Ruthless 2: The General's Gift

VESPERLUX · 54 chapters · 14,295 words

Wattpad Originals Announcement

Hello Vayoii,

I’m very thrilled to announce that

Ruthless 2: The General’s Gift

has officially been selected as part of Wattpad Originals!

Words can’t express how thankful I am to all of you from the very beginning. I truly wouldn’t have made it this far without your endless love and support. My heart is filled with gratitude.

For now, Ruthless 2: The General’s Gift will be placed under draft status for editing purposes, but it will return soon.

I hope you continue to support me as I write more stories.

Once again, thank you so much.

Lover, Vesper

  ![](https://img.wattpad.com/9c4e9b74af8437bd57d6100a0b09983dd39fadcb/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f53625a3838703050353133376f513d3d2d313633393539343938332e313862643838633139333665306436643333393431303737333030342e706e67)

Stay tuned for more updates, and in the meantime, you can learn more about Wattpad Originals here:

Wattpad Originals 101 [Filipino]

CHAPTER 1

“Fel!” Kio called out to me. Sabay kaming napahinto ni Melisa.

“Bakit na naman, Kio? Hindi nga nagpapaligaw si Fel,” singit agad ni Melisa. I gasped at how blunt she was, kaya kinurot ko siya nang bahagya sa tagiliran.

“Uuwi na ba kayo? You’re heading to Alabang, right? I can give you a ride,” alok ni Kio. I saw Melissa roll her eyes.

“Magsisimba pa ’tong si Fel, Kio. Kaya hindi pwede,” she answered.

“Why do you keep butting in, Melisa? Ikaw ba si Fel?” balik ni Kio, medyo naiinis na.

Napabuntong-hininga ako. Students were already starting to stare. Well, who wouldn’t? Kio is the owner’s son. I’m only here on scholarship. Kahit pa maghasa si Lola Krosana ng sandamakmak na itak, it wouldn’t be enough to pay for the tuition here.

“Uh… Kio, pasensya na, ha, pero hindi kasi ako komportable na may naghahatid sa akin, lalo na kung lalaki. Sana maintindihan mo ako,” I said softly, habang inaayos ang strap ng bag ko kahit hindi naman kailangan.

Napaawang ang bibig ni Kio, clearly surprised I said no. Rumor has it he changes girlfriends weekly, I even caught him kissing someone behind the science lab once.

Tumikhim siya. “Uh… it’s okay, no worries, Fel. Maybe next time,” sabi niya before walking away quickly.

Melissa giggled as we walked out the gate.

“Ang dami mong manliligaw, Fel. Isa sagutin mo na para may maitak si Nanay Krosana!” she teased.

Pagkalabas namin ng gate, someone approached again.

It was Albert, Kio’s friend.

Before he could even speak, Melisa beat him to it.

“Albert, kung manliligaw ka rin kay Fel, basted ka na agad. So don’t even try kung ayaw mong maitak ng lola niya!” aniya sabay taas ng kilay.

Albert blinked, clearly startled.

“What are you talking about, Melissa? I’m just here to give these files to Fel. Sir Agusto told me to.” He showed me a folder, parang evidence pa.

“Ah, okay. Thanks, Albert. Ipapa-check daw ba ’to?” I asked, reaching for the documents.

He nodded. “Oo, sabi ni Sir Agusto, ipa-check mo raw today. Medyo urgent.”

“Alright, salamat ulit!” I smiled.

Mukhang may sasabihin pa sana siya, pero dumating bigla si Honey, his girlfriend.

She gave me the once-over and sneered when her eyes landed on my long white skirt.

“Nako! Pabigay pa ng files kuno. Akala mo naman walang ibang motibo. ’Yung pila ng manliligaw mo, Fel, kasing-haba na ng palda mo!” she said.

“Aral muna ako, Melissa. Wala akong oras para diyan. Baka maitak pa ako ni Lola,” I said, shaking my head, and we both laughed.

Napahinto lang kami nang makita na ang sundo ni Melissa ay nandoon na.

“Hatid na kita?” she asked with pleading eyes. Umiling agad ako.

“Hindi nga pwede. Anak ka ni Gov. Baka machismis pa ako na kinaibigan kita dahil sa pera.”

I knew she’d lecture me again, so before she could even start, I walked away laughing. Alam kong hindi pa siya tapos!

Pumara ako ng jeep pa-River of Grace Fellowship, ang church ko mula pa noong sampung taon ako.

Pagkababa ko ng jeep, nakita ko agad si Pastor Marvin. He’s 45 and like a father figure to me. Mabait siya—lagi akong dinadalhan ng pagkain o tsokolate.

“Magandang gabi, Fel,” he greeted, smiling.

“Magandang gabi rin po, Pastor Marvin,” I replied, bowing a little out of respect.

“Kumain ka na ba? May dala akong pagkain,” he offered, handing me a paper bag.

“Nako, nag-abala pa kayo, Pastor. Kumain na po ako,” I said, slightly embarrassed but truly grateful.

Gano’n naman siya palagi, quiet but consistently kind.

He was about to speak again when Ate Maymay suddenly appeared and pulled my hand. “Mag-practice pa tayo ng worship song!”

I looked back at Pastor and gave him an apologetic smile. He just nodded.

After a few minutes, the Wednesday service began. Ate Maymay led the praise and worship.

“Here I am to worship,

Here I am to bow down,

Here I am to say that You’re my God…“

I closed my eyes and raised my hands.

I love worshiping God. It gives me peace, the kind I can’t find anywhere else. With all my questions and worries, all the things I can’t even tell Melissa… here, I kneel.

I whisper what I’m too afraid to say out loud. Minsan, I feel like I know nothing, like I’m always rejected, like I have to pretend I’m okay even when I’m not. Pero tuwing tumataas na ang mga kamay ko, I remember, God knows me. God sees me. Even when no one else does.

At sa totoo lang, iyon lang ang kailangan ko. ’Yung maramdaman kong may nakikinig kahit wala akong boses.

“You’re altogether lovely,

Altogether worthy,

Altogether wonderful to me…“

Tears streamed down my face without me noticing. Kahit ang dami kong pagkukulang, mahal pa rin Niya ako. He never pushed me away. In all the times I’ve been left behind, He stayed.

“Uuwi ka na ba, Fel?” Pastor Marvin asked after the service.

“Opo, Pastor. Alas otso na rin kasi. May pasok pa ako bukas,” I answered, carefully putting my Bible in my tote bag.

“Hatid na kita, Fel. It’s dark outside. Sasakay ka pa ng jeep,” he offered.

“Nako, huwag na po. I’ll be okay, promise,” I replied, shy but firm.

“Delikado sa—” He was cut off when Ate Maymay popped in.

“Fel, sabay na tayo!” she said, looping her arm through mine. “Libre mo na ako, ha? Wala akong pamasahe,” she added with a laugh.

I looked at Pastor Marvin. His smile was gone, but when our eyes met, he gave me a trusting, though concerned, smile.

“Pastor, mauna na po kami. Thank you po,” we both said.

I wasn’t sure why she joined me, ibang ruta naman siya pauwi.

While we were walking to the highway, she suddenly spoke.

“’Di ba naghahasa na naman ng mga itak si Lola mo?” she asked. I winced at the question.

“Oo, Ate. Why?” I replied.

“Wala lang. Magdala ka minsan. It’s dangerous these days,” she said half-jokingly, half-serious.

“Bakit parang tinatakot mo ako, Ate Maymay?” I asked, trying to laugh it off. But her face remained serious.

“Basta. Even just a small knife. And don’t trust people too easily. You’re too kind, Fel.”

I looked at her. I wasn’t sure anymore if she was joking or if there was something I didn’t know. Pagbaba ko ng jeep sa may kanto kung nasaan ang mini apartment ni Lola, para akong lumulutang.

I couldn’t stop thinking about what Ate Maymay said… or Pastor Marvin’s look. Madilim ang daan. I used my phone flashlight habang dahan-dahan akong naglalakad.

Suddenly, someone cleared their throat nearby.

“Ay! Pastor!” I gasped, clutching my chest. My heart almost jumped out of my chest.

“Do I look like a fucking pastor to you?” malamig niyang sabi. Napangiwi ako sa salitang ginamit niya. Ang bigat pakinggan. Under the streetlight, I saw his face clearly. Bodyguard siya ni Doc, jowa ni Ate Solana, yung maganda sa kabilang unit.

“Hindi po… Sorry ho, Kuya,” I said, bowing slightly.

I waited. Maybe he’d say something. Pero wala. He just stared, like I’d done something wrong.

Napatawa ako nang hilaw. I didn’t know if it was to ease the tension or cover my fear.

“Uh… mauna na ho ako,” I said, forcing a smile.

Still no answer. He just kept staring. Silent. Cold. Like his silence meant something I didn’t get.

So I walked toward the apartment.

And that’s when it hit me…

Tama si Ate Maymay.

I really should carry a knife.

And I won’t trust anyone again, kahit pa kakilala siya ni Ate Solana…

…at kahit gwapo pa siya.

Gusto ko na lang kurutin ang sarili ko sa huling sinabi ko.

CHAPTER 2

Maaga akong nakarating sa paaralan. It was only six in the morning, kaya halos wala pang tao. The room was quiet and messy. Kahit may tagalinis, mukhang tinamad yata ngayon, marami pa ring kalat. Napagdesisyunan kong maglinis muna. I didn’t mind. Mas okay na rin kaysa mag-stay lang na walang ginagawa.

Habang pinupulot ko ang mga kalat sa sahig, may nakita akong lukot na papel sa gilid ng upuan. I picked it up and opened it out of curiosity.

Napangiwi ako. It was a crude sketch of a man’s private part. What the hell.

Agad akong lumakad papunta sa trash can at tinapon ’yon doon, parang may virus na gusto kong i-disinfect sa utak ko.

Sa kakalinis, hindi ko namalayang mabilis na lumipas ang oras. Dumarami na ang estudyanteng pumapasok. Then came Melissa, with her usual dramatic entrance, straight to a hug.

“Fel, pakopya ako,” aniya. Her voice was playful, almost pleading.

“Sige na, titingin lang ako ng idea, promise!” aniya sabay kindat at yakap na parang matagal kaming hindi nagkita, kahit kahapon pa lang naman.

I raised a brow. “Titingin ng idea? Pero noong nakaraan, pati pangalan ko kinopya mo rin,” I reminded her, recalling how even our mistakes were exactly the same.

“Eh, wala akong tulog noon. Sumali kasi ako sa pangangampanya ni Papa, eh,” palusot niya sabya kamot sa ulo. May kuto ba siya?

“Bakit ba kasi tamad kang gumawa ng assignment?” I said, pretending to scold her while handing her my paper anyway. Alam ko namang hindi siya titigil hangga’t hindi ko binibigay.

“The best ka talaga, Fel!” sigaw niya na parang nanalo sa raffle. I shook my head, half-smiling at her antics.

Recess time. We decided to eat maruya under the big tree near the soccer field. The breeze was refreshing, and the smell of fried bananas felt nostalgic. May mga naglalaro sa field, kasama na ro’n si Kio na kanina pa tingin nang tingin sa pwesto namin.

“’Pag ’yan tumingin pa dito, dudukutin ko na talaga ’yang mata niyan,” sabi niya habang nanliliit ang mga mata, titig na titig kay Kio na parang kontrabida sa ito sa teleserye.

I stifled a laugh. “Baka may hinahanap lang, Mel,” I replied, keeping my voice calm though I was amused by her protective rage.

“May naghahanap bang kumikindat, Fel?” pambabara niya sa akin, sabay irap.

“Hayaan mo na, Melissa. Baka may sore eyes lang si Kio,” I said, taking a bite of the maruya.

“Papuntahin mo kasi sa apartment niyo, nang maitak na ng lola mo at matauhan ’yan. Nakakairata ang pagmumukha niya,” dagdag pa niya, ang tono niya ay galit-galitan. I chuckled mid-chew. Hindi mo talaga matatalo ’tong si Melissa sa bibig.

Then her tone softened a bit when she spoke out of nowhere.

“Attend ka ng prom, ha?” tanong niya habang sinisipsip ang daliri niyang may asukal.

I sighed. “Sasabihin ko pa kay Lola. Saka… wala pa akong susuotin,” I admitted. She let out a frustrated breath, so I quickly added, “At ’wag mo akong ilibre ng damit, ha. ’Pag ginawa mo ’yon, mag-aaway tayo.”

She groaned dramatically, at tiningnan ako gamit ang nanlalaki niyang mata.

“Mag-aaway? Eh kahit nga tapakan ko ’yang paa mo nitong five-inch na takong ko, okay lang sa ’yo,” sagot sabay irap niya. I laughed again. Her presence always felt like sunshine and chaos all at once. I closed my eyes, taking a deep breath as the wind brushed against my face.

“Saan ka magka-college, Mel? Malapit na tayong mag-graduate,” I asked, eyes still closed, savoring the rare calmness of the moment.

“Ikaw ba? Saan?” balik niya. Her voice was unusually quiet now, far from her normal teasing tone.

“Kung saan makapasok. Magta-try pa ako ng scholarship,” I replied, trying to sound steady. Pero sa totoo lang, kinakabahan ako.

“Kung saan ka, doon ako,” sagot niya, sabay hilig ng ulo sa balikat ko.

That moment felt heavier than expected. Her trust… it was overwhelming.

“’Wag ka nga, Mel,” sagot ko, half-laughing.

“Fel, ikaw lang nagpapakopya sa ’kin. Babagsak ako ’pag wala ka,” bulong niya, may halong biro pero alam kong may laman ’yon.

Uwian na. I asked Mel to go ahead. May hihiramin pa kasi akong libro sa library. She was about to insist on coming with me, pero dumating na ang sundo niya, security detail, as always. Anak kasi siya ng gobernador dito sa aming bayan.

Melissa was the first person who talked to me when I started Grade 11 here. Sinubukan ko lang ang scholarship; I honestly didn’t think I’d make it in. Tahimik na ang school. The hall to the library felt longer and quieter than usual. My footsteps echoed with every step, and the air felt colder, heavier.

Then someone suddenly put their arm around my shoulder.

I froze. This happened before.

“Ano’ng ginagawa mo mag-isa rito?” tanong ni Kio. I gave a nervous laugh as I gently tried to remove his arm, but before I could, he pulled me closer, mas mahigpit pa.

“May kukunin lang akong libro sa library, Kio,” I answered, trying to keep my voice calm, kahit nanginginig na ang loob ko.

He smiled. That kind of smile na parang may tinatago.

“’Hatid na kita pagkatapos,” he said, like he already decided for me.

I stopped walking. “Okay lang ako, Kio. Huwag mo na akong ihatid. Bukas na lang pala ako pupunta ng library,” I said firmly, heart racing. Using all the strength I had left, I pushed his arm off and walked away quickly, almost running.

“Ineng, okay ka lang ba? Para kang nakakita ng multo,” said Manong Guard when I reached the gate.

“Oho, Manong. Ayos lang po ako,” I replied with a weak smile, trying to shake the fear off.

Habang naghihintay ako ng jeep, I wiped the tears I didn’t even know were falling. Tahimik lang, pero mabigat. I asked myself again and again.

Bakit ganito palagi ang trato sa akin? This is not the first time. Bakit ako laging tinatrato na parang wala akong boses? Parang wala akong laban.

Minsan, I wonder if I did something wrong, or if it’s just really the world that doesn’t know how to respect girls who stay quiet.

After the Bible study at the fellowship center, umuwi agad ako. Pagkababa ko ng jeep, I hugged my Bible tight, checking my watch.

“8:30 na. Magagalit na naman si Lola,” I whispered to myself.

Kinuha ko ang cellphone ko para gamitin ang flashlight. Madilim na ang paligid, at tahimik ang eskinita. Walang tao, kundi ang tunog lang ng mga yabag ko.

Papasok na sana ako sa apartment nang may mahagilap ang mata ko sa madilim na bahagi ng apartment. Nanliit ang mata ko at sinuri ito nang mabuti. Napasinghap ako nang malakas.

Napatigil si Divina sa ginagawa niya, at napatingin ang bodyguard ni Doc sa direksyon ko. My eyes widened. I rushed into the apartment, barely breathing.

I shut the door and leaned against it, my chest pounding. My hands were trembling.

“Aba’y ba’t parang kang tuod diyan, Felicienore?” tanong ni Lola habang papalapit. I jumped at the sound of my full name. In another moment, I would’ve laughed at that.

“Kumain ka na, may ulam na diyan sa mesa. Sabi ko naman sa ’yo, wala kang mapapala sa kakasimba mo.” She walked off with a sigh.

I headed to my room instead.

I wasn’t hungry, not because of tiredness, but because of what I had just witnessed.

“Bakit parang nahihirapan si Divina habang nakaluhod sa kanya? D-diyos ba siya?” I whispered to myself, hugging my Bible tighter.

CHAPTER 3

“Fel, bumangon ka na diyan!” sigaw ni Lola habang kumakatok nang buong lakas sa pinto ng kwarto ko.

Ramdam ko ang panggigigil niya sa bawat katok. I checked the time on my phone, 5:00 AM pa lang naman. Si Lola talaga.

“Saglit lang ho,” sagot ko habang nagmamadaling ayusin ang sarili ko sa harap ng salamin.

Pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto, hindi pa man ako nakalabas nang tuluyan, agad siyang nagsalita.

“Singilin mo ng renta si Boting. Dalawang buwan nang hindi nagbabayad ng renta ang hinayupak na ’yon!”

Napangiwi ako, hindi dahil sa sinabi niya, kundi dahil sa macheteng hawak-hawak niya habang sinasabi ’yon. My stomach twisted a little. That blade didn’t belong in a casual morning.

“Lola, ang aga-aga… machete pa talaga ang bitbit mo?” sabi ko habang inaayos ang taas at medyo magulong buhok ko.

“Ano pa ba’ng hahawakan ko, Felicienore? Patay na ang lolo mo.” Nanlaki ang mata ko sa narinig.

“Lola!” sambit ko, pero tumawa lang siya, parang wala lang siyang binanggit.

“Humayo ka na, baka lalayas na naman ’yang si Boting,” utos ni Lola habang ako’y palabas na ng bahay.

Habang naglalakad ako, iniwasan kong tumingin sa isang parte ng bakuran. May napagtanto kasi ako kagabi. Melissa’s voice echoed in my mind. Sinabi na rin ’yon sa akin ni Melissa. Isang araw, ikinuwento niya kung paano raw paligayahin ang lalaki. Akala ko nung una, biro lang. I even laughed a little.

Pero habang tumatagal ang kuwento, naging mas detalyado… at mas awkward para sa akin. It was like being dragged into something too mature, too strange, too real.

Hanggang ngayon, pilit ko pa ring binubura sa isip ko. Namumula ang mukha ko tuwing naaalala ko. Hindi rin kasi mukhang masaya si Divina sa ginagawa nilang dalawa. Parang nahihirapan siya. Parang pinipilit. Parang gusto niyang umatras pero hindi niya alam kung paano.

“Aling Boting, tao po,” tawag ko habang kumakatok sa pinto ng apartment niya.

“Tao po?” ulit ko. Tahimik pa rin sa loob.

“Aling Boting!” Nilakasan ko ang katok. Nang bumukas ang pinto, para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanlaki ang mata ko, may lalaki na naman siyang kasama. Iba na naman mula sa huli.

“Fel, bombahan mo na lang kaya ang pinto. Huwag ka nang kumatok, ang lakas mo namang kumatok, bata ka,” reklamo ni Aling Boting sabay sara ng pinto, iniwang nakabukas lang nang kaunti para hindi masilip masyado ang lalaki.

“Ah, pasensya na po, Aling Boting. Uh… ’yong renta daw po, sabi ni Lola,” sabi ko, nahihiya. I looked down, trying to avoid the stranger’s stare. Napakamot ako sa braso, hindi ko alam kung dahil sa kaba o dahil sa tingin ng lalaking kasama niya.

“Magbabayad ako mamaya. Sabihin mo kako,” ani nya sabay irap bago tuluyang isinara ang pinto. Naglakad ako pabalik sa apartment.

Habang naglalakad, iniisip ko pa rin ang itsura ng lalaking kasama niya. Hindi ko alam kung mas na-bother ako sa tingin niya sa akin o sa dami ng lalaking dumaraan sa kwarto ni Aling Boting.

Pagbalik ko, napansin kong wala na si Lola sa upuan niya sa tabi ng pinto. Maybe she got bored waiting. Kaya naisip kong maligo na lang muna. Mainit na rin kasi at kailangan kong pumunta ng bayan mamaya para bumili ng ilang gamit.

Pagkatapos maligo, nagbasa ako ng Bible. Trying to clear my mind. Wala pa ako sa kalahati ng pahina nang bigla akong tinawag ni Lola mula sa labas.

“Fel! Labas ka muna diyan. Kunan mo ako ng puting buhok!” Napabuntong-hininga ako. Marahan kong isinara ang Bible at lumabas na rin.

“Bunutin mo na ’tong mga puting buhok ko, Fel. Dumarami na naman sila,” sabi niya. Kaya umupo ako sa likod niya at sinimulan ko na. I gently touched her hair, trying not to pull too hard.

Tahimik lang ako habang nagbubunot. It felt peaceful for a second, until si Lola, biglang napatayo.

“Magandang umaga po, Doc!” bati niya, biglang may galak sa boses. Like flipping a switch.

“G-good morning po, Doc… Ate Solana…” mahina kong bati. I froze. Hindi ko alam kung saan ako titingin—lalo na’t ’yung bodyguard nila, nakatitig sa akin na parang may malaki na naman akong kasalanan. Or maybe he just didn’t trust anyone. Especially me.

Pero meron naman talaga, Fel.

Hindi ko na kasalanan ’yon, pero sana naman hindi nila ginagawa kung saan-saan ’yung mga bagay na ’yon. Dapat sa liblib na lugar nila ginawa ’yon, hindi sa tapat ng apartment ni Lola.

Sina Doc at Ate ay ngumiti lang sa amin at umalis din. Pero ’yung bodyguard nila, parang sampung beses pang tsine-check ang lock ng pinto.

“May problema ba, Erickson? Hindi gumagana ’yung padlock na nilagay ni Doc? High-tech pa naman ’yon,” tanong ni Lola, habang ako ay patuloy pa rin sa pagbubunot ng puting buhok niya. Kunyari abala ako, pero nakikinig ako sa kanila.

“No! Nothing at all, Aling Krosana,” sagot niya.

Mabilis akong sumulyap sa kanya, kasi ang buo ng boses niya, ang sarap pakinggan. Pero laking gulat ko, nakatingin pala siya sa akin. Napasinghap ako at agad na yumuko, kunwari’y may nakita akong bagong puting buhok.

“She’s your granddaughter?” tanong niya, gamit ang baritonong tinig.

“Ah, oo! Apo ko ’yan. Naku, ang sinaing ko! Felicienore, magpakilala ka kay Erickson.” Ngumiti siya kay Erickson at lumingon sa akin. “Bodyguard ’yan ni Doc. Umayos ka!” bulong pa niya sa akin.

Katahimikan ang bumalot sa amin nang umalis si Lola. Ngayon ko lang napagtanto, may tattoo pala siya sa buong kaliwang braso, hanggang leeg. Hindi ko alam, pero… magandang tingnan.

“Uh… Kalsey na lang po,” sabi ko, kahit ako mismo, hindi sigurado kung bakit ko ’yon nasabi.

“Hmm.” ’Yon lang ang sagot niya habang tinititigan akong muli, parang leon na gutom pero kalmado.

Nanlaki ang mata ko nang may maalala ako.

“Ah—pasensya na po pala. Nakita ko po kayo ni Divina kagabi. Uh… maraming dumadaan dito kasi, kaya siguro… doon na lang po kayo sa kabilang kanto. Walang masyadong tao doon,” sabi ko habang pinaglalaruan ang mga daliri ko.

“Hmm.” ’Yan lang ulit ang sagot niya. Sinipat na naman niya ako mula ulo hanggang paa.

Napakapit ako sa puting dress ko. Hindi siya nagsasalita, pero ang kaba ng puso ko, hindi ko mawari. Nakakabingi ang katahimikan, kaya nagsalita ulit ako. Ang puso ko, parang gustong kumawala.

“Uh… gusto mong magsimba, Kuya?” Gusto ko na lang magpakain sa lupa dahil sa sinabi ko. Wala na akong ibang maisip dahil sa kaba.

“Come again?” he said lowly. Nanlamig ang batok ko sa boses niya.

“M-magsimba… sa church namin?”

Sabay kaming napalingon nang sakto namang dumaan si Divina. Suot niya ang isang napakaikling shorts at sandong halos lumuwa na ang dibdib.

Kumindat siya kay Erickson at sumenyas gamit ang daliri pati dila niya, parang nagli-lick ng lollipop, pinapalaki pa ang pisngi habang ginagawa ’yon.

Nanlaki ang mga mata ko. Napayuko agad ako dahil napakalaswang tingnan n’on. Diyos ko, bakit parang laging may pa-show si Divina?

“Pero… kung may lakad ka, okay lang din naman—”

“When?” Nasinghap ako at napa tingin sa kanya.

“Sa makalawa… m-may Sunday service.” Tahimik. Tapos bigla siyang tumingin sa akin, seryoso ang mukha.

“I’ll come… but stop calling me a fucking ‘kuya.’ It drives me insane.” Nanlaki ang mata ko sa tuwa.

“Talaga? Sige po… uhh… Sir.”

“Fuck. Sir?” bulong niya, halatang naiinis na natatawa.

“Erickson. Call me Erickson.” Tapos, dali-dali siyang umalis, siguro para habulin sina Doc… o si Divina?

“That’s a kid, you son of a dick,” bulong niya bago tuluyang lumakad palayo.

Pero narinig ko ’yon.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, may kirot sa puso ko.

CHAPTER 4

Sabado ngayon, pero may tatlo kaming make-up class. At kahit nasa paaralan ako, para akong lumulutang. My mind was drifting. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. It was warm, fluttering, something I couldn’t explain. Naiisip ko lang ’yung mga nangyari kahapon, ’yung mga sinabi niya, ’yung mga tingin niya. Was there something more? Or am I just overthinking it all?

“Fel, tawag ka ni Ma’am Libot!” bulong ni Mel, sabay kurot sa tagiliran ko. Aray! Napaigtad ako at nanlaki ang mata ko. Agad akong napatingin sa harapan.

“Reyes!” Matigas ang boses ni Ma’am Libot. “I repeat, compare the behavior of particles in plasma versus gas.” Napatikhim ako at tumayo.

Pumikit ako, naghahanap ng sagot. Pero nang pumikit ako, ang braso ni Erickson na puno ng tattoo ang pumasok sa isip ko, ang kamay niyang maugat. Ang mga balikat niya, ang tindig niya, lahat bumalik sa isip ko. At hindi ko alam kung bakit parang gusto ko pa siyang tingnan ulit.

Napamulat ako ng mata nang wala sa oras. God, what’s happening to me? Para akong binuhusan ng malamig na tubig. I turned pale and shook my head at Ma’am. I couldn’t even think of a single answer.

“Pay attention to the class next time, Reyes. You may sit down.” Namutla ako habang umuupo. Melissa giggled softly beside me.

“Bakit parang wala ka sa sarili ngayon? May maiitak na ba si Lola Krosana ngayon?” bulong niya, may halong tukso.

“Huh?” litong sabi ko. She pointed at my notebook using her lips.

Nag-aaral pa ako, pero kung si Erickson… I can multitask.

Napasinghap ako at agad kong sinara ang notebook. It felt like I got electrocuted, my heart was beating so fast. Namula nang husto ang mukha ko, and I honestly just wanted to disappear right there in my seat.

Melissa burst out laughing dahil sa reaksyon ko, kaya we ended up sitting under a tree, eating turon, dahil pinalabas kami ni Ma’am Libot.

I closed my eyes and let out a sigh. Slowly, I leaned against Melissa’s shoulder.

“Mel… na-love at first sight ka na ba?”

Bigla siyang napatayo, almost knocking me into the grass.

“Tangina, ano, Fel? Hindi ko marinig!” sigaw niya, obvious na shocked.

“Seryoso nga ako, Mel,” I said, breathing out heavily.

I wanted to cry. Hindi ako nakatulog kagabi. Kahit anong pilit kong pumikit, Erickson kept popping into my head. We haven’t even talked that long, pero pakiramdam ko, kilala ko na siya. Or maybe I just really want to know him more.

Biglang naging seryoso ang mukha niya. She could see I wasn’t joking, kaya umupo siyang muli sa tabi ko at niyakap ako.

“Hindi ko alam, Fel,” bulong niya sabay yakap sa akin. “Pero ang alam ko, maganda ’yan, ’yung kilig, ’yung excitement. I-enjoy mo lang habang masaya pa. Kapag nasaktan ka… takbo ka lang sa akin. Huwag mong solohin ang sakit.”

Habang yakap niya ako, I felt a strange mix of comfort and fear. Gusto kong paniwalaan na magiging masaya ang lahat, pero may kaba sa puso ko na hindi ko maipaliwanag.

“Hindi ako nakatulog, Mel. Palagi siyang nasa isip ko. Para na akong mababaliw,” sabi ko habang isinasandal ang ulo ko sa balikat niya at ipinikit ang mga mata ko.

It felt safe leaning on her, pero kahit nakapikit na ako, hindi pa rin siya nawawala sa isip ko. Parang si Erickson na ang humihinga para sa akin.

Tumawa siya ng mahina, parang may alam.

“Nagdadalaga ka na talaga… ang manok ko.” Napangiti na lang ako, kahit ang bigat-bigat ng dibdib ko.

Kahit may ngiti sa labi ko, my chest still ached. Hindi ko alam kung dahil ba sa tuwa o dahil may tinatago akong lungkot.

“Pero Mel…” Napahinto ako, pinilit lunukin ang kirot sa dibdib. “Babaero yata siya. Nakita ko siyang may babaeng nakaluhod sa harap niya. Mel, bakit gano’n? Sabi mo maganda iyon, pero bakit iyong babae nahihirapan?” Napahalakhak si Melissa, ’yung tawang pigil pero hindi mapigilan.

Ang dibdib ko, mas lalo pang sumikip habang sinasabi ko ’yon. May halong selos, takot, at hindi ko maamin, kahihiyan.

“Nabibilaukan ’yon!” biro niya, sabay tapik sa likod ko. “Gano’n ’yon, eh. ’Pag malaki at mahaba, mabibilaukan ka talaga.” Namula ang mukha ko nang napagtanto ko ito.

Heat rushed to my face, parang gusto kong matunaw sa kinauupuan ko. I couldn’t even look at her. Nakakahiya pero nakakatawa rin sa loob.

Erickson… ano’ng ginawa mo sa akin?

Naging mabilis ang takbo ng araw. Wala yatang oras na hindi ako natutulala at hindi ko naiisip si Erickson.

Days blurred together. Kahit may klase, kahit may ginagawa ako, he was always there, in the corners of my thoughts, in the silence of my routine.

Sumapit na pala ang Linggo, at hindi ko man lang namalayan. Nagulat na lang ako nang makita kong mataas na ang araw sa bintana. Dali-dali akong tumayo, naligo nang mabilis, at nagbihis.

Suot ko ang isang puting bestida na hanggang talampakan. I looked at myself in the mirror, kinagat ko nang bahagya ang labi para mamula, tapos maingat kong inayos ang maalon kong buhok.

“Felicienore! Nandito na ang bodyguard ni Doc!” sigaw ni Lola mula sa labas. My eyes widened instantly, at dali-dali kong binuksan ang pinto. Mahinang kurot agad ang sumalubong sa braso ko.

“Ikaw, bata ka! Sinama mo pa sa kalokohan mo ang bodyguard ni Doc?”

“Lola, wala namang masama sa pagsisimba.” Napailing na lang ako. She never really liked me going to the fellowship center, pero wala naman siyang magagawa.

Pagbukas ko ng pinto, agad ko siyang nakita. His tattoos were clear, running down his arms to his neck, kitang-kita sa suot niyang puting Calvin Klein na T-shirt. He was on the phone, pero tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.

Umigting ang panga niya at tiningnan niya ako nang mariin , ’yung tipong ‘I felt like kneeling to apologize’, kahit hindi ko alam kung bakit.

I gasped silently. Biglang sumagi sa isip ko si Divina. Yumuko na lang ako. I couldn’t meet his eyes.

“Yes, General. Roger on that,” sabi niya sa telepono, malamig at pormal ang boses at binaba ang telepono.

“’Let’s go?” sabi niya gamit ang baritonong boses. Our eyes met when I looked up.

“’Fuck,” bulong niya, pero narinig ko. Then he turned around and walked ahead.

Pagdating namin sa highway, nandoon siya, waiting beside a black Ducati. Napangiwi ako. That thing was tall. Alanganin akong lumakad papalapit sa kanya.

“Ang ganda ng motor mo,” sabi ko habang pilit na ngumiti. Tumango lang siya. “Hop in now, Kalsey.”

Kalsey. The way he said my name sent shivers down my spine. Nababaliw na yata ako.

“Pero mag-jeep na lang ako, Erickson. Salamat” sabi ko nang mahina. I honestly didn’t think I could ride something that high.

“What? Fuck no! Come on now, Kalsey.”

“Hindi ko yata kaya…” bulong ko, halos walang tunog.

“I’ve got you. Come on now,” sabi niya nang may diin sa boses.

Napilitan akong isuot ang helmet at sumakay, side-saddle style kasi naka-dress ako. Ni hindi pa ako handa, pero pinaandar niya agad ang motor. I instinctively grabbed his waist in surprise. Ramdam kong natigilan siya sandali at bumigat ang hinga niya, at ramdam ko ’yon.

“Diyos ko,” sambit ko at napayakap nang mahigpit sa kanya nang mag-overtake siya sa isang jeep. He kept doing it, fast and sharp. Kaya ilang ulit ko ring nasambit ang Panginoon.

What was supposed to be a ten-minute ride felt like five. Pagkababa namin, dahan-dahan niyang inalis ang helmet ko at inayos ang buhok ko. I just stared at him quietly as he did that.

Natigilan siya at napatikhim.

“Let’s go,” sabi niya at tumalikod.

Pagpasok namin sa simbahan, nakita ko agad si Pastor Marvin. Pero hindi gaya noon na nakangiti, his expression was firm and unreadable habang tinitingnan si Erickson na nasa likod ko.

“Magandang umaga po, Pastor.” Ngumiti ako kay Pastor.

“Magandang umaga rin sa ’yo, Fel.” Ngumiti siya, pero hindi abot sa mata at tumingin kay Erickson na nasa gilid ko at nagpakilala.

“Ako si Pastor Marvin. Purihin ang Diyos at dinala ka Niya rito ngayon.”

Katahimikan.

Napawi ang ngiti ko nang walang salitang lumabas kay Erickson. Instead of replying, he tilted his head slightly, eyebrows furrowed, na parang may narinig siyang wikang hindi niya maintindihan.

“Ha… ha… uh, first time niya po kasi, Pastor.” Napatawa ako nang mapakla.

“Okay lang, Fel. Sana maging komportable kayo,” sabi niya habang muling tumingin kay Erickson.

There was something off about Pastor today. Parang iba ang mood niya. Maybe it was because of Erickson’s tattoos?

I glanced at Erickson. Napapikit na lang ako nang makita kong sinusuri niya ng tingin ang lahat—as if he expected something bad to happen any second.

Then, tumingin siya sa akin. Tinaas niya ang kilay.

“I’m sorry. You fine?” tanong niya.

I let out a sigh at tumango na lang.

Halos isang oras siyang parang tuod. But I couldn’t help but smile whenever I noticed him closing his eyes during worship songs. Kahit papaano, I knew something was reaching him.

“Ate Maymay, si Erickson pala.” Pinakilala ko siya agad kay Ate Maymay pagkatapos ng Sunday service.

Hinawakan ko ang braso niya, pero marahan niya iyong inalis, as if touching me would hurt him, or worse, contaminate him.

Pagkatapos ng Sunday service, hinatid niya lang ako. Pagkababa ko, I removed the helmet and handed it to him. Natahimik kami ng ilang minuto. Magpapasalamat sana ako nang bigla siyang nagsalita.

“Would it be okay… if we don’t see each other again?” sabi niya nang hindi tumitingin sa akin.

I froze. Ilang minuto akong hindi nakagalaw. I could barely breathe. I just nodded and stepped back. Agad niyang pinatakbo ang motor nang mabilis, not even a proper goodbye. Tiningnan ko lang siyang papalayo habang dahan-dahang tumulo ang mga luha ko.

Melissa, sabi mo maganda ito, but why does it hurt this much?

“Ayoko nito… Hindi ako ’to,” bulong ko.

Tumango ako at napahikbi.

CHAPTER 5

Ang isang araw ay naging isang buwan. Hindi na siya muling nagpakita. Nabalitaan ko rin na wala na si Ate Sol dito, at namatay raw ang lolo ni Doc. Kaya isang umaga, habang nagdidilig kami ng halaman ni Lola sa tapat ng apartment, nakita namin siya roon.

Napasinghap ako kasi ibang-iba ang itsura ni Doc ngayon. Parang sa isang maling tanong mo lang ay bibigay agad siya. Kung malamig siya noon, mas lalo siyang naging malamig at nakakatakot ngayon. Kaya halos itulak ako ni Lola para batiin si Doc.

“Magandang umaga ho, Doc,” mahina ang bati ko.

“Doc Demirian, mabuti’t napadalaw ka…” ani ni Lola.

Tumitig lang siya sa pinto ng kuwarto ni Ate Solana nang ilang sandali, namumula ang mga mata, at tumikhim.

“I… I will just get Solana’s things, Aling Krosana.”

“Ay, sige, Doc. Walang problema,” dali-daling sagot ni Lola. Sinamahan namin si Doc papasok sa apartment. Pagkapasok niya, napahinto siya saglit, saka dahan-dahang minasahe ang tulay ng ilong at tumingala.

“Fuck,” bulong niya, pero rinig namin.

Dali-dali naming isinara ang pinto ni Lola. Nalungkot ako. Sana, kahit ano pa man ang problema nila, ay maging maayos pa rin ang lahat. Napbuntong-hininga ako at tumingin sa paligid. Gusto kong saktan ang sarili ko, kasi kahit anong pagpigil ko, may parte sa akin na naghihintay kay Erickson. Pero umalis na lang si Doc. Ilang oras na ang lumipas, wala pa ring Erickson na nagpapakita.

“Lola, may prom po kami… sasali ho ba ako?” tanong ko habang nag-aagahan kami sa loob ng apartment.

“’Pag nagbayad si Boting ng renta, makakasali ka,” sagot niya. Napangiti ako roon. Kahit naman hindi magbayad si Aling Boting, alam kong hahanap si Lola ng paraan.

“Aba’y, ngiti-ngiti ka pa diyan! Bilisan mo na, baka ma-late ka pa. Lunes ngayon, Felicienore!” Napahagikhik ako at dali-daling niyakap si Lola.

“Baon ko po.” Malambing kong kurot.

“Ay, nako! Itong batang ito!” Kinurot niya ako sa tagiliran.

Si Lola Krosana lang ang meron ako. Hindi ko na makikita si Mama. Umalis siya noong sampung taong gulang pa lang ako, at ako’y ipinagkatiwala niya kay Lola. Balita ko’y may iba na siyang pamilya at nakapag-asawa ng mayaman. May mga pagkakataong nami-miss ko ang kalinga ng isang ina, pero pilit kong itinatatak sa isip ko na si Lola ang naging ama at ina ko sa bawat araw na lumilipas.

Walang masyadong ganap sa eskwelahan kanina, karaniwang klase lang, kaunting kwentuhan, at kaunting antok habang nakikinig sa guro. Kaya nang uwian na, dumeretso ako sa fellowship center para maki-attend ng Bible study. Tahimik lang, magaan sa pakiramdam, parang pahinga sa gulo ng araw.

Alas otso na ng gabi ako nakauwi. Medyo malamig ang simoy ng hangin habang naglalakad ako papunta sa apartment. Mahina akong humuhuni ng isa sa mga paborito kong kanta, yung laging tinutugtog sa fellowship. Bitbit ko ang bag, may kaunting ngiti sa labi, nang bigla, may tumikhim.

“Diyos ko…” sambit ko. Napahinto ako at napalingon. Tumindig ang balahibo ko sa napagtanto.

Si Erickson. Nakasandal sa pader at naninigarilyo? Napangiwi ako. Hindi ko alam kung inis o gulat ang naramdaman ko, Pero iniiling ko na lang ang aking ulo sa aking isipan. Hindi ako pwedeng magalit sa kanya. Hindi dapat. Hindi ako ganoong tao.

Kahit madilim, naaaninag ko na umigting ang panga niya at pumikit saglit, na parang may kinikimkim o nahihirapan. Napakapit ako bigla sa strap ng bag ko. Parang gusto kong itago ang sarili ko. Bakit siya nandito? Wala naman na si Ate Sol, ’di ba? Pero heto siya, parang bantay ng isang bahay na hindi na kanya.

Parang may hinihintay… Si Divina ba?

Ngumiti lang ako sa kanya, pilit, kaunti. Bahagya akong yumuko, parang pagbibigay galang at nagpatuloy na papasok sa apartment.

“You fucking idiot,” bulong niya. Pero narinig ko. Pinagwalang-bahala ko na lang.

Pagkapasok ko sa apartment, agad kong sinapo ang aking dibdib. Nanatili akong nakatayo saglit sa may pintuan, pilit pinapakalma ang sarili.

“Felicienore, natutulala ka na naman. Ano ba’ng ginagawa mo sa simbahan, ha? Palagi ka na lang umuuwing ganyan. Sinasabi ko sa ’yo, tumigil ka na sa kalokohan mo!”

Pero dumeretso lang ako sa kwarto. Ni kahit anong tawag ni Lola, hindi ko na marinig. Ang lakas na naman ng kabog ng puso ko. Kahit sermon ni Lola, hindi ako natinag.

“Fel, ano ba! Hindi ka na naman kakain?”

“…Felicienore!” tawag ni Lola habang kumakatok nang malakas sa pintuan ng kwarto ko. Napapikit ako sa gulat.

“Tapos na po akong kumain sa labas, Lola. Matutulog na po ako,” sabi ko na lang, kahit hindi totoo.

Nang gabing iyon, kahit anong pikit ko, hindi na naman ako makatulog. Palagi na lang si Erickson, braso niyang puno ng tattoo, ang mga mata niyang laging may gutom sa tingin, ang paraan ng pagtitig niya, tila sinusuri ang buong pagkatao ko. Si Erickson na naninigarilyo… siya ang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.

Noon, hinding-hindi ko gusto ang mga lalaking naninigarilyo. Pero bakit, pagdating sa kanya, parang ang gwapo pa rin niyang tingnan? Kahit bugahan niya ako ng usok, okay lang. Lalanghapin ko pa, para sa kanya.

Napahiyaw ako sa loob-loob ko sa naisp. Napataklob ako ng kumot at tinakpan ang bibig gamit ang unan… at doon ako sumigaw. Nakatulugan ko na lang ang pag-iisip kay Erickson. Kahit sa panaginip, nandoon pa rin siya. Kaya hindi na ako nagtaka kung bakit para akong zombie nang pumasok sa paaralan.

Nanlaki ang mata ni Melissa at magsasalita na sana, pero inunahan ko na siya.

“’Wag kang magtanong, please,” ani ko sa mahinang tinig. Tumawa siya nang malakas, inakbayan ako, at bumulong.

“Mesherep?” Nanlaki ang mata ko at pabirong itinulak siya.

“Ano ba, Mel, hindi pa kami nag-sex!” sagot ko na agad ko ring pinagsisihan. Sabay kaming nanlaki ang mata dahil sa nasabi ko.

Napapikit ako. Saan galing ’yung salitang ’yon, Fel?

Nauna na akong maglakad dahil parang mamamatay na siya kakatawa sa labas ng room, pero sumunod naman agad at umupo sa tabi ko.

“Ano nga ulit ang pangalan n’on?” sabi niya habang sinusundot ako. Namula lang ako at umiling.

“Ano ba, Fel!” sambit niya, sabay irap. “Sinabi ko nga sa ’yo ang first sex experience ko, pero ikaw, ayaw mong magsabi ng pangalan? Ang fair mo namang gaga ka!” Napasighap ako nang maalala ’yon—sa CR daw ng school namin.

Tumikhim ako at napatuwid ng upo.

“E-Erickson,” nahihiyang ani ko.

“Tangina, kahit pangalan pa lang, alam ko na agad na mabibilaukan ka,” aniya, sabay tawa nang malakas. May pahampas-hampas pa siyang nalalaman. Buti na lang, wala pa ang guro namin sa first subject. Napailing na lang ako.

“Describe mo nga, Fel,” sabi niya nang mahimasmasan

“M-may tattoo sa buong braso… hanggang leeg,” namumula kong sabi, habang sumasagi sa isip ko ang tattoo ni Erickson.

“Gaga ka! Alam kong nambabalibag ’yan, eh!” Napatawa siya nang malakas kaya tinakpan ko ang mukha ko gamit ang notebook.

Lumipas ang ilang araw, ganoon lagi. Pagkauwi ko, palaging nandoon siya. Nakasandal sa pader, parang isang leon na nag-aabang ng mabibiktima. Tahimik at naninigarilyo.

Ni hindi siya nagsasalita.

Hindi siya kailanman nakipag-usap sa akin, ngayon lang.

“Where have you been, Kalsey?” aniya, galit ang baritonong boses. Napahinto ako sa paglalakad dahil lalampasan ko na sana siya.

Bakit ba kasi palagi siyang nandito?

Baka…

“M-may utang ba ang lola ko s-sa ’yo?” ani ko. Napakagat ako sa aking labi. Bakit ba umutang si Lola sa kanya? Naniningil ba siya at hindi siya binayaran ni Lola? Naputol ang pag-iisip ko nang magsalita na naman siya.

“Answer my question, love—” Tumikhim siya at napatuwid ng tayo. “Kalsey.”

“M-magkano ang utang ni Lola s-sa ’yo—” Naputol ang sasabihin ko nang maglakad siya papalapit sa akin.

“No, your lola doesn’t have any debt on me, love,” aniya sa mababang boses habang kinukuha ang kaliwang kamay ko at bahagyang minasahe iyon. “You went to the church, hmm?”

Para akong natoud sa kinatatayuan ko. Hindi ko mahanap ang boses ko. Bakit niya hinahawakan ang kamay ko?

Ibubuka ko sana ang bibig ko, pero walang boses na lumabas. Kaya kinagat ko na lang ulit ang ibabang labi ko at dahan-dahan akong tumango.

“Jesus! Don’t just bite your lips, love,” sabi niya agad, na parang kasalanan ang ginawa ko.

“B-bakit? Masama ba iyon?” tanong ko habang tinitingnan kung paano niya nilalaro ang mga daliri ko.

“Hmm… for my whole being, it’s so fucking bad, love.” Napangiwi ako sa salitang ginamit niya. Napansin niya ang pagkadisgusto ko, kaya tumikhim siya.

“How… how old are you again?” tanong niya, gamit ang paos na boses.

“E-eighteen,” sabi ko sa mahinang boses.

“Damn.” Pumikit siya, parang nahihirapan sa sinabi ko.

“Pero magna-nineteen naman na ako sa susunod na buwan,” bawi ko agad, halos pabulong.

Napatawa siya at tumango. Ang sarap… ang sarap pakinggan ng tawa niya. Parang gusto kong gawing ringtone.

“Fucking two weeks to go,” bulong niya, sabay halik sa ulo ko. Nanlaki ang mga mata ko sa ginawa niya.

“Go inside now, love,” sabi niya habang muli akong hinalikan sa ulo, saka siya tumalikod at naglakad palayo.

CHAPTER 6

Walang Bible study na magaganap ngayon sa fellowship center namin, kaya napagdesisyunan kong umuwi nang maaga. Absent ngayon si Melissa, sabi raw ay nag-out of town. Hindi ko na tinanong kung bakit o kung kailan siya babalik. Minsan nakakairita ang bibig niya, ang daldal, parang radyo na walang patayan. Pero ngayon na wala siya, parang may kulang. Hindi ako sanay na walang maingay sa tabi ko, na parang bubuyog na paikot-ikot lang pero hindi mo mapaalis.

Nasa labas na ako ng gate nang makita ko na naman si Albert. Patakbo siyang lumapit sa akin. Varsity player siya sa paaralan namin, mahilig sa bola.

Inosente ako sa maraming bagay, pero alam kong matagal na siyang may gusto sa akin. Hindi niya sinasabi, pero ramdam ko sa mga tingin niya, at sa mga tanong niyang minsan ay wala namang kinalaman sa klase, pero halatang gusto lang niyang makausap ako.

Pero wala akong oras.

’“Fel,” sabi niya nang humahangos.

“Albert,” sabi ko sabay pilit na ngiti. Baka magalit na naman ’yung girlfriend niyang si Honey.

“Uuwi ka na ba?” tanong niya sabay kamot sa batok, parang nahihiya.

“Oo. Uh, may ipapagawa ba si Sir Agusto?” tanong ko.

“Uh, wala naman. Gusto sana kitang ihatid, kung okay lang sa ’yo,” sabi niya, pero hindi tumingin sa akin. Magsasalita na sana ako nang makita ko si Honey paparating.

“Babe!” Nanlaki agad ang mata niya nang marinig ang boses ni Honey sa likod niya. Hinawakan agad ni Honey ang kamay ni Albert.

“What are you guys talking about? Is this low girl bothering you again, babe?” tanong niya, sabay tingin sa akin at tinaasan ako ng kilay. Ang tinis ng boses, masakit sa tainga.

Parang natuliro si Albert at hindi makapagsalita. Napailing na lang ako.

“Sige, Albert. Ibibigay ko na lang sa Lunes ang ipapagawa ni Sir Agusto. Salamat,” sabi ko na lang at tumalikod na.

Nnang makalabas ako ng gate, sakto may jeep na papalapit kaya pinara ko na.

“Isang kanto-kanto po, Kuya,” sabi ko sa konduktor. Gusto ko kasing kumain ng calamares. Siguro malapit na akong datnan kaya nagsisimula na naman ang cravings ko.

Pagpasok ko sa jeep, agad kong naramdaman ang mga matang nakatingin sa akin. Hindi man lantaran, pero ramdam ko. Siguro dahil sa suot kong bestidang hanggang talampakan at fitted na white T-shirt. Maputla ang balat ko at magulo ang buhok. Tinakpan ko na lang ang sarili ko gamit ang bag ko at tumingin sa bintana.

Pero nanliit ang mga mata ko nang may maaninag ako sa gilid ng jeep, isang motor. Parang pamilyar. Hindi ko agad ininda, pero nang makita ko nang buo ang itsura, itim na Ducati, tattoo sa braso.

Nanlaki ang mata ko at napasinghap…

Erickson.

Napapikit na lang ako.

Bakit? Bakit kahit naka-helmet, ang gwapo pa rin? Hindi ko man makita ’yung buong mukha niya, pero sapat na ’yung porma, ’yung tikas ng katawan, ’yung paraan ng paghawak niya sa manibela para bumilis ang tibok ng puso ko.

Umayos ako ng upo at tumalikod sa may bintana. Hindi naman niya siguro ako sinusundan.

“Nagkataon lang siguro,” mahinang bulong ko sa sarili ko, pilit na kinakalma ang mabilis na tibok ng puso ko.

Pagkababa ko ng jeep, agad kong natanaw ang food cart ni Manong Dombol sa kanto. Hindi pa man ako nakakalahad ng dalawang hakbang, natakam na agad ako sa calamares na naka-display.

“Nandito pala ang maganda kong suki!” sigaw ni Manong Dombol habang hawak ang kawali.

“Libre na lang ’yan sa ’yo, Fel!” Napahagikhik ako. Kahit kailan talaga si Manong, parang may sariling mundo ng kabaitan.

“Nako, Mang Dombol, ’wag naman po. Baka malugi pa kayo sa ’kin,” sabi ko habang tumutusok agad ng isa.

“Kumusta naman ang pag-aaral mo, Fel?” tanong ni Mang Dombol habang inaabot sa akin ang isa pang calamares.

“Aba’y malapit ka nang mag-college, ah! Hindi pa rin ba puwedeng manligaw ’yung binata ko sa ’yo?” Sabay tawa niya. Napatawa na lang din ako. Sanay na ako sa birong ’yon tuwing dumadaan ako.

“Nako, Mang Dombol, ‘study first’ muna ako,” sagot ko sabay nguso sa hawak kong calamares.

“Baka sa graduation ko, saka ko na po sagutin ’yang proposal ng anak ninyo!” pabiro kong sabi sabay subo ng isang buong calamares na siya ring pinagsisihan ko. Parang na-stuck ang buong kalamares sa lalamunan ko, hindi ako makalunok.

Dahil sa nakita ko.

Si Erickson, papalapit.

Parang tigreng nagbabantay, mabigat ang bawat hakbang, parang may alam siyang may krimeng mangyayari dito. Nakakunot ang noo niya, at mapanghusga ang tingin sa mga nakakasalubong.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam kung uubo ako para mailabas ang calamares o tatakbo ako palayo.

“M-manong… i-isang B-BJ po…” nahihirapan kong sabi habang halos hindi ko maituloy ang salita, dahil nakalapit na siya sa pwesto ko.

“BJ? What the fuck are you talking about, Kalsey?” galit na sabi niya habang magkasalubong ang mga kilay.

Hindi ko siya pinansin at ininum ko kaagad ang buko juice na binigay ni Manong. Habang nakasubo pa ako ng straw, nakita kong tiningnan ni Erickson si Mang Dombol na parang-nakashabu at suspek sa isang sindikato.

Nakakahiya kay Manong Dombol!

“Did this fucking old thug molest you, Kalsey?” bulong niya sa akin na may diin ang pagkasabi. Napapikit na lang ako saglit.

“Magtigil ka nga, Erickson!” mahinang sabi ko at pinanlakihan ko siya ng mata.

“Then what fucking BJ are you talking about? I swear to God, Kalsey! I’m gonna shoot this old dirty man right here, right now!” galit na galit niyang bulong na parang sasabog na siya sa galit.

Tiningnan kami ni Manong Dombol na para kaming mga baliw roon na nagbubulungan. Kaya napangiti ako nang hilaw sa kanya, habang si Erickson naman ay sinamaan ulit ng tingin si Manong Dombol, yung tipong tingin na nakakamatay.

Napailing na lang ako at dali-daling nagbayad kay Manong Dombol. Baka mabaril pa ’yung matanda nang wala sa oras.

“Manong Dombol, ’wag niyo na pong suklian. Salamat po,” sabi ko, sabay abot sa bayad at hila kay Erickson palayo roon.

“Why the hell did you pull me away from that dickhead old thug?” aniya habang hila-hila ko siya. ’Ki lalaking tao, nagpapahila pa talaga.

“Dahil nanggugulo ka doon! Wala namang masamang ginawa ’yung tao, Erickson!” ani ko nang makalayo-layo na kami. Malapit na rin akong magalit sa kakasabat niya.

“What? Me causing trouble? Hell no,” aniya.

“Oo! Nagsabi lang ako ng BJ, para ka nang mababaliw, Erickson. Umayos ka nga,” sabi ko, sabay pakita sa kanya ng plastic ng buko juice.

Napatingin siya sa hawak ko, tapos bumalik ang tingin sa akin. Unti-unting nagbago ang mukha niya—unti-unting umamo pero nakakunot pa rin ang noo.

“Do you even know what that word means, hmm, love?” aniya gamit ang baritonong tinig.

“Buko juice ’yon, Erickson! Alam ko!” ani ko sa mabagal na paraan para maintindihan niya. Napapikit lang siya at kinamot ang kilay.

“Damn, baby. Just say coconut juice next time, aight?” sabi niya sa malambing na tono.

“Anong coconut juice? Seryoso ka ba?” ani ko.

“I’m more than serious, baby. Let’s go,” sabi niya at nilagay niya ang kamay sa likod ko.

“Saan mo ako dadalhin? Teka! Bakit nga ka nga pala nandito? Sinusundan mo ba ako?” sabi ko sabay hinto, kaya napahinto rin siya at napatikhim. Nilibot niya ang kanyang paningin habang nakakunot ang noo.

“I’m… I’d like to eat those… orange stuff?” sabi niya, na parang hindi siya sigurado habang nakatingin sa…

“Kwek-kwek ’yan, Erickson,” sabi ko at tiningnan siya nang nanliliit ang mata ko. Rich kid ba to?

“Yeah that… stuff,” aniya.

Naglakad siya papunta roon, at sinundan ko siya habang nanliliit ang mata ko. Nakasuot siya ng black pants, black shirt, at black shoes. Para siyang undercover agent na naliligaw sa kwek-kwekan.

“Can I have three of these?” Nakita kong nanlaki ang mata ni Manong parang nalilito kaya lumapit na ako agad.

“Manong, tatlo pong pugong kwek-kwek,” sabi ko. Bigla namang inilabas ni Erickson ang isang libong piso. Napatawa si Manong.

“Naku, hijo, wala ka na bang barya diyan?” Napahinto ang kamay niya sa ere at nangunot ang noo, halatang nalito sa buong eksena.

Napabuntong-hininga na lang ako, hinawakan ko ang kamay niya at binaba.

“Heto ho, Manong. Salamat po,” ani ko sabay abot sa 50 pesos at umalis na kami dala ang kwek-kwek na nasa plastic cup.

Tahimik lang si Erickson habang naglalakad kami. Pagkatapos ng ilang hakbang, bigla siyang bumulong.

“I’ll pay you tomorrow.”

“’Wag na. Okay na ’yon, Erickson,” ani ko habang tumataas ang balahibo ko nang maramdaman ko ang kamay niya sa likod ko, marahan akong hinahawakan.

“No, I’ll pay you tomorrow, Kalsey. I’ll be there in your apartment, 9 AM, to pay,” sabi niya habang papalapit kami sa motor niya. Napapikit ako. Ang tigas talaga ng ulo.

“’Wag na, Erickson. 50 pesos lang ’yon. At bakit pupunta ka doon? ’Di ba sabi mo, hindi na muna tayo magkikita?” sabi ko habang pahina nang pahina ang boses ko.

Nag-freeze siya sa kinatatayuan niya. Tumingin siya sa akin, parang binabasa ang bawat galaw ng mukha ko.

“I… I haven’t slept for a fucking week, love. That was hell of a week.”

“Hindi kita naiintindihan, Erickson,” ani ko habang pinipigilan ang sarili kong hindi mapasigaw.

“Damn!” aniya at napapikit na para bang ang laki ng problema niya. Na para bang pasan niya ang buong mundo sa balikat niya.

“Let’s wait until you’re nineteen, love. Aight?” dagdag pa niya sabay haplos sa mga braso ko. Magsasalita pa sana ko nang magsalita siyang muli.

“Don’t ask me anything yet, love. I might claim you too soon. God, I’m burning just trying not to take you,” aniya sabay tingin sa mga mata ko.

“It’s killing me… baby.”

CHAPTER 7

Hindi ako makapagsalita sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Kahit gustong-gusto ko nang magsalita, wala talagang lumalabas. Parang kahit boses ko, natuyuan. Tiningnan niya ako nang matindi sa mata, pero hindi ko kinaya ang tindi n’on kaya napayuko ako.

“Damn, baby.” Natawa siya nang kaunti.

“Let’s go,” aniya, sabay halik sa ulo ko.

Marahan niyang inilagay ang kamay niya sa likod ko at hinagod iyon pababa hanggang sa baywang ko. Inangat ko ang tingin ko sa kanya at nakita kong para siyang wala sa sarili, kinakain ang kwek-kwek habang pinipigilan ang ngiti.

Nakita ko ang itim niyang Ducati. Napangiwi ako sa taas n’on. Napansin niya iyon kaya natawa siya.

“Would you like us to ride a jeep instead?” biro niya. Agad akong napailing.

“Paano… ’yung motor mo?“ani ko.

“I’ll have my subordinates get it for me,” sagot niya, kalmado lang, habang kinukuha ang helmet.

“Subordinates?” gulat kong tanong.

“May pagano’n si Doc Demirian?” dagdag ko, bahagyang nakakunot ang noo. Napakunot din ang noo niya sa narinig, at kita ko kung paanong biglang umigting ang panga niya.

Tumalim ang mata niya sa akin.

“How did that asshole get in our conversation?” Malamig pero mariin ang tono niya.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Boss mo ’yon, Erickson. Magtigil ka nga.” Sinubukan kong gawing magaan ang tono, pero mas lalo pang tumalim ang tingin niya.

“And you’re defending him now, Felicienore?” Napasinghap ako nang marinig ko ang buong pangalan ko sa bibig niya.

Bago pa ako makasagot, dumagdag pa siya.

“I’ll shoot that fucker.”

Hindi ko na napigilan ang sarili. Kinurot ko siya sa tagiliran, pero wala yata akong nakurot kasi ang… tigas ng tiyan.

“Umayos ka nga. Boss mo ’yon! Ang bait kaya n’ong tao, ginaganyan mo,” ani ko pero napapikit siya. Parang may pising biglang napigtal sa loob niya. Mabagal siyang dumilat.

“He’s not my boss, baby,” ani nya naparang nahihirapan.

“I’m a boss on my own.” Tumigil siya saglit, saka tumingin sa malayo. Para bang kinakalma niya ang sarili.

“And fuck! For the name of God, that fucker is not kind, love” aniya.

Magsasalita pa sana ako nang hinapit niya ang ulo ko, hinalikan iyon, at sinuotan ng helmet. Kaya para akong natoud at hindi na makapagsalita. Sinuot niya ang kanyang helmet at swabeng sumakay sa motor niya. Mabagal naman akong sumunod sa kanya at sumakay.

“Hold on me, love,” aniya, pero umiling lang ako. Napabuntong-hininga siya, kinuha niya ang mga kamay ko, at pinulupot sa tiyan niya, kaya napayakap ako sa kanya nang wala sa oras.

“Damn, baby! Your breast—” bulong niya na hindi ko marinig.

“Ano’ng sabi mo? Hindi ko marinig, Erickson,” ani ko. Bumilis lang ang paghinga niya pero hindi siya sumagot at pinaandar niya ang motor niya nang mabilis, kaya napakapit ako nang mahigpit sa tiyan niya at napapikit.

Napangiti ako habang nakapikit. Crush ba ako ni Erickson? Gusto niya rin ako? Napahagikhik ako sa aking isipan at mas hinigpitan ko ang aking yakap sa kanya. Minsan, kinukurot ko ang tiyan niyang matigas basta mag-o-overtake siya sa mga sasakyan, pero tatawa-tawa lang siya.

Nang matanaw ko na ang eskinita papasok sa apartment, nanlaki ang mata ko at binuksan ko kaagad ang salamin ng helmet.

“Deretso, Erickson! Nandiyan si Lola!” sabi ko dahil sa kaba ng puso. Pero si Erickson ay si Erickson, imbis na dumeretso, huminto siya sa harapan mismo ni Lola. Napapikit na lang ako at maluha-huhang bumaba, lalo na’t nanlaki ang mata ni Lola nang mamukhaan niya ako.

“I’ll visit you here tomorrow, okay?” bulong niya habang inaalis ang helmet ko, at inalis din niya ang sa kanya pagkatapos.

“Aling Krosona, I’ll go first.” He acknowledged Lola’s presence, pero si Lola, nakaawang lang ang baba, kulang na lang mapasukan ng langaw.

“See you tomorrow.” Hahalik na sana siya sa akin pero nanlaki ang mata kong umiling. Napabuntong-hininga siya at tumango.

“You go first, love,” bulong niya. Napapikit na lang ako, baka narinig iyon ni Lola. Bakit kasi may paganyan pa, Erickson?

Tumago ako at dahan-dahang naglakad palapit kay Lola at nagmano. Dali-dali akong naglakad patungong apartment dahil naiwan pa rin si Lola roon na nakanganga.

“Fel!” tawag sa akin ni Lola nang makapasok kami sa apartment.

“M-magsasaing na po ako ng kanin, La. Uh, manok po ba uulamin natin ngayon?” sabi ko at nilagay ang bag sa sofa, at dali-daling tumalikod sa kanya para pumunta sa kusina.

“Felicienore!” tawag niya ulit kaya napapikit ako sa gulat.

“P-po?” ani ko habang dahan-dahang lumingon sa kanya.

“Jowa mo ba si Erickson?” aniya na kinalaki ng mata ko.

“H-hindi po, La. Nag-aaral pa po ako,” sabi ko sabay yuko at pinaglaruan ang mga daliri ko dahil sa kaba.

“Siguraduhin mo lang, Fel! Makukurot ko talaga iyang singit mong bata ka!” aniya gamit ang seryosong tono.

“M-magkaibigan lang ho kami ni Erickson, La. Nakita niya lang ako sa kanto-kanto na kumakain ng calamares kaya pinasakay niya ako,” sagot ko agad. Mabilis ang tibok ng dibdib ko habang pilit akong ngumiti.

“Abá’y! Mabait pala ’yon? Akala ko’y suplado kasi hindi ngumingiti ni minsan,” sagot ni Lola, sabay taas ng kilay habang inaayos ang kanyang salamin.

“Mabait po ’yon,” agad kong sabi, pero agad din akong napayuko nang lumaki ang mata niya na parang nanlilisik. Kinutkot ko ang mga daliri ko sa kaba.

“Mabuti kong ganoon. Pero ’wag kang magsasama-sama ro’n, babaero ’yon. Nakita ko ’yon kagabi, kasama si Divina,” aniya.

“Iyong babaeng ’yon, parang tuko kung makakapit!” tuloy ni Lola, sabay turo sa hangin na para bang naroon si Divina.

“Ni halos ikiskis na niya ang dibdib niya sa braso ni Erickson. Nako, mga kabataan talaga ngayon, hindi makapagpigil! “ Umiling siya, sabay buntong-hininga, may halong inis at pagkabahala.

Nanginginig ang kamay ko habang dahan-dahang naglakad papunta sa kwarto. Hindi ko na narinig ang huling mga sinabi ni Lola dahil parang may sumara na lang sa tainga ko. Pumintig ang ulo ko sa dami ng iniisip… at sa bigat ng nararamdaman.

“Fel, akala ko ba’y magsasaing ka?” sigaw ni Lola mula sa kusina. Hindi ako sumagot.

“Felicienore!”

“Fel!” malakas na tawag niya, ngayon ay mas madiin na, halatang napikon na.

Napapikit na lang ako sa kama, pinipigil ang pag-iyak, hanggang sa napahikbi ako, at sunod -sunod na tumulo ang mga luha ko. Hindi ko alam pero nakatulgan ko lang ang pag-iyak.

Nagising na lang ako dahil sa ingay ng tawa ni Lola sa sala, na parang may kausap. Baka si Aling Boting. Hindi na ako nag-abala pang ayusin ang sarili ko at dali-daling lumabas suot ang white spaghetti strap at pink na pajama na agad kong pinagsisihan.

Paglabas ko, agad nagtagpo ang mga mata namin ni Erickson, hanggang sa bumaba ang tingin niya sa bandang dibdib ko. Umigting ang panga niya at umiwas ng tingin habang namumula ang tainga. Napapikit ako sa napagtanto. Wala kang bra, Fel.

“Fel! Magbabayad daw itong si Erickson ng utang niya sa ’yo. Aba’y ang dami mo namang pera at nagpapautang ka pa talaga,” ani ni Lola. Pero hindi ko na siya sinagot at dali-daling bumalik sa kwarto.

Matapos kong mag-bra at ayusin ang sarili, lumabas ulit ako. Pero wala na roon si Lola. Si Erickson na lang ang nandoon habang tinitingnan ako na parang gutom na mabangis na hayop. Napalunok ako. Biglang uminit ang paligid.

Nakasuot siya ng itim na shirt na may Nike check, naka-itim na cap, maong shorts, at itim na Nike shoes. Mayaman. Magkano kaya ang pasweldo ni Doc dito?

“Aling Krosana went to the market,” sabi niya habang tinititigan ako nang maigi.

Napayuko akong tumango. Hindi ko pa rin malimot ang sinabi ni Lola kaya dumeretso ako sa lamesa para uminom ng tubig.

“Kalsey,” tawag niya sa akin, pero hindi ako lumingon.

Napasinghap na lang ako nang maramdaman ko siyang nasa likuran ko. Ni hindi ko narinig ang mga yapak niya. Lumipad ba siya?

“Fel,” sabi niya sa napapaos na boses, pero umiwas ako at pumunta naman sa sink para hugasan ang baso.

“Fuck,” bulong niya at sumunod agad sa akin.

“Do we have a problem, love, hmm?” aniya habang kinukuha ang kamay ko at pinaglaruan ang mga daliri nito.

Hindi ko ulit siya pinansin. Kinuha ko ang kamay ko at naglakad papuntang sala at umupo sa sofa para makapagbasa ng libro.

“Damn!” bulong nanaman niya at sinundan ulit ako. Umupo siya sa tabi ko at tiningnan ako nang maigi.

“What did I do this time, Kalsey?” aniya na parang nahihirapan.

Hindi na ako nakatiis. I rolled my eyes at tatayo na sana ako para bumalik sa kwarto para matulog ulit pero hinila niya ako kaya napaupo ako sa kandungan niya. Nanlaki ang mata ko sa ginawa niya.

“E-Erickson,” nauutal kong bulong.

“You ain’t gonna roll your eyes at me, young lady,” sabi niya sa paos na boses.

CHAPTER 8

“When did you learn to roll your eyes at me, hmm?” aniya habang inilalagay ang mga braso niya sa baywang ko. Tiningnan ko ito. Ang liit ko kumpara sa kanya. Idagdag mo pa ang mga tattoo niya sa braso na lalo pang nagpapakaba sa akin nang husto.

“Ano ba, Erickson,” sabi ko habang pilit na kumakawala. Hindi ako sanay sa ganitong puwesto, patagilid na nakakandong habang yakap niya ako.

“You can’t roll your eyes at me yet, love… not yet, not when I haven’t—” aniya, sabay baling sa gilid. “Put you under me, panting so bad.” Pero hindi ko narinig ang huling sinabi niya.

“Ano’ng hindi puwede? Gagawin ko lahat ng gusto ko, Erickson, at wala ka nang magagawa doon,” ani ko habang pinaglalaruan ang mga ugat sa kamay niya. Pinipisil-pisil ko iyon.

“Hmm, of course, love,” aniya habang hinahaplos ang maalon kong buhok.

“Huwag mo akong tawagin ng ganyan, Erickson, kung dibdib ni Divina ang gusto mo.”

“Divina? Who the hell is that?”

Nanlaki ang mga mata ko at kinurot ko ang braso niyang nakapulupot sa akin.

“’Yung jowa mo na niluluhuran ka,” ani ko sa mahinang boses.

Napatawa siya habang inaamoy ang buhok ko.

“I don’t have a girlfriend, baby… not yet. Not until you’re nineteen.”

“Pero nakita ko ’yon… na… nabibilaukan pa siya habang nakaluhod.”

“Damn, baby! Let’s not talk about that, hmm? I won’t do it again , just not this time. Never, baby, now that you’re going to be mine,” aniya sa paos na boses.

Nanlaki ang mga mata ko at tiningnan ko siya.

“Pero sabi ni Lola, nakita niya kayo. At ’yung dibdib niya… nakadikit sa braso mo.” Napapikit siya at inilapat ang noo niya sa balikat ko. Para bang nahihirapan na siya.

“Hell no, baby. I removed it immediately, I swear… I swear to God, love. Hell, the only one I want is you,” aniya.

Nakangiti ako dahil sa isang iglap lang, nawala lahat ng pagdududa ko.

“G-gusto mo ako?”

“Hmm,” sabi niya sabay haplos sa braso ko.

“S-sinungaling!” ani ko at napapikit. Gusto kong sumigaw.

“I may be a guy, but I’m not a liar, love.”

Bumalot ang katahimikan, pero hindi ko gaanong pinansin iyon dahil ang tanging nasa isip ko, nasa kandungan ako ni Erickson, at yakap-yakap niya ako. Napakagat ako sa labi dahil sa naiisip ko.

“What’s your plan for tomorrow?” tanong niya habang mariing nakatingin sa akin, at inilagay niya ang buhok ko sa likod ng tainga ko.

“Linggo bukas. Magsisimba ako at pupunta ng tiangge,” sagot ko.

“Tiangge? What will you do there? You’ll meet that stinky dog of yours?”

“Aso?” Napakunot ang noo ko, gulat sa sinabi niya.

“Hmm, the one you talked to at the gate yesterday.” Nagsalubong ang kilay niya habang sinasabi iyon. Napasinghap ako.

“Hindi aso ’yon. Si Albert ’yon, Erickson. Schoomate ko ’yon!”

“I’ll shoot him once he gets near you,” seryosong sabi niya.

“Wala ka na yata sa katinuan, Erickson!” Napaatras ako nang bahagya. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaalarma sa sinabi niya. Natawa siya, at nag-echo ito sa buong apartment namin.

“I’ll come with you,” aniya habang hinihigpitan ang yakap sa akin.

“Sa tiangge?” tanong ko, bahagyang nagtataka.

“Yes, and to your church.”

“’Wag na… Labag sa kalooban mo naman.” Bumuntong-hininga ako. Ayokong pilitin siyang sumama kung hindi bukal sa loob niya.

“I’ll come because I like it, Kalsey,” aniya sa malalim na boses, na parang sinasabi niyang hindi ko na kailangang umangal pa.

“I-ikaw ang b-bahala,” nauutal kong sabi dahil ’yung kamay niya sa baywang ko ay humahaplos nang dahan-dahan.

“Fuck this,” bulong niya na parang nahihirapan

“O-okay ka lang ba? Mabigat ba ako?” tanong ko, at akmang tatayo na sana pero hinigpitan niya lalo ang yakap sa aking baywang kaya napaupo ulit ako sa kanyang kandungan.

“I badly want to kiss you right now,” aniya sabay tingin sa mga mata ko na para bang kakainin niya ako.

“S-sige lang…” Halos hindi lumalabas ang boses ko at nag-iwas ako ng tingin. Napatawa siya sa aking sagot.

“No, not yet,” sabi niya, sabay halik sa balikat ko.

Napahawak agad ako sa braso niyang may tattoo, pilit hinahanap ang hininga ko.

“Fucking smooth,” bulong niya, habang dinaragdagan pa ang mga halik. Bahagya pa niya itong sinisipsip nang dahan-dahan.

“E-Erickson…” mahina kong tawag at napahawak ako sa balikat niya.

“Ahmm…” mahinang ungol ko nang magsimulang maglakbay ang kanyang mga halik papunta sa aking leeg nang biglang…

“Fel!” tawag ni Lola mula sa labas kaya dali-dali akong napatayo mula sa kandungan ni Erickson at inayos ang itsura ko. Napabuntong-hininga na lang si Erickson, saka sumandal sa sofa and he massaged the bridge of his nose.

“Fuck, I will die with a hard boner,” bulong niya kaya napasinghap ako. Pero biglang tumawag ulit si Lola, kaya dali-dali akong pumunta sa pintuan.

“Felicienore, bakit naka-lock itong pinto?” Napalingon ako kay Erickson. Bakit niya ni-lock ang pinto?! Pero iniwas niya lang ang tingin, at tumingala siya sa kisame.

Napaawang ang labi ni Lola nang makita niyang nasa loob pa si Erickson.

“Abá, hindi ka pa ba nakabayad ng utang mo, Erickson?” tanong agad ni Lola nang makapasok. Napatuwid siya ng upo.

“Tapos na po, Aling Krosana… I’m just waiting for you to say a formal goodbye,” aniya, sabay pilit pinatatag ang kanyang boses. Napapikit na lang ako sa hiya.

“Itong batang ito talaga,” natatawang sagot ni Lola. “Oo, walang problema ’yon. Sige na, humayo ka na.”

Dahan-dahan siyang tumayo na parang napipilitan. Binaliktad pa niya ang suot niyang black Nike cap.

“I’ll go first, Aling Krosana,” aniya.

“Kalsey.” Tumingin siya sa akin, ’yung klase ng tingin na parang may gusto siyang gawin. Parang may ipinapakiusap ang mga mata niya. Tiningnan ko ang oras. 7 PM na pala, ni hindi namin namalayan.

“Ihahatid ko muna si Erickson, La,” sabi ko, pilit umiiwas sa titig ni Lola sa akin.

“Aba’y hindi mo na alam ang daan, hijo?” Napayuko na lang ako. “Pero sabagay, hindi mo naman kabisado ang daan. Sige, ihatid mo na, Fel.”

Tumango ako at dahan-dahan akong naglakad palabas ng pinto at maingat itong sinara. Pero nanlaki na lang ang mga mata ko nang hawakan ni Erickson ang kamay ko at naglakad kami papunta sa dating kwarto ni Ate Solana.

Nang mabuksan niya iyon, marahan niya akong hinila papasok at niyakap nang mahigpit. Parang ayaw na niya akong pakawalan. Ramdam ko ang init ng katawan niya dahil sa higpit ng yakap niya akin.

“Sorry, I had to bring you here. I might go crazy if I just let you leave like that,” bulong niya. Tumango na lang ako dahil para akong natulala.

“Hug me back… please, baby,” aniya sa malambing na boses kaya niyakap ko siya pabalik. Ang tigas ng katawan.

Nagtagal kami sa gano’ng posisyon, at katahimikan ang namagitan. Pumikit ako habang hinahalikan niya ang ulo ko, at saka siya nagsalita.

“Can we… can we stay here for a while?” marahang tanong niya sa akin.

Tumango ako. Kumalas siya sa yakap ko at naglakad papunta sa higaan ni Ate Sol noon. Umupo siya roon at tinapik ang mga hita niya, na para bang pinauupo ako.

Tahimik akong lumapit. Ramdam ko pa rin ang tibok ng dibdib ko. Nang maupo ako sa kandungan niya, agad niya akong niyakap mula sa likod, mahigpit at mainit.

“Damn, baby,” bulong niya sa tainga ko at hinalikan ang balikat ko. Pumikit ako at sumandal sa kanya.

“’W-wag mong lagyan… Baka makita ni Lola,” sabi ko nang bahagya niyang sinipsip iyon. Tumango lang siya at nagpatuloy sa paghalik sa balikat ko, pababa sa leeg, habang marahan niyang hinahaplos ang maliit kong baywang.

“Fuck! I should stop… I better stop,” bulong niya sa sarili. Napakagat ako sa labi para pigilan ang tawa ko.

“Please put your number here so I can call you later,” sabi niya sa malambing na boses habang isinusubsob ang mukha niya sa leeg ko. Naramdaman kong may kinuha siya sa bulsa niya, at nanlaki ang mga mata ko sa nakita. iPhone 16, pinakabagong modelo.

Malaki talaga ang pasahod ni Doc dito? Napalunok ako. Ang mahal nito. Dahan-dahan kong tina-type ang number ko roon habang ramdam ko pa rin ang init ng hininga niya sa leeg ko.

Halos mahigit isang oras kaming nandoon sa gano’ng posisyon. Tahimik ang paligid at parang may sarili kaming mundo. Dahan-dahan niyang hinahalikan ang leeg ko habang tinatanong ako ng kung ano-ano, mga simpleng bagay na para bang gusto lang niya akong makilala pa nang mas malalim.

“You better go, love. Aling Krosana might be worried now,” aniya.

“Pangatlong beses mo na ’yang sinabi, Erickson,” sabi ko sabay irap sa kanya.

Napahalakhak siya. Ang pogi talaga ng tawa ng lalaking ’to. ’Yung tipong kahit inis ka na, matutunaw ka pa rin sa lakas ng dating.

“I’m serious, love,” malambing niyang sabi habang hinahaplos ang pisngi ko gamit ang hinlalaki niya.

“You go out first… and I’ll follow right after.”

Tumango ako at dahan-dahang tumayo mula sa kandungan niya. Tumayo na rin siya, binuksan ang pinto, at hinalikan ako sa noo sa huling pagkakataon.

Nagtagal ang labi niya roon kaya napapikit ako at napakapit sa T-shirt niya, na parang ayaw niya talagang umalis ako.

CHAPTER 9

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.