahit kailan sa ’kin ang bagay na ’yon, pero hindi pala. Mali pala ako,” I continued with a faint smile.

“Hanggang ngayon, kahit na alam kong hindi ko na siya mahal ay nananatili ang galit ko sa kanya. I’m still mad because he made me look stupid. Nagtiwala ako at iyon ang pinakanasira sa lahat. And when trust gets broken, it will never be fixed. I’m not a martyr and I won’t be one because I don’t deserve dicks like that. Ganito lang ako pero alam ko kung anong deserve ko. I know my worth and I will never settle for less.”

His eyes glistened with happiness because of what I said. It somehow gave me comfort.

“Anong plano mo?”

Nagkibit ako ng balikat. Hinayaan ko siyang hulihin na rin ang isa ko pang kamay para hawakan gaya nang pagkakahawak sa una. We were holding hands while sitting across each other.

“Ayaw ko siyang kausapin hanggang ngayon pero alam nang lahat na ako lang ang may kayang kausapin siya para kayanin niya kahit paano ang mga nangyayari, pero hindi ko pa rin alam. I still don’t know how to talk to him after what happened. Alam kong hindi ko pa kaya, but I have no choice but to do it for his sake… for his parents. They were good people. Siguro ay ’yon na lang.”

“Call him then.”

Nagsalubong ang kilay ko sa agaran niyang pagdedesisyon para sa akin. Parang natimbang na niya kaagad ang lahat nang sa gayon ay hindi na ako mahirapang mag-isip.

“N-now?”

He nodded. “Do you want me to leave?”

Humigpit ang kapit ko sa mga kamay niya. Umiling ako.

“Do it for his parents and let bygones be bygones. Forgive him for hurting you so you could also forgive yourself for whatever guilt you’re still keeping in your heart. You know what you deserve and peace is one of them. This is the right time to do it.”

Tumagal ang titigan namin sa isa’t-isa. I don’t know what to say. I’m still not ready for it, but Archi was right. I should forgive Brix for hurting me not because he deserves it, but because I deserve peace.

Kalaunan ay marahan akong tumango.

“Can you stay?” Nahihiya kong tanong, muli ay nanghihina na naman ang puso dahil sa paghingi ng pabor lalo na sa kanya.

Lumawak ang ngiti niya at binitiwan ang mga kamay ko.

“A-Archi—”

“Lilipat ako sa diyan,” sinulyapan niya ang bakanteng upuan sa tabi ko nang makita ang pagkaalarma ko sa kanyang pagbitiw.

“I will stay if that’s what you want.” He said before standing up. Umibis siya sa lamesa at saka naupo sa aking tabi, totoong hindi ako iiwan.

Dahil sa ginawa niya ay hindi na ako nag-atubili pang tawagan si Brixton. My heart pounded more when the latter immediately answered my call after the third ring.

“Cali…” napapikit ako nang mariin nang marinig ang boses niyang balot na balot ng kalungkutan.

Nanatili si Achilles sa tabi ko. Pinapanuod lang ako.

“Hey.”

“You called… Cali, you called…” he was crying. Mas lalong nabasag ang boses niya sa kabilang linya, tila hindi pa tumitigil sa pag-iyak.

“I’m so sorry for your loss.”

“I don’t know what to do. God, I’m so lost. I’m sorry, Cali… I’m really really sorry…”

“Don’t think about it, Brix. Ayusin mo ang sarili mo. Your parents will not be happy to see you like this. Please take care of yourself.”

“There’s no point—”

“Don’t say that,” mabilis at mariin kong putol sa kanya. “Gusto mo bang malungkot ang mga magulang mo sa ginagawa mo ngayon sa sarili mo? Brixton, it was an accident. It was their time and I know it hurts, but that doesn’t mean that you should give up. That’s not an option, you know that, right?”

Mas bumigat ang kanyang bawat paghinga sa kabilang linya. He was sobbing. I felt the daggers piercing into my heart. It must have been so hard and I genuinely feel sorry for him. Kahit na hindi ko siya kaharap ay totoong nadudurog ang puso ko para sa kanya.

Unlike my parents, his are more attentive to him. He was an only child and his mother raised him personally. Wala itong naging yaya noong bata dahil ang kanyang ina ang umaruga sa kanya simula umpisa. Sanay siyang kasama ang mga magulang at ngayon ay sabay iyong kinuha sa kanya.

Hindi na ito nakasagot. Nagpatuloy lang sa pag-iyak. Nakagat ko ang aking labi, wala na rin akong masabi pero hindi ko naman siya mayakap para mapatigil kaya nagsalita na lang ulit ako.

“I forgive you Brixton… Kalimutan mo na lahat ng nangyari sa ating dalawa dahil pinapatawad na kita. We are friends before all that and I know how you feel. Please, let the people around you help. It’s not bad to seek that. Maraming gustong tumulong sa ’yo kaya sana hayaan mo sila. Make them your source of strength. Magpakatatag ka dahil iyon lang rin ang gusto ng mga magulang mo ngayon.”

“I’m sorry for hurting you… Hindi kita gustong saktan. I was just so fucking selfish. Pinagsisisihan ko lahat, Belcalis.”

“Go eat and stop thinking about that. Take care of yourself please… I’ll call you again once you have eaten. I gotta go.” Hindi ko na hinintay ang sagot niya lalo na’t napalingon na ako kay Achilles na kahit tahimik ay nanatili ang mga mata sa akin.

Marahan siyang ngumiti nang masalubong ang mga mata ko. Then it struck me. Now with him around, I felt like I’m doing all the right things in life.

Ngayon ay alam kong totoong gusto ko na ngang patawarin si Brixton at kalimutan ang lahat dahil tapos na ako roon. And this… with Achilles was the new chapter of my life that I wanted to keep building. He was the man that I really need in my life. Tama ang puso kong siya ang gustohin…

“Thank you…” ako na ang umabot sa kamay niya at magiliw niya naman iyong ibinigay.

“How’s that?”

I heave a smile and nodded cheerfully.

“Better,” sa paglapit ng katawan niya sa akin ay agad kong inihilig ang aking ulo sa kanyang balikat. “Thank you, Archi.”

Napalunok ako’t awtomatikong napapikit nang maramdaman ang paghaplos ng kanyang isang kamay sa aking buhok, tinatapik nang magaan ang aking ulong sumiksik na sa kanyang leeg. He’s smells so good I’m addicted.

“You’re welcome. Thank you for telling me about it. Kung kailangan mo nang mahihingahan, huwag kang magdalawang-isip na tawagan ako.”

I chuckled at that. Kahit mabigat sa loob ay umalis ako sa pagkakahilig sa kanya.

“You’re always busy and I told you already, ayaw kong mang-istorbo sa mga problema ko sa buhay.”

“I don’t mind,” agad napawi ang mga ngiti ko sa paglamlam ng kanyang mga mata. “I’ll make time to always accommodate you, Cali. You’re at the top of my list, remember? Istorbohin mo ako, ayos lang… basta ikaw, sige lang…”

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 19

Chapter Nineteen

Birthday

"Is he still mad?" tanong ko kay Lana isang araw matapos naming mag-enroll sa pangalawang semester ng taon.

We were inseparable since we've became good friends. Gano'n rin naman kami ni Achilles simula ng gabing binuksan ko sa kanya ang ilang pahina ng buhay ko, pero minsan ay hinahayaan ko pa rin siyang huminga sa aking presensiya. I can be too much for him and he needed some break sometimes. 

Binibigyan ko siya ng chance na ma-miss rin ako ng sobra dahil baka sa susunod ay imbes na I miss you, I love you na ang matanggap ko. Panalo pa rin ako kung gano'n.

Bible study was good. It was one of the reason why we became closer. Minsan ay kaming dalawa lang pero minsan rin ay nagagawa ko nang makisama sa mga churchmates niya since I started going to church every Sunday, too.

Bukod sa aming dalawa ay wala nang nakakaalam no'n dahil ayaw ko namang isipin ng iba na sobrang ipokrita na ako at ginagawa ko lang talaga iyon para kay Achilles dahil hindi naman iyon ang totoo.

I genuinely love going to church. Noong una nga ay hindi ko rin ipinaalam mismo kay Achilles na a-attend ako dahil ayaw ko ring isipin niyang siya lang ang dahilan, pero nalaman niya kaagad at nakita pa ako kaya sa pangalawang linggo ay siya na mismo ang nagpresintang sumundo sa akin para sabay kaming pumunta sa simbahan.

I was always at the front seat and near the altar. I always had the best view of him and the cross. Kahit na natatakot akong masunog ay sinabi niyang mas maigi kung nasa harapan palagi para mas makapag-focus ako sa salita kaya sinunod ko. 

He was right. It really made me focused and I kind of love the light feeling the ceremony has always been giving me every time. Para bang ang lahat ng galit ko sa mundo ay nawawala sa tuwing naroon ako. I just couldn't explained it.

May pag-aalinlangang tumango si Lana at agad na kinuha ang soda na binuksan ko para sa kanya. 

Katatapos lang naming kunin ang mga schedule ngayong semester. I bribed everyone just to get me the schedule that was same as Archi. Kahit na up and down minsan na parang rank ni Riggwell sa mobile legends ang relasyon namin ay mas matimbang pa rin ang pagmamahal ko sa kanya kaysa sa mga iritasyon ko lalo na sa kanilang dalawa ni Evelyn.

Daig ng malandi ang maganda. Iyan ang laging nasa utak ko. Minsan, alam kong kahit na gaano pa kabait ang lalaki, kapag nademonyo na ng alagad ng kadiliman ay hindi pa rin maiiwasan. 

One of the things I've learned about reading the word of God was the power of temptation. Even God and His disciples were tempted and some of them gave in. Gano'n katindi ang kapangyarihan ng demonyo. Walang pinipili iyon at kung mahina kang lumaban sa tawag ng laman, kahit gaano ka pa kabait at ilang milyong oras pa ang ginugol mo sa simbahan ay mahirap iyong tanggihan. 

Brixton for example... He was a good guy, but he focused on the hunger of his flesh. That was where he lost everything we've built together. Speaking of my ex, we became friends again. 

Naging normal na ulit ang kumustahan namin sa isa't-isa. Totoong napatawad ko na rin naman siya at alam kong kailangan niya ng suporta kaya patuloy ko siyang tinutulungan. He started going back to school and everyone thanked me for that. Wala naman iyon para sa akin pero kung ako nga ang dahilan ay hindi ko na rin dapat pang ipagyabang. I'm glad I could help and that was enough for me. All I really wanted was for him to be okay. Iyon lang.

"H-He's still mad..."

Nangunot ang noo ko sa narinig na sagot ni Lana. It was as if she was unsure of her own answer. 

Matagal ko siyang tinitigan at pilit ang iwas niya sa mga mata ko. I know something was up, but I did not bother asking more questions. Kung nagsisinungaling man siya sa akin ay alam kong may dahilan. I don't think Lana is capable of lying to me without any valid reason. Hinayaan ko na lang.

The first week was boring as usual. Mas lalo pa akong nawalan ng gana nang dumating ang birthday party ni Evelyn. She invited everyone except me. Kung hindi pa nga nabuksan ang topic noong nag-bible study kami ay hindi ko pa malalamang mayroon siyang party.

"Sama ka, Cali?" magiliw na taong ni Kiel sa akin, hindi alam na hindi naman ako imbitado.

Kinuha ko ang prutas at saka umiling. Evelyn was helping Achilles with the food on the kitchen counter. Hinayaan ko lang. Inisip ko na lang ang ilang linggo kong pagsimba at pagiging malapit kay Lord para kumalma na naman maging ang mga intestines kong nagwawala sa iritasyon.

"I'm not invited so why would I go?"

Nalaglag ang panga ng mga malapit sa akin. Agad nilang binalingan si Evelyn sa counter.

"Eve! Hindi mo niyaya si Cali sa party mo sa darating na Sabado?!"

Agad siyang natigil sa pakikipag-usap kay Achilles, bahagya itong namutla sa narinig habang nangunot naman ang noo ng huli. Hindi rin inasahan ang nalaman.

"Nah, it's okay. Wala rin naman akong planong pumunta ro'n. I also don't have time to get Eve something." Sabi ko na lang.

Baka bigyan ko siya ng neon orange na damit para magmukha siyang caution cone sa kalsada. 
Ipinilig ko kaagad ang ulo sa masamang naiisip.

"Hindi naman kailangan ng regalo! Hindi ba Eve?" Si Celestine naman.

"O-Oo naman. You can come, Cali."

Pinigilan kong mapairap. 
Plastic talaga ang put tongue ina. 

Hilaw akong ngumiti. "Nah, I'll pass. Isa pa, may gagawin rin akong mas importante kaysa diyan."

Nauna sa pagbalik si Achilles sa amin kaya nagkukumahog itong ayusin ang kung ano masundan lang kaagad ang lalaki. Inis akong tumayo at sinalubong si Archi para hilahin pabalik sa tabi ko.

Alam na niyang naiirita na naman ako kaya pinabayaan na lang ako sa ginawa. 

Nakabusangot na bumalik sa harapan namin si Evelyn. Nagpatuloy ang pag-uusap nila tungkol sa party samantalang ako ay na kay Achilles ang buong atensiyon. 

I told him about the subjects I had. Marami raw siyang time kaya tutulungan niya akong mag-aral. Ang totoo, kaya ko naman talaga kahit walang tulong, pero dahil siya naman ang nag-offer at gusto ko ring inisin si Evelyn kaya ipinagpatuloy ko ang pakikipag-usap rito. 

In my peripheral vision, I saw Eve's eyes rolled dramatically at me when I held Archi's hand. Bago na naman kasi ang relong suot niya. Isa rin iyon sa mga nauna kong napansin sa lalaki. He loves wearing watches and some of them were expensive one's. Ang ilang brand ay gaya ng mga isinusuot ng mga kapatid ko. 

Before his father settled to his winery, nagtrabaho rin ito bilang US navy at marami rin namang naipundar bago sumabak sa pagbi-business. He said most of his watches were his Dad's. Ibinigay lang sa kanya dahil hindi naman na nagagamit madalas nito, pero kahit na ang ilang model ay luma na, talagang mukhang bago pa rin at magara lalo na kung suot niya.

"When is your birthday?" I asked while still playing with his watch. 

"Why? Don't ever think of giving me a watch. Marami na ako."

Natawa ako dahil alam na niya kaagad ang nasa utak ko. "Fine. Ano pa lang gusto mo?"

Nagkibit siya ng balikat. "Kahit wala ayos lang."

"Ako na lang?" kusang umarko ang gilid ng labi ko nang agad niyang makagat ang labi upang pigilan ang sarili sa pagngisi. 

"Sabihin mo lang kung gusto mo, mapagbigay naman ako."

"Tapos na ang birthday ko." he said, making my jaw dropped!

"Hindi mo alam ang birthday ni Achilles, Cali?" Halos mabali ang ulo ko sa madramang paglingon kay Evelyn dahil sa pagsingit niya sa usapan namin. 

Napalunok ako ng marahas lalo na't kitang-kita ko ang panunuya sa kanyang mga mata. 
Oh this bitch talaga likes to get in my nerves! Sobrang epal! 

"Ay, kasali ka ba sa usapan namin?" sarkastiko kong tanong, pumihit ako paharap sa kanya bago nagpatuloy. "Oh 'yan, sige na isasali na kita at oo, hindi ko alam na tapos na ang birthday niya. Tutal mukhang alam na alam mo naman yata buong buhay ni Achilles, bakit hindi mo sabihin kung kailan para makapagpa-party ako tapos pag-iisipan ko rin kung i-invite kita."

Agad siyang namutla. Everyone were silenced at that. Naramdaman ko ang paghawak sa akin ni Achilles. He knew I was trying my best to be nice to her. Kahit itong pagsama sa kanila ay sobrang effort na dahil kung tutuusin ay hindi napapayapa ang puso ko kahit ilang libong salita pa ni Lord ang ibigay dahil sa presensiya ng Evelyn na 'to! 

Kung hindi nga lang dahil kay Archi ay hindi ko talaga gagawin. Kahit na okay naman kami ng kami lang, alam kong mas gusto niya ang marami nang sa gayon ay isahan na lang ang pagpapaliwanag kaya nakikisama ako kahit talagang labag sa loob ko.

I shifted my gaze back at Archi and smile just to give him an assurance that I will behave. Sa muling pagbalik ng mga mata ko kay Eve ay parang gusto na niya akong saksakin. Siguro ay dahil na rin sa paghahawak-kamay naming dalawa ng lalaki.

Hindi ko kasalanan kung hindi ka crush ng crush mo Evelyn! Mamatay ka na lang sa inggit tangina ka!

"Joke lang! So kailan nga? Alam na alam mo, eh! Bakit pumirma ba si Achilles sa slam book mo?"

Natawa ang lahat habang ang babae ay mas lalong nairita sa akin. Napangisi ako.

"Last week," Archi answered for her. Nilingon ko ulit siya. 

"Naku Cali, hindi talaga masyadong nagsi-celebrate 'yan si Achilles. Naka-hide rin ang birthday niya sa Facebook at saka wala 'yan rito sa Buenavista tuwing birthday niya. Doon siya nagsi-celebrate sa San Antonio kasama ang pamilya niya." sagot ni Kiel at dagdag sa impormasyon.

Doon na ako naliwanagan. Kahit na gusto kong mainis sa kanya dahil hindi man lang niya sinabi ay naintindihan ko naman ang kanyang dahilan.

Nagpatuloy ang pag-uusap at kainan nang hindi kami nagpapang-abot ni Evelyn. I volunteered to help Achilles with cleaning up kaya hindi na nakasingit ang babae. Nasanay kasi itong siya ang palaging kasama ni Achilles sa paglilinis tuwing natatapos ang bible study, pero ngayong narito na ako at bilang ako naman ang legal ay hindi ko na papayagang umepal pa siya ulit.

Malaki ang ngisi ko habang bumabalik sa gate ng mga Cordova matapos silang ihatid.

"Akyat na ako, ha? Tutulungan ko pa si Achilles na maglinis!" paalam ko sa mga ito sabay baling kay Evelyn para lalo pang asarin.

"Bye Evelyn! Makatulog ka sana ng mahimbing tonight!" dagdag ko sabay ngisi nang malademonyo dahilan para mapaismid siya.

I was whistling while going back to the house. Archi already started doing the dishes. Nang akmang kukuha na ako ng pamunas sa lamesa ay pinigilan niya ako.

"Just sit there, ako na rito."

I bit my bottom lip at that. Napailing naman siya't napangiti, mukhang alam na babanat na naman ako. Imbes na sundin siya ay nanatili ako sa kanyang tabi. Nakahalukipkip ko siyang pinanuod sa ginagawa.

"Ganito ka rin ba kay Evelyn kapag siya ang nagpepresintang tumulong sa 'yo?"

"Nah, she likes cleaning and washing the dishes so I let her."

Napaismid ako. "Kaya ko rin naman 'yan. Bakit ayaw mo akong gumawa?"

Hindi siya nagsalita. Nang bumaba ang sleeve niya ay ipinataas niya iyon sa akin para hindi mabasa ng tubig. 

"Bakit nga?" siniko ko siya.

"Stop, just sit there. Sandali na lang ako."

"Ayaw ko!" imbes na sundin ay agad akong sumiksik sa tabi niya at walang sabing kinuha ang mga kutsara!

"Cali!" Halos mabasag ang pinggang hawak niya nang bitiwan para lang hulihin ang aking mga kamay!

Pilit niyang inangat iyon palayo sa mga maruming gamit!

"Kaya ko! Marunong akong maghugas Achilles at hindi ko sisirain ang mga gamit mo kung 'yon ang inaalala mo–"

"It's not that."

"Then what? Bakit ayaw mo akong patulungin? Bakit si Evelyn sabi mo hinahayaan mong tulungan ka?" nanginig ang boses ko sa inis at inggit, muli na namang nakararamdam ng selos! 

Kotang-kota na talaga ang babaeng 'yon kahit wala na sa paningin ko! Para siyang anino na kahit anong gawin mo ay hindi ka titigilan!

"Stop." mas mariin niyang sambit. 

Hinila niya ang mga kamay ko matapos buksan ang gripo at hinugasan iyon. I was trying so hard not to push him away! Kumukulo talaga ang dugo ko! 

Inirapan ko siya nang matapos ang paghuhugas niya sa mga kamay ko. He grabs the towel and dry my hands. Pilit kong iniwas ang mga mata sa kanya, nananatiling nakanguso at iritado, pero imbes na pagbigyan na lang ako ay tinawanan pa ako nito!

My jaw dropped when I heard his laugh! Namimilog ang mga mata kong napatitig sa kanya. He's legit laughing at my misery! 

"Nakakatawa 'yon, ha?!" ismid ko pero hindi ito natinag. 

Nang tanggalin niya ang towel sa kamay ko ay agad niyang ginulo ang aking buhok. Mas lalo akong nainis. Bahagya ko siyang itinulak pero agad niyang hinuli ang mga kamay ko. Wala sa sariling napasinghap ako nang hilahin niya ako palapit sa kanyang katawan!

"Stop being jealous of Eve," he said as my heart pounded more inside my chest. "You're not used of doing household chores kaya ayaw ko. Sanay si Eve sa ganito kaya okay lang ito sa kanya."

"Pero kaya ko nga! Marunong ako!" giit ko.

"I know," he said and then he lifted his hands to tucked my hair behind my ears. Doon na ako nanlambot. "Alam kong kaya mong gawin lahat pero ayaw ko. Gusto kong maupo ka lang do'n, ako na ang mag-aayos. Kaya ko na."

Alam niyang tututol pa rin ako kaya imbes na makipagtalo pa ay siya na mismo ang naghatid sa akin pabalik sa couch. 

Kahit na gusto ko pa ring magpumilit ay naintindihan ko naman ang gusto niyang iparating. Siguro ay mukha rin talagang katulong si Evelyn kaya hinahayaan niyang maghugas ito ng pinggan.

I opened the TV and continued watching one of the Netflix originals that we were watching before our biblemates arrived.

"Ayaw mo talaga ng birthday celebration?" tanong ko maya-maya sa kanya nang marinig na tapos na siya sa paghuhugas at nagpupunas na lang sa counter. 

"There's no point. Tapos na rin."

Pinanuod ko siyang ayusin ang lamesa at hinintay na makabalik sa tabi ko. 

"Bakit hindi mo man lang sinabi? Hindi man lang kita nabati."

"It's okay."

"Not for me. When was it?"

"November 18."

Kinuha ko kaagad ang aking telepono at inilagay iyon sa aking kalendaryo.

"Noted. I'll have an alarm for it every year so I wouldn't missed it again."

Magiliw siyang napangiti dahil sa sinabi ko at tumango na lang. 

Sabay naming tinapos ang movie. Naging maayos naman ang lahat hanggang sa makauwi ako. Iyon nga lang, agad napawi ang tuwa ko nang makita ang pagbalandra nang nakakairitang event sa aking Facebook at ang nabasa doon.

Evelyn's Birthday Celebration:

Achilles Arquin Cordova and ten other friends going.

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 20

Chapter Twenty

Cullasaga

“Tangina ang boring ng walang kaaway,” frustrated kong sabi na napapabuntong-hininga pa. “Nangangati na ’tong kamay kong manapok ng pokpok!” inis kong dagdag.

Hindi ko na naman mapigilan ang bunganga ko at si Lana na naman ang sumasalo ng lahat ng iyon.

“Ayaw mo ba ng tahimik? Okay nga ’tong walang nanggugulo sa atin, ’di ba?” inosente niyang tanong.

Mas lalo akong nairita lalo na’t hindi na ako tinantanan nang isiping pupunta si Achilles sa cheap na birthday party ng haliparot na Evelyn na ’yon! I really hate that girl!

“Boring. Napakatumal ng buhay ko dito, Svetlana.” Madrama kong inilagay ang isang kamay sa mga mata para takpan matapos pumikit.

“Bakit? Kung nasa Manila ka, anong ginagawa mo ngayon?”

“Ano sa tingin mo?”

“Nagma-mall?”

I laughed at that. Seriously? Mukha bang trip ko ang ma-malling?

“That’s so lame! Why would you think that?”

“Hindi ba? Hindi ka ba mahilig mag-shopping?”

Rumolyo ang mga mata ko.

“Shopping is better outside the country. Isa pa, masyadong boring ang activity na ’yon! I’m not a fan!” Hindi mapakali akong umahon sa pagkakahiga at hinarap siya.

“I need something new! I want more thrill in life! An adventure, gets mo ba? Mababaliw na ako sa lugar na ’to!”

Walang ideya itong umiling sa akin. Naiinis lang kasi talaga ako at kailangan kong makahinga dahil kung hindi ay baka sumabog na naman ako bigla! I did not sent any text to Achilles because I was still pissed that he was going to that stupid party. At ang nakakairita ay hindi ko naman siya pwedeng pigilan doon! I know he have the right to be there because they were friends and I am still not his girlfriend, but my ego was hurting so bad!

“Anong gusto mong gawin?”

“You’ve been in this place longer than me. Bukod sa beach ano pang meron sa lugar na ’to?”

Nang makita ko ang pag-iisip niya ay nabuhay ang pag-asa sa puso ko.

“Alam kong may naiisip ka, where is it?”

Nahihiya itong napayuko. “Hindi ko alam kung paanong pumunta doon.”

“Saan?”

“Sa falls. Cullasaga ang pangalan.”

I think I’ve heard that place somewhere, but I am quite not sure. Tinawagan ko si Lisa pero hindi niya alam ang lugar. Mabuti na lang at alam ng aking driver kaya hindi naging mahirap ang pagpunta namin doon.

I prepared everything for our little excursion. Maging ang mga susuotin namin ay ako na ang naghanda. I loaded my luggage with alcohol and bought foods for her. Hindi ko binilang ang alak na naroon pero siguradong malulunod kaming dalawa o kahit ako dahil mukha namang hindi ito sanay uminom.

“This is beautiful, Lana…” hindi makapaniwala kong sambit habang nakatingala at pinapanuod ang paglaglag ng tubig galing sa itaas ng falls.

I’ve never been to a place like this. Masyadong tahimik at payapa na tila sa isang movie lang nag-e-exist. It was so beautiful. The water was pristine and the rock formations were astonishing!

“I know…”

“How did you know about this place? Eh kahit ang maid kong matagal na rito hindi alam ang lugar na ’to.”

“I just know.” Tipid niyang sagot.

I was mesmerized by the place. I took a lot of photos. Doon pa lang ay halos maubos na ang oras namin dahil talagang hindi ako tumigil. Kahit na alam kong napipilitan lang si Lana na samahan ako sa mga picture ay pinagbigyan niya pa rin ako. I thanked her for that. Alam niyang may pinagdaraanan ako at kating-kati nang magtanong pero nagawa lang nang mapunta kami sa balsa.

“Nag-away ba kayo?” She finally asked, hindi na napigilan.

“Hindi.”

“Eh bakit parang bigla ka na naman nawala sa mood? Si Achilles ang dahilan kaya ka badtrip ngayon ’no?”

Inirapan ko siya, mas naging determinado ako sa paghila ng lubid.

“Ayaw kong pag-usapan ’yong lalaking ’yon.”

“Bakit naman?”

“Ang sarap mong tirisin, Lana. Sabing ayaw ko nga.”

“Gano’n ba… Eh, bakit nga?” Patuloy niya pa ring pangungulit at hindi man lang natinag kahit nang samaan ko na siya ng tingin.

Siya na lang yata ang hindi takot do’n dahil alam niyang kahit kailan ay hindi ko siya magagawang saktan.

Itinigil ko ang ginagawa at hinarap siya pagkatapos ay inilagay ang mga kamay sa bewang. Dahil yata sa alcohol ay mas lalong nag-init ang ulo ko!

“Itong gandang ’to, hinahabol at pinipilahan ’to, Lana. Hindi ako inilabas galing sa itlog ng isang Heneral at lumangoy papunta sa sinapupunan ng Nanay ko para lang mahalin ang isang lalaki na makikipaglandian lang sa haliparot niyang churchmate! Bahala siya sa buhay niya! Simula ngayon, hindi ko na siya mahal!”

Inis ko siyang tinalikuran para hilahin ulit ang lubid. Hindi siya nakasagot nang mapunta kami sa ilalim ng tubig. I stayed there. Nakapikit at hinahayaang salubungin ng katawan ang may katamtamang agas ng falls. Ginaya niya ako hanggang sa makalagpas kami doon.

“So, si Archi nga talaga ang dahilan kaya ka ‘nabo-bored’ . Paano ’yan? Hahayaan mo na lang siyang makipaglandian sa iba, gano’n?”

Muli ko siyang inirapan, pero imbes na matakot ay natawa lang ito ng matigilan ako’t hindi kaagad nakapagsalita.

“Sabi ko ngayon lang! Simula ngayon at hanggang ngayon lang! Badtrip ka rin, eh!”

Svetlana did not stop bugging me about it. Ilang beses niyang sinubukang tanungin kung bakit iritang-irita ako ngayon kay Achilles samantalang noong nakaraan ay siya ang topic naming dalawa pero hindi ko sinabi ang dahilan.

Pagbalik namin sa kubo ay inabala ko ang sarili ko sa paglaklak ng mga alak.

“Cali, tama na ’yan baka malasing ka.” Wala akong nagawa nang makuha niya iyon sa kamay ko. My blood boiled more!

“Lana, give me that!”

Akmang hahabulin ko siya kaya nagmamadali siyang lumabas sa kubo habang yakap ang bote. Hindi niya alam na kahit itapon niya ang inilayong alak sa akin ay marami akong reserbang alak sa maletang nasa tabi ko!

Nalaglag ang panga niya nang kumuha ako ng panibago at tamad na binuksan para ipagpatuloy ang pagsira niya sa trip ko.

Sa bawat paglagok ko nga ay mas lalong lumilinaw sa utak ko ang nakangising mukha ni Evelyn. Iyon rin ang magiging ngisi niya kapag pumunta si Achilles sa birthday party niya! Nakikini-kinita ko na ang tagumpay ng isang higad! Putang ina niya talaga.

Bago pa makabalik si Lana sa kubo at pigilan ulit ako ay parang lumuwa na ang mga mata ko nang makita ang mga bagong dating na bulto!

Ang init sa ulo ko ay mas tumindi lalo pa ng magtama kaagad ang mga mata namin ni Achilles!

“Speaking of the devil!” Madrama kong sambit, hindi na napigilan kahit na hindi naman talaga siya ang kinaiinisan ko ng malala!

Oh God, I’m the worst! Hindi ko na alam! Wala na naman ang kontrol ko sa sarili at lumalabas na naman talaga ang pagiging demonyo!

“Ugh, kairita!” muli kong parinig sabay shot ulit. Halos tunggain ko na ang hawak na bote sa inis!

I managed to greet everyone except him. I know he didn’t do anything wrong, but I couldn’t help myself being mad at him!

Pumunta sila sa kabilang kubo. Ang mga mata ni Achilles ay nananatiling nakatuon sa akin at pinapanuod ang bawat galaw ko dahilan para hindi umayos ang paghinga ko kaya minabuti ko na lang na lumusong sa tubig at maligo.

Sa ngayon ay gusto ko na lang talagang lumayo dahil masama at pasmado na naman ang bibig ko lalo na’t nakainom na. For sure he wouldn’t like everything that will come out of this mouth.

Pinanalangin kong umiwas ito sa akin para pare-pareho kaming matahimik pero gano’n na lang ang gulat ko nang sa muli kong pag-ahon ay mukha niya kaagad ang sumalubong sa akin. He followed me and he’s now topless in front of me!

The water was dripping from his hair. His broad shoulders were showcasing his tight muscles. Namumula ang mga labi niya habang nakatitig sa akin gamit ang nakikiusap na mga mata.

Sunod-sunod ang naging paglunok ko pero agad akong lumangoy palayo. Sinubukan niyang lumapit pero nagpatuloy pa rin ako.

“Hey…”

“Doon ka na muna,” malamig kong sagot nang bilisan niya ang pagsunod sa akin at agad akong naabutan. “Hindi ako mabait ngayon, Achilles.”

“What happened?” agad kong nalasahan ang pag-aalala sa kanyang tinig.

Gusto kong matunaw kaagad doon pero dahil nga naging intrimitida na ang alcohol sa sistema ko ay hindi ako masyadong tinablan.

“Galit ako sa ’yo.” I said, trying to swim away from him, but he kept following me.

“Anong nagawa ko?”

“Lumayo ka na muna sabi.”

“Tell my why?”

“Archi–”

“Belcalis,” I body finally stopped moving when I felt his hands wrapped around my waist.

Pakiramdam ko ay biglang naging hot spring ang tubig dahil sa mga kamay niyang nakayakap sa aking bewang.

Hirap akong pumihit paharap sa kanya. Mas lalo akong hindi nakapagsalita. Gusto kong mahiya sa mga pinaggagagawa ko pero hindi pa rin talaga maalis-alis ang inis ko.

“Bakit galit ka?” mahinahon niyang tanong pero itinulak ko lang siya ulit palayo.

I heave a sigh when he wouldn’t let me go. Mas humigpit pa ang mga kamay niyang nakayakap sa akin.

“Achilles, let me go!”

“I won’t. Sabihin mo kung anong problema? Anong nagawa ko?”

Doon lang ako nagkaroon ng lakas na titigan ang kanyang mga mata. He was so innocent yet my heart couldn’t stop being so mad!

Nakakainis na maraming nagkakagusto sa kanya. Nakakainis na napakagwapo niya at baliw na baliw si Eve sa kanya. Nakakainis dahil kahit na gusto kong huwag siyang makipaglapit doon ay wala akong magawa dahil wala naman akong karapatang pigilan siya.

Bigo akong yumuko imbes na sabihin ang mga dahilan ko. Sa muli kong pagpiglas sa kanyang yakap ay tuluyan na niya akong nabitiwan. He kept chasing me until I decided to go out of the water.

Sa muling pagbalik ko sa kubo kasama ang mga pinsan niya ay nagpatuloy kami sa inuman. Hindi ako nagpapigil kahit na alam kong ayaw ni Achilles ang ginagawa ko.

Ilang beses niya akong sinubukang pigilan pero hindi siya nagtagumpay. Hindi ito madalas umiinom pero ilang beses kong nakita ang pag-inom niya ng shot para sa akin para lang matigil ako sa pagpapakalasing.

“Your eyes are mesmerizing…” hibang kong sambit habang titig na titig kay Riggwell na agad natahimik dahil sa sinabi kong malayo sa topic nila.

I am tipsy but I don’t have any plans stopping myself from getting drunk. Wala namang nagawa ang mga lalaki maging si Lana kaya nagpatuloy ako.

Naiilang na natawa si Riggwell pero nang gumalaw ako para mas matitigan nang malapitan ang kanyang mga mata ay lalo siyang namula.

Sinulyapan niya si Achilles na nanghihingi na ng tulong pero tahimik lang ito. He was probably still figuring out what was my problem. I know marami na akong nainom pero napakaganda rin talaga ng mga mata ni Riggwell at ngayon ko lang ito natitigan. He has the most beautiful eyes I’ve ever seen, too. He was the cutest of them all. Gwapo, sexy, pero cute.

Iyon bang mga tipo ng lalaking parang araw-araw kang bibigyan ng teddy bear. Babatiin ka ng happy monthsary every twelve midnight tapos kakantahan ka gabi-gabi sa telepono kahit na wala naman sa tono. Iyon ang tingin ko sa kanya at kung sino man ang babaeng makabibihag sa mailap niyang puso ay alam kong maswerteng-maswerte. He has the best humor, too. Hindi mabo-bored ang magiging girlfriend niya dahil maloko siya at masayang kausap.

“Maganda talaga ang mata niyan,” singit ni Nicolaus para mawala ang tensiyon. “Pero mas maganda pa rin ang kay Archi! Tignan mo.”

Hindi ako natinag, parang walang narinig. Imbes nga na sulyapan ang sinabing lalaki ay nangalumbaba lang ako sa harapan ni Riggwell, titig na titig pa rin sa kanyang mga magagandang mata.

He really looks like his twin Vivi. Bumaba ang mga mata ko sa kanyang bibig.

“And your lips are so red, too… How many girls have you been kissed, Riggwell?” seryoso kong tanong dahilan para kabado itong matawa.

“Huwag ganyan, Cali… alam kong marupok ako, pero mahal ko rin si Archi.” I remained serious despite his jokes.

“Why? Nagtatanong lang naman ako. Do you like French kissing? With tongue and all that?”

Muli itong napalunok at inagaw ang shot ni Nicolaus. Doon lang ako natawa.

“Don’t tell me you’re still virgin?” Nabilaukan si Riggwell sa muli kong tanong habang ang lahat ng lalaki naman ay agad natuon sa akin ang mga mata.

Kumawala ang sarkastikong tawa sa aking bibig.

“What? May mali ba sa tanong ko? Nicolaus is surely not virgin and I think Seidon too, but you… Are you?”

Marahas itong napalunok. Hindi na alam ang gagawin upang pigilan ako sa mga mapangahas kong tanong.

“Bata pa ako, Cali. ’Wag gano’n. I refuse to answer your question. Change topic.”

Humalakhak si Nicolaus sa naging sagot nito.

“Bata your ass! Wala kang maloloko rito gago.”

Sinamaan niya ng tingin si Nico, pero imbes na magsalita ay natatawa lang na inilagay ang hintuturo sa kanyang mga labi.

“Shh… Huwag mo ’kong sumbong sa Mama ko.”

Doon na nagtawanan ang lahat pero naputol ang kay Achilles nang siya naman ang balingan ko.

“You,” pinihit ko ang sarili paharap sa lalaki. “I know you’re still a virgin.”

Tumaas ang isang kilay ni Achilles sa narinig at muling naging seryoso.

“Paano mo naman nasabing virgin pa ako?”

I smirked and then snatched the shot glass from Riggs’ hand. Tinungga ko muna iyon at hindi man lang nag-abalang kunin ang chaser bago nagsalita ulit.

“You don’t even know how to kiss. Makipag-sex pa kaya?”

“Boom!” Hiyaw ni Riggwell kaya lumipad kaagad ang masamang tingin ni Achilles sa kanya.

“Boombayah! Yah yah yah boombayah!” Pagpapatuloy niya na lang para hindi na madamay sa aming dalawa.

“How many guys have you been kissed, huh? Ilang lalaki ang nagturo sa ’yo para maging eksperto ka sa paghalik?”

I just smirked at that. I pretended that I wasn’t offended even though part of me was. Hindi talaga ako natatamaan sa mga ganitong topic pero alam kong nawawalan na siya ng pasensiya sa akin. He was confused and starting to get mad at my actions.

“Too many to mention,” I confidently answered.

Hindi ako natinag maski nang itukod na ni Archi ang kamay para mas titigan ako.

“So are you still a virgin?”

Mas lalo akong napangisi. Tuluyan nang natahimik ang lahat dahil sa pagtindi ng usapan naming dalawa.

“Why don’t you find out yourself? Kapag dumugo at masikip ibig sabihin virgin pa. Alam mo ba ’yon?”

He was reluctant to answer me. Nagpatuloy ako.

“Hindi mo alam dahil virgin ka pa nga. Stop arguing with me dahil masama ang magsinungaling!”

Napalunok siya sa matalas kong mga salita. Bigla akong na-guilty at agad na kinuha ang bote ng alak at tinungga pero nakakaisang lagok pa lang ako ay nakuha na niya iyon sa aking kamay.

“That’s enough.”

“Achilles!”

“Tama na, Belcalis.” mas mariin at maawtoridad niyang sagot dahilan para sandali akong kumalma. “Mag-usap tayo ng maayos.”

Hindi ko na napigilan ang pagkuha niya ng bote sa aking kamay. Napayuko ako at agad na nag-iwas nang tingin. Wala na ang mga kasama namin. Wala na rin ang maleta ng mga alak! Nico and Riggs took it away from me! Ang dalawa ay nagpapatuloy sa inuman sa kabilang kubo samantalang si Seidon at Lana ay nasa tubig ulit.

Hindi pa ako nakakapag-isip ng sasabihin ulit ay naramdaman ko na ang paglukob ng tuwalya sa aking katawan. Nanghihina ang mga mata kong napatitig pabalik kay Achilles habang inaayos niya iyon sa aking balikat.

Sa muli niyang pag-upo sa aking tabi ay mas malapit na siya sa akin. Akala ko ay pagagalitan niya ako ulit pero ang tinig niya sa muling pagsasalita ay mas malumanay na at punong-puno ng pasensiya.

“Tama na, okay?” he said and then he started fixing my wet hair.

Muli ay natulala na lang ako habang inaayos niya ang mga basang hibla ng buhok ko. He snatched one of Svetlana’s scrunchie on the table to tie my hair up. Pinunasan niya pa ang pisngi ko at gamit ang kanyang hawak na towel at tinuyo ang mga tumutulong tubig galing sa aking basang buhok.

Doon na nawala ang galit ko. How can I be so mad when he was this caring and thoughtful? Besides, he didn’t do anything for me to act like this. Inosente siya at ako lang ang nag-iinarte. Sobrang sama ko talaga.

“I-I’m sorry…” hindi ko na napigilang sabihin nang tuluyan akong kumalma.

Kumurap-kurap ako. The alcohol is now fucking with my feelings. Ngayon ay gusto ko namang maiyak dahil talagang bigla akong naawa sa kanya sa sama ng ugali ko.

Achilles gave me the sweetest smile as a response, making me swallowed all the bile on my throat.

“Are you okay now? Are you ready to tell me why are you so mad?”

“Hindi ako talaga galit sa ’yo.”

“Bakit mo sinabing galit ka sa ’kin kanina?”

Napaiwas ako ng tingin.

“Cali…” he held my hand to stop me from escaping him.

Huminga ako ng malalim at hindi na nagawa pang takasan siya.

“I’m sorry kung gano’n ako sa ’yo. Naiinis lang talaga ako dahil nakita kong pupunta ka sa party ni Evelyn. I know ilang beses mo nang sinabing huwag akong magselos sa kanya pero hindi ko pa rin mapigilan dahil wala namang tayo. Hindi ko mapigilang magselos dahil kahit na gano’n, gusto kong sa akin lang ang atensiyon mo. Gusto kong ako lang ang pagtutuonan mo ng pansin. Alam kong sobrang selfish ko kahit wala akong karapatang hilingin ’yon pero ’yon ang dahilan. Nagagalit ako kay Evelyn dahil alam kong gusto ka niya at close kayo. Nagagalit ako sa ’yo dahil kahit wala kang gawin, ang daming nagkakagusto sa ’yo. Nakakagalit ang kagwapuhan mo. Nagagalit ako lalo sa sarili ko dahil kahit na hindi pwede, gusto kitang ipagdamot. Kahit hindi ka sa ’kin, gusto kitang angkinin. Gusto ko, sa ’kin ka lang. Gusto ko ako lang… Ako na lang…”

Halos malagutan ako ng hininga sa haba at madamdamin kong litanya. Ang paghanga sa mga mata niya ay sumilay dahil sa mga kabaliwan ko.

Akmang iyuyuko ko na ang aking ulo upang iwasan ang kanyang mga mata pero hindi ko nagawa nang maagap niyang hawakan ang aking baba at marahan iyong ipirmi para panatilihin ang titig sa akin.

“Hindi na ako pupunta.” simpleng sagot niya dahilan nang paglaglag ng panga ko.

“A-Archi–” he gently pressed his thumb on my lips to shut me up, making my heart pounded more.

“Hindi na ako pupunta sa party ni Evelyn kaya huwag ka ng magalit. Bati na tayo…”

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 21

Chapter Twenty-One

Mama

He really did not attended Eve's party.

Sumakto rin ang pagtanggi niya sa marami niyang gawain sa school kaya hindi na niya kailangang magpaliwanag sa babae. I was the happiest especially when I saw the cheap and boring photos of that girl's birthday party. 

Ilang beses naparolyo ang mga mata ko sa drama nito sa cell group namin dahil sa hindi pagpunta ni Achilles. I didn't really have the energy to mingle with them, but I was pissed when I read her new chat.

Evelyn:

Hinanap ka ni Mama at Papa, Archi. Nakakatampo ka talaga.

Achilles:

I'm sorry. Sobrang naging busy lang talaga ako. Pasensiya na.

Evelyn:

Nagtatampo talaga ako sa 'yo, Archi. 😞

Kiel:

Uy bumawi ka naman Archi! Sobrang lungkot ni Eve no'ng birthday niya. Kulang tayo. Hinahanap ka rin nila Ate Rochelle. Sayang talaga.

Celestine:

Oo nga Archi! Hinintay ka pati ng mga kapatid niya. Wawa naman si Eve.

Evelyn:

Tampo ako. 😩

Hindi ko na napigilan ang sarili kong mag-type ng message sa unang pagkakataon. Achilles is currently studying. Hindi ko ito ginugulo dahil nga nag-aaral at alam naman ng lahat na hindi ito nagpapaistorbo kapag gano'n kaya hindi na ako nakatiis. 

Ako:

Drama mo naman, Evelyn! Bakit last birthday mo na ba 'yon? 

Napangisi ako ng makita siyang typing. Nadedemonyo na naman ako. Tanginang haliparot 'to.

Evelyn:

Sorry. Hindi ikaw ang kausap ko kundi si Achilles.

Hindi ko napigilang matawa. Kung nasa harapan ko lang siya ay hahalakhak talaga ako sa mukha niya lalo na't alam kong ako ang dahilan kung bakit hindi pumunta si Archi. But still, I won't reveal that to anyone. Baka sunugin niya ako kapag nagkita kami ulit.

I replied again.

Ako:

Busy si Achilles nag-aaral kaya ako na lang ang sasagot para sa kanya para matigil na rin 'yang pag-iinaso mo. Huwag ka nang magtampo. Alam mo dapat masanay ka na kasi baka next year mas lalong hindi siya makapunta. He's our future doctor. Of course, mas uunahin niya ang mas IMPORTANTENG bagay kaysa sa 'yo, gets mo?

I can feel her rage even though we're miles apart. Simula nga ng dumating ako ay lumabas na ang totoong kulay niya. Minsan nga ay harap-harapan na niya akong iniirapan dahil iritang-irita talaga sa akin. I doubt she's been like that when I wasn't around. Feeling ko ay santa ito sa lahat lalo na kay Achilles noong wala pa ako.

Sa tagal ng pagta-type niya ang na-bored na ako. Nahimatay na yata sa galit sa akin. Magta-type pa sana ako para mas lalo siyang asarin pero hindi ko nagawa sa pagdating ng chat ni Achilles. Namilog kaagad ang mga mata ko lalo na't kapag nag-aaral ito ay madalas hindi talaga hinahawakan ang telepono. 

Achilles:

Cali, please be nice. Hayaan mo na lang.

Napairap ako. I was defending him, but he also got a point. Inis akong napabuntong-hininga.

Ako:

Gusto lang kitang ipagtanggol. Alam kong napakabait mo at hindi titigil ang mga 'yon kapag hindi ka bumawi. Babae ako Achilles kaya alam ko na ang nasa utak ng mga 'yon.

Achilles:

Don't stress yourself. Hayaan mo na.

Ako:

Babawi ka kay Evelyn? What if gusto niyang mag-date kayo? Pagbibigyan mo?

Kumulo na naman ang dugo ko sa magkahalong iritasyon at galit para sa babae. I know they will not stop bugging him about it. Iyong mga kaibigan niya ay uudyukan ito hanggang sa mapagbigyan ang gusto ni Evelyn. 

Achilles:

Galit ka na naman ba?

Ako:

Hindi. Sobrang advance lang akong mag-isip dahil alam ko na kung anong mangyayari sa pag-iinarte ni Evelyn. Sobrang bait mo at alam kong mahihirapan kang tumanggi sa kung anong gusto niyang bawi na gawin mo para sa kanya. But, fine. Sige na. Mag-aral ka na, hindi na ako makikipag-away do'n.

Iritado kong binitiwan ang aking telepono pero hindi ko pa man naaalis ang titig sa screen ay nalaglag na ang panga ko nang makitang tumatawag siya!

"What?" kalmado at walang emosyon kong sagot kahit pa para na namang pinipilipit ang aking sikmura.

"I will not go anywhere with her. Totoong busy ako at walang time ngayon, 'di ba?"

I understand that, but those girls? Hindi nila maiintindihan iyon. They lowkey shipping him and that girl. Kahit na takot ang iba sa akin ay alam kong mas pabor ang mga ito sa babae bilang matagal na nila itong kaibigan.

"Okay."

"Cali?"

"What? I said okay. Busy ka ngayon pero hindi titigil 'yon. Sa weekends may time ka. Imposibleng hindi makaisip 'yon ng paraan para pilitin kang bumawi."

"We'll practice the new dance routines this Saturday."

"Sa Sunday? Pagkatapos ng misa? Marami kang time no'n." giit ko. 

"You're with me, right?"

Wala sa sariling napalunok ako sa naisip. Sa unang pagkakataon at talagang naramdaman kong ayaw niyang sumama na kay Eve at ayaw niyang magalit ako ulit kahit na wala naman akong karapatan.

"So? Ano naman kung kasama mo ako?"

"Mag-date tayo."

Marahas kong nakagat ang labi ko't walang nasabi. Halos batukan ko ang sarili ko habang umuulit ang mga salita niya sa aking utak! God damn! 

Belcalis utang na loob napakamarupokpok mo! 

"Hey..." untag niya nang hindi na ako nakapagsalita.

Tumikhim ako't kinaltukan na ang ulo upang magising.

"Ano 'yon? Sorry choppy ka." I lied.

"Sabi ko mag-date tayo... Uh, pagkatapos magsimba..." pag-uulit niya, medyo kabado ang tinig nang ulitin.

Hinayaan ko nang mapunit ang mga labi ko sa pagngisi.

"Okay. Ikaw ang bahala."

Aba grasya na ang lumalapit, tatanggi pa ba? Masama 'yon!

Hindi na ako nakipagtalo sa cell group. Archi did not replied to them, too kaya pare-parehas natahimik ang mga mundo namin. 

Hindi nawala ang malawak kong ngiti sa buong Linggong iyon. Halos batukan na rin ako ni Svetlana dahil kung noon ay lagi akong wala sa mood, ngayon naman ay ganado ako lalo na sa aking pag-aaral.

Orie was still aware of what was happening in my life even though I have Lana as my new friend. Palagi pa rin naman kaming nag-uusap pero mas madalas na kami ni Lana dahil balang araw ay magiging magkasapi kami. Kahit na hindi nila sabihin ni Seidon ang totoo ay alam kong maayos na sila. We're both going to be Cordova's and officially the best mare in this lifetime.

Dumating ang Biyernes. Busy ang lahat sa pag-aaral kaya hindi kami madalas mag-usap ni Achilles. I was striving hard too not only to impress him, but also to make up for my brother. 

Kuya Sage was so pleased to hear that I am doing better at school. Nakita ko lang siyang masaya ay natuwa na rin ako. Minsan nga ay inasar pa ako nito kung in love na raw ba ako kaya ako nagpupursigi pero agad kong itinanggi. 

Kahit na marami akong nagawang mali ay parang nakalimutan na niya ang lahat dahil sa mga ginagawa ko ngayon. My father was also constantly checking up on me. Simpleng kumustahan lang gaya rin ni Kuya Calgon pero alam kong hindi pa rin kumbinsido ang mga ito sa pagbabagong buhay ko unlike Kuya Sage. It still felt like they are still waiting for me to fuck up. I couldn't blame them though. Doon na rin kasi sila nasanay kaya ayos lang. Ang mahalaga na lang sa akin sa ngayon ay okay na kami ni Kuya Sage at mas malapit na rin kami ni Achilles kahit paano. 

Malinaw na nga talagang maging mother in law ko si Mama Judith... speaking off... 

I replied to her chat. Ilang linggo na rin kaming chatmate at kahit alam iyon ni Achilles ay hindi na ako pinapagalitan.

Adalira Judith Santistevan Cordova:

Mabuti naman at nag-aaral ng mabuti si Archi diyan. Salamat sa pag-update, Hija. Busy masyado iyon at minsan ay nakakalimutang tumawag pero ayos lang at nag-aaral naman pala.

Ako:

Opo. Huwag po kayong mag-alala at babantayan ko rin pong maigi ang anak ninyo, Tita Judith. Ako na po ang bahala.

Adalira Judith Santistevan Cordova:

Salamat kung gano'n. Sana ay makilala kita isang araw.

Napangiti ako at mas nilukob ng tuwa ang puso. The Cordova's are really the nicest people I've ever met at partida dahil sa online ko pa lang nakakausap ang iba. I bet they're nicer in person. Kay Lola Ellen pa lang ay grabe na ang kasiyahan ng puso ko, ano pa kaya kapag nakaharap ko na talaga silang lahat? 

Lord, when ba kasi? 

Ako:

Gusto n'yo po bukas na eh! 

Ako:

Joke lang po! Gusto ko rin po kayong makilalang lahat. One of these days po. Sure na po talaga. Kalma lang po kayo.

Adalira Judith Santistevan Cordova:

I really like you. Salamat na rin pala sa padala mong mga pagkain noong nakaraan kay Mama Ellen. Masarap ang mga iyon.

I almost forgot about that. Since Lola Ellen and I were bestfriends, I spoiled her with her cravings. Foodie ito at puro pagkain ang kadalasan naming napag-uusapan kaya nitong mga nakaraan ay panay ang pa-deliver ko ng pagkain sa kanila. Hindi ko naman alam na ibinabahagi niya iyon sa future mother in law ko. 

Ako:

May gusto po ba kayo? This Sunday po ay magpapadala ulit ako. Sabihin n'yo lang po kung ano ang inyong nais at ibibigay kong lahat Mama.

Halos dumugo ang labi ko nang mag-sent iyon. Nababaliw na naman ako! Patay talaga ako kay Achilles kapag nalaman niyang nililigawan ko na rin talaga ang buong angkan niya!

Ako:

Sorry po typo lang po, Tita Judith. Wala po kasi akong Mama. Nakaka-miss lang. Baka need n'yo po ng isa pang anak, willing naman po ako.

Tawang-tawa ako sa mga kagaguhan ko pero may parte talaga sa puso kong gustong totohanin iyon! 

Adalira Judith Santistevan Cordova:

Huwag ka nang mag-abala, Cali at walang problema. Ang kaibigan ng anak ko ay kaibigan rin ng aming pamilya. You can call me Mama if you like.

"Putang ina!" hindi ko na napigilang sigaw habang nangingisay pa sa ibabaw ng kama ko matapos basahin ang reply ni Mama Judith! 

Tangina Mommy who you ka na! May bago na akong Mama!

Kahit na hindi ko diretsahang sabihin, tingin ko ay alam na rin nitong may gusto ako sa kanyang anak. Paano ba namang hindi eh halos ang laman ng timeline ko ay ang mga pahaging kong status para kay Achilles.

Bukod doon ay araw-araw ring puno ang my day ko ng mga stolen shots ni Archi at unang-unang mga viewers no'n ay ang kanyang pamilya. 

Ang bunso nga niyang kapatid na si Amethyst ay liker ko na rin. Feeling ko nga ay gusto na nitong magtayo ng fans club para sa amin ng kanyang kuya. I was so fond of her, too. Hindi lang dahil gusto kong magpabango kundi dahil talagang mahilig ako sa bata. I missed my younger siblings. Nakaka-miss ang magkaroon ng kapatid. 

Hindi ko na kinulit si Mama Adalira tungkol sa pagkain at plinano na lang na magpadala nang kusa bilang legal na niya akong tinanggap sa kanilang angkan. 

Kahit na ayaw kong kulitin si Achilles ay nakangisi ko iyong ginawa. Kung noon ay nire-reject niya ang mga tawag ko, ngayon ilang ring pa lang ay sinasagot na niya kaagad.

"Hey..."

"Hi baby ko! Hindi ka pa tapos mag-aral?"

"Hindi pa. Why?"

Mas lalo akong nangisi. "Wala naman. Alam mo ba ang favorite na pagkain ng Mama mo?"

"Ni Mama? Bakit?"

"Wala. Survey lang. Ano?"

"Uh, palabok?"

"Alright. Sige thank you!"

He chuckled, mukhang alam na kaagad na may ginawa na naman akong kababalaghan.

"What did you do?"

Dumapa ako sa kama at inikot-ikot ang nahuling ilang hibla ng aking buhok.

"Nothing. Paborito ko rin ang palabok. Marami kaming pagkakaparehas. Share ko lang."

"Come on, what did you do?" he asked curiously this time, hindi naman galit. Gusto lang malaman kaya sinabi ko na.

"May ipadadala kasi akong pagkain kay Lola Ellen sa Linggo. Isasabay ko na rin ang para kay Mama Adalira."

Parang gusto kong ma-offend nang marinig ang paghalakhak niya sa kabilang linya.

"Tawang-tawa, Achilles?" I swear kung nasa harapan ko lang siya ay baka mapunit siya sa talas ng mga mata ko.

"Anong tawag mo sa Mama ko?"

Ako naman ang tumawa, mas malakas at mas matagumpay!

"Huwag kang magdamot dahil para sabihin ko sa 'yo, hindi mo na lang Mama 'yon. Simula ngayon, Mama ko na rin 'yon kaya huwag kang tumawa diyan dahil baka isumbong kita sa Mama Adalira ko!"

He chuckled again.

"Lola mo ang Lola Ellen ko at ngayon Mama mo na rin ang Mama ko?"

"Oo, tapos asawa na kita. Pakasal na kaya tayo ng totoo para legit na Cordova na rin ako?"

Hindi siya nakasagot. Alam kong namumula na naman ito at nai-imagine ko na naman ang nababaliwan niyang mukha.

"Oy... Oh sige, gusto mo ba diretso honeymoon na?"

"Belcalis."

"Fine! Hindi na!" tumihaya ako at sinapo ang nilalagnat na mga pisngi. 

He doesn't want to talk about that. Naiilang pa rin talaga siya kapag iyon na ang topic at bilang mabait na asawa ay ayaw ko namang magalit siya.

"Kasal na lang pala, g ka na ba?"

"Puro ka talaga kalokohan. Sige na. I'm still studying."

"Sus. Ayaw mo kasi akong seryosohin. Try mo kasi minsan. Promise hindi ka magsisisi."

"Don't you have homework?" my eyes rolled at the back of my head when he changed the subject. I expected him to do that.

"Tapos na ako. Matagal ka pa?"

"Malapit na. Matulog ka na."

"Hindi pa ako inaantok. Hihintayin kita."

"It's late. Magpahinga ka na."

"I'll wait for you. Hindi pa nga ako inaantok."

"Are you sure?"

Inayos ko ang aking sarili sa kama at niyakap ang unan.

"Yeah, but... can I see you? Can you open your camera?"

Akala ko ay tatanggi siya pero napasinghap na lang ako nang agad niyang buksan iyon. Hirap akong umahon dahil pakiramdam ko ay bigla akong nalunod kahit na nakasimpleng puting t-shirt lang naman ito. His hair was a bit messy, but it added layers of sexiness in him. 

Nakasuot ang kanyang salamin at hawak niya ang kanyang highlighter. His eyes looks tired, but he has unwavering determination. 

Napalunok ako ng ayusin niya ang kanyang salamin pagkatapos ay tila biglang na-conscious sa hitsura dahil natulala na lang ako sa kanya. Sinuklay niya ang kanyang buhok at umayos rin ng upo.

"May oras bang hindi ka gwapo? Kahit mukhang pagod ka na consistent pa rin ang kagwapuhan mo eh." humigpit ang yakap ko sa aking unan nang makita ang kanyang pagngiti.

Agad siyang nag-iwas ng tingin at nagpatuloy sa ginagawa. "Stop messing with me. I still have a lot to read."

"I am not. Ako ang pinaka-honest na makikilala mo sa mundong 'to kaya kapag sinabi kong gwapo ka, gwapo ka. Kapag sinabi kong magiging sa 'kin ka, sige na kasi... please?"

Nababaliwan niyang nakagat ang kanyang pang-ibabang labi pero hindi ako nagawang titigan pabalik. He was blushing again. Hindi natanggal ang pagpapasikat ng kanyang magkabilang dimples sa pisngi. 

"Uy... bibigay na 'yan... I love you, Archi ko..."

"Cali, I'm studying..." nahihiya niyang sagot, pinipilit maging matatag sa panglalandi ko.

Pinigilan kong mapahalakhak. Kahit na naiilang na naman siya ay hindi naman ako magawang itaboy. Marupokpok na rin talaga. 
Belcalis lang sakalam!

"Fine. Sige panunoorin na lang kita."

"Go to sleep."

"No! I'll watch you. Dito lang ako."

Inayos niyang muli ang salamin bago ako balingan. Ngayon ay mas kalmado na ang ekspresyon.

"Behave." he said. 

I lifted my hand and zipped my mouth, but I still managed to mouthed,
 'I love you'
 before he could strip his gaze off of me. Muling kumapal ang pamumula ng kanyang mukha maging ang kanyang leeg at tainga!

Tinakpan ko ng unan ang aking bibig para hindi matawa sa napaka-cute niyang reaksiyon. Hindi na ako nagsalita. Hindi na ako nangulit. Inayos ko na lang ang aking telepono sa aking bedside table at nahiga ng maayos. 

Nakuntento akong panuorin siya hanggang sa hindi ko na namalayang nakatulog ako.

# CHAPTER 22

Chapter Twenty-Two

Hiking

Everything went smooth between Achilles and I. Hindi masyadong tumalab ang pagpapaepal ni Evelyn rito dahil talagang gwardiyado siya sa akin. 

Archi doesn't mind. Ni wala itong binanggit na reklamo tungkol sa harapang pambabara ko kay Evelyn. Pumapagitna lang siya kapag alam niyang nanggigigil na ako.

So far ay wala namang sakalang naganap. Nagagawa ko na ring kontrolin ang aking galit kahit paano kaya maswerte pa rin siya.

"He called you again?" tanong nito isang araw habang nasa rooftop kami ng lumang building.

Ilang beses na rin akong nagawi roon kasama siya nitong mga nakaraan dahil talaga ngang mas mapayapa ang lugar at mas nakakapag-aral siya roon kaya sumasama rin ako lalo na kapag gusto ko siyang tulungang mag-memorized at mag-review.

I nodded at his question. Kinuha ko ang telepono ko at walang sabing ibinigay sa kanya para ipabasa ang usapan namin ni Brixton. 

We still exchange messages and call each other sometimes pero lahat ng iyon ay simpleng kumustahan lang. He was doing fine at the moment. Ang isa sa kanyang mga Tita ang ngayo'y gumagabay sa kanya at kahit paano ay nakapagpapatuloy na ulit lalo na sa kanyang pag-aaral.

He would still break down sometimes and would call me just to say how much he missed me and how sorry he was for what happened between us, but I never gave him false hope. 

Diretsahan kong sinabi sa kanya na may gusto na akong iba at totoong naka-move on na ako sa kanya. Naintindihan niya naman pero hindi ito tumigil sa pag-asa na balang araw ay magkakaroon ulit ng kami.

Mabilis lang na tiningnan ni Achilles ang usapan namin at ibinalik na ang aking telepono.

"Nangumusta lang. He was struggling with some of his subjects and I offered him help, that's it."

Isang mabilis na tango ang isinagot niya sabay balik ng mga mata sa kanyang binabasang libro. Inayos ko ang upo sa kanyang harapan at nangingiting nangalumbaba sa lamesa upang titigan siya.

"Nagseselos ka ba?"

He chuckled nervously at that. Hindi nagawang tumingin sa akin. Napangisi ako.

"Huwag ka ng magselos. Alam mo namang ikaw lang."

"I'm not."

"Sus..." sandali kong itinigil ang pagnguya sa aking bubble gum. "So kung hindi ka nagseselos, okay lang sa 'yo na kausap ko ang ex ko gabi-gabi?"

Marahas ang naging pagbaling niya sa akin.

"Gabi-gabi kayong magkausap?" gulat ngunit inosente pa rin niyang tanong.

"Uh, minsan?"

Muli siyang nagbaba ng tingin. Napansin ko ang mas pagdiin ng sulat niya sa kanyang binder. He has good penmanship. Mas pang-doctor pa nga ang sulat ko kaysa sa kanya na parang pang babae ang sulat sa linis at ganda. Parehas sila ni Lana na maganda kung sumulat. Parang may mga sariling font. 

"Okay." he coldly said. 

Natawa na ako. "Okay lang nga?"

"If that's what you want."

"Hindi ka nagseselos? Sure na?"

"Hindi. Why would I be jealous? May dahilan ba?"

Of course he's jealous! Sa titig niyang dumiin sa akin ay alam ko na kaagad ang sagot! My baby is jealous of my ex! Mahal na talaga ako...

"Wala. Past is past na nga 'di ba? Isa pa, ikaw na ang mahal ko. He already lost his chance. Huwag ka ng magselos."

Hindi na ito sumagot. Napanguso ako at nagpatuloy na lang rin sa pagbabasa. He was pissed. Alam kong distracted pa rin siya. Kinuha ko ang aking telepono at pinalitan ang kalmadong musika na tumutugtog doon. 

Achilles loves music while studying. Kaya ako nakatulog rin dahil gusto niya iyong mga piano covers na nakakakalma. 

Nangunot ang noo niya sa aking ginawa. Lumawak lang ang aking ngiti at hinintay ang unang mga lyrics ng kantang pinatugtog.

Muli akong nangalumbaba sa kanyang harapan at sinabayan ang pagpasok ng lyrics.

"Tanong mo sa akin sino ang aking mahal. Tanong mo sa akin, sagot ko'y di magtatagal..."

Mas lalong nagdikit ang mga kilay niya. Mas ganado at damang-dama ko namang sinundan ang Brownman Revival sa kantang, 
'Ikaw lang ang aking mahal'.

"Ikaw lang ang aking mahal... Ang pag-ibig mo'y aking kailangan. Pag-ibig na walang hangganan ang aking tunay na nararamdaman..."

Pinigilan niyang mapangisi at umiling na lang bago nagbaba ng tingin matapos kong kindatan. Napahalakhak na ako at hindi na naituloy ang kinakanta dahil namumula na naman siya.

"Ikaw lang talaga Achilles. Solid akong magmahal at wala kang magiging kahati habang-buhay, pangako."

That made his tongue play inside his cheeks. Tumutusok iyon upang pigilan ang pagkatuwa sa akin. 

Bago pa kami walang matutunan ay tinigilan ko na siya at tinulungan na lang na mag-review. 

Sa mga sumunod na buwan ay mas naging malapit kami. There were times that we would be contented just by hanging out together. Madalas ay naso-solo ko siya dahil may kanya-kanyang agenda ang kanyang mga pinsan. Kapag nagkakasama kaming lahat ay talagang grabehan ang ginagawang pang-aasar sa akin nila Riggwell at Nicolaus, pero dahil makapal ang mukha ko ay gustong-gusto ko iyon at ni hindi nahiya kailanman.

The churchmates decided to go hiking on the second week. Sakto naman na wala kaming masyadong ginagawa at ritwal na nila iyon. Naawa naman akong huwag siyang pasamahin at ayaw ko namang ikulong na lang ang mundo niya sa akin kahit na wala pa kaming relasyon kaya napagdesisyunan naming sumama.

Riggwell will go with us, too. Naboburyo na kasi sa buhay kaya sasama dahil baka raw kapag hindi siya nakaalis ay sulutin niya si Nicolaus kay Zab. Simula kasi ng maging abala rin ito sa babae ay talagang minsan na lang rin sila kung magsama. Kung noon ay parang sila ang kambal dahil hindi mapaghiwalay, ngayong mayroon ng Zabryna ay nawalan na itong oras sa kanya.

Lumundag ang puso ko nang matanaw ang building ng mga Cordova. Madilim pa at alam kong nag-aayos pa lang ang mga ito pero gusto kong mauna bilang ako naman ang sobrang excited na napilitan lang. 

I never tried hiking. Ito ang unang beses at kahit na ang sabi ay difficult level ang aakyatin naming bundok ay handa ako. I'm always up for challenge and Achilles will be with me the whole time kaya wala akong dapat na ipag-alala.

Nagpaalam ako kay Lili. Sa pagbaba ko ng sasakyan ay agad akong sinalubong ni Achilles at tinulungan sa mga gamit ko. It was an overnight hiking. Marami akong dalang gamit at mga pagkain pero parang gusto kong malula sa mas maraming dala ni Achilles at Riggwell.

Nag-aayos pa lang sila. Tig-iisang tent ang dala nila. Archi said I don't need to bring one dahil para sa akin ang dala niya at ang dala naman ni Riggs ay sa kanilang dalawa. 

Tinulungan ko silang mag-ayos. Seidon cooked our breakfast. Si Vivi ay tulog pa habang si Nico naman ay naalimpungatan at pinanunuod kami.

"Ilagay mo na lang ang iba mong gamit sa bag ko." suhestiyon ko dahil hindi pa kami umaalis ay parang nabibigatan na ako sa dami ng dala niya.

Ibinigay ko sa kanya ang aking bag pero imbes na sundin ang aking sinabi ay binawasan niya pa ng laman iyon at inilagay sa kanyang bag bago isinarang muli. 

"Paghahatian na lang ang pagbitbit ng ibang pagkain paakyat," aniya. 

Lutang akong napatayo nang kunin niya ang aking kamay at hilahin palapit sa kanya. Pinihit niya ako patalikod at pagkatapos ay isinukbit ang aking bag sa aking likod.

"Mabigat pa ba? Sabihin mo para mabawasan ko pa. Marami pang space sa akin."

Lumipad kaagad ang mga mata ko sa naging pagngisi ni Riggwell at Nicolaus na handa na naman akong alaskahin pero hindi ko sila pinansin.

"M-magaan na nga eh," pumihit ulit ako paharap sa kanya. Bahagya akong natigil ng ilang segundo sa kanyang lapit. 

He smells great. Basa pa ang kanyang buhok at parang napakasarap yakapin!

"Marami nang laman 'yong sa 'yo. Ilipat mo na lang sa akin."

My breath hitched when instead of following what I said, he just snaked his hands on my waist to hug me! Doon na nagsumigaw ang puso ko kasabay nang hiyawan ng kanyang mga pinsan!

"Putang ina, kaunting respeto naman sa single at tigang Achilles!" hiyaw ni Riggwell pero natawa lang ito.

Yayakapin ko na sana ang katawan niya pabalik pero nalaglag na lang ang panga ko nang iangat niya ang suot kong bag sa aking likuran. Dinama lang ulit iyon at siniguro kung kaya ko nga ang bigat! Hindi naman kasi siya makaikot dahil puno ng gamit ang sahig!

"Okay na 'to?" he asked again. 

Lutang ko siyang tiningala. Sa pagbaba ng tingin niya't akmang paglayo sa akin ay hindi ko na napigilan ang sarili kong ilingkis ang mga kamay sa kanyang napakabangong katawan!

"Mas okay 'to..." nahihibang kong sambit habang niyayakap siya ng mahigpit at mas ibinabaon ang mukha sa kanyang malapad na dibdib. "Okay na okay ako rito, Archi..."

His chest vibrated when he chuckled nervously. 

"At isa na naman pong Cordova ang nabihag ng mahiwagang pag-ibig!" si Riggs ulit.

"Hindi ko kinakaya! Kinikilig ako tangina!" si Nicolaus naman.

"Gago, itulog mo na lang 'yan ulit." si Seidon. Siya lang ang hindi kayang sabayan ang mga pinsan dahil alam nitong naiilang si Achilles sa gano'n. 

"Apakayabang naman no'n palibhasa may niyayakap rin tuwing madaling araw, eh!"

"Shut up." Seidon chuckled behind the counter.

Lumawak ang ngisi ko nang makita si Nicolaus at Riggwell na tuwang-tuwang, pero nang mapunta ang titig ni Riggs kay Nico at naalala na siya na lang ang walang love life ay inirapan niya ito. 

"Gago matulog ka na nga do'n! Wala ka namang ambag rito!"

Lumakas ang halakhak ni Nicolaus. Hinayaan ko silang mag-asaran habang yakap si Achilles. Hinayaan rin ako nitong yakapin siya. He even hug me back for a few seconds.

"Marami pa tayong aayusin. Kumain ka na muna ng breakfast. Tapos na 'yan si Ino magluto."

Kumawala ako sa kanya. Kinuha niya ang aking bag at sinunod siya sa utos. Hinayaan ko sila ni Riggs na ayusin ang lahat. Sinaluhan naman ako ni Seidon na kumain kahit na mukhang wala pa siyang tulog. 

"Ayaw mong sumama?"

"Hindi na. Marami akong gagawin ngayon."

"Tulad ng? Does it involved Lana?" I teased.

Agad siyang nag-iwas ng tingin. Sa kanyang pagngisi ay nakumpirma ko iyon. 

Madalian lang na nag-almusal ang dalawa. Si Ino ang naghatid sa amin sa meeting point. Naroon na ang lahat sa aming pagdating. Ang mga pagkaing dala ko ay ipinadala ni Achilles sa ibang wala masyadong dala kaya mas nabawasan ang bigat ng kanilang bitbit ni Riggwell.

Agad tumaas ang kilay ko nang makita ang paglapit ni Evelyn kay Archi at bahagyang paghaplos sa kanyang braso.

"Kumain ka na ba? May ginawang suman si Mama, gusto mo?"

"Kumain na pero sige."

Lumawak ang ngiti ni Eve at nagkukumahog na hinalughog ang kanyang kagamitan habang nagfi-fill up kami nila Riggwell sa form. 

Dumiin ang bawat sulat ko roon lalo na nang marinig ang hagikhik ng babae. Hindi ko na sila binalingan dahil ang bilis ko na namang mairita.

"Oh, baka mapunit 'yang papel, Cali. Easyhan mo lang." bulong ni Riggwell sa tabi ko. 

Bumuntong-hininga lang ako bilang sagot kaya natawa siya.

"Chi! Fill up ka muna baka sumabog mukha mo, eh! Sayang gwapo ka pa naman!" anito't baling sa pinsan. 

Sa gilid ng mga mata ko ay nakita kong sinulyapan niya ako upang ituro sa lalaki. Maya-maya ay naramdaman ko na ang paglapit ni Achilles sa amin. Pasimple akong napairap nang makita ang sumang dala niya, pero hindi ko na iyon naitago ng sunod na mahagip ng mga mata ko ang papalapit na Evelyn dala ang malawak at nakakairita niyang ngisi. 

Nalaglag ang panga ko nang hawiin niya ako para lang tabihan si Achilles! 

"Archi, isulat mo na rin ang pangalan ko gaya ng dati, ha? Ako na lang ang pipirma."

I swear to God, hindi pa nagsisimula ang activity namin ay naiisip ko na kung paano siya ihuhulog sa bangin! 
Por Diyos por santo, patawarin ninyo ako!

Imbes na mademonyo ay lumayo ako ng kaunti at sa ibang mga kaibigan na lang lumapit. Mabuti at nalibang ako kay Robertino at Horan kaya sandaling nabawasan ang iritasyon ko hindi pa man sumisikat ang araw.

"Lord we thank you for this day. Thank you for giving us the opportunity to be with our friends and create another wonderful moment. We thank you for everything, oh God. Gabayan niyo po kami sa aming pag-akyat. Send your angels to guide us. Nawa po ay maging maayos ang lahat. We lift everything up to you, God. We praise and glorify you. In Jesus name we pray..."

"Amen." sabay-sabay naming sabi matapos mag lead ni Achilles ng prayer bago namin simulan ang aktibidad. 

Kahit na ilang beses ko na siyang nawi-witnessed na ganito dahil siya naman palagi ang nagboboluntaryong ipagdasal ang grupo ay hindi nauubos ang paghanga ko sa kanya. 

Nothing beats a man who serves and loves God, and Achilles made my standards even higher. Ibang-iba na talaga ngayon ang mga gusto ko sa buhay.

Dose kaming lahat na aakyat. Anim na mga babaeng alagad ni Evelyn, ako at ang limang lalaki. Mababait naman ang mga babae kung tutuusin at masaya ring kasama pero alam kong kapag may isasakripisyo sa grupo ay ako ang una nilang iaalay kaya sa mga lalaki ako tumabi. 

Nauna ang mga babae sa paglalakad. Nasa gitna naman ako, si Riggwell, si Achilles at ang hitad na si Evelyn habang ang mga lalaki ay nasa likuran.

Mayroon kaming kasamang dalawang tour guide. Kahit kasi bihasa na ang mga ito at palagi nang umaakyat sa Mt. Padayon ay kailangan pa rin ng kasamang mas alam ang lugar. It was all for safety purposes.

Nagpatuloy ang magagaang kwentuhan. Hindi rin pwedeng mag-ingay masyado bilang respeto sa ibang mga mountaineers kahit na wala naman sa mga oras na iyon. I read all the basic etiquette about hiking and I followed it even if this was just my first time, unlike Evelyn who was trying to prove a point.

Kahit na hindi naman masyadong nakakatawa ang mga sinasabi ni Archi ay kung makatawa siya'y akala mo'y kinikiliti ang bagay sa gitna ng mga hita! Sa tuwing binabalingan naman ako ng lalaki ay agad siyang magsasalita ng malakas para hindi iyon matuloy.

Naiiling na lang kami ni Riggwell dahil alam na naming dakila talaga siyang papansin at epal.

"Chill ka lang." hindi nawala ang paalalang iyon ni Riggs.

It was tiring as hell, but it felt surreal when I got the glimpse of the rising sun. It was the first time that I've witnessed such beauty. Hindi pa kami masyadong nasa itaas pero elevated na ang trail na tinatahak namin at kumakaway na ang magandang pasikat na araw. 

Nahinto ako sandali para kunan iyon ng mga litrato. Ako ang nahuli dahil talagang hindi ko matantanan. Mabuti na lang at naroon si Riggwell na very supportive na kahit yata dumapa ay gagawin niya makunan lang ako ng magandang anggulo!

"Pwede ka ng maging photographer." masaya kong puri habang tinitignan ang mga kinuha niyang litrato.

"Photogenic ka lang rin at mabilis kunan ng litrato kaya maayos agad." siniko niya ako ng makita ang paghinto ni Achilles para hintayin kami. 

Nagpatuloy kami sa paglalakad. Evelyn was almost thirty steps ahead of us. Bilang bihasa na siya at unang beses ko pa lang ay ilang beses kong nakitang gusto niya akong tawanan lalo na ng may madaanan kaming malalaking bato na medyo madulas pa dahil sa tagaktak ng ulan kaninang madaling araw.

Kitang-kita ko ang pagpapasikat nito nang lumaon at humirap na ang trail.

"Archi, bilis! Baka abutan tayo ng gabi at hindi na natin makita ang sunset sa peak kapag mabagal tayo!" sigaw niyang nagpataas sa kilay ko.

Alam kong ako ang pinatatamaan niya. Kung hindi nga lang talaga ako nagpipigil ng galit dahil ayaw kong mag-away kami ni Achilles ay baka sinugod ko na siya at inginudngod sa mga batong tinutuntungan niya.

Binilisan ko ang kilos. Nakasabay naman ako at medyo nakaabot, pero ng makarating kami sa trail na kailangang gamitan ng lubid dahil matarik at may ilang putik pa ay nahinto na ako. Parang gusto ko nang sumuko hindi dahil sa pagod kundi dahil sa presensiya ng kakambal ni satanas na panay ang dikit kay Achilles at pasaring naman sa akin.

Bida-bida itong nanguna roon at walang hirap na nakaalpas. Umangat ang gilid ng labi niya na tila ipinagmamayabang na basic lang iyon sa kanya. 

Putang ina wala akong pakialam at hindi ako na-impressed! Kamukha mo si Tarzan!

Bumagal ang pace namin dahil sa pag-level up ng trail. Evelyn started shouting at us. Pinauna ko ang mga nasa likuran ko at nagpahuli na lang dahil ayaw kong matengga kaming lahat sa ibaba. Hindi iyon napansin ni Achilles. Siya sana ang susundan ko samantalang si Riggs naman ay nauna na dahil kukunan ako ng picture kaya gano'n na lang ang paglaglag ng panga niya nang makita akong nahuli sa ibaba.

Nilapitan siya ni Eve at agad na hinawakan sa braso.

"Tara na, Archi! Nandito na 'yong magandang spot halika mag-picture tayo!" malaki ang ngisi niyang sabi rito sabay hila sa lalaki, pero hindi pa man ito lubusang nakakahakbang ay agad nang nalaglag ang panga niya matapos nitong hawiin ang kanyang kamay.

Nagulat rin ako at hindi iyon inasahan lalo pa't bahagyang napaatras ang babae sa lakas.

"Mauna ka na, Eve. Bababa ulit ako para alalayan si Cali. Susunod kami." aniyang dahilan nang paglipad ng tingin sa akin. 

Awtomatiko naman akong napahalukipkip at pipikit-pikit siyang dinilaan upang asarin. 

Ano ka ngayon, Tarzan?

! 

Mamatay ka 

na lang 

sa inggit!

 

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 23

Chapter Twenty-Three

Torete

Hindi nawala ang tagumpay sa puso ko lalo pa ng makarating kami sa summit. Kahit na medyo nahuli kami ni Achilles sa sunset ay naabutan pa rin namin.

Simula ng tulungan niya ako kanina ay hindi na ako nito iniwan. Sa pagkapahiya, hindi na rin lumapit si Eve sa aming dalawa. Mas lalo kong na-enjoy ang pagha-hiking lalo na’t sa mahabang lakaran ay nakaalalay sa akin si Achilles.

He was so patient of me. Alam niyang unang beses ko kaya alagang-alaga niya ako. Ilang beses ko ngang natapakan ang haba ng buhok ko habang naglalakad eh! Gano’n ako kaganda.

“This is so beautiful…” nagiginhawaang bulalas ko habang nakatulala sa pababang araw.

Hindi ko nagawang kunin ang aking telepono lalo na’t parang ayaw ko na lang kumurap. Gusto kong sauluhin ang lahat ng mga nangyayari. Riggwell was snapping some photos of us and that was enough.

“Sobrang ganda…” bulong ni Archi sa gilid ko dahilan para mapatingala ako sa kanya.

My heart pounded when I caught him staring at me and not the sunset. Our eyes were gazing at each other, walang nagsalita, walang gumalaw. Nang malaglag lang ang mga mata niya sa aking mga labi at mapalunok ay saka lang ito nakabawi. Agad niyang hinawakan ang aking likod at dinama ang bimpong inilagay niya roon para matakasan ang aking mga mata.

“Magpalit ka ng damit. Basa ng pawis,” nilingon niya ang mga babae at tinawag ang isa.

Nanatili ako sa aking pwesto. Hindi pa rin mapaniwalaan ang pagiging maalalahanin niya sa akin.

Sa unang pagkakataon ay ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong klaseng pag-aalaga. I wonder if my parents ever did that to me. Iyong paglagay pa lang ng bimpo sa likuran ay wala na akong naalala. Parang ngayon lang nangyari ’yon sa buhay ko.

All my life I’ve been the bravest kaya tingin nila ay kaya ko na ang lahat at hindi na kailangan pa ng pag-aalaga. I’ve never felt cared, until now…

I love how Achilles did that for me. Na parang hindi na kailangan ng label ang kung anong mayroon kaming dalawa dahil sapat na ang lahat ng mga ginagawa niya’t ipinapadama sa akin. This is how a man should treat his girl. Ito ang tama.

Sa muli niyang pagbaling sa akin ay ibinigay niya ang aking bag. Lumapit na si Angela sa akin. Siya lang rin kasi ang gustong unahin ang magpalit tutal patapos naman na ang sunset.

“Go,” aniya sabay ngiti.

“Ikaw? Hindi ka magpapalit?”

“Kahit dito pwede akong magpalit. Sige na, baka matuyuan ka na ng pawis.”

Naramdaman ko ang pagsiko sa akin ni Angela, para na itong nangingisay dahil sa amin ni Achilles. Tumango at ngumiti na lang ako sa lalaki bago nagpatianod kay Angela.

Hindi nawala ang pagkagat ko sa aking labi habang kasama ang babae.

“Gusto ka talaga ni Achilles…” napasulyap ako sa kanya.

Mayroong tabing na pwedeng bihisan pero dahil pang-isahang tao lang ay pinauna niya ako.

“The feeling is just mutual.” I answered her.

Wala na akong paligoy-ligoy dahil matagal ko naman nang isinambulat sa mga mukha nila ang pagkagusto ko sa lalaki. Isa pa, gaya ng sabi ko kanina ay alam kong kampon siya ni Eve kaya hindi ako pwedeng magpakampante.

“Ngayon ko lang nakitang ganito si Archi. Ni minsan hindi siya nagkaroon ng relasyon na mukhang higit pa sa pagkakaibigan. Natural talaga siyang friendly pero iba ang tingin niya sa ’yo. Pansin ko na ’yon una pa lang.”

Binilisan ko ang pagbibihis dahil sa mga narinig. Muli akong napatitig sa kanya nang matapos.

“Close sila ni Evelyn noon pa, hindi siya naging ganito sa kaibigan mo?”

Napanguso si Angela at agad na umiling.

“Never,” nagpalit kami ng pwesto. Saka lang siya nakasagot nang nagbibihis na. “Asa lang si Eve palagi kay Archi. Tsaka alam rin ng lahat na hindi nag-i-entertain si Archi ng mga babae dahil gusto niyang magtapos muna at unahin ang career kaysa sa pakikipagrelasyon.”

Parang gusto ko na kaagad siyang maging bestfriend dahil sa narinig. Hinintay ko siyang matapos.

“Bagay kayong dalawa. Huwag mo na lang akong isumbong kay Evelyn dahil baka hindi ako patulugin sa tent niya.” paalala nitong natatawa habang bumabalik na kami sa nakararami.

Everyone was setting their tent. Muling bumalik ang ngisi ko nang makita si Achilles na abala habang binubuo ang tent na dala niya para sa akin. Nang makita niya ang paglapit ko ay agad niyang kinuha ang maliit na collapsible chair at inayos ang tindig malapit sa binubuo niya.

“Dito ka na muna.”

Hindi ko napigilang matawa. Oo nga’t gusto kong ginagawa niya akong prinsesa, pero hindi naman maatim ng puso kong hayaan siyang itayo ang tent ng wala akong naiaambag. Ayaw kong maging pabigat sa kanya at ayaw ko ring masyadong pinagsisilbihan.

Ibinaba ko sa upuan ang bago ko imbes na maupo.

“Tutulungan na kita para mas mabilis.”

Napatuwid siya ng tayo pero bago pa makapagreklamo ay tinulungan ko na. It wasn’t my first time building a tent. Ilang beses na rin akong isinama ni Kuya Sage noon sa mga camping nila at tinuruan niya ako kaya alam ko ang gagawin. He was surprised to see me do the right thing without him telling me what to do.

“My brother taught me how to build tents. Saling pusa ako palagi sa camping nila kaya alam ko.”

“I see,” hindi na niya ako pinigilang tumulong.

Nagpatuloy kaming dalawa kahit na minsan ay napapansin ko ang pagtagal at pagpirmi ng titig niya sa akin. Hindi ko pinansin dahil baka mahimatay na naman ako.

“Good job.” aniya nang matapos na naming dalawa iyon.

Busy ang lahat sa pagbuo pero kahit na kami ang nahuli ay kami pa rin ang naunang natapos. Si Riggwell ay hindi makausap dahil parang naba-badtrip na sa binubuo habang ang mga babae at ilan naman ay hirap na hirap pa rin.

Saka lang ako naupo sa ibinigay niyang upuan. Akala ko ay tatabihan niya ako nang kunin niya ang isa pang collapsible chair at inilagay sa tabi ko, pero literal na nalaglag ang panga ko nang walang sabi niyang iangat ang kanyang suot na t-shirt!

Ang mga abs na pangarap ko lang makita noon ng personal ay nakabalandra na ngayon sa aking harapan! I felt like I could taste them sa sobrang lapit! Agad kong itinikom ang bibig dahil baka tumulo na lang ang laway ko! What a masterpiece!

Nang mapansin niya ang pagtigil ko matapos mahubad ang damit ay tila doon niya lang naalala ang aking presensiya. Nagmamadali niyang hinalungkat ang gamit sa bag at agad na tumalikod upang ipagpatuloy ang pagbibihis.

Kung kasalanan ang matinding pagnanasa at ngayon ang judgement day ay paniguradong itatapon na ako rekta sa impyerno.

Walang salitang lumabas sa aking bibig nang maupo siya sa aking tabi. Halos maubos ko ang tubig na ibinigay niya sa akin! Sa abs niya ako mas napagod kaysa sa pag-akyat ng bundok!

“Gusto mo pa?” tanong niya nang talagang inubos ko ang laman ng kanyang tumbler.

Pinunasan ko ang aking labi saka umiling.

“Okay na. Thank you.”

“Napagod ka?” He asked.

“Okay lang. It was fun. Ikaw? Napagod ka sa kakaalalay sa akin?”

“Hindi. Are you hungry? Gusto mong meryenda?”

Umiling ako. “Hintayin na lang natin silang matapos.”

Tumango siya at inilipat ang mga mata kay Riggwell. “You need help Riggs?”

Sinamaan siya nito ng tingin.

“Hindi na Achilles!” sigaw nito pabalik. “Diyan ka na lang kasi ’di ba tent natin ’to? ’di ba dito ka rin matutulog mamaya kaya huwag mo na akong tulungan! Okay lang ako kahit na hirap na hirap na ako! Ayos lang talaga, Achilles! Huwag kang makonsensiya ka sana!”

We both chuckled at that.

“Go, I’m fine here.”

Tumango siya pero bago pa ako iwan ay nagbilin pa ng mga salita.

“Tawagin mo lang ako kung may kailangan ka. Nasa bag ko ang mga towel kung kailangan mo.”

“Go,” inginuso ko lang si Riggs na parang gusto nang patayin ang tent na hindi maitayo-tayo. “I’m fine, really.”

“Alright.”

Sa kanyang pagkawala ay saka lang ako nakahinga ng maluwag. I know I love all his attention, but I don’t think my heart was prepared for it. Parang ngayon ay nanghihina ang puso ko at hindi kinakaya ang kanyang mga ginagawang nagpapabaliw rito.

Pagkatapos nilang ayusin ang mga tent ay nag-ayos na rin muna kami ng mga katawan bago kumain. May mga dala silang kahoy para sa maliit na bonfire na gagawin at ang tubig para pamatay rito ay nakabantay lang rin. Hindi talaga ideal na mag-bonfire sa ganitong lugar pero maingat sila pagdating sa pagha-hiking.

Pinag-usapan na rin na maglilinis kami doon bago umalis at ang lahat ng kalat ay dadalhin sa baba. We’re lucky that there was no other group than us. Solo namin ang lugar kaya mapayapa. Kahit na gano’n, hindi naman nawala ang pagkalampag ng puso ko hindi lang sa tuwa at kilig kundi pati na rin sa inis dahil sa papansing Evelyn na talagang tumabi rin kay Achilles para maituloy ang panglalandi.

Hinayaan ko na lang siya sa mga kahibangan niya. I don’t want to shift my focus on the negativity. Ayaw kong pag-awayan ulit namin siya ni Achilles dahil wala naman siyang maidudulot na maganda sa kung anong mayroon kaming dalawa.

Some of the guys brought hotdogs. Niluto nila iyon sa apoy habang patuloy ang masayang kainan ang kwentuhan.

“Archi, may suman pa ako. Gusto mo pa ba?”

Pinigilan kong matawa nang maalala ang bagay na iyon. Iyon kasing ibinigay niya kanina sa lalaki ay ipinakain naming dalawa sa asong nadaanan namin sa trail.

“Sige lang, Eve. Busog na ako. Thank you.”

Sa pagsulyap ko sa babae ay nakita ko kaagad ang kanyang lungkot. Agad ring natanggal ang titig ko nang balingan ako ni Achilles.

“Gusto mo pa?” tanong niya sabay sulyap sa mga hotdog.

Umiling ako. “Okay na busog na ako. Thank you.”

“You sure?”

“Tubig na lang.”

Agad niya akong inabutan. Mas lalong napasimangot ang mukha ni Eve sa ginawa nito.

Nagpatuloy ang masayang usapan. Maraming mga kwentong umusbong at hindi nagpatalo si Eve sa pagkukwento kung paano sila unang nagkakilala ni Archi.

She was part of the choir. May dalang gitara si Robertino kaya agad naman itong nag presinta sa pagkanta ng especially for you by MYMP habang nakatitig kay Achilles.

I have to admit that her voice was good. Magaling at maganda ang boses niya at natuwa ang lahat, pero dahil competitive ako at hindi ako basta magpapadaig lang ay nagulantang ang lahat nang kunin ko ang gitara kay Robertino.

Achilles and Riggwell’s jaw dropped when I started tuning the guitar.

“Marunong kang maggitara, Cali?” namamanghang tanong ni Angela, hindi rin makapaniwala.

Magiliw akong tumango. A homeless man taught me how to play guitar. Hindi naman siya totally homeless. Sakto lang nang nakilala ko siya ay wala siyang bahay. I was with my Mother that time. Sa simpleng lugar kung saan ako tumira kasama ang mga taong salat sa buhay.

I started humming the lyrics of the very first song I’ve learned playing. Lahat sila ay hindi na nagsalita at hinintay na lang ako.

Humugot ako ng isang malalim na paghinga at marahang pumikit bago damhin ang tono at sabayan.

“Sandali na lang… maari bang pagbigyan…”

Some of them gasped at that.

“Aalis na nga, maaari bang hawakan ang iyong mga kamay… Sana ay maabot ng langit ang iyong mga ngiti… Sana ay masilip…”

Hindi maganda ang boses ko gaya ni Eve pero ang determinasyon ko ay nag-uumapaw ngayon.

Bago ko kantahin ang susunod na mga lyrics ay awtomatikong napatitig ako kay Achilles. Pakiramdam ko ay pinipiga ang puso ko, pero nagawa ko pa ring magpatuloy.

“Wag kang mag-alala. ’Di ko ipipilit sa ’yo, kahit na lilipad ang isip ko’y torete sa ’yo…” pagpapatuloy ko habang matamang nakatitig sa kanya at siya rin pabalik sa akin.

Nagpatuloy ako sa pagkanta at hindi na binitiwan ang kanyang mga matang ngayon ay nagniningning na sa tuwa.

It wasn’t the first time that I sang in front of him. Narinig na niya akong kumanta noon pero sa reaksiyon niya ngayon ay parang first time niya uling marinig ang boses ko.

“Torete, torete, torete ako… torete, torete, torete sa’yo…”

He looked at me like I had the best singing voice. Na sa bawat pagbukas ng aking bibig ay binabalot ng kilabot ang puso niya. His reaction was just so pure, making the corners of my eyes watered.

I was always confident with myself and everything. Kahit nga hindi kagandahan ang boses ko ay matigas ang mukha ko, pero ngayong kitang-kita ko sa mga mata niya ang appreciation at matinding paghanga sa aking ginagawa ay gusto kong manghina.

I couldn’t remember when I felt that. Parang ngayon lang rin talaga may taong naka-appreciate sa akin kaya gusto kong maging emosyonal. God, everything with him really felt like a first time experience. Achilles made me vulnerable, cared and appreciated. It was the best and scariest feeling ever. Hindi ko maintindihan.

Nagawa ko lang tanggalin ang mga mata ko sa kanya nang matapos ko na ang kanta. Sa pagtatapos kong mag-strum ay agad siyang pumalakpak dahilan para sundan siya ng lahat.

Riggwell was so happy and in awe of my hidden talent. Napa-whistle pa ito na parang numero unong fan ko.

Natatawa akong nag-bow na akala mo’y pormal iyong performance. Nang muli akong mapapihit kay Achilles ay muling natabunan ng kaba ang tigas ng mukha mo.

“Ang galing naman.” he commented.

I pursed my lips, bahagya ko siyang siniko.

“Relax, baka mag-propose ka kaagad hindi ako ready.”

He chuckled at that. Napalunok ako nang pasimple siyang umurong palapit sa akin. Eve was so jealous of me lalo pa’t dahil sa performance ko ay nakalimutan ng lahat na kumanta rin siya. Kahit na mas magaling siya sa akin ay nasa akin ang atensiyon ng lahat.

Pilit kong nilakasan ang loob ko nang maramdaman ang pagkikiskisan ng mga balat namin ni Achilles. I could smell the comforting scent of his body. Kahit na hilamos lang kami at kaunting paglilinis ng sarili dahil kaunti ang tubig ay ang bango-bango pa rin ng katawan niya.

Hindi na siya umalis sa tabi ko kahit na may pagkakataong inaasar na kami dahil talagang napadalas na rin ang pagtigil ng mga mata niya sa akin. Ayaw kong pansinin dahil nababaliw na naman ako, pero hindi maiwasan lalo na’t wala na itong pakialam sa usapan dahil nasa akin lang ang buong atensiyon.

“Baka matunaw na ako Achilles. Kumalma ka.” pagbibiro kong bulong matapos ang ilang daang beses ko nang pagpapalampas sa pagkatulala niya sa akin.

Napakamot siya sa ulo at agad na ibinalik ang mga mata kay Riggwell na nagkukwento, pero maya-maya lang ay bumalik na ulit iyon sa akin.

Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi dahil para nang sinisilaban ang mga lamang loob ko sa nangyayari.

“Hindi ko kaya…” mahina niyang bulong pabalik.

That was where I lost my control not to stare back at him. Halos sabay kaming napalunok ng muling magtitigan ang aming mga mata.

Sa bahagyang pagkawala ng ngiti niya’t pagiging seryoso habang nakahinang ang titig sa akin ay mas lumakas ang paghuhuramentado ng puso ko.

Kahit na magiliw ang usapan at napakarami namin ay parang kami lang ang tao sa bundok na ito. Parang wala na kaming pakialam sa lahat.

I gasped when the next thing I felt was his hand… slowly touching mine…

He licks his bottom lip. “Can I?” paalam niya habang ang daliri ay nilalaro na ang likod ng aking palad.

Marahan akong tumango at pagkatapos ay inangat ang kamay upang tuluyan na niyang mahawakan. Muli ay tinablan ako ng hiya. Agad kong itinago ang mga kamay naming magka-holding hands sa ilalim ng kumot na ibinigay niya para sa akin.

Umayos ako ng upo at wala nang pakialam na isinandal ang sarili sa kanyang katawan. Hinayaan niya ako. Habang patuloy ang paghigpit ng kapit niya sa aking kamay sa ilalim ng kumot ay lumipad naman ang isa niya pang kamay sa aking ulo.

I almost closed my eyes when I felt him brush the strands of my hair slowly… Ang mga nalaglag na hibla sa aking mukha ay inayos niya pabalik sa likod ng aking tenga.

“Okay ka lang? Komportable ka?” He asked.

“Y-yeah…” mabagal ang pagkurap kong sagot habang patuloy na nagwawala ang puso, pero mas lalo pa iyong nagtumalon nang sunod kong maramdaman ang marahan niyang paghalik sa aking buhok na gaya ko ay ikinagulantang rin ng lahat!

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 
🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

 Ceng Crdva

Facebook Group : 

CengCrdva Wp

Instagram : 

CengCrdva/Cengseries

Twitter : 

CengCrdva

# CHAPTER 24

Chapter Twenty-Four

Perfect

My pulse continued raising. Mabuti na nga lang at wala naman kaming history ng sakit sa puso dahil kung mayroon ay baka inatake na ako at namatay doon. 

Nang matapos ang mahabang kwentuhan at lumalim na ang gabi ay nagpasya nang magpahinga ang lahat. 

Hinatid ako ni Achilles sa aking tent. I am okay with sleeping alone. Walang problema doon, pero nang akmang aalis na siya para pumunta sa sariling tent ay hindi ko napigilan ang sariling hawakan ang kanyang kamay at pigilan.

"M-Matutulog ka na ba?"

Natigil siya't napapihit pabalik sa harapan ko. 

"Maaga pa tayo bukas. If you want to see the sunrise, matulog ka na ngayon para hindi ka mapuyat."

Tumango ako pero hindi pa rin nagawang bitiwan ang kanyang kamay.

"D-Doon ka talaga matutulog?" I asked the obvious question. Nagdikit ang mga kilay niya. "Uh, I mean, baka gusto mong dito na lang matulog?"

"Cali–"

"Promise hindi kita pagsasamantalahan!" agad kong itinaas ang mga kamay ko. "Ang tahimik kasi tsaka first time ko kung sakaling matulog ng mag-isa sa tent at sa ibabaw pa ng bundok."

"Gusto mo palipatin ko si Angel?"

"Ayaw mo bang ikaw na lang?"

I see him swallowed hard at that, "I... Uh..."

"I won't bite, Archi. I-I mean, hindi pa..." 

Napangisi ako at agad na nag-peace sign dahil sa mga sinabi. Napakamot siya sa kanyang kilay.

"I'll behave. Gusto ko lang ng may kasama pero kung ayaw mo, okay lang."

"Alright," he said. 

Bumagsak ang balikat ko sa naging sagot niya. Nang umatras siya ay wala na akong nagawa kundi ang pumasok sa loob matapos mag goodnight, pero hindi pa man ako nakakaayos sa loob ay muli ko nang narinig ang mga yapak niya pabalik!

Nagkukumahog kong hinawi ang pintuan ng tent. Yumuko siya at ipinakita ang mga dalang gamit.

"Kinuha ko lang. Are you sure you want me there?"

Nilawakan ko ang pinto para papasukin siya.

"One million percent sure."

Wala sa plano ang lahat. Ang totoo ay ayaw ko rin siyang narito dahil nababaliw ang puso ko, pero hindi pa ako inaantok at baka mas lalo akong mabuang kapag tumulala ako buong magdamag. I don't think I'll have the energy for tomorrow's long journey if that happens.

Matagal kaming nagpakiramdaman. His tent has windows. Ito pa nga ang pinakamalaki sa lahat ng tent na dala namin dahil gusto niya na maging komportable ako. Sakto lang sa height niya ang tent. It was really his. 

"Matutulog ka na ba?" tanong ko nang hindi na makatiis matapos naming mahiga. 

Mula sa bintana ay dinudungaw ko ang maliliwanag na bituin sa kalangitan. Sa kanyang gawi ay alam kong gano'n rin siya. Tahimik na ang lahat. Ang iba ay tiyak na tulog na dahil sa pagod.

"Nagpapaantok. Ikaw? Hindi ka pa inaantok?" He answered.

"Masyado pang maaga. Hindi ako sanay na matulog ng wala pang alas-dies."

Naramdaman ko ang kanyang paggalaw. Nang lingunin ko siya ay napasinghap ako nang makitang nakatitig na pala ito sa akin.

"Gusto mong patulugin kita?" marahan niyang tanong na nagpataas ng kilay ko.

"Paano mo naman gagawin 'yon?"

He lifted his hand and then placed it on my head. Wala sa sariling napapikit ako kaagad nang maramdaman ang magaang paglalaro ng mga daliri niya sa aking buhok. 

God, it feels nice... Parang bigla nga akong inantok sa kanyang ginagawa. Napahikab ako.

I heard him chuckled. Umurong ako palapit at wala nang sabing iniyakap ang mga kamay sa kanyang katawan. Hindi siya gumalaw kaya agad kong ibinaon ang ulo sa kanyang dibdib. He stopped for a moment. Ilang segundo pa ang lumipas bago siya makabawi at magpatuloy sa paglalaro sa aking buhok.

"You're really good at this, Achilles..."

"Hmm?"

"You're such an ideal boyfriend. You are perfect."

"I am not."

"Sa mga mata ko, oo."

Bumagal ang paglalaro niya. "Why do you like me so much, Cali?"

Kahit na gusto kong ilayo ang sarili upang titigan siya ay hindi ko ginawa. Ito yata ang unang beses niyang tinanong ang bagay na 'yon. Napaisip ako ng matindi pero ang tanging lumabas sa bibig ko ay malamyang tanong.

"Bakit hindi?"

"Syempre may dahilan ka. Gusto kong malaman."

"Why is that so important?"

Naramdaman ko ang kanyang pagkibit ng balikat. 

"I just like you. I don't know the exact reason. Basta ang alam ko, gusto kita. Gustong-gusto at sobra-sobra, Archi..."

Natahimik siya. "Hindi ako perpekto. Don't look at me that way because you'll be disappointed. Ayaw ko 'yon."

Doon na ako nagkaroon ng lakas na titigan siya. Hindi natigil ang paghaplos niya sa aking buhok kahit na magkahinang na ulit ang aming mga mata.

"I don't care. You make me happy and that's all that matters. Basta sabi ko sa 'yo, hayaan mo lang akong gustohin ka."

He swallowed hard at that. "Paano kapag nasaktan kita?"

I shrugged my shoulders. "Sanay na ako roon. Bakit? Sasaktan mo ba ako?" matapang kong tanong.

"Hindi ko gagawin 'yon, pero ayaw kong magsalita ng tapos. Lower your expectations of me because I don't want you to get hurt."

Umangat ang mga kamay ko patungo sa kanyang mukha. Mas lalong namungay ang kanyang mga mata nang marahan ko iyong haplusin.

"I am ready to get hurt, Archi... Kung dahil sa 'yo at sa pagmamahal mo, handa akong masaktan dahil alam kong doon lang rin ako sasaya. Ikaw lang ang makapagpapasaya sa akin ng sobra kaya hindi ako natatakot..."

"What if I'm not yet ready to commit? Paano kung hindi kita mapanindigan?"

Kahit na negatibo ang kanyang sinabi ay hindi mapigilan ng puso ko ang matuwa. It was the first time that we talked about something between us. Alam ko namang parehas kaming marupokpok sa isa't-isa at hulog na pero naiintindihan ko rin ang mga takot niya. He already break some of his rules for me. Alam at ramdam ko iyon and he has the right to feel all that.

"Then I'll do that for us... Hayaan mong ako ang manindigan para sa ating dalawa."

"Cali–"

"Hindi mo mababago ang puso at isip ko, Achilles. Sa ayaw at sa gusto mo, ikaw na ang minamahal at patuloy kong mamahalin. Okay lang kung hindi ka pa handa. Sinabi ko nang maghihintay ako, 'di ba?"

Doon na siya napapikit, tila hindi kinaya ang mga narinig sa aking bibig. Bago pa ako makapagsalita ulit ay ibinaba na niya ang kamay sa aking bewang upang mas idiin ako sa kanyang katawan. 

Kusang kumawala ang masayang ngiti sa aking mga labi habang sinasagot ko ang mahigpit niyang yakap sa akin. Mas ibinaon ko ang aking mukha sa kanyang mabangong dibdib nang maramdamang muli ang masuyo niyang paghalik sa aking buhok.

"Nakakarami ka na, ha?" I jokingly said. 

"Sorry..." para siyang natauhan at agad nahiya kaya mabilis akong sumagot bago pa niya ako bitiwan.

"No!" agad ko siyang tiningala. 

My eyes fixated on his lips. Parang hinila ang lahat ng lakas ko dahil doon pero hindi ako nagpatalo sa kaba.

"It's just that, my lips are jealous..."I whispered slowly. "Can you kiss my lips, too?" 

I swallowed hard when he did not budge. Nanatili rin ang mataman niyang titig sa aking mga mata ngunit bago ko pa hilingin na sana ay kunin na lang ako ng lupa sa kahihiyan ay sunod ko nang naramdaman ang pagdikit ng kanyang mukha sa akin upang halikan ang aking mga labi!

My heart pounded violently inside my chest! Halos maiyak ang mga mata ko sa sobrang pagkakapikit ko! His lips were the softest lips I've ever kissed. Hindi ako gumalaw. It was just a peck on the lips, but I felt like it was still the best kiss I've ever had.

Sa pag-angat ng kanyang kamay paangat sa aking buhok ay inakala kong titigil at lalayo na siya pero gano'n na lang ang muli kong pagkalunod nang maramdaman na ang paggalaw ng kanyang mga labi. Maingat, naninimbang, nanunudyo, naghihintay ng aking sagot.

I gladly answered his bold kiss by parting my lips and sucking his lower lip gently. Agad na umayos ang kamay niya sa aking leeg, hindi inasahan ang marahas ko ring pagsagot.

I'm a great kisser. It was true that I've kissed a lot of guys before Brixton kaya masasabi kong expert ako. Noon kasi ay wala lang naman iyon at trip trip lang. It was all meaningless, but now with him, I felt like this is how a kissed should be done.

I guide his lips to dance with mine. Moments later, we were catching our breath heavily. Ilang beses na kumawala ang mahihina niyang ungol lalo pa nang makapasok na ang aking dila sa loob ng kanyang inosenteng labi. He really doesn't know how to properly kiss. Inayos ko ang aking kamay sa kanyang mukha. I lifted myself to kiss him even more. 

Hindi ako natigil kahit pa dama ko ang marahan niyang pagpigil sa katawan ko nang lumipat ako sa kanyang ibabaw habang patuloy na nagtatalo ang aming mga labi.

I was so lost with our French kissing. Kahit na bihasa na ako sa paghalik ay para akong nangangapa sa kanya. Pakiramdam ko ay unang beses ko ring mahalikan. Patuloy na pinipilipit ang aking tiyan sa kada pilantik at pagtatalo ng aming mga dila. It was the first time that a moan escaped my mouth, too.

"C-Cali..." hirap niyang pinutol iyon nang marinig ang mahina kong pag-ungol. 

Magkadikit ang mga noo namin habang parehas na habol ang paghinga.

"Y-You should rest..."

"A-Ayaw mo ba?" tinatablan ng hiya kong tanong lalo na't tingin ko'y tapos na nga ang halikan kahit na hindi ko pa naibibigay ang full potential ko.

"I do... I do... but it's late," inangat ko ang noo para titigan siya. Sapat na ang agarang pag-iinit ng kanyang katawan para masabi kong namumula na naman siya. 

"We should rest." He said.

Tumango ako at nahihimasmasang umalis sa kanyang ibabaw. Walang sabi akong bumalik sa kanyang tabi at patalikod na nahiga. Napapikit ako ng mariin. Parang gusto kong batukan ang sarili ko dahil masyado akong easy to get pagdating sa kanya. Kung siguro gago lang si Achilles ay laspag na ako. I am such a whore when it comes to him. Hindi ko maiwasang ikumpara ang sarili ko sa kung sino ako bago mapunta sa lugar na ito at makilala siya.

Oo mas gago ako noon pero ni minsan ay hindi ako lumandi ng ganito na kulang na lang ay ihain ko ang sarili sa isang lalaki. Gago ako at maitim ang budhi pero hindi ko ipinamigay ang sarili ko kahit kanino noon. Kahit na sobrang curious ako sa sex ay mataas ang paninindigan ko, pero ngayon... With him, I don't think I can have my old self-control. Tila matagal na akong nilubayan no'n simula ng makilala ko siya.

"Cali... I'm sorry..." maingat niyang sabi matapos ang nangyari. 

Hindi ako sumagot. Nanatili akong nakapikit at nahihiya sa mga pinaggagagawa ko.

"Cali..." muli niyang tawag.

"Matulog na tayo, Archi."

"Are you mad?"

Kinalabit niya ako, hindi pa rin ako lumingon. 

"Hindi. I'm trying to sleep."

"Can we talk?"

Umiling ako. "Good night Achilles."

"Belcalis..." wala na akong nagawa nang ilagay niya ang kamay sa aking bewang at marahang ipihit ang aking katawan paharap ulit sa kanya. "Let's talk..."

"Tungkol saan?"

"About the k-kiss?"

"There's nothing to talk about it."

"It was my first time," he confessed. Napadilat ako. "And I like it... Cali, I swear, I do..."

"But?" dagdag ko dahil alam kong maraming pero ang mga salita niya.

Hirap siyang napabuntong-hininga. Muli na lang akong pumikit dahil ayaw kong bumigat ang dibdib ko sa kung anong sasabihin niya.

"Look at me, please?"

"Matulog na tayo, Achilles. Huwag na nating pag-usapan pa dahil–"

"This isn't the right time," he cut me off. Dumiin ang aking pagpikit.

Heto na nga ba ang sinasabi ko. I'm starting to feel the daggers striking my heart.

"Sorry kung mapilit ako at may nalabag ako sa mga rules mo. Let's just forget–"

"Look at me," he demanded again. 

Wala na akong nagawa kundi ang makipagtitigan ulit sa kanya pero bago ko pa madagdagan ang mga sinasabi ko ay nauna na siyang magsalita.

"I like it so much that I needed to stop it before I lose all my control..."

My lips parted at that. "Gustong-gusto kong halikan ka pero ayaw kong lumagpas tayo doon. Hindi pa ito ang tamang oras para sa bagay na 'yon. I respect you so much Cali and I don't want to take advantage of you."

Mas lalo akong nahiya para sa sarili ko. Mas mataas pa ang respeto niya sa akin kaysa sa respeto ko para sa sarili ko. Gusto kong maiyak sa tuwa para sa kanya at inis naman para sa akin.

"Ang easy to get ko ba? Are you turned off?" Nahihiya kong tanong, hindi makatitig sa kanya ng mabuti.

"No," he answered almost immediately. "You are not and I am not turned off. Ayaw ko lang na sa ganito. Ayaw kong pagsisihan mo."

"Paano kung hindi ko pagsisihan?"

Pinigilan kong mapapikit ulit nang hawiin niya ang lahat ng buhok na nakaharang sa aking mukha.

"We're still too young for that. Darating din ang tamang panahon para sa bagay na 'yon and this is not it."

Naintindihan ko ang gusto niyang sabihin at nirespeto ko iyon kahit na parang nababaan ako sa sarili ko. Nang manahimik ulit ako ay hinaplos niya ang aking pisngi. I bit my lip when he smiled at me.

"In God's will and time, it will happen. We don't need to rush."

Bumuntong-hininga ako at tumango. Hinawakan ko ang kamay niya.

"Sobrang cheap ko na sa mga mata mo, Achilles," nahihiya ko pa ring sambit. "Sorry."

"Hey..." naaalarma niyang inangat ang sarili. 

He was hovering me now. Sa lapit niya ay mas lalo yatang nanghina ang kalamnan ko. Hindi na ako nakapagsalita ulit.

"Don't say that. Wala kang ginawang masama. Hindi mo kailangang mag-sorry and no. You are not and will never be like that in my eyes. You are just perfect, Belcalis..."

Kumurap-kurap ako dahil sa agarang pamumuo ng mga luha sa gilid ng aking mga mata. His words were uplifting my spirit. Hindi niya hinayaang bumaba ang tingin ko sa sarili ko kahit na iyon naman talaga ang totoo.

"Sabi mo walang perfect so please don't comfort me with your lies. Sabihin mo ang totoo, tatanggapin ko."

"You are perfect," pag-uulit niya lang kasabay ng muling paglabas ng masuyong ngiti. "At iyon lang rin ang paniniwalaan ko. Huwag ka ng mag-isip ng kung ano. Gusto ko. Gusto ko ang lahat pero may tamang oras para sa lahat ng bagay. Trust me, sa tamang panahon, magiging worth it 'yon."

Hindi na ako nakasagot nang dumukwang siya para baunan ng halik ang aking noo bago bumalik sa aking tabi. Ibinalik niya rin ang kamay sa aking buhok kaya napapikit na ako. 

"I want it to be you," wala sa sarili kong sambit habang nakayakap na ulit sa kanya at nilalabanan ang antok dahil sa muling paggalaw ng kanyang kamay sa aking buhok. "Mas malakas ka kay Lord kaya sana sabihin mo sa kanyang ako rin ang gusto mo para hindi na siya malito. Sabihin mo ang buong pangalan ko para hindi ka na niya ibigay pa sa iba. I will trust the process as long as it's with you, Archi... Basta sa 'yo, Achilles, basta ikaw..."

He kissed my hair thrice and then hugged me tight before saying, "Alam na ni Lord 'yon."

What do you think about this story so far? Let me know in the comment section below. 🙂

—

Follow all my social media accounts if you want to be updated.

Facebook Page :

Ceng Crdva

Facebook Group :

CengCrdva Wp

Instagram :

CengCrdva/Cengseries

Twitter :

CengCrdva

CHAPTER 25

Chapter Twenty-Five

That’s What I like

“Of course, I’ll accompany you.” sagot ni Achilles sa kabilang linya ilang linggo pagkatapos ng hiking namin.

“Are you sure? Hindi ka busy?”

“I’ll make time. I’m happy to hear that. Sasamahan kita.”

“Oh, kalma! Nai-in love ka na naman, eh!” parehas kaming natawa dahil sa sinabi ko.

“You’re really fond of children, huh?”

Wala sa sariling tumango ako sa screen. Sa pagbaba kasi namin sa Mt. Padayon ay may mga nadaanan kaming tatlong batang magkakapatid na pababa rin. Ang sabi ay mga ulila na sila at pupunta sa kapatagan upang manghingi, mamalimos ng pagkain.

Ang mga tour guide ay kilala na ang mga bata. Ang sabi ay nasunog ang tinitirhan ng mga ito at nasawi ang kanilang mga magulang. Wala ring mga kamag-anak ang mga ito sa malapit at dahil walang makukuhaan ng pagkain sa bundok ay bumababa ang mga ito para mamalimos.

Dalagita ang panganay at bitbit nito ang wala pang isang taon na bunsong kapatid habang hatak naman sa isang kamay ang isa pa. Nang makita ko ang mga ito ay hindi ko na nagawang pigilan ang sarili kong akayin ang dalawang taong gulang na kapatid na wala pang suot na tsinelas.

Everyone was shocked because of what I did. Lalo na si Evelyn na parang biglang lumiit ang tingin lalo sa akin dahil sa madungis na batang karga ko. Kahit na wala naman akong obligasyon sa mga ito ay hindi ko na inalis ang atensiyon sa kanila.

I interviewed Lesly while I carried his brother Luke down the mountain. Kakaunti na lang ang tubig namin at tiniis ko ang uhaw para ibigay sa kanila ang tubig kong natitira, tuluyan nang nawalan ng pakialam kay Eve at sa lahat.

Archi helped me after he realized my intentions. Kahit na marami siyang dala ay ito na ang umakay sa bata pababa para hindi ako mahirapan. Kapag kasi pinapababa nila Eve ay parang napupunit ang puso ko lalo na’t nakayapak lang ito kaya hindi ko talaga binitiwan. I’m glad to accept his help. I honestly admired him more because of that.

Ngayong araw, matapos kong matanggap ang aking allowance ay gusto kong kausapin ang nag-iisang orphanage sa lugar para sa mga bata. They needed help and I have the means so I did not hesitate doing it.

“Hindi ba dapat normal na lang iyon lalo na sa kalagayan nila?” I answered him.

“You have a point, pero hindi gaya mong mag-isip ang lahat. May mga taong hanggang awa lang pero wala namang ginagawang pagtulong kahit na mayroon silang kakayanan.”

Hindi ko naiwasang malungkot doon. He was right. Some people are just selfish. Eve for example. I’m not hating her because she likes Achilles, but because her actions was needed to be addressed.

Tandang-tanda ko pa kung paano niya ako pandirihan lalo na’t nadumihan ang damit ko dahil sa madungis na si Luke. I insisted our group to stopped by the river. Kahit paano ay nakapaglinis ang magkakapatid.

Pagkatapos ng klase ay doon kaagad kami dumiretso ni Achilles. Nanatiling convoy lang ang mga tauhan ni Daddy.

Nagpapasalamat akong sinamahan niya ako at sinabi ko sa kanya ang plano kahit na balak ko na lang sana iyong sarilinin dahil alam kong mahirap rin talaga iyong paniwalaan pagdating sa akin. Bukod sa perang dala ko, nakatulong rin ang presensiya niya para mapabilis ang lahat. The orphanage even promised us to expect action as soon as possible. Nagpresinta ang mga itong sila na ang susundo sa magkakapatid upang kupkupin.

“Sabihin mo na lang na nag-date tayo. Basta don’t tell anyone about this.” sabi ko sabay kagat sa hawak na burger.

Sa orphanage kami nagtagal kanina. I checked the facility. Maraming bata roon dahil iyon lang ang nag-iisang bahay ampunan sa lugar at talagang maging ang mga karatig lugar ay sa kanila rin umaasa. Wala na ngang space pero dahil sa pera ay hindi naging madali at maayos ang lahat. They already got in touch with the local government before we left the place.

“Why?”

Nagkibit ako ng balikat. Itinuon ang mga mata sa nag-i-skateboard sa park na kinaroroonan namin.

“Ayaw ko lang. Hindi ako komportable at saka hindi naman importante. Okay ng tayo lang ang nakakaalam. I don’t want to make a big deal out of it.”

“But what you did is a big deal,”

Napanguso ako at sinimangutan siya. He wanted to let his cousins know about what I did, but I did not stop convincing him not to. Intindi kong masaya lang siya sa mga ginagawa ko at gusto iyong ipagmalaki pero hindi ko talaga gusto.

“Ayaw ko nga. Huwag mo nang sabihin.”

Napangiti siya at sa huli ay wala nang nagawa kundi ang tumango. “Fine. I’m proud of what you did, Cali.”

“Kaya mo ako nilibre ng burger, fries at mcfloat?”

He nodded. “And because I know you’re hungry.”

Ako naman ang nangiti at hindi na nagsalita dahil totoong nagutom ako sa mahabang usapan at paglilibot sa lugar na iyon dagdagan pa ng pagod sa klase buong araw. I bet he’s tired, too.

Hindi na ako nagpahatid sa kanya pauwi. Marami pa siyang gagawin at ayaw ko nang makaistorbo kaya sa driver ako nagpahatid.

Gaya ng routine namin, pagkauwi ay nakabukas ang aming mga telepono at ka-video call ang isa’t-isa. We both did our homework. Pagkatapos ay tinulungan ko siyang mag-review.

Prente siyang nakasandal sa headboard. Hawak ang makapal na librong nakasara at nananatiling suot ang salamin. He was wearing a simple white t-shirt. Medyo magulo ang buhok, pero nananatiling gwapo sa aking paningin.

“ACL.”

“Anterior cruciate ligament. ACL injuries are one of the most common ligament injuries to the knee. The ACL can be sprained or completely torn from trauma and or degeneration.” he answered.

Nag-isip pa ako ng mga nabasa ko kanina sa notes niya. “ADR.” I fired again.

“Adverse drug reaction. ADR is a harmful reaction to a medicine given at the correct dose. The reaction can start soon after you take the medicine, or up to 2 weeks after you stop.”

“Symptoms.”

“Mild symptoms include red, itchy, flaky, or swollen skin. Severe symptoms include skin that blisters or peels, vision problems, and severe swelling or itching. Anaphylaxis symptoms include throat tightness, trouble breathing, tingling, dizziness, and wheezing.”

“Treatment.”

“Antihistamines to decrease mild symptoms such as itching or a rash. Epinephrine to treat severe allergic reactions such as anaphylaxis and steroids to reduce inflammation.”

Napangisi ako bago muling bumato ng tanong.

“AIDS?”

“Acquired immune deficiency syndrome, a chronic, potentially life-threatening condition caused by the human immunodeficiency virus or HIV.”

It was one of the basic question that I fired. Bored niya iyong sinagot pero hindi ko tinigilan.

“Causes?”

“AIDS is caused by HIV. It can be transmitted through certain bodily fluids, intercourse, through blood contact or from the mother to child during pregnancy, childbirth or breast-feeding.”

“And?”

Nagdikit ang kanyang mga kilay sa pagkalito.

“You forgot something.”

“I did?” naguguluhan niyang tanong.

Tumango-tango ako. “Kalandian. Mas malaki ang tiyansang makuha mo ’yon depende sa taglay mong landi. If you have a lot of sexual partners and unprotected kayong magtalik, then you’ll have a great chance of catching the disease.”

Napakamot siya sa ulo dahil sa sinabi ko. “Right,” he agreed. “Kalandian, noted.”

Mas lumawak ang ngisi ko nang ulitin niya. Giliw na giliw na naman ako sa mga kalokohan.

“Idagdag mo sa notes mo. Do not be malandi. Always practice protected sex,” natatawa niyang inabot ang kanyang ball pen at binder para pagbigyan ako.

“Wait!” Lito niyang ibinalik ang titig sa akin. “Just write, ’ only practice sex with Danary Belcalis Amari De Valentin. Do not have sex with anyone ’.”

He did not move. Natatawa’t naiiling lang nitong kinagat ang ulo ng kanyang ball pen.

“Write it, Achilles!” napapaahon sa kama kong utos dahil tinatawanan niya lang ako.

Muli siyang umiling pero sa huli ay wala na rin nagawa kundi ang sundin ang utos ko. Nagpatuloy kami sa pagre-review hanggang sa abutan ako ng antok. He let me sleep again while he continued reading his notes. Sanay na kaming dalawa roon.

Sa panibagong buwan ay muli kaming naging abala. I continued paying attention to class. I continued acing each subjects and that made him happy. Maging ang mga kapatid ko ay totoong naging masaya. Daddy even accepted my request about giving me more allowance. Walang tanong niyang dinagdagan ang pera ko dahil talagang nakita niya rin ang pagbabago sa akin.

Ang totoo ay hindi ko naman talaga kailangan ng pera dahil kompleto naman ako sa lahat, pero dahil gusto kong suportahan ang kabuuan ng orphanage ay doon ko ibinibigay ang halos lahat ng buwanang allowance ko.

“H-hindi nga?” si Svetlana habang nasa cafeteria kami.

“Oo nga. Bakit gulat na gulat ka namang magpapalibre ako sa ’yo ngayon?”

Mabilis siyang umiling. “N-nothing. Naninibago lang. Ayaw mong nililibre kita, alam ko ’yon.”

“Well, ngayon gusto ko na kaya ilibre mo ako!” hinila ko siya papasok doon.

Nasa klase pa ang mga Cordova at kaming dalawa ang bakante kaya swerte ko pa rin.

“Ano ba? Bakit ba ganyan ka kung makatingin! Masama bang magpalibre ang mayaman sa mayaman?”

Agad siyang nagkibit ng balikat. “Hindi nga lang ako sanay.”

“May pinag-iipunan nga kasi ako.”

Nangunot ang kanyang noo. “Ano naman? Kotse?”

Umiling ako. “Bag? Birkin? Something like that?”

Muli ko siyang nairapan ng wala sa oras.

“Kailan ba ako bumili ng birkin, Lana? Ang daming mas kailangang gastusang may katuturang bagay. Isa pa, alam mong hindi ako mahilig sa mga luho. And no, it’s not a car. Marami na kaming kotse at hindi ko ’yon pag-iipunan.”

“Right,” mas lalong nagdikit ang mga kilay niya habang nakapila kami sa cashier. “Eh ano nga? Parang napakaimportante. Regalo ba kay Archi?”

“Nah, he hates recieving expensive gifts and besides, ako na ang pinakamahal niyang makukuhang regalo galing kay Lord kaya hindi na kailangan. Huwag ka na lang magtanong. Ayaw mo ba akong ilibre?!” tumaas ang isang kilay ko.

“Of course not! Gusto ko.”

“Gusto naman pala ang dami pang tanong!”

Natawa siya at inilingan ako. Nagpasalamat na lang akong hindi na ito nangulit. That’s what I like about my relationship with Svetlana. Kapag ayaw ko ay hindi siya namimilit at gano’n rin ako sa kanya. We respect each other kahit na minsan ay natatapunan ko talaga siya ng talas ng dila ko. Good thing she was never offended of me. Parang kahit na takot ang lahat sa akin ay kampante siya’t hindi kailanman mararamdaman iyon. It was also one of the main reason why I sticked with her.

Kung ano ang pagtanggap ko sa kanya ay doble ang ginagawa niya sa akin. She respected and supported all my decisions, too and there wasn’t a time that she was intimidated of me when we already became friends. She was comfortable with my presence and I am with hers, too. Gusto ko rin ang humor and insights niya about sa buhay. She’s an artist and her mind were filled with colorful thoughts. Doon pa lang ay alam ko na kung bakit mahal na mahal ito ni Seidon.

Pagkatapos naming kumain ay wala ang professor ko sa next class kaya nagpauwi na lang ng homework. Sakto namang vacant ni Achilles kaya sinamahan ko siya sa rooftop.

As usual, hindi nito mabitiwan ang mga hawak na notes. Hinayaan ko lang. Ginawa ko roon ang mga dapat gawin para bukas. Wala kaming imikan.

Nang matapos ako ay saka ko lang napansin ang pagdidikit ng kanyang kilay at ilang beses na pagmasahe sa kanyang batok na parang stress na stress sa buhay.

“Are you okay? You need help? Tapos na ako sa ’kin.”

Bahagyang nawala ang pangungunot ng kanyang noo nang tapunan ako ng tingin.

“I’m fine.”

“You don’t look fine,” giit ko. “Let me see.”

Hinayaan niya akong kunin at istorbohin siya pero mukhang kuha niya naman na ang lahat ng kailangang gawin. He heave sigh when I shifted my gaze back at him. Ang kilay ko naman ang nagdikit ng makitang gano’n pa rin ang hitsura niya.

Ibinaba ko ang kanyang mga gamit at agad na inilagay ang mga daliri sa kanyang noo upang tanggalin ang pagkalukot no’n.

“Kung ano man ang dahilan nito, stop okay? Oo gwapo ka kahit nakabusangot ang mukha, pero mas gwapo ka kapag hindi!”

Tinamisan ko ang aking ngiti matapos plantsahin ang kanyang noo. Nakahinga ako ng maluwag nang sumilay na rin ang kanyang ngiti.

“It’s not the reason why I’m being stressed,” aniya sabay sulyap ng mabilis sa mga gamit. “It’s the dance crew.”

“Oh,” my lips remained parted at that.

I almost forgot that apart from being successful at volleyball, chess and his acads, he was also a dancer!

Parang gusto kong mabaliwan ng maisip na ni minsan ay hindi ko pa pala ito nakikitang sumayaw! Sa tuwing may practice kasi sila ay busy ako sa school o ’di kaya naman ay maraming ginagawa at ni minsan talaga ay hindi ko pa nakita. Bigla akong na-excite sa parteng iyon.

“Bakit? Anong problema?”

Niligpit niya ang mga gamit. “I need to choreograph some freestyle for the upcoming dance competition. I still haven’t got any.”

I was speechless for a moment. Wala akong maisip dahil wala rin naman akong maiaambag. Sa lahat kasi ng talent na ibinigay ng Diyos ay tulog yata ako o ’di kaya naman ay nagmamaldita.

“Wala akong maitutulong, I’m sorry.”

Umiling siya. Akmang yuyuko na ako nang magsalita siya ulit.

“What song do you think I should dance? I’m thinking of something chill and sexy.”

Agad akong napalunok nang marinig ang salitang sexy. Sinasabi niya pa lang ay hindi na maatim ng utak ko ang pag-iisip. Imagining him dancing sexily is already making me salivate! Shit!

“Hmm, this is still hip hop, right?”

“Yeah.”

“Chill and sexy…” kinuha ko ang aking cell phone. I browse some of my RNB playlist.

“How about Usher?”

“Nah, too calm.”

“Chris brown?”

He shook his head again.

“Bruno Mars?”

Bahagyang naningkit ang mga mata niya. Inilapit ko ang aking katawan sa kanya, sinalubong niya ako. I played that’s what I like , one of my favorite song. Sa pagpasok pa lang ng beat ay nakita ko na ang kanyang pagngiti.

“You like it?”

His lips curved a smile. “Yeah. You?”

Tumango-tango ako. “It’s one of my favorite.”

Tumagal ang titig niya sa akin dahil doon. Naghinang ang aming mga mata. Pinigilan kong maging marupok nang makita ang pagbasa ng dila niya sa kanyang pang-ibabang labi, mas lalo iyong namula.

“Alright, that’s what I like then,” he said before he stood up. Napatingala ako ng wala sa oras dahil sa ginawa niyang pagtayo.

“Aalis na tayo?” nalilito kong tanong habang sinusundan siya ng tingin.

“Uh, no…” napakamot siya sa kanyang ulo. Nag-aalinlangan sa kung anong susunod na sasabihin. Mas idiniin ko ang titig na naghahanap ng tanong sa kanya.

“Uh, can you watch me create the steps? With that song? Okay lang ba?”

Doon na ako napapihit ng pagkakaupo upang harapin siya.

“Are you kidding me?! It will be my pleasure, baby!”

My words did not help him, namula na siya. I chuckled.

“Ako na ang DJ! Sabihin mo kung ready ka na. Tignan nga natin!” malawak ang ngisi kong pagpapatuloy.

Tumango siya at umayos ng tayo sa aking harapan. I replayed the song. Nilakasan ko ang volume. Nag-iisip siya, may pag-aalinlangan pa rin. Para bang sa unang pagkakataon sa tanang buhay niya ay kinakabahan siya ngayon sa gagawin.

Tinanggal niya ang kanyang salamin at inabot sa akin.

“Game?”

He nodded. Pumihit siya nang mag-thumbs up ako. Akala ko ay mahihirapan siya pero nang muling bumagsak ang ritmo ng kanta kasabay ng muli niyang pagdilat at pagtitig sa akin ay tila nakabuo na siya kaagad ng steps!

Napanganga ako sa kanyang pagsisimula. His moves were calm and so pleasing in the eyes. Sa bawat pilantik ng mga kamay niya sa ere ay awtomatikong tumatalbog ang puso ko. He continued doing a clean routine.

Hindi ko na napigilan ang pagsapo sa aking dibdib nang sa paglaon ay mabilis na ring gumagalaw ang kanyang buong katawan. Seryoso niya iyong ginawa na parang nasa totoong kompetisyon na at hindi na lang ako ang audience.

He was so lost dancing in front of me. Sa bawat pagkakataong nagtatama at tumatagal ang kanyang mga mata sa akin ay naghuhuramentado ang puso ko. My heart pounded so much more when the chorus began playing.

‘Gold jewelry shining so bright. Strawberry champagne on ice. Lucky for you, that’s what I like, that’s what I like. Lucky for you, that’s what I like, that’s what I like.’

Para na akong natunaw nang sa pag-ikot niya’t pagpihit pabalik sa akin ay pilyo siyang ngumisi kasabay ng pag-ikot ng kanyang balakang. He licks his bottom lip as he began dancing sexily.

‘Sex by the fire at night. Silk sheets and diamonds all white. Lucky for you, that’s what I like, that’s what I like. Lucky for you, that’s what I like, that’s what I like.’

Marahas akong napalunok sa agarang pagbaba niya sa sahig at paggiling ng dalawang beses doon kasabay ng lyrics na ‘sex’. Sa pag-ahon niya ay para na akong literal na aatakihin sa puso lalo na’t nakangiti na siya ngayon at titig na titig pa rin sa akin habang nagpapatuloy!

His moves were on point. Matalas at malinis ang bawat kibot at giling ng kanyang katawan. He was enjoying and feeling the music. Wala akong nakitang mali at kung ako lang ang huhusga sa kompetisyong sasalihan nila ay ipapanalo ko talaga! I mean, god damn he was just perfect!

Parang gusto ko na lang maiyak habang patuloy na namamangha sa kanya. Agad kong itinikom ang aking bibig upang hindi matuloy ang pagtuloy ng laway ko. Tuluyan na akong nabaliw habang patuloy siyang pinapanuod na sumayaw at gumiling sa aking harapan.

I didn’t know my heart could fall harder… but it fucking did.

This story is already completed. You can now read the full version on www.patreon.com/cengcrdva or VIP group as this will not be updated here anymore. 

Just message our FB page Ceng Crdva with 244k followers for full details. 

Thank you!

🍀

# RULES AND RHYTHM BOOK REPRINT LIMITED PREORDER UNTIL JULY 20!

![](https://img.wattpad.com/67f928f44aa57b427988d5463ed69250d2ce780c/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6f6c65766e7561764b49527135513d3d2d313438333635393237372e313831363239396332383832353565343132323736393131383033372e6a7067)               

      ![](https://img.wattpad.com/dd357da96db6925a11621e326929d9c5fb30e5c4/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f416a47517444744454374c796e673d3d2d313438333635393237372e313831363239613063646566353536663837313236363139313035362e6a7067)               

————————•

𝓒𝓸𝓻𝓭𝓸𝓿𝓪 𝓔𝓶𝓹𝓲𝓻𝓮 𝓢𝓮𝓻𝓲𝓮𝓼 3: 𝓡𝓾𝓵𝓮𝓼 𝓐𝓷𝓭 𝓡𝓱𝔂𝓽𝓱𝓶 𝓫𝔂 𝓒𝓮𝓷𝓰 𝓒𝓻𝓭𝓿𝓪 in softbound and hardbound is now available for preorder!

✨𝙱𝚘𝚘𝚔 𝚜𝚒𝚣𝚎: 6𝚡9  
✨532 𝚙𝚊𝚐𝚎𝚜  
✨𝚜𝚖𝚘𝚘𝚝𝚑 𝚕𝚒𝚐𝚑𝚝 𝚌𝚛𝚎𝚊𝚖 𝚙𝚊𝚙𝚎𝚛  
✨𝚠𝚒𝚝𝚑 𝚋𝚘𝚘𝚔𝚖𝚊𝚛𝚔  
✨𝚠𝚒𝚝𝚑 𝚙𝚘𝚜𝚝𝚌𝚊𝚛𝚍  
✨𝚜𝚙𝚎𝚌𝚒𝚊𝚕 𝚌𝚑𝚊𝚙𝚝𝚎𝚛𝚜 

💌simply message our Facebook page 
Ceng Crdva 
with 244
k 

followers
 to inquire or reserve/secure your slots now.