Sa Ngalan ng Pamilya

Matapos ang matagumpay na karera bilang modelo sa Thailand, isang dahilan lamang ang nag-uwi kay Justin sa Pilipinas—ang tulungan ang lalaking itinuring niyang ama.

Si Ignacio.

Ngunit ang inaakala niyang simpleng pagbabalik ay nauwi sa isang bangungot ng mga lihim, kasinungalingan, at pamilyang unti-unting nagkakawatak-watak.

Nariyan ang nalalapit na kasal ni Yvo kay Jessica na tila may itinatagong katotohanan. Ang biglaang pagiging ama ng kuya niyang si Kenneth. Ang misteryosong pagkawala ni Francis. At ang lumalalang karamdaman ng kanyang Tita Maris na nagbabantang tuluyang wasakin ang kanilang pamilya.

Ngunit sa lahat ng bumalik sa kanyang buhay…

Pinakadelikado ang muling paglitaw ng kanyang amang si Ricardo.

Ang lalaking minsang nagpasiklab ng pagnanais na pilit niyang ibinaon sa limot. Ang lalaking kayang guluhin ang isip, katawan, at puso niya sa iisang tingin lamang.

Habang papalalim ang mga lihim at papalapit ang panganib, napagtanto ni Justin na hindi sapat ang pagmamahal upang mailigtas ang kanyang pamilya. Kailangan niya ng pera.

Kapangyarihan. At kung kinakailangan…

ang sariling katawan.

Akala niya’y tuluyan na niyang iniwan ang madilim na mundong minsang nilakaran niya. Ngunit kung ang kanyang katawan at angking mukha ang magiging sandata upang ilantad ang mga taong sumira sa kanyang pamilya, handa siyang gamitin ito.

Dahil sa pagkakataong ito, hindi na siya ang biktima.

At sa ngalan ng pamilya…

may mga kasalanang handa siyang akuin, mga pusong handa niyang wasakin, at mga taong sisiguraduhin niyang babagsak kasama niya.

SNP 1

Justin

Kasabay nang pag descend ng eroplano ay ang mahigpit kong pagkapit sa mainit at may kalakihang palad ng lalaking katabi ko sa eroplano.

Ilang beses na akong nakasakay ng eroplano pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nasasanay. Nararamdaman ko pa rin ang pagbaliktad ng aking sikmura. Laging pumapasok sa aking isipan na mag ka-crash ang eroplano.

Naramdaman ko ang pagtugon niya sa aking hawak. Mahigpit niyang pinagsiklop ang aming mga palad.

Lumingon ako sa kanya.

Sinalubong ako ng mga mata na kulay light brown, kahit na may suot itong eyeglasses na may photochromic lens ay hindi pa rin natatakpan ng film nun ang napaka natural na kulay ng dalawang bolang ’yun. He gave me a reassuring smile, telling me that everything will be okay.

Ang taray!

Hindi lamang ang buhay ko ang may malaking improvement ngayon kundi pati na rin career at higit sa lahat ay ang aking pag English.

Dahil ito sa napaka gwapo, napaka yummy at napaka supportive ko na boyfriend.

Si Jeric Amos.

Hindi ko na ma kuwento kung paano nagsimula ang aming relasyon. Noong una ay hindi ko naman siya talaga gusto. He was way too out of my league. Hindi lamang dahil sa anak siya ng isang kilalang doktor kundi dahil kaibigan din siya ni Yvo. Kaya nung nag tapat siya sa akin na gusto niya ako at seryoso siyang ligawan ako ay napaka bilis “No!” ang sinagot ko sa kanya.

Pero syempre hindi ko naman hinindian ang burat niya. Sino ba ang makakahindi sa burat ng isang Jeric Amon? Tuwid. Mataba. Mahaba. Maputi. Mamula-mula ang ulo. Maugat. Malinis tignan. Juicy at tsaka tender pa.

Naging fuck buddy kami ni Jeric noong mga panahong nagsama kami sa Manila. Hindi kami nag live in talaga. Nagkikita lang kami kasi nag aaral siya nung mga panahong iyon habang ako naman ay nagsisimula pa lamang sa aking pag mo-modelo. Tapos siya rin ang tumulong sa akin na ipakilala sa pinsan niyang photographer at doon na nga nakilala ang pangalan ko hanggang sa may isang agency sa Thailan na tumawag sa akin at inalok akong maging part ng kanilang modelling agency.

Doon na talaga nag boom ang aking career. Naging mukha ako ng kilalang local brands ng Thailand. Mapa clothing line, make up, beauty products at may gadgets pa. Ang mukha ko ay makikita sa billboards nila. Mapa pang lalaki man o pambabae ang aking damit ay wala silang problema doon.

Lahat na ito ay utang ko kay Jeric. Sinagot ko siya dahil sa mahal ko siya. At alam niyang hindi pa ako handa na mag mahal muli pagkatapos ng mga naranasan ko sa aking pamilya. Unfair na kung unfair pero alam ni Jeric kung ano ang pinasok niya nang hingin niya sa akin ang sagot ko. Pero ganumpaman ay isa siya sa pinaka mahalagang tao sa mundo.

Mahal ko naman talaga siya pero hindi katulad kung paano ko mahalin ang pamilya ko. Pagkakaibigan? Hindi. Mas higit pa dun ang pagmamahal ko sa kanya. Siguro kung paano ko mahalin si Yvo ay ganun din ang pagmamahal ko sa kanya ngayon. Pino-proteksiyunan ko ang sarili ko na muling umibig ng malalim.

“We’re landing.” Sabi niya sa akin pagkatapos ng ilang minuto.

Napatingin ako sa labas ng bintana. Nakikita ko na ang airport. Napangiti ako ng mapait. Gusto ko sanang umuwi sa Pilipinas upang mag enjoy, hindi itong ganito na problema ang sasalubong sa akin.

Ngunit hindi ko kayang pabayaan si tito Ignacio. Hindi ngayon na sa tingin ko ay kaya ko nang tumulong. Ako naman ngayon ang magbibigay. Ako naman ngayon ang tutulong sa lalaking nagpalaki sa akin.

Sa isang private plane kami nakasakay ni Jeric na pinahiram pa talaga ng isa sa mga sponsors ko. Walang may ibang alam na uuwi ako ngayon sa Pilipinas maliban kay Jeric…

“A-anong ginagawa niya dito?” gulat kong tanong sa kasama nang makita ko si Yvo na prenteng nakatayo at nakahalukipkip habang naka sandal sa labas ng sasakyan niya.

Medyo malayo pa kami sa kinatatayuan ng kapatid ko pero hindi ako puwedeng magkamali na si Yvo ang nakikita ko ngayon. Hinding-hindi ko makakalimutan ang pang modelong pangangatawan at tindig nito.

“Hindi ba sinabi ko sa’yo na huwag mong ipag sabi sa kanila?” iritable ko pang dugtong.

“Si Yvo lang sinabihan ko. He’s been asking for you since you left. Naawa ako dun sa tao.”

Napabuntong hininga na lamang ako kesa magalit kay Jeric. Wala sa plano ko na ipaalam kahit kanino sa pamilya ko ang pag uwi kong ito. Binigyan ko lamang ng dalawang linggo hanggang isang buwan at pag stay ko dito.

Si tito Ignacio lang naman kasi talaga ang inuwi ko. Alam kong may kanya-kanya ng buhay ang mga kapatid. I haven’t heard from them sa loob ng dalawang taon. Bigla na lamang silang nawala kaya akala ko ay wala na silang pakialam sa akin. Kaya pinutol ko na rin ang ano mang koneksiyon ko sa kanila.

Ilang metro pa ang layo namin mula kay Yvo nang mapalingon siya sa amin. Binaba niya ang suot niyang shades. Pinilit ko ang sarili na huwag magpa apekto nang dahan-dahan itong lumapit sa amin.

He looked mature. Parang hindi siya iyong eighteen years old na nakilala ko dati. Para na siyang binata na may anak. Siguro dahil sa stubbles na tumutubo sa kanyang mukha. O dahil sa dating niya? O dahil sa pabango niya? Aah. Baka siguro sa katawan niyang mas lalong lumaki. Iyong balikat niya ay mas lalong lumapad. Iyong braso niyang namumutok sa laki ay hindi magawang itago ng suot niyang polo na long sleeves na kulay navy blue.

“Hey.” Bati niya sa amin ni Jeric pero sa akin siya nakatitig.

Hindi ako nakaimik. Natulala ako sa napaka gwapong nilalang na nasa harap ko. Naramdaman ko na lamang na may malaking kamay ang humaplos sa aking balikat. Nakangiti sa akin si Jeric nang lumingon ako sa kanya.

It was a playful smile.

Hinila ako ni Jeric padikit sa kanyang katawan. Nakita ko kung paano umigting ang panga ni Yvo. Nag usap ang mga mata ng dalawa.

Ngumisi si Yvo.

“Welcome home.” Saad na lamang ng aking kapatid.

Tipid akong ngumiti.

Sumunod kami kay Yvo pabalik sa sasakyan nitong may kalumaan na. Himala at hindi ito nagpalit ng sasakyan. O baka naman may bago siyang sasakyan sa bahay.

Ngunit pagdating namin ng bahay ay wala akong ibang sasakyan na nakita sa garahe. Hindi lamang iyon dahil napansin ko rin ang mahahabang damo sa lawn. May mga layang dahon na nakakalat sa hallway.

Hindi na naalagaan ang bahay. Hindi pa ako nakakapasok pero nakikita ko ang dilim ng loob nun mula dito sa labas. Hindi na napalitan ang pintura. Kupas na ang kulay. Pati ang glasses ay hindi na rin nalilinis. Marami ring layang dahon sa gutter.

Biglang bumigat ang loob ko sa nakikita. Kabaliktaran ito ng bahay na una kong nakita nung dumayo ako dito sa kanila dati.

Nang buksan ni Yvo ang bahay ay sinalubong kami ng mainit na hangin at amoy ng bahay na pinaglumaan at hindi naalagaan ng ilang taon. Binuksan ko ang ilaw. Nanikip ang dibdib ko nang makita ko kung gaano kakalat ang loob. Parang pinasok ng magnanakaw. Parang may humalughog.

“Anong nangyari?” hindi ko napigilang tanong.

Ramdam ko ang mahigpit na hawak ni Jeric sa aking braso. Pinapakalma niya ako. Kalma naman ako. Pero nasasaktan lang.

“Mauricio did this. Pagkatapos niyang ipakulong si Ignacio ay muli niyang dinawit ang pangalan ni kuya Francis. He ordered a search warrant to search the house upang maghanap ng mga files na naiwan pa dito.”

“Files? Anong files?”

Kumibit balikat si Yvo.

“I’m not sure, pero sabi sa akin ni dad na it has something to do with the operations of the company. Mga importanteng files na kailangan nilang makuha kay kuya Francis.”

“At hindi niyo alam kung nasaan siya?”

Mabilis itong umiling. “The last time we heard of him ay kasama niya si Ninong Leonardo. Kaibigan ni papa. Hindi nga lang ako sigurado kung nasaan siya but sabi niya na ligtas siya at nasa mabuting kamay siya.”

Napahugot ako ng malalim na paghinga.

“Eh si tita, nasaan?”

Hindi nakatakas sa aking tingin ang biglang pag lungkot ng mga mata ni Yvo. Bumilis ang tibog ng puso ko.

“Okay lang ba siya?”

“She’s sick. She’s at the hospital?”

“Bakit? Anong nangyari?”

Kaya pala sobrang kalat at pinabayaan ang bahay. Alam kong sobrang mahal ni tita ang bahay na ito at hindi niya hahayaan na hahantong ito sa ganitong estado. Kulang na lang ay tirhan ito ng mga ahas!

“Inatake. Comatose siya ngayon.”

Kita ko gaano kahirap iyon para kay Yvo na ibalita sa akin. Kahit na hindi nabasag ang kanyang boses, ay hindi naman nabigo ang kanyang mukha na ipakita sa akin na nahihirapan siya.

“Lubog na lubog kami ngayon, Justin.” Sabi nito. “Dalawang taon na si mama nasa ospital at hindi namin alam kung magigising pa siya. Hindi namin alam kung paano sabihin kay kuya Francis ang nangyari kay mama at hindi rin namin alam kung ano ang gagawin namin para lang mapanatili sa life support si mama. Halos maubos na ang property namin. Ang sahod ni dad ay kasya lamang upang ibayad sa inutang niya sa pag aaral ko. Nag ta-trabaho ako ngayon bilang isang modelo habang naghahanap ng trabaho sa corporate world. Pero sobrang hirap. Hinaharang ni Ignacio at ni lolo ang application ko. Gusto nilang lumapit ako sa kanila at humingi ng tulong.”

Ito na yata ang pinaka mahinang Yvo ang nakita ko. Awang-awa ako sa kanya. Awang-awa ako sa nangyari sa pamilya namin.

“Ito ba ang rason kung bakit hindi niyo na ako kinontak?”

“Ayaw namin na mag alala ka lalo na’t nagsisimula pa lang ang career mo. Ayaw naming ma distract ka at mag desisyon na umuwi na lamang dito para samahan kami.”

“At hindi ko ito malalaman kung hindi ako umuwi dito?”

“We just wanted to protect you.”

Nangilid ang mga luha sa aking mga mata.

Tangina. Unang araw ko pa lang pero ang bigat-bigat na ng problema na binabato sa akin. Akala ko tapos na ang mga araw ng paghihirap ko. Akala ko bagong buhay na talaga ito pagkatapos kong tumulong kay tito Ignacio.

Pero bakit ganito?

Iyong dalawang taon pala ay naipon lamang ang mga problema at ngayon lang ito naniningil sa akin. At hindi ko rin puwedeng isisi ’to kina Yvo, dahil kung iisipin ay wala rin akong matutulong sa kanila noon. Siguro ay mas lalo pa akong magiging pabigat sa kanila.

Wala akong sinabi. Hindi ako umalis ng bahay. Hindi ko rin pinaalis sina Yvo at Jeric. Pinatulong ko sila.

Nilinis namin ang buong bahay. Binalik namin ito sa dating ayos nito noong umalis ako. Pina cancel ko kay Jeric ang reservation namin sa hotel upang dito na lamang tumuloy sa ilang linggo na pamamalagi namin dito.

Madilim na nang matapos naming linisin ang bahay. Parehas kaming mga pagod kaya nag order na lamang kami ng pizza at fried chicken para sa aming dinner.

“Galit ka ba?”

Agad kong nakilala ang boses ni Yvo sa aking likod.

Umiling ako. Hindi ko tinigil ang ginagawa kong panghuhugas sa mga pinagkainan namin pero ramdam na ramdam ko ang malagkit niyang tingin sa akin na kung aaminin ko ay totoong nagpapa balisa sa sistema ko.

May ganoon pa rin pala siyang epekto sa akin kahit na minsan na niya akong sinaktan.

“Alam ko naman na ginawa niyo lang ang sa tingin niyo ang tama. Kasalanan ko rin naman dahil pinutol ko ang koneksiyon natin. Pasensiya ka na kung wala ako dito nung mga panahon na ’yun.”

Pinigilan kong huwag maiyak pero hindi ko kinaya. Naaalala ko kung gaano kamahal ni Yvo si tita Maris. Si tita Maris nga ang dahilan kung bakit nagawa niya akong saktan kaya hindi ko maisip kung ano ang nararamdaman niya nung mga panahon na iyon.

Naramdaman ko na lamang ang mahigpit na yakap ni Yvo mula sa aking likod. Humagulhol ako ng iyak. Tangina. Sobrang bigat ng dibdib ko.

“Wala ako dito para i-comfort ka…kayo ni papa. Pasensiya na talaga.” Humahagulhol kong wika.

Mas lalong humigpit ang yakap ni Yvo. Nabitawan ko iyong hawak ko na hugasan at sponge. Wala siyang sinasabi pero ramdam na ramdam ko ang pag nginig ng kanyang balikat.

Nanatili kaming ganun ng ilang minuto. Magkayakap. Umiiyak. Hanggang sa tumahimik ang paligid. Hindi ko alam kung ang kabog pa ng aking dibdib ang naririnig ko ngayon o kay Yvo. Sobrang lakas. Sobrang bilis.

Naramdaman ko na lang ang kamay ni Yvo na nagsimulang lumikot. Iyong ulo niya ay biglang napunta sa aking leeg. Sinamyo niya ang amoy ko. Nag init ang aking katawan. Iyong kamay niya ay biglang pumasok sa loob ng aking jeans.

“Yvo.” Sambit ko sa namamaos na tinig.

Alam kong hindi dapat namin ’to ginagawa pero ayaw sumunod sa akin ng aking utak at puso. Hindi ko magawang sabihin kay Yvo na itigil niya.

“Haaaah!” anas ko nang himasin ni Yvo ang pang upo ko.

Ramdam na ramdam ko ang mabigat niyang balat sa makinis kong balat. May pananabik niyang nilalamukos ang pang upo ko.

Nagwawala ang aking katawan. Sinasabayan ang bawat hagod niya sa aking pwet. Damang-dama ko ang katigasan ni Yvo sa aking likod.

“Ganitong-ganito rin ang naramdaman ko dati nung una kitang nahawakan.” Sobrang lalim ng boses ni Yvo. Pabulong lamang iyon pero tagos na tagos sa aking kalamnan ang kanyang kalibugan. “Sobrang kinis mo pa rin. Sobrang lambot. Ang kaibahan nga lang ay mas mabango ka na ngayon. Mas matamis.”

“Aaaah!” napaliyad ako nang bigla niyang salatin ang hiwa ng aking puwet. Damang-dama ko ang kanyang daliri na pabalik-balik na dinadaanan ang butas kong ilang araw na ring nabakante.

“Hindi ka pa rin nagbabago. Sobrang libog mo pa rin.”

Napakagat labi ako. Ilang beses na napalunok ng laway dahil sa sobrang tindi ng sensasyon na pinaparamdam ni Yvo sa aking katawan.

“Umangat ka lang pero ikaw pa rin ang Justin na nakilala ko. Mabait. Matulungin…” inamoy niya ulit ang leeg ko. “Masarap.”

“Oooooh!” ungol ko nang dilaan niya ang aking leeg.

Tuloy-tuloy iyon sa aking balikat. Nakalimutan ko na talaga kung ano ang ginagawa ko bago kami napunta sa ganitong ganap.

Narinig ko ang pagbaba ng zipper niya. Alam ko na kung ano ang susunod na mangyayari pero wala pa rin akong imik. Wala pa rin sa plano ko ang patigilin siya. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang malamig na hangin na dumadampi sa aking puwet.

Naibaba na pala niya ang suot pang ibabang mga kasuotan ko.

Pinaghiwalay niya ang dalawa kong binti. Narinig ko siyang dumura. Lahat na ginagawa niya ay may pagmamadali. Sabik na sabik na para bang ilang linggo rin siyang hindi nakakapag pasabog.

Naramdaman ko ang paghalik ng ulo ng kanyang burat sa bukana ng aking butas.

“S-sandali. Si Jeric.” Bigla kong naalala.

Pero hindi ko iyon sinabi upang itigil niya ang kanyang ginagawa. Hindi. Gusto kong ituloy niya. Hindi naman ako na ze-zero sa sex dahil kay Jeric pero sabik na sabik ako ngayon dahil muli kaming mag iisang katawan ni Yvo.

“Nasa kwarto niyo. Nagpapahinga na.” Sabi ni Yvo.

Tinutusok-tusok niya ang burat sa akin.

“Baka marinig niya tayo.”

Pero hindi nakinig si Yvo. Napaliyad na lamang ako at napatirik ng mga mata nang bigla na lamang niya akong pinasok.

“Yvooooo!” anas ko sabay kapit ng sobrang higpit sa granite tiles.

“Fuuucck! Na-miss ko ’to, Justin. Sobrang sikip mo pa rin.”

Unti-unting bumilis ang pagbayo ni Yvo sa akin. Kagat na kagat ko ang aking labi. Bawat sagad niya ay natatamaan ang aking g-spot. Aaaah. Namiss ko rin ang pabaliko niyang burat. Ramdam na ramdam ko ang katigasan nun sa aking loob. Kumakalikot. Kumakamot.

“Aaaaah!”

Hindi ako makapaniwala na ginagawa ko ’to ngayon sa unang araw na umuwi ako. At kay Yvo pa talaga. Sa kanilang lahat ay si Yvo ang pinaka madalang na naiisip ko dahil sa hindi magandang nangyari sa amin dati. Pero hetot nakatuwad ako ngayon sa kanya. Nakabukas ang puwet sa burat niyang sarap na sarap sa pagkantot sa akin.

Hinila niya ang katawan ko. Yakap-yakap niya ako. Nakasandal ang aking likod sa matigas niyang harapan. Hinawakan ng bakante niyang kamay ang aking mukha at pinaling pakanan.

Nagtagpo ang aming mga labi. Sinabisab niya ako ng halik.

Tangina. Namiss ko rin ang halik nito.

Nilabas ko ang aking dila. Agad niya iyon sinipsip na parang kendi. Mamiss ko ang lasa ng kanyang laway. Ang pakiramdam ng kanyang dila sa akin.

“Sige, pa. Huwag kang tumigil.” Pakiusap ko sa kanya nang nilingkis ko ang kamay ko sa kanyang batok at pinag patuloy ang aming halikan.

Patuloy din ang pagkantot niya sa akin. Inat na inat ang laman ko sa kanyang laki. Punong-puno ang pakiramdam ko na para bang magagawa niyang baliktarin ang laman ko sa paraan ng kanyang pag ayod.

Napahawak ako sa kanyang binti. Binitawan niya ako at nginudngod ang mukha sa malamig na granite. Mas lalong lumakas ang pag bayo niya. Mas bumilis.

“Putangina…ang sarap mo pa rin!”

Sunod-sunod ang kanyang kantot. Lumalakas ang tunog ng aming mga katawang nag bubungguan. Iyong mga ungol namin ay umaalingawngaw na sa loob ng bahay na sigurado akong maririnig ni Jeric kung gising pa siya.

Pero wala na akong pakialam.

“Lakasan mo pa, Yvo! Aaaaah. Ang sarap mong kumantot! Alam na alam mo kung nasaan ang g-spot.”

“Hindi ba ’to nagagawa sa’yo ng kaibigan ko? Ano? Hindi ba kasing laki ng burat ko ang burat niya?”

Hindi ako sumagot. Wala akong balak na sagutin siya. Masaya ako kay Jeric at iyon ang importante.

“Aaaah. Putangina! Lalabasan na ako.” Anas niya. Sobrang higpit ng kapit niya sa aking balakang. “Ako na muna ang pupunla sa’yo ngayon bago si Jeric.”

“Huwag! Gusto kong matikman ka. Iputok mo sa bunganga ko.”

“Tanginaaaa. Gusto ko ’yan!”

Ilang beses pa siyang umayod bago niya hinugot ang burat niya.

“Luhoooood!”

Mabilis akong lumuhod.

“Tangina. Subo mo hanggang labasan. Huwag mong sayangin ang tamod ko!”

Sinubo ko siya.

Aaaah. Ba’t ang bango ng burat ng lalaking ito?

“Aaaaah. Shit ka, Justin!”

Hinawakan niya ang gilid ng aking ulo at ginabayan niya itong umurong-sulong sa kanyang alaga.

“Ayaaan naaaa. Sige paaaa. Aaah. Shiiiit. Lunukin mo!”

Nagulat pa ako nang biglang sumabog ang tamod niya sa aking bibig. Agad ko iyong nilunok kasabay nang pagsabunot niya sa aking buhok.

“Pooohtangina! Aaaaaah. Hayuuuup kaaa. Shit! Ayan paaaa. Ooooh!”

Sunod-sunod niyang mura at ungol. Nang umangat ang tingin ko nakita kong naka tirik ang mga mata ni Yvo at nakaawang ang kanyang bibig. Hinawakan ko ang magkabilang niyang kamay. Pinagsalikop niya iyon.

Kinantot niya ang bibig ko.

“Aaaah! Putangina mo! Tigas na tigas pa rin ako.”

Nilinis ko ang burat niya habang tinatanggap ang bawat pagsalakay niya. Hinayaan ko muna siyang kantutin ang lalamunan ko hanggang sa siya na mismo ang tumigil. Namamasa ng laway ang burat niya nang hugutin niya ’yun. Agad niya iyong pinasok sa pantalon niya. Inalalayan niya akong tumayo.

Nagkatitigan kami.

“Ang sarap mo pa rin.” Sabi niya. Nakangiti.

“Alam ko. Ang bilis mong nilabasan eh.” Biro ko.

“Fuck you! Kung hindi ko lang iniisip na nandiyan lang ang syota mo ay baka naka tirik pa rin sa’yo ang burat ko.”

Napailing na lang ako. Kahit kailan talaga ay bawal kuwestiyunin ang pagkalalaki ng isang lalaki.

Francis

Patakbo akong lumabas nang marinig kong bumalik na sina Harold mula sa ilang araw na paghahanap ng supplies namin. Kagaya ko ay masaya ring nag takbuhan ang ilang mga kapitbahay namin upang salubungin ang pagdating ng aming kasamahan.

Lahat kami ay hinihintay ang masayang ibabalita ng mga ito lalo na sa aming pagkain. Ngunit nang makalapit sa amin ang sinasakyan nila ay biglang napawi ang kasiyahan sa aming mga mukha.

Malungkot na umiling si Harold sa akin. Napabuntong hininga ako. Napatingin ako sa iba. Lahat sila ay tila nawalan ng pag asa.

Sumunod ako sa kanila papunta sa function hall kung saan naghihintay si Romano at Denis. Katulad ko ay napawi din ang tuwa sa mga mukha nito nang ibalita ni Harold ang bigo nilang pag alis.

“Sobrang higpit ng pagbabantay. Hindi na ako magtataka kung bakit hanggang ngayon ay hindi pa nakakaakyat dito si Mario.” Sabi ni Harold pagkatapos niyang ikuwento kung paanong bawat barangay ay may check point.

Hindi tuloy kami makababa sa bayan upang bumili ng ilang pagkain, gamot at tubig maiinom. Paubos na ang stocks namin at hindi na iyon tatagal pa ng ilang araw kahit grabeng pagtitipid na ang ginagawa namin. Marami ng mga bata ang may ubo at sipon, at lagnat pero hindi magamot-gamot dahil sa kakulangan na rin ng supplies namin.

Umaasa kaming lahat kay Mario pero mag iisang buwan na wala pa kaming balita sa kanya. Kaya bumaba sina Harold upang magbaka sakali. Pero heto nga ang nangyari. Wala silang napala.

“Ilang araw na lang?” baling sa akin ni Romano.

Ako kasi ang naatasan nila sa pag ko-kontrol ng supplies.

“Tatlo hanggang limang araw. Pero hindi na natin puwedeng tipirin ang mga batang may sakit sa pagkain nila dahil mas lalong lalala ang kanilang karamdaman. Wala ba tayong puwedeng pagkukunan? May pera pa naman ako, puwede pa nating gamitin ’yun.”

“Hindi puwede. Mati-trace ka. Malalaman nila kung nasaan ka. Hindi iyon magiging maganda. Hindi pa tayo handang makipag laban.” Ani ni Denis.

“Pero hindi puwedeng umasa na lang tayo kay Mario. Hindi natin alam kung kailan pa siya makakaakyat. Ubos na ’yung mga tanim natin na gulay. Matagal pa bago mamunga iyong mga bagong tanim natin. Ang malinis natin na tubig ay paubos na rin.” Salaysay ko.

Pinaalis na muna ako ni Romano dahil kailangan muna nilang pag usapan ang susunod nila na plano. Naiintindihan ko kung bakit kailangan nila akong ilabas sa bawat pagpupulong nila dahil hindi ako kasapi ng grupo. Pero sa ngalan na binigyan nila ako ng responsibilidad ay sa tingin ko sapat na ’yun na rason upang makapag bigay rin ako ng aking suhestiyon.

Naiinis na naglakad ako papunta sa firing space namin. Kumuha ako ng baril na maliit at pinutok iyon sa target na nakatayo na may kalayuan sa akin.

Sa tagal ko nang nandito ay natuto na ako kung paano humawak at gumamit ng baril. Natuto na rin akong mag martial arts. Higit sa lahat ay natutunan ko na rin ang paraan ng kanilang pamumuhay.

Nakita ko na kung ano talaga ang pinaglalaban nila. Kung bakit gustong-gusto nilang pabagsakin ang Monteverde Corps. Nakikita ko nang hindi naman talaga sila masasamang mga tao. Pinaglalaban lamang nila ang sa kanila at ng kanilang mga anak at sa susunod pa ng kanilang henerasyon. Gusto lamang nilang tapusin na ang pang aabuso ng mga makapangyarihang mga tao sa kalikasan.

“Alam mong hindi makakatulong ’yan sa sitwasyon natin ngayon.”

“Pero nakakatulong ’to sa akin.” Sagot ko bago ko binaba ang hawak na baril.

Nakasandal si ninong Leonardo sa maliit na poste. Pawisan siya at walang suot na damit. Umiwas ako ng tingin bago pa ako makaisip ng hindi maganda.

“Hindi ba puwedeng ikaw na lang ang bababa at bumili ng supplies? Siguradong hindi sila manghihinala sa katulad mong…” bigla akong natigilan nang may ideya na pumasok sa isipan ko. “Tangina! Bakit hindi tayo mag panggap na mga sundalo?”

Nangunot ang noo ni ninong.

“Kilala ba lahat ng sundalo ang isa’t isa?”

“Hindi.”

“Hindi nila tayo makikilala kung naka suot tayo ng uniform! At mas lalong hindi sila manghihinala kung sasama ka. Gamitin natin ang rango mo.”

“Maganda ’yang ideya mo pero delikado.”

Hindi ako nakinig kay ninong. Bumalik ako sa function room upang sabihin sa mga leader ang aking naisip na plano. Lahat sila ay sumang ayon. Agad na inatas si ninong Leonardo na bumaba upang kumuha ng mga uniforms na gagamitin namin.

“Hindi ka sasama.” Madiin na sabi ni Harold habang nagbibihis siya ng uniporme na pang sundalo dalawang araw pagkatapos naming pag planohan ito.

“Ako ang naka isip ng plano. Dapat lang na kasama ako.” Pagmamatigas ko rin.

Hinihila ko ang uniform na gagamitin ko sana pero mahigpit ang pagkakahawak niya dun. Ayaw niyang ibigay sa akin. At dahil mas malakas siya kesa sa akin ay nahihirapan akong agawin yun sa kanya.

“Makikilala ka nila.”

“Hindi ’yan.”

“Huwag matigas ang ulo, Francis!” biglang tumaas ang boses ni Harold.

Natigilan ako. Binitiwan ko iyong uniform.

“Dito ka lang.” Iyon ang huling sinabi ni Harold sa akin bago siya umalis.

Pero hindi ako nakinig sa kanya. Wala akong planong makinig sa kanya. Sasama ako. Sinuot ko ang uniform at umalis. Palihim akong sumakay sa gagamitin naming sasakyan habang sila ay abala sa pag fa-finalize ng plano. Siniguro kong nasa ibang sasakyan ako na hindi ko makakasama si Harold.

Nakahinga lamang ako ng maluwag nung umandar na ang sasakyan. Tahimik lamang ako sa loob habang nag uusap ang aking mga kasama. Pero hindi nagtagal ay may nakapansin din sa akin. Agad nilang niradyo si Harold upang ipaalam na sumama ako. Galit ang boses na pinababa ako ni Harold at pinalipat sa kanila.

“Sinabihan na kita na huwag lang sumama pero ang tigas talaga ng ulo mo.” Matigas niyang sabi sa mahinang boses nang makasakay na ako sa kanila.

“Kailan ba nakinig ang isang Monteverde?” biglang sabat ni Ninong Leonardo na siyang nag da-drive pala.

Dinilatan ko ito ng mga mata upang patahimikin pero umismid lang ang ito at nag focus na sa pag da-drive.

“Nangako akong po-protektahan kita kaya iyon ang ginagawa ko.”

“Akala ko balewala na ’yun dahil hindi mo na ako kinakantot.”

Natakpan ko na lang ang sarili kong bibig dahil sa rebelasyon na ginawa ko. Nagtawanan ang mga lalaki na nasa likod habang si ninong Leonardo ay napamura na lamang.

“Tangina. Ano ’yun?” natatawang tanong ni ninong.

Hindi na lamang umimik si Harold. Tumahimik na lamang siya pero ramdam na ramdam ko ang pagtitimpi niya sa akin.

Gaya ng inisip ko ay hindi kami pinaghinalaan ng aking mga kasama. Walang problema na nakapasok kami sa syudad. Agad na nagsibabaan ang ilan sa amin upang maka pamili ng aming kakailanganin habang nagpaiwan naman si Ninong Leonardo sa sasakyan.

Umalis din ako. Naghanap ako ng mga gamot. Sobrang tagal ko nang naka tambay sa bundok kaya hindi na ako updated sa mga balita. Kaya naman ay kumuha ako ng ilang dyaryo sa magazine rack. Habang pabalik sa aming sasakyan ay binuklat-buklat ko ang laman ng dyaryo hanggang sa may nakakuha sa aking atensiyon.

Nabitawan ko iyong ibang hawak ko. Binasa ko ng buo ang laman ng article. Nanginginig ang mga kamay ko. Iyong dibdib ko ay nagsisimula nang manikip.

Biglang dumating si Harold.

“Kailangan na nating umalis.”

“Alam mo ba ’to?” pinakita ko sa kanya ang article. Mas lalong nanikip ang dibdib ko nang hindi sumagot si Harold.“