Sa Huli

Sa Huli

(In The End)

Maikling Kwent

o

“Ang bawat simula ay may wakas. Ngunit may mga nagwawakas ng hindi pa nagsisimula.”

-x–

    Alas otso ng umaga. Sabado. Pumasok ako sa restaurant kung saan ako inaya ni Lucas na magkita. Tahimik ang pag-uusap ng mga tao rito. Bilang isang matandang lalaki, isang kasiyahan ang matagpo ng lugar kung saan payapa ang paligid. In-adjust ko ang mahabang manggas ng aking polo at hinanap kung saang mesa siya nakaupo.

    Nauna niya akong nakita sa aking pagpasok, dahil kumaway muna siya bago ko siya nakita. Nakangiti siya sa’kin ng maluwag na parang isang batang excited makipaglaro. Hindi man naglalagas ang kaniyang mayabong na buhok, ngunit uban na ang bawat hibla. Samantalang ako, kailangan ko pang magsuot ng cap para pagtakpan ang medyo nalalagas kong buhok.

    Nakasuot siya ng jacket at maong pants, samantalang nakasuot naman ako ng simpleng t-shirt at pantalon. Wala pa sa amin ang nagsusuot ng salamin, marahil malinaw pa ang aming paningin.

    “Grabe, ikaw na ba talaga ’yan, Ren? Ang laki na ng pinagbago mo,” aniya at napakamot sa kaniyang buhok sa likod. Hindi pa rin nawawala ang malapad niyang ngiti. “Pero kahit na gano’n, nakikilala pa rin kita.”

    Natawa ako ng bahagya. Of course, maraming taon na ang nagdaan bago ang huli naming pagkikita. We’ve become overly matured, pero kilala ko pa rin siya.

    His face were a bit wrinkled yet I’m still familiarized by it. When he smiled, I noticed that it never changed. He’s still the man that I’ve been with, through many happy moments in my life before.

    It feels very happy, nostalgic, and a little bit painful.

    “Ako rin, Lucas. I can’t believe you would age differently. Maputi na ang buhok mo, but it is still resilient. You have wrinkles but…”

    Bigla akong napatigil. Ayokong ituloy ang aking sasabihin. Okay na sana, kaso muntik na akong madulas.

    “Still handsome?” nakangiti niyang tanong, then he chuckled.

    “Medyo,” I said. Pero sa totoo lang, hindi pa rin kumukupas ang kaniyang gwapong hitsura.

    Lumalaki kasi ang ego niya kapag pinupuri siya. He always thinks that every people around him find him attractive, which is somewhat true dahil maraming nahumaling sa kaniya nung high school. He is always considered as the most gorgeous guy in our campus before. Even his usual expressions were said to be remarkable. But people are just getting weird when they became obsessed with someone, right? That might be the case of his admirers.

    His smile turned into a slight frown. I can see that he’s not satisfied with my answer.

    “Bakit medyo lang ?” tanong niya. Pinanliitan pa niya ako ng mata. “Seryoso ka ba sa sinabi mo? Aba… hindi na ako naniniwala ngayon na ikaw si Ren. Sino ka, masamang elemento, at bakit ka sumapi sa kaibigan ko?”

    I can’t help but laugh a little, kahit sobrang corny pa nito. I can’t deny his effect on me. He indeed knows me very much. Yup, I still find him handsome, but I’m not going to admit it in front of him. Huwag siyang feelingero.

    “Tumigil ka nga,” sabi ko.

    “Ah basta, sabihin mo muna na ang gwapo ko,” aniya. Hindi ba siya aware na kulubot na ang kaniyang balat?

    “Ang gwapo ko,” literal na ginaya ko ang sinabi niya, paraan para mapunta sa’kin ang puri at mainis siya. “Oh, ayan. Masaya ka na?”

    Lalo lang siyang sumimangot. Talaga nga naman.

    “Ang tanda mo na para magmaktol,” diretso kong sabi sa kaniya. Nag-iba nanaman ang kaniyang ekpresyon, naging gulat naman ito. “Seryoso, hindi na bagay sa’yo tulad ng dati, Lucas. Pwede ba, maging seryoso ka rin naman kapag nag-uusap tayo. Baka hitsura mo lang talaga yung nagmature.”

    “Sama mo naman. Ang sabihin mo, ayaw mo lang makisakay. Gurang ka na rin kaya wala ka nang panahon sa mga biruan,” aniya at bumalik ang kaniyang masayang mukha. “Hindi ba pwedeng na-miss lang kita kaya gusto kong kausapin kita ng ganito. Wala akong Ren na inasar ng mahabang panahon. Never knew that you’re still savage as hell.”

    Hindi ko alam kung bakit bahagyang lumundag ang puso ko sa sinabi niya. Ayokong ipahalata. At isa pa, masyado na akong matanda para kiligin. Damn, hindi bagay!

    “Mahangin ka kasi,” sabi ko nalang.

    He chuckled again.

    “Ano? Oorder na tayo?”

    “Yup… ikaw bahala.”

    Itinaas niya ang kaniyang kamay upang makita ito ng lalaki sa counter. Agad naman itong napansin kaya nagsalita ang lalaki sa announcing mic na nasa harap niya. Mukhang nakadirekta ito sa kitchen nila kaya wala kaming narinig na kahit anong ingay mula sa kaniya.

    May isang babae naman ang lumabas sa kusina. Nakasuot ito ng hairnet at lumapit sa amin habang may dalang menu.

    “Ciao! Welcome to Cibo di Archinto. I’m Drista, an assistant chef, wala pa po kasi yung waiter namin kaya ako po muna yung makakaharap niyo. Here’s the menu, mga sir,” aniya ng masigla at inabot ito sa amin. Unang kumuha nito ay si Lucas.

    “Thank you,” sabi niya sa babae. “Uhm… I think I going to order the usual, a cup of cappuccino and chocolate croissant,” aniya at ipinasa sa akin ang menu kahit hindi pa niya ito binabasa.

    Siguro, madalas na siyang nagpupunta rito para magbreakfast. Alam na niya kung ano ang pangalan ng pagkain na gusto niya, e.

    Gusto ko nalang gayahin ang inorder niya, but I’m not fond of coffee, and I don’t know what cappuccino taste like. I skimmed through the list of food then I saw something that I am going to like.

    “Siguro, chocolate croissant nalang din yung sa’kin katulad nung kaniya, but with hot chocolate instead of coffee,” sabi ko sa babae at agad naman niya itong nilista. Inabot ko na ang menu sa kaniya at ngumiti siya.

    “Thank you, Sir. Just wait for the food to be arrived,” aniya bago tuluyang umalis sa harap namin upang magtungo sa kusina.

    “Seems like you are already been here,” sabi ko sa kaniya.

    “Yup. A lot of times, most of it are my breakfasts. Medyo malapit lang kasi dito yung bahay ko. Mga ilang minuto ang biyahe.”

    Tumango lang ako sa kaniya. I wonder how his house looks like. After we split apart, nabalitaan kong umalis na siya sa dati niyang tinitirhan at lumipat sa bagong tahanan. Actually, dati, ako lang nakatira dito sa siyudad na ’to sa pagitan naming dalawa. Our houses were very distant to each other. I don’t know why he moved to here, kung kailan umalis na ako sa ibang bansa.

    “Teka, matanong lang kita. Paano ka nga pala nakabalik dito? Matagal na ba?” tanong niya sa’kin.

    Bumalik ako sa bahay namin dati. It is the only decision that I know during my financial crisis. Pumanaw na ngayon sina Mama at Papa, ngunit nung pinagmasdan ko ang paligid ng bahay na ’yon ay para bang nabuhay sila sa aking mga alaala. Sinubukan kong pinaayos iyon at ginawa ko na ulit itong tahanan ko, kahit ako lang mag-isa ang nakatira roon. Wala naman akong naging asawa’t anak at namumuhay lang ako ng mag-isa.

    “May katagalan na rin. Mga mag-iisang taon na siguro. Hindi ko alam. Nauulyanin na yata ako,” sabi ko at tumawa ng mahina.

    Hindi ko alam kung bakit ako nakakaramdam ng lungkot sa tuwing iniisip ko na ako nalang ang mag-isa sa buhay ko. Ilang taon akong nagtrabaho sa Japan bilang isang bartender doon. Nagkaroon ako ng sarili kong bahay and I became stable in terms of financial capacity.

    Ngunit hindi ko akalain na sa pagtanda ko, all of it will be lost. Being stable at once, doesn’t mean you’ll stay like that forever. It fades if you became careless.

    “Ay ganu’n ba? Masaya ako at nakabalik ka. Mabuti at naisipan mo bago kita nakita sa social media,” aniya. Naalala ko, siya pa mismo ang unang nag-chat sa akin at nag-aya na magkita.

    “I don’t think so. Binenta ko na kasi yung bahay ko sa Japan kaya napilitan akong lumipat dito. Iyon nalang ang bahay na natitira sa’kin,” sabi ko naman.

    I can see the confusion in his face. Nakalimutan ko nga pala, hindi ko pa nasasabi sa kaniya na sa Japan ako nagtungo upang doon mag-aral at magtrabaho, pagkatapos makakuha ng scholarship. Kaso, hindi ako nakapasa sa architecture kaya napilitan akong mamasukan bilang bartender. May kalakihan ang sahod ko kung iko-convert into peso, ngunit magastos talaga ang mamuhay sa Japan dahil mas mahal ang mga gamit doon. Pakiramdam ko ay kabilang ako sa mga ‘lower class’ na peeps sa kanilang bansa. But my relatives believed that I became successful there and earned a lot of money, that’s why they tried to break into my house, here in the Philippines to ask for money.

    He just nodded. Halata naman, hindi na niya ito gustong dugtungan. That’s a sad information. Alam ko kung bakit hindi na niya ako inusisa tungkol doon.

    Ilang sandali pa ay may isang waiter ang lumapit sa amin.

    “H-here’s your food, Sir,” aniya at pilit na ngumiti. Nilapag niya ang pagkain namin sa mesa. “Enjoy your meal.”

    Dahan-dahan siyang umalis palayo sa amin at nagtungo sa kusina. Base sa kaniyang kilos at pananalita, mukhang baguhan pa siya.

    He immediately took a sip to his cup.

    “Ahh… Feels good,” aniya at huminga ng maluwag. “Parang dati nung mga teenager palang tayo, sa basketball court tayo madalas magkita. Ngayon, sa payapang lugar na tayo tumambay. Panahon nga naman.”

    “Sinabi mo pa,” sabi ko at umiling-iling habang nakangiti ng bahagya. “I remember, sinasama mo pa ako sa date niyo ni Helena. Ako pa palagi yung third wheel sa pagitan niyo.”

    I laughed softly, pero nagbago ang timpla ng mukha ni Lucas, para bang ayaw niya itong pag-usapan. But I insist.

    “You look so adorable with each other. I always feel alone whenever I join to your dates. Feeling ko, madalas akong nagiging saling pusa–” saad ko nh may pait sa aking boses, ngunit agad niya akong pinangunahan at naputol ang aking pagsasalita.

    “Let’s forget those kind of moments, Ren. We should start again and erase those unwanted feelings. So many chances that we’ve lost in the past, and resentments that we kept through years. Matanda na tayo, pero hindi pa rin huli ang lahat para makapagsimula ulit, ’di ba?” aniya.

    Nanigas ang aking kamay habang nakahawak sa baso ng aking hot chocolate.

    “Ano naman ’yang sinasabi mo?” tanong ko at pilit na tumawa. Sa totoo lang, naintindihan ko ang nais niyang ipabatid, ngunit hindi ko alam kung bakit niya ito gustong mangyari.

    Everything had already happened. Hindi na namin maibabalik ang dati. I thought it was the end of us. No contacts. No clue about each other. Then, after a long period of time, he wants me to start with him, again. I can’t fully ascertain what phase he wants to make a new beginning. Is it just our connection and communication? Or something deeper than that. I still have no idea.

    “Don’t fool me, Ren. Alam kong naiintindihan mo ako. I’m serious,” aniya sa malalim na tono. He licked his lips to wipe the cappuccino that smeared in his face a little.

    Bumaba ang aking tingin sa mesa at inangat ang aking baso upang humigop. It still freaking hot! Pinigilan ko lang na huwag ipahalata sa kaniya na napaso ang aking dila.

    Binaba ko na ito ulit.

    “Why are you pushing this now, Lucas? Hindi ba ikaw ang may gusto na mawala ako? Mabuti nga at tinanggap ko iyon dahil naiintindihan kita. Nagpakita pa rin ako dito kahit masakit pa rin sa’kin. And now you’re requesting something na pinaglaban ko dati, na ni-reject mo naman long ago. You’re actually the one fooling me here, Lucas. B

akit kasi ngayon lang? “

    He went silent for a moment, thinking what to speak.

    “Wala kasi akong magawa kahit pinilit ko pa noon. Blame me all you want but that’s the truth,” aniya na may kaunting nginig sa kaniyang boses. He’s eyes were piercing me while holding his emotions. I still know him very well. Kabisado ko na ang bawat ekspresyon niya. “Is it too late for a new beginning?”

    Nakita ko ang paglambot ng kaniyang mukha. And his eyes became hopeful while waiting for my answer.

    Naging magulo ang aking isipan kaya humigop muli ako sa aking hot chocolate para rumelax ang ulo ko.

    “Hindi ko alam, Lucas. Let the fate decide. Basta sa ngayon, masaya ako na nakita kita ulit. Please, huwag muna natin sirain ang umaga. If you really wanted to start again, let’s subside everything and make this day something happy and wonderful,” I whispered at him.

    Natatakot ako na may makarinig sa amin, kaya pinalibot ko ang aking tingin sa paligid. Thank God, mukhang may sari-sariling mundo ang mga nakadestino sa bawat table.

    “Okay, Ren. I understand… I’m also happy to see you,” he said softly with those longing eyes. I can’t describe how wonderful it is. Para bang hinahatak ako ng kaniyang tingin, gusto akong yakapin ng mahigpit. “Kamusta ka na nga pala? Nagkakasakit ka na rin ba tulad ko?” tanong niya at mahinang tumawa. He took a bite to his food.

    “Hindi pa naman. Well, when I was living in Japan, madalas akong kumain ng mga gulay doon. Their fruits and vegetables there were very fresh and even enormous! I became a healthy person since then,” sabi ko at nanumbalik ang masiglang timpla. “Bakit, ano bang sakit mo ngayon? Okay ka lang ba?”

    “Ah… Oo, ayos lang ako. May pagkakataon kasi na hina-high blood ako, but don’t worry, hindi naman ako madalas na inaatake nito,” aniya.

    “Talaga nga naman. Naadik ka na siguro sa kape, ano?”

    “Yup. Its like a drug to me. Nakakaubos ako ng limang baso kada araw,” aniya at tumawa.

    “What the-?! Mabuti, nakakayanan mo yung pakla. Ako kasi, amuyin ko palang yung kape, nasusuka na ’ko.”

    “Sandyang iba talaga kapag nakasanayan mo na.”

    Nagpatuloy lang ang aming pag-uusap hanggang sa maubos na namin ang aming kinakain. It was a great conversation. It lasted for almost an hour.

    “Magbabayad na ako ng pagkain natin,” pagpepresenta niya.

    “Huwag na! Ako nalang, Lucas.”

    He chuckled.

    “No need. Ako ang nag-aya sa’yo rito, therefore, I must pay,” aniya.

    “E, kung hati nalang tayo,” saad ko naman sa kaniya.

    “Jusko, Ren. Magdidiwara lang tayo sa ganiyan,” sabi niya at itinaas ang kamay at nagsenyas sa waiter upang magbayad. Sinabihan niya ito na magbabayad na siya.

    “Okay po. Here’s your bill, Sir,” the waiter with eyeglasses said professionally at binigay ang isang note kay Lucas. Iba ito sa kaninang lalaki na naghatid ng pagkain namin. Nilabas ni Lucas ang kaniyang wallet at nagbayad. “Thank you so much po, mga sir. Have a nice day sa inyo!” aniya at dumako na sa kusina.

    “Paano ba ’yan, tapos na tayo dito. Saan mo naman gustong magpunta?” tanong ni Lucas sa akin. Sinubukan kong mag-isip ngunit walang kahit isang lugar ang nais kong puntahan.

    “Bahala ka. Kung saan mo ’ko gustong dalhin, sasama ako. Basta, huwag lang tayong lumayo ng sobra,” sabi ko sa kaniya.

    “Bakit? Wala ka bang naiisip na kahit saan?”

    “Matanda na ’ko, Lucas, baka nakakalimutan mo. Hindi na ako nati-thrill na lumibot. Kontento na ako sa bahay, mag-isa,” paliwanag ko sa kaniya.

    “Y-you live alone?”

    “Oo. Wala naman akong nakasama sa buhay mula nung sumakabilang buhay sina Mama’t Papa. Tumanda na akong binata,” sabi ko at mapait na ngumiti.

    “Parehas na pala tayo ngayon,” aniya. “Helena died five years ago, samantalang may sari-sarili nang pamilya ang tatlo naming anak. They rarely visit me. Mostly in major occassions like christmas and new year,” aniya na may bakas ng lungkot sa kaniyang pananalita.

    Tumango ako, pagpapakita na naintindihan ko ang sinabi niya.

    “People in our age were now unproductive. Minsan nalang tayo maaalala ng ibang tao, dahil madalas ay hindi na nila tayo kailangan,” sabi ko. Mabuti nalang at sina Mama at Papa ay tumanda na nasa piling ko sila. Alam ko na nalungkot sila sa tuwing naiisip kung paano na ako kapag nawala sila.

    “I agree. I know that my children can now stand in their own feet, but they forgotten my hardwork and sacrifices for them during their youth. I can’t even feel their presence, kahit nasa iisa kaming hapag tuwing noche buena. I never thought na lalayo ang loob nila sa akin kahit naging close kami nung mga bata pa sila.”

    “That’s sadder than mine,” hindi ko maiwasang sabihin sa kaniya.

    I know him. Masaya siyang kausap at kasama. For sure, maganda ang naging bonding nila ng kaniyang mga anak, ngunit mas maaga silang nakalimot sa kanilang ama kaysa kalimutan sila nito sa katandaan.

    “Yeah. You don’t have to compare it to yours, but… it could be,” malungkot niyang pagsang-ayon sa akin. I just pat his shoulders.

    “Ano? May naiisip ka ba na pwede nating puntahan?” tanong ko sa kaniya at ngumiti upang baguhin ang kaniyang emosyon.

    Ngumiti rin siya.

    “Sa bahay ko. Maaari ba?” suhestyon niya.

    “Sige. Ayos lang sa’kin,” I simply said.

    I’m just expressionless but deep inside, I am very excited to go in his home. I’m curious about it. I wonder he lived his life while I was gone. My fingers were trembling due to excitement as we walked outside the restaurant.

    Nagtungo kami sa nakaparada niyang motorsiklo. Marunong pa pala siyang magpaandar nito?

    Sumakay siya rito at binuksan ang makina.

    “Umangkas ka na,” aniya. Agad naman akong sumakay at kumapit sa kaniyang baywang. Napatingin ako sa side mirror at napansin ang kaniyang pagngisi. “Kapit ka ng maigi.”

    Nagsimula na kaming bumaybay sa kalsada. Katamtaman lang ang kaniyang takbo, sapat para hindi ako kabahan sa kaniyang pagmamaneho. Nakikita ko ang ibang kabataan na nakakasabay namin sa kalsada na humaharurot ng takbo. Ang babata pa nila para isugal ang buhay nila sa pagmamaneho. Maaari naman kasi nilang bagalan ang kanilang pagtakbo. Baka mas maaga pa silang mamatay kaysa sa amin.

    Mga ilang minuto ang nakalipas bago kami nakapunta sa tapat ng isang magarbong bahay. Kulay biege ito at moderno. Agad niyang pinarada ang sasakyan sa gilid at bumaba kaya sumabay na rin ako sa kaniya.

    “Andito na tayo,” aniya at tumingin sa akin habang pinagmamasdan ko ang paligid. “Kailangan ko nalang ipasok ang sasakyan ko sa loob.”

    Binuksan niya ang gate at muling bumalik sa motorsiklo upang paandarin ito papasok sa kaniyang bakuran. Punong-puno ng mga halaman sa paligid. Sinundan ko lang siya papasok at ako na ang nagsara ng gate para hindi na niya ito balikan. Pagkatapos ay lumapit ako sa kaniya.

    “Ikaw lang ba talaga yung nakatira diyan?” tanong ko sa kaniya.

    “Oo. Nasabi ko naman sa’yo, ’di ba?”

    “Sobrang laki naman kung ikaw lang dito mag-isa. Paano mo nalilinis ’to ng buo?” kuryoso kong tanong sa kaniya.

    “Marami na akong oras para diyan kumpara nung mga bata pa yung mga anak ko. Hindi na ako nagtatrabaho at buong araw lang ako sa bahay. Naaaliw nga ako kapag may ginagawa, tulad ng paglilinis,” aniya. Iminuwestra niya ang kaniyang kamay patungo sa pinto. “Pasok na tayo.”

    He unlocked the door of his house, at pumasok kami sa loob. Magarbo ang paligid. Talagang umasenso si Lucas ng todo, kumpara sa akin na kahit nangibang-bansa para kumayod, heto, wala nang natira sa pinaghirapan.

    “Huwag kang mahiya. Pwede mong libutin ang paligid. May kukunin lang ako saglit,” aniya at tumungo sa isang silid.

    Pinalibot ko ang tingin at nakita ang mga picture frame sa pader. Ang lahat ay naglalaman ng litrato nilang pamilya mula pagkabata ng kaniyang mga anak hanggang sa paggraduate ng mga ito. Ang pinakamalaki sa kanilang lahat ay ang kasal nila ni Helena. Sobrang bata pang tignan ni Lucas dito. Bakas ang matinding galak sa kanilang mga mukha.

    Lumabas na si Lucas mula sa silid. Nag-iba ang kaniyang suot, ngayon ay simpleng t-shirt nalang at shorts.

    Nilapitan niya ako at naramdaman ang kaniyang pagyakap sa aking likod. His embrace was warm and tight. Para bang ayaw na niya akong pakawalan.

    “I missed you so much, Ren,” he whispered like begging for something.

    “Me too,” sabi ko ngunit nang hindi humaharap sa kaniya. May pait sa aking boses. Even though I knew that he still know me and treat me like this, there’s a little hatred boiling inside me.

    “All these years, I still love you. I feel so bad for Helena for forcing her to be stuck in this kind of situation,” he explained, even though I’m not asking.

   “I understand, Lucas. There’s nothing we could blame. The world is against us,” sabi ko at kinalas ang yakap upang makaharap ako sa kaniya. I wiped his tears streaming down his face. “We’re so wrong. Hindi ko masisisi na tutulan tayo ng mga magulang natin. They believed Romeo is just for Juliet. Helena is the only Juliet that you could have.”

    I examined his face. He’s still handsome like the old times. His attractiveness didn’t fade. Other than that, my feelings for him didn’t fade too.

    I held his shoulders while his hands went to my waist. I can feel the sadness in his expression.

    “We shouldn’t compare ourselves to Romeo and Juliet, Ren. We have our own version of love. It’s peculiar, yet it is considered to be like that.”

    I smiled at him. Pagkatapos ay inakbayan niya ako at pinihit paharap sa mga litratong nakadisplay sa pader. I can see how his life became wonderful. His family had given him happiness and hope.

    “That’s Liam, my first child,” turo niya sa isang lalaking kahawig ni Helena. “He’s already graduated in college and an engineer,” he said proudly.

    I am so amazed.

    “Then, here’s Liana my daughter and Lyric, yung bunso ko,” turo niya sa isang babae at lalaking magkaakbay sa litrato habang nasa likod nila ang view ng bundok. “You know what, my son, Lyric came out to me as gay.”

    “Really?” tanong ko at napatingin sa kaniya. “Ano namang naging reaksyon mo?”

    “I accepted him, something that our parent didn’t do to us. Sinabi ko rin na masaya ako at naging totoo siya sa sarili niya. I never seen him cried like a baby after years of his adolescence. I’m sure he’s very happy,” aniya.

    “What if, nagdala yung anak mo ng boyfriend dito?”

    “Magiging masaya ako kung ipapakikala niya sa akin ’yon. That is also my chance to see my son again,” sagot naman niya. “But I know, he already had one. Hindi ko lang alam kung sino. He’s just posting to his social media about his relationship without exposing who it is.”

    “Alam mo, nalulungkot ako para sa’yo na nilisan ka na ng mga anak mo, but masaya ako na nagkaroon ka ng pamilya. Bagay na hindi ako nagkaroon,” I said, trying my best to hide the sadness in my voice.

    “You could be my family now, Ren. At this stage, we needed each other, not to feel the loneliness again. I told my children about you. They know that you’re my first love. Even Helena knows about this, but they’re open minded. My children would be glad to meet you one day. Ipapakilala kita sa kanila ng personal,” sabi niya.

    Hindi ko maipaliwanag kung gaano ako kasaya sa sinabi niya. Ang dati na nawalan ng pag-asa ay muling nabuo. I looked at his eyes and I can see his sincerity.

    “Ngayon lang pala tayo magkakaroon ng pagkakataon, Lucas. Pero, tatanungin kita…” sabi ko at lumunok sa aking lalamunan. “Nagsisi ka ba na minahal mo ’ko dati?”

    My heart is beating so loudly. Kinakabahan ako sa magiging sagot niya.

    “Hindi. Mas nagsisi ako nung pinalaya kita,” sagot niya. Nakahinga naman ako ng naluwag. “I tried to find you. Akala ko, dito ka pa rin nakatira sa lugar na ’to. I started to find you everywhere, Ren. Hindi ako napagod dahil patuloy akong umaasa. I want to say sorry for all the mistakes I had to do before. I want us to be reconnected.”

    Hindi ko mapigilan ang pagluha ng aking mga mata. Naramdaman ko ang katotohanan sa bawat salita na binigkas niya. Walang halong biro, hindi tulad ng nakilala kong Lucas noon na puro kalokohan ang mga sinasabi.

    He wiped my tears away, gaya ng ginawa ko sa kaniya kanina.

    “I… accept your apologies,” sabi ko at nagpatuloy pa rin sa pagluha. Then I kissed his cheeks involuntarily. It was soft.

    “I missed your kisses,” aniya at tumawa ng bahagya. I also chuckled at him. Of course, me too. I missed everything from him.

    “Are we too old to be affectionate?” tanong ko at ngumiti. He just shook his head.

    “No. I already missed my chances before. I don’t care if we’re too old for this. I won’t get tired of showing how much I love you, Ren,” aniya. He caressed my cheeks as if it is his most priced possession, then he kissed me there. “I love you.”

    I’m in the edge to cry again. I never thought we will gonna be in the end. All of the wastes were forgotten, the hatred and sorrow. I embraced him tightly.

  “I love you, too,” I said then I kissed him. Now, it is his lips that I targeted.