Disclaimer

[ Trigger warning! Ang librong ito ay naglalaman ng mga karanasan patungkol sa pagtataksil. Kung sa tingin mo ay hindi mo pa kayang magbasa ng mga ganitong uri ng kwento dahil sa iyong personal na karanasan, ang maipapayo ko’y humanap ka na lamang muna ng ibang mababasa. Saka mo na lamang balikan ang kwentong ito kapag handa ka na.]

This book is a work of fiction. All names, places, business, profession, situations, and events are purely a product of the author’s playful and naughty imagination. Any resemblance to any actual persons, living or dead, is purely coincidental.

---

Babala: Ang kwentong ito ay naglalaman ng mga eksena at tagpo na may temang lalaki sa lalaki. Naiintindihan kong hindi lahat ng tao ay tanggap ang ganitong uri ng kwento kaya kung hindi ka sang-ayon dito, maari ka ng maghanap ng ibang kwento. Ngunit huwag mo naman sanang i-report dahilan sa hindi ka dito sang-ayon. Hindi lang ikaw ang may kalayaang magbasa ng anumang iyong gustuhin. Hayaan mong may mabasa rin ang mga taong ganitong uri ng kwento ang nais basahin.

Prologue

“Putangina ka, Aiden! Totoo ba ’to?”

Halos matalsikan ng laway ang screen ni Seth sa sobrang tuwa. Nakahiga siya sa kama, naka-sando at boxers lang, isang unan ang yakap-yakap habang nanginginig sa excitement. Sa kabilang linya, si Aiden, kalma pa rin, gaya ng dati. Maayos ang buhok, naka-glasses, parang laging galing sa Zoom meeting. Pero halata sa ngiti nito: masaya siya. Yung totoo. Yung tagos.

“Oo beh, totoo na ’to. Nakabili na ako ng ticket. Next month, uuwi na ako.”

Tumili si Seth, parang batang nabigyan ng bagong iPhone.

“Gagi! Grabe, after all these years! Magkikita rin tayo! Gagawa tayo ng lakad ha, swear. Yung todo, parang college days ulit!”

“Oo naman. Miss ko na kayong lahat. Parang ang dami ko nang na-miss sa inyo.”

“Si Gab, andito rin. Gusto kang kamustahin.”

Inikot ni Seth ang cam. Sumilip si Gabriel, bagong ligo, amoy sabon, at medyo basa-basain pa ang buhok

“Uy, Aiden! Kamusta ka na? Buti naman uuwi ka na, tagal mo na ring ’di nakakauwi ng Pinas ah.”

“Ayun, okay naman. Stress sa work pero kinaya. Excited na talaga akong makauwi.”

Tahimik na ngumiti si Gabriel. Tipikal. Mabait. Hindi masyado madaldal pag hindi close. Pero bago pa man makapagplano ng itinerary ang dalawa, biglang may narinig na boses sa background.

“Babe, okay na ’yung food. Pwede na kumain.”

Napalingon si Aiden. Saglit niyang inangat ang phone, parang wala lang. At doon siya pumasok.

Si Silas.

Hubad. Pawisan. Naka-gray na shorts lang na parang sinadyang mababa ang garter. Makinis. Matipuno. At may kakaibang dating na nag-uumapaw. 

“Seth, by the way…”

sabay lingon ni Aiden sa screen,

“…si Silas, boyfriend ko.”

Seth blinked. Parang may tumunog sa tenga niya. Boyfriend?

“Uy… hello!”

pilit niyang bati, sinabayan ng konting tawa.

“Kailan pa?! Bakit hindi ko alam. Ikaw ha, pa-simple ka jan.”

“Nice to meet you.” 

Si Silas tumango lang at ngumiti.

Tahimik si Gabriel sa tabi habang nag-aayos ng sarili. Typical reaction, tumango naman pero ganoon lang. Busy sa pag-aayos ng sarili. Si Aiden naman, casual lang. Wala sa kanya. Wala siyang malisya. Siguro kasi sanay na siyang makita si Silas ng ganun. Hindi rin naman siya nailang sa kanyang bestfriend dahil para na silang magkapatid nito. 

Pero si Seth? May iba.

Kahit hindi niya ipinapakita, may kung anong kumislot sa loob niya. May something. Parang may kakaibang init na gumapang sa kanyang katawan ngayong tintingnan niya ang boyfriend ng bestfriend. Lalo na kapag napapadako ang paningin nito sa pawisang abs at nagmamalaking pundilyo nito. Hindi niya maintindihan. 

Napansin niya rin ang paraan ng pagkilos ni Silas, relaxed pero confident. Yung tipong kahit hindi nagsasalita, nararamdaman mo pa rin ang lakas ng dating niya. At kahit ilang segundo lang siyang nasa frame, sapat na ’yon para mag-iwan ng bakas. Idinako niya ang kanyang paningin sa kanyang boyfriend, hindi naman papahuli ito pagdating sa kagwapuhan. Maganda rin naman ang katawan… pero may kulang. Parang kulang sa angas, sa confidence… sa libog.

“So ayun, tara. Planuhin na natin ’yung outing. Sagot ko na gas!”

  ani Aiden na siyang nagpabalik sa atensyon niya kay Aiden.

“Ay gagi, ikaw na. Mayaman!”

Nagkatawanan ulit ang dalawa. Parang balik-college lang. Parang walang nagbago. Pero deep inside, habang pinapanood ni Seth ang dalawa sa kabilang linya, mas lalo siyang na-excite na umuwi ang best friend niya…

At ang boyfriend nito.

Itutuloy…

One

Chapter 1

“Sabi ko na nga ba, uuwi ka rin sa Pilipinas, Aiden.”

“Temporary lang, no.”

sagot ni Aiden habang pinipilit ipasok ang beach towel sa backpack niya.

“May project lang si Silas dito sa Manila. Pero since free ako, might as well tag along.”

“Ano ba naman ’yan. Hanggang kailan kayo dito?”

singit ni Seth habang tinutulungan si Gabriel mag-ayos ng sunblock at shades sa travel pouch. 

“Two months ’yung project niya but we intend to stay here for 2 and a half month”  tugon naman ni Aiden.

Napairap naman si Seth. Miss na miss na niya kasi ang kaibigan at hindi niya maiwasang malungkot agad kapag naiisip niya na mabilis lamang ito sa Pilipinas. Napatawa si naman si Aiden at inassure ito na dadalasan niya ang uwi para mas makapag-bonding sila ng maraming beses. Si Gabriel, gaya ng dati, tahimik lang, nakaupo sa gilid ng kama, nagso-scroll ng phone. Tahimik pero present. Lagi namang ganun. Si Silas naman, naka-dolphin shorts lang habang nagpapack ng board shorts. Pawisan, may tuwalya sa leeg, may kinukuhang energy drink sa ref.

“Putangina, kahit tubig lang ang buhatin ni Silas, parang photoshoot ng Men’s Health.” sambit ni Seth sa sa kanyang isip.

Seth looked away, kunwari busy sa pag-ziploc ng snacks, pero ’di maiwasan ang mabilis na sulyap sa hubog ng likod, sa abs na galit kahit relaxed lang ng kasintahan ng kanyang matalik na kaibigan. Naputol lamang ito ng tawagin ng kanyang boyfriend ang kanyang atensyon…

“Babe, okay na ba ’yung mga pang-snorkeling natin?”

tanong ni Gabriel ng hindi tumitingin.

“Ah… oo, nilagay ko na sa duffel.”

mahinang sagot ni Seth habang sinusubukang alisin ang pagkakapako ng tingin sa mala-adonis na katawan ni Silas.

“’Di ko lang alam kung may goggles na ’yung isa.”

“Meron!”

sagot ni Silas habang nakatuwad sa gilid ng kama, sinusubukang hanapin ang dry bag.

“Dalawa nga. Gusto ko kasi may extra, in case.”

Pagkatapos nito’y kaagad na muling bumalik si Silas sa pag-aayos ng gamit habang si Seth ay parang natuklaw na ahas at pinanawan ng lakas sa kinatatayuan. Ibang klase talaga ang tama sa kanya ni Silas. Wala pa itong ginagawa ngunit tila ba gumagapang na ang init sa kanyang katawan. Paano pa kaya kung… 

“

Erase. Ano ba ’tong iniisip ko.“   wika niya sa kanyang sarili. 

“Huy. Okay ka lang?” tapik ni Aiden sa balikat ng kaibigan na ikinabigla naman nito. “Nagsasalita ka mag-isa.” natatawa nitong puna. 

“Ah ano… wala… oo ganoon lang talaga ako. ’Wag mo ako pansinin.” tugon naman ni Seth.

“Okay, okay! Quezon, here we come!”

---

Sa van, magkakatabi si Seth at Gabriel sa likod, si Aiden at Silas sa harap. Tahimik ang biyahe. Tanghaling tapat, mainit ang simoy ng hangin, pero may excitement.

“Hon…”

tanong ni Silas habang nagbubukas ng Pringles.

“Anong tawag sa local rice cake na parang may latik?”

“Kutsinta?”

“Hindi, ’yung isa. Parang rectangle tapos…”

“Cassava cake?”

“Yun!”

tawa ni Silas.

“Ang sarap. I might gain ten pounds sa trip na ’to.”

“Okay lang. Bawas muscle, dagdag kaligayahan.”

sabay kindat ni Aiden.

“Ehem.”

sabat ni Seth.

“Walang uuwi ng may abs.”

“Challenge accepted.”

 sabay tingin ni Silas sa salamin, catching Seth’s eyes.

Pagdating nila sa resort, bumungad ang malawak na beach na parang hindi nauubusan ng buhangin. May parasailing, banana boat, jet ski, paddle board, beach volleyball, infinity pool, fire dancing sa gabi. High-end pero hindi intimidating. Just enough space to feel like they’re alone with the ocean.

“Ang laki nito, beh.”

ani Aiden, naka-sunglasses habang tinitingnan ang buong cove.

“Magkahiwalay ’yung villa natin ha.”

“Oo. Kami ni Gab sa dulong banda.”

sagot ni Seth.

“Kayo sa kabilang side. Para walang istorbo. Para pwedeng maka-ungol kahit gaano kalakas.”

Napakamot na lang ng ulo si Aiden. Ang kaibigan niya, nasa isip niya. Walang pinipiling lugar sa kapilyuhan. 

Maya-maya pa ay naghiwalay na ang dalawang magkasintahan upang ayusin ang kanilang mga gamit. 

Sa private villa ng Aiden-Silas tandem, naka-lounge wear lang sila habang nagkakape sa balcony. Pinapanood ang sunset, walang salita—just soft looks and fingers brushing against each other.

“I missed this.”

bulong ni Aiden.

“Just us.”

“I’m always yours, love.”

sagot ni Silas.

“Kahit saan tayo, basta magkasama.”

They leaned in for a gentle kiss. Sweet. Steady. Familiar.

Sa kabilang villa, Seth is sprawled on the outdoor sofa, topless, habang si Gabriel ay nagluluto ng instant pancit canton sa portable stove.

“Babe…”

tawag ni Seth.

“Gusto mo dito tayo matulog sa labas tonight?”

“Eh baka kagatin tayo ng lamok.”

sagot ni Gabriel habang hinahalo ang noodles.

Seth walked behind him, yakap mula sa likod.

“O baka naman pwede dito na tayo… you know.”

“Sa labas?”

nagulat si Gabriel. “

Seth, baka may makakita—“

“Eh di may thrill!”

Ngumiti si Gabriel pero umiwas.

“Ayoko babe. Nakakahiya. Baka ma-eskandalo pa tayo.”

Seth rolled his eyes, pilit pa ring humalik sa batok nito. Pero alam niya, hindi madadaan si Gabriel sa libog lang. Hindi ngayon.

---

Nag-banana boat sila. Nag-jet ski. Nagpa-picture sa ilalim ng tubig habang nagsa-snorkel. Kumain ng grilled seafood sa beachside resto. May mga candid photos na nakakatawa, may awkward na groupfies. Pero sa bawat shot, may pattern… Seth’s eyes drifted to Silas, even in the chaos.

Gabi na. May bonfire sa gitna. Umuupo silang apat, may marshmallows, may beer. Wind was light, music from a Bluetooth speaker was soft, chill.

“Kung may isang bagay kayong gustong i-restart sa buhay n’yo, ano ’yun?”

tanong ni Aiden.

“College.”

sagot ni Gabriel.

“Sana nag-dorm ako. Para may independence.”

“Same.”

ani Silas.

“Pero I’d still end up with Aiden, hopefully.”

Sweet.  Napangiti at pasimpleng kinilig si Aiden.

“Wow, ang tamis ha.”

ani Seth.

“Ako gusto ko lang magka-chance….”

“Magka-chance saan?”

tanong ni Aiden.

“Magka-chance… for a better life. Alam niyo naman ’diba I’ve always dream of having a luxurious life. ’Diba nga sa ating dalawa Aiden, ako naman ’yung may pangarap makapag-ibang bansa…pero look, life has its own course.”

pagbabahiagi ni Aiden. 

“You can still do it naman… ang dami pang chances. And who knows ’diba… maybe this time you do it with Gab.”

suhestyon naman ni Silas. 

Napatango naman si Seth. Marami pa silang napag-usapan. Mga past experiences nila. Exes. Highschool and college experiences. Marami. Hanggang sa unti-unti na nilang naramdaman na lumalalim na ang gabi at napagpasyahan na nilang mag-pack up. Tumungga muna ng isang bote si Seth. Ito na ang pagkakataon na iniintay niya. Susubukan niya lang kung papayag. Wala namang masama.

“Wait. What if…”

at tumingin ang lahat sa kanya naghihintay ng kasagutan.

“… what if matulog na tayo pero may twist?”

“Anong twist?”

tanong naman ni Aiden. 

“May napanood kasi ako sa TikTok.”

panimula ni Seth, habang inikot-ikot ang bote ng beer sa kamay.

“Parang tayo… dalawang magkaibigan. May kanya-kanyang boyfriend. Masaya, chill, pero may kulang.”

Tahimik ang paligid. Ang huni lang ng alon at lagitik ng apoy ang pumapagitna sa kanila.

“Para raw mas lalo silang magkakilala… nagkaroon ng twist.”

Lahat ay nakatingin sa kanya ngayon. Walang nagsalita. Parang may kung anong bigat na bumagsak sa pagitan nila. Hinayaan nilang siya ang magpatuloy.

“Ang twist…”

sabay ngiti ni Seth. Mabagal, mapanukso. 

“…nagpalitan sila ng partner for a night.”

Itutuloy…

Two

Chapter 2

Malalang pangangatwiran ang kinailangan ni Seth para mapapayag ang tatlo. Sa una ay hindi naging komportable ang lahat… lalong lalo na si Silas. Bakas na bakas sa kanyang mukha ang pinaghalong pagtatanong at disgusto sa mga nangyayari. Maging si Aiden at Gabriel na matagal na niyang kilala ay nagkaroon din ng katanungan.

“Ano ba naman kayo. Magpapalitan in a sense na… para magkasama ng isang buong araw at magkakilala.”

paliwanag ni Seth. “ Hindi naman magpapalitan in a sense na magkaka-salisihan. Ano ba naman kayo.“

natatawang wika ni Seth.

At dito ay unti-unting napapayag ni Seth ang mga kasama. Tila walang pagsidlan ng tuwa ang kanyang damdamin. Ngayon pa lamang ay naiisip na niya ang isang buong araw na magkasama sila ni Silas, ng mga pwede nilang gawin… at ng mga pwedeng mangyari. Nasa isip niya, sisisguraduhin niya na magiging memorable at hinding hindi makakalimutan ng nobyo ng kaibigan ang isang araw nilang pagsasama.

“Babe?”

tawag ng kanyang nobyo na siyang nagpabalik sa kanya sa kanyang ulirat.

“Una na ako?”

“Si… sige babe. Enjoy kayo ni Aiden ha. Behave.”

bilin niya.

“Ikaw talaga. Anong behave ka jan. Bestfriend mo ’yun, uy.”

paalala ni Gabriel.

“So kung hindi ko bestfriend, hindi ka magbe-behave?”

nakasimangot na sagot ni Seth.

“Tsk. Ikaw talaga babe.”

lumapit itong muli sa nobyo at saka hinagkan.

“Kagaya ng napag-usapan, opportunity lang para makilala niyo ang mga importanteng tao sa buhay ng isa’t-isa. At saka, ikaw naman may idea nito eh.”

natatawang wika ni Gabriel.

“Oo na… oo na. See you the day after tomorrow.”

---

“Uy pasok ka, Gabriel.”

wika naman ni Aiden.

“Gab na lang. Masyado namang buong buo ’yung Gabriel.”

natatawang sagot ni Gab.

Dumating na siya sa villa ni Silas at ni Aiden. Naabutan pa niya sa loob si Silas na nag-aayos ng gamit. Tumango naman ito sa kanya at nakipag-fist bump. Pumunta si Gabriel sa kabilang gilid upang ayusin ang kanyang mga gamit, at para na rin mabigyan ang magkasintahan ng privacy.

Sa isip ni Gabriel, malayo-layo nga ang pagitan ng kanilang villa. Kaya namang lakarin pero paniguradong pagod ka. Kaya pala may mga umiikot-ikot na sasakyan kasi malayo talaga.

“Hon… hindi ako sanay.”

wika ni Silas kay Aiden.

“ Ano ka ba Hon. Mabilis lang naman. Isang araw lang naman and the next day, tayo na ulit ang magkasama.“

pagbibigay ni Aiden ng assurance sa kasintahan.

“Pero kasi…”

magsasalita pa sana si Silas ngunit pinutol na kaagad siya ni Aiden.

“Hon, Seth is a good person. Importante siya sa akin kasi siya ang pinakamalapit kong kaibigan. Para ko na siyang kapatid at mas matutuwa ako kapag nakilala niyo ang isa’t isa.”

wika nito.

“Mabait ’yun, funny rin. I’m sure hindi ka mabo-bore. I know you will enjoy his company.”

---

“Grabe ’no, ang tagal na rin nating magkakilala thru vidcalls pero ngayon lang tayo nagkita.”

wika ni Aiden.

“Kumusta ka na pala? Ang tagal tagal na natin magkakilala pero hindi ko pa rin alam pinagkakaabalahan mo.”

“Oh. Physical Therapist ako. I worked sa isa sa mga professional volleyball teams dito sa Pinas. So far, okay naman. Lalo ngayon na mas nakikilala ang volleyball sa Pilipinas.”

sagot nito.

“Really? Wow! Volleyball enthusiast ako eh. So nami-meet mo ’yung mga players jan?”

amazed na tanong ni Aiden.

“Oo. Minsan nakakapagpa-picture din.”

tugon nito.

“Ikaw, tsaka ’yung boyfriend mo… ano pinagkakaabalahan mo?”

“General Administrative VA ako. Naghahandle ng emails, scheduling, calendar management etc. So far okay naman, maganda ang bigayan. Si Silas naman, Fitness Consultant siya. Actually kaya kami napunta dito kasi may isang sikat na international gym ang balak mag-open at mag-expand dito sa Pilipinas. Siya ’yung kinuhang Wellness Ambassador kasi my Filipino blood. Ayon.”

paliwanag ni Aiden.

“Oh. Kaya pala parang nililok katawan ng boyfriend mo sa ganda eh.”

“Wala eh. Parte ng trabaho.”

Napakadami nilang napag-usapan. Madali silang nagkapalagayan ng loob dahil sa volleyball. Marami silang napag-usapan tungkol dito.

“Alam mo, masaya ako na nakilala kita beyond video call and I can say, mukhang super blessed ang friend ko to have you.”

dagdag pa nito.

Namula naman si Gabriel sa napakinggan. Ganito talaga siya. Bagamat gwapo at matipuno, may pagkamahiyain. Palagay naman si Aiden sa mga mahiyain. Hindi nga niya alam kung papaano sila nagka-igi ni Silas gayong ang nobyo ay malakas ang dating at may umaapaw ang confidence sa sarili.

“Ako din naman. Blessed ako sa kanya.”

Maya-maya pa ay tumayo na sila ng mapansing dumidilim na. Mag-aayos pa sila at magluluto. Napag-usapan kasi nilang manuod na lang ng horror movie at bukas na lamang ng gabi magbonding sa ibang mga parte ng resort.

---

Samantala, sa kabilang villa ay dama ang tensyon. Damang dama ni Seth ang kaba ng papasukin niya ang nobyo ng kaibigan sa kanilang villa. At magmula ng makapasok ito ay tila ba nakain niya ang kanyang dila sapagkat hindi siya makapagsalita. Pinaghalong kaba, hiya, at init ng katawan ang kanyang nararamdaman. Paano ba namang hindi siya mag-iinit ng pumasok ang nobyo ng kaibigan ay naka-drifit shirt at above the knee short kaya hulmang hulma ang kakisigan ng katawan nito.

Nasa ganoong sitwasyon siya ng tawagin ni Silas ang kanyang atensyon.

“So… Seth? Seth right? Kumusta na? Anong pinagkakaabalahan mo?”

dito ay bumalik sa ulirat niya si Seth.

“Y…yes. Seth, btw.”

at nakipag-kamay siya. Sa sandaling magtagpo ang kanilang balat ay tila ba lalagnatin si Seth dahil sa init at kuryenteng dumaloy sa katawan nito.

“You okay? Ang pula mo.”

komento ni Silas.

“Ga… ganoon talaga ako. Hehe. Pulahin ang mukha at tenga ko kapag nahihiya.”

sabay bawi ng kanyang kamay.

“Ayon, travel and lifestyle influencer ako. Mga ilang years na rin simula noong iwan ko ’yung corporate job ko to pursue my passion which is storytelling. Sa kabutihang palad, nag-excel naman. May mga brands na rin na nagtiwala.”

“Really? Wow. Can I see your media kit? If you don’t mind. Content creation enthusiast din kasi ako.”

sabay lapit nito kay Seth.

Naiilang man ay ipinakita din ni Seth ang ilan sa mga uploaded videos niya na nasa kanyang telepono.

“Oh wow may mga features ka na rin pala sa ilang kilalang travel and lifestyle vlogs and channels ’no? Galing!”

manghang manghang wika ni Silas.

Sa loob ni Seth, mukhang nakukuha na niya ang loob ni Silas. Mukhang maganda ang kanilang pinagsimulan. Ipagpapatuloy niya lang siguro at pasasaan ba, kung ipagkakaloob ng pagkakataon, ay baka matupad ang nais niyang maranasan kasama ang nobyo ng kanyang kaibigan.

“How about you? Nabanggit ni Aiden may project ka daw dito for two months?”

curious na tanong ni Seth habang patuloy sa pagtitingin tingin si Silas ng kanyang mga proyekto.

“Fitness Consultant ako sa America. Kaya lang kami napapunta dito, may international gym na gusto mag-expand sa Philippines eh ang gusto nilang kuning ambassador is someone with a Filipino blood. Ayon, nakuha ko. Buti nga naibigay sa akin eh kasi at least makakauwi si Aiden dito sa Pilipinas at a lesser expense. Ang mahal din kasi ng pamasahe sa eroplano.”

paliwanag ni Silas.

“ A… ah. Fitness Consultant ka pala. Kaya pala ang hot mo.“

wala sa wisyong nabanggit ni Seth. “ Ah… ano… I mean, kaya ang ganda ng katawan mo, ng posture, ng tindigan… ganon ba.“

Hindi naman gaano iyon pinansin ni Silas dahil nakatuon ang kanyang atensyon sa mga gawa ni Seth. Habang si Seth naman ay palihim na minamasdan ang kakisigan ni Silas mula ulo hanggang paa. Walang ibang laman ang kanyang isip kundi ang mga posibleng mangyari sa pagitan nilang dalawa ng hindi nalalaman ng kanyang kaibigan at nobyo.

Dahil ayaw rin naman niya ng gulo. Ayaw niya rin ng may kagalit. Lalo na at matalik niyang kaibigan. Mabuting kasintahan rin naman si Gabriel sa kanya. Ngunit hindi niya lang talaga mapigilan ang pagkauhaw sa mala-Greek God na katawan at kagwapuhan na nobyo ng kaibigan. Kung ilalarawa’y para siyang si Sean Sevran sa mga napapanuod kong gay pornos. Moreno. Maganda ang katawan. Matipuno. Sexy. Masarap.

Maya-maya pa’y napukaw ang kanyang atensyon ng mapasinghap si Silas.

“Woa.”

sabay abot sa kanya ng kanyang telepono.

“Sorry… sorry. Hindi ko alam.”

Takang taka man ngunit inabot ni Seth ang kanyang telepono at nanlaki rin ang kanyang mata ng makita ang kanyang litrato na nasa isang bathroom. Kakatapos niya lamang maligo at nakatapis sa kanyang bewang ang tuwalyang gamit niya. Ngunit sa partikular na larawan na iyon ay nakalilis ng mas mababa sa normal ang kanyang tuwalya kaya’t kitang kita sa larawan ang umbok ng kanyang pang-upo at ang buttcrack nito habang naka-side-view at mirror-shot.

Para bang umakyat ang lahat ng dugo niya sa mukha dahil sa kahihiyan. Mag-aapologize sana siya ng makitang lumakad na papunta sa kama si Silas. Ngunit pag-upo nito, dahil na rin siguro sa suot niyang above the knee short ay bumakat ang kanyang naghuhumindik na alaga. Saglit siyang napatitig dito.

Halos matuyo ang kanyang lalamunan ng mabanaag ang hulma ng alaga ni Silas. Mahaba, malaki, at sa pakiwari niya’y maugat. Ilang laway ang nalunok niya habang matiim na nakatitig sa kahulmahang ito. Ngunit ilang saglit pa’y natakpan ito ng unan. Hindi niya napansin na napansin pala ni Silas ang pagtitig niya sa pagkalalaki nito.

“ Ah ano… mag-ayos lang ako ng gamit sa may sala.“

hindi na niya hinintay pang sumagot si Silas. Dali-dali siyang lumabas ng kwarto.

Si Silas naman ay naiwan sa kama habang nakatakip pa rin ang unan sa kanyang harapan. Hiyang hiya siya ng mapansing nakatutok ang mata ni Seth sa kanyang pagkalalaki. Ngunit hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lamang siya tinigasan ng makita ang halos hubad na katawan ng kaibigan ng nobyo.

Pilit niyang pinapakalma ang nagwawalang laman sa loob ng kanyang short ngunit sa tuwing maaalala niya ang umbok ng likod ni Seth ay tila ba may sarili itong buhay at tumitigas ng kanya. Aaminin niyang hindi naman niya kaunahang beses makakita ng magagandang katawan at seksi na likuran dahil madalas, ganito ang kanyang nakakadaupang palad sa trabaho. Ngunit may kakaiba kay Seth. Saktong timpla ng kanyang pagkalalake at pagkamapino. Magandang bulas at bruskong anyo ng panlabas, ngunit tila may kung anong lalim ang kanyang mga mata na nang-aakit, parang inaanyayahan kang tuklasin ang kanyang kalambutan, kapinohan sa likod ng kanyang bruskong anyo.

“What the fuck.”

napahilamos si Silas ng kanyang palad sa mukha. “ Ano ba ’tong iniisip ko. Nami-miss ko lang siguro si Aiden.“

Nang pumasok sa kanyang isip ang nobyo ay tila nawala ang init na unti-unting sumasakop sa kanyang sistema. Kaagad niya siyang ichinat at kinumusta.

Samantala, habang nag-aayos ng gamit si Seth ay hindi niya makalimutan ang nakita. Ang hugis, ang taba, at ang kakisigan nito. Hindi niya maiwasang manghinayang dahil isa o dalawang tela na lamang ang pumipigil upang lubusan niyang makita ang inaasam. Ngunit hindi siya nawawalan ng pag-asa. Sa kanyang nakita ay mukhang tinablan sa kanyang mapang-akit na litrato ang nobyo ng kaibigan. Magandang simula, ani ng kanyang isip.

“Mas gagalingan ko pa, Silas. Papahirapan kita ngayong gabi. Hanggang ikaw na ang lumapit sa akin bukas upang maibsan ang init na mararamdaman mo simula mamaya.”

bulong niya sa kanyang sarili.

Mas lalo siyang ginanahan. Mas umandar ang malikot at pilyo niyang pag-iisip. Nakaisip siya ng samu’t saring plano upang tuksuhin si Silas at umaasang bibigay ito sa nais niyang mangyari.

Itutuloy…

Three

A/n:  Quick revamp: Seth’s not a photographer anymore, he’s now a travel & lifestyle influencer. Fits his vibe better.

Chapter Three

“Halika na, bilis! Mabuti hindi pa masyadong mainit. Laro na tayo, walang gumagamit ng court.”

excited na wika ni Aiden.

“Oo , nandiyan na. Nagsasapatos lang”

tugon naman ni Gabriel.

Ngayong araw nila napag-usapang mag-bonding at mas kilalanin pa ang isa’t-isa sapagkat lubhang napagod sila sa byahe papunta dito sa Quezon kahapon. Bilang parehong volleyball enthusiast, ang una nilang hinanap ay volleyball court. Sakto naman sa hindi kalayuan sa kanilang villa ay nakakita sila ng bakanteng court. 

“Pwesto na bilis. Dig-pass tayo.” 

Tuwang-tuwa ang dalawa habang naglalaro—kulitan, tawanan, asaran, parang mga batang walang iniintinding problema. Sa gitna ng tawanan at biro, hindi nila namamalayang unti-unti na silang nagkakapalagayan ng loob. Mas nagiging komportable sila sa isa’t isa, at habang lumilipas ang oras, mas nakikilala nila ang tunay na ugali at kwento ng bawat isa. Nag-eenjoy lang sila sa moment, pero deep inside, they’re building something real.

For them, if it’s important to Seth, then it becomes important to them too. Because when you care about someone, you care about what matters to them.

“Ita-try lang natin…”

wika ng isang lalaki habang papalapit sa kinaroroonan nina Aiden at Gab.

“Huwag na, bhie. Baka maka-istorbo lang tayo sa kanila.”

wika ng babae ngunit huli na, napansin na sila nina Gab at Aiden. 

“

Ah… mga pare. Pasensya na sa abala. Magbabakasakali lang kami na ano… baka gusto niyo ng kalaro. Beach volleyball ganon. Ito kasing girlfriend ko gustong gusto maglaro eh.“

nahihiyang wika ng lalaki. 

Habang ang kanyang kasamang babae naman ay panay ang kurot sa kanyang tagiliran tila ba nahihiya pa rin. 

“Sure… sure. Okay ’yun para masaya.”

pag-sang-ayon ng dalawa. 

---

Halos isang oras din silang naglalaro. Maganda ang kanilang naging pagtutuos. Palibhasa, halatang pare-pareho silang marurunong maglaro kaya hindi lang nag-enjoy kun hindi napagod at pawisang-pawisan silang apat.

“Grabe pare. Nice game.”

wika ng lalaki kay Aiden at Gab at saka nakipag-fist bump dito. Ganoon din ang nobya nito. “Taga-rito ba kayo?” sunod na tanong nito. 

“Nako hindi. Taga-NCR kami. Nagbakasyon lang. Bonding ganon.”

tugon naman ni Aiden. 

Habang nagpapahinga, marami-rami silang napagkwentuhan. Mga kanya-kanyang hilig, mga kanya-kanyang buhay at pinagkakaabalahan. Ganoon na rin ang volleyball. Nakakamangha na dahil lamang sa isang isport at sa loob lamang ng ilang oras, tila nakakilala sila ng bagong kaibigan. 

Maya-maya pa’y tumayo si Gab upang humanap ng CR para umihi. Sumama na rin ang lalaki. Si Aiden at ang babae ang natira sa gilid ng court habang nag-uusap. 

“Alam mo you look good together. Bagay na bagay kayo ng boyfriend mo.”

wika ng babae. 

“Ha? Nako… hindi. Nagkakamali ka. Hindi kami mag-jowa.”

madiing paglilinaw ni Aiden. “

Boyfriend siya ng kaibigan ko… na andito rin sa resort.“ 

“Ha?”

 bakas ang pagtatanong sa mukha ng babae. 

“Bale apat talaga kaming magkakasama. Pero ’yung bestfriend ko, sabi niya, para makilala namin ang dalawang mahahalagang tao sa buhay naminm mag-swap kami ng partners. Kaya ang kasama ko ngayon, ’yung partner niya. ’Yung partner ko, kinikilala niya. Bukas, switch na ulit kami.”

pagpapaliwanag nito. 

“

Talaga? Ang weird ha.“

comment ng babae.

“I’m sorry pero parang ako… parang ayoko ng ganon. Haha. Sa akin lang naman. Parang it feels awkward… and uncomfy. Tsaka hindi natin alam ang real intentions ng ibang tao eh hindi ba? Baka mamaya pagsimulan pa ng kung ano-ano.”

dagdag pa nung babae. 

Hindi mawari ni Aiden pero noong sinabi iyon ng babae, parang tila nakaramdam siya ng kaba. Parang bigla siyang hindi naging palagay. Naisip niya ang kanyang nobyo at ang napakaraming posibilidad na pwedeng mangyari sa pagitan ng dalawang tao sa isang silid sa loob ng isang araw at dalawang gabi. 

“Pero it depends on din siguro sa tao. At saka sabi mo nga, bestfriend mo naman so I guess goods naman ’yun.”

tanong sa kanya ng babae. 

“O… oo naman. At… at saka kami naman ng boyfriend niya, we’re really taking time to know each other kasi iyon naman ’yung goal. Kung kami wala namang problema, I’m sure sila rin.”

inihinga na lang ni Aiden ng malalim ang pumasok kanina sa isip at pagdaka’y nawala rin agad. 

Maya-maya pa’y dumating na ang dalawa.

“Bhie, anjan na daw sa may receiving area ’yung ka-meeting natin para sa Motorcycle parts business natin. Kakarating lang daw nila.”

wika ng lalaki.

“

Ay ganon? Tara na puntahan na natin.“ 

Kaagad na inayos ng dalawa ang mga gamit at naghanda sa pag-alis. Ngunit naalala ni Aiden na hindi pa nga pala nila nalalaman ang pangalan ng dalawa. 

“Teka… ano nga name niyo ulit?”

tanong ni Aiden. 

“I’m Anika. Siya naman si Chase… fiance ko.” 

---

Ilang segundo lang ang lumipas at si Gab at Aiden na lang ulit ang tao sa court. 

“Galing nila ’no? Hindi lahat ng tao kayang pumasok sa ganoong relationship ha.”

komento ni Gab. “

Bilib ako kay Chase.“ 

Naikwento kasi ni Gab na nabanggit pala ni Chase sa kanya habang magkasama sila na malapit na silang ikasal sa ibang bansa ng kaniyang transgender woman na fiance. 

“Oo ano. Grabe, I’m really happy for them. Sana lahat ganon ’no? May happy ending.”

wika ni Aiden. 

“May happy ending naman tayo ah? Ikaw kay Silas. Ako kay Seth.” 

Tiningnan ni Aiden si Gab ng nakakaloko. 

“Naks. Marunong ka palang gumanyan ’no? Akala ko tatahi-tahimik ka lang eh.”

 

---

Kung gaano kagaan at kasaya ang bonding nina Aiden at Gabriel, kabaligtaran naman ang kay Silas at Seth. Halos mag-aalas tres na ng hapon, pero ramdam na ramdam ang tensyon. Iniiwasan ni Silas si Seth na para bang may lagnat itong ayaw mahawa. Tahimik lang si Silas, laging abala sa ibang bagay, kunwari’y may ginagawa, pero halatang iniiwasan lang talaga ang presensya ni Seth.

Mabuti na lang at sa mga oras na ’to, lumabas muna si Seth. At least, medyo gumaan ang atmosphere sa loob ng villa. Kahit papaano, nakakahinga si Silas. Walang awkward na katahimikan. Walang bigat ng presensya. Walang sexual tension. Even if he doesn’t say it out loud, the space helps him think. Helps him breathe. And maybe, just maybe… helps him stay away from a temptation he’s not ready to face.

Umupo si Silas sa harap ng pool upang pagmasdan ang ganda ng paligid. Tahimik. Presko ang hangin. Kumakaway ang mga dahon ng mga palm tree sa ihip ng hangin, habang ang sinag ng araw ay banayad na tumatama sa tubig. Napakaganda ng tanawin. Nakakarelax. Nakakagaan ng loob. Para bang kahit panandalian ay nalilimutan niya ang bigat ng mundo, ang mga iniisip, ang mga tanong na hindi niya masagot.

Ngunit sa gitna ng katahimikan, bigla na namang sumagi sa kanyang isipan ang pangyayaring paulit-ulit na gumugulo sa kanya mula pa kagabi hanggang kaninang umaga.

Buong gabi, hindi siya mapakali. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang alaala ang litrato… ang litratong aksidente niyang nakita sa telepono ni Seth. Anuman ang gawin niyang iwasan o piliting burahin ito sa kanyang isip, tila ba lalo lang itong nananatili. Mas lalo pa ngang tumitindi ang epekto nito. Para bang may marka na itong iniwan sa kanyang sistema at hindi niya maikakaila ang kakaibang init na hatid nito sa kanyang pagkatao.

Kahit saglit lang niya itong nakita, malinaw pa rin ang bawat detalye. Ang morenong balat ni Seth na may mga butil ng tubig, dumadaloy mula sa kanyang balikat pababa, waring nag-uunahang bumaba sa matatag na hubog ng kanyang katawan. Ang balingkinitang pangangatawan nito, hindi sobrang maskulado pero saktong-sakto. Ang tuwalyang nakabitin sa baywang nito, bahagyang nakalilis, na lalong nagpatingkad sa matambok nitong likuran. At higit sa lahat, ang mga matang tila ba laging may itinatagong lihim, mapang-akit, malalim, at parang kaya kang lamunin sa isang titig pa lang. Pinilit niyang umiling, pilit na inaalis sa isipan ang imahe. 

“Ano ba ’to.”

bulong niya sa sarili, bahagyang napapikit. 

Ayaw niyang bigyang kahulugan, ayaw niyang patulan, pero hindi niya maikakaila na may kung anong namumuo sa loob niya. At alam niyang sa bawat pag-iwas niya, ay hindi lang ito pagtakas sa alaala… kundi sa tukso ring unti-unting lumalapit.

Noong umaga naman, nadatnan niya si Seth sa kusina, abalang nagluluto. Sa unang tingin, aakalain mong isang normal na umagang punô ng simpleng gawi. May suot itong apron, nakatuon sa paghahanda ng almusal. Ngunit habang pinagmamasdan niya ito, hindi niya maiwasang magtanong sa sarili: nananadya ba ito? O sadyang ganito lang talaga si Seth?

Nang matapos magluto, inilapag nito sa harap niya ang isang pinggan ng agahan: hotdog at dalawang pritong itlog. Wala namang kakaiba sa pagkain, pero pagtalikod ni Seth, saka lang napansin ni Silas ang tunay na suot nito… isang hapit na hapit na boxer briefs lamang sa ilalim ng apron. Parang sinadya talaga. Kaagad nag-init ang kanyang pakiramdam lalo na ng muli niyang makita ang malulusog na pang-upo nito. Mabilis ang naging reaksyon ng kanyang katawan, at alam niyang napansin ito ni Seth.

At hindi pa doon nagtapos, nahulog pa ang isang kutsara sa sahig, at sa pagyuko ni Seth para pulutin ito, lantad na lantad sa kanya ang katakam-takam nitong pagkalalaki. Bakat na bakat, halos mag-anyaya. Alam niyang sinadya iyon. Lalo siyang nabahala hindi dahil sa nangyari, kundi dahil tila ba… nagugustuhan na niya ang lahat ng ito. Ang pagbibigay-ligaya sa imahinasyon. Ang panunukso. Ang tahimik na laro sa pagitan nila.

Ilang saglit pa’y bumukas ang pinto, at pumasok si Seth. This time, nakasuot na ito ng board shorts at puting sando. Diretso agad ito sa kinaroroonan ni Silas, dala ang ngiti na parang walang nangyari.

“Uy, good afternoon!”

bati nito, casual ang tono. Tila ba walang sexual tension sa pagitan nila kung siya’y umasta.

“Okay ka lang ba?”

 

“Mm. Oo.”

 Bahagyang tumango si Silas, hindi man lang makatingin nang diretso.

Naroon ang awkward na katahimikan. Ramdam ni Silas ang bigat ng presensya ni Seth, kahit wala naman itong ginagawa… o baka naman ginagawa talaga nito ’yon. Hindi niya alam. Ayaw na niyang alamin.

“Maganda ang panahon. Tara, ligo tayo. Mamayang gabi malamig na ’yan.”

aya ni Seth, sinabayan pa ng kindat na tila walang malisya, pero sa mata ni Silas ay may bigat, may ibig sabihin.

“Pass muna ako.”

maikling tugon ni Silas, halos pabulong.

Bigla namang inabot ni Seth ang laylayan ng kanyang sando, akmang huhubarin. Alam na ni Silas kung saan patungo ang eksenang ito. At bago pa man tuluyang maangat ang damit nito, bigla siyang tumayo. 

“May ano… may kukunin lang ako sa loob.”

sambit niya, hindi na naghihintay ng sagot.

Dali-dali siyang tumalikod, mabilis na pumasok sa loob ng villa, bitbit ang kaba at init sa katawan. Ayaw na niyang madagdagan pa ang tukso. Hindi na niya kayang tiisin kung magtatagal pa siya sa labas.

Napansin niya sa gilid ng mata ang bahagyang pagbabago sa mukha ni Seth. Parang dismayado, parang nagtaka, pero hindi na siya lumingon pa. Diretso siya sa hallway, akmang papasok na sa kwarto… ngunit tila may bumubulong sa kanya.

‘Silipin mo… saglit lang.’

At bago pa siya makapag-isip, parang may sariling utak ang katawan niya. Dahan-dahan siyang sumilip mula sa bahagyang awang ng kurtina malapit sa bintana.

Sakto! Tamang-tama ang timing. Dumudulas na mula sa baywang ni Seth ang kanyang shorts. Sa pagkakayuko nito para itulak pababa ang tela, tumambad ang hulmang-hulma nitong katawan. Ang matipuno nitong likod, ang makinis at morenong balat, sinamahan pa ng mapang-akit na baling ng bewang, ’yung klase ng bewang na parang likas sa pang-aakit, parang dinisenyo para tuksohin ang kahit sinong makakasilip at ang bilugang pang-upo nito na tila inukit ng sining.

Napalunok si Silas.

“Ano bang ginagawa ko? Ano ba ’tong nangyayari sa’kin.”

bulong niya sa sarili. Hindi siya makaalis. Para siyang na-hypnotize.

At doon niya muling napatunayan na habang mas lumalayo siya, mas lalo siyang hinihila pabalik. At batid niyang kailangan niya itong pigilan dahil walang idudulot itong maganda sa kanilang mag-nobyo, at sa kanyang buhay.

Itutuloy…

Four

Chapter Four

Kinagabihan…

“Alam mo, Gab. Napanuod mo na ba yung Gameboys starring Elijah Canlas at Kokoy de Santos?”

nagsimula si Aiden habang nag-iinat sila sa sala, nakasandal sa throw pillows at may hawak pang iced tea. 

“Naririnig ko na siya lagi, pero hindi ko pa napanood. Maganda ba talaga?”

 Umiling si Gab, curious ang expression.

“Maganda sobra! Like… hindi lang siya basta BL na parang pa-kilig. Maganda yung execution, lalo na kasi ginawa siya during pandemic, tapos naka-online lang lahat. Pero grabe yung chemistry nina Elijah at Kokoy. Natural, hindi pilit. At kahit limited sa Zoom calls, ang daming emotions, ang daming layers. Kaya siya critically acclaimed, kasi hindi lang love story. Tinamaan din siya ng social issues, family, acceptance.”

 mabilis na sagot ni Aiden, obvious sa tono niya na fanboy mode siya.

“Hmm… parang gusto ko na tuloy simulan. Pero, alam mo ba kung ano naman ang favorite ko?”

 Napangiti si Gab, nakikinig ng seryoso.

“BL din?”

tanong ni Aiden, nakataas ang kilay.

“Oo!”

sagot ni Gab, proud pa.

“Sotus. Hanggang sa Sotus S at pati Our Skyy special. As in hindi ko malimutan yung tandem nina Krist at Singto. Ang ganda ng development ng relationship nila, from enemies to lovers tapos may maturity sa Sotus S. Tapos yung Our Skyy, parang closure na perfect.”

“So Krist-Singto shipper ka pala!”

 Napatawa si Aiden.

“Hindi lang shipper.

“ tumawa rin si Gab.

“Stan talaga! Nakaka-inspire yung journey nila. Medyo mas slow burn lalo na ’yung Season One pero it gets better lalo na sa Season Two. Solid.”

“Alam mo, masaya siguro kung panoorin natin pareho. Para makompare natin.”

 Nakangiti si Aiden habang iniisip.

“Deal!”

mabilis na sagot ni Gab. “BL marathon tayo soon.”

“Pero teka lang…”

biglang seryosong tono ni Aiden, sabay sulyap kay Gab.

“Ano na papanuorin natin ngayong gabi?” Nagkipit balikat si Gab. “Mahilig ka ba sa horror?”

Nagningning ang mata ni Gab.

“Game?

“ at kaagad namang tumango si Gab.

“Alam mo ba yung Gonjiam: Haunted Asylum? Korean siya. Found footage. Ang creepy sobra. Panoorin natin?”

“Hindi pa pero mukhang perfect combo ’yang movie na ’yan to end our day.”

nakangiting sagot ni Gab. “Game na?”

---

Pagbukas ng pinto, sinalubong agad si Silas ng amoy ng bagong lutong pagkain. Nasa sofa si Seth, naka-upo nang nakahalukipkip, habang naka-on ang TV na tila hindi naman niya pinapansin.

“Uy, buti dumating ka na.”

 ani Seth, sabay kindat.

“Nagprepare ako ng dinner. Para sa’yo.”

“I already ate.”

Napatingin lang si Silas, mabilis, parang wala man lang epekto ang effort. 

Parang may biglang kumurap sa mukha ni Seth, pero mabilis din niya itong tinakpan ng mapaglarong ngiti. 

“Talaga lang ha? Sayang, effort pa naman ’to. Alam mo, madalang lang ako magluto ng pagkain para sa iba. Kasi ako lagi ang kumakain sa kanila.”

Umiling si Silas at dumiretso sa kwarto na para bang hindi narinig ang huling linya. Naiwan si Seth, napabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang mesa. Ang mga nakahain, untouched. Ang plano niya para makabonding si Silas, wala pang limang minuto, wasak na. Hindi pwede ito, huling gabi na, huling pagkakataon ko na upang mapangyari angd apat mangyari. 

Pagkapasok ni Silas sa kuwarto, ramdam pa rin niya ang bigat ng katahimikan. Pinili niyang magkulong muna, umaasang makakaiwas siya kay Seth. Ilang minuto lang ang lumipas, nakarinig siya ng mahinang boses mula sa labas ng pintuan—pabulong, parang may kausap sa telepono. Hindi na niya inintindi at hinayaan na lang.

Pero maya-maya, tumunog ang cellphone niya. Si Aiden. Biglang lumuwag ang dibdib niya at dali-daling sinagot.

“Hon!”

masigla agad ang tono niya. Pero agad ding napalitan ng kaba nang marinig ang sasabihin nito.

“Hon, si Seth… nagrereklamo. Sabi niya parang sinusungitan mo raw siya. Alam ko medyo mahiyain ka, pero baka naman pwedeng makipag-usap ka rin sa kanya? Para hindi siya mailang. Please? Pagbigyan mo na, para at least maging close kayong dalawa.”

Natahimik si Silas. Hindi niya alam kung paano magpapalusot.

“Hon, hindi kasi talaga ako sanay makihalubilo. Alam mo ’yan… mahiyain ako. Tsaka baka… baka hindi lang ako approachable.”

Sinubukan niyang gawing dahilan ang pagiging reserved niya.

“Alam ko, Hon. Pero si Seth best friend ko. Mahalagang tao siya sa’kin. Gusto kong magkasundo kayo. Kahit ngayon lang, please?” Pero hindi tumigil si Aiden.

“Okay… sige. Susubukan ko.”

Napabuntong-hininga si Silas. Sa isip niya’y kung alam lamang sana ng nobyo niya ang ginagawang panghaharot sa kanya ng kanyang matalik na kaibigan, pakiwari niya’y maiintindihan siya nito. Dahil dito’y mas nabagbag ang konsensya ni Silas dahil talagang walang kaalam-alam ang dalawa sa tensyong namamagitan at namumuo sa kanilang dalawa ni Seth. 

Ngunit sa kabilang banda, hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong parte sa kanya na parang… natutukso rin. 

Paglabas niya ng kuwarto, agad siyang natigilan. Nakatambad sa kanya ang eksena. Si Seth, nakadapa sa couch, nanonood ng TV. Pero hindi iyon ang unang tumama sa paningin niya. Napako ang mga mata niya sa hubog ng pwet nito, bilog, matambok, halos nakakaakit kahit sa simpleng shorts lang.

Mga ilang minuto pa bago siya muling mabalik sa katinuan at mapansing malanding nakatitig sa kanyang hubad-barong katawan ang kaibigan ng nobyo. At hindi lamang iyon, utay utay na bumaba ang matatalim na titig nito sa kanyang pundilyo na ngayo’y nagngangalit at tila gusto ng kumawala. 

Agad bumalik si Silas sa  sa kuwarto, kinuha ang unang sando na kanina’y suot niya. Pero kahit nakabihis na, bakat pa rin ang alaga niya. Hindi niya magawang patahanin dahil bukod sa may angking kalakihan, palaging rumerehistro sa isip niya ang mapang-akit na hubog ng katawan ni Seth.

Ilang minuto pa’y nakakuha na ito ng tiyempo upang lumabas. 

Maya-maya’y nag-ipon siya ng lakas ng loob at muling lumabas.

“Ay sayang, nagbihis ka agad,” ani Seth, puno ng pang-aakit. “Sa bagay, may damit ka man o wala…”

dumayo ang mga mata nito sa kanyang shorts.

“…masarap ka pa rin.”

Ramdam ni Silas ang muling pagtigas ng alaga niya, at alam niyang babakat na naman ito anumang oras. Kaya imbes na tumabi kay Seth, dumistansya siya at sa likuran ito naupo. Akala niya’y ligtas siya roon—pero nagkamali. Mula sa anggulong iyon, lantad na lantad sa kanya ang likod ni Seth, ang hubog nito na para bang nanunukso, nananadya.

Napalunok si Silas. Hindi niya malaman kung matatawa siya, magagalit, o… magpapatukso.

---

Hindi rin alam ni Seth kung papaano niya napapayag, pero nandito na sila ngayon, magkaharap  sa malambot na sofa ng villa, may hawak na tig-isang baso at nagbubuhos ng alak na parang walang bukas. Kanina pa silang tahimik, puro tagay lang at walang imikan. Lalo na si Silas na parang iniiwasan talaga siya. Pero habang lumalalim ang gabi at dumadami ang tagay, unti-unti na rin itong lumalabas sa balat ng tahimik. May mga sagot na sa mga tanong, may halakhak na sa mga simpleng biro, at dumadaldal na rin sa wakas.

Para kay Seth, iyon na ang hudyat. Malinaw pa rin ang plano niya sa isip:

ang maangkin ni Silas ngayong gabing ito.

Kaya sinamantala niya ang pagkakataon, marahang binuksan ang usapan patungkol sa sex life nito at ni Aiden.

“Okay naman si Aiden.Okay naman kami.”

sagot ni Silas nang mapunta ang usapan sa sex life nila. Medyo tipsy na siya pero malinaw pa rin ang boses.

“I mean… I’m satisfied.”

Seth smirked habang naglalaro ng baso sa kamay niya. 

“Satisfied?”

Umirap siya ng kaunti, nakangising parang may alam.

“Di ko akalain. Kasi noon, pabebe si Aiden eh. Halos ayaw gumalaw. Mukhang may improvement na pala.”

“Pabebe? Hindi ah. He can be… wild, minsan.”

 Napataas ng kilay si Silas.

“Wild? Si Aiden?”

Tumawa si Seth, mababa at parang nanunukso.

“Kung ’yun ang tawag mo sa wild, ewan ko na lang. Kasi tingin ko iba ang level ng wild mo.”

Dahan-dahan niyang sinipat si Silas mula ulo hanggang paa, bago nagtagal ang tingin sa shorts nito.

“You look like the type na hindi tumitigil hanggang wala ng lakas yung kasama mo.”

“Grabe ka. Paano mo naman iyan nasabi?”

 Medyo napatigil si Silas, hindi makatingin ng diretso.

“Meron.”

Kumalabit si Seth sa labi niya gamit ang daliri, parang nananadya.

“Just by looking at you… alam kong hard, rough, non-stop ka kung dumiskarte. And honestly, I don’t think Aiden can always keep up with that kind of fire.”

“You’re unbelievable, Seth.”

 Napailing si Silas, halatang may tama na ng alak.

“Kung sakali lang na hindi sapat si Aiden para tugunan ’yung libog mo,you already know someone who can and that someone can show you what wild is really all about.”

Sabay tagay ulit si Seth, saka yumuko ng bahagya para lumapit sa tenga niya. Bumuntong-hininga siya nang malalim, halos dumampi ang labi niya sa gilid ng tenga ni Silas.

Mabigat ang katahimikan na sumunod. Rinig lang ang tik-tak ng wall clock at ang lagitik ng yelo sa baso ni Silas. Halos ramdam ni Silas ang init ng hininga ni Seth sa leeg niya, kaya’t kahit anong pigil niya, kumislot ang katawan niya sa sobrang tukso.

Nagkaroon ng mahabang katahimikan sa pagitan nila, isang tensiyong parang humahaplos sa hangin.

Biglang bumasag si Seth ng linya. 

“Game tayo? Truth or Dare.”

Inilabas niya ang phone at mabilis na nagdownload ng app.

“Para mas masaya.”

Wala nang nagawa si Silas kundi ang pumayag, kaya’t nagsimula silang mag-input ng mga tanong at challenges. Habang tinitignan niya ang nilalagay ni Seth, napapansin niyang halos lahat puro sexual, daring, at mapang-akit. Mga tanong na tipong hindi pwedeng sagutin nang walang pag-iwas, at mga dare na siguradong may halong tukso.

Pero sa halip na sitahin, pinili na lang ni Silas na manahimik. Nagpatuloy siya sa pakikisabay, kahit alam niyang dahan-dahan siyang hinihila ni Seth papalapit sa isang linya na hindi na dapat tawirin.

---

Tahimik ang paligid habang umiikot ang bote sa gitna nila. Halatang kinakabahan si Silas pero hindi niya ipinapahalata. Sa unang pagtapat, napasulyap siya kay Seth na parang nanunukso pa lang ang mga mata.

“Consequence.”

mahina pero diretso ang sagot ni Silas.

Nakangisi si Seth.

“Sige. Hmmm… laplapan mo ang doorknob. Walang arte.”

Nagtaasan ng kilay ang iba pero natawa. Si Silas napatingin lang sandali kay Seth bago tumayo at ginawa. Dinila-dilaan niya ang malamig na bakal at hinila pa ng dila niya bago umurong. May pumalakpak pero kitang-kita sa mukha ni Seth ang pagkadismaya.

“Boring. Walang libog.”

 reklamo niya.

Pero si Silas, nakatitig lang sa kanya habang bumabalik sa pwesto parang sinadya pa ang pagkagat ng labi. Nang si Seth naman ang natapatan, diretso siyang tumingin kay Silas. 

“Truth. Ano favorite sex position mo?”

Nag-init ang pisngi ni Silas. Lumingon siya saglit sa iba, pero binalik agad ang mata kay Seth. 

“Doggy. Mas raw… mas intense. Gusto ko ’yung pakiramdam na kontrolado, sabay ramdam mo lahat ng bigat at lakas sa likod mo.”

sagot ni Silas.

Pagkasabi no’n, hindi siya naupo lang. Bagkus, dahan-dahan siyang lumuhod sa couch, sabay inikot ang katawan. Naka-tukod ang mga siko niya sa sandalan, at hinila ang balakang paatras, ini-arko ang likod niya. Halos deliberate ang galaw, parang nanunukso.

“Ganito. Para open lahat… at wala kang choice kundi sagarin.”

malokong pagmemwestra ni Silas na hindi nalalaman na nagbibigay na ito ng ibayong init sa kainom.

Napasipol si Seth, nanlaki ang mata, tapos napakunot ang noo na may halong libog at amusement. Hindi siya makapaniwala na sa harap mismo nila ginagawa ito ni Silas.

“Tangina… Silas. Ikaw pa pala ’yung tipo na ganyan.”

malibog na wika ni Seth.

Bahagyang umiling si Silas at bumalik sa upo niya, pero nagtagal ang titig nila at doon lang napagtanto ni Silas na tila tinablan ang kainom. Kitang-kita naman ni Seth na hindi lang basta sagot ’yung binigay niya, para itong personal na paanyaya. At sa loob-loob ni Seth, uhaw na uhaw siyang tikman kung gaano kainit ang sinasabi ng binata. Pag-ikot ulit ng bote, kay Seth napunta. 

“Truth ulit.”

sabi niya na parang walang takot.

Tumuwid ng upo si Silas.

“Best sexperience mo ever?”

Sumandal si Seth, pinaglalaruan ang labi bago sumagot. 

“’Yung first time na may guy na hindi ko naman jowa, pero sobrang aggressive. Walang pahinga, hindi ako tinigilan hanggang manghina ako. Ang sarap… halos mawalan ako ng ulirat.” panimula ni Seth.

Humagod ang boses niya, mabagal, parang sinasadya. Napatingin siya kay Silas, diretso sa mga mata nito habang nilalarawan. 

“Hard. Non-stop. Wild. And he made me beg for more.” dagdag pa nito. “But that was years ago. Ang tagal na rin. Gab is good pero he can’t make me moan like that one.” rebelasyon nito. “Hopefully, there is someone na makakapagparamdam ulit noon sa akin. I think I know someone… I just hope na… game siya.” panunukso pa nito.

Kita ang biglang paghinga nang malalim ni Silas. Napansin iyon ni Seth at lihim na napangiti.

Sunod na ikot, consequence ulit para kay Silas.

“Hubarin mo ’yang sando.” 

utos ni Seth, malamig pero nakakasunog.

Saglit na nagdalawang-isip si Silas pero tinanggal niya. Bumuyangyang ang toned chest niya, pawis-pawis sa init. Napalunok si Seth, nakatingin lang sa bawat linya ng muscle niya. Sa gilid ng mata ni Silas, nahuli niya ang mabilis na paghinga ni Seth at imbes na mahiya, mas lalo siyang na-excite. May kakaibang sarap sa pakiramdam na siya mismo ang dahilan ng pagkauhaw nito, at lihim siyang napangiti sa ilalim ng pawis na dumadaloy sa kanyang balat.

Nang si Seth naman ang natapatan, consequence din. Ngumisi siya, tila may naiisip na mas matindi. 

“Okay… bigyan mo ako ng sample. BJ style. Eto—”

kinuha niya ang saging, inabot kay Seth.

Walang alinlangan, sinubo ni Seth ang dulo ng prutas. Dinilaan niya ng mabagal, pinaikot ang dila, tapos nilunok ng malalim. Basang-basa ng laway ang balat ng saging nang hugutin niya. Pinunasan pa ng daliri ang gilid ng labi niya bago dahan-dahang sinupsop uli.

Nagpantig ang sentido ni Silas, halatang tinamaan. Hindi niya napigilan mapatingin pababa—doon sa bukol na malinaw na bumubukol sa shorts niya. Lalong ngumisi si Seth dahil nakatitig rin siya dito, alam niyang nahuli niya ang reaksyon.

Muling umikot ang bote, at kay Seth ulit tumapat. Truth this time. Tahimik ang lahat, parang naghihintay. Umikot ang dila ni Seth sa labi bago sumagot. 

“Fantasy ko?”

Nagtagal muna ang tingin niya kay Silas bago siya ngumiti.

“Simple lang… to be bent over and wrecked hard by a friend’s insanely hot boyfriend. ’Yung tipong wala na kong choice kundi umungol ng pangalan niya sa bawat ulos.”

Nanigas ang katawan ni Silas, ramdam ang bigat ng hangin sa pagitan nila. Ramdam siya ang pinatutungkulan nito. Nagtagpo ang mga mata nila, hindi na biro, hindi na laro.  At sa huling ikot, kay Silas tumapat. Consequence.

Nakangisi si Seth, parang may iniipong malupit na bala. 

“

Para sa consequence mo…

“ mabagal at madiin ang bawat salita ni Seth habang nakatitig nang direkta kay Silas, halos naglalagablab ang mga mata.

“Simple lang. Uupo ka lang. Don’t move. Stay. Still. Kasi…”

Dahan-dahan siyang tumayo, sabay pag-angat ng kamay para hilahin pataas ang sando. Isa-isang bumungad ang pinapawisang balat, bawat linya ng abs ay para bang sinasadya niyang ipakita. Kinagat niya ang sariling labi, at unti-unting bumaba ang shorts na suot, tinira lang ang brief na hapit na hapit, dahilan upang muling masilayan ni Silas ang perpektong hugis ng pang-upo ni Seth.

“A… a-anong ginagawa mo?”

halos paos na tanong ni Silas, napalunok habang pinapanood ang bawat galaw.

Seth smirked, yumuko nang bahagya palapit at bumulong sa tinig na parang apoy sa tenga ni Silas.

“Lap dance.”

Natahimik ang lahat. Tanging tunog lang ng malakas na tibok ng dibdib ni Silas ang naririnig niya sa sarili. At nang lumapit si Seth, mabagal, nag-iinit ang bawat hakbang, alam niyang wala na siyang kawala.

Itutuloy…

Five

Chapter Five

Sumasayaw si Seth sa harap ni Silas, bawat galaw puno ng apoy:

mapang-akit, malandi, parang walang ibang tao sa paligid.

Ang balakang niya gumigiling nang mabagal, minsan mabilis, sabay titig ng diretso kay Silas.

Nakatulala si Silas. Ramdam niya ang init, ang unti-unting paggapang ng kilabot sa katawan niya. At nang dahan-dahan umupo si Seth sa hita niya, halos mawalan siya ng hininga. Sa pag-upo ni Seth ay ramdam niyang may unti-unting nabuhay sa pagitan ng mga hita ni Silas na siyang kaniyang ikinatuwa. Mainit. Malapit. At mas lalo siyang tinutulak sa isang bagay na alam niyang mali.

Napakagat-labi si Seth, saka marahan at malanding ipinasok ang kamay sa loob ng shorts ni Silas. Ramdam agad ni Silas ang init ng palad, kasunod ang pagkakahawak sa matigas na laman na kanina pa nagwawala. Nagpupumiglas ang tarugong nagapi at ngayo’y nakakulong sa kamay ni Seth. At hindi malaman ni Silas kung bakit hinayaan niya itong mangyari at hindi siya nagpumiglas.

“Tangina…”

napaungol si Silas, pikit ang mga mata, napakapit sa gilid ng upuan. Samantalang si Seth, halos malunod sa thrill ng bawat paggalaw ng kamay niya. Pinisil, hinagod, nilaro. Ramdam niya kung paano lalong tumitigas at umiinit si Silas sa bawat taas-baba ng kaniyang kamay.

Pero makalipas ang isang minuto, biglang tinabig ni Silas ang kamay niya.

“Hindi na kasama sa consequence ’yan.”

pabulong pero puno ng apoy ang boses ni Silas.

Ngumiti si Seth, mapang-akit. Bitin, pero lalo lang siyang ginanahan. Hinawakan ni Silas ang kamay ni Seth mula sa loob ng kaniyang shorts. Saglit niya itong ginabayan sa ilang pagtaas at pagbaba. Habang ginagawa ito ay nagpapalitan sila ng umaatikabong titig. Si Silas ay magpakagat pa sa labi sa bawat hagod ng pagsalsal ni Seth sa kanyang tarugo na kanyang ginagabayan.  Pagdaka’y unti-unti nitong inalis ang kamay ni Seth at dinala iyon sa dibdib niya:

sa matigas, pawisang muscles, pababa sa abs—bago niya marahang inalis.

Naiwan si Seth na nakatingin, may ngiti ng landi sa labi.

Nagsimula na silang malunod sa laro. Unti-unting nawawala ang moral compass ni Silas. At sa susunod na consequence na nabunot ni Seth, lalo pang lumala ang apoy.

Ang challenge:

dilaan niya lahat ng madaanan ng daliri ni Silas sa katawan nito.

Umaasa si Seth na magsisimula sa labi, pero hindi. Pinagtripan siya. Dumampi ang daliri sa leeg ni Silas, pababa sa balikat, dibdib, at mainit na pawisang katawan. Sa isip ni Silas, bagamat tinutupok na ang kaniyang katawan ng init ng tukso, kahit ang kanyang labi man lang ay maitira para niya sa nobyo. Kahit ang labi niya lamang ay manatiling malinis at karapat-dapat sa labi ni Aiden.

Dinilaan ni Seth ang lahat ng dinaanan, mabagal, hayok, halatang may gigil. Pinasadahan niya ang nipple, nilaro ng dila, bago gumapang pababa sa abs na basang-basa na ng pawis. Hindi nakaligtas ang malilintog na dibdib at ang kaakit-akit na kili-kili. Pareho silang kinakabahan, parehong hinihingal, habang unti-unting lumalapit ang daliri sa pusod. Huminto ito sa ibabaw ng garter ng brief. At pagdaka’y bumaba sa umbok na nababalot ng tila. Parang isang hayop si Seth na may sakmal sakmal na buto. Doon, nanatili… bitin, pero sabog na sabog ang tensyon.

Umikot ang bote. Dahan-dahang tumigil sa harap ni Silas. Nilingon siya ni Seth, nanlilisik ang mga mata, halatang gutom at sabik.

“

Truth

.“ ani Silas, malamig pero may apoy sa tinig.

Seth leaned forward, halos idikit ang labi. 

“

Nagugustuhan mo ba… lahat ng ’to?“

Tumigil si Silas. Mula ulo hanggang paa, tinitigan si Seth na para bang binabasa ang buong kaluluwa niya. Saka dahan-dahang ngumiti.

“

Oo

.“

“

Kung ganun… gusto mo na bang ituloy? Isagad na natin ’tong kasalanan natin?“ 

Napakagat ng labi si Seth, parang mababaliw sa narinig. Hindi siya nakatiis.

“ Isang ikot ng bote, isang tanong lang… ’di ba?“   bahagyang natawa si Silas, isang ngiting nang-aakit pero nanunukso.

Napasimangot si Seth, halatang nainis pero lalong nag-apoy ang pagnanasa. Muli, pinaikot ang bote. At sa pagkakataong ito, tumama mismo kay Seth.

“

Consequence

.“ bulong ni Silas, nakatitig nang diretso. “

Tanungin mo ulit ako ng tinanong mo kanina.“

“

Gusto mo ba talagang malaman ang sagot?“ 

Nilapit ni Seth ang mukha. 

Sa halip na sumagot, tumayo si Silas. Mabigat ang bawat hakbang, parang sadyang pinapabagal para pasabikin siya. At dahan-dahan, inalis ang huling saplot na nagtatakip sa kanyang katawan.

Nanlaki ang mata ni Seth. Parang uhaw na uhaw, halos hindi makahinga sa nakita. Ang laman ng kanyang mga pantasya, ngayon ay nakalantad sa harap niya. Hindi niya napigilan ang mapalunok, ang utak niya’y umiikot sa iisang salita: gusto ko.

At saka kumindat si Silas.

“

Ewan ko. 

Halika dito. Siya ang tanungin mo kung nagugustuhan niya.“

sabay turo sa kanyang naghuhumindik na alaga.

Hindi na nag-atubili si Seth. Halos madapa siya sa paggapang papalapit kay Silas, parang aso na gutom at sabik. Nakatitig lang siya sa matikas na nakatayong laman sa pagitan ng mga hita nito. Siya’y nanginginig na parang pinipigil ang sarili.

Umupo si Silas, bahagyang nakasandal, walang takot, walang hiya. Nakabuka ang mga hita, nakataas ang mga braso at kitang kita ang katakam-takam na kili-kili, katawan, at buong pagkalalaki na tila ba ipinapain ang sarili dahil alam niyang siya ang hari ng sandaling iyon.

“

Diyan

.“ mahinang utos ni Silas, pero ramdam ang kapangyarihan.

Napalunok si Seth. Unti-unti siyang yumuko, halos nakaluhod na sa pagitan ng mga binti ni Silas. Mainit ang hininga niya na halos dumampi sa ulo ng alaga ni Silas. Kaunting sentimetro na lang ang layo niya sa inaasam na karne ng lalaking kaharap niya. Sa katunaya’y naaamoy na niya ang samyo ng pagkalalaki nito.

At doon, hindi na niya kinaya. Walang sabi-sabi’y dahan dahan niyang inilapit at idinampi ang labi niya sa tarugo ni Silas. Dahan dahan ay pinagpala ng makasalanang bibig ni Seth ang malaking tarugo ni Silas. Hindi pa man buong buo naisusubo ni Seth ang buong pagkalalaki ni Silas, pero ito ay sapat na para umangat ang balikat ng nobyo ni Aiden at mapasinghap.

Sa pagitan ng mahinang halinghing, bumulong si Seth, malapit na malapit, parang gustong lunurin ng tanong:

“

Ganito ba… ang gusto mo?“

Napalalim ang hinga ni Silas, pero hindi agad sumagot. Imbes, marahan niyang hinawakan ang batok ni Seth, pinadiin.

“

Bago ko sagutin iyan

…

isa pang ikot ng bote.“

nakangising sagot niya, pero ngayon, halatang nanginginig na rin siya sa libog.

Muling nainis si Seth nang tumigil ang laro sa kanya. Bitin na naman. Wala siyang magawa kundi sundin ang rules. Umiikot ang bote, at sa malas, sa kanya ulit tumigil. Consequence ang gusto niya, pero Truth ang lumabas. Kita agad ang pagkadismaya sa mukha niya, pati na rin sa tono ng boses niya nang marinig ang hatol. Ngunit kahit ganoo’y hindi siya umalis sa pagkakaluhod. Tila sila’y nagtutuos pa rin ng pagkalalaki ni Silas.

Napansin iyon ni Silas. Tumagilid ang ngiti, parang nanunukso.

“ Paano ba ’yan? Truth ang lumabas eh.“ mapang-asar na wika ni Silas. 

“Alam ko. “ sabay irap ni Seth sa pag-aakalang mauudlot ang lahat.

Lumapit si Silas sa nakaluhod at dismayadong si Seth, dumukwang hanggang halos dumikit ang labi sa tenga ni Seth.

“

Ngayon…“

bulong niya, mababa at puno ng init, “

…hindi na tanong ang kapalit. Kundi aksyon na

.“

Bago pa makapagprotesta si Seth, mahigpit na hinawakan ni Silas ang batok niya at dahan dahang ginabayan ito pabalik sa kanyang alaga. Si Seth nama’y tila robot na otomatikong bumuka ang bibig at pinagpala ang galit na galit na titi na nasa harap niya. Si Silas nama’y buong puso ng tinanggap na sa pagkakataong ito’y nagupo siya ng tukso… at sobrang sarap nito. 

Halos mapatigil ang paghinga ni Seth nang biglang sumalubong sa labi niya ang matigas na burat ni Silas. Mainit, mabigat, at nanginginig sa sabik.

Una’y marahan, parang nilalasahan lang muna ni Seth, ngunit mabilis din siyang nadala ng libog. Dinilaan niya mula puno hanggang ulo, pinipilit gawing mabagal kahit ramdam ang pwersa ng kamay ni Silas na nakadiin sa kanyang batok. Sinilindro. Nagpaikot-ikot. Hinigop. Sinamba.

“

Putang ina!“

 ungol ni Silas, mariin at habol ang hininga. Hindi niya mapigilang mapapikit habang nakatingala. Tangina, ibang klase ’to. Ang dulas, ang init… mas malupit pa kaysa sa lahat ng naranasan niya.

Mas lumalim ang pasok, halos sumagad. Halos mabilaukan si Seth pero hindi umatras. Bagkus, lalo niyang sinupsop, pinasukan ng dila ang hiwa sa ulo, sabay higop na parang uhaw na uhaw. Umalingawngaw sa loob ng villa ang tunog ng bibig niyang basang-basa, sinasalubong ng bawat ulos ni Silas.

“

Shit. Tang-ina ang husay mo!“

  hingal na bulong ni Silas, may halong pagkamangha na siyang ikinapalakpak ng tenga ni Seth.

Mariin ang hawak ni Silas, halos pilitin ang ritmo, bawat ulos ay pasok hanggang lalamunan. Bawat paglayo ng bibig ni Seth ay siya ring pag-atras ng balakang ni Silas. Bawat pagsubo naman ng bunganga ni Seth ay siya rin namang pag-ulos ng balakang niya. Halos manginig ang tuhod niya sa tindi ng sensasyon, pakiramdam niya’y nilalamas siya mula loob hanggang labas.

“

Fuck… don’t stop.“

halos pakiusap na utos niya. “

Ang galing mo… parang

sinisipsip

mo pati kaluluwa ko.“

Hindi pa rin umatras si Seth, bagkus, may ngisi sa gilid ng bibig niya habang ginagawa iyon, para bang siya mismo ang nanalo sa laro kahit na truth lang ang lumabas. Tila musika ang bawat halinghing, mura, at pang–aalipusta sa kanya ng nobyo ng kaibigan. Walang pagsidlan ang kanyang tuwa. Ang lalaking pinapantasya niya noon ay kakastahin na siya ngayon. At wala siyang balak magpigil. Gagalingan niya hanggang sa tuluyang mabakas sa sistema ni Silas ang nobyo nang sa gayon, siya na lamang ang hanap-hanapin nito.

Ungol at hingal ang pumuno sa paligid. Hindi na laro. Hindi na rules. Isa na itong apoy na pareho nilang hindi na kayang pigilan.

“

Tangina… Seth…“

halos mapasigaw si Silas habang kumakadyot ng bahagya, sinusundan ang ritmo ng bibig nito.

Hindi niya alam kung paano nagagawa ni Seth ang ganito pero iba, sobrang iba. Hindi lang ito basta libog. May halong pang-aakit, panunukso, at pag-angkin. At kahit na ganoo’y libog na libog siya sa dating nitong brusko, lalaki pero hayok sa kapwa niya adan.

Sandali siyang binigyan ni Seth ng malikot na sulyap mula sa ibaba, puno ng pang-aasar at pagnanasa.

“

Ganito ba ka-wild ang kaibigan ko?“

bulong nito, bago muling isagad sa lalamunan niya ang kahabaan. “

Napapaungol

ka ba niya ng ganito?“

sabay upaop sa lamang nasa harap niya ngayon

Napakagat-labi si Silas, halos mawalan ng ulirat sa sarap. Gusto niyang sumagot, pero alam niyang delikado. Kaya ang naibulalas niya, paos at basag ang boses,

“

Dami mo pang sinasabi. Trabahuhin mo na lang titi ko.“

at saka umulos ng malala si Silas.

Pero sa loob-loob niya, alam niya ang totoo. Hindi niya matatakasan ang katotohanang ibang klase ang hatid ni Seth. Mas matindi, mas mapusok, mas makamundo. At kahit pilit niyang itinatanggi, kahit pilit niyang iginagalang si Aiden, ramdam niya sa katawan niya kung sino ang mas mahusay.

Si Seth

.

“

Fuck!“

bulong ni Silas, napapahigpit ang kapit sa buhok ni Seth.

Kasabay noon, unti-unti na niyang nararamdaman ang kiliti mula sa kailaliman, ang pag-akyat ng init at katas niya mula sa kanyang bayag, papalapit sa rurok.

Biglang huminto si Seth. Basang-basa ang bibig nito, nakangisi habang pinupunasan ng daliri ang sariling labi. Naiwan si Silas, inis, humihingal at bitin na bitin.

“

Putangina, bakit ka tumigil?“

inis na tanong ni Silas, nanginginig ang boses.

Lumapit si Seth, inilapit ang bibig sa tenga niya, mainit ang hininga.

“Isagad na natin ’tong kasalanan natin, Silas.”

wika niya na nagpatindig ng balahibo ni Silas “

Angkinin mo ako ngayong magdamag. Gawin mo ’kong puta mo.“

Parang hinahabol sa bilis ang pintig ng puso ni Silas. Sagad sagaran na ang kasalanan niya sa nobyo pero…

hindi na siya para huminto.

Itutuloy…

Six

Chapter Six

Sa sofa unang nangyari ang hindi dapat. Noong una ay nagtatalo pa sila kung magkakapote, ngunit mas nanaig si Silas. Kinuha niya ang isang kahon ng condom at kunuha ng isang piraso. Labag ma’y isinuot ni Seth ito sa pagkalalaki ni Silas. At pagkatapos ay tuluyang sinakyan siya ni Seth, mabilis at walang pag-aatubili. Ramdam ni Silas ang bigat at init ng katawan ng moreno.

“A…ahhh. Shit. Ang laki.”

wika ni Seth habang sinusubukang pagkasyahin ang dambuhalang tarugo ni Silas sa kanyang butas.

“Hindi ba ganyan kalaki kay Gabriel?”

pagkakataon naman ni Silas upang siya’y tuksuhin.

“H…hindi.

Urgh

! Mas… malaki ang sa’yo, mas masarap. Ahhhhh.“

at doo’y tuluyan ng nakapasok ang dalawa sa sitwasyong wala ng atrasan.

Dama ni Silas ang bawat pag-usad ng balakang ni Seth. Akala niya’y wala nang mas titigas pa sa alaga niyang kanina pa gabakal ang tigas, pero nang maramdaman niya kung paano sinakop ng butas ni Seth ang kanyang kabuuan, ang paraan ng pag-angkin nito, lalo pa itong tumindi, halos pumutok sa sarap.

Sa parte naman ni Seth, tila siya’y nakadroga sa kanyang nararamdaman. At sa bawat pagtatama ng tingin nila, ibayong libog ang nararamdaman niya kapag napagmamasdan niya ang katawang pawisan ni Silas at ang mukha nitong repleksyon ng sarap na walang mapaglagyan. Ibang iba sa pakiramdam. Para siyang papanawan ng ulirat. Pakiramdam na hindi niya naramdaman sa kanyang nobyo na si Gabriel.

“

Put—ahh

…

ngayon ko lang ’to naranasan

“ napabulong si Silas, nakapikit at kinakagat ang labi. “

Ang sarap, Seth… sobra.

“

Sa bawat hampas ng katawan ni Seth ay kaakibat ang sarap na hindi niya mahahanap kahit kanino.

Napakaseksi nitong tingnan. Ang balat nitong moreno, kumikinang sa pawis at nakakapaso sa bawat dampi. Ang maskulado nitong katawan, parang hinubog para sa ganitong sandali at ngayon, para lang sa kaniya. Maging ang pwet ni Seth, sa bawat ulos at pag-angat, kitang-kita ang umbok at ang pagtalbog sa bawat hampas, isang larawang hindi mabubura sa isip niya. At ang mukha… Diyos ko, ang mukha nito. Para bang isang lalaking sinapian ng isang babaeng lunod na lunod sa kasarapan:

mabagsik, malibog, at walang awa sa pag-angkin.

“

Shit, Seth… wag ka titigil…“

hingal ni Silas, halos sumuko na ang katawan sa matinding sarap.

Napakagat-labi si Seth, bawat ulos ni Silas ay parang musika na matagal niyang inaasam.

“

Tangina, Silas…“

hingal niya, sabay ikot ng balakang para salubungin ang bawat galaw. “’

Di ko alam na ganyan ka

katindi

. Sige pa sagad mo pa. Gawin mo akong iyo ngayong gabi

.“

Parang hayok na hayok si Seth, pero bago tuluyang malunod sa sarap, bigla siyang binuhat ni Silas mula sa sofa. Hindi nagkaroon ng kahit isang hugot, magkasugpong silang naglakad, parang ayaw pabayaang mawala ang koneksyon sa kanilang dalawa.

Nang buhatin siya ni Silas papunta sa kwarto, mas lalo nag-init si Seth.

“

Shit… walang hugutan.

Urgh

fuck! Ang libog mo, Silas… Putangina, gusto ko ’yan.“

Sa pagbukas ng pintuan ng kwarto, isinandal ni Silas si Seth sa malamig na pader. At doon, walang pasintabi, muli siyang kumadyot, mariin, malalim. Pumutok ang ungol ni Seth, napakapit sa balikat ng lalaking ngayo’y parang hayop na nagdedeliryo sa ibabaw niya. Pawisan silang pareho, nagtatagaktak, halos maglapat ang pawis at halinghing.

“

Oo, ganyan! Kantutin mo pa ’ko! Wala na kong pake, wasakin mo ’ko ngayong gabi!“

Akma sanang hahalikan ni Seth si Silas, isang mainit na halik para ipako ang lahat ng iyon pero umiwas si ito at sa halip ay dumiretso ang mukha niya sa leeg at balikat nito. Wala na ring nagawa si Seth; sa halip ay napasigaw siya nang muling isagad ni Silas, bumaon hanggang dulo, sabay marahas na ulos.

“Ahhhhhhhhhhhhh! Fuck!”  

atungal nito.

Hanggang sa halos igupo na siya ng sarap, itinapon siya ni Silas sa kama. Napatitig sila sa isa’t isa. Si Seth, walang maipantay na pasasalamat sa lalaking nakikita niyang parang isang Adonis sa harap niya…pinakinang ng pawis, handa siyang lapain hanggang wala nang matira. Si Silas naman, nanlilisik ang mga mata, parang isang asong ulol na hindi na makapaniwalang may mas matindi pa pala sa pagniniig na ito.

At doon nila napagtanto, kahit sa gitna ng init at sarap, na bawat ulos, bawat ungol, bawat pawis na tumutulo sa kanilang balat ay nakaugat sa isang kasalanan. Isang gabi ng kabaliwan, kasama ang kaibigang matalik ng kaniyang kasintahan.

Parang hinahabol sa bilis ang pintig ng puso ni Silas. Sagad-sagaran na ang kasalanan niya sa nobyo, pero hindi na siya para huminto. Tuluyan nang nilamon ng init at tukso ang natitirang katinuan.

Mabigat ang hininga ni Seth nang maramdaman niyang binuhat siya ni Silas at inupo sa kama. Dumikit ang balat nila, malamig pa ang kumot ngunit mabilis na napalitan ng init mula sa dalawa. Mabilis na lumapit ang mga labi ni Seth sa tenga ng lalaki, nilaro ng dila bago bumulong, 

“Simulan mo na… gawin mo akong alipin mo ngayong gabi.”

pang-aakit ni Seth sa binata.

Saglit na napapikit si Silas, parang kinukuryente ang bawat himaymay ng laman. Mula sa pagkakaupo ni Seth sa kandungan niya, ramdam na ramdam niya ang pag-aanyaya at pang-aakit. 

“Tangina, Seth… nakakalibog ka.”

bulong niya habang hinahaplos ang beywang nito.

Napahagikgik si Seth, malandi, halos nakakaloko. 

“Hindi ba’t iyon ang gusto mo? Simula kahapon? Simula ng makita mo ’yung nude pic ko sa cellphone?”

mapanuksong wika nito.

“Ngayon, hindi ka na magpapantasya Silas. Binibigyan kita ng

permisong

gamitin at

laspagin

ako magdamag hanggang magsawa ka.“ 

Tila isang tigreng handa ng sumunggab si Silas ng pagkakataon na ’yon. Isang tigreng handang lapain, barurutin, at kastahin ang lalaking nasa harap niya. Akmang aakyat na siya ng kama upang ituloy ang unaatikabong kantutan ng biglang tumunog ang cellphone niya. Nang kanyang tingnan, rumehistro ang pangalan ng kanyang nobyo, si Aiden.

Kaagad siyang umalis sa harapan ni Seth at kinuha ang kanyang cellphone na siyang ikinainis ni Seth.

“

Hello Hon?“

---

Mabilis ang lakad nina Silas at Seth pabalik sa villa, halos nag-uunahan pero hindi rin nagkakabayaan. Ramdam sa hangin ang bigat ng bitin at inis.

“Silas, bitin eh!”

reklamo ni Seth, halos sumayad ang boses sa init ng ulo.

“Pwede naman nating ituloy, konti na lang—”

“Seth, tigilan mo na. Aiden needs me. Hindi lahat tungkol sa tawag ng katawan.” 

Tumigil si Silas, hinarap siya, mariing nakatitig.

“Grabe ka. Para bang kasalanan ko na naman. Eh andun na, ang sarap na, tapos biglang istorbo?!”   Napapalatak si Seth, iritado. “

Pinili ni Silas na hindi na sumagot, huminga lang nang malalim at nagpatuloy ng lakad. Kita sa tindig niya ang galit na pinipigilan.

Pagdating nila sa villa, bumungad agad ang kaba—si Gabriel nakayuko, hawak ang basang bimpo, pinapahiran si Aiden na nakaupo’t hinihingal pa. May bakas ng takot sa mukha ni Gab habang inaasikaso ito. Nasa isip niya ay dapat siya ito, dapat siya itong nasa tabi at unang nakakaalam ng nangyayari sa nobyo pero sa halip, nagpakalulong siya sa tawag ng laman, nagawa niyang magtaksil.

Parang may kumurot sa loob ni Silas. Selos ba ’yon? O takot lang? Hindi na niya pinag-isipan. Agad siyang lumapit, halos tulakin si Gabriel palayo para makapwesto sa tabi ni Aiden.

Napaatras naman si Gab, magalang pero halata ang pag-aalala. 

“Sorry, hindi ko alam… hindi ko alam na hindi pala siya sanay uminom. Akala ko—”

“Hindi mo dapat inilalagay sa peligro si Aiden.” 

Napatitig si Silas, malamig.

Pero bago pa siya makapagsalita pa, si Aiden mismo ang kumurap, pilit ngumiti kahit hirap.  

“Silas… stop. Wala ’tong kasalanan si Gab. Ako ang nag-aya. Ako bumili. Sinamahan lang niya ako.” 

Saglit na natahimik ang lahat, pero sumingit si Seth, may halong asar at yabang. 

“O eh ’di kasalanan mo rin pala, Aiden. Alam mo namang bawal sayo yan. Istorbo ka eh. Pinutol mo pa tulog ko—”

Biglang nagdilim ang mata ni Silas, mabigat ang tingin kay Seth. Waring babasagin siya sa isang titig lang.

“Babe, tama na.”

awat ni Gabriel, mahigpit ang hawak sa braso ni Seth. 

“Hindi eh! Istorbo talaga. Ang himbing na ng tulog ko… ang sarap pa—” saglit siyang napahinto, saka ngumisi ng pilit.

“Bawi na lang.”

Hindi nagpatalo si Seth, iritado pa rin.

Nagtagpo ulit ang mga mata nila ni Silas. Mabigat. Malamig. Para bang sinasabi ng bawat titig: TUMIGIL KA NA. Walang nagawa si Seth kundi umurong. Nagparaya, kahit kumukulo pa rin ang loob. At sa huli, siya at Gabriel ang umalis, mabigat ang tensyon na iniwan. Mainit pa rin ang ulo ni Seth habang nagmamaktol, pero hindi naman maintindihan ni Gab ang inis niya—lalo’t nasa peligro nga ang kaibigan.

Naiwan naman si Silas sa tabi ni Aiden, nakaupo, tangan ang kamay nito. Medyo kumalma na ang paghinga ni Aiden, at doon lang nakahinga si Silas nang maluwag.

---

Kinabukasan, maayos na ulit ang pakiramdam ni Aiden. Bumangon siya nang mas magaan ang dibdib, kahit may bahid ng hiya sa mata. Habang nag-aayos ng gamit, tinawag niya ang lahat.

“Sorry, guys.”

mahina niyang bungad, halos hindi makatingin nang diretso. “

Na-spoil

ko ’yung bakasyon. Dapat masaya lang tayo, pero ako pa ’yung naging sagabal.“

Tahimik ang paligid saglit bago kumindat si Silas, pilit na ngumiti. Pero agad din siyang tumalim ang mata kay Seth, na hindi napigilang magbitaw ng barbed comment.

“Eh kasi naman, Aiden…”

irap ni Seth habang nagfa-fold ng towel niya.

 “…perfect na sana lahat eh. Umeksena ka pa.”

Ramdam agad ang bigat ng tingin ni Silas, isang malamig na sulyap na para bang sinasabi, tigilan mo na. At hindi nakalampas ’yon kay Gabriel. Napakunot siya ng noo, pero hindi niya binigyan ng kahulugan dahil para sa kanya, wala namang dahilan para magduda. Marahil ay hindi lang nagustuhan ni Silas ang tabas ng dila ng kanyang nobyo.

Mabilis nilang tinapos ang pag-empake. Palabas na sila ng villa nang biglang mapahinto si Gabriel.

“Wait. May naiwan ako!”

sabi niya, mabilis na binuksan ulit ang pinto.

“Bilisan mo nga, Gab!”

singhal ni Seth, iritadong iritado.

“Kanina pa tayo dapat nakaalis, eh!”

Napailing si Gabriel, pinili na lang huwag patulan. Bumalik siya sa loob, kinuha ang maliit na pouch na naiwan sa bedside table. Habang palabas, nadaanan niya ang labas ng villa at napansin ang maliit na basurahan na nakatayo sa pagitan ng cottage nila at ng katabing villa na nakatumba.

Ayusin ko na rin ’to, wika niya sa sarili. Inayos niya ang nakatumbang basuarahan pero bago niya tuluyang isara ang takip, may kumislap sa gilid ng mata niya.

Isang kahon. Kondom.

Napatigil siya. Humanap siya ng patpat upang mas mausisa ang nakita. Hindi niya alam kung bakit siya naging interesado. Dahan-dahan niyang inalis ang mga tumatabon dito  gamit ang patpat at tuluyan na nga niyang nakita ang isang kahon ng kondom. Mayroon pa itong laman sa loob na hindi gamit ngunit sa di kalayua’y mayroong isang gamit na. Pero tila walang katas sa loob. Tila ginamit ng isang lalaki ang condom pero hindi nilabasan.

Hindi niya mawari pero tila siya ay kinabahan. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Bakit nandito ’to? Sino naman ang gagamit nito… at bakit parang…”   tanong niya sa sarili.

Mabilis siyang lumingon sa kabilang cottage. At doon, nakita niya. Isang mag-jowa. Lalaki at babae, kagigising lang, nakaupo sa porch, nagkakape. Ordinaryo. Walang bahid ng kung anong misteryo.

Humugot ng malalim na hininga si Gabriel, pilit na kinakalma ang sariling utak. Hindi naman siguro… hindi nila magagagawa ’yon. Pangungumbinsi niya sa sarili. 

Pero kahit pilit niyang iwaksi, hindi mapalagay ang loob niya. Ang kahon. Ang balat ng kondom. Ang pakiramdam na may mali. At sa di kalayuan, naroon sina Seth at Silas, na kung titingnan ay may pinagtatalunan ng palihim at hindi man lang alam kung anong natagpuan niya.

Itutuloy…

Seven

Chapter Seven

Habang tumatagal ay nagbago ang ihip ng hangin. Mula noon, ramdam ni Seth na iniiwasan siya ni Silas. Hindi naman garapalan pero sapat para maramdaman niyang may dingding na biglang itinayo sa pagitan nila.

May mga pagkakataong nagkakasama silang apat pero hindi na tulad ng dati. Isang beses, nagkita sila nang hindi inaasahan sa grocery. Si Gabriel, panatag ang loob habang nakikipag-usap kay Aiden tungkol sa mga bibilhin. Pero sa gilid ng mata, ramdam ni Seth ang panaka-nakang palihim na iwas ni Silas. Wala namang nakapansin sa dalawa, pero sa loob ni Seth ay may inis. Aniya, akala mo naman hindi umungol ng malala, ani nito.

May isa pang umaga, habang nagjojogging si Silas, nasalubong niya si Aiden at Gabriel. Kumaway siya, tipid na bati lang. Nakangiti naman si Aiden, ganoon din si Gabriel. Ngunit kapansin-pansin ang pilit na normal na tono ni Silas, parang gusto nang matapos agad ang engkwentro. Si Seth, nang malaman iyon, hindi maitago ang pagkadismaya. Akala niya, iyon na ang simula ng maliligayang araw. Pero hindi pala.

Paulit-ulit itong eksena. Minsan may simpleng usapan, minsan parang hindi sila magkakilala. At sa bawat araw na lumilipas, unti-unti nang nararamdaman ni Seth na ang apoy na minsang umalab ay tila pinapatay na ni Silas habang nananatili namang bulag sina Aiden at Gabriel, walang kamalay-malay sa tensyong unti-unting sumisingaw.

---

Pawis na pawis si Gabriel habang nakapatong kay Seth. Mabigat ang mga ungol niya, bawat ulos ay puno ng gigil.

“Seth… ang init mo… ang sikip.”

  bulong niya, habol-hininga.

Napakagat-labi si Seth, kumapit sa braso ni Gabriel.

“Sige pa, Babe… ahhh.”

Halos mabasag ang tinig niya. Pero sa isip niya, ibang pangalan ang gustong lumabas sa bibig. Silas .

Pinipilit niyang i-focus ang sarili kay Gabriel. Mahal ako ni Gab. Siya ang kasama ko, siya ang nagbigay ng lahat sa akin. Pero bawat dampi ng balat, bawat pagdikit ng katawan, lagi’t laging bumabalik ang alaala ng katawan ni Silas. Ang matigas na dibdib, ang lalim ng ungol, ang kakaibang hatak na kahit isang gabi pa lang nilang naranasan, parang hindi na mabubura.

“Babe, sabayan mo ako.”

ungol ni Gabriel, sabay bilis ng bayo.

“Oo… sige lang… ahhh… ang sarap, Gab. Malapit na rin ako.”

sagot ni Seth, pero sa loob-loob niya, pinipilit niyang kumbinsihin ang sarili.

Hindi nagtagal, sabay silang nilabasan. Bagsak si Gabriel sa tabi niya, ngiti pa ang bitbit. Pero si Seth, nakatingin lang sa kisame.

Hindi siya kontento. Hindi siya satisfied. Oo, gwapo si Gabriel. Maganda at malinis sa katawan. Hindi rin naman papahuli sa sukat ng alaga at marunong ding magdala sa kama. Pero may kulang. May kulang na tanging si Silas lang ang kayang makapagparamdam sa kanya.

Ang katikasan ng isang lalaki, ang ka-bruskohan nito. Ang gutom na makikita sa mga mata nito. Kung papaano siya umulos. Kung papaano siya babuyin nito. Lahat. Lahat ng meron si Silas ay nakakauhaw at batid niyang hindi mapapawi ang uhaw na ito kung hindi niya muling matitikman ang nobyo ng kaibigan.

Kaya naman itinanim niya sa kanyang isip na kahit ilang beses pa siyang iwasan ni Silas, kahit ilang beses pa siyang hindi pansinin ay gagawa at gagawa pa rin siya ng paraan upang maulit ang nangyari sa Quezon. At sa pagkakataong ito ay maulit, sisiguraduhin niyang wala na itong kawala. Na sa susunod na may maghahabol, hindi na siya… kung hindi si Silas na.

---

Samantala, sa bahay na tinutuluyan ni Aiden at Gabriel ay halos mabaliw si Aiden sa katawan ni Silas. Nakayakap siya nang mahigpit, bawat ulos ay sinasabayan ng halik sa leeg. Isa ito sa nilolook forward niya kapag kasama niya ang nobyo. Kuhang-kuha nito ang kiliti at napakasarap magpaligaya sa kama. Bagama’t aminado sa sarili niya na may practices na hindi niya kayang sabayan, pero sa pakiwari naman niya ay sapat pa rin siya para rito. Natutuwa nga siya dahil noong una niya itong makilala, ito’y playboy at kung tawagin nga ay fuckboy. Kilabot sa kama. Babae man o lalaki. Ngunit sa kanya, nawala ang kahalayan nito at napalitan ng pagmamahal.

“

Silas… ang galing mo talaga… ang sarap mong mahalin.“

wika ni Aiden habang banayad siyang tinitira ni Seth.

Napakagat-labi si Silas, nakapikit. Pilit niyang iniintindi ang bawat halik, bawat salitang galing kay Aiden.

Napaka-ganda ng kanyang nobyo. Mabait. Maputi. Mabango. At namumula kapag kanyang tinitira. Kumbaga ay halos wala na talagang dapat hanapin pa.

“

Mahal din kita, Aiden.“

bulong niya, kahit nanunuyo ang lalamunan.

Nagpapatuloy si Aiden sa pagtanggap kay Silas.

“Hon, gusto ko maramdaman ka pa… sige pa, don’t stop.”

“

Ahhh… oo, Aiden… oo.“

noong narinig niya ito kay Aiden ay tila sinusian ang kanyang katawan at mas bumilis ang kanyang pag-ulos dahilan upang manibago si Aiden

“

Ugh Hon… teka lang. Dahan-dahan lang.“

pagtutol ni Aiden.

“

So…sorry Hon. Nadala lang.

Masyado ka kasing masarap.“

pagpapalusot ni Silas.

Ngunit ang totoo, sa utak niya, ibang imahe ang sumisingit. Ang mga mata ni Seth habang nang-aakit noong mga panahong nagpapakasasa sila sa tawag ng laman. Ang mga labi nitong parang laging nakangiti ng mapanukso. Ang init ng balat na sandali lang niyang natikman, pero parang iniukit na sa alaala niya.

Dismayado siya hindi dahil hindi kayang sabayan ni Aiden ang libog niya. Dismayado siya dahil tila bumalik ang pagkahayok niya sa laman na matagal na niyang nagapo simula ng magmahalan sila ni Aiden. Hindi niya maitanggi na tila may nagising sa kanyang kaloob-looban at gusto niya ang klase ng sex na ipinaranas sa kanya ni Seth. Dismayado siya sa sarili dahil ang nobyo niya ang kaharap niya ngayon, pero ibang lalaki ang iniisip at pinapantasya niya.

Hindi pwede. Hindi pwede. Pinilit ni Silas na idiin ang sarili kay Aiden, mas bumilis, mas ginawang mapusok para takpan ang alaala ni Seth. Pero habang lumalakas ang ungol ni Aiden, lalong lumilinaw sa isip niya ang mukha ni Seth.

Maya maya pa…

“

Ayaaaan na ako, Hon. Ugh!“

atungal ni Aiden.

“

Ako rin Hon. Ahhhh!“

sagot naman ni Aiden.

“

Hon…“

bulong ni Aiden habang nilalabasan, yakap nang mahigpit. “

I love you. Sayo lang ako.“

Huminto si Silas, hinihingal. Yumakap pabalik.

“I love you too.”

mahina niyang sagot.

Maya maya pa’y naramdaman niya na nakatulog na si Aiden sa kanyang bisig habang siya, kahit nakapagpalabas na ng lakas ay hindi pa rin dalawin ng antok. At sa totoo’y hindi pa humuhupa ang kahindikan niya na ang dahila’y ang makasalanang imahe ni Seth na patuloy na tumatakbo sa kanyang isip na animo ay isang sirang plaka.

Maingat siyang gumalaw at inigiya ang ulo ni Aiden sa unan. Pumunta siya sa cr at doo’y nagsimulang laruin ang kanyang alaga.

“

Ahh. Sige pa…“

wika niya ng mahina. Baka marinig siya ng kanyang nobyo.

Walang patid ang kanyang pagtaas-baba. Taas baba dito. Taas baba doon. Mas hinigpitan pa niya lalo ang pagsakal sa kanyang pagkalalaki. At maya-maya pa’y naramdaman na niya ang pag-akyat ng kanyang katas mula sa kanyang bayag hanggang sa kanyang titi.

“

Ohhh fuck… Seth ayan na ako.“

at pumulandit ang katas na halos kasing dami ng inilabas niya kanina, patunay na libog pa rin siya.

Matapos maglinis, nahiga na siya sa tabi ng nobyo. Pero habang magkatabi sila at mahimbing na natutulog ang nobyo, hindi niya maiwasang tanungin kung bakit ibayong tigas ng titi ang dulot sa kanya ni Seth. Nakikita pa lamang niya sa kanyang alaala ang kanilang mga ginawa ay kaagad na tumatayo na ang kanyang pagkalalaki. At may mga pagkakataon din na tila ba gusto na niya ulit bumigay sa tukso at muling puntahan si Seth upang barurutin ito dahil alam niyang pagbibigyan siya nito, pero kaagad niyang pinipigilan ang sarili.

Bago matulog ay sumuluap muna siya sa nobyo sabay sabi…

“

Hindi na ’yon mauulit, Hon. Sana hindi ko na maulit.“

---

Isang buwan na ang nakalipas mula ng umuwi si Aiden at Seth at unti-unti na ring nararamdaman ni Seth na parang may nagbabago. Sa mga huling araw nilang magkasama, napapansin niyang hindi na gano’n kainit ang mga sulyap ni Silas sa kanya. Hindi na rin siya gaanong binabalikan ng mga titig na dati’y puno ng apoy. Napapaisip siya, Bakit ganito? Nawawala na ba yung init? O ako lang ang nag-iisip nito? Habang pilit siyang naglalandi, napapansin niyang tila mas madalas lumalapit si Silas kay Aiden kaysa sa kanya. Doon nagsimulang kumulo ang kaba sa dibdib niya. Paano ko ibabalik yun? At kung mawala tuluyan, ano’ng gagawin ko? Isa at kalahating buwan na lang ang natitira at babalik na muli ang magkasintahan sa ibang bansa, nauubusan na siya ng oras. Kailangan na niyang daanin sa dahas.

Para naman kay Silas at Aiden, mas naging close sila. Nagtataka man kung bakit tila mas naging clingy at sweet sa kanya si Silas, pero hindi naman niya ito binigyan ng masamang kahulugan. Bagkus, inisip niya na baka nakabuti ang stay nila dito sa Pilipinas.

Booked and blessed si Silas. Marami siyang nga fitness and wellness events na napuntahan sa loob ng isang buwan. Lahat successful. May isa na lang siyang hindi napupuntahan. Medyo malayo ang lokasyon at kinakailangan niyang sunakay ng eroplano. Isa itong high-end hotel and resort na may magandang gym sa loob.

Nang dumating ang araw ng pag-empake ni Silas para sa bagong project sa malayong siyudad, si Aiden mismo ang tumulong mag-ayos ng mga gamit. Tahimik ang kwarto habang inaayos ang maleta, pero ramdam ang bigat sa hangin.

“Four days ka lang naman dun.”

sabi ni Aiden na pilit pinapagaan ang loob.

“Pero mamimiss kita. Mag-behave ka, ha?”

ngumiti siya pero may halong lambing at paalala.

Tumigil si Silas, tiningnan ang nobyo, at hinawakan ang kamay nito.

“Promise, mag-iingat ako. Ikaw din ha. Konting tiis lang, babalik din agad ako.”

At dumating ang araw ng alis. Mahaba ang biyahe, pero sa wakas ay nakarating din si Silas. Mainit ang klima, parang dinudurog siya ng araw, pero pagdating niya sa hotel-resort, sinalubong siya ng mga staff. Malaki, bago, at engrande ang lugar at siya ang ambassador ng bagong bukas na pasilidad, kasama ang high-end gym sa loob.

“

Welcome po, Sir Silas!“

  bati ng staff ng resort.

Dinala siya sa kanyang suite at halos malula siya sa ganda ng lugar. Pagkapasok, agad siyang tumawag kay Aiden.

“

Hon, grabe, ang ganda dito!“

tuwang-tuwa niyang sabi habang iniikot ang camera ng phone para ipakita ang view. “

Dadalin kita rito, promise. Hindi ka pwedeng hindi makakita nito.“

“

Wow

!“ sagot ni Aiden, nangingiti habang nakatitig sa screen. “

Sige, pagbalik mo, tayo naman.“

Makaraang ibaba ang telepono, bumagsak si Silas sa kama at saglit na nakatulog para makabawi ng lakas. Nang magising, gabi na. Pagtingin niya sa phone, may ilang missed calls mula kay Aiden. Nag-ayos siya ng sarili para sa hapunan, at habang palabas na ng kwarto, tumawag siya pabalik.

Nang sagutin ni Aiden, agad itong nagkuwento.

“

Hon! Ang tagal mo namang sumagot

.“ pagmamaktol ni Aiden. “

Ano nagkita na ba kayo ni Seth?“

Napakunot naman ang noo niya.

“

Seth? Seth na kaibigan mo, Hon?“

tanong niya.

“

Oo. Andiyan siya! Nakita ko sa story niya. Wait. Ipasa ko sa’yo.“

hindi malaman ni Silas kung bakit bumilis ang tibok ng puso niya. Natatakot ba siya o naeexcite. “

Ayan, Hon. Diba? Small world diba?!“

Small world nga. Nasa isip ni Silas. At hindi pa niya natatapos ang ay sumilay ang pamilyar na pigura mula sa malayo. Kaagad niyang inalis ang kanyang pagtingin ngunit habang papalapit, ay mas luminaw kung sino ang paparating. Kahit sa kanyang peripheral ay kilala niya ito. Si Seth mismo, papalapit sa kanya, may dalang ngiti na parang may lihim na ibig sabihin. Hindi niya napigilang sundan ng tingin ang pamilyar na kilos ng lalaki.

Paglapit, inihatid din ng staff na si Janine at Sian si Seth sa katapat na kwarto.

“

Salamat

!“ sabi ni Seth bago ibinaba ang mga gamit sa sahig.

Nang makaalis ang dalawa, nanatiling bukas ang pinto. Nagtama ang kanilang mata at tila may kuryente sa bawat titig nila.

“Kailan ka pa?”

inosenteng tanong ni Seth. Pero nanatiling nakatitig lang si Silas. Hindi niya mawari kung nananadya ba si Seth o ano.

“Hay. Ang init dito ’no? Makapag-ayos nga muna ng gamit.”

wika nito.

At ibinaba nga nito ang gamit. Dahan-dahan. Yumuko at tumuwad ng dahan dahan si Seth sa harap ng nakabukas na pinto, sa harap ni Silas. Ang pagbayuko ni Seth ay may kasamang pang-aakit, panunukso. Hindi alam ni Silas ang gagawin. Dapat ay umalis na siya at tumuloy upang maghapunan pero tila napako siya sa tanawing nakikita. Hapit na hapit na short ang suot ng nobyo ng kaibigan at pagyuko nito ay muli na namang humulma ang pwet nito na minsan, kahit saglit at kanyang nahawakan.

Napalunok siya. Si Seth naman, bagamat nakatalikod, ay ramdam ang tensyon at nabubuhay na init sa nobyo ng kaibigan na kanyang ikinangiti.

Ramdam ni Silas ang biglang pagtigas sa pantalon niya. Pinilit niyang tumikhim at ibaling ang tingin pero huli na. Nahuli siya ni Seth na natakam sa katawan nito.

Ngumiti si Seth at nagsalita na may bahid ng pang-aakit.

“

Magpapahinga muna ako. Katok ka na lang kung may kailangan ka, Silas.“

Hindi nito isinara ang pinto. Bagkus, tumalon lang siya sa kama, nakadapa, at halos lantad ang umbok ng pwet na halatang walang pakialam kung may nakatingin.

Para bang natulala si Silas, parang hinihila ng tukso. Pero agad din siyang natauhan. Lumapit siya at siya na mismo ang nagsara ng pinto ni Seth.

“

Hindi ka pwede magloko, Silas,“

bulong niya sa sarili habang mahigpit ang hawak sa door knob. “

Umayos ka

.“

Samantalang sa isip naman ni Seth.

“

Huwag kang mag-alala Silas. Sa apat na araw na magkasama tayo dito, sisindihan natin ang apoy ng pagnanasa mo sa akin na unti unti mong pinapatay.“

wika nito.

“At sisiguraduhin kong mananatili lang yang naglalagablab kahit pagtapos natin dito.”

Itutuloy…

Eight

Chapter Eight

Maaga pa lang ay nasa gym na si Silas. Nakasuot siya ng fitted na grey joggers, walang suot na pang-itaas, pawisan habang inaayos ang mga equipment bago magsimula ang program orientation. Kitang-kita ang hulma ng kanyang dibdib at ang bawat linya ng abs niya na tila lalong pinatingkad ng ilaw na sumasayad mula sa malalaking bintana ng gym.

“Excuse me, Sir Silas, ready na po ang photographer at yung PR team.”

sabi ng staff.

“Okay, susunod na ako.”

 Tumango si Silas.

Lumapit siya sa salamin, pinunasan ang pawis gamit ang towel. Nang akmang ilalagay niya iyon sa balikat, bigla siyang napatigil, naroon si Seth sa pintuan ng gym, nakasandal habang hawak ang camera. Nakangiti, may bahagyang kagat ng labi.

“Woa!”

bulong ni Seth, sapat para marinig niya.

“Ngayon ko lang na-appreciate kung gaano kaganda katawan mo.”

Napatingin si Silas, nag-iba ang timpla ng hininga. 

“Trabaho lang.”

Lumapit si Seth, mabagal, parang sadyang pinapansin ang bawat hibla ng pawis na dumadaloy mula sa dibdib ni Silas pababa sa kanyang abs. 

“Trabaho ba talaga…” napataas ang kilay ni Silas.   

“…

o passion?“ biglaang pagkambyo ni Seth.

“Both. Kaya kung nandito ka lang para manggulo, please lang… may ginagawa akong mas mahalaga.”

 pinilit ni Silas manatiling kalmado.

“Relax. Trabaho rin pinunta ko rito. I’m supposed to vlog about this place, and guess what? First stop daw ang gym. Kaya technically…”

Itinaas niya ang camera.

“…kasama kita sa trabaho.”

 Napangiti si Seth, hindi alintana ang malamig na tono.

Sandaling natahimik si Silas. Ayaw niyang ipakitang nababahala, pero ramdam niya ang sariling pag-init ng katawan. Ang mismong presensya ni Seth, lalo na’t nakatitig ito sa kanya na para bang siya lang ang tao sa loob ng silid, ay nagdudulot ng hindi mapigilang pagkabog ng dibdib.

“Then do your job.”

malamig niyang sagot.

Pero agad namang gumanti si Seth ng isang titig… mahaba, matalim, at puno ng pahiwatig.

“Don’t worry. I will.  Ta-trabahuhin kita at alam kong ta-trabahuhin mo rin ako.”

“You’re crossing the line.”

 Napataas ng kilay si Silas.

“Crossing the line? Like what we did before?”

balik ni Seth, lumapit pa ng isang hakbang, halos maramdaman na ni Silas ang init ng hininga niya,

“Oh bakit? Nalimutan mo agad? O baka naman kinalimutan? Baka gusto mong ipaalala ko ulit sa’yo how we crossed the line the last time?”

Biglang pinutol ni Silas ang tinginan, tumalikod at kumuha ng dumbbell. Pero kahit anong pilit niyang kontrolin ang sarili, ramdam niya ang kakaibang lakas ng dating ng mga mata nito. Samantala, nakangiti lang si Seth habang sinet-up ang camera, kunwari ay busy. Pero sa loob-loob niya, nagtagumpay siya kahit papaano. 

Mainit ang liwanag ng gym lights habang nakapuwesto si Silas sa harap, katawan niya kumikintab sa pawis at parang pinanday ang bawat muscle para sa eksena. Ang mga mata ng mga staff at ilang models na naroon ay nakatutok sa kaniya, pero mula sa gilid ay nandoon si Seth, nakasandal, nakangisi. Malayo para hindi marinig ng main videographer at iba, pero sapat na lapit para makarating kay Silas ang bawat hirit niya.

“Perfect form, Silas!”

bulong ni Seth, mababa ang tono pero punô ng pang-aakit.

“Yummy tingnan.”

Napakagat si Silas sa loob ng pisngi, pinilit na manatiling neutral ang expression habang tinuturo sa camera ang tamang galaw ng medicine ball. Pero ramdam niya agad ang gigil sa tono ni Seth na nakakainis, nakakagulo, at lalo lang niyang gustong ayusin ang kilos para hindi mahalata.

“Pero alam mo…”

patuloy pa rin si Seth, halos pabulong na parang may sariling mikropono papunta lang sa tenga ni Silas. “

May mas magandang exercise para sa core stability. Subukan mo sakin mamaya… habang tinetesting natin kung gano ka-stable yang core mo… kapag nagtu-thrust.“

Umalsa ang dibdib ni Silas, kunwari para sa paghinga sa routine, pero sa loob niya kumulo ang init at inis. Pinilit niyang wag ipakita sa kamera na tinamaan siya.

Nagpalit ng props. Medicine ball. Humiga si Silas sa ibabaw nito, nagpapakita ng controlled balance. Doon muling sumundot si Seth ng salita, mas garapalan.

“Damn…

“ dahan-dahan, sabay ng malikot na titig.

“I remember someone na sinakyan ko sa isang beach sa Quezon. Ganyang ganyan siya while I’m on top of him.”

Halos mabitawan ni Silas ang ball sa sobrang tensyon pero agad niyang kinontrol ang galaw, nag-fake ng ngiti sa camera. Ang mga nanonood clueless. Pero sa loob niya, nagbabara na ang init at inis. 

Matapos ang demo, tinanggal na ang camera at pinatay ang ilaw. Dali-daling nilapitan ni Silas si Seth, mabigat ang mga hakbang, parang sasabog. 

“Ano bang problema mo, ha?”

mariing bulong niya, halos nakadiin ang panga.

“Bakit mo ko ginugulo nang ganyan? Sa harap pa ng lahat.”

Ngumisi lang si Seth, walang bakas ng takot o pagsisisi. 

“Relax ka lang, Silas. Malayo naman ako, hindi nila maririnig.”

Pinatagal pa niya ang titig bago lumapit ng bahagya, halos dumikit ang labi sa tenga ni Silas.

“Besides, ie-edit ko pa yung raw. Hindi nila maririnig yung mga side comments ko.”

Napalunok si Silas, sinusubukang pigilan ang init ng gigil na gustong sumabog. Pero bago pa siya makasagot, muling nagpakawala ng malanding dagok si Seth.

“But…”

malambing ang bigkas, parang may sariling lason.

“…kung gusto mo, pwede ko ring hindi i-delete. O mas maganda…”

ngumisi siya, mata nakalapat kay Silas.

“…kung gusto mong marinig ulit lahat ng sinabi ko, pwede nating i-reenact mamaya. Sa kwarto ko. Mas malinaw pa kaysa sa recording.”

Nanigas ang panga ni Silas, pero sa ilalim ng galit may apoy na hindi niya maitago. ’Yung kilalang init na laging nauuwi kay Seth.

---

Mainit ang sikat ng araw na bumabalot sa pool area nang lumangoy si Silas. Ang bawat hagod ng braso niya sa tubig ay nagpapatingkad pa lalo sa hubog ng katawan niyang batak sa gym: balikat na matigas, dibdib na nakaumbok, at tiyan na parang hinugis ng disiplina. Sa kabila ng paglangoy, ramdam niya ang sariling katawan na mas pinapawisan sa init at sa katahimikan ng paligid.

Isang biglang yabag ang gumambala sa kanya. Nang lumingon siya, bumungad si Seth na nakarobe, nakangiti ng pilyo. Mabagal ang hakbang, parang may sariling rhythm. At nang ibinagsak nito ang robe sa upuan, tumambad ang masikip na bikini trunks na halos nakadiin sa balat, hulma ang bawat muscle at kurba ng baywang. Makintab pa ang katawan sa langis na tila sinadya para lalo itong magmukhang masarap pagmasdan.

Para kay Silas, parang sumikip ang paligid. May kung anong init na gumapang sa loob niya na pilit niyang itinatanggi. Hindi niya maikakaila: bawat detalye ng katawan ni Seth ay parang sinadya para mang-akit.

Lumapit si Seth sa gilid ng pool, tumuwid ng tindig, at nagsalita sa mababang boses na may halong biro at pang-aakit.

“Silas…”

tawag niya, may ngiti sa labi.

“Can you do me a favor?”

“What is it?”

mahina pero diretso ang tono ni Silas, hindi na makatanggi.

“Pwede mo ba akong pahiran ng lotion? Ayoko kasing masunog.”

Sabay kuha ng bote ng sunscreen lotion at iniabot sa kanya.

Natigilan si Silas. Tumigil ang kamay niya sa paglangoy at unti-unting lumapit sa gilid, pero hindi siya agad umakyat. Ramdam niya ang bigat ng sitwasyon. Gusto niya. Napakalinaw. Pero alam din niyang mali. 

“Uh… I think you can do it yourself.”

iwas ni Silas, kunwari cool.

“Come on!”

malambing na bulong ni Seth.

“Mas magaling ang may ibang kamay. Mas ramdam.”

“Sorry. No.”

Umismid si Seth, parang natatawa, pero halatang sinadya ring gawing mas provocative ang kilos. Nag-inat ito, tinaas ang mga braso na lalong nagpaumbok sa dibdib, at saglit na hinila pababa ang laylayan ng trunks na para bang pinapakita ang manipis na guhit ng bewang.

“Okay!”

mahina nitong sagot, sabay kindat.

“Kung ayaw mo… I’ll find someone else.”

Bago pa makasagot si Silas, dumating ang isang staff na lalaki, may dalang tuwalya. Mabilis na sinamantala ni Seth ang pagkakataon.

“Hey, pwede ka ba? Can you help me put this lotion on my back?”

 nakangiti niyang sambit.

At pumayag ang staff, agad na inilapat ang malamig na lotion sa balat ni Seth. Mabagal ang bawat hagod, dumudulas sa makinis na likod, at kitang-kita ni Silas kung paano ito kumikintab sa ilalim ng araw. Hindi kumurap si Seth na nakatitig siya kay Silas habang nilalapatan ng lotion, parang sinasadyang ipamukha ang sarap ng bawat dampi.

“You’re unbelievable, Seth. Nang-abala ka pa talaga ng ibang tao.”

side comment ni Silas. 

“Concern ka ba talaga kay Kuya or naiinggit ka lang?”

panunukso ni Seth

Si Silas naman, kahit hindi aminin, ay unti-unting kinakain ng inggit. Ang bawat galaw ng kamay ng staff sa katawan ni Seth ay parang mga hagod na gusto niyang siya mismo ang gumagawa. Ramdam niya ang tensyon sa sariling dibdib sa pagitan ng pagnanais at pagpipigil. Pilit niyang isinasara ang pinto, pero mas lalong lumalakas ang katok ng tukso.

At sa dulo, naiwan siyang nakatitig, nakalubog pa rin sa tubig, dahil kung aahon siya paniguradong makikita ang prominente niyang pagkalalaki na ngayo’y ubod ng tigas. Pinipigilan ang sariling hininga na parang baka mabunyag ang lihim na uhaw na hindi niya dapat ipakita.

---

Umusad ang gabi sa engrandeng thanksgiving party ng kompanya. Ang ilaw ay kumikislap, masasarap ang pagkain, at ang tugtugan ng banda ay nagsisimula nang maging mas buhay habang sunod-sunod na binubuhos ang alak sa mga baso.

Si Seth, pulang-pula ang pisngi dahil sa ilang tagay, nakatingin lang mula sa lamesa habang sumasayaw ang ilan sa gitna ng crowd. Tumayo siya, may ngiting mapang-akit sa labi, at diretso ang hakbang papunta kay Silas na nakaupo sa isang sulok, tahimik na umiinom ng whiskey.

“Halika na!”

ani Seth sabay abot ng kamay.

“Pass muna ako. Okay na ’ko rito.”

 Umiling si Silas.

Ngunit hindi sumuko si Seth. Hinila niya ito, mariin pero hindi bastos, parang alam niyang hindi siya matatanggihan.

“Konti lang. Sayang ang tugtog.”

Nagpaubaya si Silas, marahil dahil sa tama na rin ng alak, at tumayo para sumama.

Pagdating nila sa harap ng banda, sinalubong sila ng malakas na tunog ng gitara at tambol. Sumayaw si Seth nang walang pakialam… magaan ang katawan, nakakatawa sa ilan pero kaakit-akit sa iba. Si Silas, sa una, pilit lang na sumasabay. Ngunit unti-unti, nadadala rin siya ng enerhiya ng tao sa paligid.

Mas dumami ang sumiksik sa dance floor, mas naging masikip. Hindi naiwasan na lumapit ang katawan ni Seth kay Silas. Sa isang iglap, naramdaman ni Silas ang init at bigat ng balakang ng kasama. Dumikit ito sa kanya at kasunod noon, ang marahas na katotohanan ng kanyang sariling katawan.

Naroon ang pagkakatigasan niya. At alam niyang ramdam ito ni Seth.

Napangiti si Seth, isang lihim na ngiting puno ng tagumpay. Hindi dahil sa musika, kundi dahil sa bagay na naninigas na nakapirmi sa kanyang likuran. Kaya imbes na lumayo, lalo siyang gumiling—mabagal, sadyang mapang-akit, tila sinasadyang himasin ng galaw ang bawat bahagi ni Silas na nagigising.

Hindi kumilos si Silas para umalis. Hindi rin niya maintindihan kung bakit. Maari siyang umiwas, pero nanatili. At habang nananatili, may kakaibang kilabot na dumadaloy sa kanya halo ng kasalanan at thrill. Sa gitna ng maraming tao, nakatago sila sa kasayahan ng lahat, pero sa pagitan nilang dalawa, may ibang sayaw na nagaganap.

“Enjoy ka ba?”

bulong ni Seth, halos hindi marinig sa ingay ng banda.

Hindi agad nakasagot si Silas, ngunit nang maramdaman niyang muling kumiskis ang balakang ni Seth, kusang gumalaw ang kamay niya. Marahang bumaba sa baywang ni Seth, saka palihim na hinila ito padiin sa kanya. Isang iglap ng kapusukan, isang lihim na pag-amin.

Napapikit si Seth, pinipigilan ang sariling mapasigaw sa tuwa. Sa halip, ngumiti siya. Ang ngiting alam niyang hindi na siya talo ngayong gabi.Bago mag-twelve, umakyat sa entablado ang organizer. Medyo garalgal ang boses nito dahil lasing na rin, pero malinaw ang announcement.

“Mga kaibigan, hanggang dito na muna ang ating salo-salo. Maaga pa tayong lahat bukas at kailangan nating umalis nang sabay-sabay. Maraming salamat sa pakikiisa!”

Kasabay noon ay umalingawngaw ang sama ng loob ng crowd. May mga bumulong ng “Aww” may iba pang humingi ng isa pang kanta. Pero tapos na. The lights dimmed, the music stopped, and just like that, natapos ang gabi.

Para kay Silas, may bigat iyon. Just when it was getting… too close . Ramdam niya pa rin sa katawan niya ang init na iniwan ng lapit ni Seth sa dance floor. ’Yung bawat pagdikit ng balakang, yung marahas pero kontroladong sayaw, yung pakiramdam na kahit sandali, pinayagan niyang lumabas yung isang parte ng sarili niya na hindi niya kayang ipakita kahit kay Aiden. At ngayon, tapos na. Bitin. At marahil mas mabuti na rin. Kasi kung hindi, baka may mas mangyari pa.

Dali-dali siyang bumalik sa mesa, kinuha ang jacket, at naglakad papunta sa elevator. Pinilit niyang huwag lumingon. Piilit niyang limutin ang bersyon ng sarili kanina sa gitna na hayok at nawalan ng konsensya. Pinilit niyang huwag isipin kung sino ang sumusunod. Ngunit alam niyang naroon si Seth, nakamasid, hindi pa tapos.

At hindi nga siya nagkamali. Pagkarating niya sa hallway, bago pa man niya maipasok ang keycard sa pinto ng silid, bigla niyang naramdaman ang mainit na kamay na humawak sa kanya.

Si Seth.

 

“Kanina… nakita kita. Disappointed ka ’no? Bitin ka, Silas.”

 Bahagyang nakangiti, medyo lasing ang mga mata pero malinaw ang intensyon.

Umiling si Silas, pilit na pinapawi ang kaba, pero hindi niya binawi ang kamay niya. 

“Pero hindi naman kailangan doon lang matapos. Pwede pa nating ituloy ang kasiyahan… dito. Sa kwarto ko. Wala nga lang banda… pero may mas matinding ritmo akong maibibigay.” 

Nagpatuloy si Seth, bumaba ang boses, halos pabulong.

At doon, isinara niya ang pinto. Naiwan si Silas sa hallway, nakatayo, nakatulala. Hindi siya makagalaw. Hindi niya maintindihan kung bakit ang hirap lumayo. Mali ito. Delikado ito. At maari nitong masira ang lahat. Sila ni Aiden. Pero sa kabila noon, parang may humihila sa kanya na lumabas ng silid, kumatok sa silid ni Seth at ituloy ang naudlot na kasiyahan nila ni Seth.

Sa kabilang kwarto, naglalakad si Seth paikot-ikot, inip na inip. Naramdaman niya ang takot na baka hindi talaga sumama si Silas. Baka hindi tumalab ang mga salitang pinakawalan niya. Baka ito na ang pinakamalaking pagkatalo niya, hindi sa laro ng tukso, kundi sa sarili niyang pagnanasa.

“Damn it!”

bulong niya, sabay kuha ng tuwalya at pagpasok sa banyo. 

Binuksan ang shower, hinayaan ang malamig na tubig na tumulo sa balat niya, parang sinusubukan linisin ang init na naiwan. Pero kahit gaano kalamig, hindi matanggal ang alaala ng katawan ni Silas na dumidikit sa kanya sa gitna ng sayawan.

Paglabas niya ng banyo, basa pa ang buhok, at tanging tuwalya lang ang nakabalot sa baywang niya. Bitbit pa rin ang pagkadismaya. Talo. Wala. Hindi siya pinuntahan.

Hanggang may marinig siyang tatlong katok.

Napatigil si Seth, parang natigilan ang mundo. Mabilis siyang lumapit, binuksan ang pinto—at bumungad si Silas. May kakaibang init sa kanyang tindigan. Bakas ang gutom at pagnanasa sa kanyang mga tinginan.

Hindi ito nagsalita agad. Tumingin lang, diretso sa mga mata niya sabay baba ng pagtingin nito sa kanyang balakang na may nakatapis na tuwalya at sabay lumunok. Kita ang tensyon sa panga, ang pagpipigil na tila bumigay na rin sa huli. Dahan-dahang bumuka ang bibig ni Silas, mababa ang boses, paos, puno ng bigat at pagnanasa na pilit niyang itinago buong gabi.

“Shit… looks way better live than in that phone pic” at pagtapos ay nanlilisik ang mga mata nitong humakbang papasok sa silid ni Seth, ipininid ang pinto at tuluyan nang bumigay sa katusuhan ng tukso. 

Itutuloy…

Nine

Chapter Nine

Nang bumungad si Silas sa pintuan, basang-basa pa ang buhok ni Seth, tuwalya lang ang nakabalot sa baywang. Walang ibang suot. Kumikislap ang patak ng tubig sa balat niya, dumudulas pababa sa matigas na dibdib, parang nang-aakit kahit hindi sinasadya.

Parang natigilan si Silas. Sa isang iglap, naalala niya ang larawan sa cellphone noon. ’Yung kuha ni Seth na naka-tapis, na matagal niyang tinago sa isip at pinilit na kalimutan. Pero ngayon, mas totoo, mas lantad, mas nakakatukso. At bago pa siya makapigil, bumulong siya, mababa at halos paos.

“Damn… it looks so much hotter in person than in your phone.”  

Mabigat ang hininga niya.

Napangiti si Seth, mabagal, mapang-akit, parang alam na alam ang epekto niya.  

“So, naaalala mo pa pala ’yon.”

sagot niya, sabay bahagyang hakbang palapit, halos magkadikit na ang dibdib niya at ang balikat ni Silas.

Hindi agad nakasagot si Silas. Pero ramdam niya ang apoy sa katawan. ’Yung apoy na pinilit niyang patayin mula pa kanina sa dance floor. Nasa mga mata ni Seth ang panunukso, ang pangako ng mas matindi pang init. At sa loob-loob niya, kahit anong sabihin niyang mali ito, hindi na niya kayang tumanggi. Nagsalita siyang muli, mabigat, puno ng tinatagong pagnanasa.

“Alam kong mali… pero mas mali kung aalis ako ngayon na ganito ang nararamdaman ko.”

wika ni Silas.

Kumunot ang noo ni Seth, pero hindi dahil nagduda, kundi dahil sa panginginig ng sabik na matagal niyang pinigil. Dahan-dahan niyang hinawakan ang pulso ni Silas, mainit ang haplos, at hinila ito papasok ng silid.

Sa pagsara ng pinto, nagdilim ang paligid, at naiwan silang dalawa lang. Ang hangin, mabigat; ang mga mata nila, naglalaban. Si Seth, puno ng kumpiyansa, ng apoy na matagal na niyang gustong palayain. Si Silas, puno ng tensyon, ng takot at sabay na pagnanasa.

Kaagad na lumuhod si Seth, walang alinlangan, parang gutom na hayop na matagal nang pinakawalan. Marahas niyang kinalas ang butones ng pantalon ni Silas, sabay hatak pababa. Sa bilis ng galaw, napasinghap si Silas, agad namang sumabay at hinubad ang suot na t-shirt, na para bang gusto na ring iwaksi lahat ng hadlang sa pagitan nila.

Nang tumambad ang nakaumbok sa ilalim ng brief, hindi pa man tuluyang hinuhubad ay inilabas na agad ni Seth ang alaga sa gilid… sinasadya, mabagal, parang pinapainit ang bawat segundo. Dinilaan niya ang gilid nito, paikot, paikot, habang nakatitig pataas, pasulyap kay Silas.

“Fuck… Seth.”

mariing bulong ni Silas, halos maubusan ng hangin.

Napangisi si Seth, saka dahan-dahang isinubo ang ulo, pinaikot ang dila, hinimod na parang lasang-lasa niya ang bawal na prutas na noon pa niya ninanais. Sa bawat sipsip at paglabas-masok ng bibig niya, lalong lumalim ang mga ungol ni Silas. Hindi na siya nakatiis. Hinawakan niya ang buhok ni Seth at mariing idiniin ang balakang.

“Shit… take it all… ganyan, tangina, don’t stop!”

anas ni Silas.

Walang kalaban-laban si Seth at wala rin naman siyang balak lumaban. Nakatutuwang mapanood ang isang Silas na madalas kontrolado, pero ngayong gabi ay nababaliw sa sarap. Nang halos pumutok na ang bawat litid ni Silas, bigla siyang kumalas, hingal at pawis ang bumalot sa katawan. Nagpalit sila ng posisyon. Si Seth naman ang isinandal sa malamig na pader, habol-hininga, basang-basa ng laway at pagnanasa.

Nakasalpak na ngayon ang likod ni Seth sa malamig na dingding, balikat niyang nanginginig habang nakatingala, halos mawalan ng hininga sa bawat ulos na binibitawan ni Silas. Nakaluhod pa rin siya, ngunit ang kontrol ay tuluyan nang lumipat. Ang mga kamay ni Silas mahigpit na nakakapit sa balikat niya, ang bawat kadyot ay mabangis, walang pakundangan, parang hayok na hayok.

“Tangina, Silas…”

hingal at daing ni Seth, napakagat sa labi habang dumidikit ang pawis sa sentido niya.

“…mas… mas grabe ka ngayon!”

Humugot ng marahas na hininga si Silas, dumudurog ang dibdib niya sa bilis ng pintig. Idinikit niya ang noo kay Seth, halos magdikit ang mga labi pero hindi nagtatagpo. Sinadya niyang pahirapan.

“Kanina… ikaw ang

nagpaikot

sa ’kin.“ bulong niya, mababa, mabigat, puno ng apoy. Kumadyot siya nang mas malalim, halos mapasigaw si Seth. “Ngayon, tignan natin… hanggang saan ka tatagal.”

Napakapit si Seth sa braso ni Silas, mga kuko niyang nag-iwan ng pula at bakas ng pagkasabik. Wala na siyang maibulalas kundi ungol at halinghing, bawat isa ay mas marahas kaysa sa nauna.

“Shit… sige pa… huwag kang titigil.”

muling atungal ni Silas.

Parang musika sa pandinig ni Silas ang bawat daing, bawat pag-ungol. Para siyang pinapalakas, tinutulak sa hangganang hindi niya alam na kaya pa niya. Lalo siyang naging marahas, bawat ulos ay parang hinuhugot mula sa kailaliman ng kanyang pagkatao. Isang halong poot, pagnanasa, at matinding pag-angkin.

Maya maya ay itinulak siya ni Seth. Mukhang nawari na ni Silas ang nais nitong mangyari. Ang matuloy ang naudlot nilang pagniniig noon.

Nagmistulang hayop si Silas nang muling ipatuwad ni Seth ang katawan niya. Dumapa ito sa kama, nakataas ang pwet, nakangisi pa sa repleksiyon nila sa salamin. Nangingintab sa pawis ang morenong katawan ni Silas habang marahas na sumalpak sa likod niya. Bawat ulos ay may tunog na laspag, parang gustong gupuin ang buong kama sa lakas ng pagbayo.

“Puta… Seth!”

garalgal na ungol ni Silas habang nakatukod ang mga kamay sa balakang ng kaibigan.

“Ang sikip mo… ang sarap mo.”

Napakagat-labi si Seth, halos mapunit ang unan sa pagkakakuyom ng daliri. 

“Sabihin mo, mas masarap ba ako kaysa kay Aiden? Ha? Mas mainit ba ako kaysa sa boyfriend mo?”

“Fuck, oo!” bulalas ni Silas, nawalan na ng kontrol sa bibig. “Mas malibog ka… mas nakakaadik ka.”

“’Yan ang gusto ko. Aminin mo na matagal mo nang iniwasan ’to. Pero ngayon? Wala ka nang kawala.” 

Tumawa si Seth, may halong ungol at pang-aasar.

Bigla niyang sinakyan si Silas, umikot ang posisyon nila na para bang siya na ang sumasayaw sa ibabaw ng burat nito. Dikit na dikit ang pawis nilang katawan, dumudulas sa bawat galaw. Si Seth na ngayon ang nagdidikta ng ritmo. Mabagal, sagad, tapos bibilis na parang mauubusan ng oras. Napapapikit si Silas, puro ungol na lang ang lumalabas sa bibig niya. Nawalan ng kapangyarihan, sunod-sunuran sa bawat galaw ng mas dominanteng kaibigan.

“Mas malaki ba ako kaysa kay Gabriel?”

bulong ni Silas sa tenga ni Seth, hinahabol ang hininga.

“Oo, mas matigas, mas matagal, mas lalong nakakabaliw. Tangina, hindi mo ’to makukuha kay Gabriel.” 

Napangisi si Seth at sinakal ng marahan ang leeg ni Silas habang bumabayo pa rin.

Nagpatuloy ang pag-ungol ni Silas, halos punitin ang kamao sa kaloob-looban ng sarap.

“Uulitin mo ba ’to pag-uwi natin?”

seduktibong tanong ni Seth habang patuloy ang pagbayo ng nobyo ng kaibigan sa kanyang butas.

“O iiwasan mo na naman ako? Kaya mo pa ba akong tiisin pagkatapos ng gabing ’to?”

“Hindi ko na kayang tiisin… putangina mo, Seth… uulitin natin ’to… kahit saan, kahit kailan.” 

Halos maiyak sa libog si Silas, nanginginig ang boses.

Hindi na nakatiis si Silas. Bigla niyang itinulak si Seth pahiga sa kama, hawak pa ang dalawang hita nito, saka walang pasabi na ipinasok muli ang galit na galit niyang burat.

“Tangina, Silas… sige pa! Iyutin mo ’ko!” 

Napakapit si Seth sa braso niya, napasigaw sa tindi ng ulos.

Ngayon ay naka-missionary na sila, magkatapat ang mukha, dikit na dikit ang mga dibdib nilang basa ng pawis. Dinidilaan ni Silas ang leeg at dibdib ni Seth habang walang humpay ang pagbayo, sagad-sagad, mabagal tapos bibilis nang todo.

“Mas gusto mo ba ’to kesa sa lambing ni Aiden?”

bulong ni Seth, may halong pang-aasar.

“Putangina oo!”

sigaw ni Silas habang humahampas ang balakang niya sa pwet ni Seth.

“Hindi ako ganito kay Aiden. Sa’yo lang ako ganito… sa’yo lang ako nawawala sa sarili.”

Napangisi si Seth. Tunay ngang nagtagumpay na siya sa pagpapaangkin sa nobyo ni Aiden. Alam niyang si Silas na mismo ang maghahanap ng sarap na ipinaparanas niya sa kanya ngayon na kahit kailan ay hinding hindi kayang maibigay ng kanyang kaibigan. Kasabay nito, ibinuka niya pa lalo ang mga hita, pilit sinasagad ang bawat ulos.

“Malapit na ’ko.”

ungol ni Silas, halos mabaliw sa higpit ng pagkakabaon.

“Ilabas mo lahat iyan sa akin.“Wag kang magtitira para sa kaibigan ko.”

halos pasigaw na utos ni Seth.

“Akin na lahat ’yan.”

may gigil sa mga sinambit na iyon ni Seth kaya naman mas diniinan ni Silas ang kanyang pag-ulos. 

“Putang-ina mo, sa’yong sa’yo ’to lahat. Ahhhhhh!”

madiin na sagot ni Silas, saka pinakawalan ang sarili. Tumirik ang mga mata niya habang sumambulat nang paulit-ulit sa loob ni Seth.

Napasigaw si Seth, ramdam ang init na pumulandit sa kaloob-looban niya. Sa sobrang sarap, siya mismo’y nilabasan, kumalat ang tamod niya sa pagitan ng abs nilang dalawa habang patuloy silang nakayakap, parehong hingal na hingal.

Nang humupa ang lahat, naglapat ang kanilang noo. Pareho silang pawisan, nanginginig pa ang mga kalamnan. Napatitig na lang si Silas sa kisame. Ganap na ang kanyang pagtataksil. Napunlaan na niya ang butas ng kaibigan ng nobyo. At alam niyang hindi pa ito ang huli. Napa-isip siya kung kaya pa ba niyang bumalik sa dati, sa tapat na nobyo ni Aiden, pagkatapos ng nangyari ngayong gabi.

---

Matapos ang ilang minuto, nagising si Seth sa pagkakahiga sa matipunong dibdib ni Silas. Napakapikit rin ito at tila natutulog. Napangiti siya. Hindi siya makapaniwala na sa wakas, nangyari na ang dapat mangyari. At mukhang hindi pa ito ang huli.

Kumalas siya sa pagkakahiga at malaswang pinagmasdan ang kabuuan ni Silas.

“Sayo ’to lahat Aiden?”

wika niya ng pabulong.

“Pwes, sa’kin na din lahat ’yan simula ngayon.”

Pagtapos nito’y pumunta siya sa banyo upang maglinis. Tiningnan niya ang oras at alas dos na ng madaling araw. Lingid sa kaalaman ni Seth ay doon na nga magsisimula ang pangalawang round ng kanilang kasalanan.

Pagkapasok ni Silas sa banyo upang umihi, agad niyang naabutan si Seth na nakatalikod at naliligo. Dumaloy ang tubig mula ulo nito pababa sa likod, sumasalubong sa kurba ng balakang. Hindi na niya kinaya ang eksenang iyon at parang may sariling utak ang mga paa niya nang tuluyan siyang pumasok sa shower at sabayan ito.

Napatingin si Seth sa kaniya, at kasabay ng pag-ikot ng tubig sa kanilang balat ay ngumisi ito nang pilyo.

“Hindi ka na talaga makatiis, no?”

bulong ni Seth, inaabot ang matigas na bagay na hindi maitago ni Silas.

“Baka hanap-hanapin mo ’ko niyan.”

“Hahanap-hanapin ko talaga ’to. At sa pagkakatong ito, obligasyon mong ibigay ’to kung kailan at saan ko gustuhin.”

palabang tugon ni Silas. 

Hindi na nakasagot si Seth at sa halip ay parang aliping unti-unting lumuhod sa malamig na sahig. Muling nagtagpo ang makasalanang bibig ni Seth at ang galit na galit na titi ni Silas pp. Napakapit siya sa basang buhok nito, halos mapamura sa sarap.

“Tangina, Seth.”

singhap niya, nanginginig ang boses.

Ngumisi si Seth habang nakatingala, basang-basang labi, at lalo pang binilisan ang ritmo.

“Gusto mong sagarin ko? Sige… ipakita mo sa ’kin kung gaano ka

kabaliw

sa ’kin.“

At doon na nagsimula ang ikalawang ulit nila. Saksi ang malamig na sahig kung paano ibinuka ni Silas ang dalawang hita ni Seth, at ang pader kung saan sumasalpok ang kanilang katawan sa bawat ulos. Ramdam ni Seth ang init at bigat ng bawat pagpasok, habang siya naman ay napapaungol nang mahina ngunit puno ng libog.

“

Ughhh

. .. Silas… sagad pa, please! “ pagsusumamo nito.

At nang marating ang rurok, pinabaon ni Silas ang sarili nang husto at pinatikim kay Seth ng lahat ng kaniyang katas, pinalunok ito hanggang sa huling patak.

Kung sa akala ninyo’y doon na natapos ang kanilang kahalayan ay nagkakamali kayo. Papasok pa lamang ang panibagong araw ay nakapasok ng muli sa butas ni Seth ang ari ni Silas.

Lumabas sila sa balkonahe. Ang hangin ng gabi ay malamig, ngunit hindi iyon sapat para patahimikin ang init na namamagitan sa kanila. Si Silas ang unang kabado; nakadikit ang likod niya sa upuan, nanlilisik ang mga mata na tila may hinahanap sa paligid.

“Seth… baka may makarinig.”

bulong ni Silas, pinipigilan ang sariling ungol.

Ngunit lalo lang ngumiti si Seth, impit ang bawat daing na sinusubukang itago. Ang thrill na baka may makahuli sa kanila ang lalong nagpaalab sa katawan niya. Umupo ito sa hita ni Silas, dahan-dahang gumigiling, habang pinipigilan ang sigaw ng sarap.

“

Shhh

… hayaan mo na, mas masarap ’pag delikado.“

pilyong bulong ni Seth, sabay kagat sa labi.

Baliw na baliw silang dalawa. Hindi nagtagal, napasubsob si Silas, hawak nang mahigpit ang balakang ni Seth habang binabayo ito nang walang pakundangan. Ang malamig na hangin at katahimikan ng paligid ay kabaligtaran ng init ng katawan nilang nagsasalpukan.

At sa huli, pinaliguan ni Silas ng kaniyang sariling katas si Seth. Kumalat ito sa dibdib, sa tiyan, hanggang sa leeg nito. Basang-basa, humahagikhik si Seth habang pinupunasan ang sarili, ngunit nananatiling sabik sa bawat patak ng kasalanan nila.

Itutuloy…

Ten

Chapter Ten

Sa mga sumunod na dalawang linggo, natutunan nina Seth at Silas ang sining ng pagnanakaw ng sandali. Tuwing may pagkakataon, tuwing may bitak ng oras na walang nakakakita. Doon sila naglalangoy, nilalamon ng sariling pagnanasa.

May isang tagpo na malakas ang ulan sa labas.

“Love, impassable ang daan, baha. Magpapalipas muna ako.”

Sabi ni Silas kay Aiden sa tawag. Pero ang totoo, nakaparada siya sa tapat ng isang mumurahing motel.

Sa ilalim ng lagitik ng ulan, huminto ang sasakyan ni Silas sa tapat ng maliit na motel na halos matabunan ng dilim at agos ng tubig sa kalsada. Ilang saglit siyang nanatiling nakaupo sa loob ng kotse, nakapikit, humihinga nang malalim. Lumingon-lingon siya, tinitiyak na walang nakakakita. Isang iglap lang ng pagkakamali, puwedeng gumuho ang lahat. Pero sa init ng katawan niya, mas matimbang ang tukso.

Mabilis siyang lumabas ng kotse, bitbit ang kaba. Nakayuko, halos ikubli ang mukha sa hood ng jacket, at diretso ang hakbang papasok ng motel. Pinasok niya ang kwarto, at pagkalapat pa lang ng pinto. Bumulaga agad ang tanawin. Si Seth, nakadapa sa kama, hubo’t hubad, parang isang handaing inihaing para lamunin ng gutom. Ang mga braso nito’y nakaunat, ang pwet nakataas ng bahagya, at sa bawat hinga nito, parang nang-aakit ang katawan.

Wala nang sinayang na segundo si Silas. Bumagsak sa sahig ang kanyang sapatos, t-shirt, pantalon. Halos sabay-sabay niyang hinubad. Dumapa siya agad sa kama, dinampian ng labi ang malinis at matigas na butas ni Seth, pababa, pababa, hanggang makarating siya sa mainit na puwerta nito. Walang pasabi, sinibasib niya ng dila, basang-basa, walang awa.

“Putangina, ganyan… ganyan nga, Silas… kainin mo pa ’ko.” 

Napasinghap si Seth, agad kumapit sa unan.

Lalong bumaon ang dila ni Silas, paikot, pataas, pababa, dinidilaang parang gutom na gutom. Sa bawat hagod ng dila niya, nagiging mas maingay ang halinghing ni Seth.

“Shit, sarap mo kumain… sige pa, huwag kang titigil, puta!”

wika ni Seth habang tumitirik ang mata.

Habang abala si Silas sa paghimod, marahas namang hinawakan ni Seth ang ulo niya, idiniin, parang ayaw siyang paalisin. Ang amoy, ang lasa, lahat iyon ay parang gasolina sa apoy na matagal na niyang pinipigil.

Nang di na makatiis, tumuwid si Silas, hinawakan ang burat niyang kanina pa tirik na tirik. Inalalayan iyon ni Seth, dinakma, at biglang isinubo nang buo. Walang banayad, walang lambing. Agad niyang sinagad, parang gustong lunukin lahat.

“F-fuck, Seth… puta, ang sarap ng bibig mo.”

anas ni Silas.

Napakagat-labi si Silas habang nakasubsob ang ulo ng kaibigan sa kanya, basang-basa ng laway ang paligid, may tunog pa ng bawat ulos ng dila at lalamunan ni Seth. Sa bawat baon, maririnig ang maruming ungol at tunog ng basang bibig.

“Tumuwad ka.”

 Hinugot ni Silas, nanlilisik ang mga mata.

Agad sumunod si Seth, nakadapa ulit, ngunit ngayon ay nakaluhod, nakaarko ang katawan, nakataas ang pwet. Isang madulas na hagod lang, at pumasok si Silas. Madiin, walang paligoy.

“Aaahhh puta—”

napakapit si Seth sa unan, kagat ang labi, halos mabali ang baywang sa tindi ng ulos.

“Tangina, Silas, idiin mo pa… ’wag kang huminto, sige pa!”

Marahas, mabilis, bawat ulos ay puno ng lakas, basang-basa ang balat nila sa pawis at ulan na pumasok mula sa siwang ng bintana. Sumisigaw ang kama, umiindayog sa tindi ng pagbayo.

“’Yan ang gusto mo, diba? Gusto mong binabarurot ka?”

hingal na sabi ni Silas habang dumudurog sa likod ni Seth.

“Oo, putangina, barurutin mo ’ko! Huwag kang titigil!”

Nababalot ang kwarto ng tunog ng katawan sa katawan—plak! plak! plak!—at ng ungol na hayok na hayok. Si Seth, nakapikit, nakalunok ng sariling laway habang ramdam ang bawat ulos na tumatama sa kailaliman niya. Si Silas naman, tila walang ibang mundo, kundi ang init at higpit na bumabalot sa kanya.

“Puta, ang sikip mo pa rin… ughhh… sige pa, tatapusin kita ngayon.”

“Shit, Silas, bilisan mo pa! Ayan na ko, ayan na ko, putangina ka!”

Mabilis, marahas, walang pakundangan at sa huli, sabay nilang nilabasan, ang kama at unan basang-basa ng pawis, laway, at ungol.

Ilang segundo lang ang pahinga. Si Silas agad nagbihis, pinupunasan ang sarili. Si Seth, nakahiga, habol ang hininga pero nakangisi.

“Sulit ba ang baha?”

bulong niya, tinig puno ng kalokohan at init.

“Putangina, sulit na sulit.”

sagot ni Silas, bago siya lumabas ng kwarto, para muling bumalik sa mundong dapat niyang ginagampanan.

---

Sa ibang pagkakataon, sa kwarto nina Silas at Aiden, malamig ang simoy mula sa aircon, nakakulubong silang dalawa sa malambot na kumot. May popcorn sa pagitan nila, naka-play ang Netflix, horror movie ang palabas. Ang mga ilaw patay, tanging liwanag ng screen ang nagbibigay-anino sa kanilang mukha.

Habang nakatutok si Aiden sa jump scare na umaalingawngaw sa TV, dahan-dahang ipinasok ni Silas ang kamay niya sa ilalim ng t-shirt ni Aiden. Ramdam ng palad niya ang init ng balat ng nobyo, marahang nilaro ang utong, pinaikot ng daliri, pinisil nang bahagya. Napalingon si Aiden, natatawa at umirap.

“Hoy, manood ka nga. Focus ka!”

tapik nito sabay agaw ng popcorn. Ngumisi lang si Silas, tila walang nangyari, pero sa loob niya, iba na ang takbo ng isip.

Maya-maya, tumunog ang cellphone niya. Dahil abala si Aiden sa takot at sigaw sa palabas, hindi nito napansin nang mabilis na kinuha iyon ni Silas. Pagbukas niya ng notification, parang nanlamig ang pakiramdam niya.

Mensahe mula kay Seth.

“Nasa baba ako. Fire exit. Baba ka. Quickie tayo. Suck and fuck.”

Parang nilagutan ng hininga si Silas. Nag-reply agad, nanginginig ang daliri.

 “’Tangina ka, kasama ko si Aiden. Baka mahuli tayo.”

Hindi sumagot ng salita si Seth. Sa halip, sunod na notification ay isang litrato: si Seth, nakatalikod, nakasandal sa pader ng fire exit. Nakalilis ang shorts, at tanging jockstrap ang kita. Kitang-kita ang hubog ng pwet, sadyang ginawang parang imbitasyon.

Mabilis ang tibok ng puso ni Silas. Lalong tumindi ang init ng katawan. Nagsalita siya, pilit na kalmado:

“Hon, baba lang ako. May nakalimutan akong bilhin sa convenience store. Saglit lang.”

“Okay.”

sagot ni Aiden, hindi man lang lumingon, sobrang tutok sa horror.

Agad bumaba si Silas, halos hindi na makahinga sa kaba at libog. Pagdating sa fire exit, nadatnan niya si Seth nakasandal sa pader, naglalaro ng sariling utong habang nakababa pa rin ang shorts.

“Gago ka ba? Baka may makakita sa’tin dito.”

hindi pa natatapos si Silas nang biglang lumuhod si Seth.

“Wala ’yan. Shut the fuck up.”

At agad niyang sinubo si Silas. Malalim. Walang pasakalye. Mabilis na sinagad ang burat nito hanggang sa lalamunan. Napaigtad si Silas, napakapit sa bakal na railing, halos mabali ang tuhod.

“Fuck, Seth… tangina… ang init ng bibig mo.”

pagpapaubaya ni Silas.

Basang-basa ng laway, mabilis, malakas. Higop at subo na parang wala nang bukas. Humahalik ang dila sa pinakailalim, habang madiin ang kamay ni Seth na idiniin pa lalo ang balakang ni Silas.

“Ughhh, putangina… sige pa… lunukin mo lahat, ’wag kang titigil.”

Tumigil sandali si Seth, pinunasan ang bibig ng likod ng kamay, ngumisi.

“Bitin? Gusto mo pa, diba?”

Itinuwad niya ang sarili sa baitang ng hagdan, nakadapa, nakaarko ang pwet, nakajockstrap pa rin. Lumingon siya kay Silas, mapanukso ang tinig:

“Come on, big guy. Fuck me raw.”

paghahamon ni Seth kay Silas. 

Hindi na naghintay si Silas. Binaba lang niya ang zipper, hinatak pababa ang brief, at kaagad siyang pumasok. Madiin, diretso, walang pag-aalangan.

“F-fuckkkk!

“ ungol ni Seth, napakapit sa baitang, halos mabali ang daliri sa tindi ng diin.

“Shit, ang sikip mo… ang sarap mo barurutin, Seth.”

hingal ni Silas habang binabayo ito ng sunod-sunod.

“’Yan… bilisan mo pa, barurotin mo pa ’ko! Tangina, ganyan… fuck me harder!”

Nag-echo ang tunog ng katawan nila sa fire exit. Plak! Plak! Plak! Kasabay ng halinghing na pinipigil pero lalong tumitindi. Nilamon ng dilim at ng basang simoy ng ulan mula sa labas ang maruming musika ng kanilang katawan.

“Cum inside me. Putangina, punlaan mo ’ko ngayon din!”

Ang katawan ni Seth, nakadapa sa malamig na bakal ng hagdan, nanginginig sa bawat ulos. Ang kamay niya kapit na kapit sa gilid ng baitang, halos bumaon ang kuko, habang bawat hampas ni Silas ay parang malalakas na alon na humahampas sa kanya.

“Putaaa… Silas… ganyan… huwag kang titigil, bilisan mo pa.”

daing ni Seth, ang boses garalgal, nanginginig sa libog.

“Shit, Seth, ang sikip mo… parang sinisipsip lahat ng laman ko.”

hingal ni Silas, pawisan na pawisan habang bumibilis ang pagkadyot. Madiin, walang awa, bawat ulos tumatama hanggang kaibuturan.

Plak! Plak! Plak!

Ang tunog ng laman sa laman ay umaalingawngaw sa makipot na espasyo ng fire exit.

“’Yan… fuck me harder, big guy! I want it rough, I want it raw! Give it all to me!”

halos pasigaw na utos ni Seth, tumitingala sa dilim.

“Tangina ka… ang libog mo… kung alam mo lang kung gaano kita gustong barurutin palagi.”

 Hindi na napigilan ni Silas ang ungol.

 

“Fuuuuck, yes… sagarin mo! Punlaan mo ’ko ngayon din. Ayokong bitin, Silas!”

 Hinawakan ni Seth ang railing, inangat ang balakang niya ng bahagya, sinasalubong ang bawat ulos.

Nawala na ang takot sa mahuli. Ang natira na lang ay ang init at hayok na libog. Ramdam nilang dalawa ang patak ng pawis na nahuhulog mula sa noo ni Silas, tumatama sa balat ni Seth, humahalo sa laway at pawis na bumabalot na sa kanila.

“Ughhhhhh… malapit na ’ko!”

bulong ni Silas, halos magwala sa tindi ng pagkadyot.

“Cum inside me, now! Punlaan mo ’ko, putangina, I deserve it!”

ungol ni Seth, halos mabali ang likod sa pagkakatuwad.

Isang madiin na ulos. Isa pa, at isa pa. At sumabog si Silas sa loob niya, napakapit sa bewang ni Seth habang nanginginig ang buong katawan. Ang hininga niya mabigat, halong pagod at pagnanasa.

Si Seth, bagamat hindi nagpalabas, ay ngumisi habang ramdam ang init na pumupuno sa kanya. Tumayo agad, inayos ang sarili, nagwalis ng pawis sa noo.

 

“Good fuck.”

bulong niya, tapik sa pisngi ni Silas bago mabilis na umalis.

---

Habang nagpapakasasa ang dalawa sa init ng laman, tumawag si Gabriel kay Aiden, hawak pa ang cellphone, nanlalamig ang palad.

“Aiden, andyan ba si Seth? Hindi pa kasi umuuwi eh, 8:30 na.”

“Wala dito. Baka may inasikaso lang. Don’t worry.”

sagot ni Aiden, nakatitig sa screen, hindi man lang nag-aalala.

“Okay… sige.”

ngunit biglang dumulas sa labi niya ang tanong na hindi niya sinasadya.

“Eh si Silas, nasa’n?”

Nagulat si Aiden. Bakit hinahanap ni Gabriel ang nobyo niya, tanong niya sa kanyang isip pero hindi naman niya iyon masyadong pinaglimilimian.

“Si Silas? Ah, bumaba. Convenience store daw. Mga 15 minutes na rin siguro.”

Tahimik si Gabriel. 

“Ganun ba? Sige… okay na. Thanks.”

Binaba niya ang tawag, pero ang kutob sa dibdib, parang bagyong unti-unting lumalaki.

Pag-akyat ni Silas, dala ang init at pawis, agad siyang tinanong ni Aiden.

“Bat ang tagal mo? At parang pagod ka?”

nagtatakang tanong ni Aiden.

“Malayo kasi yung convenience store. Dami pang tao sa elevator kaya natagalan.”

Palusot niya, pilit pinapakalma ang hininga.

“Ayun, tapos na yung movie. Na-miss mo na.”

 Napairap si Aiden.

“Babawi ako sa’yo mamaya. Promise.”

 Umupo si Silas, niyakap agad si Aiden, sinubukang ibalik ang normal.

“Sige na nga.”

 Napangiti si Aiden, bumigay agad. Pero ang idinugtong niya, tila walang malay sa bigat ng mga salita.

“Ah, oo nga pala hon. Si Gab tumawag kanina, hinahanap si Seth. Tapos hinanap ka rin. Kung nasaan ka daw.”

 

“Ha? Ako? Bakit ako?”

kinakabahang tanong niya. Halos mabitawan ni Silas ang hawak na baso.

“Di ko rin alam. Sabi ko nasa convenience store ka lang. Tapos nung nalaman niyang 15 minutes ka na wala, nag-okay siya tapos binaba na yung tawag.”

walang malisyang sagot ni Aiden.

“Baka naman nagkatagpo kayo ni Seth pagbaba mo?”

“

H…ha?! Kami? Magtatagpo? Ba… bakit mo naman naisip ’yan, Hon? Wala naman kaming dahilan para magtagpo noon. Isa pa, kaibigan mo ’yon. Bakit ko naman kakatagpuin iyon.“

dire-diretsong paliwanag ni Silas. 

Nagsalubong naman ang kilay ni Aiden na tila hindi naiintindihan ang isinagot ng nobyo. 

“

Ano bang ipinaglalaban mo jan?“

clueless na tugon nito. “

Kako baka nasalubong mo pagbaba mo kanina sa labas si Seth. Baka kaya napatawag si Gabriel.“

paglilinaw ni Aiden. 

“

A… ah. Oo nga.Pero ano Hon, hindi… hindi ko siya nakalubong.“

napasapo na lang ng noo niya si Silas at saka tumalikod kay Aiden upang mag-ayos. Ano ba ’tong nangyayari sa akin, wika niya sa sarili. Ako pa ata ang magbubuko sa sarili ko. 

Tahimik si Silas. Pero sa loob niya, ang kaba ay parang kalembang ng kampana. Malakas, tuloy-tuloy, at hindi niya matakasan. At alam niyang kahit gaano pa kadelikado ang sitwasyong pinasukan niya, sa sarap na nararansan niya sa kaibigan ng nobyo, tila nakahanda ang kanyang kaloobang magsinungaling at magkunwari, maibsan lang ang init ng katawan. 

Itutuloy…

Eleven

Chapter Eleven

Patapos na ang halos dalawang buwang bakasyon nina Aiden at Silas sa Pilipinas. Limang araw na lang at lilipad na sila pabalik ng Amerika. Sa huling Sabado bago ang alis, magkakasama silang apat sa isang maliit na kainan sa loob ng mall. Isang bagay na parang ordinaryo, pero ramdam ng bawat isa na may bigat ang mga oras na ito.

Nasa mesa silang lahat. Si Aiden na puno ng energy, si Seth na parang may sariling lihim na kalokohan na pinaplano, si Silas na tahimik pero laging alerto, at si Gabriel na medyo hindi mapakali, wari’y kinakapitan ng kutob na hindi niya mailarawan.

Habang abala sa pagkain ng inihaw, bigla na lang nagsalita si Aiden, kaswal ang tono pero may diin sa mga mata.

“Uy, inom tayo sa unit bago kami umuwi. Last bonding na natin.”

ani Aiden, masigla ang tono, habang abala sa pag-aayos ng baso sa mesa.

“Game ako d’yan! Sige, kahit magdamagan pa!”

 Mabilis na sagot ni Seth, parang bata na na-excite.

Tahimik si Silas. Hindi agad sumagot, bagkus ay nakatitig kay Gabriel, na noo’y nagngingiti pero may kakaibang lalim ang mata.

“Sige. Bahala kayo.”

wika ni Silas. Pero sa loob niya, may namumuong kaba. Tila sinusuri siya ng sariling kasintahan.

“Sige na nga. Pero huwag sobra, ha? May flight pa kayo.”

ani Gabriel, sabay sulyap kay Silas. Hindi mahaba, pero sapat para ramdamin niyang may tanong na hindi binibitawan ng kasintahan.

Naramdaman ni Silas ang lagkit ng titig na iyon, parang isang kutsilyong dumidikit sa balat. Napayuko na lang siya, kunwari’y naglagay ng kanin sa plato, pero sa loob-loob niya ay mayroong binhi ng pagtataka, pagdududa, at pagkatakot. Kanyang pinaglilimi-limian kung bakit tila may nalalaman si Gabriel? Kung bakit parang nahuli na niya sila? Ngunit paano, ito ang palagi niyang ginagamit upang pakalmahin ang sarili. Walang paraan upang mahuli sila dahil lubos sila kung mag-ingat.

Pagkatapos kumain ay tumindig ang apat at namasyal sa isang malaki at kilalang mall sa kanilang syudad. Kamangha-mangha ang nasabing gusali. Kaiba sa mga tipikal na mall na makikita sa Pilipinas. Naglalakad silang apat sa department store, parang normal lang. Si Aiden biglang napatigil sa may rack ng mga polo shirts, kumislap ang mata sa isang kulay navy. 

“Wait lang, guys. Ang ganda nito, check ko lang size.”

Sabay pasok sa fitting area.

Si Gabriel naman, abala sa pag-text, bago sumilip. 

“CR muna ako, saglit lang.”

Iniwan sila, mabilis ang hakbang.

At doon nagsimula ang katahimikan. Sina Silas at Seth na lang ang naiwan. Palihim na lumapit si Silas, halos dikit ang braso sa kanya. Pabulong, pero garalgal ang boses, parang may dinadala.

“

Huy… napapansin mo ba si Gab? Parang iba siya kumilos lately.“

may tono ng pangamba ang mga binanggit na iyon ni Silas.

“Hindi naman. Bakit?”

 Nagkibit-balikat si Seth, walang kaabog-abog.

“Naalala mo nung sa fire exit? Tumawag siya kay Aiden habang… habang ginagawa natin ’yon. Hinanap si Aiden. Hinanap ka. Pero hinanap din ako. Bakit niya ako hahanapin? Bakit parang iniisip niya magkasama tayo?”

 Humigop ng hangin si Silas, nagdadalawang-isip kung sasabihin. Pero kumawala rin.

“Baka nagkataon lang. O baka nag-overthink ka lang. Wala namang kakaibang kinikilos si Gab. Chill ka lang, Silas.”

 Napatingin si Seth, isang ngisi lang ang isinagot, parang hindi man lang natinag.

Pero hindi pa rin mapakali si Silas. Pabulong na ulit, halos nanginginig ang labi.

“Paano kung may alam na siya? Paano kung nahahalata na tayo?”

Lumapit pa si Seth, halos sumayad ang hininga sa tainga niya. Ang mga salita, bulong na nagdidikit ng libog sa takot.

“Kung may alam siya, eh ’di sana kanina pa siya umeksena. Pero wala. So wag mong sayangin sa kaba ang mga susunod na gabi. Ang intindihin mo na lang…” 

“Ano?”

 Napalunok si Silas.

Ngiti ang sagot ni Seth, yung tipong naglalaman ng pangako ng kasalanan.

“

Kung paano mo ko kakantutin sa kama n’yong mag-nobyo.“

tila nabigla si Silas sa nadinig ngunit aaminin niyang parang maganda at nakaklibog na ideya ang sinabi ni Seth    “Oo, sa mismong kama na nilalagyan n’yo ng alaala.

Babahiran

natin ng atin. Gusto ko ramdam mong binaboy mo ’yon kasama ako.“

malanding pang-aakit ni Seth.

Sumikdo ang dibdib ni Silas. Ang lahat ng kaba na kanina’y parang mga tanikala, naputol at natabunan ng rumaragasang init. Nanuyo ang lalamunan niya, pero sa isip ay malinaw: gusto niya iyon. Kailangan niya iyon.

At bago pa sila magkahiwalay muli, may pahabol pa si Seth, halos pabulong pero mabigat, parang sumpa.

“Sisiguraduhin kong bago ka lumipad pabalik, mababaon sa kama n’yo ang alaala ng katawan ko. Hindi mo makakalimutan ’yon.”

Halos kapusin ng hininga si Silas, at sa unang pagkakataon, mas nangingibabaw na ang libog kaysa takot.

---

Tahimik ang buong unit nang dumating si Seth.

Kumatok siya ng tatlong beses bago bumukas ang pinto, at tumambad sa kanya si Silas na naka-sando at shorts lang, halatang kagagaling lang sa ligo. Nagtagpo ang mga mata nila, at bago pa makapagsalita si Silas, mabilis na sumilay ang pilyong ngiti ni Seth.

“Uy, Silas!”

bati ni Seth, sabay kindat.

“Pasok ka.”

mabilis na sagot ni Silas, pero halata ang tensyon sa boses niya.

Pagpasok, nakita nilang abala si Aiden sa kusina, nag-aayos ng pulutan at bote. 

“Seth! Buti nakarating ka. Saktong-sakto, ikaw na lang hinihintay namin.”

“Siyempre, hindi ko palalampasin ’to.”

 Seryosong ngumiti si Seth.

Habang nakatalikod si Aiden, mabilis na kumilos si Seth. Lumapit siya kay Silas, parang walang tao sa paligid, at biglang ipinasok ang kamay sa loob ng shorts nito. Ramdam agad ni Silas ang init at diin ng palad ni Seth sa kanyang alaga.

“Puta…”

napakagat-labi si Silas, mabilis na inalis ang kamay pero hinawakan ulit ni Seth at sinimulang salsalin ng dahan-dahan.

“Relax lang.”

bulong ni Seth, halos dikit ang labi sa tenga ni Silas.

“Tangina, tigas na agad oh.”

“Stop… baka makita tayo.”

bulong ni Silas, pero hindi na maitago ang pag-angat ng dibdib niya sa bawat haplos.

“Eh yun nga ang masarap.”

 Ngumisi si Seth.

Nang biglang lumingon si Aiden mula sa kusina, mabilis na binawi ni Seth ang kamay at nagkunwaring nakatitig sa mesa. Wala man lang bahid ng kaba sa mukha niya, parang walang nangyari. Si Silas naman, bahagyang pawis na, pinilit ngumiti na parang natural lang.

“May dala akong pagkain.”

sabi ni Seth, sabay inilapag ang plastic sa mesa.

“Para hindi lang pulutan. Siya nga pala, pasensya na daw sabi ni Gab. Nagpasabi sa akin kanina na may dumating na auditor sa workplace nila. Mukhang hindi daw siya makakarating. Kailangan mag overtime.” 

Hindi na nagsalita si Silas. Tahimik lang siyang umupo, ramdam ang kaba at bigat ng dibdib.

Nagsimula ang inuman. Tatlong bote ng alak ang nasa mesa, at kagagaling lang nila sa pangalawa. Mabigat na ang hangin sa sala, halong amoy ng alkohol at init ng katawan. Sa bawat lagok ni Aiden, lalong lumalakas ang kanyang boses, mga halakhak na bumabalot sa buong kwarto. Pero kakaiba. si Seth at si Silas, parehong hindi pa rin tinatablan ng alak. Para bang may sariling laban silang dalawa na hindi nakikita ni Aiden.

At doon, walang pasabi, biglang nagsalita si Seth.

“Bes… may aaminin ako.”

Napatigil si Aiden, hawak pa ang baso, habang si Silas naman ay biglang kumabog ang dibdib. Mabilis na tumingin siya kay Seth, tila nanlilisik ang mga mata. Para siyang biglang giniginaw kahit mainit ang paligid. Nagbutil-butil ang pawis sa kanyang sentido, at sa ilalim ng mesa, hindi niya namalayang napakuyom ang kanyang kamao.

Pero si Seth, nakangiti lang. Mapang-asar. Para bang lalo pang ginagatungan ang kaba ni Silas.

“I did something wrong.”

dagdag pa niya, kaswal, pero may bigat ang bawat pantig.

“Anong… anong ibig mong sabihin?”

basag ni Aiden, medyo lasing na ang tono.

“Seth, lasing ka na ata. Huwag na nating—” 

Napatingin si Silas kay Seth, nagbabanta. Pilit niyang iniiba ang usapan.

“

Shhh

, hon!“

pigil ni Aiden sa nobyo, bago muling bumaling kay Seth.

“Ano bang ginawa mo?”

Tumango si Seth, at sa isang iglap, bumaba ang mukha niya, parang batang nagtatapat. Pero sa ilalim ng maskara, may ningning ang kanyang mata.

“I cheated.”

diretsong sabi niya.

Halos malaglag ang baso ni Aiden. Samantalang si Silas, napa-ikot ang tingin, at napahawak sa noo. Ramdam niyang sumisikip ang kanyang dibdib.

“Anong…?”

halos hindi makapaniwala si Aiden.

“Nagtaksil ka kay Gabriel?”

“Oo, bes. Alam kong mali. Pero nangyari na. Hindi lang isang beses.”

 Tumungo si Seth, pero ang bibig niya’y may bahagyang ngiti.

Para bang binuhusan ng malamig na tubig si Silas. Alam niyang bluff ito, palabas lang ni Seth. Pero sa bawat salitang lumalabas, mas lalo siyang nababaon sa apoy.

“Bakit?”

tanong ni Aiden, halata ang lungkot.

“Mahal mo pa ba si Gabriel? May ginawa ba siya para… para hanapin mo ’yon sa iba?”

Seth saglit na natahimik, pinaglalaruan ang baso ng alak. Pagkatapos, dahan-dahan siyang ngumisi. “Hindi ko mapigilan, bes.”

“Anong ibig mong—”

 Napakurap si Aiden.

“Hindi ko mapigilan.”

dumulas ang boses ni Seth, halos paanas.

“Kapag nakikita ko ang katawan niya, parang natutuyo lahat ng tubig sa katawan ko. Nakakauhaw. Matangkad siya. Matitigas ang mga balikat. Ang dibdib niya. Parang haligi ng templo. At ang mga abs niya, bawat patak ng pawis na dumadaloy sa balat niya, dinidilaan ko. Nilalasap ko.”

sinasabi ito ni Seth na punong puno ng pang-aalit at paminsan minsan, kapag nalilingat si Aiden, at nagtatapon siya ng tingin kay Silas.

Sa tuwing nagtatagpo naman ang tingin nila ni Seth, napapalunok si Silas, nakatingin sa kawalan. Hindi siya makatingin kay Aiden. Ramdam niya ang pag-init ng sariling balat, parang nilalamon ng apoy ang kanyang sistema.

Habang si Aiden naman, nakikinig lang, inosente, iniisip na kathang-isip lang ang lahat.

“Kapag nasa kama kami…”

bumulong si Seth, ang tinig punong-puno ng apoy.

“…para siyang leon. Mabagsik at tila handa akong sunggaban at haklabin. Ang laki niya, bes. Kapag tumayo na ang kanyang napakatipunong pagkakalalaki, nawawala na ako sa sarili. Tila pinapanawan ng lakas ang aking mga tuhod at wala na akong pwedeng ibang gawin kung hindi lumuhod at buksan ang aking bibig. Halos mabaliw ako sa laki at haba ng alaga niya. At kapag pinapasok na niya ako… ramdam ko ang bawat pulgada, parang hinahati ako sa dalawa. Parang haligi ang kanyang mga ulos sa tibay. Pero imbes na masaktan, mas lalo akong nalulunod. Ang bawat ungol niya… ang init ng hininga niya sa leeg ko… halos mawalan ako ng ulirat.”

Napapikit si Silas, pinipigilang umungol. Ang dibdib niya ay mabilis ang pagtaas-baba, at ang mga mata niya’y halos mamasa sa libog.

“Kahit alam kong mali…” pagpapatuloy ni Seth, sabay sulyap kay Silas na parang nanunukso.  “…kapag hawak na niya ako, kapag naglalapat ang mga katawan namin… nakakalimutan kong may ibang tao sa buhay ko. Nakakalimutan kong may Gabriel ako. Kasi sa piling niya… pakiramdam ko, akin ang buong mundo.”

Nanigas ang panga ni Silas, hindi alam kung galit, takot, o pagnanasa ang nangingibabaw. Samantalang si Aiden, mariing napapailing.

“Seth…”

malungkot na wika ni Aiden.

“Hindi kita huhusgahan. Pero sana… sana maisip mo si Gabriel. Ang bait ng tao na ’yon. Noong nasa Quezon tayo, nakita ko sa mata niya kung gaano ka niya kamahal. Nakita ko kung gaano siya nagpapasalamat na ikaw ang kasama niya.”

Saglit na tumigil ang mundo para kay Silas. Ang mismong nobyo niya, pinupuri ang lalaking niloloko ng kaibigan niya. Parang sinaksak siya sa dibdib, pero kasabay nito, hindi niya alam na ganoon na ang lalim ng pagkakakilala ng kanyang nobyo sa nobyo ng kanyang kaibigan na kinakalantari niya. Kita rin niya ang paghanga sa mga mata nito. Tila kumislot ang puso niya. Pero mas nanaig ang kalandiang tahimik na tumutupok sa kanya at kay Seth.

Samantala, si Seth ay nakatingin lang, bahagyang nakangiti, iniikot-ikot ang baso. Hindi na niya iniintindi ang sermon ni Aiden. Sa isip niya, ang tanging tanong lang ay kung paano niya muling makakatalik si Silas ngayong gabi.

At nang magtapos si Aiden, niyakap niya si Seth ng mahigpit. Walang kamuwang-muwang na sa likod ng kanyang likod, nagtatagpo ang mga mata nina Silas at Seth—mga matang puno ng lihim, ng init, at ng kasalanang hindi kayang itanggi.

“Salamat, bes.”

ngumiti si Seth, pero hindi umabot sa kanyang mga mata ang ngiting iyon. May itinatago.

“Punta muna ako sa kusina. Magrerefill lang ng chaser.”

Pagtayo niya, saglit siyang natigilan at tumapon ng tingin kay Silas. Mapang-akit, mapanghamon. Para bang sinasabing ‘sundan mo ako.’

Natuyo ang lalamunan ni Silas. Halo-halo—kaba, libog, kasabikang hindi niya maipaliwanag. Para siyang hinihila ng magnet.

“A… ano, hon. Gu-gusto mo kuhanan kita ng tubig? Mukhang lasing ka na.”

alok ni Silas, pilit pinapakalma ang boses. Pero ang totoo, gusto lang niyang sundan si Seth.

Tumango lang si Aiden, nakasubsob na ang ulo sa mesa, mabigat na ang mga mata sa kalasingan.

Mabilis tumayo si Silas. Sa kusina, nadatnan niya si Seth, nakasandal sa counter habang nagbubuhos ng chaser. Nang magtama ang kanilang tingin, ngumisi si Seth—ngiti ng demonyo na nanunukso.

“A-akala ko…”

mariing bulong ni Silas habang idinikit ang harapan sa likod ni Seth.

“…ilalaglag mo na ako kanina.”

Damang-dama ni Seth ang tigas ng pagkalalaki ni Silas na bumundol sa kanyang puwitan. Bahagya siyang gumiling, pinipiga ito sa pagitan ng kanyang balakang. 

“Hmm…”

ungol niya, malandi.

“Eh kung ginawa ko ’yon… hindi ko na matitikman ’to.”

Napakagat-labi si Silas. Humigpit ang hawak niya sa bewang ni Seth, parang hindi na niya kayang pakawalan.

“Putangina, Seth…”

bulong niya, sabay diin ng burat niya sa pwet ng kaibigan ng nobyo.

“Delikado tayo. Baka mahuli tayo ni Aiden.”

“Eh kung delikado, bakit tuloy-tuloy ka pa rin jan?”

Napatawa si Seth, mababa, puno ng panunukso.

“Kaya nga mas masarap, ’di ba? Yung bawal, yun ang nakakabaliw.”

Nagkiskisan ang kanilang katawan, apoy na natatabunan ng tela. Bawat igkas ng balakang ni Seth, parang sinisilaban ang utak ni Silas. Hindi na nakatiis si Seth. Agad niyang inililis ang shorts ni Silas at parang spring na kumawala ang burat nito, tayung-tayo, galit na galit.

 “Tangina, huwag dito. Baka makita tayo.”

 Napaatras si Silas, agad siyang pumigil.

Tumingin si Seth na may pang-iinsulto sa dako ni Aiden, sa may lamesa. Si Aiden, walang kaalam-alam sa eskandalong magaganap sa mismong tahanan nila, ay nakayuko, nakapikit, halos nakatulog na. Ang mga balikat nito ay bumababa na, hingal at amoy-alak, wari’y isang inosenteng batang napagod sa laro. Ngumiti si Seth. Maliit, mapanganib, nakakaloko. Saka bumaling pabalik kay Silas.

“Relax!”

bulong niya, paos, puno ng hamon. “Tulog na tulog na ’yon. Ikaw muna ang gigisingin ko.” 

Malakas na loob na sinabi ito ni Seth dahil ang alak na iniinom nila ang siyang kahinaan ni Aiden kahit noon pa mang kabataan nila. Kapag ito ang kanilang iniinom, tila tulog-patay si Aiden. Parang dinaya. Parang vinetsin. Tila walang nararamdaman sa paligid. 

Bago pa makapagsalita si Silas, bigla nang lumuhod si Seth sa harap niya. Walang pasintabi, walang seremonyas. Ibinaba lang ang shorts at brief, saka sinakmal ang burat ni Silas nang buong-buo. Mainit. Basa. Agresibo.

“Puta—!”

impit na ungol ni Silas, agad napakapit sa matigas na gilid ng kusina. Halos mabali ang mga daliri niya sa diin ng pagkakakapit.

Hinimod ni Seth ang kahabaan, bawat ugat, bawat pulgada. Nilaro ng dila ang ulo, nilapatan ng matinding sipsip, parang sabik na sabik na uhaw. Ang bawat slurp , bawat malaswang tunog ng laway, parang musika ng pagkawasak sa kontrol ni Silas.

“Hmmm…”

malaswang ungol ni Seth, sinasadya pang i-vibrate ang lalamunan. Parang sinasabi niya na kung naririnig at nararamdaman ba nito kung gaano siya kasarap na sarap sa burat nito at kung paanong swak na swak ang burat niya sa lahat ng butas na meron siya.

“Fuck… Seth… huwag kang ganyan kaingay.”

halos pabulong pero nanginginig si Silas, nakatingala, pilit pinipigil ang sarili.

“Tangina, baka marinig tayo—baka magising siya.” 

Lalong sumagad si Seth. Mas mabilis, mas madiin. Nilamon ang kalahati, saka biglang sinagad hanggang lalamunan. Napaangat ang balakang ni Silas, halos ipasok ng buo.

“Ahhh shit!”

kinagat niya ang labi, halos dumugo, para lang hindi mapasigaw.

Ramdam ni Seth ang pag-alsa ng burat sa lalamunan niya, ramdam ang bigat at init. Naramdaman din niya ang panggigigil ng kamay ni Silas sa buhok niya, idinidiin siya, parang hayok na hayok. Maya-maya, tumigil si Seth, niluwa ang burat na nangingintab sa laway, pinunasan ang bibig gamit ang likod ng kamay. Si Silas, hingal na hingal, bitin na bitin, nanginginig pa ang tuhod.

Ngumisi si Seth, mapang-asar, puno ng demonyong tukso. 

“Lasingin mo muna ang nobyo mo. Tapos, pakakantot ako sa’yo sa lahat ng sulok ng condo na ’to.”

Lumapit siya, halos idikit ang labi sa tainga ni Silas at dinilaan pa ito nang marahan.

“Sa sofa… sa sahig… sa banyo… sa mismong kama niyo. Kakantutin mo ako hanggang mawalan ka ng ulirat. Uubusin mo ako, at uubusin din kita.”

Kinagat niya ang tainga nito bago tumayo, kinuha ang baso ng chaser, saka umupo sa tabi ni Aiden. Parang walang nangyari. Nag-ayos ng buhok, ngumiti, nagkunwaring inosente.

Samantala, si Silas ay nananatiling nakatayo sa kusina, pinapahid ang pawis sa sentido, pilit inaayos ang sarili. Nanginginig ang mga kamay, nanginginig din ang kalamnan. Sa isip niya, iisa lang ang malinaw.

Alam niyang wala na siyang takas. At wala siyang balak ang tumakas. Ang tanging nasa isip niya lang ay muling malasap ang maalindog na katawan ng kaibigan ng kanyang nobyo.

Itutuloy…

Twelve

Chapter Twelve

Labas pasok ang matigas na karne ni Silas sa mapagpalang bibig ni Seth. Balot na balot ito ng laway. Ang nga ugat ay tila nagngangalit, at ang ulo’y nagmistulong makopa sa pula at laki.

“Hmmm. Hmmm.”

halinghing ni Seth habang sinisilindro niya ang lahat ng sulok ng pag-aari ni Silas.

“Ahhhhhh.”

ungol na madalas pakawalan ni Silas.

Wala na siyang magawa kung hindi ibula ang bibig at magpakawala ng mga impit na ungol kahit gustong gusto na niyang magpumiglas at sumigaw sa sarap. Dahil sa isang lingon lamang, andoon ang kanyang nobyong si Aiden. Walang kaalam-alam. Tulog na tulog.

Mas humigpit pa ang pagsuso ni Seth sa titi ni Silas. Tila naging vacum ito sa sikip. Nang biglang…

“Puta. Bakit ka tumigil?”

anas ni Silas.

Pero hindi siya sinagot ni Seth. Bagkus, nanatili lang itong nakaluhod na nakatingin sa kanya at pinunasan ng daliri ang labi ng ubod ng landi. Pagkatapos ay tumayo ito at lumandas sa lamesa kung saan nandoroon si Aiden. Hinila niya ang isang upuan at gamit ang tingin ay tila inuutusan si Silas na doon umupo.

“Baka siya magising.”

bulong ni Silas.

“Hindi siya magigising. Magtiwala ka.”

tugon naman ni Seth.

Kinakabahan man, ay humakbang si Silas. Hindi niya na alam kung saan niya nakukuha ang lakas ng loob upang sumunod sa mga mapangahas na plano ni Seth. Pero alipin na siya ng kalibugan. Alipin na siya ng bibig at butas ng kaibigan ng nobyo. At gagawin niya lahat para muli itong malaspag.

Pagkaupong pagkaupo pa lang ni Silas sa upuan ay wala ng sinayang na sandali si Seth at kaagad na sinakmal ang titi ni Silas.

“Puuuuuuuuuuttaaaaa.”

napasubsob rin sa sarap si Silas sa lamesa habang nakatingin kay Aiden.

“So… sorry Hon. Ahhh. Putang ina.”

“Tama. Ganyan nga. Titigan mo ang taong pinagtataksilan natin.”

paggatong ni Seth at saka muling pinagpala ang titi ni Silas.

Tila sawa kung lumingkis ang dila ni Seth sa matikas na pagkalalaki ni Seth. At sa tuwing sinasagad ni Seth ang pagsuso ay napapaangat ang kanyang katawan. Sa sobrang sarap ay hindi na napigilan ni Silas ang sarili kung hindi ibuyangyang ang buong kahubaran at saka tuluyang nagpaubaya. Hindi na niya alintana na nasa harap si Aiden.

“Putang ina. Huwag mong tigilan. Sayong sayo ’yan.”

malibog na wika ni Silas.

Tila naman nanalo sa loto si Seth sa narinig. Bahagya itong napangiti at mas pinagbutihan ang pagtatrabaho.

Maya maya pa’y hinawakan ni Silas ang ulo ni Seth at kinantot ang bunganga nito.

“ gwark gwark “

tunog ng labas-pasok na titi ni Silas sa makasalanang bibig ni Seth.

Ilang beses muntik mabulunan sa laki. Nagluluha na rin at halos sinisipon si Seth. Ngunit wala siyang pakialam. Ito ang gusto niya. Ang magpababoy. Magpagamit. Magpaalipin. Magpalaspag sa nobyo ng kanyang matalik na kaibigan.

“Putang ina ka. ’Di ba yan ang gusto mo? ’Yung nilalaspag ka.”

mapanuksong wika ni Silas.

“Hmmm. Hmmm.”

iyon na lang ang tanging naitugon ni Seth dahil ayaw tigilan ni Silas ang pagkantot sa bibig niya.

Matapos ang ilang minuto, pinahinto ni Silas si Seth. Gamit ang kamay ay ma-otoridad niyang pinatalikod ito, pinatukod ang kamay sa lamesa at saka inililis ang short. Dahilan upang si Seth naman ngayon ang tumunghay sa tulog na tulog na kaibigan.

Habang pinagmamasdan ang kaibigan, wala siyang awang naramdaman. Bagkus, tinuya pa niya ito sa kanyang isip. Na kesho pagmasdan mo kung papaano ako kakainin ng nobyo mo. Na kesho kaya kong baliwin ang nobyo. Mga bagay na hindi kayang gawin ng kanyang kaibigan. Maraming bagay ang tumatakbo sa kanyang isip ng mga sandaling iyon. Lahat ay patungkol sa panunuya sa kaibigan. Nang biglang…

“Fuck!”

naputol ang kanyang pag-iisip ng dumampi ang makasalanang dila ni Silas sa kanyang butas.

“Putang ina. Gusto mong mahuli tayo?”

humingi ng sorry si Seth

. “Hinaan mo.”

Maya-maya pa, muling bumalik sa pagluhod si Silas at nasa harap niya ang mamula mula at masarap na butas ni Seth. Tinangnan niya muna ang kabuuan ng pwet ni Seth. Napakaganda. Nakakalibog. Napakakinis. Kay sarap. Naalala niya noon, gustong gusto niyang i-rim ang nobyo perp ayaw nitong pumayag. Nahihiya ito. Hindi daw siya confident. Inirespeto naman niya ito. At pagdaan ng ilang buwan ay tila namatay ang sex drive niyang dati ay nagaapoy. Ngunit ng makilala niya si Seth, tila muli itong nasindahan. At heto siya ngayon, sinisibasib na ng halik, dila, at lasap ang kanyang puke.

“Hmmm. Hmmm.”

mga impit na ungol ni Seth pero sapat na upang marinig ni Silas.

Halos galugarin ng dila ni Silas ang kasulok-sulukan ni Seth. Hindi magkaintindihan si Seth kung saan ipapaling ang ulo. Kung saan ikakapit ang kamay. Sapagkat lubhang kay sarap ng ginagawa sa kanya ni Silas. At sa bawat tingin niya, nakikita niya ang nobyo nitong walang kaalam-alam.

Ginagawa rin naman ni Gabriel ito sa kanya. Masarap rin. Pero iba talaga ang hagod ng lahat ng ginagawa ni Silas. Nas masarap. Mas sexy. Mas maalindog.

Maya-maya pa, nakaramdam na lang si Seth ng isang mahaba at malaking laman na inihahampas sa mga pisngi ng kanyang puwet. Tumingin siya ng malandi kay Silas.

“Kantutin mo ako sa harap niya.”

ngiting demonyo lang ang isinukli kanya ni Silas.

Walang sabi-sabi, biglang ipinasak ni Silas ang kanyang naghuhumindik na titi sa basang basa ng laway na butas ni Seth.

“Accckkk—”

kaagad na natakpan ni Silas ng kanyang kamay ang bibig ni Seth.

Nakiramdam sila. Nanimbang. Napalakas ang ungol ni Seth dahilan upang gumawa ng isang ingay na sapat para magising si Aiden. Bahagya itong gumalaw. Halos mapatiran ng hininga ang dalawa. Sa oras na bumukas ang mata ni Aiden, wala na silang lusot. Makikita niya na nakapasak ang titi ng kanyang nobyo na para sa kanya lamang sana, sa butas ng minamahal na kaibigan.

Ngunit kapwa sila nakahinga ng maluwag ng mag-ayos lamang ng pwesto ng kanyang ulo si Aiden at pagdaan ng ilang segundo’y parang hinipan. Dinig na ulit ang kanyang mahihinang halik.

Kung sila’y nakahinga na ng maluwag, nananatili namang masikip at sinasakal ng butas ni Seth ang titi ni Silas. Ginabayan ni Silas ang kamay ni Seth sa upuan upang doon tumuon, nang sa gayon ay hindi lumilha ng langitngit at hindi umuga ang lamesang pinagpapatungan ni Aiden ng kanyang ulo. Nang masigurado na niyang nakahawak na si Seth sa upuan, nagsimula na siyang umulos.

“Ughhhhh.”

mahihinang halinghing ni Seth.

“Ang sikip pa rin, putang-ina.”

bwelta naman ni Silas. “Ang sarap!”

“Mas masarap pa sa lahat ng butas na natikman mo? Mas masarap pa sa butas ng nobyo mo?”

tanong ni Seth.

“Tang-ina, oo.”

at pagtapos noon ay pinanggigilan na ni Silas ang butas ni Seth.

Mabilis na urong-sulong na ulos ang nagyari. At sa bawat ulos ay sinasalubong ng mga katawan nila ang isa’t isa. Plak Plak Plak tunog na likha ng dalawang katawang naghahampasan. Tunog ng mga nangingintab na balat fulot ng pawis sa tuwing magtatagpo.

“Fuck. You’re a different kind of beast, Silas! Walang wala lahat ng kumantot sa’kin sa sarap mong bumira.”

papuri ni Seth kay Silas.

“Dapat lang. Ugh. Tang ina ka. Sa’kin mo lang to mararanasan kaya huwag ka nang magpapakantot sa iba. Lalo na sa walang silbi mong boyfriend.”

tugon ni Silas.

Tuloy lang sila sa paggawa ng kasalanan. Minsa’y bumabagal ang pag ulos ni Silas. Minsan naman ay biglang bibilisan na siyang nakapagpabaliw kay Seth. Hindi niya mawari kung papaano magrereact sa galing ni Silas. Sa parte naman ni Seth, muscle control ang kanyang iginaganti. Sa tuwing ginagawa niya ito ay walang kasing sarap na halinghing ang naririnig niya kay Silas na tila ba musika sa kanyang pandinig.

Kapwa sila nakatingin ngayon kay Aiden.  Kaibigan. Nobyo. Kapwa sila nasa unahan ngayon ng minamahal nila. Gumagawa ng isang bagay na hindi dapat. Pero hindi na nila para itigil ang ginagawa. Lunod na sila sa libog. Tupok na sila ng kasalanan. At wala nang atrasan ito.

“Fuck me more. Fuck me deeper.”

halinghing ni Seth na tila walang pakialam na nasa harap niya si Aiden.

“Sabi mo eh.”

tila naging makina si Silas sa bilis at diin ng kantot.

“Haaaaaaaaaa—”

ungol ni Seth. Sa pangalawang pagkakataon ay hindi niya mapagtanto kung papaano siya mag-rereact.

Halos sampung minuto kinakasta ni Silas si Seth nang nakatuwad. Isa ito sa pinaka d’best na posisyon sapagkat damang dama ang otoridad at pagka-dominante ni Silas. Walang magawa ang kanyang bottom kung hindi tanggapin ang kanyang mga ulos at umungol na lamang. Ngunit maya-maya pa’y hinugot niya ito at siya naman ang naglakad papunta sa sofa, di kalayuan sa tinutulugan ni Aiden. Pagkaupo sa sofa ay kaagad nitong ibinukaka ang dalawang hita at isinampa sa batok ang kanyang dalawang kamay. Dahilan upang bumuyangyang angbkanyang napakatikas na kahubdan — ang kanyang kili-kiling nakakatakam, ang dibdib nitong namumutok, ang abs na pinakintab ng pawis, at ang matipuno nitong pagkalalaki.

Nang mapagmasdan ito ni Seth, parang natuyo ang kanyang lalamunan. Nakakauhaw, wika niya sa kanyang sarili. At kailangan na niyang pawiin ang kanyang uhaw. Kaya naman para siyang asong gumapang papunta sa kinaroroonan ng kanyang amo, at ng muli silang magharap nito…

“Ride me.”

punong puno ng libog na wika ni Silas.

“As you wish.”

naghanda na si Seth na upuan ang kahindikan ni Silas.

Dahan-dahan, maingat, pero puno ng apoy. Ganyan unti-unting inupuan at sinakop ng makasalanang butas ni Seth ang pag-aari ni Silas.

“Haaaaaa—hmp.”

daing ni Seth.

Kahit ilang beses na siyang pinasok ni Silas, hindi pa rin masanay-sanay ang butas niya sa titi ni Silas. Parang unang pagkakataon palagi. Tila ginagalugad ang lahat lahat sa kanya sa tuwing papasok ito.

“That’s it, baby. Ride that dick.”

wika ni Silas habang mapusok ang tingin kay Seth.

Maya-maya pa ay tuluyan na ngang napasok ni Silas ng buong buo at sagad na sagad si Seth. Sa laki ng kahindikan ni Silas ay napabagsak ang katawan ni Seth sa katawan ni Silas. Napayakap din ito ng wala sa oras. Ilang segundo ring nakababad ang titi ni Silas sa mainit na butas ni Seth. Mga ilang minuto pa…

“Fuck me hard, daddy.”

wika ni Seth.

“No.”

wika ni Silas na siyang kinagulat ni Seth. May pagtatanong sa isip at tingin ni Seth.

“It’s your turn now. Satisfy me.”

at muling humayahay ang awra ni Silas.

“Then watch me.”

palabang sagot ni Seth.

Maya maya pa’y unti unti ng nagtaas-baba si Seth. Napakagat-labi si Seth. Napa-ungol si Silas. Kapwa nakarandam ng sarap sa ginagawa. Maya-maya pa ang marahang pagtaas-baba ni Seth ay napalitan ng agresibong pagtaas at baba. Dahilan upang lumikha ng ingay na hindi nila inalintana.

plok plok plok

Muling tunog ng dalawang balakang na naghahampasan. Napakasexy tingnan ni Seth habang inuupuan si Silas. Tila ginawa ang kanyang pwet upang upuan ang titi ni Silas. Sa tuwing tataas ang katawan ni Seth, kitang kita ni Silas ang ganda ng hubog ng katawan nito. Ang manly built nito. Sa tuwing bababa naman ang katawan nito, lumalapad ang balakang at ang pwet nito na mas nakakalibog tingnan. Kung magigising lamang si Aiden, makikita niya mula sa likuran kung paano kainin ng malapad na pwet ni Seth ang dambuhalang titi ng kanyang nobyo.

“Tang-ina ka, sige pa. Igiling mo pa.”

at iyon nga ang ginawa ni Seth.

Mas lumandi ang kanyang pag-upo. Iginiling niya ng iginiling ang balakang. Umikot nang umikot ang kanyang katawan sa kaibabawan ni Silas na mas lalong ikinabaliw ng binata.

“Putang ina ka. Ganyan nga. Pagsilbihan mo ’kong puta ka.”

malademonyong utos ni Silas.

“Is this how you want it, daddy?  Do you like this?  Do I make you feel good?” nakakalibog na tanong ni Seth habang parang hineteng nagtataas baba sa kahabaan ni Silas. 

“Yes baby. Bounce on me. I want more.”  tugon naman ni Silas.

“Haaaaa—annng sarap, Silas. Walang kasing sarap.”

anas ni Seth.

“Magpakasawa ka sa kantot ko ngayong gabi. Lalaspagin kita bago ako umuwi ng America.”

wika ni Silas habang sinasalsal ng butas ni Seth ang kanyang titi.

“Fuuuuuuuckkkk — hindi ko na ata kaya nang wala ang titi at kantot mo.”

tugon naman ni Seth.

“Shit. Aghhh — tang ina ako din. Mamimiss ko tong kaputahan mo.”

sagot naman ni Silas at sabay inilagay ang kamay sa slutty waist ni Seth at ginabayan ang pagtaas-baba nito. “Dadalasan ko pagbalik dito. Ahhh. Dadami—ahhh fuck.”

“Haaaa — hmmm ahh. Ano… ano ’yon?”

wika ni Seth.

“Tatanggapin ko lahat ng projects na Philippine-based. Para makabalik dito. Para makantot ko ulit itong butas mo.”

wika ni Silas.

“Ughhhh. Fuck, yes please. Tapos huwag mo na isama ang inutil na kaibigan ko. Para masolo natin ang isa’t at… at… ahhh… makapag-kantutan ng walang humpaaaa—ahhhhh”

Nagtagal sila sa ganong posisyon. Enjoy si Silas sa ganitong sitwasyon — na tila isa siyang hari na pinapasarap ng kanyang alipin. Gusto rin ito ni Seth. Pakiramdam niya ay isang siya magaling at masarap na puta kung titigan siya ni Silas.

Maya-maya pa…

“Kantutin mo ’ko sa kama niyo.”

---

May dalawang binata na hubo’t hubad sa loob ng isang malamig na kwarto. Kahit may aircon, ramdam na ramdam ang umaatikabong init sa pagitan ng dalawa. Ang isa ay nakahiga sa kama. Mistulang isang pagkain na nagiintay malapa. Ang isa’y tila isang leon na nakahanda nang sumunggab.

“Finally. Makakantot mo na ako sa kama niyo. Sa kama kung daan kayo natutulog, naglalambingan, at nagkakantutan.”

sabay ngisi ni Seth.

“At sisiguraduhin kong pagkatapos ng gabing ’to… ako na ang maaalala mo kapag nakita mo ’to.”

dagdag pa niya.

Napangiti lang si Silas. Tunay na palaban ang kaibigan ng kanyang nobyo. Kayang pantayan ang kanyang kalibugan. At ito ang gusto niya sa kinakantot. Mabangis. Palaban.

Maya maya pa’y isinampay na ni Silas ang mga binti ni Seth. Naghahanda na sa muling bakbakan.

“Fuck, Silas. Ang gwapo mo. Ang sarap mo pa kumantot.”

slip of the tongue ni Seth.

“Kung ganyan kasarap si Gabriel, baka araw araw na akong nagpakasta sa kanya. Kahit kailan niya gustuhin.”

wika dagdag pa niya.

“Kaso?”

panunukso ni Silas.

“Kaso hindi eh. Masarap lang siya. Pero mas masarap ka. Magaling siya. Pero lubhang nas magaling ka. Ikaw lang nakakapagpabaliw sa’kin.”

wika nito.

“Kaya please… baliwin mo na ako.”

Walang sabi-sabi, muling ipinasok ni Silas ang kanyang kahindikan sa sabik na sabik na butas ni Seth.

“Ahhhhh — ang sarap! Fuck me more pleaseeeee. Sobrang sarap.”

Tila sinisilihan si Silas sa naririnig at mas lalo pang ginaganahan. Walang imik imik pero parang gasolina ang hindi mapakaling ulo ni Seth at ang mga halinghing nito sa kanya. Mas lalo siyang ginaganahan. Mas lalo niyang dinidiinan. At sa pagkakataong ito ay mas malayo ang naabot niya.

“Ohhh fuuuck. Ano ’yon? Fuck. Ang sarap ulitin mo!” at muling umulos ng malalim si Silas. “Fuck!”

“Gusto mo ’yon, ha? Gusto mo ’yon?!”

“Yes. Ulitin mo. Ulitin m — oohhhh!”

“Kaya bang gawin SA IYO. ITO. NG. BOYFRIEND. MO.”

sa bawat salita ay may diin sa kantot ni Silas.

“Hindi. Ahhh! Ikaw lang nakakapagparamdam nito sa’kin. Ahhh!”

halos mabaliw na tugon ni Seth.

Nagpatuloy ang kanilang pagkakantutan. Mga halinghing ang bumalot sa buong kwarto. Kahit malamig, pawisang pawisan ang dalawa. Ayaw papigil. Ayaw huminto. Kantot kung kantot.

Maya-maya pa ay naramdaman na ni Silas ang pag-akyat ng tamod niya mula sa kanyang bayag.

“Malapit na ako!”

anas ni Silas.

“Punlaan mo ’ko. Please.”

at walang sinayang na sandali si Silas.

Mabilis niyang niyari ang butas ni Seth hanggang sa…

“Ito na ako… ito na ako. Ahhhh!”

at pumulandit ang masaga at mainit na katas ni  Silas sa kalooban ni Seth.

Kapwa sila pagod. Kapwa sila hingal. Basang basa ng pawis ang kanilang katawan na bagsak sa kama.

“Hindi pa tayo tapos.”

madiing wika ni Silas.

---

Habang abala sina Seth at Silas sa kanilang kasalanan, may isang pares ng mga matang palihim na nakamasid mula sa siwang ng pinto. Tahimik. Walang ingay. Hindi man niya nakita ang lahat pero sapat. Ang bawat ungol, ang bawat maruming salita,  ang bawat pagbaliw sa kalibugan, at ang lahat ng mga salitang humamak sa kanya bilang tao, bilang nobyo, at bilang isang lalaki.

Sa bawat halinghing na umaalingawngaw sa loob, unti-unting nilalamon ng sakit ang taong nakamasid. Parang unti-unting pinupunit ang laman ng kanyang dibdib, bawat daing ay parang latigong dumadampi sa balat. Ramdam niya ang lamig na dumadaloy sa kanyang buong katawan, na wari’y nilalamon ng dilim ang kanyang pagkatao.

Hindi lang ang katawan ng kanyang minamahal ang ipinagkanulo kung hindi pati na rin ang dangal, ang halaga, at ang tiwalang buong buo niyang iniukol. Ang mga salitang narinig niya ay tila sumpang paulit-ulit na uukit sa kanyang isipan.

Ngunit sa halip na sumugod, sa halip na magwala, tahimik siyang umatras. Mabigat ang bawat hakbang, tila bawat galaw ay may dalang libo-libong piraso ng kanyang pusong nadurog. Pilit niyang nilunok ang hinanakit at pinigil ang hagulgol, hanggang sa ang tanging magawa na lamang niya’y iwan ang lugar kasingdahan ng kanyang pagpasok, parang wala siyang iniwang bakas.

Hindi siya lubos na makapaniwala na ang bahay na pugad ng pagmamahalan at pagkakaibigan ay ginawang pugad ng kalibugan at kataksilan.

Itutuloy…

Thirteen

Chapter Thirteen

Magdamag nilang sinuyod ang bawat sulok ng bahay. Sa kusina, sala, banyo, kwarto. Parang hayok na hayok sa isa’t isa, hindi makuntento, hindi makabitaw. Bawat haplos at ungol nila’y naging marka sa mga dingding, bawat sulok ay nagkaroon ng sariling alaala ng kanilang pagtaksil. Minsan ay marahas, minsan ay mabagal at mapusok, pero iisa lang ang pinagmumulan: ang init ng pagnanasa at ang thrill ng bawal.

Hindi nila namalayang lumilipas ang oras. Hanggang sa unti-unti nang bumubukas ang liwanag ng umaga, at doon lang sila huminto, parehong hingal at pawis na pawis, pagod ngunit hindi nagsisisi.

Si Aiden, mahimbing pa ring natutulog, walang kaalam-alam sa lahat. Naunang magising si Aiden at nakita na ayos na ang hapag samantalang si Seth ay nakita niyang nakapikit sa sofa. Sakto namang paglabas ni Silas mula sa banyo, basa pa ang buhok galing sa paliligo. Maya maya ay kaniya ng inaya ang nobyo na ipagpatuloy ang pagtulog sa kanilang kwarto at doo’y niyakap ni Silas si Aiden ng mahigpit, tila walang nangyari. Walang bakas ng pagkakasala. Para bang ang buong magdamag na iyon ay isa lamang bangungot na hindi kailanman naganap.

Pagkatapos maghanda ng brunch, kinuha ni Silas ang cellphone at tumawag kay Seth. Tahimik ang bahay. Sa itaas, mahimbing pa rin ang tulog ni Aiden, nakadapa sa kama, banayad ang paghinga. Pero hindi iyon nakapigil kay Silas na bumalik agad sa apoy ng kagabi.

“Hello?”

paos na boses ni Seth sa kabilang linya.

“Bakit gising ka pa? Hindi ba dapat nagpapahinga ka na kasi… pinagod kita kagabi?”

tanong ni Silas habang inilapag ang platito sa mesa. Sinusubukan niyang gawing normal ang tono pero alam niyang may kasamang ngisi ang boses niya.

“Hindi pa ako makatulog.”

sagot ni Seth, humahabol ng hininga.

“Masakit pa katawan ko.”

“Bakit naman?”

kunwari’y inosente si Silas.

“Binugbog mo kasi… sa kantot.”

mariing sagot ni Seth, may kasamang mahinang tawa.

“Tangina… naaalala ko tuloy kung paano ka umungol kagabi.”

Napakagat-labi si Silas.

“Fuck… pati ako, iniisip ko pa rin kung paano mo ’ko tinira. Halos mawalan ako ng ulirat sa sobrang sarap.”

balik ni Seth, marahas ang hinga.

“Alam mo bang nakahiga ngayon si Aiden sa kama kung saan kita kinasta kagabi? Wala siyang kaalam-alam.”

Tumigil saglit si Silas, sinilip ang direksiyon ng kwarto. Muling nakatulog si Aiden matapos magising.

“Shit!”

bulong ni Seth, tila mas nalilibugan.

“Ang sarap isipin. Kagabi ako ang laspag, tapos ngayong umaga siya ang niyayakap mo.”

“Kung alam lang niya kung gaano kita binabaliw… binitin pa nga kita eh. Pero babawi ako.”

Humalakhak si Silas, mahinang-mababa.

“Gusto ko ’yan!”

sagot ni Seth.

“Pero Silas… seryoso ka ba kagabi? Na dadalasan mong umuwi dito para makasta ako?”

“Pipilitin ko.”

mariin na sagot ni Silas.

“Kasi kailangan kita. Kailangan kong mapalaspag ka.”

Sandaling natahimik si Seth, tapos biglang naglatag ng mas masahol na plano.

“What if… dalhin mo na lang ako sa Amerika?”

“Ha? Paano?”

Napakunot ang noo ni Silas.

“Hanapan mo ’ko ng trabaho.”

tugon ni Seth, puno ng pananabik.

“Job opening lang tapos ako na bahala sa money. Opportunity lang need ko. Pwede akong makitira muna sa inyo ni Aiden. Tapos kapag nakasweldo na ako, lilipat ako ng sariling place. Pero kahit ano mangyari… kahit saan ako makahanap ng place, paglalaanan kita at ang burat mo ng oras. Kahit kelan mo gusto, ready akong magpagamit. Ready akong magpalaspag.”

“Tangina, Seth. Ang sarap isipin. Bago ako umuwi galing trabaho, dadaan muna ako sa’yo. Kakastahin kita hanggang mawalan ka ng lakas. Tapos… tsaka lang ako uuwi kay Aiden. Na parang walang nangyari.”

Napakagat-labi si Silas, ramdam ang unti-unting pagtigas muli ng kanyang laman.

“Oo, Silas. Level up na cheating natin. Hindi na lang ito basta libog. Magiging buhay na natin.”

Humalakhak si Seth, puno ng tukso.

“Puta. Kapag bumalik ako sa Amerika, gagawin ko ang lahat. Hahanap ako ng trabaho para sa’yo. Hindi ko hahayaan na matapos ’to.”

Napahawak si Silas sa sariling dibdib, naglalagablab ang isipan.

“Good.”

sagot ni Seth, paos, puno ng apoy.

“Kasi pangako ko rin sa’yo… kahit kailan mo gusto… kahit saan…kahit ilan.”

Pagkatapos ng huling mga salita ni Seth, napahawak si Silas sa sarili. Ramdam niya ang biglang pagbangon ng apoy sa katawan niya. Napapikit siya, pinakikinggan ang bawat ungol at paghinga ni Seth sa kabilang linya.

“Kung andito ka lang…”

bulong ni Silas, mahigpit ang hawak sa telepono.

“…tinira na ulit kita ngayon. Wala nang tigil, hanggang mamaga ka na naman.”

“At kung andyan ako, Silas… hahayaan kong laspagin mo ’ko buong araw. Kahit anong gawin mo, hinding-hindi ako tatanggi.”

Narinig niya ang mahinang tawa ni Seth, puno ng tukso at hamon.

Lalong umigting ang init sa katawan ni Silas. Habang nag-uusap sila, ramdam niya ang pag-igting ng kanyang laman, bawat salita ni Seth ay tila mismong dampi ng balat. Sa isip niya’y bumabalik ang mga eksena ng nakaraang gabi. Ang pawis, ang ungol, ang bawat marahas na ulos na nagpatirik ng mata nilang dalawa.

“Putangina, Seth… iniisip ko pa rin yung mukha mo kagabi. Yung pagmamakaawa mong ituloy ko pa…”

Napakagat-labi siya, halos mapasubsob sa mesa.

“…kung narito ka lang, hindi ka makakalakad ngayon.”

“Then gawin mo ulit sa’kin kapag nagkita tayo.”

sagot ni Seth, mababa at halos pabulong.

“Alam mong ikaw lang ang makakapagpasuko sa’kin ng ganito.”

Tila mawawala na si Silas sa sariling mundo nang biglang kumilos ang katahimikan ng bahay. Narinig niya ang kaluskos mula sa hagdan.

Nagising na si Aiden.

Mabilis na ibinaba ni Silas ang telepono, halos mahulog pa sa mesa, at agad inayos ang sarili. Kinuha ang hininga, pilit na pinapakalma ang pintig ng dibdib. Nang bumaba si Aiden, inabutan niya ito ng ngiti at marahang inalalayan papunta sa mesa.

“Halika na.”

wika niya, pinipilit gawing normal ang boses.

“Sabay na tayong mag-almusal.”

At sa sandaling iyon, parang walang nangyari. Tila nagkakaroon na ng kalyo ang konsensya ni Silas. Tila nasasanay na siyang manggago. Wala siyang kasalanang iniingatan. Wala siyang tinatagong apoy na kayang sunugin ang lahat.

---

Mainit ang tubig na bumabalot sa balat ni Silas. Nakatayo siya sa ilalim ng shower, mariing nakapikit, hinahayaan ang bawat patak na dumaloy sa buhok niya pababa sa katawan. Para bang gusto niyang hugasan hindi lang ang pawis at pagod, kundi pati na rin ang bakas ng kasalanang pilit niyang isinasantabi.

Ilang ulit niyang sinabon ang katawan. Mas madiin kaysa dati. Pinupunasan, kinukuskos, inuulit. Parang hangarin niyang mawala ang lahat ng alaala ng gabing iyon. Pero kahit anong pilit, mas lalo lang sumisiksik sa utak niya ang mga larawan.

Napatingin siya sa isang sulok ng banyo. Ang mismong parte kung saan kagabi, halos mabaliw sila ni Seth. Doon niya ito binuhat, isinandal, at hinayaang malunod sa sabik.

At bumalik sa alaala ang lahat.

Flashback:

Basang-basa na ang katawan nila, hindi lang ng tubig mula sa shower kundi ng pawis at init ng kalaswaan. Sa isang iglap, binuhat ni Silas si Seth. Para bang wala itong bigat. Napasinghap si Seth, napakapit sa batok ng lalaki habang ramdam ang tigas na dumikit sa kanyang balat.

Isinandal siya ni Silas sa malamig na dingding ng banyo. Kumilabot ang balat ni Seth sa lamig, pero mabilis itong tinabunan ng apoy ng init mula sa katawan ng lalaki. Sa bawat dikit ng balakang nila, nagngangalit ang tensyon.

“Shit… Silas…” bulong ni Seth, halos kagat-labi sa gigil. “Ang init mo. Sige… iparamdam mo ulit.”

“Ganito ba ’yong hinahanap-hanap mo, ha?” Mapanuksong ngumisi si Silas, idinidikit ang labi sa tainga ng kaulayaw.

“Oo… oo, fuck. Ganyan nga. Please. Huwag mong tigilan.” Napapikit si Seth, napatingala sa sarap, pinipilit sagutin kahit kapos hininga.

Muling idiniin ni Silas ang katawan, bawat galaw ay may diin, may pananakop. Sa bawat bulong niya, para bang dinadala niya si Seth sa sukdulan:

“Tingnan mo sarili mo… sabik na sabik.”

“Sinong hindi masasabik sa’yo?”

Napangiti ng marahan si Silasm Mukhang baliw na baliw sa kantot niya ang kaibigan ng nonyo.

“Hindi ka mapupuno hangga’t ako ang kasama mo.”

“Don’t stop… please… don’t stop!” hingal na sagot ni Seth, halos mamalipit sa pagitan ng lamig ng pader at apoy ng lalaki.

At doon na nagsimulang mabura ang lahat - oras, paligid, at hiya. Ang natira lang ay ang dalawang katawan na nagsasalpukan, dalawang pusong nagtataksil, at dalawang bibig na patuloy na nagbubulungan ng mga kasalanang masarap ulit-ulitin.

End of flashback

Pagdilat ni Silas, hingal pa rin siya, kahit matagal nang tapos ang lahat. Ramdam niya ang bigat sa puson, ang pagbalik ng init na dapat sana’y naubos na kagabi. Napabuntong-hininga siya, at bago pa niya mapigilan ang sarili, napatingin siya sa sariling katawan.

Matigas na naman siya.

“Putangina, Seth…”

bulong niya, mariing hinahaplos ang sarili.

“Hindi kita matanggal sa isip ko. Ang sarap mo kagabi… ang sarap mo palaging ulitin.”

Pinikit niya ang mga mata, hinayaan ang alaala na muling lamunin siya. Inimagine niya ang mukha ni Seth, ang mga ungol, ang init ng kanilang balat na nagsasalpukan. Habang mas bumibilis ang galaw ng kanyang kamay, mas lumalalim ang ungol niya, binabanggit ang pangalan ni Seth paulit-ulit na parang dasal.

At sa isang iglap, sumabog siya, mariing napakapit sa tiles ng banyo, hingal na hingal, ngunit may ngiting puno ng kasakiman at pagkauhaw.

Nagpatuloy siya sa paliligo, hinayaan ang tubig na tangayin ang lahat ng bakas. Nang matapos, kinuha niya ang tuwalya at lumabas ng banyo - ngunit natigilan siya.

Nandoon si Seth. Nakatalikod, kausap ang telepono, at halatang nagulat nang makita siya. Agad din siyang sinalubong ni Aiden, na may bakas ng pag-aalala sa mukha.

“Silas… may problema si Seth.”

maingat na bungad ni Aiden.

Napakunot ang noo ni Silas, pilit na itinatago ang biglang kaba.

“Bakit daw?”

tanong ni Silas

Sabi ni Aiden, matapos raw nilang magkita, nakatulog si Seth ng matagal. Napaismid si Silas, napalunok ng laway. Sa loob-loob niya, alam niyang hindi totoo ang sinabi ni Seth na nakatulog lang ito. Dahil ang totoo’y umabot pa sa tawagan sa telepono ang kanilang kalibugan. Pero pagkagising nito, pagpapatuloy ni Aiden nh kwento, dumiretso raw sa apartment ni Gabriel dahil kagabi pa pala ito tumatawag. Pagdating niya doon - wala na si Gab. Wala ring mga gamit. Hindi na ito sumasagot hanggang ngayon.

Napasinghap si Silas, biglang bumigat ang dibdib. Habang pinapaliwanag ni Aiden ang nangyari, hindi niya maiwasang maramdaman ang malamig na pangamba na gumapang sa katawan niya.

Hindi kaya… Hindi kaya sumunod si Gabriel kagabi? At nakita sila ni Seth?

Bigla siyang kinabahan. Para bang lahat ng laman-loob niya ay naghalo-halo, kumakabog ang dibdib niya na parang sasabog. Pinilit niyang gawing normal ang ekspresyon ng mukha, pero ramdam niya ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay.

“Silas? Okay ka lang?”

tanong ni Aiden, napansin ang pagkailang niya.

“Oo… oo naman. Siguro… siguro umalis lang si Gab. Alam mo naman ’yon, minsan biglaan.”

Tumango siya agad, mabilis, halos padalos-dalos.

Pero hindi siya mapakali. Ang isip niya, paulit-ulit na bumabalik sa imahe kagabi. Ang mga ungol, ang mga galaw, ang mga salitang hindi dapat marinig ng iba. At ngayon, hindi niya maiwasang isipin… paano kung may ibang nakarinig? Paano kung mismong si Gabriel ang nakakita?

Dahan-dahan siyang lumingon kay Seth. Tahimik ito, nakayuko, pero bakas ang tensyon sa panga at ang pamumula ng balat na hindi maitatago ng kahit anong ngiti. Para bang may tinatago rin itong kaba, isang kaba na kapareho ng kanya.

Sa pagitan ng mga titig nila, walang salitang lumabas, pero malinaw ang tanong na gumugulo sa dalawa:

Alam na kaya ni Gabriel?

---

Habang abala si Aiden sa kusina, nakatalikod at tila walang pakialam sa kanila, mabilis na lumapit si Silas kay Seth. May halong pagkataranta ang mga mata niya, hindi mapakali, at bahagyang pinipigilan ang paghinga para hindi mahalata.

“Sumagot na ba siya?”

bulong niya, halos hindi lumalabas ang tinig.

“Hindi pa nga eh. Wala pa rin.”

Umiling lang si Seth, medyo iritado pa ang kilos habang nagkrus ng braso..

“Sigurado ka?”

pilit ulit ni Silas, mas madiin na ngayon, pero halatang may kaba.

“Wala ba kayong pinagtalunan? May nasabi ba siya?”

“Wala naman. Basta ang huling usap namin, ihingi ko siya ng sorry sa inyo kasi nga hindi siya makakapunta kagabi kasi tambak ang workloads niya.”

Napabuntong-hininga si Seth, pinadausdos ang daliri sa gilid ng mesa na para bang gusto niyang may ibang mapagtuunan ng pansin.

Doon na nagsimulang bumilis ang tibok ng dibdib ni Silas. Ramdam niya ang panlalamig ng palad niya, kahit kanina lang ay kumakabog pa siya sa init ng shower. Hindi niya mapigilang magtanong, mahina, parang pakiusap na sana mali ang iniisip niya.

“Hindi kaya… alam na niya?”

Agad siyang tiningnan ni Seth, mabilis na nagpalit ng ekspresyon, mula sa pagkailang hanggang sa pilit na tawa.

“Paano naman? Walang paraan para malaman niya, ’di ba?”

Ngunit sa tono ng boses niya, ramdam na ramdam ang pilit.

Saglit na katahimikan ang sumunod. Pareho silang hindi makatingin nang diretso sa isa’t isa. At sa pagitan ng kanilang mga isip, parehas na may tanong na hindi nila kayang bigkasin: Paano kung totoo?

Biglang bumukas ang pintuan, kasabay ng yabag ni Aiden papalapit. Naglayo agad ang dalawa, para bang biglang nagkaroon ng malay sa eksena. Sa kanila’y sumalubong ang ngiti ni Aiden, pagod pero masigla.

“Bukas na flight namin.”

aniya, hawak-hawak ang mga tiket.

“Ready na kami. Pero grabe… ang hirap niyong iwan na ganyan.”

“Anong oras ba kayo natapos kagabi?”

Muling nagsalita si Aiden, ngayon mas seryoso.

“Mga alas-dos.”

pagsisinungaling ni Seth, hindi makatingin at abala sa pagtapik ng sahig ng paa niya.

“Hindi kaya nagtampo siya?”

Umangat ang kilay ni Aiden.

“Bakit naman?”

singit ni Silas, mabilis, halatang nagmamadaling isalba ang sitwasyon.

“Hindi naman siya pupunta.”

“Ah, hindi ba nakarating?”

tanong muli ni Aiden, nakakunot ang noo.

“Oo. Sabi ni Seth kagabi, madami daw trabaho.”

mabilis na dagdag ni Silas.

Tumango si Aiden, parang wala nang gustong palalimin pa. Pero bago siya tumalikod, kumunot ang noo niya.

“Teka…” wika ni Aiden habang nakatingin ng matalim kay Seth.

“Hindi kaya… hindi kaya alam na niya?”

“Alam ang alin?” takang taka na tanong ni Seth.

“Kagabi… bago ako malasing. ’Di ba nagkekwentuhan tayo. Paano kung nalaman niya na nagcheat ka?” nagkatinginan si Silas at Seth.

Alam ng dalawa na marahil ay hindi alam ni Aiden ang totoong kwento patungkol sa ibinahaging pagtataksil ni Seth kagabi pero lapat pa rin ito sa konteksto ng sitwasyon nila ngayon. Parehas silang pigil-hiningang nagkunwaring walang dapat ikabahala.

“Hi… hindi bessy. Hindi naman siguro. Malinis naman akong trumabaho.” sabay sulyap kay Silas ni Seth.

“Ohh. Okay. Pero Seth, hindi ko pa rin sinusportahan ’yang gawa mong ’yan. Kung sakaling alam na nga ni Gabriel at desisyon niyang umalis, bukod sa wala tayong magagawa eh sa tingin ko tama lang ’yun.” mahabang litanya ni Aiden.

Muling namayani ang katahimikan. Maya-maya pa, biglang nagsalita muli si Aiden.

“Oo nga pala. Nakalimutan ko. Bakit

iniwan niyo bukas ang pinto? Nakaawang kanina paggising ko.“ Nagulat ang dalawa. Pareho silang natigilan, sabay napatingin sa isa’t isa, gulat at kaba ang bumungad sa mga mata.

“Bukas? Anong bukas? Bukas ang pinto?”

sabay na tanong nila, halos sabay ang tono ng pagtatanggi.

“Oo.”

iritadong sagot ni Aiden, bakas ang inis.

“Paano kung may nakapasok? Paano kung may nawala? O kung may nanakit sa’tin? Hindi kayo nag-iisip.”

Habang tuloy ang sermon ni Aiden, halos hindi na iyon naririnig nina Silas at Seth. Ang utak nila, sabay-sabay na binabalikan ang bawat ungol, bawat halinghing, bawat hampas ng laman na naganap kagabi. At doon kumabog ang dibdib nila nang sabay-parehong natataranta sa iisang tanong na hindi nila matakasan:

Hindi kaya… nakita nga sila kagabi?

Itutuloy…

Fourteen

Chapter Fourteen

Mabigat ang hangin sa loob ng airport. Ang mga monitor ay pulang-pula ng CANCELLED at DELAYED na mga flight, at halos sabay-sabay ang ugong ng reklamo ng mga pasahero. Bawat isa, may dalang galit, takot, o pagkadismaya. Sa gitna ng kaguluhan, naroon sina Silas at Aiden, natutyo na ang kanina’y basang-basang damit, sapatos, at pantalon dahil sa ulan. Pareho silang mukhang naubusan na ng pasensya.

“Ma’am, anong ibig sabihin nito?!”

halos pasigaw na wika ni Silas habang kausap ang babae sa counter.

“Apat na oras kaming naghintay dito, tapos sasabihin ninyo ngayon lang na cancelled?! Ano ba ’yan!”

“Sir, pasensya na po. Malakas talaga ang bagyo. For everyone’s safety po, kinansel lahat ng flights. Hindi lang po sa inyo—”

 Pinilit ng staff na ngumiti pero bakas ang pagod at tensyon.

“Alam namin! Nakikita naman namin, hindi ba?!”

singit ni Aiden na ngayo’y nakasandal sa counter, halos nanginginig sa inis.

“Pero bakit ngayon lang sinasabi? Ang tagal ng may weather forecast. Ilang beses din kaming nag-follow up sa inyo kasi alam naming ngayon ang landfall ng bagyo. Sabi niyo, magpoproceed ang flight. Tapos ngayon, cancelled na. Kanina pa dapat, hindi ’yung pinaasa ninyo kaming makakaalis!”

Nagkatinginan ang ibang pasahero, parang mga nag-e-echo ang mga hinaing nila sa bunganga nina Silas at Aiden. May sumabay pa ngang matandang babae sa likod nila:

“Oo nga naman, ilang oras na kaming nag-aabang dito!”

“Sir, Ma’am… naiintindihan ko po ang inis ninyo, pero ito po ang rebooking form. Earliest available flight is seven days from now.” 

Huminga nang malalim ang staff, sabay abot ng form.

“SEVEN days?!”

Halos bumulwak ang galit sa boses ni Silas.

“One whole week? Are you kidding me? Wala bang mas maaga? Kahit anong seat, kahit anong oras, kahit connecting flight pa ’yan!”

 “Sir, puno na po lahat. Stranded din kasi ang ibang pasahero. Ang system po ang nagbigay niyan.”

 Ngumisi nang mahina ang babae, halatang sanay na sa ganyang reaksyon.

“Bullshit!”

bulong ni Silas, napasabunot sa buhok niya.

“Anong gagawin namin dito ng pitong araw, ha? Hindi ba kayo nag-iisip? May trabaho kami, may buhay kami sa U.S.! Tapos dahil lang dito, isang linggo kaming matetengga?!” gigil na wika ni Aiden.

“Sir, pasensya na po talaga.”

sagot ng staff, halos nakikiusap na rin.

“Hindi rin po namin kagustuhan. Wala pong makakalipad habang may signal number four pa. Ligtas na biyahe po ang iniisip natin.”

Napatigil sandali si Aiden, pero bakas pa rin ang pagkadismaya sa mukha niya. Umiling lang siya at napahampas sa counter.

 “This is a nightmare.” ito na lamang ang nasabi ni Aiden.

Naglakad palayo ang dalawa, parehas na nanlilisik ang mga mata. Habang tinatahak ang mahabang pila ng mga reklamo, sinabayan sila ng ingay ng ibang stranded passengers. May umiiyak, may nagmumura, may nagkukwento ng perwisyo. At para bang mas lalo lang silang nababadtrip.

Pagkalabas nila ng terminal, sinalubong sila ng mas malakas pang ulan. Basang-basa agad ang balikat ni Silas kahit may payong si Aiden. Walang masakyan, mahaba ang pila ng taxi, at lahat ay nag-aagawan. Nagpasya na lang silang sumuong kahit mala-baha na ang daan papunta sa sakayan ng bus.

“Putang ina, hindi pa tayo nakaalis, binaha na agad tayo.”

reklamo ni Silas, ramdam ang bigat ng bawat hakbang habang sumasadsad ang tubig sa kanyang sapatos.

“Seven days, Silas. Seven fucking days. Kung pwede lang, maglalakad na lang ako papuntang America.” 

Si Aiden naman, pikit-mata na lang, pero bakas ang galit sa bawat buntong-hininga.

Pareho silang tahimik nang makarating sa bahay. Pagkapasok, halos sabay nilang hinagis ang gamit sa sofa. Malagkit ang balat, basa ang buhok, at parang dala nila lahat ng bigat ng mundo. Umupo si Silas, hawak-hawak ang sentido, habang si Aiden naman ay diretso sa bintana, pinagmamasdan ang walang tigil na ulan.

Pareho silang hindi makapaniwala. Isang linggong delay. Isang linggong pagkakulong sa parehong lugar kung saan unti-unti nang lumalalim ang lihim na kasinungalingan.

---

Basang-basa pa ang sahig ng sala mula sa ulan nang dumating si Seth. Parang hindi man lang alintana ng lalaki ang lagkit ng suot niyang damit; nakangiti siyang sumalubong, dala-dala ang pamilyar na enerhiya na hindi mo alam kung tunay bang malasakit o may halong panunukso.

“Shit, narinig ko na-delay kayo!”

bungad ni Seth habang inaabot ang tuwalya sa sofa at pasimpleng pinunas sa buhok.

“Ang hassle nun, Aiden. Ang layo-layo na ng nilakbay niyo tapos ganun?”

“Hassle? Understatement pa ’yan, Seth. Nakapila kami ng mahaba, nagpakahirap makipagtalo sa staff, tapos ayun—seven days bago ang next available flight. Imagine mo, one whole week stuck dito. Ang dami kong plano sa States, lahat tuloy postponed.”

 Si Aiden, nanlilisik pa ang mata sa inis, agad umupo at napabuntong-hininga.

Nagpanggap na sympathetic si Seth, tumango-tango, sabay bigay ng mahinahong boses na may bahid pang-aalo.

 “Oo nga, nakakabuwisit ’yan. Pero isipin mo na lang, at least safe. Hindi rin biro ang lumipad habang may bagyo. Mas okay nang safe kayo dito kaysa may mangyaring masama.” wika nito.

“Safe my ass.”

sabat ni Aiden, nakakunot ang noo.

“May mga trabaho at commitments na akong nakaabang pagkalapag sana namin ng America. Lahat nakaayos na. Tapos ganito lang? Sobrang nakakafrustrate.”

Si Silas, tahimik lang, halatang pagod at nanonood lang kay Aiden na paikot-ikot habang inaayos ang gamit nila. Ramdam niya ang tensyon, pero hindi na siya sumingit—hahayaan na lang niyang ilabas ni Aiden ang lahat ng galit nito.

“Alam mo ba, parang gusto ko na lang mag-book ng ibang airline kahit triple pa ang presyo.”

tuloy-tuloy ni Aiden, sabay hagis ng damit sa kama.

“Pero syempre, hindi rin practical. Peste talaga. At ang tagal pa ng pitong araw. Do you know how much that ruins my schedule?”

“Gets ko, Aiden.”

sagot ni Seth, halos may halong lambing sa tono.

“Kung ako nga, mababaliw din. Pero… tingnan mo na lang sa bright side. More time together. More nights to chill.”

“Chill?”

balik ni Aiden, sabay hagikgik na puno ng inis.

“Hindi chill ang tawag dito, Seth. Torture ’to.”

Sabay na natahimik ang tatlo. Si Aiden, bumalik sa pag-aayos ng gamit sa kanilang kwarto, kumakabog pa rin ang dibdib sa galit. Si Silas, nakabantay lang, parang nag-aantay ng pagkakataong sumingit. At si Seth, ayun na. Kumilos nang palihim, dumulas papalapit kay Silas nang hindi napapansin ni Aiden.

Pasimpleng gumapang ang kamay ni Seth sa bewang ni Silas, at bago pa siya makapalag, hinarap siya nito at marahas na isinandal sa pader na natatakpan ng divider. Wala nang oras para sa bulungan o pampalubag-loob. Agad na ibinaba ni Silas ang zipper, hinila ang shorts ni Seth hanggang tuhod, at walang pasabi, ipinasok siya. Diretso. Buo. Walang pampadulas, puro init at gigil lang.

 “Aaahh—fuck!”

impit niyang ungol, mabilis na tinakpan ang sariling bibig.

 Napakagat si Seth sa labi, halos mapasigaw sa biglaang pagbaon.

“Shhh…”

mariing bulong ni Silas habang patuloy sa pagkadyot, bawat ulos ay marahas at puno ng gigil.

“Tahimik ka lang. Baka marinig tayo.”

“P-putangina, Silas… baka makita tayo…”

 Kagat-labi si Seth, kumapit sa balikat ng lalaki. Pilit niyang pinipigilan ang sarili pero halos manginig siya sa sarap.

“Wag ka mag-alala. Blind spot ’to. Hindi tayo basta-basta nakikita.”

Sabay diin ng balakang, buo at madiin, parang sinasampal ang laman sa bawat pasok. Lalong lumapit ang bibig ni Silas sa tainga niya, humahabol ng hininga.

“Aaahhh… shit!”

napasinghap si Seth, halos mawalan ng lakas ang tuhod. Ang malamig na pader ng sala ay naging kontrapunto sa apoy na nagmumula sa katawan ni Silas.

Mabilis. Mabigat. Parang may hinahabol. Ang bawat kadyot, sagad, parang gusto siyang lamunin ng buo. Wari  ba’y sa pagkantot sa butas ni Seth ibinuhos lahat ni Silas ang inis, galit, frustration, at disappointment sa kanilang na-delay na flight. Ang kamay ni Silas, nakahawak sa bewang niya, pilit siyang hinihila pabalik para salubungin ang bawat ulos.

“Putangina mo, kakantutin kita dito kahit delikado kasi badtrip ako.”

bulong ni Silas, boses puno ng libog.

“Hindi ko na kayang tigilan. Hindi kita titigilan, Seth.”

“Fuck, Silas!”

ungol ni Seth, halos mabasag ang boses niya sa panginginig.

“Fuck… ang sarap!”

At doon, tuloy-tuloy ang mabangis na pagkakasta. Walang pakialam kung may tao sa kabilang kwarto. Walang pakialam kung delikado. Ang alam lang nila, bawat segundo ay apoy na hindi nila mapapatay.

Hanggang sa…

“Silas?”

boses ni Aiden, galing sa kabilang kwarto.

“Halika muna rito, may tatanong ako tungkol sa gamit!”

Parang sinaksak ng malamig na tubig si Silas at Seth. Mabilis pa sa alas kwatro, hinugot ni Silas ang sarili niya, hinihingal, bitin na bitin. Si Seth, namimilipit pero pinilit tumuwid, kumagat sa labi para hindi mahalata ang pulang-pulang mukha.

Si Silas, agad nag-ayos ng shorts at lumapit kay Aiden na parang walang nangyari. Samantalang si Seth, dumeretso sa kusina, nagbukas ng ref at kumuha ng tubig, pilit nagpapa-relax, pero ang mga mata niya—nagliliyab pa rin.

---

Nakasandal si Seth sa may pintuan, hawak ang bag na parang wala talaga sa loob na aalis. Pero halata sa kilos niya na may iniinda. Tumitig muna siya kay Silas bago nagsalita, may bakas ng kaba sa boses.

“Bes… dalawang araw na, wala pa rin si Gabriel.”

mahina niyang simula, pero mabigat.

“Hindi siya umuwi, hindi rin nag-text. Ni isang gamit, hindi dinadala pabalik. Hindi ko alam kung saan siya nagpunta.”

“Baka naman gusto lang niyang lumayo muna. Alam mo naman, minsan kailangan ng space.”

 Napakunot ang noo ni Aiden, itinabi ang hawak na baso.

“Space?”

Napailing si Seth, halos mapatawa pero pilit.

“Kung space lang, dapat nagparamdam man lang siya. Pero ito… parang… parang iniwan na talaga ako. At ang masakit, hindi ko alam kung saan siya, o kung okay ba siya.”

Sandaling natahimik si Aiden. Ramdam niya ang desperasyon sa tono ni Seth, pero sa loob-loob niya, may halong magkaibang damdamin—awa at kasabay nito’y isang mapanganib na tuwa. Kung tuluyang mawala si Gabriel, lalong lumuluwag ang espasyo para sa kanila ni Seth.

 “Sige, alis na ako. Ayokong magmukhang istorbo dito. Kung sakaling magparamdam siya, sana… sana matauhan ako kung saan ako nagkulang.”

 Umayos ng tayo si Seth, saka nagpakawala ng buntong-hininga.

Yumakap sa kaibigan si Aiden. Tinapik ang likod nito. Nagbibigay ng indirektang pagpapahayag ng suporta sa kaibigan. Tango lang ang naisagot ni Silas, sinusubukang pigilin ang kakaibang kuryenteng dumaloy sa dibdib niya. Nagpaalam na si Seth, at saglit pang nagtagpo ang kanilang mga mata bago ito tuluyang lumabas ng unit.

Hindi pa nakakalayo si Seth ay biglang nag-vibrate ang phone ni Silas. Binasa niya agad ang mensahe.

“May event ako the day after tomorrow. Nag-book ako ng hotel room. Kung gusto mo, bisita ka. Pwede nating ituloy… mas matagal, mas malaya. Sabihin mo kung makakapuslit ka.”

Halos manlamig ang palad ni Silas sa pagbasa. Walang patumpik-tumpik, agad siyang nag-reply, mabilis na tinipa ang mga salita: “Gagawa ako ng paraan. Makakapunta ako.”

Nang gabing iyon, habang nasa hapag si Aiden at nagsasalin ng pagkain, pilit na nag-iisip si Silas ng diskarte. Naghahanap ng tamang tiyempo, paano makakalusot nang hindi kahina-hinala. Tahimik silang kumakain nang biglang basagin ni Aiden ang katahimikan.

“Hon…”

malambing nitong sabi.

“Nakausap ko sina Mommy kanina via phone. Naisip nila… since delayed pa tayo, baka puwede kong bisitahin yung mga pinsan ko. Bilin kasi nina Mama at Papa bago ako umalis, kumustahin ko raw sila. Thirty minutes lang ang biyahe mula dito. Uuwi rin ako kinabukasan.”

“Hmm. Oks lang naman. Wala namang problema sa akin iyon, Hon.”

sagot ni Silas na ikinaluwag ng dibdib ni Aiden.

“Kailan mo ba balak umalis?”

“Sa isang araw.”

sagot ni Aiden.

Tila umilaw ang mga mata ni Silas. Sa isang araw aalis ang kanyang nobyo. Sa isang araw rin ang booking ni Seth sa isang hotel. Mukhang umaayon ang tadhana. Kaagad tunigas ang kanyang kargada na tila nababanaag ang isa na namang umaatikabong bakbakan sa susunod na araw.

“Hmm… sige, pwede rin. Ako na lang dito. Isang araw lang naman. At saka, kung lalakas pa rin ula eh may magbabantay sa gamit natin.”

 Halos kumislap ang mga mata ni Silas pero agad niya itong kinubli.

 “Okay. Basta babalik din agad ako. Saglit lang ’to.”

 Tumango si Aiden, nakangiti pa.

Sa loob-loob ni Silas, kumakabog ang dibdib niya. Parang ipinagtagpo ang pagkakataon. Pagkatapos nilang kumain at magligpit, nagpaalam siya sa nobyo na magpapahinga. Pero bago siya tumabi kay Aiden sa kama, kinuha niya muna ang telepono at mabilis na nagpadala ng mensahe kay Seth.

“Okay na. Matutuloy tayo. Makakapunta ako.”

---

Umagang umagang ay mainit ang ihip ng hangin sa lobby ng condominium, kahit makapal ang ulap sa labas. Bumukas ang elevator at mula roon ay lumabas sina Silas at Aiden, magkasabay, dala ang bigat ng kanilang mga bitbit at ang tila mas mabigat pang damdamin ng nalalapit na paghihiwalay kahit kung isang araw lang.

Tahimik silang bumaba ng ilang hakbang, hanggang sa umabot sa main entrance kung saan may nakaparadang sasakyan, nakahazard lights, handa nang sumundo kay Aiden.

Huminto muna sila sa tabi, pareho silang nagkatinginan. Basa ng ulan ang sidewalk sa labas; kita ang mga tilamsik ng gulong ng mga dumadaang kotse. Sa gitna ng ingay ng lobby at ng maingay na aircon, tila sila lang ang may sariling mundo.

Hinawakan ni Silas ang kamay ni Aiden. Mahigpit. Ramdam ang init sa kabila ng malamig na paligid.

“Hon…”

marahang sabi ni Silas, halos may lambing sa boses na pilit niyang pinapainosente.

“Mag-iingat ka sa biyahe, ha? Text ka agad pagdating mo doon.”

“Oo naman. Mga pinsan ko lang ’to, hindi naman malayo. 45 minutes away from here lang Don’t worry too much. Kung gusto mo umuwi rin ako agad eh kung mamimiss mo ako agad.”

 Tumango si Aiden, bahagyang ngumiti, pero halatang may pagod pa rin sa mga mata.

“Ah… hehe. Hindi na Hon. Ano… kaya ko na ’to. Tama ka, isang araw lang naman. I-enjoy mo na lang muna ang time with your extended family.” pagkambyo ni Silas. 

Napakagat si Silas sa labi, pinanood ang anyo ng nobyo. Magaan, relaxed, walang kaalam-alam sa apoy na nilalaro niya sa likod nito. Yumuko siya at mabilis na hinalikan si Aiden sa labi, matamis pero mabilis, bago pa may makakita.

“Promise me you’ll update me. Ayokong mag-worry.” pang-bobola pa ni Silas.

“Promise!”

sagot ni Aiden, sabay haplos sa pisngi ng boyfriend niya.

“Ikaw din, magpahinga ka. Huwag ka masyado mapagod dito.”

“Don’t worry, ako bahala rito.”

May ngiting pilit si Silas.

“Enjoy!”

Nagbukas ang pinto ng sasakyan, at bago sumakay, muling lumingon si Aiden, kumaway ng bahagya. 

“I’ll be back tomorrow. Love you.” pagpapaalam ni Aiden.

“Love you!”

sagot ni Silas, malambot ang tono pero may nakakubling kirot.

At nang tuluyan nang sumara ang pinto ng kotse, at umusad na ito papalayo, para bang biglang nabunutan ng tinik si Silas. Huminga siya nang malalim, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa adrenaline na sumiklab agad sa dugo niya. Parang may nagbukas na pintuan ng tukso.

Walang isang minutong nawala, agad siyang bumalik sa elevator. Pinindot niya nang mariin ang button para sa floor nila, halos mapwersa ang daliri niya sa pagmamadali. Pagkarating sa unit, binagsak niya ang bag at agad hinugot ang cellphone.

Dial. Ring.

“Finally!”

boses ni Seth sa kabilang linya, paos, parang inaantok pero sabik.

“Kanina pa kita hinihintay tumawag.”

“He just left. Tuloy tayo. Saan hotel?”

Humiga si Silas sa sofa, nakatingala sa kisame, at pinisil ang sariling pagkalalaki habang nakikinig sa boses na iyon.

“Hotel 101. Room 1410. Nag-early check in na ako. Malambot ang kama… malaki ang shower… ready na lahat. Titi mo na lang ang kulang.” 

Narinig niya ang malalim na tawa ni Seth.

“Putangina, I can’t wait to fuck you raw hanggang sumuko ka.” libog na libog na wika ni Silas.

“Ugh… that’s exactly what I want to hear. Alam mo bang buong magdamag akong nag-imagine? Na binabarurot mo ako sa hotel bed, hawak mo ang leeg ko, pinapasabunutan ako habang wala tayong pakialam kung may makarinig?”

 Umungol si Seth, mahina pero madiin.

“Fuck!”

singhal ni Silas, ramdam ang init na biglang kumalat sa buong katawan.

“Don’t make me harder than I already am. Just… be ready. Gagawin kitang puta ko ngayong gabi.”

“Mmmm… yes, Daddy!”

sagot ni Seth, halos mabasag ang boses niya sa kabilang linya.

“I’ll be waiting. Don’t make me wait too long, please.”

“I won’t. Maghanda ka. Sasagarin kita hanggang mawalan ka ng boses.”

 Napahagikhik si Silas, sabay tapik sa sariling hita.

Natapos ang tawag, at agad na kumilos si Silas.

Nag-push up siya sa sala, mabilis at sunod-sunod, ramdam ang pagbakat ng mga ugat sa braso at dibdib, bawat rep ay may kasamang mura ng sabik. “One… two… three…” halos hindi na niya mabilang. Pawis agad ang katawan, kumikintab ang mga balikat, mas humuhulma ang muscles.

Pagkatapos, dumiretso sa banyo. Binuksan ang shower, at bumulusok ang malamig na tubig na parang kumukuryente sa balat niya. Nilinis niya ang bawat sulok ng katawan, sinabon nang mabuti, nag-ahit pa ng bahagya.

Habang nasa salamin, pinagmamasdan niya ang hubad niyang katawan. Ang dibdib na mas defined, ang braso’t abs na mas lumilitaw dahil sa workout. Binasa niya ang buhok, inayos, at kinuha ang bote ng pabango. Isang spray sa leeg, sa pulso, at sa dibdib.

Amoy-lalaki. Amoy panlalason.

Paglabas ng banyo, nagbihis siya ng fit na polo shirt na kulay itim, slim na pantalon, at sapatos na halos kumikislap sa kinis. Pinagmasdan niya ang sarili sa salamin. Wala nang bahid ng pagod o guilt—ang natira na lang ay isang lalaki na handang sumabak sa gabi ng kasalanan.

Hinablot niya ang cellphone, nag-type ng mabilis:

“On my way. Better be naked when I arrive.”

At habang isinasara ang pinto ng unit, ramdam niya ang paglalaway ng katawan sa darating na gabi. Parang hayok na hayok, sabik na sabik.

Handa na ulit silang dalawa ni Seth… sa panibagong pagpapakasasa sa tawag ng laman.

Itutuloy…

Fifteen

Chapter Fifteen

Mabilis ang takbo ng bus, nanginginig ang bintana tuwing dumadaan sa mga lubak, at unti-unting nagbabago ang tanawin mula sa makukulay na gusali ng lungsod patungo sa mas luntian at payapang kabundukan. Malapit na si Aiden sa destinasyon, wala pang isang orasang byahe mula sa syudad, pero sa pakiramdam niya, ibang mundo na agad ang kanyang nilalakbay.

Pagbaba niya sa terminal, alas diyes na ng umaga. Sinalubong siya ng malamig at malinis na hangin, may halong amoy ng basang lupa dahil sa ulan kagabi. Huminga siya nang malalim, pinakiramdaman ang preskong simoy na matagal na niyang hindi natitikman sa lungsod. Napangiti siya nang mapansin ang mga taniman ng gulay sa gilid, ang mga lumang tindahan ng sari-sari, at ang maliliit na kalsadang puno ng alaala.

Habang naglalakad siya mula terminal patungo sa bahay ng pinsan, tila isa-isang sumisilip sa kanyang isip ang mga eksenang iniwan niya noon. Ang mga hapon kung saan nakikipaghabulan siya sa mga kalaro sa parehong kalsadang tinatahak niya ngayon. Ang mga tanghali kung saan tinatakasan niya ang init ng araw at nagtatago sa lilim ng punong mangga, nagbabakasakaling may mahulog na bunga. Ang mga gabing nakahilata siya sa banig, pinapakinggan ang huni ng kuliglig at kwento ng matatanda.

Parang kahapon lang. Parang walang nagbago, maliban sa kanya. Siya na ngayon ang bumabalik bilang bisita, dala ang bigat ng mundo ng mga matatanda, pero sandaling lumiliit iyon habang pabalik siya sa tahanan ng kanyang alaala.

Sa di-kalayuan, narinig niya ang tawanan ng mga bata. Natanaw niya ang bahay ng pinsan, at sa bakuran ay may mga naglalarong pamangkin, nagpapaulan ng tubig galing sa tabo, nagtatawanan, nagbubungguan.

Sa mismong oras na iyon, may isang batang lalaki ang biglang bumangga sa kanya, hinihingal sa habulan, hawak pa ang laruan niyang maliit na trumpo.

Napatigil si Aiden, at bago pa siya makapagsalita, tumaas ang mga mata ng bata, kumislap, at sabay sambit ng tinig na puno ng tuwa at pagkilala:

“Tito Aiden?”

---

“Uy, Aiden! Kailan ka dumating? Bakit hindi ka man lang nagpasabi?”

agad na bungad ng tita niya pagkapasok pa lang niya sa sala.

“Kahapon lang, Tita. Gusto ko kayong i-surprise kaya hindi na ako nagsabi.”

 Ngumiti si Aiden, sabay beso sa kanya.

“Aba, sorpresa talaga ’to!”

singit naman ng isa pang pinsan.

“Kamusta na kayo sa States? Kumusta sila Tito at Tita ro’n?”

“Mabuti naman po sila. Parehong busy pa rin sa trabaho, kaya ako na lang muna ang naunang umuwi. Miss ko na rin kayong lahat.”

sagot ni Aiden, at doon na nagsimula ang sunod-sunod na kamustahan.

Lumapit naman ang lolo’t lola niya, at agad siyang nagmano. Halos nangingilid ang luha ng lola niya. 

“Hijo, buti naman at nakauwi ka. Ang tagal naming hinintay ’to.”

saad ng kanyang lola.

“Miss na miss ko po kayo, ’Lo, ’La,”

sagot niya, sabay yakap sa dalawa.

“Aiden.”

tanong ng isa niyang tiyuhin habang nagbubuhos ng softdrinks sa baso.

“May kasama ka ba dito?”

 “Wala po. Naiwan si Silas sa Maynila. Siya po yung boyfriend ko. Matagal na rin kami. Mabait, maalaga… siya ang kasama ko sa States.”

 Ngumiti si Aiden.

Nagtinginan ang ilan, may ngiti, may biro. 

“Ahhh, siya pala ang dahilan kung bakit blooming ka ngayon.

“ kantiyaw ng pinsan niya. Nagtawanan ang buong mesa, at nakisabay na rin si Aiden, ramdam ang gaan ng pagtanggap ng pamilya.

“ Pero alam mo pinsan… sayang ka. Ang gwapo mo eh. Sayang ang lahi.“

komento ng isa niyang pinsang lalaki. 

Ngumiti lang siya. Siguro’y makaka-relate ang ilang mga kagaya niya sa mga ganitong klaseng usapan. 

“Ikaw talaga Andrew. Anong sayang? Walang sayang jan sa apo ko.”

sabi ng kaniyang lolo.

“Hindi porke lalaki ang gusto niya eh sayang na siya. Tingnan mo nga oh, may sayang bang ganyan? Pagkagwapo, matalino pa… at mukhang maalwan ang buhay.” 

“Alam mo kung sino ang tunay na sayang? ’Yung mga kriminal. ’Yung nananakit, nagnanakaw, nandaraya. Mga korap, at ’yung mga nagtatanggol pa sa kanila. Mga taong hindi marunong rumespeto sa kapwa, sa karapatan, kahit ano pa ang iyong kasarian. Sila ang sayang. Binigyan ng buhay, pero ginamit sa paninira. Binigyan ng isip, pero piniling manggulo. Sayang.”

  segunda ng kanilang lola. 

Napangiti si Aiden sa narinig. Ito ang dahilan kung bakit siguro siya lumaking maayos. Dahil simula’t sapol, sa pagkabata, naramdaman niyang mahal siya… hindi lamang ng kanyang mga magulang kung hindi ng buong angkan niya. Kahit na kakaiba siya. Kahit na iba ang gusto niya. Hindi nila pinaramdam na may mali sa kanya. Marahil ito rin ang dahilan kung bakit kabutihan ng tao ang mas una niyang nakikita. Lingid sa kaniyang kaalaman na paparating na ang isang pangyayaring yayanig sa kanyang paniniwala sa kabutihan ng ibang tao. 

Maya-maya, may dumating pang huli. Napaangat si Aiden ng tingin.

“Aids?!”

Napalingon siya, at halos mapangiti nang makita si Kyla. Hindi na ito ’yung payat na dalagitang palaging nakasunod sa kanya dati. May karga itong batang halos tatlong taon pa lang, mahigpit na nakayakap sa leeg niya.

“Kyla!”

napabulong si Aiden, parang hindi makapaniwala.

“May anak ka na pala!”

 “Oo eh. Surprise!”

 Tumawa lang si Kyla, medyo nahihiya.

Lumapit sila sa isa’t isa at nagyakapan. Ramdam ni Aiden na pareho pa rin silang close kahit ilang taon ding hindi nagkita. May kakaibang init ng familiarity. Best friends turned family, na kahit saan sila mapadpad, babalik at babalik ang connection.

Pero hindi niya naiwasang makaramdam ng konting panghihinayang. Noon, si Kyla ang palaging bida sa eskwela, palaging laman ng honor roll. Siya ang laging sinasabihan ng mga titser na “may mararating.” At ngayon, heto siya, masaya pero naka-ugat na sa probinsya, may pamilyang inaasikaso.

Napaisip si Aiden, kung ibang landas lang siguro ang tinahak ni Kyla… baka magkasama pa sila ngayon sa Maynila o kahit abroad.

---

Pagkatapos ng isang nakakabusog na pananghalian, nagyaya si Kyla. 

“Halika, Aids. Sa batis tayo. Katulad nung bata pa tayo.”

wika nito. 

At doon nga sila nagtungo. Pareho pa ring sariwa ang paligid: mga puno na tila walang pinagbago, at ang malinis na agos ng tubig na parang bumabalik sa pagkabata nila. Nag-alis si Aiden ng sapatos, tapos sando at shorts lang ang itinira. Lumusong siya sa malamig na tubig, parang instant refresh mula sa lahat ng bigat na dala niya sa lungsod.

Si Kyla naman, naka-upo lang sa isang malaking bato, pinapanood siya habang pinapakinggan ang huni ng ibon at halakhak ng anak niya sa gilid.

“Na-miss ko ’to!”

sabi ni Aiden habang inaahon ang sarili. Basa ang buhok niya, pero nakangiti.

“Ako rin!”

sagot ni Kyla.

“Parang kahapon lang, nagtatampisaw tayo dito, tapos ngayon… ayan, may bitbit na akong makulit.”

Nagkatawanan sila.

“Kumusta ka na talaga, Kyla?”

seryoso nang tanong ni Aiden.

Bahagyang natahimik ang pinsan niya.

 

“Eto, Aids. Hindi glamorous… pero masaya. Family is family, diba? Hindi na ako nakaalis, pero at least, may dahilan ako para magstay.”

Nilapit niya ang anak at hinalikan sa noo.

Napangiti lang si Aiden. Hindi niya alam ang isasagot. Simple man ang kasagutan ni Kyla sa kanya pero dama niya ang panghihinayang. Maging siya ay nanghihinayang. Marami sanang pwedeng mapuntahan ang galing ng kanyang kababata ngunit may ibang plano ang tadhana. Nagkibit-balikat si Kyla.

“Eh ikaw, kumusta ka naman sa America? Ikaw ’yung talagang nakaalis.”

tanong nito kay Aiden.

“Mas complicated kaysa sa iniisip ng lahat. Pero… minsan, gusto ko ring magstay. Gusto ko rin ng simpleng buhay.”

 Napahinga nang malalim si Aiden.

Nagkatinginan silang dalawa, at sa pagitan ng tawanan at alaala, may tahimik na pag-amin na pareho silang nakapili ng magkaibang landas, at parehong may bagay na iniwan at ikinaiinggit sa isa’t isa.

Habang nakapatong ang mga siko ni Aiden sa tuhod, sinulyapan niya si Kyla na nakatanaw sa tubig. Tumigil muna siya bago nagtanong, marahang parang nag-iingat.

“Kyla… kwento ka naman. Sino tatay ng anak mo? Paano kayo nagkakilala?”

“Ah, si Marco. Nakilala ko sa trabaho sa bayan. Mabait naman siya… noong una.”

Napatawa siya ng mahina, pilit.

“Alam mo na, Aids, hindi ko rin akalaing mauuwi agad sa pamilya.”

 Napangiti si Kyla kahit halatang biglang nailang.

“Hindi halata.”

sagot ni Aiden, ngumingiti.

“Parang kahapon lang, palagi kang may baong paper dolls. Tapos ngayon, ikaw na may hawak ng totoong baby.”

Nagkatawanan sila.

Pagkaraan, bigla namang bumalik ang usapan sa kanya.

“Ikaw naman, Aids. Wala ka pa ring jowa? O meron na?”

tanong ni Kyla, nakatitig nang may pilyang ngiti.

Napangisi si Aiden, dinukot ang cellphone at ipinakita ang litrato nila ni Silas. Parehong naka-akbay, parehong halatang in love.

“Wow!”

sabi ni Kyla, nanlalaki ang mata.

“Ang gwapo! Paano mo nabingwit ’to?”

sabay tawa, kinukurot pa si Aiden sa braso.

“Wala, minahal lang ako. Yun lang ang sikreto.

“ Napailing si Aiden, nahihiyang ngumiti.

 

“Ang gwapo ng jowa mo, Aids. Ingatan mo. For sure, maraming umaaligid.”

 Tumigil si Kyla, tinitigan mabuti ang larawan. Biglang lumambot ang boses niya.

“Kasi… kahit gaano ka pa kabait, kahit gaano pa ka gwapo o ka-ganda… minsan hindi mo pa rin masigurado eh. Minsan tumitikim pa rin ng iba.”

Natahimik si Aiden, naghihintay. Nagpatuloy si Kyla, nanginginig ang boses. 

“Noong isang buwan lang… nahuli ko si Marco. Kinakalantari niya yung boss niya. Babae.”

Naluha siya, mabilis na pinahid ang pisngi.

“Ang sakit, Aids. Ang sakit kasi hindi ko man lang naramdaman. Bigla na lang sumabog sa mukha ko.”

“Kyla…” 

Nakatungo si Aiden, hindi alam kung paano siya aalo.

“Sabi niya tapos na raw, sabi niya wala na raw. Pero kahit anong sabihin niya, yung tiwala… wasak na. Hindi na bumabalik. Nasa iisang bubong kami, pero hindi kami nagkakausap.

“ Humugot siya ng malalim na buntonghininga.

“Minsan tinatanong ko sarili ko… tahanan pa nga ba kaming matatawag na pamilya o inuuwian na lang kasi kailangan?”

Sandaling katahimikan.

“Aids…”

tanong ni Kyla, tumingin diretso sa kanya.

“Ikaw ba? Secured ka ba kay Silas?”

 “Oo. Sigurado ako. Hindi niya ako binigyan ng dahilan para magduda.”

 Hindi nag-atubili si Aiden.

 “Mabuti. Pero maging mulat ka pa rin. Kasi ang tukso… paiba-iba ng anyo. Minsan nasa anyo ng katrabaho, minsan nasa anyo ng estranghero. O minsan… sa mismong malapit sa’yo.”

 Tumango si Kyla, pilit na ngumingiti.

Biglang kumislot ang dibdib ni Aiden. Kinabahan siya. Pero bakit? Wala naman siyang dahilan para mag-alala. Si Silas, tapat. Si Silas, maaasahan. Bago pa siya makasagot, biglang tumunog ang cellphone ni Kyla. 

“Oo, Marco? Ha? Umiiyak? O sige… uuwi na ako.” dinig ni Aiden na wika ng kababata. Pagkatapos, hinarap niya si Aiden.

“Sorry, Aids. Si baby, nagigising. Kailangan ko nang umuwi. Sabay ka ba or dito ka muna?”

“Sige, ingat ka. Dito na muna ako. Nabitin ako eh.”

 Tumango si Aiden, pilit na ngumingiti.

Iniwan siya ni Kyla sa batis, ang hangin malamig pero mabigat sa dibdib. Tahimik. Hindi niya akalaing ganoon na ang nangyari sa buhay ng pinakamalapit niyang kababata. Gusto niyang maawa. Gusto niya itong tulungan. Ngunit paano? May kani-kaniya na silang buhay at may buhay na ibang kasangkot. 

Ilang minuto pa siyang nagtagal sa batis. Dahil tanghaling tapat ay unti-unting umiinit at humahampi ang tama ng sikat ng araw sa kaniyang balat. Doon niya napagpasyahang umuwi na. Nasa akto siya ng pag-aayos ng sarili ng may marinig siyang mahina, nanginginig na tinig mula sa gubat sa di kalayuan at ng kaniyang siyasatin kung saan nanggagaling ang mga tunog ng hikbi na iyon ay nakita niya ang isang pamilyar na hulma ng katawan, pamilyar na boses… pamilyar na tao.

Si Gabriel. Umiiyak.

---

“Ano ba talaga nangyari, Gab? Anong ginagawa mo rito?”

tanong ni Aiden habang pareho silang nakaupo sa isang bato sa gilid ng batis. Ramdam niya ang lamig ng hangin na unti-unting bumabalot habang papalubog ang araw.

“Bakit ka biglang nawala? Nag-away ba kayo ni Seth? O… may iba bang nangyari?”

Nilingon niya si Gabriel, pero iwas ito ng tingin. May bahid ng lungkot sa mukha, at ang mga mata nito ay parang nagtatago ng bigat na hindi mabuhat.

“Tagarito talaga ako, Aiden. Madalas din ako dito sa batis kapag malungkot ako.”

mahina nitong sagot.

“Kapag problemado ako, dito ako pumupunta. Tahimik. Walang nakakaistorbo.”

“Gab…”

muling tawag ni Aiden, hindi kontento sa sagot.

“Hindi pa ’yan ang tanong ko. Bakit ka biglang nagpakalayo? Anong nangyari sa inyo ni Seth? Ano ba talaga ang dahilan?”

Ngunit imbes na sumagot, narinig niya ang mahinang hikbi. Tumagilid si Gabriel, itinakip ang mga palad sa mukha, at doon tuluyang bumulwak ang luha. Hindi na nagsalita, puro iyak lang ang lumabas.

Pinagmasdan siya ni Aiden. May kung anong kirot sa dibdib niya. Hindi lang awa, kundi ang bigat ng pagkakakilala na may lihim na pilit tinatago si Gabriel. Pinabayaan niya itong umiyak, hindi pinilit. Hinayaan niyang dumaloy ang mga luha, habang siya nama’y nanahimik, tanging lagaslas ng tubig at huni ng kuliglig ang maririnig sa paligid.

Nang tuluyan nang matuyo ang basang damit ni Aiden, doon lang natigil ang pag-iyak ni Gabriel. Mabigat pa rin ang aura nito. Kaya dahan-dahang tumayo si Aiden, saka nagsalita, mahina pero buo ang tinig.

“Kung ayaw mo pang magkwento, okay lang. Hindi kita pipilitin. Pero halika na. Alas tres na, mamaya magdidilim na, baka delikado dito.”

payo ni Aiden. 

Tumango si Gabriel, pero bago pa sila makalabas ng batis, biglang hinawakan nito ang kamay ni Aiden. Mainit ang palad, nanginginig.

Napatingin si Aiden, nagulat sa bigat ng titig ni Gabriel. Hindi iyon basta tingin ng kaibigan. Hindi iyon basta tingin ng taong humihingi lang ng tulong. May halo itong takot, desperasyon, at lihim na matagal nang kinikimkim.

“Aiden…”

bulong niya, halos pasutsot.

“May kailangan kang malaman.”

---

Samantala, sa syudad…

Eksaktong alas-nuwebe ng umaga nang dumating si Seth sa hotel.  Pormal siyang nag-check in, pero ang mga mata niya, palaging nakatutok sa telepono. May ngiti sa kanyang labi, halos hindi mapakali, para bang binibilang ang oras. Sa loob ng silid, mabilis niyang inihagis ang bag sa sofa, binuksan ang kurtina, at pinanood ang unti-unting pagbagsak ng ulan sa labas. May kakaibang thrill sa paghihintay. Ang anticipation ng bawal na pagkikita. Sinadya nitong agahan ng sa ganon ay mas matagal silang magkasama ni Silas. Nagdagdag na lamang siya ng bayad dahil sa kanyang maagang pag-check in. 

Alas-dos ng dumating si Silas. Ang kaninag dapat sana ay umaga ay naurong ng alas dos dahil may dumating na concern sa trabaho na kinailangan niya agad solusyunan. Idagdag pa ang traffic. Halos hindi pa siya nakakapagsalita nang bumukas ang pinto.

“Putang ina, ang tagal mo.”

bulong ni Seth.

“Traffic at saka may urgent ako sa wo—ugh”

pero hindi na natapos ni Silas ang paliwanag. Sinibasib agad ni Seth ng halik ang leeg nito. 

Hindi na nila naisip maghubad ng dahan-dahan. Sa halip, hinila ni Seth pabagsak ang polo ni Silas, tinanggal ang sinturon na para bang ilang segundong delay lang ay krimen.

 

“Namiss kita.”

hingal ni Seth habang tinutulak siya papalapit sa kama.

“Naramdaman ko ’yan kagabi pa.”

sagot ni Silas, sabay sapo sa naninigas na bukol sa harapan ng lalaki. 

“Puta, laging handa.”

wika ni Seth na tumutukoy sa titi ni Silas na kaagad na matigas at nakatayo.

At doon na nagbakbakan ang kanilang mga katawan. Parang matagal nang bitin, sabik na sabik. Ang tunog ng basang balat na nagsasalpukan, ang mga ungol na pilit nilang nilulunok para hindi lumampas sa dingding — lahat iyon ang bumalot sa maliit na kwarto ng hotel.

Sa sobrang pagkahumaling, hindi na napansin ni Silas ang isang maliit na detalye. Ang telepono niya, nakapatong sa side table, may kumikislap na notification. Ang location sharing na matagal nang naka-on, hindi niya man lang naisip i-disable bago siya sumugod sa bawal na bisita.

At doon nagsimula ang hindi nila alam — ang kanilang sikreto, unti-unti nang naglalantad ng sarili.

Itutuloy…

Sixteen

Chapter Sixteen

“Ohhhhh… c’mmon Silas. Fuck me moreeeeeeeeee. Fuck me deeper.”

  atungal ni Seth habang kinakasta ni Silas sa sandalan ng sofa. 

“Ganitong gusto mo ’diba? Kinakantot na parang puta? GA.NI.TO.”

sa bawat salita ay may diin ang mga ulos na pinapakawalan ni Silas. 

Sa mga sandaling ito ay para silang mga porn stars. Gamay na gamay ang galaw. Alam na alam kung ano ang gagawin. Ang bawat pagiling at pag-indayog ng katawan ni Seth ay talaga namang kamangha-mangha at nakakalibog. Mababanaag mong magaling talaga siya sa larangan ng pagpapaligaya. Samantalang makikita mo sa mga mata ni Silas ang gigil at libog na tanda ng isang matikas na lalaking hinahabol habol ng mga kababaihan at kalalakihan na rin. 

Pangtapat ang kanilang lebel ng libog. Kayang kayang ibigay ni Silas ang klase ng kantot na nakakapag-pabaliw kay Seth. Iyong tipong ulos na nanunuot hanggang sa kasulok-sulokan ng katawan ni Seth. Kuhang kuha naman ni Seth kung papaano punuin at papag-initan ng pagkalalaki ni Silas. Alam niyo kung ano ang sasabihin. Alam niya kung ano ang gagawin. 

Suma tutal, swak silang dalawa sa kama. Kaya hindi na nakakagulat na kahit bawal, at kahit delikado… gumagawa sila ng paraan upang makapag-niig. 

“Tang-ina, sige pa. Ipakita mo kung gaano mo kagusto ang kantot ko.”

sabay palo ni Silas sa nagtatambukang pisngi ng pwet ni Seth.

Si Seth naman ay tila isang sinusiang robot. Nakatayo lamang si Silas sa likod niya at siya na ang nag-atras abante ng kanyang baywang ng sa ganon ay siya na ang mag-exert ng effort upang makantot siya ng titi ni Silas na matigas na nakatutok sa kanyang butas. 

Kanina pa sila nagkakantutan, kung sa totoo pa lang. Pagkadating na pagkadating, walang sinayang na oras ang dalawa. Kaagad na nagsalo sa ipinagbabawal na kasalanan. Kaagad na lumuhod si Seth upang kainin si Silas at pagdaka’y kaagad pinatuwad ni Silas si Seth upang ihanda ang butas nito. Hanggang sa humantong na nga pagniniig. Ilang posisyon na rin ang nagawa nila bago sila humantong sa…

“Sige pa, huwag mong tigilan. Malapit na ako.”

atungal ni Silas. 

“Putok mo sa loob ko please. I want to feel you inside me.”

pagmamakaawa ni Seth.

At mga ilang ulos pa ay nagpakawala si Silas ng isang madiin at malalim na ulos kasabay ng isang ungol na punong puno ng sarap. At saka pumulandit ang katas na kanina pa pinaghirapang kunin ni Seth. Pagkatapos pumutok ang lahat ng kalakasan ni Silas sa kaloob-looban ni Seth ay nagsarili si Seth. Nakita naman ito ni Silas at kaagad na pinadapo ang mapaglarong dila nito sa mga nakatayong utong ni Seth at pinaglaruan na nagdulot ng ibayong kiliti at sarap kay Seth. At hindi nagtagal, kagaya ng kalaguyo, ay narating din ni Seth ang rurok ng kasalanan. Tumapon ito sa kanyang katawan. 

Nakahilata silang dalawa sa malambot na sofa ng hotel suite, kapwa pawisan at hingal na hingal. Nakapatong pa ang isang braso ni Silas sa noo niya habang nakatanaw sa kisame, samantalang si Seth ay nakasandal sa dibdib nito, pinapakinggan ang mabilis na tibok ng puso ng lalaki. Mabigat pa rin ang kanilang mga paghinga, parang pareho silang nalunod sa init ng laban na halos walang patid kanina.

“Masarap ba?”

basag ni Seth sa katahimikan, may ngisi sa labi habang pinaglalaruan ang utong ni Silas gamit ang hintuturo.

“Seryoso ka pa ba diyan? Kitang-kita naman siguro na halos mawalan ako ng lakas sa ginawa natin.”

 Napalingon si Silas at saka siya tinitigan, may tamad na ngiti.

 “Hindi, gusto ko lang marinig mula sa’yo. Kung sulit ba… kung worth it.”

 Tumawa ng mahina si Seth, parang batang nakakuha ng laruan na matagal niyang pinagnasaan.

“Worth it?”

Napabuntong-hininga si Silas, pilit na tinatago ang kilig sa tanong.

“Kung hindi, tingin mo ba uulit-ulitin ko pa?”

Natawa ulit si Seth, pero may kakaibang kislap sa mga mata niya. Hindi lang libog iyon. May halong pag-angkin, may halong pangarap.

Sandaling nanahimik. Ang tanging maririnig lang ay ang humuhuning aircon at ang paghahabol-breath nila. Parang biglang bumigat ang hangin sa pagitan nila, kaya’t sumagi sa isip ni Seth ang tanong na ilang beses na niyang pinaglalaruan.

“Silas…”

mahina niyang sabi, halos pabulong.

“Paano kung… mahuli tayo? Anong gagawin mo?”

Kumunot ang noo ni Silas. Hindi siya agad sumagot. Para bang binubuno niya kung anong dapat sabihin, kung alin ang totoo at alin ang dapat itago. Kaya si Seth na muna ang umuna.

 

“Ako, okay lang. Go na. Alam kong hihiwalayan ako ni Gab pag nalaman niya. Sigurado ’yon. Pero ayos lang. Mas mabuti na rin siguro kasi…”

Napalunok siya, nagpilit ng ngiti.

“…ano namang saysay ng pananatili ko pa sa relasyon namin kung ibang tao na ang nagbibigay sa akin ng init at sarap… at saya.”

sinadya ni Seth na ihuli ang saya, umaasa na mapapansin iyon ni Silas ngunit wala itong reaksyon.

“Tsaka, kung sakaling totoo nga ang duda mo na nahuli niya tayo…eh ’di wow. Kaya okay na, hiwalay kung hiwalay.”

Tahimik pa rin si Silas. Nakapikit siya, parang ninanamnam bawat salitang binitawan ni Seth. Pero hindi iyon sapat para gumaan ang dibdib niya.

“Hindi ko kayang mahuli tayo, Seth.”

Mababa ang boses niya, parang nakikiusap.

“Oo, ginagawa ko ’to, inuulit-ulit ko kasi hindi ko mapigilan. Pero ayokong malaman ni Aiden. Ayokong masaktan siya. Mahirap mang paniwalaan kasi ang gago ko pero mahal ko siya.”

“Mahal mo siya… tapos kinakantot mo ’ko?”

may halong tawa, may halong pang-iinsulto, pero mas malakas ang pait.

“Oo. Mahal ko siya. Hindi niya ako nasasatisfy, oo… pero siya ang nakikita kong kasama ko hanggang huli. Siya ang gusto kong tumanda kasama. Ikaw… ikaw ang apoy na hindi ko mapatay… o ayokong patayin”

 wika si Silas, walang takot, walang paliwanag na inilihim.

“

Kaya ba kahit ilang beses na tayong nagniniig eh kahit kailan, hindi mo ko hinalikan?“

hindi nakatinging tanong ni Seth. 

“O… oo. Kasi gusto ko kahit ’yung labi ko lang, itira ko para sa mahal ko.”

sagot naman ni Silas.

Nakahiga silang dalawa sa sofa, kapwa hingal, kapwa pawisan, pero mas mabigat kaysa sa init ng katawan nila ang bigat ng mga salitang binitiwan ni Silas. Hindi malaman ni Seth kung bakit tila dinagukan siya sa mga narinig niya kay Silas. Siya, handa siyang iwan ang lahat… kahit si Gabriel na naging sandalan niya noong mga panahong walang wala siya ay handa niyang isakripisyo ngunit si Silas… tila hindi pareho ang kanilang katatayuan. 

“Ikaw ang apoy na hindi ko mapatay… o ayokong patayin”

mahinang inusal muli ni Seth ang sinabing iyon ni Silas. Napatawa si Seth ng mapait, saka napailing.

“Wow. Ano ’to? Dapat ba akong maging proud? ‘Apoy’? Ang ganda pakinggan pero sa totoo lang pinaganda mo lang ang salita. In short, parausan ako. Kabit. Ganun lang ’yon, di ba?”

Hindi agad nakasagot si Silas. Nanatili lang siyang nakatitig, parang hinahanap ang tamang salita. Hinaplos niya ang pisngi ni Seth, marahang umiling. 

“Hindi kita tinitingnan ng ganun. Kasi hindi lang naman ikaw ang may gusto nito. May mga pagkakataon na ako na mismo ang lumalapit sa’yo para gawin ’to, diba?”

  pangangatwiran ni Silas.

Sa totoo, hindi naman tanga si Silas. Alam niya kung ano ang pinanggagalingan ng mga matatalim na tanong ni Seth. Ngunit malinaw sa kanya kung ano sila, at kung ano si Aiden sa buhay niya. Maaaring makasalanan siya, maaaring naipapatikim niya sa iba ang katawan niya, pero ang puso niya, malinaw na para sa isang tao lang. Kay Aiden. At hindi niya alam kung paano ito ipapaunawa kay Seth na tila yata nahuhulog na sa kanya.

“Pero mahal mo siya at kapag nagkagipitan, ititigil mo ’to at pipiliin siya.”

Hindi tanong iyon, kundi pahayag. Malamig, diretso .

 “Tinatanong pa ba ’yon?” natatawang wika ni Silas.

“

Oo. Siyempre. Mahal ko  si Aiden. Kaya nga kami magkasintahan hindi ba? Malinaw ’yon. Maaaring may ibang nakakatikim ng katawan ko na dapat sana ay kanya lamang, pero malinaw sa puso ko na siya lang.“  Napabuntong-hininga si Silas, halos hindi makatingin.

At doon, parang may humigop ng hangin mula sa dibdib ni Seth. Tumawa siya, mahina, pero may punit ng pait. 

“

So ano ako? Puwang lang? Pansamantalang gamot sa kulang mo?“

nagpipigil ng emosyon na tanong ni Seth.

Pinili na lamang ni Silas na hindi sumagot dahil paulit-ulit na lamang ang mga tanong, iisa lang naman ang kanyang sagot. Tumalikod siya kay Seth at nagkalikot ng kanyang telepono. Tiningnan niya kung may chat na sa kanya ang nobyo pero wala pa rin siyang natatanggap mula dito. Kahina-hinala ito dahil si Aiden ang tipo ng ng nobyo na nag-uupdate palagi. Pero ipinagsawalang bahala na lamang niya ito. 

Tahimik si Seth. Kahit malinaw ang paliwanag, ramdam niya ang kawalan ng katarungan. Sa ilalim ng mga salita ni Silas, malinaw ang hindi sinasabi, hindi siya ang pipiliin. Sa dulo, si Aiden pa rin.

At doon, may umusbong na inis, hindi lang kay Silas, kundi lalo na kay Aiden. Siya na naman. Kahit noon pa, estudyante pa lang sila, laging ganoon. Si Aiden ang bida, mas gwapo, mas kagiliw-giliw, mas matalino, mas talented. Si Aiden ang laging pinipili

Napapikit si Seth, pilit na pinapakalma ang sarili. Humigpit lang ang yakap niya kay Silas, pero sa isip niya, unti-unting nag-ugat ang pangako: Sige. Kung ganyan mo ako tinitingnan ngayon, fine. Kung mahal mo si Aiden, sige lang. Kung hindi mo siya kayang iwan, puwes, ako ang gagawa ng paraan para iwan ka niya hanggang sa wala ka nang matirang ibang pagpipilian kung hindi ako.

Sa labas, payapa ang mukha ni Seth, parang napagod lang sa init ng kanilang katawanan. Pero sa loob, may apoy na ibang klase. Hindi na lang tawag ng laman, kundi tawag ng pananakop.

---

Tulala si Aiden, nanginginig ang labi, habang walang habas na dumadaloy ang luha mula sa mga mata niya. Sa harap niya, nakaupo si Gabriel. Parehong sugatan, parehong halos mawalan ng lakas. Mabigat ang boses ni Gabriel, parang bawat kataga’y binibitawan niyang may kasamang punit ng laman.

“Alam mo, ilang beses kong inisip kung dapat ko ba talagang sabihin sa’yo ’to.”

nagsimula siya, halos pabulong.

“Pero lagi akong binabalikan ng gabing ’yon. No’ng nag-inuman kayo ni Seth at Silas sa condo… hindi ko naman balak sumulpot. Kasi pagod din ako sa trabaho. Wala na rin akong energy para mag-biyahe at makipag-kasiyahan pa sa inyo. Pero may kutob ako. At tang*na, sana nagkamali na lang ako.”

Napatigil siya, mariing pinipiga ang sariling palad.

“Pagpasok ko, nakita kitang nakatulog sa sofa. Akala ko simpleng lasingan lang ’yon. Akala ko nadaya ka lang. Pero nung hinanap ko sila, wala sila sa sala. At doon ako kinabahan. Kasi… sa sahig, nagkalat ang damit. Pati brief na kay Seth. Do’n na parang binuhusan ako ng malamig na tubig.” 

Napakagat-labi si Gabriel, nanginginig ang boses. 

“At nung sinilip ko ’yung pinto ng kwarto niyo…”

Napapikit siya, parang sinusuntok ang sarili para hindi na alalahanin.

“…doon ko sila nakita. Sa kama ninyo. Wala silang hiya. Wala silang takot. Para bang wala tayong halaga.”

Huminto ang mundo ni Aiden. Parang hindi makapasok sa tenga niya ang mga salita. Nanginginig siya, halos mabulunan sa sariling hininga. Napahilamos na lang si Aiden ng kanyang palad sa kaniyang mukha. Waring hindi makapaniwala sa mga naririnig na inakto ng kaniyang nobyo. Mahina niyang sambit, paulit-ulit, parang dasal na pilit niyang pinapaniwalaan.

 “Narinig ko sila, Aiden. Narinig ko si Seth habang kinakantot siya ni Silas. Sabi niya, hindi ko raw siya kayang pasayahin. At ikaw… ikaw din, hindi mo kayang ibigay kay Silas ang libog na ibinibigay niya.”

 Ngumisi ng mapait si Gabriel, nangingilid ang luha. Umiling si Gabriel, napahawak sa ulo na parang mababaliw.

“Alam mo ba kung anong pakiramdam na marinig na wala kang silbi? Na yung taong buong akala mo, ikaw ang mundo niya peroibang tao pala ang bumubuo ng gutom niya?”

“

Hindi… hindi, Gab. Hindi totoo ’yan

.“ bulong niya, habang nanginginig ang balikat at tumutulo ang luha. 

“Maniwala ka, Aiden!”

biglang bumulwak ang tinig ni Gabriel, halos pasigaw.

“Niloloko ka niya. Niloloko tayo. Habang tayo, buo ang tiwala, sila, ginagago tayo!”

Parang binunutan ng huling hininga si Aiden. Tumingin siya kay Gabriel, pero wala siyang makitang kasinungalingan. Ang natagpuan niya lang ay parehong sugat na nakaukit din sa puso niya.

“Kaya ako nawala.”

patuloy ni Gabriel, boses niya halos punitin ang hangin.

“Hindi ko kinaya. Hindi ko kayang makita sila, hindi ko kayang makita ka. Masakit kasi pakiramdam ko inutil ako, na hindi ko man lang nalaman na pinipindeho na ako… tayo. Araw-araw, gabi-gabi, paulit-ulit sa utak ko. Yung mukha nila. Yung kama ninyo. Yung mga salitang parang latay sa balat ko. Hindi nawawala. Hindi mawala-wala!”

Bumagsak si Aiden sa upuan, natatakpan ng dalawang kamay ang mukha, parang ayaw nang marinig ang kahit anong kasunod. Paulit-ulit niyang inuusal, mahina, nanginginig:

“Hindi… hindi totoo ’yan. Hindi gagawin ni Silas ’yon sa’kin. Hindi niya kaya. Mahal niya ako.”

“Mahal? Gano’n ba magmahal, Aiden? Sa kama na dapat sa’yo, ibang tao ang kasama niya? Gano’n ba ang pagmamahal para sa’yo?”

 Napahampas ng kamao si Gabriel sa mesa, ikinagulat ni Aiden.

 “Siguro… siguro lasing lang siya. O nadala lang. Hindi niya alam ang ginagawa niya. Hindi siya gano’n. Hindi niya ’yon kayang gawin.” 

Umiling si Aiden, tuloy-tuloy ang luha, halos wala nang boses.

“Alam mo bang ilang beses ko ring sinubukang paniwalaan ’yan sa sarili ko? Na baka lasing si Seth. Na baka hindi niya alam ang ginagawa niya. Pero alam ko ang nakita ko. Alam ko ang narinig ko. At Aiden… wala ni isang lasing na tao ang makakapagbitaw ng salitang ganon nang buo, nang malinaw, habang tinatawanan pa tayo!” 

Mapait na tawa ang kumawala kay Gabriel, puno ng poot at pait.

“Hindi mo ako kailangan paniwalaan, Aiden!”

halos pasigaw na si Gabriel, nanginginig ang mga kamay.

“Pero wag mong linlangin ang sarili mo. Wag mong ipaglaban ang taong kaya kang ipagpalit nang walang takot, sa mismong harap ng kama na dapat sa inyo lang!”

Napatayo bigla si Aiden, mariing pinahid ang luha, naglakad papasok ng bahay. Hindi para takasan si Gabriel, kundi para takasan ang sarili niyang utak na pinupuno ng mga imaheng ayaw niyang makita. Ilang minuto ang lumipas, bumalik siyang may bitbit na bag, bakas sa mukha ang isang desisyong nagmamadali pero marupok.

“Pasensya na… kailangan ko talagang umalis.”

mahina niyang sabi sa pamilya bago tumalikod.

Pagharap niya, nakatingin si Gabriel, puno ng takot at galit.

“Ano’ng gagawin mo? Pupunta ka kay Silas? Para saan, Aiden? Para pabulaanan ako? Para hayaan siyang yakapin ka, halikan ka, habang ang totoo, kanina lang, ibang katawan ang pinili niya?”

 “Oo. Kakausapin ko siya. Kailangan kong marinig mula sa kanya. Kasi imposible. Hindi niya kayang lokohin ako nang gano’n. At lalong lalo na kay Seth? Sa bestfriend ko? Hindi. Imposible.”

 Mariing sagot ni Aiden, halos hindi na kumurap.

“Tang*na, Aiden… dinadapa ka na sa harap ng katotohanan, ayaw mo pa ring bumangon.”

 Napasapo ng kamay si Gabriel sa mukha, parang wala nang maisip na paraan para pigilan si Aiden.

“Kung totoo nga ang sinasabi mo, ako mismo ang aalis.”

mariing sagot ni Aiden, nanginginig ang boses.

“Pero kailangan kong makita. Kailangan kong marinig sa kanya.”

Matagal silang nagkatitigan, puno ng luha at galit ang pagitan nila. At sa huli, napayuko si Gabriel, bumuntong-hininga ng malalim, parang tuluyang sumuko.

“Sige. Ihahatid kita. Alas-kuwatro na, wala ka nang masasakyan pa-syudad.”

 “Seryoso ka?”

 Nagulat si Aiden.

“Wala na rin naman akong magagawa. At isa pa, naiintindihan kita. Mahirap paniwalaan. Mahirap isuksok sa isip na ang taong akala mo’y pagbubuhusan mo ng pagmamahal habang buhay eh huwad pala. Ilang araw ko ng binabata iyan. Ang pinagkaiba lang natin, ikaw… merong ako na aalalay ngayong nalaman mo na. Samantalang ako… dinala ko mag-isa. Hanggang sa galit na lang ang matira. Kaya siguro ako ganito.”

mapait na sagot ni Gabriel, halos pabulong.

“Kung pipiliin mong sumugod sa apoy, mas pipiliin kong samahan ka dahil alam ko ang pakiramdam na sumuong at matupok ng apoy ng mag-isa.”

---

Tahimik ang biyahe. Tanging ugong ng makina at mahinang tugtog sa radyo ang umaalingawngaw sa loob ng kotse. Mahigpit ang hawak ni Gabriel sa manibela, pilit na pinapakalma ang sarili, pero hindi maitatago ang paminsang pagkagat niya sa labi, o ang bigat ng tingin niya sa kalsada na tila bawat metro ay muling nagpapaalala ng sugat na iniwan ni Seth.

Si Aiden naman, nakasandal sa bintana, pinagmamasdan ang mabilis na paglubog ng araw. Unti-unti na ring umaagos ang luha sa pisngi niya, tahimik, walang hikbi at parang wala na siyang lakas para umiyak nang malakas. Pilit niyang pinupunasan, pero tuloy-tuloy pa rin.

Paglapit nila sa lungsod, maingat na nagsalita si Gabriel, pilit binabasag ang bigat ng katahimikan. 

“Saan kita ibababa? Sa condo ninyo?”

tanong ni Gabriel.

 “Sa parking na lang. Doon mo na lang ako ihatid.”

Mahina, pero buo ang tono niya. Bahagyang tumango si Aiden, hindi inaalis ang tingin sa kalsada sa labas.

Ilang minuto pa ang lumipas bago naisipan ni Aiden na buksan ang telepono niya. Habang nakakunot ang noo, tiningnan niya ang location sharing nila ni Silas. At doon, parang tinamaan siya ng matalim na sibat, wala si Silas sa condo, taliwas sa sinabi nitong nandoon lang siya maghapon.

Pinindot niya ulit, baka namamalik-mata lang. Pero malinaw. Naka-pin sa mapa, nasa isang kilalang hotel si Silas.

Nanlamig ang buong katawan ni Aiden, nanginginig ang mga daliri habang hawak ang phone.

Nakita ni Gabriel ang reaksyon niya at bahagyang sumilip. Nang makita ang pangalan ng hotel, nanlaki ang mga mata nito, kasabay ng bigat sa dibdib.

“Kung hindi ako nagkakamali…”

nilunok niya ang bukol sa lalamunan bago magpatuloy,

“…may event si Seth d’yan ngayon.”

Parang biglang gumuho ang mundo ni Aiden. Pero kahit na wasak ang puso’y buong tapang nilang binaybay ang kinaroroonan ni Silas na sinasabi sa location sharing.

Halos trenta minutos ang binagtas nina Aiden at Gabriel bago marating ang kilalang hotel na iyon. Habang umaakyat at bumababa ang mga sasakyan sa highway, parang kabog ng dibdib ni Aiden ang tanging naririnig niya. Paulit-ulit niyang pinapaniwala ang sarili: baka naman business lang ni Silas, baka may inasikaso lang si Seth. Baka mali lang ang location sharing.

Ngunit habang lalong lumalapit ang kotse, mas lalong sumisikip ang dibdib niya.

Sa wakas, ipinarada ni Gabriel ang kotse sa basement parking ng hotel, madilim, halos walang katao-tao. Pinili niya ang pinakadulong bahagi, sapagkat alam niya: ang mga nagtataksil, hindi dumadaan sa maliwanag na lobby. Laging lowkey. Laging tago.

Tahimik lang si Aiden, nanginginig, hawak-hawak ang cellphone at muling tinitingnan ang lokasyon. Pero hindi nagbabago. Doon pa rin. Sa hotel na iyon. Sa mismong gusaling iyon. Tumulo ang luha niya, pinipigil ang hikbi. 

“Baka… baka naman nagkataon lang.”

halos pabulong niyang dasal, pilit inaaliw ang sarili, parang isang batang kumakapit sa imposible.

“Hindi, Aiden.”

Malamig pero nanginginig ang boses ni Gabriel. Umiiyak din siya, pero may poot sa bawat salita.

“Hindi siya kagaya ng iniisip mo. Hindi si Silas ang iniidolo mong tapat na nobyo. Taksil siya. Kagaya ni Seth. Pareho silang taksil.”

Pinikit ni Aiden ang mga mata, ayaw pakinggan pero bawat salita ni Gabriel parang matalim na kutsilyo na sumasaksak sa puso niya. At doon, maya-maya lang, umilaw ang elevator ng basement. Parang bumagal ang oras habang naghihintay silang bumukas ang pinto. Humigpit ang hawak ni Gabriel sa manibela, halos mabasag. Si Aiden naman, tila hindi makagalaw, naninigas ang buong katawan, hininga’y mababaw at mabilis.

Nagbukas ang pinto.

At hindi nila akalain.

Si Seth. Si Silas.

Magkasama.

Nakaakbay si Silas, halatang pagod pero nakaakbay sa balikat ni Seth. Samantalang si Seth, nakasandal ng bahagya sa kaniya, nakapulupot ang kamay sa baywang ni Silas na para bang sila ang magkasintahan. Para bang sila ang totoong mag-jowa.

Doon na tuluyang nawasak ang mundo ni Aiden. Hindi siya nakasigaw. Hindi nakapagsalita. Wala. Tumulo na lang ang mga luha niya, tuluy-tuloy, dumidiretso hanggang leeg. Parang pinanood niyang gumuho ang lahat ng pinaniwalaan niya.

Si Gabriel, samantala, halos manginig ang panga, nanggigil, hawak-hawak ang manibela na para bang gusto na niyang banggain ang kotse palabas, diretso sa dalawang traydor na nasa harap nila. Pero nanatili siyang nakaupo. Umiiyak din, hindi lang dahil sa sakit kundi dahil alam niyang pinapakita ngayon ng tadhana kay Aiden ang bangungot na matagal na niyang pinasan mag-isa.

Naghaharutan pa sina Silas at Seth habang naglalakad pa-exit ng basement. Madilim, tahimik, at walang ibang tao. Nandoong ipinasok pa ni Silas ang kamay niya sa likuran ng shorts ni Seth, habang si Seth naman, walang pakundangan, ipinasok ang kamay niya sa harap ng shorts ni Silas para salsalin ito. Pareho silang nakangisi, bulong-bulungan, akala’y ligtas at walang makakakita.

Sa loob ng nakaparadang sasakyan, halos mabaliw na si Gabriel sa nasasaksihan. Nanginginig ang panga niya, sumisikip ang dibdib sa galit. Samantalang si Aiden, nakapikit, nanginginig ang mga labi, patuloy ang pagtulo ng luha.

“Sagasaan mo.”

bulong niya, paos, pero mariin.

Napalingon si Gabriel, hindi makapaniwala.

“Ano?”

“Sagasaan mo!”

sigaw ni Aiden, halos mabasag ang boses sa poot at sakit.

Hindi na nag-isip si Gabriel. Inapakan niya ang silinyador. Sumirit ang makina, umalingawngaw ang ugong sa basement, at pinaharurot niya ang kotse diretso sa direksyon nina Silas at Seth.

Hindi pa rin nila pansin ang panganib. Abala pa rin sa paglalamasan hanggang sa huling segundo. Napalingon si Silas, namutla, at mabilis niyang nahila si Seth palayo bago tuluyang sumalpok sa kanila ang kotse. Sa halip, huminto iyon, bumigwas ng preno, at dumiretso ang ilaw ng headlight sa kanilang dalawa.

“PUTANG INA N’YO!”

sigaw ni Silas, nagngangalit, habang binabayo ng kamao ang bintana ng kotse.

“GAGO! Muntik mo na kaming patayin! Anong problema mo?!”

Wala pa ring lumalabas na sagot mula sa loob.

Nanlalamig na si Seth, ramdam ang kaba sa bawat himaymay, pero nagkunwaring matapang pa rin. Inabot niya ang braso ni Silas, pilit na pinapakalma. Hindi niya kaagad naaninaw ang kotse ng nobyo dahil sa dilim sa basement.

Sa loob ng sasakyan, nanginginig ang katawan ni Aiden. Ang mga luha niya, tuloy-tuloy, parang hindi na mauubos. Samantalang si Gabriel, mahigpit pa rin ang kapit sa manibela, nanginginig ang mga daliri sa sobrang galit.

Napatingin si Aiden kay Gabriel. Tumango lang siya, marahan pero buo ang desisyon.

Unti-unting bumaba ang bintana.

At doon, biglang gumapang ang lamig at takot kina Silas at Seth—namutla ang mga mukha, nawala ang hangin sa kanilang dibdib—nang makita ang dalawang taong hindi nila inakalang haharap sa kanila ngayon: si Gabriel, naglalagablab ang mga mata sa poot, at si Aiden, basag na basag, luhaan, pero matalim ang titig.

“Hon…”

Itutuloy…

Seventeen

Chapter Seventeen

Pagpasok ni Silas sa unit, parang huminto ang mundo. Ang dating tahanan na puno ng tawanan, ngayon ay punô ng katahimikan at malamig na hangin. Nandoon si Aiden, nakatalikod, nanginginig habang isinusuksok ang mga damit sa maleta. Ang bawat kaluskos ng zipper, bawat tiklop ng tela, parang tunog ng isang ugnayang unti-unting binabaon sa lupa.

Hindi alam ni Silas kung lalapit ba o tatayo lang doon. Kasi kahit anong gawin niya ngayon, pakiramdam niya, mali pa rin.

“Aiden…”

mahinang tawag niya. Halos walang boses.

“Hon…”

Walang tugon. Si Aiden, parang estatwa. Nanginginig ang balikat pero hindi lumilingon. Lumapit siya nang dahan-dahan, parang natatakot na baka gumuho ang sahig sa bawat hakbang.

“Hon…”

mas malambot na this time, may panginginig sa tinig.

“Kausapin mo naman ako please.”

Tahimik lang si Aiden. Hanggang sa marinig ni Silas ang marahas na pagsara ng zipper. Paglingon ni Aiden, pula na ang mga mata, hindi lang dahil sa pag-iyak, kundi dahil sa matagal na pagpipigil ng galit.

“Kausapin? Para saan?”

malamig ang tinig ni Aiden, pero may kaluskos ng luha sa likod ng bawat salita.

“Anong gusto mong pag-usapan, Silas? Kung ilang beses mo akong niloko? O kung gaano kahusay kayong magtago?”

“Hindi gano’n! Hon, pakinggan mo muna ako—”

 Napaatras si Silas.

“Ano pa bang pakikinig ang gusto mo, Silas?! Simula ng maging tayo, wala na akong ibang pinakinggan kung hindi ikaw. Lahat ng sabihin mo pinapaniwalaan ko. Lahat ng pagod ko, tiwala ko, binigay ko sa’yo. Ano pa ba, Silas? Ano pa ang dapat kong pakinggan eh kitang kita ko na ang dapat kong paniwalaan!”

puno ng emosyon na anas ni Seth.

“Hin…hindi ko alam kung papaano magsisimula, Hon. Pero… pero…”

hindi malaman ni Silas kung paano ipapaliwanag ang sarili dahil alam niya na kahit saang anggulo tingnan, mali siya.

“Fuck! Ang gago ko!”

napahilamos na lang si Silas ng kanyang palad sa kanyang mukha.

“’Yu…’yung nakita mo, Hon. Wala lang ’yon. Isang malaking pagkakamali na hindi ko dap—”

Nabitin siya. Hindi siya binigyan ng pagkakataon ni Aiden upang matapos ang nais sabihin.

“Ngayon, sasabihin mong wala lang ’yon?”

Napapikit, pinunasan ang luha, pero hindi napigilan ang panginginig ng boses.

“Aiden… libog lang ’yon. Hindi ko ginusto. Hindi ko mahal si Seth. Ikaw lang—”

Napatawa si Aiden. Mapait na tawa.

“‘Libog lang.’ Gano’n kababaw? So ’pag niloko mo ako ng paulit-ulit, okay lang kasi libog lang?” 

Lumapit siya, halos dikit na sa mukha ni Silas.

“Tingin mo makakagaan ’yan? Na hindi mo ginusto? Tingin mo dahil libog lang ’yon at hindi mo siya mahal, magsosorry ka lang… tutulog lang ako tapos magic! Wala na! Hindi na masakit! Tingin mo ganon lang kadali ang lahat?!”

napaupo na lang si Aiden sa sofa sa tensyon na nagyayari.

“Sana nga ganon lang. ’Yun ang pangarap ng lahat ng mga niloko… na sana ganon lang lahat kadali!”

Namayani ang katahimikan sa buong kwarto. Katahimikang pinahinog ng tensyon, galit, at takot. Sa gitna ng gabubdok na tensyon na ito ay muling nagsalita si Aiden

“At alam ko rin namang ginusto mo.”

matalim ang bawat pagbigkas ni Aiden ng mga salita. Walang kurapan. Walang patidan ng titig. 

“Hindi, Hon. Nagkakamali ka. Hindi ko ginusto. Nadarang lang talaga siguro a—”

hindi na muling natapos ni Silas ang sasabihin dahil naramdamn niya ang palad ni Aiden na dumapo sa kanyang pisngi. Isang sampal. Sampal na sapat upang maramdaman niya ang naninibughong damdamin ng nobyo. 

“Hanggang ngayon ba’y lolokohin at bibilugin mo parin ang aking ulo?”

punong puno ng emosyon na wika ni Aiden.

“Anong hindi mo ginusto? Alin sa mga ginawa niyo ang hindi mo ginusto? GINUSTO MO!  Paulit-ulit. Ulit-ulit. Aminin mo na, ginusto mo!”

napahilamos si Aiden at saka napaupo. 

“Sabihin mo nga…”

bulong ni Aiden.

“Kailan pa?”

Tahimik. Hindi makatingin si Silas.

“Hon…”

“KAILAN PA!”

nahintakutan si Silas sa narinig at nakita. Ngayon niya lang nakita si Aiden na ganito kagalit. Tila nababalot ng poot at ito’y nasasalamin sa kanyang mata.

Humigop ng hangin si Silas, nanginginig.

“Nung… nung Quezon. Nung gabing nagpalit kayo ni Seth. Hindi ko alam, Hon. Hindi ko alam paano nagsimula. Nakita ko na lang na tinutupok na ako ng tukso. Hanggang sa hindi ko na napigilan. At hindi ko na malaman kung saan ako nito dinala.”

wika ni Silas habang tila sising sisi na binabalikan ang pinagmulan ng lahat.

“Hindi ko inisip, Aiden. Hindi ko sinadya—”

“Pero inulit mo.”

Putol agad ni Aiden, pabulong pero parang sampal.

“Hindi mo sinadya pero inulit mo. Sa hotel. Sa unit. Dito… sa mismong kama natin.”

Bumagsak ang tinig at luha niya.

“Kahit sa lugar kung saan akala ko, mahal mo pa ako, binaboy mo… ninyo.”

Hindi na nakasagot si Silas. Lumuhod siya, pilit hinahawakan ang kamay ni Aiden.

“Hon, please, isang pagkakamali lang ’to. Hindi ko kayang mawala ka.”

Tumingin si Aiden, luhaan pero matigas. 

“Hindi. Hindi isang pagkakamali ’to, Silas. Pinili mo ’to. Pinili mo siya. Paulit-ulit.”

Umiling siya, nanginginig sa galit.

“At ako? Pinili kong maniwala. Pinili kong ipaglaban ka kahit wala na pala akong ipinaglalaban.”

“Hon…”

“Wag mo akong tawaging Hon.”

malamig na usal ni Aiden.

Tahimik. Matagal na titig, saka dumulas ang boses ni Aiden — mabagal, puno ng sakit.

“Simula ngayon, Aiden na lang ulit ang itatawag mo sa akin.”

---

Nasa apartment pa rin sila ni Gabriel. Tahimik ang paligid maliban sa kaluskos ng mga kahon at bag na inaayos. Nakaupo si Seth sa sofa, halos nakalubog ang katawan niya sa bigat ng hiya at pagkabasag. Pinagmamasdan niya si Gabriel kung paanong ang bawat tiklop ng damit at bawat lagay ng gamit sa kahon ay parang pagtanggal din ng presensya niya sa buhay nito.

“Alis ka na ba talaga dito?”

tanong niya, mahina, parang batang natatakot marinig ang sagot.

“ Oo.“

sagot ni Gabriel, hindi man lang tumigil sa ginagawa.

“San ka lilipat?”

“Ewan.”

malamig na sagot, deretsong tinapos ang pagkakatupi ng isang shirt.

“Basta malayo. Malayo sa inyo. Malayo sa mga taksil na gaya ninyo.”

Parang binuhusan ng kumukulong tubig si Seth. Masakit pero wala siyang karapatang magreklamo.

“Gab… patawad.”

bulong niya.

“Sa lahat ng nangyari. Sa lahat ng nakita mo. Sa lahat ng sakit na dinala ko sa’yo.”

Saglit na tumigil si Gabriel at saka siya hinarap. Ang mga mata nito, diretso at matalim, parang binabalatan siya ng buhay. Walang luha pero mas nakakatakot iyon kaysa sa pag-iyak.

“Tapos?”

tanong ni Gabriel.

“Alam ko… hindi mo na ako mapapatawad. Alam kong wala talagang kapatawaran ang ginawa ko. Pero siguro… mas mabuti na rin ’to. At least… hindi na kita masasaktan pa.”

 Nag-ipon ng lakas si Seth.

“Akala mo ba ganon lang ’yun kadali?”

 Napangiti si Gabriel, pero hindi iyon ngiti ng tuwa—kundi ng pamimintas, ng panlilibak.

Parang gumuho ang mundo ni Gabriel ng mga sandaling iyon. Akala niya ay sapat na ang sakit na naramdaman niya. Akala niya ay wala ng isasakit ang naramdaman niya noon. Pero mayroon pa pala. Ang mapagtanto na pagkatapos kang lokohin ng minamahal mo ay makikita at mararamdaman mong humihingi lang siya ng tawad dahil nagkamali siya, hindi dahil gusto niyang ayusin kung ano mang nasira sa pagitan ninyo.

“Sana nga, Seth. Sana ganon lang kadali. Na pagkatapos mong magsabi ng sorry, okay na lahat. Na parang wala lang nangyari. Pero hindi. Ang sakit… hindi nawawala sa isang salita. Ang ginawa mo ay hindi mababaw. Malalim. At ang malalim na sugat, hindi agad humihilom. Kahit maghilom pa, may peklat ’yan na habambuhay kong dadalhin. At kahit anong pilit mong sabihin na ‘hindi na kita masasaktan’, huli na. Kasi nagawa mo na. Nasaktan mo na ako sa pinakamalupit na paraan.”

sagot nito.

Tumahimik ang buong kwarto. Para bang pati hangin ay naging saksi sa bawat salitang binitawan.

At doon, sa katahimikan, saka lang tuluyang naramdaman ni Seth ang bigat ng lahat. Ito na ’yon, bulong ng isip niya. Ito na ’yung wala nang balik. Yung kahit anong pakiusap ko, wala nang mararating. Yung kahit anong yakap, hindi na makakapuno ng kawalan sa pagitan namin.

Naroon lang siya, nakatingin kay Gabriel, habang unti-unting pinupulot ng huli ang mga bakas ng kanilang kahapon at tinatapon ito sa maleta, kasabay ng natitira pang dignidad ni Seth.

Habang inaayos ni Gabriel ang huling kahon ng mga gamit, napansin niya ang ilang paper bags na nakasalansan sa gilid ng sala. Maganda pa ang pagkakabalot brand new, halatang mula sa isang mamahaling store. Lumapit siya at isa-isang tiningnan. May bagong ring light, wireless mic, at isang limited-edition camera stabilizer, mga gamit na tiyak para mapaganda ang vlog ni Seth.

Napansin ito ni Seth, agad siyang kinabahan. 

“Kukunin mo na ba?”

mahina niyang tanong, halos hindi makatingin kay Gabriel.

“Ikaw bumili lahat niyan. Maiintindihan ko kung kukunin mo.”

Tumingin lang si Gabriel sa kanya, malamig, walang bakas ng alinlangan. 

“Hindi.”

malamig na tugon nito.

“Hindi?”

 Nagulat si Seth.

 

“Mas mabuti nang sa’yo ’yan, para may magamit ka. Dahil alam naman nating dalawa, kapag may gusto ka, gagawin mo ang lahat para makuha ’yon… kahit magnakaw ka pa.”

sambit ni Gabriel

“Nagkamali lang ako, Gabriel. Pero hindi ako magnanakaw.”

pagtutol nito sa nais ipahiwatig ng dating nobyo. 

“Wala kang karapatang diktahan ako kung ano ang tingin ko sa’yo, Seth. Magnanakaw ka. Ninakawan mo ng kasiyahan at kasintahan ang kaibigan mong walang masamang ginawa sa’yo.”

sinabi ito ni Gabriel sa mismong pagmumukha ni Seth. Tumatagos sa kalooban ni Seth ang talim ng bawat salitang binibitawan ni Gabriel.

“Madumi ka Seth. At ayokong mabahiran ng duming dala mo. Kaya mas mabuti nga siguro ang ganito. Tapusin na natin habang hindi mo pa ako nahahawahan ng pagiging imoral mo.”

Para bang sinampal siya nang sabay-sabay sa bawat salitang binitawan ni Gabriel. Hindi sigaw, pero mas malakas pa sa sigaw ang tama nito sa kanya. Damang dama niya sa mga sandaling iyon ang kanyang pagiging makasalanan, ang kanyang karumihan. Nanliit siya ng mga sandaling iyon.  Ang taong dating nandiyan palagi para sa kanya, ang taong nakita ang kanyang kabutihan at potensyal noong mga panahong kahit ang kanyang sarili ay hindi na niya mapagkatiwalaan, ay nandirito, sinasabi sa kanya ang mga salitang ayaw na ayaw na niyang marinig. Gusto niyang lumaban. Gusto niyang depensahan ang sarili. Pero paano? Kung ang mismong isip niya ang umaayong madumi nga siya. 

Matapos ang ilang minuto, natapos na rin si Gabriel sa pag-eempake. Dinala niya ang dalawang kahon at isang maleta, at lumapit sa pintuan. Tahimik si Seth, pero bago tuluyang lumabas si Gabriel, nagsalita siya ulit.

“Gab…”

halos pabulong ang tinig.

“…patawad. Alam kong wala nang halaga ngayon, pero sana… sana dumating ang araw na magkausap tayo ulit. Sana dumating yung araw na mapatawad mo ako.”

Huminto si Gabriel sa may pinto, hindi lumingon. Ilang segundo ang lumipas bago niya bigkasin ang mga salitang parang talim ng kutsilyo:

“Patawarin ka? Seth, hindi lahat ng sugat nilulunasan ng panahon. Yung iba… tinatabunan na lang ng lupa.”

At tuluyan na siyang umalis.

Naiwan si Seth sa katahimikan ng kwarto. Isang tahimik na dagundong na mas nakakasakal kaysa anumang sigawan. Nakatitig siya sa mga gamit na iniwan ni Gabriel, mga paalala ng panahong buo pa siya, buo pa sila. Masakit, kasi alam niya mahal naman niya si Gabriel. Hindi maikakaila iyon. Malaking bahagi ng kung sino siya ngayon ay dahil kay Gabriel. Kung wala ito, baka hindi siya nag-boom sa vlogging, baka hindi siya nakaangat, baka wala siyang pangalan.

Pero kailangan kong pumili, bulong ng isip niya. At pinili niya si Silas. Hindi lang dahil mas masarap, mas magaling sa kama, kundi dahil nakikita niya rito ang mas maganda, mas marangyang kinabukasan. At oo kahit ayaw niyang aminin, nahuhulog na siya rito.

Pero habang iniisip niya iyon, kumurot ang katotohanan. Pumili na siya. Bumitaw siya sa lahat. Kay Gabriel, sa relasyon nila at sa lahat ng pinagsamahan nila. Iniwan niya ito kahit alam niyang siya ang pundasyon ko noon. At doon sumiksik ang pangamba na pilit niyang tinatabunan. Paano kung sa kabila ng lahat, hindi pala siya piliin ni Silas? Paano kung nagpakasasa lang siya, at siya itong nagpalunod?

Napahigpit siya ng hawak sa ring light na kanina pa nakatiwangwang. Ang bigat nito, parang bigat ng desisyon niya. At kung mangyari ’yon… ano na lang ang matitira sa akin?

---

Ang dilim ng paligid, tanging ilaw ng waiting shed sa terminal ang kumakain sa anyo ni Aiden. Wala na halos sasakyan, at sa bawat minuto ng paghihintay, mas lalong lumalalim ang bigat sa dibdib niya. Bumubuhos ang ulan. Malakas, parang nilalamon ang lahat ng ingay ng gabi. Pero higit sa lahat, kasabay nitong bumubuhos ang luha ni Aiden. Hindi niya na alam kung alin ang ulan, alin ang sariling pait na tumutulo mula sa kanya.

Ang pakiramdam niya, para siyang unti-unting namamatay sa sakit. Bestfriend niya, at boyfriend niya. Dalawang taong pinili at pinagkatiwalaan niya, parehong nanira sa kanya. Ang bawat alaala nila, parang kutsilyong paulit-ulit na isinasaksak sa puso niya.

Maya-maya, isang matalim na liwanag ang sumalubong sa kanya. Headlight ng sasakyan, tumutok diretso sa kanya. Napapikit siya, at nang unti-unting dumaan ang liwanag, nakita niya si Gabriel. Nakaupo sa driver’s seat, basa na rin ang buhok sa ulan, ngunit ang mga mata, kasing lungkot ng kanya.

Binaba ni Gabriel ang bintana. Mahina pero totoo ang boses, wasak pero buo sa sakit.

“Hindi na natin mababago ang sakit, Aiden… pero mas madaling buhatin kung may kasama. Halika… huwag mong akuin mag-isa ang bigat na kaya nating dalawa”

Nagtagpo ang mga mata nila. Dalawang pusong magkaibang sugat, pero parehong duguan. Walang salita ang nakapagsalba sa kanila noon, pero ngayong gabi, pareho silang humahanap ng sandalan.

Tahimik na lumapit si Aiden, basang-basa sa ulan, at sumakay sa tabi ni Gabriel. Walang nagsalita. Tanging tunog ng ulan sa bubong ng sasakyan ang saksi sa dalawang taong parehong iniwan, parehong niloko, at ngayong gabi, parehong natutong kumapit sa sakit ng isa’t isa.

Samantala, naiwan si Seth sa katahimikan ng unit. Nakahandusay siya sa sofa, nakatitig sa mga gamit na halos wala nang saysay sa kanya. Paulit-ulit sumagi sa isip niya ang mga sinabi ni Gabriel—matatalim na parang kutsilyong pinipilas ang balat. Nang hindi na niya matiis ang bigat ng loob, kinuha niya ang telepono. Mag-a-alas-diyes na ng gabi pero walang pakialam si Seth; kailangan niyang marinig si Silas. Kailangan niyang makasiguro.

Nag-type siya ng mahabang mensahe. Puno ng paghingi ng tawad, ng takot, ng desperasyong makasandal kahit sa isang salita lang ng kasiguraduhan mula kay Silas. Pero ilang minuto na, wala pa ring sagot.

Kinabahan siya. Tumawag siya. Isang, dalawang ring… hanggang sa may sumagot.

“Silas?”

nanginginig ang boses ni Seth.

Pero malamig ang tinig sa kabilang linya. Pagod. Walang gana.

“Wag ngayon, Seth.”

At bago pa siya makasagot, pinutol na ang tawag.

Naiwan si Seth na nakatitig sa itim na screen ng telepono. Doon na siya kinabahan nang todo. Kung si Gabriel iniwan siya nang walang balikan, paano kung pati si Silas—na pinagpustahan niya ng lahat—unti-unti na ring binibitawan siya?

Itutuloy…

Eighteen

Chapter Eighteen

Madalas marinig ni Silas ang tibok ng orasan kaysa sariling hininga. Sa katahimikan ng condo, bawat segundo ay parang martilyong kumakatok sa kaniyang ulo, nagpapaalala ng kasalanang hindi niya mabawi.

Nasa harap siya ng lamesa, nakahilata ang ilang bote ng alak, karamihan walang laman. May baso sa gilid, pero diretsong sa bote na siya humihigop. Ang cellphone niya ay nakapatong kaniyang harapan. Ilang ulit niyang tinawagan si Aiden pero palaging nauuwi sa voicemail. Ilang ulit niyang tinignan kung may reply sa text, pero wala.

Isang araw na mula nang huli silang nag-usap. Isang araw ng katahimikan, isang araw ng paghihintay na para bang pinapako siya sa krus ng sariling konsensya.

“Nasaan ka na, Hon?”

bulong niya, garalgal ang boses.

“Sagutin mo naman ako. Patawarin mo na ako.”

Nakadungaw siya sa city lights sa labas ng bintana. Dati, kapag nakikita niya ’yon, may kasamang saya sapagkat kasama niya si Aiden, nagkukulitan, nagkakape. Ngayon, ang mga ilaw ay parang libo-libong matang nakatingin sa kaniya, nanunumbat, humuhusga.

Hindi na siya makatulog. Hindi dahil ayaw niya, kundi dahil tuwing pumipikit siya, bumabalik ang imahe ng mga mata ni Aiden. Ang sakit, yung luha, yung galit. Para siyang binabaon ng guilt sa ilalim ng tubig, at kahit anong paghinga niya, hindi sapat.

“Hindi ko na alam kung paano aayusin ’to.”

napahilamos ang kaniyang kamay sa kanyang mukha at saka nag-unahang tumulo ang mga luhang tila walang ubos.

Isang lagok ulit. Isang malalim na hikbi. Isa pang gabing binabalot ng alak at kawalan ng pag-asa. Habang si Silas ay nilalamon ng guilt, si Seth nama’y kinakain ng sariling paranoia.

Nasa kama siya, nakahiga pero hindi mapalagay. Sa tabi niya, nakakalat ang mga gamit na dapat inaayos niya paalis kay Gabriel, pero ni hindi niya tinitignan. Wala na sa isip niya ang dati niyang boyfriend. Wala nang halaga si Gabriel. Ang lahat ng atensyon niya ngayon ay nakatutok lamang kay Silas.

Hawak ang cellphone, paulit-ulit niyang chine-check ang social media ni Silas. Facebook. Instagram. Twitter. Lahat. Wala. Walang update. Walang kwento. Walang kahit isang pahiwatig kung nasaan si Silas.

“ Bakit wala siyang post? Bakit hindi siya nag-uupdate? Baka may kasama siya? Baka… may babae. O baka lalaki ulit.“

wika ng kaniyang isip.

Kinakagat niya ang sariling kuko, mabigat ang dibdib. Nagsisikip ang hininga. Hindi siya mapalagay sa ideya na baka hindi na siya kailangan ni Silas. Na baka sa oras na ’to, may ibang kasama si Silas na mas pipiliin nito kaysa sa kaniya.

“Hindi puwede.”

bulong niya sa sarili, mabilis ang paghinga.

“Isinugal ko na lahat para sa kaniya. Hindi puwedeng hindi ako ang piliin niya.”

At doon, tila walang babala, tumayo siya, kinuha ang susi, at halos pasugod na lumabas ng unit. Hindi niya alam kung ano ang madadatnan, pero hindi na niya matiis ang kawalang-katiyakan. Hindi na niya kayang maghintay.

Pagkapasok ni Seth sa condo, hindi siya sinalubong ng init ng yakap o kahit simpleng ngiti. Ang sumalubong sa kanya ay ang amoy ng alak na ilang araw nang hindi tinatanggal ng hangin sa kwarto, pati ang kalat ng bote sa lamesa. Nakaupo si Silas sa sofa, wala nang gana, nakayuko, hawak ang isang baso pero halos hindi na niya maitaas. Para siyang nilulumpo ng sarili niyang bigat.

“Silas…”

mahinang tawag ni Seth, dahan-dahang lumapit.

“Hindi ka sumasagot sa’kin. Wala kang post, wala kang reply. Akala ko may nangyari na sa’yo.”

“Umalis ka, Seth.”

 Hindi man lang tumingin si Silas. Isang maikling sagot lang.

Ramdam ni Seth ang sakit ng pagtanggi, pero hindi siya umalis. Umupo siya sa gilid ng sofa, nagbabakasakali na may puwang pa siyang mahawakan kahit anong piraso ng taong kaharap niya.

“Bakit ka ganyan? Wala kang kasama dito. Halata sa mukha mo ilang araw ka nang walang tulog. Puro alak na lang. Kung hindi mo kaya mag-isa, nandito ako.”

Tumigil siya saglit, huminga nang malalim bago magpatuloy.

“Ako ’to,si  Seth. Hindi ko hahayaang masira ka ng ganyan.”

“Hindi mo gets, Seth.” 

Ngayon lang bahagyang gumalaw si Silas. Hindi niya iniangat ang ulo, pero binitiwan niya ang isang mahinang tawa. Hindi masaya, kundi basag at puno ng pagod. 

“Subukan mong ipaintindi sa akin.”

Pilit ni Seth.

“Araw-araw, iniisip ko kung nasaan siya. Kung kumakain ba siya. Kung ligtas ba siya. Kung iniisip niya rin ako gaya ng iniisip ko siya. Ang hirap, Seth. Yung alam mong ilang hakbang lang ang layo niya pero para siyang usok na hindi ko mahawakan.”

 Dahan-dahang iniikot ni Silas ang baso sa kamay niya, parang doon siya kumakapit para huwag tuluyang bumigay.

Natigilan si Seth. Sa bawat salitang lumalabas kay Silas, mas lalo niyang nararamdaman kung gaano kalalim ang sugat na iniwan ni Aiden. At habang mas lumalalim iyon, mas lalo niyang napagtatantong wala siyang puwang sa sakit na iyon.

“Silas…”

tinangka niyang hawakan ang kamay ng lalaki, pero marahang binawi ito ni Silas.

“Wala siya dito, wala na siya dito.”

bulong ni Seth. Halos hindi niya alam kung para bang sinasabi niya iyon para aliwin si Silas o para kumbinsihin ang sarili niya.

“Ako ang nandito. Hindi siya. Ako ang nasa harap mo, ako ’yung may pakialam sa’yo ngayon. Hindi ba pwedeng kahit ngayon lang, huwag mo muna siyang alalahanin?”

“Alam ko… si Aiden ang hinahanap mo. Si Aiden pa rin ang iniisip mo. Pero asan siya ngayon, Silas? Wala. Ilang araw ka nang naghihintay pero hindi siya nagpapakita. Hindi siya sumasagot. Hindi mo alam kung nasaan siya. Pero ako—”

tumigil si Seth, huminga nang malalim, parang nilalabanan ang sariling kaba 

“…ako ang nandito.”

Natigilan si Silas, dahan-dahang napatingin.

 “Hindi siya nawawala sa isip ko. Kahit anong gawin ko, siya at siya pa rin. Oo, nagkamali ako. Niloko ko siya. Maaring nagloko ang katawan ko, pero sa isip at puso ko malinaw na siya pa rin. Hindi naman nabago. Siya lang.”

 Umiling si Silas, mabigat, parang bawat galaw ay may kasamang sugat.

Parang sinuntok si Seth sa dibdib. Hindi diretsong tinanggihan, pero mas masakit pa ay hindi siya nakikita. Wala. Isa lang siyang anino sa tabi ng taong sinisigaw ng puso niya. Sandali siyang natahimik. Nakatitig lang siya kay Silas, pilit pinipigilan ang pag-iyak, pilit nagtatapang-tapangan. 

“Paano kung hindi na siya bumalik?”

mahina niyang tanong.

“Hanggang kailan mo siya hihintayin? Hanggang kailan ka masisira kakahabol sa taong hindi mo mahawakan?”

Saglit na tumingin si Silas, at doon nasilayan ni Seth ang mga matang pagod, puno ng guilt, at walang ibang hinahanap kundi si Aiden. 

“Hindi ko yata kaya. Kahit gaano katagal, hihintayin ko. Bumalik lang siya.”

seryosong tugon ni Silas.

Natigilan si Seth. Hindi iyon malakas na sigaw. Hindi iyon lantad na pagtulak palayo. Pero sapat na. Sapat para maramdaman niyang wala siyang laban sa isang pangalang hindi na mabubura sa puso ng taong mahal niya. At sa katahimikan ng condo, naroon ang dalawang sugatan. Si Silas, winawasak ng pagkawala ni Aiden at si Seth, winawasak ng katotohanang kahit anong pilit niya, hindi siya kailanman magiging sapat.

---

Dalawang araw na magkasama si Aiden at Gabriel. Hindi nila napansin kung anong araw na ba talaga, kung Linggo ba o Lunes, kung umaga na o hapon. Ang alam lang nila, pareho silang sugatan at parehong naghahanap ng kahit anong hawakan para huwag malunod.

Sa kotse sila natutulog. Paulit-ulit, paikot-ikot lang kung saan dadalhin ng gulong: sa gilid ng kalsada, sa harap ng isang convenience store, minsan sa ilalim ng punong medyo malayo sa mata ng tao. Ang kotse ang naging pugad nila, isang pansamantalang tahanan na hindi naman talaga tahanan, kundi isang lugar na pwedeng pagtaguan.

Sa unang araw, halos hindi sila nag-usap. Iyakan lang. Si Aiden, patuloy ang paghinga nang mabigat, parang laging may nakadagan sa dibdib. Si Gabriel, tahimik lang na nakikinig, paminsan-minsan ay hahaplos sa balikat, o aabot ng tissue. Ang katahimikan nila’y hindi nakakahilo, kundi nakakapagod dahil pareho nilang alam, kahit hindi sabihin, kung sino ang iniiyakan ng bawat isa.

Sa ikalawang araw, sinubukan na nilang magbukas. Doon nagsimula ang mga tanong kagaya ng

“Anong kulang?” tanong ni Gabriel, habang nakasandal sa manibela. “Anong mali?” sagot ni Aiden, halos pabulong. At nagsimula silang magsalitan ng mga hinanakit, hindi para siraan ang mga iniwan nila, kundi para maghanap ng paliwanag. Kung saan nagkamali, kung saan hindi naging sapat, kung bakit sila iniwan kahit buong buo ang pagmamahal nila.

Minsan tatahimik silang dalawa, pareho lang nakatingin sa labas ng windshield na puno ng alikabok. Minsan, sabay silang iiyak na parang wala nang bukas. Minsan, tatawa sila bigla hindi dahil masaya, kundi dahil sa kabaliwan ng sitwasyong hindi nila alam kung paano sisimulan at paano tatapusin.

Sa ikalawang, halos wala na silang tinira sa sarili. Pawisan, pagod, may eyebags na parang mga anino sa ilalim ng mata. Pero kahit ganoon, pinipili pa rin nilang manatili sa tabi ng isa’t isa. Kahit pareho nilang alam: hindi sila ang gusto ng puso ng mga taong iniiyakan nila.

Gabi na nung dumating ang ulan. Una’y mga patak lang na parang pagdampi ng luha sa bubong ng kotse. Lumabas sila, dala ang pagod at init ng loob. Akala nila kakayanin nilang sumilong sa maliit na bubungan ng isang karinderyang sarado, pero mas lumalakas, mas bumabagsak, hanggang sa basang-basa na rin sila.

Sa una, nagmamadali silang umiwas. Pero kalaunan, tumigil na sila. Naglakad palabas, hinayaan ang ulan na bumalot sa kanila. Basang-basa, nanginginig, pero sa unang pagkakataon sa tatlong araw, parang nakahinga.

“Wala na tayong magagawa kundi tanggapin.”

sabi ni Gabriel, tumatawa habang pinupunasan ang mukha pero agad ding nababasa ulit.

“Parang sitwasyon natin.”

mahinang sagot ni Aiden.

“May mga bagay talagang hindi na natin makokontrol ni marerepair. Niloko na nila tayo, at nasaktan na tayo nang husto. Anuman ang gawin natin, hindi na babalik sa dati. Ang natitira na lang… ay tanggapin na tapos na ’yung kung ano man ’yung dati.”

At doon sila tumigil sa gitna ng ulan… hindi bilang magkasintahan, hindi rin magkaaway. Dalawang pusong sugatan, pinapalambot ng malamig na tubig mula sa langit. Ang ulan, sa gabing iyon, naging simbolo ng lahat ng hindi nila kayang hawakan. Ang bawat patak, parang paalala na may mga bagay talagang hindi mo mapipigilan gaya pag-alis ng minamahal, pagkasira ng tiwala, at pagkawala ng direksyon.

Pero sa parehong paraan, ang ulan din ang nagbigay ng linis. Tinanggal ang pawis, ang alikabok, at kahit sandali, pati ang bigat ng dibdib.

At sa ilalim ng buhos ng langit, natutunan nilang minsan, ang sakit ay hindi kailangan lutasin agad. Minsan, kailangan lang itong damhin tulad ng ulan. Hayaan itong dumaloy sa balat, pumikit, at tanggapin: na kahit sugatan, buhay pa rin sila. At may kasama silang dumadamay.

Si Gabriel, nakayuko, nanginginig habang pinipiga ang basang t-shirt niya. Hindi niya alam kung luha o ulan na ang dumadaloy sa pisngi.

“Seth… binigay ko lahat sa’yo. Pinili kita kahit pa ayaw ng pamilya ko. Kahit sabi mo, ang liit ng tingin mo sa sarili mo kasi wala ka pang napapatunayan. Ako yung nagbuhat sa’yo noong nagsisimula ka pa lang. Ako yung nagtiwala, naghintay, nagtiis. Pero ano ang sukli? Panlilinlang. Paikot-ikot na kasinungalingan. Para akong ginamit lang para makaakyat ka. Para akong kwentong puwedeng itabi kapag may mas magandang kabanata na dumating.”

Napailing siya, parang hindi pa rin matanggap.

“At eto ako ngayon, basang-basa, walang direksyon, walang malinaw na patutunguhan. Pero kahit gano’n, mas pipiliin ko na itong malamig na ulan kaysa mainit mong yakap na puno ng dumi. Mas pipiliin ko ang sakit na ito kaysa sa kasinungalingang paulit-ulit mong binabalot sa’kin.”

Samantalang ang noo’y hindi makapaniwala na si Aiden ay unti-unti nang namumulat sa kabuktutang ginawa ng kanyang kaibigan at nobyo sa kanila. Kaya ang buong buong tiwala na kanina’y hindi matinag-tinag ay unti unti na ngayong nagkakalamat at nababasag.

“Hindi mo lang ako niloko, Silas. Binura mo ’yung tiwala. At ’yung pinakamalupit? Pinakita mong kaya mong gawin ’yon… nang parang wala lang. Parang ’yung mga pangako natin, papel lang na basa na ngayon ng ulan.”

Sandaling natahimik si Aiden, sabay mapait na ngiti.

“Siguro ito na ’yung huling beses na iiyak ako para sa atin. Kasi hindi ko na kayang ipaglaban ’yung isang relasyon na ako na lang ang may galang. Hindi ko kailangang magalit para umalis — sapat na ’yung sakit para maintindihan kong tapos na.”

---

Pawis na pawis si Silas habang hawak ang cellphone, paulit-ulit tinatawagan ang number ni Aiden pero “cannot be reached” lang ang sagot ng makina. Napapamura siya sa hangin, nanginginig habang sinusubukang mag-type ng message pero walang lumalabas na salita. Binubura niya, tinatago, sinusubukan ulit.

Huminto siya, saka napaupo sa sahig, pinagdikit ang mga palad sa mukha.

“Nasaan ka na ba, Aiden…? Please, kahit isang sagot lang.”

paulit-ulit niyang sinusubukan pero paulit ulit lang na wala siyang natatanggap na tugon. 

Nabaling ang kanyang tingin sa kanyang laptop na nakabukas pa rin simula pa kahapon. Nakita niya ang litrato nilang dalawa, noong nasa America pa sila. Masaya. Kontento. Hindi niya lubos maisip kung bakit nga ba humanap pa siya ng iba. Kung anong pumasok sa kokote niya at ipinagpalit niya ang ganitong klase ng ngiti at saya na meron sila sa mababaw na init na dala ng pakikipagniig sa iba.

Maya-maya, dahil sa maghapong paggamit sa laptop, sumenyas ito na malapit na itong ma-low battery at maya maya pa ay biglang naging itim ang background nito. Sumikdo ang kanyang puso. Hindi niya maiwasang isipin na ito ba’y isang pangitain. Na hanggang dito na lang sila?

Tumayo siya, humugot ng hangin, at tumingin sa labas ng bintana na punô ng ulan. Hindi niya alam kung anong pumasok sa isip niya at binuksan niya ang pinto ng balkonahe at dinama at nagpakabasa sa ulan.

“Gagawin ko lahat… kahit saan ka man pumunta, hahanapin kita. Hindi pa ’to tapos, Aiden. Hindi pa ako susuko.”

Pero habang sinasabi niya ’yon, may halong panginginig ang tinig niya. Parang siya na lang ang naniniwala sa salitang

“hindi pa tapos.”

Samantala, nakayuko si Seth sa isang bar habang pinaglalaruan ang yelo sa baso. May sumubok lumapit, ngumiti, nagtanong kung pwede siyang samahan. Ngumiti rin siya, pilit, pero walang init.

“Wala ako sa mood. Lubayan niyo ako.”

malamig niyang sagot, sabay higop ng alak.

Tumahimik siya sandali, tinitigan ang phone sa mesa. Ilang ulit niyang binuksan, nag-scroll, nag-refresh ng inbox — wala pa ring message. Walang pangalan ni Silas na lilitaw. Huminga siya nang malalim, mapait ang ngiti.

“Wala man lang kahit ‘kamusta,’ ha?”

bulong niya.

“Ang bilis mo ring lumimot.  Pero sige. Ako na lang ’to. Ako na lang ulit.”

Tumingala siya sa kisame, pilit pinapatag ang dibdib. Pero sa likod ng tikas, naroon ’yung mabigat na katotohanang hindi niya kayang aminin. Na sa laro ng panlilinlang, mukhang siya ang naiwan.

“Hindi ako talo.”

mahinang sambit niya.

“Hindi ako papayag.”

Kinuha niya ang cellphone, pinatay ang screen, saka tumayo. Lumabas siya ng bar, walang payong. Bumuhos ang ulan, pero hindi siya kumilos. Hinayaan niyang mabasa ang buong katawan para maramdaman na kahit paano, may tumatama pa ring totoo sa kanya.

Sa iisang gabi, sabay-sabay silang binasa ng ulan. Si Aiden na lumalayo, si Gabriel na naghahanap ng sagot sa mga nangyayari, si Silas na nilalamon ng konsensya, at si Seth na determinadong manalo sa larong pinasok. Magkakahiwalay man sila ng direksyon, iisa ang ulan na bumabagsak sa kanila. At sa bawat patak ng ulan, may kasabay na paalam at kasalanang walang nakakaalam kung kailan matutuyo.

Itutuloy…

Nineteen

Chapter Nineteen

Mahina pa ang liwanag nang magising si Aiden. 

Basa pa rin ang paligid, at sa ilong niya agad sumingaw ang amoy ng lupa at kalawang. Mabigat pa rin ’yung pakiramdam sa katawan, parang hangover ng iyak, ng ulan, ng lahat ng kagabi.

Unti-unti niyang inangat ang ulo, nanlalabo pa ang paningin. Nakahiga pa rin siya sa lumang karton na pinagsama nila ni Gabriel kagabi, doon sa ilalim ng bakanteng silong ng isang lumang gusali. May kumakalog na bote ng tubig sa gilid, may supot ng tinapay na di na nila nagalaw. Sa labas, tumitila na ang ulan.

Napatingin siya sa tabi niya.

Nando’n si Gabriel, nakatalukbong ng basang jacket, nakasiksik, parang bata. Yung mga labi, maputla. Yung paghinga, mabigat, may halong impit. Parang may humahabol sa hininga niya kahit wala naman.

“Gab.”

mahinang tawag ni Aiden, pero walang tugon.

Nilapit niya ang kamay sa braso nito. Mainit. Hindi ’yung normal na init ng tao, kundi ’yung nakakapaso, ’yung tipong alam mong hindi maganda. Napalunok siya, biglang kinabahan.

“Gab, hey!”

inalog niya nang kaunti ang balikat.

Wala pa ring reaksyon. Mabagal lang na paghinga, mabigat, parang hinahabol. Nilapat niya ang kamay sa noo. Mas lalong mainit.

“Shit!”

  bulong niya.

Tumayo siya agad, nanginginig pa ’yung tuhod. Hinanap niya ’yung bag, binuksan, pero wala naman silang gamot, wala ring pamunas. Pinagmasdan niya si Gabriel, pilit niyang pinapalma ’yung kaba sa dibdib.

“Okay, okay, kalma. Kaya ’to. Kaya ’to.”

Lumapit ulit siya. Kinuha ’yung panyo sa bulsa, pinunasan ng konting tubig mula sa bote, tapos pinunas sa leeg at noo ni Gabriel. 

“Mainit ka sobra, Gab… shit.”

Nasa tono ng boses niya ’yung pag-aalala. ’Yung halong  takot, at guilt.

Kung hindi niya pa napansin, baka hindi niya alam na may lagnat na pala si Gabriel buong gabi.

“Gising ka muna, please!”

bulong niya.

Dahan-dahan nagmulat ng mata si Gabriel, nanginginig.

“Aiden?”

paos na tanong, halos hindi lumalabas ang boses.

“Yeah, ako ’to. Nilalagnat ka, Gab.”

nag-aalalang sambit nito kay Gabriel.

“Ka… kaya pala… nahihilo ako.”

sagot nito, nakapikit pa rin, nanginginig ang mga kamay.

“Teka lang, Gab. Hahanap tayo ng matutuluyan. Hindi puwedeng dito.”

 Kinuha niya ’yung jacket niya, tinaklob kay Gabriel.

Halos isang oras bago siya makahanap ng maliit na motel na bukas pa ng umaga. Bitbit niya si Gabriel na halos himatayin sa lakad, nakakapit sa braso niya habang nanginginig. Mabuti na lang at hindi sila tinanggihan ng receptionist, kahit basa at mukhang walang direksyon.

“Two rooms, please. Two nights.”

sabi ni Aiden, hingal na hingal habang hinahawakan si Gabriel na halos hindi na makatayo.

Sinilip ng receptionist ang monitor, mabilis na nag-type, bago umiling.

“I’m sorry, sir. One room left na lang po. Queen bed. Gusto niyo pa rin po?”

Napasinghap si Aiden, napatingin kay Gabriel na nakasandal sa kanya, nanginginig, maputla, at halos wala nang lakas. Saglit siyang nagdalawang-isip, pero agad ding tumango.

“Okay. Kukunin ko.”

Pag-akyat nila, halos buhatin na ni Aiden si Gabriel papasok. Pagkapasok sa kwarto, diretso niya itong pinahiga sa kama. Pinagmasdan niya si Gabriel. Basang-basa ng ulan, pawis na pawis, at nanginginig sa lamig.

Hinubad niya ang basang jacket ni Gabriel,  maging ang ibang suot nito. Nakakahiya mang isipin ngunit wala na siyang pakialam. Ang importante’y humupa ang lagnat nito. Sabay inabot ang tuwalya sa drawer para patuyuin ito. Binuksan niya ang aircon sa pinakamahinang setting, tapos kinuha ang spare blanket at tinakpan si Gabriel hanggang leeg.

“Gab, inom ka muna.”

sabi niya, sabay abot ng tubig na may kasamang gamot.

Pero hindi ito makagalaw. Kaya binuhat ni Aiden ’yung ulo niya ng marahan, inalalayan para makainom kahit konti.

“Dahan-dahan lang. Ayan.”

Napangiti siya ng konti, pilit.

“Sarap ng tubig ’no? Parang wala lang nangyari.”

Walang tugon. Pero kahit ganon, patuloy pa rin siya sa pagpunas. Sa bawat haplos ng basang towel, may halong pagod, pero may init din ng malasakit. Pagkatapos, umupo siya sa gilid ng kama, pinagmamasdan lang si Gabriel. Tahimik. Ang daming naiisip ni Aiden, pero wala siyang lakas magsalita. Parang gusto niyang umiyak ulit, pero ubos na. Parang gusto niyang magalit, pero pagod na rin. Ang natira na lang sa kanya, ’yung katahimikan ng pag-aalaga.

Hapon na.

Di pa rin bumabangon si Gabriel. Aiden bumili ng lugaw at gamot sa labas, tapos binantayan lang siya buong maghapon. Paminsan-minsan pinupunasan ng bimpo, pinapainom ng tubig, tinitingnan kung humihinga pa nang maayos.

Pag nagigising si Gabriel, puro ungol lang at hingal. 

“Ang sakit ng ulo ko.”

anas nito.

“Ang taas pa rin kasi ng lagnat mo.”

sagot ni Aiden, kalmadong-kalmado pero halata ’yung kaba.

“Inom ka muna ng gamot. After nito, matulog ka ulit.”

At tuwing nakikitang giniginaw si Gabriel, binabalutan niya ito ng kumot. Minsan pinapatungan pa ng jacket niya kahit siya ’yung giniginaw. Gabi na nang tuluyang mapatulog ulit si Gabriel. Si Aiden naman, nakaupo sa sahig, nakasandal sa dingding, pinagmamasdan lang siya. Mula sa maliit na bintana, tanaw niya ’yung ilaw ng mga dumadaang kotse. Ang tahimik ng gabi, pero sa loob ng dibdib niya, maingay.

Ang dami niyang iniisip. Si Silas, ’yung mga plano nila, ’yung mga lugar na dapat pinuntahan nila ngayong weekend, ’yung mga dapat niyang ginagawa kung hindi lang siya niloko.

---

Kinabukasan, maagang nagising si Aiden. Tahimik ang kwarto, maliban sa mahinang ugong ng aircon at hinga ni Gabriel. Lumapit siya, sinilip ang noo. Mainit pa rin pero hindi na kasing-taas kagabi. Nakahinga siya nang maluwag. Pagkalipas ng ilang oras, dumilat si Gabriel. Medyo mahina, pero may ngiti na.

“Hey.”

sabi ni Aiden, inilapag ang supot ng gamot at lugaw sa mesa.

“Good morning, fever boy.”

“Gano’n na ba tawag mo sa akin ngayon?”

 Napatawa si Gabriel nang mahina.

“Pwede ring drama king.”

balik ni Aiden, sabay abot ng baso ng tubig.

“Dahan-dahan lang ha.”

Tahimik silang kumain. Paminsan-minsan ay tinitingnan ni Aiden si Gabriel, tinitiyak kung okay lang. Pagkatapos, pareho silang napasandal sa kama, parehong pagod pero mas magaan na ang hangin sa pagitan nila.

“Luh. Iba na pala damit ko.”

biglang wika ni Gabriel at napaturo kay Aiden.

“Ikaw a 

—“ hindi na natapos ni Gabriel ang sasabihin. 

“O… oo. Basang basa ka kasi eh. Kaya ano… binihisan na kita.”

hindi makatinging wika ni Aiden. 

“ Eh ’di nakita mo na…lahat sa’kin?“

nanunuksong wika ni Gabriel. Binato ni Aiden si Gabriel ng binilot na papel.

“Aray naman. May sakit ’yung tao oh?”

natatawang wika ni Gabriel.

“Deserve mo ’yan. ’Yan pa talaga una mong naisip. Hindi na lang magpasalamat.”

sabay irap ni Aiden.

Napatawa ng bahagya si Gabriel.

“Salamat ha.”

sabi ni Gabriel, halos bulong.

“Kung hindi mo ako dinala dito… ewan ko.”

“Wala ’yon.”

sagot ni Aiden, nakangiti. “ Sino pa bang magtutulungan, eh ’di tayo. Tayong parehas niloko.“

natatawang sambit ni Aiden.

Napatawa rin si Gabriel, pero saglit lang. Pagkatapos, naging seryoso ang tono niya.

“Hindi ko maintindihan,” sabi niya. “Bakit kaya pinagpalit ka ni Silas?”

muli ay binato ni Aiden si Gabriel ng binilot na papel. 

“Pwedeng magdahan-dahan ka man lang? Masakit kaya.”

At saka nito tinapunan ng masamang tingin ang binata. Tahimik si Aiden sa una. Pero maya-maya’y sumagot rin ito.

“Honestly? Ni ako, hindi ko rin alam. At hindi ko rin alam kung anong mas makakabuti. ’Yung malalaman ko ba kung bakit o hindi na lang.”

 sagot niya.

“Siguro kasi minsan, kahit gaano ka kabuti, may mga taong mas pipiliin ka pa ring masaktan.”

“Pero hindi ko gets, Aiden. Alam mo, si Seth, hindi siya marunong mag-alaga. Hindi naman sa sinisiraan ko siya, pero… ganun talaga siya. Laging siya ’yung inaalagaan. Laging ako ’yung nag-aayos ng lahat. Pag may sakit siya, ako ’yung pupunta. Pag may problema siya, ako ’yung susundo. Pero ako? Wala.” 

Umiling-iling si Gabriel.

Tahimik ulit. Ramdam ni Aiden ’yung bigat sa tono ni Gabriel. hindi galit, kundi pagod. Regret. Realizations.

“Hindi ko man lang maalala kung kailan ako nilutuan ni Seth.”

tuloy ni Gabriel, mapait ang ngiti.

“Hindi niya alam ’yung paborito kong pagkain. Hindi siya marunong mag-alaga kasi lumaki siyang mag-isa. Sanay siyang siya lang. At siguro, ganun din magmahal si Seth. Pansarili.”

“Alam ko.”

sabi niya.

“Kuwento niya dati. Madalas siya mag-isa nung bata pa siya. Kaya siguro, hirap siyang ibigay ’yung mga bagay na hindi naman niya naranasan tanggapin.”

 Tumango si Aiden, marahan.

Napabuntong-hininga si Gabriel, pinipilit ngumiti pero halatang masakit pa rin.

“Tingin ko nga. Pero ang hirap pa rin tanggapin, Aiden. Kasi kahit alam kong ganun siya, umaasa pa rin ako na magbabago.”

 wika nito at sabay tingin sa kawalan.

Tahimik lang si Aiden sandali. Tinitigan niya si Gabriel. Maputla pa rin pero mas buhay na ang mga mata.

“Alam mo…”

sabi ni Aiden.

“…hindi ko rin maintindihan kung bakit ka niya pinagpalit.”

Napahagikhik ito ng mahina. Tipong nakaganti. Pagkakataon naman ni Gabriel upang tingnan ito ng masama.

“I mean… ikaw na ’yung ideal boyfriend. Maalaga, matiyaga, loyal. Parang lahat ng gusto kong qualities sa partner, nasa ’yo na. Pero ayun—pinili pa rin niyang sumira.”

Napangiti si Gabriel, bahagya.

“Siguro nga pareho lang tayo ng tanong.”

“Yeah.”

sagot ni Aiden, nakangiti rin pero may lungkot sa dulo.

“Pareho lang tayo. Parehong iniwan kahit binigay naman natin lahat. Pero at least… alam kong wala akong niloko. Wala akong tinraydor. I gave love the right way, even if it wasn’t enough.”

Napatingin si Gabriel sa kanya, sabay tawa nang mahina.

“Uy, English-speaking ka na ngayon ha.”

sabi niya, pilit ding nagbibiro kahit pa may paos pa rin ang boses.

“Eh kasi emotional moment.”

depensa ni Aiden.

“Mas impactful sa English.”

“Sus, drama king ka rin pala.”

biro ni Gabriel, sabay tawa.

“Eh kung ganun, mag-English ka na lang palagi.”

sagot ni Gabriel sabay kindat.

“Ang gwapo mo pala pag seryoso, lalo na pag may accent.”

“Loko!”

natatawang balik ni Aiden, sabay iling.

“Baka nilalagnat ka pa rin kaya ka ganyan salita.”

Nagtawanan silang dalawa, isang tawa na matagal nang hindi nila naramdaman. Magaan, walang halong lungkot. Pagkatapos, nagsimula silang magkuwentuhan tungkol sa kung anu-ano—paboritong pagkain, mga lugar na gusto nilang puntahan, pati mga kalokohang ginawa noong high school. Sa bawat tawa, unti-unting nababawasan ang bigat sa pagitan nila.

Parang sa unang pagkakataon matapos ang lahat, may sandali silang nakalimot na parehong iniwan, parehong nasaktan at ngayong magkasama sila, kahit saglit lang, ay parang sapat na.

 Muling tumahimik. Pareho silang nakatingin sa TV, pero walang nakatuon. Si Aiden ang unang nagsalita.

“So, anong plano mo pagkatapos nito?”

tanong ni Aiden.

“Honestly, hindi ko alam. Wala naman akong gustong balikan.”

 Umiling si Gabriel, sabay ngiti ng mapait.

May sandaling katahimikan bago siya tumayo at kinuha ang bag sa sahig. Hinugot niya ang isang maliit na sobre. Medyo gusot na, parang ilang beses nang tinago’t nilabas.

“May plano kasi kami ni Seth sana para sa Fifth Anniversary namin. Surprise trip.”

mahina niyang sabi habang nilalapag iyon sa mesa.

Napatigil si Aiden, tumingin sa kanya.

“Plano?”

“Yeah.”

Huminga si Gabriel nang malalim. “

Dalawang mountain hiking pass. Para sana sa amin.

“

Tahimik lang si Aiden, tinitingnan ’yung mga papel.

“Sayang.”

mahina niyang sabi.

“Ang ganda sana.”

Tumango si Gabriel, pero may kakaibang ningning sa mga mata.

“Hindi naman kailangan masayang, ’di ba?”

sabi niya, halos pabulong.

“Sayang kung hindi pa rin natin itutuloy.”

“What do you mean?”

 Napatitig si Aiden, parang hindi agad naintindihan.

Ngumiti si Gabriel, ’yung tipong may bahid pa ng lungkot pero may tapang na ring kasabay.

“Dalawa ’yung pass, Aiden. Dalawa pa rin naman tayo rito. So…. tara bundok tayo?”

pag-aaya ni Gabriel

Natigilan si Aiden. Walang nasabi agad. Tumingin lang siya kay Gabriel at sa unang pagkakataon, nakita niya hindi lang isang lalaking iniwan, kundi isang taong nagsisikap mabuhay muli sa gitna ng lahat ng iniwang puwang.

At sa katahimikan ng kwartong iyon, may narinig silang mahina na langitngit ng ulan sa labas, parang paalala na kahit bumuhos man ulit, kaya na nilang sumilong. At doon, sa unang pagkakataon mula kagabi, pareho silang natahimik, hindi dahil sa sakit, kundi dahil pareho silang may bahagyang kapayapaan.

Sa labas, tirik na ang araw, tuyo na ang kalsada.Pero sa loob ng kwarto, dalawa silang nagpapainit pa rin. Hindi sa init ng lagnat, kundi sa init ng pagkalinga na matagal nang ninakaw sa kanila.

---

Sa isang maliit na café sa Makati, nakaupo si Silas sa sulok, kaharap ang malamig na tasa ng kape na matagal nang hindi ginagalaw. Sa ibabaw ng mesa, nakapatong ang cellphone niya  screen on, walang bagong message.

Dalawang araw na mula nang umalis si Aiden. Bukas ang flight nila pabalik ng Amerika, pero hanggang ngayon, ni isang tawag o text, wala.

Nakatulala lang siya, paulit-ulit pinipindot ang screen, tinitingnan ang mga larawan nila ng kanyang dating kasintahan.

“Ang tagal mo namang makalimot.”

boses ni Seth mula sa likod. Dala nito ang iced latte, sabay upo sa tapat niya na parang walang paanyaya.

“Wala na ’yun, Silas. Kung gusto ka pa ni Aiden, nagparamdam na siya.”

Hindi sumagot si Silas. Nakatingin lang sa tasa ng kape, tahimik.

Seth leaned forward, nagpumilit magpatawa.

“Tama na ’yang drama. Ako na lang isama mo sa Amerika. Kalimutan natin sila. We can start over, just the two of us.”

Dahan-dahang tumingin si Silas sa kanya. Walang emosyon, pero mabigat ang mga mata.

“You’re kidding me.”

mahinahon niyang sabi, pero may lamig sa bawat salita. 

Seth chuckled nervously.

“Bakit? Pwede naman ah—”

Pinutol siya ni Silas.

“I made it clear to you, Seth. Si Aiden ang mahal ko.” 

Tahimik. Walang galit, pero ramdam ang bigat ng katapatan sa boses niya.

“I screwed up, yes. Pero kahit gano’n… hindi ibig sabihin gusto ko pa ring ulitin ’yung pagkakamali ko. Hindi ikaw ang kailangan ko. Kaya t

igilan mo na ’yung idea na ’yan Seth because it will not happen. Wala akong balak dagdagan pa ang kasalan ko kay Aiden. I’m just being civil to you kasi alam kong hindi lang ikaw ang may kasalanan sa nangyari.“

Napatigil si Seth. Ang mga mata niya sandaling nanlabo, pero pilit siyang ngumiti.

“Hi… hindi ko naman sinabing kailangang mahalin mo ako. Ang akin lang… kailangan mo pa rin naman ng kasama sa flight, ’di ba? Sa ibang bansa.”

sinikap niyang magmukhang hindi naapektuhan ng sinabi nito.

“Mas magandang magmove on at magsimula ulit kung may kadamay ka.”

Tumayo si Silas, kinuha ang coat na nakasabit sa upuan, sabay nag-iwan ng ilang bill sa mesa.

“I’d rather fly alone.”

maikli niyang tugon, sabay talikod.

Habang papalabas si Silas sa café, sumabay ang pagbuhos ng ulan sa labas. Saglit siyang natigilan sa pinto, tumingala sa madilim na kalangitan, bago tuluyang naglakad palabas basang-basang umalis, pero para bang doon lang siya nakahinga nang totoo.

Sa loob, naiwan si Seth. Tahimik, nakatitig sa tasa ng kape ni Silas na unti-unting nilalamig. Tulad ng mga salitang hindi na nasabi. Tulad ng pagkakataong hindi na maibabalik. Alam niyang mali ang lahat. Alam niyang nagkamali siya. Pero malinaw sa kanya kung ano ang gusto niya at si Silas iyon. Pero ni minsan, hindi siya trinato ng ganito ni Gabriel.

Habang nakatingin siya sa kape, parang naramdaman niya kung gaano kabigat ’yung simpleng “I’d rather fly alone.” Walang sigaw, pero parang suntok sa sikmura.

Napatungo siya, marahang napangiti ng mapait.

“Erase, erase!”

bulong niya sa sarili, halos pabulong sa ilalim ng hinga.

Ayaw niya isipin. Ayaw niyang maramdaman. Kung iyon ang gusto ni Silas, bahala siya. Siya na lang ang lalaban kahit magmukha siyang tanga, kahit masaktan pa siya. At habang binabawi niya ang natitirang yelo sa baso ng iced latte, tumatak sa isip niya ang iisang bagay.

Kung ang tanging paraan para mapansin ulit ay ang gumawa ng gulo, then he’ll make sure his name will be remembered.

Itutuloy…

Twenty

Chapter Twenty

Ikalimang araw na mula ng mabisto ang kagaguhan ni Silas at Seth. Limang araw na rin na hindi nagkikita ang dating magnonobyo at magkakaibigan. Sa parte ni Aiden at Silas, dalawang araw na lang bago ang alis ng eroplano, ang rebooked flight na matagal nang tinigilan ni Aiden isipin.

Tahimik silang naglalakad ni Gabriel papunta sa malapit na grocery. Mag-aalas onse na, maaraw pero malamig ang simoy. May mga dumadaang jeep, may mga tindang gulay sa gilid ng kalsada, at amoy bagong lutong tinapay mula sa panaderia sa kanto. Sa kabila ng lahat ng iyon, parang wala pa ring lasa ang mundo para kay Aiden.

Bitbit niya ang eco bag habang si Gabriel naman ay nakasabit sa kabilang braso ang maliit na listahan. Gusto nilang bumili ng mga gamit na pwede nilang dalhin pag-alis. Gamot, snacks, at ilang essentials.

“Dalawang araw na lang pala.”

mahinang sabi ni Gabriel, tinitingnan ang listahan.

“After seven days ’yung flight, ’di ba?”

“Oo.”

 Tumango lang si Aiden, pero hindi nagtaas ng tingin.

“Naayos mo na ba ’yung mga gamit mo? Naayos mo ba ’yung sa inyo?”

tanong ulit ni Gabriel.

“Hindi pa. Hindi ko rin alam kung aayusin ko pa.”

 Sandaling natahimik si Aiden pagkatapos sumagot.

“Anong ibig mong sabihin?”

 Napalingon si Gabriel, kunot ang noo.

Huminto si Aiden saglit sa tapat ng grocery bago sumagot. Malalim ang hinga, mabagal ang bawat salita.

“Hindi ko alam kung tutuloy pa ako. Hindi ko alam kung kaya ko pang bumalik sa Amerika… lalo na kung siya ang kasama.” bland na tugon ni Aiden. Tumingin siya kay Gabriel, bakas sa mukha ang pagod na pilit niyang tinatago.

“Pero ang sigurado ako, ayaw ko na siyang makasama. Kahit pa sa iisang eroplano. Kahit sa iisang bansa.”

Tahimik lang si Gabriel, pero mabigat din ang tingin niya.

“Gets ko.”

sabi niya sa huli, mahinahon.

“’Pag minsan, kahit alam mong may mga plano kayong binuo, darating talaga ’yung punto na ayaw mo na lang balikan lahat. Lalo na kung puro sakit na lang.”

at sakay nito tinapik ang balikat ni Aiden.

“Nakikita ko rin na hindi madali sa iyong sambitin ang mga desisyon na iyan at hindi kita masisisi. Bukod sa matagal din kayong nagkasama, nakikita kong pinagsisisihan talaga ng dating mong boyfriend ang ginawa niya sa iyo. Kaya hindi madaling itapon na lang ang lahat. Samantalang iyong sa akin…”

bakas sa mga salita ni Gabriel, bagamat hindi itinuloy ang hapdi na talagang tuluyan ng itinapon ni Seth ang mayroon sila sa humigit kumulang limang taon ng ganon ganon na lang. Hindi siya hinabol. Humingi ng tawad, oo pero hindi para magkabalikan sila. Kung hindi para maghugas kamay.

Tumango si Aiden, saka dahan-dahang ngumiti, pero mapait.

“Ang hirap, ’no? Kasi minsan, hindi mo lang nilalabanan ’yung tao. Nilalabanan mo rin ’yung sarili mong gusto.”

Nangiti si Gabriel nang kaunti, pero bakas sa mata ang pagkapagod.

“Tara na nga. Baka maubusan pa tayo ng gatas.”

Sabay silang pumasok sa grocery. Pagpasok nila, bumungad ang malamig na hangin mula sa aircon, halong amoy ng sabon at tinapay. Maaliwalas, pero puno ng mga pamilyar na ingay. Mga tunog ng kariton, mga scanner sa counter, at halakhakan ng ilang mamimili.

“Okay, hati tayo.”

sabi ni Aiden habang kinukuha ang basket.

“Ako sa toiletries. Ikaw na sa snacks at drinks.”

“Copy.”

sagot ni Gabriel, kinuha rin ang isa pang basket.

“’Yung mga chips mo, gusto mo ’yung dati pa rin? ’Yung may maanghang?”

 “Hindi na siguro. Nagsawa na rin ako sa maanghang.”

 Napatawa ng bahagya si Aiden. Pero at the same time, natuwa. Bagama’t saglit lang sila nagkasama ni Gabriel sa Quezon, naalala pa pala nito na gusto niya ang spicy foods. 

“Wow, character development.”

biro ni Gabriel, sabay ngiti. 

“Kung sana ganun kadali rin magbago ang puso.” 

Ngumiti rin si Aiden, pero sandali lang.

Tahimik silang naglakad papasok sa magkaibang pasilyo. Si Gabriel lumiko sa snacks section, si Aiden naman sa toiletries. Habang naglalakad si Aiden, ramdam niya ang bigat sa dibdib. Hindi lang dahil sa mga nangyari, kundi dahil sa pakiramdam na kahit anong ayusin mo sa labas, hindi pa rin maayos ang loob.

Kinuha niya ang toothpaste, shampoo, tissue. Mga ordinaryong bagay, pero ngayon parang may ibang bigat. Naalala niya kung paano siya dati namimili kasama si Silas. Laging may tawanan, laging nagtutulakan kung sino ang pipili ng sabon. Laging may kasunod na coffee date pagkatapos

.

Ngayon, ang mga tawa ay nawala. Ang mga alaala, naiwan.

Samantala, si Gabriel naman ay nakayuko sa tapat ng mga shelves ng chips. Hawak ang listahan pero matagal nang hindi binabasa. Habang nakatingin sa mga wrapper ng pagkain, hindi niya mapigilang mapaisip. Kung gaano kadali para sa mga bagay na masira. Isang maling hakbang lang, isang maling tao, isang maling gabi. At ngayon, eto siya. Nakatayo sa gitna ng grocery, may lagnat pa rin ang puso kahit wala nang sakit ang katawan.

Sa kabilang aisle, tumigil si Aiden. Napatingin siya sa bandang harap, kung saan tanaw niya ang dulo ng grocery. Ang entrance na may nakabukas na glass door. Saglit siyang napatigil. Parang may kilala siyang silhouette na pumasok. Pero pinigilan niya ang sarili. Baka guni-guni lang. Ipinagpatuloy ni Aiden ang paggo-grocery. Isa-isang inilalagay sa basket ang mga gamit, shampoo, lotion, toothpaste, pati maliit na bote ng alcohol. Simple lang dapat, pero ang utak niya kung saan-saan napupunta.

Habang naglalakad sa pasilyo ng canned goods, naisip niya si Gabriel. Dapat ba talaga akong sumama? tanong niya sa sarili. Hindi ko naman siya gustong abalahin. Nahihiya nga ako, eh. Pero kasabay ng hiya, may boses sa loob niya na marahang nagsasalita: Deserve mo rin namang magpahinga, Aiden. Mag-enjoy. Kahit isang beses lang ulit. Kesa naman maiwan ka rito, wala kang ginagawa, iniisip mo lang siya. Mababaliw ka lang.

Napabuntong-hininga siya. Pinilit ngumiti habang inaabot ang isang lata ng kape. Pero bago pa niya iyon mailagay sa basket, may narinig siyang tinig mula sa likod. Mahina, pamilyar, at agad niyang nakilala kahit pa halos pabulong lang.

“Aiden?”

Nanigas siya.

Unti-unti siyang lumingon, at para siyang binuhusan ng malamig na tubig nang makita kung sino ang nakatayo ro’n.

Si Silas.

Maputla, bakas ang puyat sa ilalim ng mata. Malalaki ang eyebags, medyo pumayat, gusot ang buhok, at parang ilang araw nang hindi nakakatulog. Nakatitig lang ito sa kanya, may halong kaba at pag-asa ang mga mata.

“Aiden…”

mahina ulit nitong sabi habang dahan-dahang lumalapit.

“Thank God… nakita rin kita.”

Hindi nakagalaw si Aiden. Para siyang natigilan sa gitna ng pasilyo, hawak pa rin ang basket. Naramdaman niyang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung galit ba ’yon o awa.

“Anong ginagawa mo rito?

“ tanong niya, malamig, pero halatang nanginginig ang boses.

“Kanina pa ako naglalakad sa labas.”

mahina ang sagot ni Silas.

“Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Iniisip ko lang… tayo. Kung paano nangyari lahat. Kung paano pa kita mapapabalik.”

Napalunok siya.

“Tapos nakita ko kayong bumaba ni Gabriel sa kotse. Pumasok ka rito… kaya sinundan kita.”

Hindi nakasagot si Aiden. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman—kung awa ba, o galit, o pareho.

Lumapit si Silas, dahan-dahan, parang natatakot na baka tumakbo siya palayo.

“Please, Aiden… pakinggan mo lang ako. Kahit ngayon lang. Hindi ko alam kung paano ako mabubuhay nang wala ka. Hindi ako makatulog, hindi ako makakain. Lahat ng ginagawa ko, puro ikaw pa rin ’yung nasa isip ko.”

“Silas…”

mahinang sabi ni Aiden, umatras ng konti.

“Hindi ko alam kung gusto kong marinig ’to.”

“Huwag mo muna akong layuan, please.”

Lumapit si Silas, halos pakiusap na. Kinuha niya ang kamay ni Aiden, mahigpit, nanginginig.

“Alam kong nasaktan kita. Alam kong tanga ako. Pero hindi ko kayang mawala ka, Aiden. Hindi ko kayang isipin na aalis ka nang hindi man lang ako nakakapagsorry ng maayos. Bumalik ka na. Please. Ako na ’yung gagawa ng lahat. Ako na ’yung magbabago.”

Nakatitig lang si Aiden sa kanya. Sa mukha ni Silas na dati niyang minahal, pero ngayon parang isang paalala ng lahat ng sakit. May bahagi sa kanya na naawa, na gusto siyang yakapin at patawarin. Pero mas malakas pa rin ’yung galit. ’Yung tanong kung bakit kailangan pa niyang magmakaawa ngayon, kung sana noon pa lang, pinili na niya si Aiden.

“Silas, hindi mo kailangang gawin ’to dito.”

sabi ni Aiden, mahina pero matatag.

“Tapos na tayo. Hindi ko alam kung may babalikan pa.”

Bago pa siya makasagot, may isang boses na pumutol sa kanila. Pamilyar, may bahid ng inis at sarcasm.

“Wow. Ang sweet naman ng eksenang ’to.” sabay slow-clap. Walang iba kung hindi si Seth.

Sabay silang lumingon. Si Seth. Nakatayo sa dulo ng aisle, may hawak pang basket ng mga beer cans. Nakangiti, pero halata sa mga mata ang tensyon.

“Sinasabi ko na sa’yo, wala na ’yang babalikan sa’yo. Kung ako sa’yo, tanggapin mo na. Huwag mo nang ipilit.”

wika ni Seth na nakatingin kay Aiden pero ang tono, para kay Silas.

Nanlamig ang hangin sa pagitan nila. Si Aiden, napayuko. Si Silas, napatingin kay Seth. Matagal, diretso, malamig.

“What are you doing here?”

malamig niyang sabi, halos pabulong pero matalim.

“I’m here for you.”

sagot ni Seth, may halong tawa sa tono.

“Para kung sakaling marealize mo na tama ako, may karamay ka.”

Hindi na nakasagot si Aiden. Mas lalo lang siyang natigilan nang biglang may dumating mula sa kabilang aisle. Si Gabriel.

“Hey.”

mahinang sabi ni Gabriel, may dalang basket ng mga drinks. Nilapitan niya si Aiden, marahang itinap ang likod nito, parang pinapakalma.

“Okay ka lang?”

Bahagyang tumango si Aiden, pero ramdam sa katawan niya ang tensyon. Alam niyang nakatingin si Silas. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman. Kung guilt ba, o takot, o awa. At tama nga siya. Napansin iyon ni Silas. Nakita niya kung paano dahan-dahang tumabi si Gabriel kay Aiden, kung paano nagtagpo sandali ang mga tingin nila habang nag-uusap nang pabulong. Kumislot ang kanyang puso. Parang may sumaksak dito. Pero hindi siya natinag. Hindi niya pinansin.

Sa isip ni Silas, isa lang ang importante, ang maibalik si Aiden. Lahat ng nasa paligid, ingay lang. Wala nang mas mahalaga kaysa sa taong nasa harap niya.

Pero si Seth, iba. Napansin niya ang bawat galaw, bawat sulyap, bawat tapik sa balikat. At sa isang iglap, naisip niyang gamitin iyon. Kung ayaw makinig ni Silas sa kanya, baka ito na mismo ang dahilan para bumitaw siya.

“See? I told you.”

sabi ni Seth, malumanay pero may tusok sa tono.

“Kita mo naman, ’di ba? Mukhang masaya na sila.”

at bigla itong lumingkis. sa mga braso ni Silas.

“Tumahimik ka, Seth. Hindi ka kasali dito.”

madiin na sagot ni Silas at narahas na inalis ang pagkakadantay ni Seth sa kanyang katawan, pero hindi niya inalis ang tingin kay Aiden.

Hindi nakinig si Seth. Lumapit pa siya ng kaunti, nagpatuloy, bawat salita tinatamaan ang hangin ng lason.

“Baka nga nagkakamabutihan na ’yang dalawang ’yan. Tingnan mo oh. Kung mag-grocery parang para sa kanilang dalawa. Parang mag-asawa, ’di ba?”

ngumisi siya, pilit na pinapanood kung paano nagbabago ang mukha ni Silas.

“Malay mo, sa iisang bubong lang sila tumitira ngayon.”

Tahimik lang si Aiden, pero halata sa mukha niya ang gulat. Si Gabriel naman, hindi na rin nakapagsalita. Nahalata niyang ibang usapan na ’to.

“Enough, Seth.”

sabat ni Gabriel, pero ramdam ang pagpipigil. Hindi niya gustong gumawa ng eksena, pero halata sa bawat galaw niya ang pinipigilang galit.

“Bakit? Hindi ba totoo?”

tuloy pa rin si Seth, ngayon nakaharap na kay Silas.

“Kung ako sa’yo, huwag ka na magpaka-martyr. Hindi ka na babalikan niyan. Mag-move on ka na. He’s not worth it. Marami ka pa jang makikilala na better jan sa ex mo.”

“Wag mo nga akong itulad sa’yo, Seth.”

Sabay silang napatigil — si Gabriel, napalingon; si Silas, bahagyang napaawang ang labi; si Seth, napataas ang kilay, parang di makapaniwala. Sapagkat kilala nilang hindi taong palaban at mahilig si komprontasyon si Aiden. Ngunit heto siya ngayon, nagsasalita. Tumitindig para sa sarili.

“Hindi ako gaya mo na kayang mang-agaw at manggulo ng isang relasyon para sa pansariling interes.”

dugtong ni Aiden, diretso ang tingin, matalim, pero nangingilid ang luha sa sulok ng mata.

“At kahit kailan, hindi ko kailangang manira ng relasyon para lang maramdaman kong may halaga ako.”

Naglakad siya nang bahagya palapit, bawat hakbang mabigat, mabagal. Parang tinatantsa ang distansya ng galit at hiya.

“Kung anong nangyayari sa buhay namin ni Gabriel, wala na kayong pakialam doon. Wala na kayong karapatan.”

tuloy niya, matatag ang tinig kahit nanginginig ang dibdib.

“Diba matagal n’yo na kaming tinanggal sa buhay n’yo? Simula nung niloko n’yo kami, simula nung pinili n’yong saktan kami?” 

Huminga siya nang malalim, halatang pinipigilang umiyak.

“So bakit interesado kayo ngayon? Dahil miserable kayo? Dahil hindi kayo masaya sa pinili n’yo?”

Walang sumagot.

Si Seth, natahimik. Nakatingin lang, parang tinamaan.

Si Silas, nakatulala, nanginginig ang labi, parang gustong magsalita pero walang lumalabas na tunog.

“Aiden…”

mahina niyang sabi, halos pabulong,

“please… makinig ka muna sa ’kin. Nagkamali ako, oo. At totoo, nagsisisi ako, miserable ako. Hindi ako tumigil—”

“Pero sige, sayang naman ang pagkikita-kita nating apat dito kung hindi kayo makakakuha ng update from us. Gusto niyo ng update? Heto ang update.”

may pagkataray sa pagkawika na iyon ni Aiden.

“Tama ka Seth, magkasama kami ngayon ni Gabriel sa iisang bubong.”

“See? I told you. Akala mo lang kung sinong malinis. “

na hindi nakaligtas sa pandinig ni Aiden.

“Oh nooo, honey. We’re not alike. Hindi tayo magkapareho. I do not see anything wrong with me and Gabriel living under the same roof, wala naman kaming nasasagasaan eh. Kahit ano pang gawin namin doon, kahit mag-kantutan kami magdamag… it’s alright. Single naman kami pareho, right?”

tanong ni Aiden kay Gabriel.

“Unfortunately, sa case niyo… I cannot say the same.”

“At ikaw… Silas.”

putol ni Aiden, mariin, puno ng pighati.

“Kung ako sa’yo, simulan mo ng paniwalaan ang nga sinasabi sa’yo ng haliparot na ’yan. Tama naman siya. Wala ka nang aabutan sa’kin. Wala ka nang babalikan.”

wika ni Aiden ng hindi nakatingin sa mata ni Silas.

At doon, parang binunot ang kaluluwa ni Silas. Namumula ang mata niya, napayuko, at sa gitna ng aisle ng grocery, parang gusto niyang lumuhod, pero pinipigilan niya ang sarili. Ngunit wala nang natira. Walang hinahabol na sasalo.

“Seth… ikaw naman.” 

Tumigil siya sandali, pinakatitigan si Seth mula ulo hanggang paa.

“I know you already know what to do. Sanay ka na dito, ’di ba? Sa pagsalo ng mga pinaglumaan ko.”

Napatigil si Seth. Hindi siya nakasagot agad, isang pilit na ngiti lang ang lumabas, mapait, mahina, halos wala nang yabang. Para bang sa unang beses, wala na siyang masabing balik. Napaismid si Seth.

“And oh before I forget, I heard nasa bucket list mo raw umakyat ng bundok sa Batangas?”

muling wika ni Aiden kay Seth.

“Ano ngayon sa’yo?”

mataray na tugon ni Seth.

“Wala naman. Si Gabriel…”

sabay tingin ni Aiden kay Gab.

“…your ex-boyfriend, bought you a mountain pass for two. Para sana sa 5th anniversary niyo, may group kayong sasamahan sa pag-akyat.”

parang nagliwanag ang mga mata ni Seth. Nakaramdam siya ng pagkasabik at napadako ang tingin kay Gabriel na blangko lamang ang titig sa kanya.

“Unfortunately… it’s not you he’s hiking with. It’s me.”

Ang kaninang nagliliwanag at puno ng pagkasabik na mukha ni Seth ay napalitan ng pagkagulat. At ng marealize nitong si Aiden na naman, nagngitngit ang mga ngipin nito.

“Alam ko namang maiintindihan mo ’yon. Kasi ako naman ang nagbayad non. Kaya alam kong maiintindihan mo na may discretion rin ako kung sino ang gusto kong isama.”

cool pero mapang-asar na wika ni Gabriel.

“Isa pa, mukha namang di ka na interesado. Mukha naman nag-eenjoy ka na sa company ni Silas, right, Silas?”

“Fuck you!”

sabi ni Silas at mukhang aamba ng suntok. Mabuti na nahigit agad siya ni Seth at napigilan.

“No. Fuck you.”

balik ni Gabriel ng may diin at saka ito tinitigan mula ulo hanggang paa.

“Namamayat ka pare. Mag-ayos ka. Hindi pa naman marunong mag-alaga yang si Seth.”

at saka ito naglakad paalis at mistulang inaaya na rin paalis sa eksena sa Aiden.

“Ikaw din Seth. Nagiging haggard ka. Kung ako sa’yo, aayusin ko rin sarili ko. Ikaw rin, baka mamaya gawin niya rin sa’yo ’yung ginawa niya sa’kin.”

Naiwan si Seth at Silas na punong ouno ng inis, galit, at panliliit sa sarili sa grocery.  Walang salita, pero ramdam ang apoy ng inis at panliliit sa loob nila. At habang papalayo sina Aiden at Gabriel, pareho silang may ngiti—hindi ng panalo, kundi ng matamis na paghihiganti.

Itutuloy…

Twenty One

A/n: I’m not very familiar sa sistema sa pag-akyat sa bundok  but I did my research pero kung may inconsistencies, please bear with me. Thank you!

Chapter Twenty One

Maaga pa lang, gising na si Aiden. Mga alas-dos ng umaga. Tahimik pa ang paligid. Ang liwanag ng araw, banayad lang na dumudungaw sa bintana. Sa labas, umaalon pa ang hamog, at sa loob ng dibdib niya, may bigat na hindi pa rin maialis.

Sampung araw na mula noong na-rebook ang flight nila. Kung hindi nangyari lahat ng iyon, malamang, tatlong araw na silang nasa Amerika ni Silas. Siguro nasa bagong apartment na sila, nag-aayos ng mga gamit, bumibisita sa mga lugar na dati nilang pinapangarap puntahan. Pero ngayon, heto siya, nasa hotel sa Batangas, magang-maga ang mata, gising sa sakit na paulit-ulit na bumabalik tuwing binubuksan niya ang cellphone niya.

Binasa na naman niya, for the nth time, ang mga mensahe ni Silas:

Aiden, please. Let me explain.

You don’t know how sorry I am.

Can we at least talk? 

I’ll wait. Kahit saan. Just please, talk to me.

May mga tawag pa rin. Ilang missed calls, ilang voicemail na hindi niya kayang pakinggan. At ngayon, pati mga kaibigan nila sa States, nagme-message na rin. Siguro pinakiusapan ni Silas. Mga mensaheng gaya ng Please tell him to call me. Please.  Napailing siya, mapakla ang ngiti.

“Lahat na lang ng paraan, ginagawa mo, Silas.”

mahina niyang sabi.

“Pero huli na.”

Napatingin siya sa cellphone habang nakasandal sa headboard. Tahimik ang kwarto. Tanging tiktak ng wall clock at mahinang hum ng aircon ang naririnig niya. Bigla, nag-ring ang phone. Nang biglang tumunog ang phone. “Mom” ang nakasulat sa screen. Sandali siyang natigilan bago sinagot.

“Hello, Ma?”

mahinang sabi niya.

“Anak? Ang aga mo namang gising. Okay ka lang ba?”

malumanay na tanong ng kanyang ina, bakas ang pag-aalala sa tono.

“Hindi masyado, Ma.”

sagot niya, pinipigilang mabasag ang boses. Sandali siyang natahimik.

“Naikwento mo nung huli na nagkaproblema kayo ni Silas.”

patuloy ng kanyang ina.

“Pero hindi mo na naidetalye. Ano bang nangyari, anak?”

Nagtagal ang katahimikan. Naririnig lang sa kabilang linya ang mahinang paghinga ni Aiden.

“Niloko niya ako, Ma.”

mahina pero mabigat niyang sabi.

“Habang nandito ako, habang inaasikaso ko lahat… may iba pala siyang ginagawa. At ang masakit pa, sa kaibigan ko pa. Kay Seth.”

Medyo matagal na katahimikan ang namayani sa magkabilang linya. Waring hindi rin makapaniwala ang ina ni Aiden na gagawin sa kanyang anak iyon ng nobyo nito pati na ng kanyang matalik na kaibigan. Mabait at mabuting tao ang pagkakakilala nito sa dalawa at itinuring na hindi iba. Ang malapit at mahal ng kanilang anak ay mahal din nilang mag-asawa.K Kaya naman kahit malayo ang agwat, tumatagos sa telepono ang sakit at bigat na nararamdaman at mag-isang pinapasan ni Aiden ngayon sa kanyang ina. 

Maya-maya pa’y narinig ni Aiden ang mahinang buntong-hininga ng kanyang ina.

“Anak… ang sakit niyan.”

sabi nito, halos pabulong.

“Hindi ko ma-imagine kung gaano ka nasaktan. Pero mabuti at nasasabi mo ’yan ngayon. How are you coping up?”

“Ayoko na silang marinig. Ayoko na silang makita. Ayokong nasa iisang lugar kami. Lahat ng tawag niya, tinatanggihan ko. Ayoko na.”

 Napayuko si Aiden.

“Naiintindihan ko, anak.”

sagot ng ina, puno ng lambing.

“Siyempre, nasaktan ka. Hindi mo kailangang pilitin agad ang sarili mo. May proseso ang lahat ng bagay. Ang mga sugat ng puso, parang sugat sa balat — kahit gaano kaliit o kalalim, kailangan muna ng panahon para maghilom. Hindi mo kailangang itago ’yung sakit o pilitin ngumiti.

“

“Ma…”

nanginginig ang tinig ni Aiden.

“Paano kung hindi ko na kayang bumalik doon? Paano kung wala nang tiwala?”

“Anak… hindi mo obligasyon na bumalik sa sitwasyon o sa mga taong nakasakit sa’yo. Walang masama kung gano’n ang maramdaman mo. Minsan, ang paglayo ay hindi kawalan ng tapang, kundi paraan para alagaan ang sarili. Hindi mo kailangang ipaliwanag ’yun sa kahit sino.”

sagot ng ina.

“Pero isa lang ang pakiusap ko sa’yo.”  

“Ano ’yon Ma?”  nababahalang tanong ni Aiden.

“Pag-isipan mo. Ng mabuti. Ng makailang-ulit. Siguraduhin mo lang na desisyon mo ’yan dahil pinag-isipan mo, hindi dahil lang galit ka ngayon. Kasi minsan, anak, kapag nagdesisyon tayong galit pa tayo… tayo rin ang talo sa dulo.” 

Tahimik ulit si Aiden. Tanging mga kuliglig sa labas ang maririnig.

“Magang-maga pa mata mo, sigurado ako.”

sabi ng kanyang ina, medyo pinapagaan ang tono.

“Baka mamaya, sa pag-akyat mo ng bundok, puro luha pa rin yang dala mo.”

“Ewan ko ba, Ma. Gusto ko lang may mabago sa routine ko. Kaya siguro napa-oo ako dito.” 

Napangiti si Aiden ng mahina.

“Malay natin… baka doon mo makita kung anong gusto mo talagang gawin pagkatapos ng lahat ng ’to.” dahil sa sinabi ng ina ay tila lumakas lalo ang loob ni Aiden na sumama sa bundok.

“Salamat, Ma.”

sabi ni Aiden, halos pabulong.

“Sana kayanin ko ring makalaya balang araw.”

“Hindi mo kailangang madaliin, anak. Kapag handa ka na, malalaman mo. Basta ang lagi mong tatandaan, hindi palaging sukatan ng kabaitan ang pananatili, at hindi rin kasalanan ang pag-alis. Ang mahalaga, marunong kang pumili kung saan ka tunay na payapa.” ang nakakaantig na payo sa kanya ng ng kanyang ina.

Nagtagal pa silang tahimik bago magpaalam. Pagkaputol ng tawag, napahawak si Aiden sa dibdib niya—parang ngayon lang ulit siya huminga nang malalim.

Pagkababa ng tawag, nanatili lang si Aiden sa gilid ng kama. Tahimik. Hawak pa rin ang cellphone, pero hindi na niya tinitingnan ang screen. Ang mga mata niya, namumugto pa, pero may kakaibang gaan sa dibdib. Parang unti-unti siyang nauubusan ng luha.

Kinuha niya ang maliit na bag sa sahig at sinimulang ayusin ang mga gamit: extra shirt, tubig, towel, ilang biscuits. Pinunasan niya ng marahan ang mukha, parang pinipilit tanggalin pati bigat ng nakaraang araw.

Maya-maya, kumatok si Gabriel.

“Den?”

tawag nito, banayad pero may halong pag-aalala.

“Pasok.”

sagot niya.

Dahan-dahan bumukas ang pinto. Si Gabriel, suot na ang dark jacket at may hawak na thermos. 

“Mainit na kape.”

sabi nito, sabay abot.

“Baka gusto mong uminom muna bago tayo umalis.”

“Salamat.” 

Tinanggap ni Aiden ang baso, bahagyang napangiti.

Tahimik lang silang dalawa ng ilang sandali. Si Gabriel, nakasandal sa pinto, pinagmamasdan lang siya. Si Aiden naman, nakatitig sa tasa, pinapainit ang mga kamay sa singaw ng kape.

“Ready ka na?”

tanong ni Gabriel, marahan.

“Oo. Kailangan ko rin ’to, siguro.”

 Tumango siya.

“’Yung bundok?”

“’Yung hangin… ’yung lupa…”

sagot ni Aiden, bahagyang napangiti.

“’Yung tahimik. Gusto ko lang maramdaman ulit na buhay pa ako.”

“Baka hindi bundok ang kailangan. Baka brilyante ng mga Sang’gre ang kailangan mo.”

nagbibirong wika ni Gabriel.

“Pwera buro… magandang simula ’yan.”

Paglabas nila ng kwarto, ramdam ni Aiden ang lamig ng umagang iyon. Mababaw pa ang sikat ng araw, may manipis na hamog sa daan. Habang naglalakad sila papunta sa tagpuan, walang masyadong usapan. Pero hindi rin nakaka-ilang. Tahimik lang. Magaan. At sa gitna ng katahimikan, may kakaibang kapayapaan sa puso ni Aiden, hindi pa buo, pero nagsisimula na.

---

Pagdating nila sa tagpuan, may ilang sasakyan nang nakaparada. Maliwanag pa lang pero buhay na buhay na ang paligid, may mga nagtatawanan, nagsasabit ng ID tags, nag-aayos ng backpacks, at may ilan pang humihigop ng kape sa tabi ng van.

Si Gabriel agad ang binati ng grupo.

“Gab! Ikaw pala ’to! Ang tagal mong nawala ah!”

sigaw ng isa habang papalapit.

“Grabe, nagpakadalubhasa ka na siguro sa city life!”

sabi pa ng isa, sabay tapik sa balikat niya.

Ngumiti si Gabriel, nakipagkamay, pero bahagyang lumingon kay Aiden.

“Guys, si Aiden pala. Kaibigan ko. First time niyang sasama sa climb.”

“Uy, welcome!”

bati ng isa sa kanila, si RJ, halatang organizer.

“Huwag kang mag-alala bro, chill climb lang ’to. Hindi kami hardcore.”

Ngumiti si Aiden at nagpasalamat, pero ramdam niyang ilang pa rin siya. Marami sa kanila ay magkakakilala na. May mga inside jokes, mga tawanan na hindi niya gets, mga kuwentuhan tungkol sa past climbs. Pero bawat sandaling medyo nahuhuli siya sa usapan, si Gabriel laging nando’n:

“Tara, dito ka sa tabi ko.”

“O, tubig muna, baka hindi ka pa uminom.”

“Okay ka lang? Kung pagod, sabihan mo agad ako.”

Parang natural lang sa kaniya — ’yung klase ng kabaitan na hindi pilit.

Matapos ang orientation ng guide tungkol sa dos and don’ts.

“Walang magkakalat at mag-iiwan ng mga basura ha, no loud music, stay hydrated”.

Nagsimula na silang maglakad paakyat. Ang unang bahagi madali lang: maaliwalas, may mga puno ng kawayan at amoy-damo sa hangin.

Si Aiden, bagamat baguhan pa, pero pilit na sumasabay. Sa bawat hakbang, naririnig niya ang mga kwentuhan ng iba: mga nakaraang climb, mga biro, at tawanan. Si Gabriel naman, laging nasa tabi niya, minsan nasa likod, minsan sa unahan para siguruhing hindi siya napag-iiwanan.

“Okay ka lang?”

tanong nito nang mapansin na hinihingal na siya.

“Oo. Medyo mabigat lang pala ’yung bag ko.”

“Bigay mo sa’kin ’yung tubig mo. Ako na magdadala.”

“Huwag na, kaya ko—”

pero hindi na siya tinanong ni Gabriel. Kinuha na lang nito at isinilid sa sarili niyang bag.

“Dami pang sinasabi.”

sabi ni Gabriel, sabay ngiti.

Ilang metro pa lang ang layo nang biglang madulas si Aiden sa mamasa-masang lupa.

 

“Shit—!”

muntik na siyang tumumba, pero mabilis siyang nasalo ni Gabriel, isang braso sa likod, isa sa harap.

“Whoa— easy!”

bulong nito, halos magkadikit ang mukha nila. Ramdam ni Aiden ang init ng hininga ni Gabriel, ang bigat ng kamay nito sa bewang niya. Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata — at sa ilang segundo, parang tumahimik ang paligid.

“Okay ka lang?”

tanong ni Gabriel, marahan pero may diin.

“Uh, oo.”

Umiwas siya ng tingin, sabay bitaw.

“Sorry. Ang tanga ko.”

“Hindi ka tanga. Nadulas ka lang. Natural ’yan.”

 Ngumiti si Gabriel.

“Wooooo!”

sigaw ng isa sa mga nasa likod.

“Ang sweet naman diyan! Lakas maka-KDrama, Gab!”

Nagtawanan ang iba, may nag-whistle pa. Si Gabriel natawa lang at umiling.

“Ingat lang kayo d’yan, baka kayo ang madulas mamaya.”

balik nito, sabay lingon kay Aiden na namumula na ang pisngi.

Habang nagpapatuloy sila, dumadalas ang mga banayad na kilos ni Gabriel. Minsan iaabot ang kamay sa matarik na bahagi, minsan siya ang unang umaakyat para iabot kay Aiden ang braso niya. Hindi na kailangan ng salita. Tahimik lang. Pero sa bawat alalay, sa bawat marahang “dahan-dahan lang” unti-unting nabubura ang distansya sa pagitan nila.

At habang papalapit sila sa tuktok, ramdam ni Aiden ang mabigat na pagod sa katawan pero may kakaibang gaan sa loob niya. Parang bawat hakbang pataas, may tinatanggal na bigat sa puso. At sa bawat pagkakataong lilingon siya, nando’n pa rin si Gabriel, nakangiti lang.

---

Pagkarating nila sa tuktok, sabay-sabay na bumungad ang tanawin. Isang malawak na dagat ng mga ulap na tila kumot ng ginto sa ilalim ng umagang araw. Ang hangin malamig, may halong amoy ng damo at lupa. Sa di-kalayuan, may mga ulap na gumugulong, dahan-dahang dumadaan sa pagitan ng mga bundok na parang usok ng himala.

Tahimik lang si Aiden sa una. Nakatingin lang siya, parang bata sa unang beses makakita ng ganitong tanawin. Hindi niya inakalang may ganitong klaseng ganda pala sa mundo, ’yung tahimik, malawak, at sabay nakakauntog sa dibdib.

Napalunok siya, pilit pinipigilang mapaluha. Ang daming nangyari. Ang daming sakit. Pero sa sandaling ito, parang ang liit ng lahat ng problema niya. Parang may parte sa kanya na unti-unting humihinga ulit.

Tumabi sa kanya si Gabriel, parehong nakatayo, parehong tahimik lang na pinagmamasdan ang tanawin.

“Ang ganda, ’no?”

mahina nitong sabi.

Tumango si Aiden.

“Sobra. Parang… hindi totoo.”

Ngumiti si Gabriel, saka tumingin din sa malayo.

“Kaya ako mahilig umakyat ng bundok. Kasi kahit gaano kahirap ’yung daan, kahit ilang beses kang mapagod, pagdating mo sa dulo… may gantimpala. Ganito.”

Napatingin si Aiden sa kanya.

“Ganun din siguro sa buhay.”

dagdag pa ni Gabriel.

“Minsan, gusto mo nang sumuko kasi pagod ka na. Pero kung kaya mo lang tiisin nang konti pa… may maganda palang naghihintay sa taas.”

Hindi sumagot si Aiden. Pero sa loob-loob niya, ramdam niyang tumama ’yung sinabi. Kasi totoo. Ilang beses na siyang muntik bumigay sa sakit, sa hiya, sa galit pero ngayong nandito siya, may kakaibang gaan. Parang unti-unting bumabalik ’yung parte ng sarili niyang matagal nang nawawala.

“Salamat.”

mahina niyang sabi.

“Ha? Para saan?”

tanong ni Gabriel.

“Wala. Basta, salamat.”

Ngumiti siya nang mahina. At sa unang pagkakataon, totoo ’yung ngiting ’yon.

---

Fast forward, halos maghapon silang nagpalipas sa bundok. May mga nagluto ng pancit canton sa portable stove, may nagkakantahan, may ilang nagbibiro na parang barkadahan. Si Aiden, unti-unti nang nakikihalubilo. Natutunan niyang tumawa muli.

Nang dumilim na, nagtipon silang lahat sa paligid ng bonfire. Ang apoy, kumikislap-kislap sa gitna, habang nilalamon ng dilim ang paligid. May mga baso ng kape at iilang bote ng beer na pinapasa-pasa.

“Cheers sa matagumpay na climb!”

sigaw ng isa.

“At sa mga bagong kaibigan!”

“Cheers!”

sabay-sabay nilang tugon.

Naupo si Aiden sa tabi ni Gabriel. Tahimik lang silang pareho, pinagmamasdan ang apoy na parang may sariling buhay. Sa bawat ihip ng hangin, kumikislap ito, at parang may sinasabi na minsan, kailangan mo lang daanan ang apoy para makita kung gaano ka tatag. Hindi man sila nag-uusap, ramdam ni Aiden ’yung tahimik na koneksyon sa pagitan nila. Hindi kailangan ng salita. Hindi kailangan ng kahit anong label. Ang mahalaga, sa gabing ’yon sa ilalim ng bituin, sa tabi ng apoy, at sa gitna ng mga taong bago pa lang niyang nakilala hindi na siya mag-isa.

Nakangiti ang paligid ng apoy sumasayaw ang liwanag sa mga mukha nila habang tinatangay ng hangin ang amoy ng inihaw at kape. Tahimik ang bundok, tanging tunog lang ng alon sa malayo at pagtilamsik ng kahoy ang maririnig.

Buong maghapon, paikot-ikot sila sa mga trail, nagluto, nag-picture, at nagkwentuhan sa kubo. Halos buong grupo ay pagod pero masaya. At ngayon, habang isa-isa nang nagsasalita ang mga tao sa paligid ng bonfire, pakiramdam ni Aiden ay payapa siya sa tagal ng panahon.

“Grabe ’no.”

sabi ng isa sa mga kasama.

“Buti na lang sumama ulit si Gab. Dati, halos di na ’yan lumalabas. Work, church, tapos jowa, ’yon lang ang orbit niya.”

Natawa ang iba.

“Oo nga, dati, si Gabriel, bundok at simbahan lang ang bisyo. Ngayon lang ulit namin siya nakita rito!”

Napangiti si Gabriel, medyo nahihiya pero totoo.

“Oo nga eh. Ang tagal ko ring nawala.”

Nagulat si Aiden.

“Church boy ka pala?”

tanong niya, nakangiti, parang hindi makapaniwala.

“’Di halata ’no?”

biro ni Gabriel, pero maya-maya ay nag-iba ang tono ng boses niya, mas malalim, mas totoo.

“Actually, anak ako ng pastor. Bata pa lang ako, hinuhubog na ako para magmana sa kanya. Lahat ng sermon, lahat ng ministry, ako ang unang tinutulak. Pero… ayun.”

Huminga siya nang malalim.

“Lumaki akong sinusubukang baguhin ’yung parte ng sarili ko na hindi nila matanggap.”

Tahimik ang grupo. Kahit ang mga nag-aabot ng marshmallow sa apoy, natigilan sandali.

“Sinubukan nilang ‘ayusin’ ako. Pray over, counseling, pati ‘conversion therapy’ kuno. Pero wala eh. Hindi ko naman kasi sakit ’yung nararamdaman ko.”

Napangiti siya ng mapait. “

Hanggang sa nakilala ko ’yung kaibigan mo, si Seth… doon ako tuluyang lumayo. Kasi doon ko naramdaman, kahit sandali, na hindi ko kailangang magpanggap para tanggapin.“

Tahimik. Ilang segundo lang, pero parang mabigat sa hangin. Si Aiden, nakatitig lang sa apoy. Ramdam niya sa dibdib ’yung bawat salita ni Gabriel. ’Yung bigat, ’yung pagkabasag, ’yung tahimik na katatagan. Naisip niya, ganun pala kabigat ang pinagdaanan at isinakripisyo ni gabriel para lang lokohin at iwanan siya ni Seth.

Hindi lang puso ang nasira. Buong buhay, pati pamilya, at buong pagkatao.

Tumikhim si Gabriel, pilit na ngumingiti.

“Pero okay na rin. Baka kailangan ko lang maranasan lahat ’yon para makita kung saan ako tatayo ulit.”

Tumingin siya sa mga bituin, sabay bulong,

“Ang ganda no? Kahit pagod na pagod ka, kahit ayaw mo na, may gantong tanawin pala sa dulo.”

Ngumiti si Aiden, marahang tumango. “

Oo. Parang buhay lang, no? Akala mo puro hirap, pero pag umabot ka sa taas… may dahilan pala lahat.“

Sa gitna ng apoy at katahimikan, pareho silang nakatingin sa langit. Walang sinabi, pero parehong nakaramdam ng kakaibang ginhawa. Parang sa dami ng nasunog, may natira pa ring liwanag.

Malamig na ang hangin nang unti-unting nagkanya-kanyang tent ang grupo. May ilan pang nagtatawanan sa labas, pero karamihan ay bagsak na sa pagod at alak.

Si Aiden, medyo hilo pa, pero masarap ’yung pakiramdam. ’Yung pagod na may halong ginhawa. Pumasok siya sa tent nila ni Gabriel, dala ang flashlight at tubig. Si Gabriel naman, bitbit ang jacket at banig. Pagkapasok nila, sandaling katahimikan lang. Maririnig mo lang sa labas ’yung huni ng kuliglig at hampas ng malamig na hangin sa canvas.

Pareho silang humiga, magkahiwalay. May maliit na espasyo sa gitna, parang sinadyang distansya na parehong komportable. Ilang segundo pa, saka nagsalita si Aiden, mabagal, mahina.

“Salamat ha.”

sabi niya.

“Hindi ko akalain na aakyat ako ng bundok… tapos mag-eenjoy pa ako.”

Ngumiti si Gabriel, nakatingin sa kisame ng tent.

“Glad to be your first.”

Napatingin si Aiden, kunot noo.

“Gago!”

sabi niya sabay tawa.

“Iba naman ata ’yung tunog niyan.”

“Depende sa pagkakaintindi.”

sagot ni Gabriel, sabay ngisi.

Nagkatawanan sila. ’Yung tawang hindi malakas pero totoo, ’yung pagod na humahalo sa ginhawa. At sa pagitan ng mga tawa, unti-unting tumahimik ang paligid.

Nakatagilid si Aiden, nakatingin lang sa anino ni Gabriel na hinahaplos ng ilaw mula sa labas. Tahimik. Payapa. At habang bumabagal ang lahat, ang tunog ng hangin, ang liwanag ng apoy, ang tibok ng puso, parang pelikulang dahan-dahang nagbablur ang eksena. Hanggang sa tuluyang dalawin ng antok ang dalawa at makatulog.

Itutuloy…

Twenty Two

Chapter Twenty Two

Isang buwan na ang lumipas simula nung dapat ay nasa Amerika na sila. Kung hindi nangyari ang lahat, siguro sa ganitong oras, nasa office na siya sa LA, hawak ang kape ni Silas, nag-aaway kung saan magdi-dinner. Pero heto siya, nasa Pilipinas pa rin, humihinga, pero may parte ng sarili niyang naiwan sa eroplano na hindi niya sinakyan. May parte sa sarili niyang naiwan sa konseptong paano kung nagdesisyon siyang patawarin na lamang ang kanyang dating kasintahan, sumamang muli sa Amerika, at magkasamang ayusin ang buhay at relasyon nilang nasira?

Nabalitaan ni Aiden na nandito pa rin si Silas. Sabi ng mga kaibigan nila, hindi raw ito umalis kasi umaasang sasabay siya. Gusto raw nitong magkaayos sila bago bumalik ng Amerika. Pero kahit ilang linggo na ang lumipas, wala pa rin siyang paramdam. Kung sa totoo’y mag pagkakataong nakakaramdam siya ng guilt. Na tila ba pagkakasama niyang tao dahil sa ginagawa niyang pagpapahirap kay Silas. Pero sa tuwing maaalala niya kung paano ito nagpakasasa sa tawag ng laman, doon niya napapagtanto na wala pa ang sakit at hirap ng paghihintay ni Silas sa pananakit nito sa kanya.

Maraming kuwento ang nakakarating sa kanya. Na pumayat daw si Silas. Na madalas magmukmok sa café. Na parang nilamon ng guilt at lungkot. At sa totoo lang, naaawa siya. Pero pagkatapos ng lahat ng nangyari, hindi niya alam kung karapat-dapat pa ba itong kaawaan. Kasi hindi naman siya ang gumawa ng gulo. Hindi siya ang nagpasimula ng lahat ng sakit.

Minsan naiisip niya, siguro kung nag-stay lang siya sa US, baka napatawad niya agad si Silas. Pero habang mas nakikita niya kung gaano kalalim ang sugat, mas lalo niyang nare-realize na hindi basta sorry ang katapat ng lahat.

Sa kabilang banda, si Gabriel.

Si Gabriel na parang laging andiyan, tahimik pero hindi nakakalimot. Magkasangga pa rin sila sa lakad, sa gym, sa simpleng tambay lang. Minsan sila lang dalawa, minsan kasama ang mga kaibigan ni Gabriel na unti-unti na ring nagiging kaibigan ni Aiden.

Mas nakikilala niya ito araw-araw.

Minsan tahimik lang si Gabriel pero marunong makinig. Minsan nakakatawa rin, lalo na kapag may inaalaska sa grupo. At madalas, siya rin ’yung unang tatawag kapag may biglaang trip, ’yung tipong “Tara, kape tayo” kahit 11 p.m. na.

At oo, madalas silang tuksuhin ng mga kasama nila.

“Bagay kayo.”

sabi pa ng isa.

Nginingitian lang ni Aiden, pero sa loob-loob niya, hindi pa siya handa. Pagod pa ang puso niya. Ayaw pa niyang pumasok sa panibagong gulo habang hindi pa tapos ang luma.

Pero kung sakaling darating sa punto na handa na siya… Wala naman sigurong problema. Kasi kung iisipin, si Gabriel na ang ideal boyfriend. Mabait, maasikaso, marunong magpatawa, at higit sa lahat, marunong magmahal nang buo. Minsan, kapag nagkakatinginan sila, napapaisip si Aiden. Bakit nga ba si Seth, ganon-ganon na lang kung itapon ang isang tulad ni Gabriel? Bakit may mga taong kapag binigyan mo ng totoong pagmamahal, sila pa ang unang tatakbo palayo?At doon niya napagtanto, siguro nga may mga tao talagang itinadhana para sirain ka… para lang makilala mo ’yung mga taong marunong buuin ka ulit.

Mainit ang ilaw sa loob ng worship hall. Maliwanag, buhay, puno ng kantang umaalingawngaw sa bawat sulok. Sa harap, may stage kung saan nakatigil na ang banda matapos ang praise and worship. Sa paligid, may mga taong nakapikit pa, tahimik na nagdadasal, habang marahang tumutugtog ang keyboard ng background music.

Nasa bandang likod si Aiden, nakaupo sa isang sulok. Tahimik. Hawak ang maliit na booklet ng devotion na bigay ni Gabriel noong nakaraang linggo. Hindi niya alam kung bakit, pero parang dito lang siya nakakaramdam ng konting katahmikan.

“

Hindi ko akalain na dito kita makikita

.“  isang pamilyar na boses ang kaniyang narinig. Kaagad na nausog ang kanyang nawika. Ang katahimikang kanyang sinasabi ay unti-unting ng puno ng pagkasuya. 

Napalingon siya. At hindi nga siya nagkamali nang makita kung sino ang nagmamay-ari ng boses na iyon. Si Seth.

May hawak itong iced coffee, nakatayo lang sa gilid, nakangising pilit, pero may halong gulat din sa mga mata. 

“

Hindi ka naman pala religious, ’di ba? Anong ginagawa mo sa worship service? Don’t tell me… nahahawahan ka na ni Gabriel.

“ gulat pero may panunukso sa tanong nito.

Tahimik si Aiden saglit bago marahang ngumiti, pero malamig.

“Nagbabago ang tao, Seth. At kung totoo mang nahahawahan ako ni Gabriel…”

tumingin siya diretso sa mga mata nito.

“At least papunta sa maganda. Hindi katulad ng mga impluwensya mo.”

 

Saglit na tumigas ang panga ni Seth. Tila nasaling.

“Ang galing mo talaga manghusga. Parang hindi ka galing sa simbahan kung makapang-judge ng kapwa ah?”

sabi niya, unti-unting lumalapit.

“Ang bilis mong magbago. Kahapon lang umiiyak ka pa sa mga ginawa namin, tapos ngayon, parang ang linis-linis mo na?”

Tumayo si Aiden at tila handa na sanang umalis upang maiwasan ang hindi magandang enerhiyana dulot ng kanyang dating matalik na kaibigan.

 “

Hindi ako nagpapakabanal, Seth. Pero tinatry kong ayusin ’yung sarili ko. Something you clearly haven’t done.“

pagkatapos ay tumayo si Aiden, tiningnan mula ulo hanggang paa si Seth, at saka umirap at nagbadyang umalis. 

Ngunit bago pa siya makalakad palayo, biglang hinawakan ni Seth ang braso niya. Mahigpit, halos mapakapit si Aiden sa pader. Ngunit tahimik at banayad, sapat upang hindi sila makakuha ng atensyon mula sa ibang tao sa worship hall.

“Don’t walk away from me like I’m nothing.”

madiin na sabi ni Seth at saka luminga-linga. Sinisiguradong walang nakakaalam sa tensyon sa pagitan nila ni Aiden. Ang kanyang tinig ay mababa pero nanginginig sa pagpipigil.

“Hindi ako multo para basta mo na lang talikuran. You wanted the truth, didn’t you? You wanted to know everything. Kung paano nagsimula, kung bakit nangyari. Fine.”

Lumapit siya ng isang hakbang, matalim ang tingin pero may bakas ng pakiusap. “

Pag-usapan natin. Ngayon din.“

at saka umasta si Seth at umupong prente na tila handa ng mag-kwento ng isang mahaba-habang salaysayin.

Tahimik si Aiden. Hindi siya agad nakasagot. Parang biglang lumamig ang paligid kahit mainit ang ilaw ng worship hall. Ramdam niya ang tibok ng puso niya — mabilis, magulo — at para bang bawat tunog ng tambol at gitara sa malayo ay tinatamaan ang dibdib niya. Hindi niya alam kung anong isasagot. Papayag ba siya? Sapagkat tama si Seth, ito ang gusto niya noong una. Ngunit hindi niya sigruado kung ito pa rin ang gusto niya ngayon. Lalo’t gusto na niyang mag-move forward. 

Inusisa ni Aiden ang nais ng kanyang puso. Ayaw na niyang marinig. Ayaw na niyang maalala. Akala niya, isang buwan na ang nakalipas, nagsisimula na ulit siyang huminga. Pero ngayon, heto na naman si Seth, dala ang lahat ng ayaw na niyang balikan. Bahagyang lumingon si Seth, tinitigan siya nang matagal. Hindi na ito ang maporma at kumpiyansang Seth na nakilala niya. May guhit ng pagod sa mukha, may halong desperasyon sa mga mata.

“

Sige

.“  hindi mawari ni Aiden kung bakit ito ang lumabas sa kanyang bibig. 

“Kung gusto mong isipin na ako lang ang mali, fine. Pero hindi mo alam lahat, Aiden. Hindi mo alam kung paano nagsimula. Hindi mo alam na ikaw rin ang dahilan kung bakit nagsimula ang lahat.”

 Mahina pero matalim ang tono ni Seth.

Hindi gumalaw si Aiden. Pinili niyang makinig. Kahit bawat salita parang tinatanggal ang tahi ng mga sugat na pilit niyang pinapagaling.

“Nagsimula ang lahat nung trip natin sa Quezon.”

patuloy ni Seth, mabagal ang bawat salita, parang sinasadya.

“Akala ko rin noon simpleng lakad lang. Pero ’yun pala, mitsa na ng lahat. Silas tried to be loyal at first. He really did. Pero the thing is… he’s not built for calm. He’s a storm, Aiden. The kind that consumes everything it touches. And when he started breaking, I was there and I didn’t stop him.”

  pagsisimula ni Seth.

“Kaya pala. Kaya pala pinilit mong mangatwiran na magpalit tayo ng kasama. Itinago mo pa sa salitang getting to know each other. Un pala, lilingkis ka na.”

pag anas ni Aiden.

“Tama. Ngayon mo lang narealize? Eh ang hina mo pala talaga.”

pangtutuya ni Seth.

“Pero pagkatapos non, sinubukan naman ni Silas na maging tapat sa iyo. Iniwasan niya ako eh. Pero you know, Silas is a different kind of beast. Lalo na sa kama. The more na pinipigilan niya, the more na mas nagiging mabagsik siya. At nung stint namin na magkasama kami sa Hotel Resort? Doon na siya tuluyang nilamon ng kapusukan.”

Tahimik. Ramdam ni Aiden ang sariling hinga, mabigat, mabagal.

“I can still remember the first time na inangkin namin ang isa’t isa. Ibang iba ang diin. Ibang iba ang init. Ang sarap, Aiden. Sobra. Nanunuot. Kung papaano siyang humalik. Kung papaano siyang humalinghing. At kung papaano siya umulos. Walang kasing sarap. Something na hindi ko naramdaman kay Gab. At siya, sa’yo.”

tila isang itak na tumaga sa puso ni Aiden ang mga katagang iyon.   “

Kaya naman pagkatapos noon, hindi na kami tumigil. Hindi na napatid ang uhaw ni Silas… sa akin. Tuloy tuloy na. Natatandaan mo pa ang gabing sinabi niyang malalate siya umuwi kasi bumabaha? Well… tama naman siya. Bumabaha. Pero hindi ng tubig ulan, kundi ng tamod. Kasi pinaliguan niya ako ng tamod that time.“

biglang naalala ni Aiden ang tagpong iyon. Alalang alala siya. Iyon pala’y tinatarantado na siya ng dalawa.

“Kaya ko ring ibigay at iparanas ang mga kinks niya like ’yung thrill of doing it inside fitting room or sa fire exit ng condo niyo.”

napasinghap si Aiden. At namumuo na rin ang mga luha niya.

“Yes… you heard it right. Naiparanas ko yun sa kanya and I’m sure he’s more than satisfied. Something na hindi mo kayang gawin.”

“Ano pa ba? Sorry. I’m having a hard time remembering everything sa sobrang dami.”

pangaalipusta pa ni Seth.

“Ahh. Yes. Nung rebooking. Remember na sumugod ako sa condo niyo as a concerned friend? Well totoo naman ung concern ko pero you know what, nubg nag-aayos ka ng gamit niyo sa kwarto niyo, he fucked me. It might be short and quick, but it was fire. And nung nahuli niyo kami? Alam mo bang kakatapos niya lang akong gawing babae non. He fucked me really really good.”

At doon na nagsimulang pumatak ang luha ni Aiden. Mabagal, tahimik, pero punô ng sakit na matagal niyang kinulong. Para bang bawat salita ni Seth ay punyal na hinugot sa nakaraan, saka muling isinaksak sa sugat na pilit na niyang pinapatuyo. At sa gitna ng lahat ng iyon, bahagyang ngumiti si Seth. Isang mapait, mapanuksong ngiti. Sa wakas, pakiramdam niya ay nakaganti rin siya.

“Pero you know my favorite? When he fucked me in your condo. Wala kang kaalam-alam kasi lasing na lasing ka sa alak. Samantalang kami, lasing na lasing sa sarap ng isa’t isa. What I liked about it is lahat ng sulok ng condo ninyo, may bakas kami. Sa living room, sofa, CR, kitchen, dining table, even in your bed… name it. He fucked me in every corner of your love nest and it was so fucking good.”

may mapanuksong mga tingin si Seth.

“Kung gusto mong isipin na ako lang ang marumi, sige.”

sabi ni Seth, halos paos.

“Pero tandaan mo, hindi lang ako ang nagkasala. Hindi lang ako ang bumigay. At lalong lalong hindi ako ang nagkulang.”

kwento nito. 

“Call me a homewrecker, a slut, a whore. I don’t care. At least I was able to make him feel something. Ikaw? You’re safe, boring, predictable. Silas was starving long before I touched him. I just gave him what you couldn’t.”  

Natawa si Seth, mahina pero puno ng panunukso.

“Oh? Akala ko ba gusto mong marinig ang totoo?”

anas niya, halos pabulong, pero sapat para itusok sa dibdib ni Aiden.

“Ngayon na narinig mo, umiiyak ka?”

Hindi sumagot si Aiden. Pinahid lang niya ang luha sa pisngi, marahang huminga, bago tumingin kay Seth. Diretso, walang takot. 

“Ang galing mo no?”

mahinang sabi niya.

“Ang linaw ng pagkakakwento mo. Parang nangyari lang kahapon. Alam na alam mo, tanda mo pa lahat ng detalye. Ang sarap no? Reliving it?”

Ngumiti si Seth, mapait pero mayabang. 

“Of course. Who could forget?”

bumaba ang tono ng boses niya, halos paanas pero may halong apoy.

“Those were the best nights of my life, Aiden. The way he touched me, the way he lost control. I bet tonight, kapag nag-text siya sa’yo na bumalik ka na sa kanya, he’ll do it again. But harder this time. Rougher. Wilder. Kasi ganyan siya kapag may gusto siyang kalimutan.”

Tumigil si Aiden. Namutla. Parang may sumuntok sa sikmura niya — hindi dahil sa mga salita, kundi sa taong nagsasabi nito.

Dahan-dahan siyang tumingin kay Seth, nanginginig ang boses.

“Masakit.”

sabi niya.

“Hindi lang dahil niloko ako ng taong mahal ko… kundi dahil pati ikaw, ’yung tinuring kong kaibigan, halos kapatid…niloko mo rin ako.” 

Bahagyang natahimik si Seth, pero agad din niyang iniwas ang tingin.

“Hindi lang ako ang tumuring sa’yo na pamilya.”

dugtong ni Aiden.

“Pati mga magulang ko, tinulungan ka nila nung wala kang matirhan, nung halos sumuko ka na sa buhay mo. Pero ganito pa ang isusukli mo?”

Saglit na kumurap si Seth. Dumaan sa mukha niya ang isang bakas ng hiya. Mabilis, halos hindi mapansin. Pero agad din iyong napalitan ng pilit na ngiti, ng pagpapanggap.

“Grateful naman ako sa pagtulong ng family mo Aids. It’s just that… things happened. Anong magagawa natin kung mas kaya kong i-satisfy ang nobyo mo? Anong magagawa natin kung mas magaling ako sa’yo? Anong magagawa natin kung natikman ko siya… ng pa-ulit-ulit?”

mapangahas na sagot ni Seth.

“Hindi ka ba nangingilabot sa mga kababuyang lumalabas sa bibig mo gayong nandito ko sa loob ng isang banal na gusali?”

Ngumiti si Aiden, mapakla.

“Siguro nga, natikman mo siya. Nagpakasasa ka. Nalunod ka sa init. Ilang beses. Pero tanungin mo sarili mo, Seth…” 

Lumingon siya, diretso sa mga mata ng kaibigan.

“Na-experience mo ba ’yung naranasan ko sa kanya? ’Yung pahalagahan ka. Irespeto ka. Mahalin ka?”

Walang lumabas na salita kay Seth. Tila naubos ang yabang. Nanatili siyang tahimik, nakatingin lang kay Aiden, pero bakas sa mga mata ang gulo.

“Have you noticed? Wala kang ibang kwento kung hindi ang mga nakaw na sandali ninyo ni Silas. Puro kalaswaan. Puro kabastusan. Bakit? Iyon lang ba ang namagitan sa inyo? How about now na wala akonsa buhay ninyo, hanggang don lang? How about something deeper? ’Yung hindi lang puro init ng katawan, ’yung may pagmamahal…wala?”

ito naman ang maanghang na patutsada ni Aiden.

“If until now hindi pa rin niya iyon ginagawa sa iyo, don’t you think he’s just after the thrill of the chase and not after… you?”

Tumalikod si Aiden.

“Sana…”

mahina niyang sabi.

“…mapanindigan mo lahat ng pinili mo. At sana… maging masaya ka ro’n. ’Yung tunay na masaya. Hindi kagaya ng estado mo ngayon. Miserable. Desperado.”

“At sinong may sabi sa’yong hindi ako masaya? Masaya ako. Masayang masaya ako.”

ngunit dama ni Seth na tila hindi tagos sa puso ang mga salitang sinambit niya.

“

Kung ganyan pala ang hitsura ng kaligayan then i guess…“

Bago tuluyang tapusin ni Aiden ang sinasabi ay tiningnan muna niya si Seth mula ulo hanggang paa. “…

ayoko na lang maging masaya.“

At bago pa man makasagot si Seth, naglakad na si Aiden palayo. Dahan-dahan, ngunit matatag. Sa bawat hakbang, iniwan niya hindi lamang ang alaala ng pagtataksil, kundi pati ang bahagi ng sarili niyang nasunog sa apoy na matagal niyang pinilit patayin.

Si Seth naman, sa kabila ng mahabang litanyang inihanda niya… mga salitang akala niya’y makakabutas sa pader ng kaibigan ay napatahimik ng isang katanungan mula sa kanyang dating kaibigan tungkol sa paninindigan at pagiging masaya. Isang simpleng tugon na dumagok sa kanya na parang sampal, dahilan para hindi na niya magawang pigilan o habulin pa si Aiden.

Naiwan siyang nakatulala sa loob ng worship hall, tinig ng katahimikan lang ang kasama. Kaya niya nga bang panindigan ang mga desisyong ginawa niya? Ang mga taong sinaktan, at ang mga isinakripisyo makuha lang ang gusto niya? Totoo bang magdadala ito ng kasiyahang matagal niyang hinahangad?

O baka sa huli… hindi lang niya pagsisisihan ang lahat ng ito kung hindi, pagsisisihan niya itong mag-isa.

Itutuloy…

Twenty Three

Chapter Twenty Three

Tahimik ang buong parke. Ang tanging maririnig lang ay ihip ng hangin at kaluskos ng mga dahong tinatangay nito sa damuhan. Sa isang lumang upuan, nakaupo si Aiden, yakap ang sarili, tulala sa mga ilaw ng poste na kumikislap sa dilim.

Matagal siyang walang ginawa kundi huminga. Huminga at pigilan ang pag-iyak. Pero habang bumabalik sa isip niya ang mga salita ni Seth, bawat halakhak, bawat mapanuyang detalye ng pagkakanulo, unti-unting bumigay ang lahat ng pinipigilan niya.

Napahawak siya sa dibdib, parang may pumutok na matagal nang nakakulong.

At doon, tuluyan siyang napaiyak. Hindi ’yung tahimik na pagpatak lang ng luha kundi ’yung halos hindi makalabas ang hinga. ’Yung sakit na hindi mo alam kung galing pa ba sa puso, o sa kaluluwa mo na mismo.

Bumabalik sa isip niya ang lahat. Ang mga ngiti ni Silas noon, mga yakap, mga pangako. At ngayon, habang iniisip niyang may ibang kamay na pala ang humahawak, may ibang labi na pala ang kinahuhumalingan parang biglang naging banyaga ang lahat ng alaala.

Nagsimula siyang magmonologo sa sarili, mahina lang, halos bulong.

“Saan ako nagkulang? Hindi ba sapat ’yung pagmamahal ko? Hindi ba sapat na pinili ko siya kahit minsan, parang ang hirap na? Ipinikit ko ’yung mga mata ko kahit ang dami-daming iba sa paligid. Pero bakit ikaw? Ikaw…” panaghoy ni Seth  “At ikaw, Seth… paano mo nagawa ’yon? Ano bang pinakita ko sa’yong masama? Sa’kin pa talaga?”

Pinunasan niya ang luha, pero wala namang tigil sa pag-agos.

“Ang dami kong tiniis. Ang dami kong sinubukang unawain. Pero ngayon lang pala talaga ako masisira nang ganito.” wika niya sa sarili. 

Huminga siya nang malalim. Pilit niyang tinutuyo ang mga mata, pero halata pa rin… namamaga, namumula. At doon, sa gitna ng katahimikan ng gabi, may isang boses na biglang sumingit.

“Aiden?”

Parang napako siya. Kilalang-kilala niya ang tinig na ’yon.  Mababa, pamilyar, at punong-puno ng pag-aalinlangan. Dahan-dahan siyang lumingon, at doon niya nakita si Silas, nakatayo ilang metro ang layo, hawak ang jacket sa isang kamay, at bakas sa mukha ang pagkagulat at pagkalito.

Hindi agad nakakibo si Aiden. Mabilis niyang pinunasan ang luha gamit ang kamay, pilit na ngumiti ng payapa, pero halata ang panginginig ng labi niya.

“Silas…”

mahina niyang sambit.

Lumapit si Silas, dahan-dahan, para bang natatakot na baka tumakbo si Aiden kapag masyado siyang lumapit. Pagkarating sa harap nito, nagsalita siya — mahina pero ramdam ang bigat sa boses.

“Ako na naman ba ang dahilan kung bakit ka umiiyak?” naluluhang wika ni Silas.

Napatigil si Aiden. Hindi niya agad kayang sumagot. Parang kinain ng hangin ang boses niya, at ang tanging narinig lang ni Silas ay ang mahinang paghinga niya. Pilit pinapakalma, pilit nilulunok ang lahat ng kirot na bumubulwak mula sa dibdib. Pinunasan niya ang mga mata gamit ang likod ng kamay, parang may pag-asang maitatago pa niya ang kahinaan na matagal na niyang itinatago.

“Siguro… oo. Siguro hindi. Hindi ko na rin alam.”  mahinang tugon mula kay Aidena, halos pabulong. Pero ramdam sa bawat pantig ang bigat ng mga gabing hindi niya naiyakan, ang sakit ng mga tanong na pinilit niyang hindi itanong

Tahimik si Silas. Nakayuko lang, parang nilamon din ng hiya ang dila niya. Wala na ang dating kumpiyansa, wala na ang lakas ng loob. Sa pagitan nila, tanging ihip ng hangin lang ang gumagalaw, nilalaro ang buhok ni Aiden na basa pa sa luha. Tahimik silang dalawa. Ang lamig ng hangin sa park ay parang hinahalo ang bawat hinga nila. Mabagal, mabigat, puno ng mga salitang hindi agad masambit. Ilang ulit huminga nang malalim si Silas, tapos biglang nagsalita, garalgal ang boses, parang basag.

“Aiden… I’m sorry. I’m so, so sorry.” kahit paulit-ulit ay hindi maubos-ubos ang paghingi ni Silas ng kapatawaran sa dating nobyo. Paulit-ulit. Para bang ’yung bawat paghingi niya ng tawad ay may bitbit na piraso ng hiya, guilt, at pagmamahal na huli na para ipagtanggol.

“Hindi ko alam kung ilang beses ko pa ’to dapat sabihin, pero… I mean it. I’m sorry.”

Tahimik lang si Aiden. Nakatingin kay Silas. Hindi na galit, hindi na rin malamig. Parang pagod lang. Parang may tinitimbang sa loob niya kung maniniwala ba ulit o tuluyan nang bibitaw.

Pagkalipas ng ilang segundo, mahinang tinig ang lumabas sa kanya.

“Silas…”

bumuntong-hininga siya.

“Noon bang masaya pa tayo, gusto kong malaman, nagagwapuhan ka pa ba sa’kin?”

Hindi mawari ni Silas kung bakit ganito ang tanong ni Aiden. Ngunit mabilis itong sumagot.

“Oo. Of course.”

mautal-utal pa niyang tugon.

“Na-e-excite ka pa ba kapag kasama mo ako?” walang emosyong kasunod tanong ni Aiden

“Oo.”

Walang alinlangang tugon ni Silas

“Nasesexyhan ka pa ba sa’kin?” kasunod na tanong ni Aiden ng hindi pa rin tumitingin sa dating nobyo.

“Oo, sobra.”

halos pabulong pero totoo ang tono.

“Boring ba ako?”

“Hindi. Never. Masaya ako kapag kasama kita.” bukal sa pusong sagot ni Silas.

“Nasasatisfy pa rin ba kita?”

“Oo.”

halos mahina pero malinaw.

“A… ano bang nasa isip mo? Bakit ganyan ka magtanong?”

Sandali silang natahimik. Ramdam ni Silas ang panginginig ng sariling mga kamay. Ramdam ni Aiden ang bawat pintig ng puso niya, mabagal, mabigat. Tumingin siya kay Silas, diretso sa mga mata nito.

“Sana sinabi mo na lang na pangit ako. Na boring ako. Na hindi ko kayang ibigay ng mahusay ang pangangailangan mo.”

natatawa pero bakas ang hapdi sa ngiti ni Aiden.

“Kasi… kung mabuti naman pala akong nobyo sa’yo…”

biglang nag-crack ang boses at tuluyan ng bumagsak ang mga luha at emosyong kanina pa pinipigilan ni Aiden. 

Tumigil ang mundo sa pagitan nila.

Hindi agad nakasagot si Silas. Napayuko siya, hinawakan ang sentido, parang gusto niyang magpaliwanag pero wala siyang maayos na salitang mahugot. Ilang saglit pa bago siya muling tumingin kay Aiden. Pula ang mga mata, nangingilid ang luha.

“Hindi ko rin alam.”

mahina niyang sabi.

“Alam kong walang sapat na dahilan. Hindi kita tinitingnan na kulang, hindi rin kita minahal nang kaunti. Pero may mga sandaling… naging mahina ako. At sa halip na lumayo, pinili kong bumigay.”

Umiling si Aiden, pilit pinipigilan ang luhang gustong kumawala.

“Ang sakit pakinggan, Silas.” halos madurog ang puso ni Silas sa nakikitang kalagayan ngayon ng dating nobyo. 

“Alam ko.”

sagot nito, halos pabulong.

“At mas masakit kasi alam kong ako mismo ang dahilan.”

Tahimik ulit ang paligid. Tanging tunog lang ng mga dahong hinahaplos ng hangin at malayong ingay ng mga sasakyan ang maririnig. Si Aiden, nakatingin lang sa malayo, pero halata sa mga mata niyang may mabigat na gustong ilabas. Ilang beses siyang huminga nang malalim bago nagsalita.

“Silas…”

mahinahon niyang simula.

“Nagkita kami ni Seth kanina. Hindi sinasadya. Sa simbahan.” 

Kumunot ang noo ni Silas, pero hindi siya nakasagot. Pinakinggan lang niya.

“Doon… sinabi niya lahat.”

Napalunok si Aiden.

“Kung paano nagsimula. Saan nangyari. Ilang beses. Paano ninyo ginawa.”

Bumigat ang boses niya habang nagsasalita.

“Lahat. Isa-isa niyang sinabi. Parang gusto kong takpan ang tenga ko pero… pinakinggan ko pa rin. Kasi gusto kong maintindihan. Gusto kong malaman kung saan ako nagkulang.”

Natigilan siya. Tumingin sa lupa.

“Pero habang sinasabi niya, parang may bumibiyak sa dibdib ko. Parang bawat detalye, may kasabay na saksak. Masakit pala. Ang sakit pala, Silas.”

Napahinga siya nang malalim, nanginginig ang balikat.

“Akala ko kaya ko. Akala ko kung maririnig ko ’yung buong kuwento, baka gumaan. Pero hindi pala. Parang gusto kong sumigaw. Parang gusto kong mawala.”

Tahimik si Silas. Hindi makatingin. Parang dinudurog ang puso sa bawat salitang lumalabas sa bibig ni Aiden. Nilapit niya ang kamay niya pero agad din niyang binawi, natatakot. Hindi niya alam kung may karapatan pa siyang damhin ang taong sinaktan niya.

“Aiden…”

garalgal ang boses ni Silas, halos hindi na buo.

“I’m sorry. Hindi ko alam kung ilang beses ko pa ’to kailangang sabihin pero—please—patawarin mo ako. Hindi ko gustong saktan ka ng ganito. Hindi ko gustong umabot tayo sa ganito.”

Tumulo ang luha ni Silas.

“Kung puwede lang kong burahin lahat, gagawin ko. Kung puwede lang kong ibalik ’yung araw bago ko siya pinansin, gagawin ko. Pero hindi ko na kaya bawiin, Aiden. I messed up. And I’m so, so sorry.”

Nanatiling tahimik si Aiden. Nakatingin lang siya kay Silas, ngunit sa loob niya, parang may unos na hindi niya mapigilan halong galit, awa, at pagmamahal na ayaw pang tuluyang mamatay.

Ilang minuto silang parehong tahimik. Wala nang salitang kailangan pareho nilang alam na pagod na pagod na sila. Hangin lang ang maririnig, ang banayad na ugong ng lungsod sa malayo, at ang mga luhang ayaw huminto.

Pagkatapos ng ilang sandali, dahan-dahang tumayo si Aiden. Pinunasan niya ang mga mata, malalim ang buntong-hininga, parang may pinipilit tapusin sa loob niya. Akmang tatalikod na siya nang biglang hinarang ni Silas ang daan.

“Aiden, please…”

halos pabulong pero puno ng desperasyon ang boses ni Silas.

At bago pa siya makagalaw, biglang lumuhod si Silas sa harap niya. Hinawakan nito ang laylayan ng pantalon niya, umiiyak, halos hindi na makahinga sa pagmamakaawa.

“Please… bumalik ka na sa’kin. Hindi ko kayang wala ka. Aiden, I’m begging you.” ngayon lang nakita ni Aiden si Silas na umiyak at magpakababa ng ganito. “I want you back, Aiden. Alam kong hindi ganoon kadali. Alam kong hindi ako kadaling patawarin. Mas lalong alam kong hindi ganoon kadaling makalimutan ang panggagago ko. Pero maghihintay ako. I’ll wait, Hon. Hihintayin ko hanggang sa kaya mo na ulit akong tingnan. Hanggang sa kaya mo na ulit akong papasukin sa puso mo kahit ilang minuto. Tatrabahuhin ko. Liligawan kita ulit. One more chance… Aids. Please. Just one more… chance.” 

Napaatras si Aiden, hindi alam kung saan titingin. Tumulo ulit ang luha niya pero pilit niyang pinipigilan. Hindi niya magawang titigan si Silas. Hindi niya alam kung anong dapat makita, ang taong minahal niya, o ang taong niloko siya.

Habang patuloy na umiiyak, inilabas ni Silas ang isang envelope mula sa bag. Nilukot-lukot na ito, parang ilang beses nang hinawakan sa kaba.

“Ito…”

nanginginig niyang sabi, sabay inabot iyon kay Aiden.

“One-way ticket. Para sa’tin. Sa America. Aiden, please… let’s start over. I’ll do better. I’ll change. I’ll do everything. Babawi ako. We’ll heal… together. Just be with me… again. Please”

Tahimik lang si Aiden habang nakatingin sa envelope. Mabigat. Mahabang sandaling tinitigan niya iyon, at nang makita ni Silas na unti-unti niya itong inaabot, kumislap ang pag-asa sa mga mata nito.

Binuksan ni Aiden ang sobre. Nandoon nga ang isang ticket na pabalik sa America na nakapangalan sa kanya. Sa ilalim ng ilaw ng parke, nabasa niya ang kanyang pangalan. Napangiti siya, mahina, pero puno ng lungkot.

“Tama ka, Silas.”

mahina pero buo ang tinig ni Aiden, nakatingin pa rin sa tiket na nasa kamay niya.

“Kailangan nating maghilom… kailangan nating ayusin ang mga sugat na ginawa natin—”

saglit siyang natahimik, lumunok, at tiningnan si Silas sa mata.

“Pero ng hindi magkasama.”

Umiling siya, mapait ang ngiti.

“Dahil kung sabay tayo, palagay ko ay hindi ’yon paghilom. Hindi ako maghihilom. Paulit-ulit ko lang makikita sa’yo ang pagkakamali mo. Paulit-ulit ko lang isusumbat sa’yo ang mga nagawa mo. Hanggang sa hindi ko namamalayan, masama na pala akong tao.”

At sa huling sandali, muling iniabot ni Aiden ang sobre.

“Maghilom ka, Silas…”

bulong niya.

“Pero sa pagkakataong ’to… hindi ako ang gamot mo.”

At tuluyang lumakad papalayo si Aiden mula kay Silas na nananatiling nakaluhod, umiiyak, at hindi makapaniwala. Tunay na nga. Tunay na ngang wala na sa kanya ang taong kanyang minamahal. Binitawan na siya nito. Iniwan na siya nito. At wala siyang ibang dapat sisisihin kung hindi ang sarili niya at ang kanyang katangahan. 

---

Nasa isang maliit na bar sina Aiden at Gabriel. Medyo madilim ang paligid, may mabagal na tugtugang acoustic, at amoy alak at usok sa hangin. Dalawa lang silang magkasama, parehong tahimik sa umpisa, habang pinaglalaruan ni Aiden ang baso niya, paulit-ulit na iniikot ang natitirang yelo sa loob.

“Alam mo, minsan naiisip ko… ako rin siguro may kasalanan.”

mahinang sabi ni Aiden, halos nakatingin lang sa mesa.

“Kung hindi ko sana sinang-ayunan ’yung plano ni Seth noon sa Quezon… ’yung pagpapalitan ng kasama. Kung hindi ako masyadong nagtitiwala, baka hindi nauwi sa ganito.”

Umiling si Gabriel, tinitigan siya nang diretso.

“Huwag mong akuin ’yan, Aiden. Wala kang kasalanan.”

Napangisi si Aiden, mapait.

“Pero ako ’yung pumayag, Gabe. Ako ’yung naniwala na laro lang ’yun. Ako ’yung nagtiwala… sa kanila pareho.”

“Hindi mo kasalanan ang magmahal.”

sagot ni Gabriel.

“Hindi mo kasalanan kung naniwala ka. Ang mali, sila kasi sinira nila ’yung tiwala mo.”

Tahimik si Aiden. Napatingin siya sa baso, sa ilaw na naglalaro sa alak, parang gusto niyang lunurin lahat ng sakit doon.

“Ang ironic no.”

tuloy ni Aiden.

“Pareho pala tayo. Pareho tayong iniwan, niloko… ng mga taong akala natin sa atin uuwi.”

Tumawa si Gabriel, mahina pero walang saya.

“Oo. Pero at least ngayon, pareho na rin tayong gising.”

Ngumiti si Aiden, pagod na pagod ang tingin.

“Gising nga. Pero sana minsan, makatulog din ulit nang hindi sumasakit ’yung puso.”

Kinuha ni Gabriel ang baso niya at tinaas.

“Para sa atin. Sa mga niloko at hindi pinili. Cheers!”

“Ang panget naman ng cheers mo. Ganito…”

Tinaas din ni Aiden ang kanya.

“At sa mga nagmahal nang totoo, kahit sila ’yung natalo.”

Nagtagpo ang mga baso nila, at sa tunog ng banggaan ng salamin, parang saglit na nawala ang bigat ng mundo.

Lasing na lasing na si Aiden. Halos hindi na maayos ang pagkakahakbang niya habang inalalayan siya ni Gabriel papasok sa kwarto. Mabigat ang katawan, mabigat ang dibdib, parang bawat bote ng alak ay nagdagdag ng isang libong tanong na hindi niya kayang sagutin.

“Aiden, dahan-dahan lang.”

marahang sabi ni Gabriel habang mahigpit ang hawak sa braso nito. Naamoy niya ang alak, naamoy din ang halong luha at pagod sa balat ni Aiden—isang amoy ng taong pagod na pagod na magmahal.

Pagkapasok nila sa kwarto, inakay ni Gabriel si Aiden papunta sa kama. Pero bago pa man ito makarating, napaupo na si Aiden sa sahig, parang biglang bumigay ang tuhod niya, kasabay ng lahat ng pinipigilan niyang sakit.

“Hey, hey, Aiden…”

mabilis na lumuhod si Gabriel sa harap niya, sinusubukang itayo ito.

“Tara, dito ka na lang sa kama.”

Pero umiling si Aiden. Mabigat ang ulo, malabo ang paningin. Sa pagkaka-upo niya sa sahig, halos magpantay ang mukha niya sa harapan ni Gabriel. At sa pagitan nilang dalawa, nagkaroon ng katahimikan na parang nakabitin sa ere. Natagpuan nila ang sarili na nakatapat ang mukha ni Aiden sa pundilyo ni Gabriel. Sandaling katahimikan at kaagad na kunawala sa puno ng tensyong tagpo.

“Pu… pupunta na ako sa kw… kwarto ko, Aids. Lasing na tayo pareho.”

nauutal na wika nito.

Tatalikod pa lang ito ng biglang kunin ni Aiden ang kamay nito. Nilingon siya ni Gabriel at nakita niya si Aiden na nakatingin sa kanya. Malamlam ang mga mata nito at tila nangungusap. Dahil sa espiritu ng alak ay muli silang nagkatitigan. Malakas ang kabog ng kanilang dibdib na tila nagwawala at nais kunawala sa kanilang mga dibdib.

“Huwag ka munang umalis.”

wika ni Aiden at saka dahang dahang lumipat ang kamay nito mula sa pagkakahawak sa kamay nito patungo sa pagkakahawak sa pundilyo nito.

“Malungkot mag-isa. Samahan mo muna ako rito.”

At sa pagitan ng mga basag na hinga at katahimikan ng gabi, unti-unting naglabo ang linya sa pagitan ng pagod at pagnanasa, ng sakit at pagkalimot. Ang bawat titig ay naging tanong na walang kailangang sagutin, at ang bawat paghinga ay naging paanyaya sa pansamantalang pahinga mula sa lahat ng kirot. Dahan-dahan, tila hinila sila ng gabing tahimik ngunit malakas ang tukso at sa sandaling iyon, pareho silang bumigay, hindi dahil sa pagmamahal, kundi dahil sa pangangailangan na kahit saglit, maramdaman ulit na may nagmamahal sa kanila.

Itutuloy…

Twenty Four

Chapter Twenty Four

Mainit-init pa ang sinag ng araw na dumaan sa manipis na kurtina nang marahang magmulat ng mata si Aiden. Nasa kama pa rin siya ni Gabriel. Ang kumot ay nakabalot sa kanya, amoy alak, pawis, at isang halong bango na hindi niya alam kung amoy ng sabon o ng kasalanan. Tahimik ang paligid maliban sa mahinang ugong ng air-con at sa tahimik ngunit mariing tibok ng sarili niyang puso.

Umupo siya, mabigat pa rin ang ulo, at hinanap ng paningin si Gabriel. Wala ito. Sa gilid ng mesa, isang maliit na papel ang agad niyang napansin.

“Pumasok ako nang maaga. Magpahinga ka muna.”

Pamilyar ang sulat-kamay, maayos, kalmado. Kabali-gtaran ng kaguluhang kumakapit ngayon sa loob niya.

Napatingin siya sa sarili. Hubad pa rin. Ang kumot ay bahagyang nakatabon lang sa kanyang balakang. Sa bawat dampi ng hangin sa balat niya, unti-unting bumabalik ang mga alaala. Ang gabing pilit niyang gustong limutin, ngunit ayaw siyang bitawan.

Muling sumiklab sa isip niya ang mga ungol na pilit nilang tinatago, ang mga halik na puno ng pagkalito, at ang mga yakap na hindi niya mawari kung ginhawa o parusa. Naalala niya kung paanong bawat galaw nila ay tila pagsabog ng lahat ng sakit at pangungulila na parang sa pagitan ng init at alak, naglaho ang linya ng tama at mali. Hindi na niya alam kung hinahanap niya si Silas sa bawat haplos ni Gabriel, o kung tinatangkang punan ni Gabriel ang mga puwang na iniwan ni Silas.

Malinaw sa kanyang wala siyang ginawang mali pero may bigat pa rin. May kakaibang lungkot na nakasiksik sa pagitan ng bawat alaala.

*Flashback…

“Sigurado ka na ba, Aids?”

halos pabulong pero may halong kaba ang tanong ni Gabriel, habang nananatili ang titig niya sa mga mata ng binata.

Hindi sumagot si Aiden. Sa halip, iniyakap niya ang kanyang mga braso at binti sa maskuladong katawan ni Gabriel. Ito naman ang naging hudyat ng binata upang siilin ng  madiing mga halik ang labi ni Aiden. Labi sa labi. Laway sa laway. Tila nagsasayaw ang kanilang mga labi. Tila may ritmo itong sinusundan. Isang halik na sa una ay may pag-aalinlangan, hanggang sa naging uhaw. Halos desperado, parang doon lang sila parehong makahihinga.

Sa bawat segundo ng katahimikan sa pagitan nila, naririnig nilang dalawa ang sariling tibok ng kanilang nga puso. Malakas. Magulo. Parang tinutulak sila ng katawan nilang huwag nang mag-isip.

Nang muling maghiwalay ang kanilang mga labi, parehong habol ang hininga.

“Hindi ko na kaya.”

bulong ni Gabriel

“Pagod na akong pigilan ’to.”

“Kahit ngayon lang… huwag na nating pigilan ang mga sarili natin. Kahit sandali lang palayain muna natin ang ating mga sarili sa sakit at sugat.”

tugon naman ni Aiden at saka muling sinunggaban ang mapupula at malalambot na labi ni Gabriel.

Walang ibang lengwahe si Gabriel at Aiden ng mga sandaling iyon kundi isang marahan ngunit matatag na halik. Pagkatapos ay dahan-dahang binuhat ni Gabriel si Aiden ng hindi napapatid ang kanilang halikan. Mas humigpit  itong itinulak pahiga sa kama. Hindi magaspang, ngunit ramdam ang bigat ng matagal na pananabik.

Mainit ang hangin sa silid. Humalo ang amoy ng pawis at ng marahas na pagtibok ng dalawang pusong naglalaban kung alin ba ang mas matindi, ang pagnanais o ang guilt.

Nang lumapat ang mga labi ni Gabriel sa leeg ni Aiden, napasinghap ito.

 “G-Gab…”

mahina niyang ungol, halos parang paghingi ng tawad sa sarili. Pero nang magtagpo ulit ang kanilang mga labi, hindi na niya alam kung kaninong hininga ang hinahabol niya.

Bawat halik ay may kasamang kwento ng tampo, ng pangungulila, ng mga gabing tahimik na pinilit kalimutan ang isa’t isa. Bawat haplos ni Gabriel ay parang pag-amin. Bawat pagdampi ng palad niya sa balat ni Aiden ay parang pagtanggap sa kasalanang pareho nilang alam na hindi dapat… pero sabay nilang pinili.

“Hindi ko akalaing posible ito.”

bulong ni Gabriel, halos paos.

Maya-maya, sa gitna ng kanilang halikan, naramdaman ni Aiden na unti-unti ng ipinoposisyon ni Gabriel ang kanyang kahindikan, nakahanda na sa pagpasok sa kanyang kalooban. At hindi nagtagal, naramdaman ni Aiden ang pagpasok ng isang malaking laman sa kanyang kalooban. Hindi man ito kasing laki ng kay Silas na halos mawasak ang kanyang kalooban, sapat ito upang maramdaman niya muli ang sarap at sakit ng pakikipag-isa.

“Ahhhhhhh!”

atungal ni Aiden.

“Ayos ka lang? Ititigil ko ba?”

nababahalang tanong ni Gabriel.

Napakapit si Aiden sa braso niya, mariin, parang takot siyang mawala. 

“Huwag kang titigil.”

sagot niya sa pagitan ng hinga.

“Kahit ngayong gabi lang.”

Tila doon na tuluyang bumigay si Gabriel. Mula sa mga labi, bumaba ang mga halik niya sa dibdib ni Aiden, sa tiyan. Mga halik na hindi lang pisikal, kundi puno ng pagsisisi at pagnanasa. Ang bawat paghinga ni Aiden ay naging ungol. Ang bawat paggalaw ni Gabriel ay naging pangako. Isang sandaling kalimutan ang lahat ng sakit.

Nagsimula na ring umulos si Gabriel. Mula sa pagiging marahan ay dumiin ito habang tumatagal. Mabilis. May gigil. Walang nagawa si Aiden kung hindi pakawalan ang kanyang mga ungol. Ungol na bakas ng sarap, ng paglaya. Hindi mawari ni Aiden kung saan ipapaling ang ulo. Ang kanyang mga kamay at kuki ay unti-unting bumaon sa balat ng likuran ni Gabriel.

Nang magtagpong muli ang kanilang mga labi, walang salitang naghiwalay sa kanila kundi mga ungol at buntong-hininga. Ang mga kamay nila’y naghahanap, naglalakbay, sa balat, sa likod, sa buhok — hinahanap ang bawat pirasong katiwasayan na matagal nang nawala.

“God, Aids…”

garalgal ang boses ni Gabriel habang pinagmamasdan ang mukha ng binata, punô ng luha’t pawis.

“You’re so damn beautiful.”

Ngumiti si Aiden.

“You too, Gab. You look so damn good… “

tila pumalakpak ang tenga ni Gabriel sa narinig kaya mas bumilis ang pag-atras abante ng bewang nito.

“…and hot too. Ahhh!”

“Baka hanap-hanapin ko ’to.”

muling sambit ni Aiden habang umuungol.

“I’ll give it to you any time. Paninindigan ko ’to, Aids.”

at saka muling umulos si Gabriel na parang walang bukas.

At doon, tuluyang naghalo ang init at pait. Ang bawat galaw ay pagsuko, ang bawat hinga ay pag-amin.

Sa bawat ulos, sa bawat pagdikit ng balat, tila sinusunog nila ang nakaraan.

Hanggang sa dumating ang rurok.  Isang sigaw, isang haplos, isang sandaling parang pinatigil ang mundo para lang sa kanila.

Maya maya pa…

“I’m gonna cum.”

anas ni Gabriel.

“Cum inside me, Gab.”

tugon naman ni Aiden.

At hindi nagtagal, unakyat ang katas ni Gabriel mula sa kanyang malulusog na itlog at ito ay pumulandit sa kalooban ni Aiden. Mainit. Madami. Damang-dama.

Sa pagitan ng mga huling ungol at hikbi, tahimik na bumagsak si Aiden sa dibdib ni Gabriel, parehong basang-basa ng pawis.

“Bakit ngayon lang natin ito ginawa.”

bulong ni Aiden, halos hindi na marinig.

“Dahil ngayon lang natin nakita anh isa-isa.”

sagot ni Gabriel, mahina rin, habang hinahaplos ang buhok nito.

Ngunit kahit magkayakap sila, pareho nilang alam.  Sa umaga, babalik ang lahat ng bigat. Na ang gabing ito ay hindi simula, kundi isang munting pagtakas lamang sa kanilang mas malaking kinakaharap.

End of flashback.

Pagmulat muli ni Aiden, huminga siya nang malalim. Ramdam pa rin sa katawan ang init ng gabing nagdaan. Parang alon na dahan-dahang humuhupa pero ayaw tuluyang mawala.

Hindi man kasing-laki ni Silas si Gabriel, sapat ito upang siya ay mapuno. Hindi lang pisikal, kundi emosyonal. Marahan, may diin, malumanay pero sapat upang siya’y mabaliw. At habang naaalala niya iyon, hindi niya maiwasang mamula, sabay mapangiti nang mapait.

Hindi siya makapaniwala sa nangyari. May bahagi sa kanya na parang tinutusok ng konsensya hindi dahil may kasalanan siya, kundi dahil hindi pa rin siya ganap na buo. Parang niloloko niya ang sarili niya, pinipilit paniwalain na okay lang lahat, kahit alam niyang may sugat pa ring sariwa sa loob niya.

Pero sa dulo, sinabi pa rin niya sa sarili: single na ako. Wala siyang dapat ipagsisi. Wala siyang kailangang ipaliwanag. At sa unang pagkakataon, naniniwala siyang totoo iyon.

---

Tahimik ang bahay nang tanghalian. Sa kusina, nakabukas ang laptop, habang si Aiden ay walang ganang kumakain ng malamig na kanin. Ang kanin ay halos di niya malasahan. Pinilit niyang magtrabaho — mag-update ng files, mag-check ng emails para lang may maramdaman na normal.

Ngunit biglang tumunog ang notification.

Ding.

Napalingon siya. Sa inbox, isang pangalan ang agad nagpasikip ng dibdib niya.

Silas.

Parang may kumurot sa puso niya. Ilang segundo niyang pinagmamasdan ang subject line. Walang pamagat, walang description. Isa lang simpleng email. Pero sa likod ng simpleng font, may bigat na parang libo-libong salita.

Hindi niya alam kung bubuksan ba niya. Baka masaktan lang siya ulit. Pero sa dulo, hindi rin siya nakatiis.

Pinindot niya ang Open.

From: Silas <silasv@____.com> To: Aiden Subject: —

Aiden,

Kumusta ka?

Matagal na tayong hindi nag-uusap. Hindi ko alam kung babasahin mo ’to, o kung may karapatan pa akong magtanong kung kumusta ka. Pero gusto kong subukan kahit sandali lang, kahit sa ganitong paraan.

Hindi ko rin alam kung saan ako magsisimula. Siguro sa totoo.

Sa matagal na panahon na magkasama tayo, lahat ng naramdaman ko… lahat ng ipinakita ko… totoo. Walang sandaling peke. Lahat ng tawa, bawat plano, bawat gabi na ginugol ko sa tabi mo… lahat ’yon, Aiden, totoo.

Kaya siguro mas mabigat ngayon. Kasi alam kong ako rin ang sumira sa lahat ng ’yon. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko. Hindi ko alam kung bakit ko nasaktan ang taong pinakaayaw kong masaktan.

Sinubukan kong humingi ng tawad. Lumuhod ako, nagmakaawa, umasa na baka sakaling mapatawad mo ako. Pero siguro nga, hindi ganon kadaling limutin ang sugat na ako mismo ang gumawa. At siguro, hindi ko rin dapat ipilit.

Narinig ko na magkasama raw kayo ni Gabriel ngayon… sa iisang bahay.

Masakit.

Pero wala akong karapatang magalit. Wala akong karapatang humiling.

Hindi ko rin ipagkakaila na masaya ako para sa kanya. Alam kong mabait si Gabriel. Nakita ko kung gaano siya kabuting tao… kung paanong kaya ka niyang alagaan sa mga paraang minsan hindi ko nagawa. Kung sakaling mahalin mo siya, Aiden… Masaya ako.

Pero totoo rin — may kirot. Kasi sa lahat ng pangarap kong binuo, ikaw palagi ang dulo. Ikaw ’yung nakikita ko sa pagtanda. Ikaw ’yung tinig na gusto kong marinig sa mga umagang tahimik.

At ngayon, tinig ng hangin na lang ang bumabalik sa akin.

Aalis na ako sa isang linggo. Babalik ako sa Amerika, mag-uumpisa ulit. Hindi ko alam kung paano, o kung saan ako magsisimula. Pero susubukan ko. Siguro nga ito na ’yung panahon para bumangon , kahit mahirap, kahit mag-isa.

Umaasa pa rin ako, Aiden. Hindi ko itatanggi.

Umaasa ako na bago ako umalis, makita ulit kita. Kahit saglit lang. Kahit hindi na bilang tayo, kahit bilang dalawang taong minsang nagmahal ng buong-buo.

Kung hindi man, tatanggapin ko. Dahil siguro nga, iyong-iyo na ang mundong wala ako.

Ingatan mo sarili mo, Aiden. Kahit wala na ako diyan.

— Silas

Matagal na nakatitig si Aiden sa screen. Mariin ang hawak sa gilid ng mesa. Pilit niyang pinipigilan ang pag-iyak, pero kahit anong pagpigil, may patak ng luha na tuluyang bumagsak sa likod ng kamay niya.

Isang patak. Isa pa. Hanggang sa hindi na niya napigilan.

Parang binuksan ng liham ni Silas ang mga pinto ng nakaraan. Bumalik lahat. Ang mga umagang sabay silang nagkakape. Ang mga tawanan sa pagitan ng trabaho. Ang mga gabing pareho silang pagod ngunit buo. At pati na rin ang mga halik na parang pangako ng habang-buhay.

Pero bumalik din ang sakit. Ang pagtataksil. Ang mga gabing umiiyak siya sa dilim, paulit-ulit na tinatanong kung saan siya nagkulang. At ang mga araw na pinilit niyang ngumiti, kahit pakiramdam niya, may piraso ng kaluluwa niyang naiwan sa taong iyon.

Tahimik lang siya. Walang hikbi, walang sigaw, pero ramdam sa bawat hinga ang bigat ng pagbitaw.

Nakatitig pa rin siya sa email. Nang kumikindat ang cursor sa baba, parang tinatanong siya kung may isusulat siyang sagot.

Ngunit wala. Dahan-dahan niyang isinara ang laptop, kasing dahan ng pagbitaw niya sa huling hibla ng pag-asang baka maayos pa.

“Hindi na.”

mahina niyang bulong.

“Tama na.”

Kailangan niyang panindigan ’yon. Ang desisyong lumayo, ang desisyong tapusin lahat hindi dahil wala nang pag-ibig, kundi dahil minsan, kailangan mong piliin ang sarili mo, kahit ang kabayaran ay pagkawala ng taong minahal mo nang sobra.

Huminga siya nang malalim, pinunasan ang luha, at tumingin sa bintana. Ang tanghaling araw, matindi, masakit sa mata pero malinaw. Katulad ng katotohanang matagal na niyang alam na minsan, ang tunay na paghilom ay nagsisimula sa pagtanggap na tapos na talaga.

Ngunit bago pa siya tuluyang makalubog sa katahimikan, may kumatok. Malakas. Sunod-sunod. Hindi kagaya ng normal na bisita.

Napatigil si Aiden, mabilis na pinunasan ang mga mata, at binuksan ang pinto.

Pagkakita niya, agad siyang napatigil.

“Seth?”

Itutuloy…

Twenty Five

Chapter Twenty Five

“Seth?” nabigla at may halong pagtatakang bigkas ni Aiden.

Nangangamoy alak si Seth. Namumungay ang mga mata, gusot ang suot, at tila ilang gabi nang walang tulog. Si Seth naman, tila walang pakialam kung anong estado o hitsura niya. Basta ang nais niya ay makaharap at makausap si Aiden. 

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

tanong ni Aiden, halatang nagulat.

Imbis na sumagot, marahas na pumasok si Seth, diretsong dumaan sa kanya na parang wala lang. 

“Wala akong kailangang ipaliwanag sa’yo.”

malamig nitong sabi.

“Hindi dahil nakikitira ka rito, eh may karapatan ka nang tanungin ako.”

wika nito at saka nagtuloy-tuloy sa pagpasok sa tinutuluyan ni Aiden at Gabriel.

Napatigil si Aiden.

“Seth, hindi naman kita—”

“Nasaan si Gabriel?”

putol nito, nanginginig ang boses.

“Kausapin ko lang siya sandali.”

“Wala siya. Nasa trabaho.” malumanay na tugon naman ng dating kaibigan ni Seth na si Aiden.

Humalakhak si Seth, isang tawang puno ng pait at pagkabigla. Hindi niya lubos maisip at malaman kung anong reaksyon ang ipapakita. Alam na ngayon ni Aiden kung ano ang errands ni Gabriel. Na para bang may namamagitan na kanilang dalawa kung umasta. Si Aiden naman, bagamat nabigla, ay naulinigan na hindi maganda ang kakahinatnan ng kanilang engkwentro. 

“Ah, gano’n? Alam mo kung saan siya pumupunta, ha?”

Lumapit ito, bahagyang nakayuko para tumitig sa mga mata ni Aiden.

“Close na kayo ngayon?”

Minabuting hindi sumagot ni Aiden. Bagkus ay nakipagtitigan lamang ito ng matalim sa dating kaibigan at nakipagpataasan ng arko ng kilay. Tahimik na naglakad si Seth papunta sa kwarto ni Gabriel. Binuksan niya ito, saka huminga nang malalim, tila inaamoy ang hangin.

Ilang segundo lang, napailing ito at marahang natawa pero may poot sa tawa.

“Alam mo…”

aniya habang humaharap kay Aiden.

“Pamilyar ang amoy ng kwarto na ’to.” 

Tumigil siya sandali, pinakatitigan si Aiden mula ulo hanggang paa.

“Ganito rin ’to dati…. ganito rin kami dati…”

mahina ngunit matalim ang boses.

“Pagkatapos naming… pagkatapos may mangyari sa amin.”

Tahimik lang si Aiden, halatang ninenerbiyos at nabigla. Hindi niya akalaing masasabi at malalaman pa iyon ni Seth. Pero pinipilit panindigan ang sarili. Hindi nagpahalata.

“Kailan pa?” mapanuyang tanong ni Seth.

“Sinabi ko na nga ba. Hindutin ka rin eh. Akala mo siguro hindi ko malalaman ’no?” 

“Wala kang karapatang pumasok dito at bastusin ako.” 

Mariing sabi ni Aiden, nanginginig ang tinig pero matatag ang paninindigan.

Napangisi si Seth, malamig at mapanukso.

“Bastusin?” Umiling ito, saka marahang lumapit. “Eh sino ba ’tong kinangkang kagabi, ha?”

Mabilis ang naging galaw ni Aiden. Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Seth. Umalingawngaw sa loob ng kwarto ang tunog, kasabay ng mabilis na pag-igting ng hangin sa pagitan nila. Natawa si Seth, pilit na pinapawi ang kirot habang hinahaplos ang pisngi. 

“Alam mo…”

aniya, paos ang boses.

“Kahit anong pagpapanggap mong malinis, Aiden… umaalingasaw pa rin ang baho mo. Nagpapanggap ka pang maayos, pero gusto mo rin naman pala ang boyfriend ko.”

“Ex-boyfriend.”

malamig na sagot ni Aiden. Hindi na ito nagpakita ng alinlangan.

“Matapang ka ngayon, ha?”

tugon ni Seth, unti-unting lumalapit ulit, tila sinusubok ang hangganan ni Aiden.

“Tingnan natin kung hanggang saan ang tapang mo. Dahil kapag nakausap ko si Gabriel…”

tumigil siya sandali, tinitigan si Aiden ng deretso.

“Babalik ’yon sa akin.”

Tumawa si Aiden, mapait.

“Bakit? Ayaw mo na kay Silas? Hindi ba’t halos patayin mo sarili mo noon para lang maagaw siya sakin? Para kang gutom na hayop noon sa atensyon niya.”

Hindi sumagot si Seth. Nanatili lang ito, nakatitig, tila pinipigilan ang sarili.

Kaya nagpatuloy si Aiden, mas mababa ang tinig pero mas matalim.

“Ano? Narealize mo na ba? Na kahit anong pilit mo, kahit ilang gabi mong ibigay sarili mo, parausan ka lang niya? Na natikman ka niya, oo… pero hinding-hindi ka niya minahal? Na nagkamali ka ng desisyon kaya ngayon nagkukumahog kang bumalik sa dati?

“

Tahimik. Para silang dalawang granadang handang sumabog. Saglit na napapikit si Seth, pilit na nilulunok ang galit at sakit. At sa pagitan nila, tanging tunog ng mabigat na paghinga ang narinig. Parehong sugatan, parehong umiikot pa rin sa mga multo ng nakaraan na ayaw mamatay.

Ang lamig ng hangin pero parang nag-aapoy ang paligid sa pagitan nila. Hindi na makontrol ni Aiden ang sarili—ang lahat ng sakit, lahat ng pagod, lahat ng pilit niyang nilunok nitong mga nakaraang buwan, ngayo’y lumalabas na parang bulkan.

“Alam mo, Seth…”

nagsimula muling magsalita si Aiden, mabagal pero matalim.

“Ang dali mong sisihin ang lahat. Ako. Si Silas. Si Gabriel. Pero kailan mo ba tinanong sarili mo kung anong mali sa’yo? Kung bakit palagi kang nauuwi sa ganito?”

“Alam mo kung ano ang totoo, Seth?”

malamig pero nanginginig ang boses ni Aiden.

“Hindi mo alam kung ano ang gusto mo. Una si Silas, ngayon si Gabriel. Parang lahat ng masaya, gusto mong agawin. Kasi baka iniisip mo, kapag nakuha mo, saka ka na magiging buo.”

Tumawa siya nang mapait.

“Pero kahit anong gawin mo, kahit ilang lalaki pa, hindi mo pa rin matatakpan ’yung katotohanang wala ka sa sarili mo. Na lagi kang naghahanap ng validation kasi hindi mo kayang mahalin ang sarili mo.”

Tahimik si Seth, pero unti-unting naninigas ang panga. Patuloy si Aiden, hindi na kayang pigilin ang buhos ng mga salitang matagal niyang kinimkim. 

“At oo, mali ka. Kasi sa lahat ng ito, ikaw lang naman ang laging naninira. Hindi ka marunong sumuko hangga’t may nadadamay. Hindi mo rin kayang maging masaya para sa ibang tao—”

“—Tama na!”

sumabog si Seth, halos pasigaw.

“Oo na! Ako na ang mali, ako na ang masama!”

nanginginig ang kamay nito, puno ng luha at galit ang mga mata.

“Palagi na lang ganito, Aiden. Lahat ng desisyon ko, lahat ng pagkakamali ko, ikaw agad ang may karapatang humusga! Wala ka bang ibang alam kundi ipamukha sa akin na ikaw ang tama? Na ikaw ang biktima?”

“Palagi naman. Kahit noon pa. Palaging si Aiden na naman ang may alam sa lahat, si Aiden na naman ang tama. Oo na! Mali na naman ako, diba? Mali ang mga desisyon ko, mali ang mga pinili ko. Palaging ako ang masama, ikaw ang biktima!” dagdag pa ni Seth. Tumataas na ang boses ni Seth, nanginginig sa pagitan ng galit at sama ng loob.

“Alam mo ba kung anong pakiramdam ng palaging mali? Ng palaging kulang kahit binibigay mo lahat? Ng pinipilit mo lang maging sapat, pero sa dulo, ikaw pa rin ang tinuturo na dahilan ng lahat ng pagkasira?”

Tahimik si Aiden. Pero hindi dahil wala siyang masabi kundi dahil ramdam niya ang bigat ng mga salitang iyon. Ngunit hindi ibig sabihin nito ay tatahimik siya.

“Simula pa noon, Aiden!”

patuloy ni Seth, halos pasigaw na.

“Simula pa noong dumating ka sa buhay ko, lahat ng bagay nagbago. Palaging ikaw. Palaging umiikot sa’yo ang lahat. Lahat ng taong minahal ko, natatabunan ng anino mo. At ngayon? Simula noon hanggang ngayon, lagi mong sinisira ang buhay ko!”

Nag-angat ng tingin si Seth, punô ng galit at poot ang mga mata. Tumigas ang panga nito, at sa halip na sumagot pa, bigla itong umikot at mabilis na nagtangkang pumasok sa kwarto ni Aiden. Para bang gusto niyang ipakita na wala siyang takot, na kaya niyang lusubin kahit mismong teritoryo nito. Pero bago pa siya makalapit, mabilis na nasaklot ni Aiden ang braso niya. 

“Huwag kang magtangkang pumasok diyan!”

mariing sabi nito, halos nanginginig sa inis at kontrol. Nagpumiglas si Seth, pilit na kumakawala, pero mas lalo lang hinigpitan ni Aiden ang pagkakahawak.

“Bitawan mo ako!”

sigaw ni Seth, halos pasigaw na rin si Aiden sa tugon.

 “Lumabas ka!” singhal ni Aiden at sa gitna ng kanilang sagutan, walang pagdadalawang-isip na hinila ni Aiden si Seth palabas ng bahay. Marahas, puno ng tensyon, hanggang sa tuluyan niya itong mailabas sa gate.

Pagkabitaw niya, agad na bumalik si Seth sa sigaw at eskandalo.

 

“Wala kang karapatang gawin ’to sa akin!”

Umaalingawngaw ang tinig niya sa buong kalsada, at unti-unti nang naglabasan ang mga kapitbahay. 

May mga naglabas ng cellphone, nagsimulang mag-video, at may narinig si Aiden na nagsabing,

“Diba si Seth ’yan, ’yung sikat na vlogger?”

Sa gitna ng sigawan, habang umiikot ang mga lente at boses ng mga usisero, hindi na napigilan ni Aiden ang katotohanang tuluyan nang na-expose si Seth. Sa harap ng lahat.

Huminga nang malalim si Aiden, pilit pinapakalma ang sarili sa gitna ng mga nag-uusyosan. Nanginginig pa ang kamay niya pero matatag ang tinig nang tuluyan niyang harapin si Seth at ang mga matang nanonood sa kanila.

“Alam mo, Seth…”

mariin niyang wika.

“Oo, nagbulag-bulagan ako noon. Masyado akong naging kampante kasi akala ko kaibigan kita. Tunay na kaibigan. Kaya wala akong nagawa nang sirain mo ang relasyon namin pero tapos na ’yon. Hindi na ako papayag na bastusin mo pa ulit ako ngayon.”

Tahimik sandali ang paligid, ngunit agad itong napuno ng mga bulungan.

“Si Seth daw ’yon…” “’Yung influencer?” “Siya pala ’yung nang-agaw ng jowa ni Silas? Grabe, hindi ko akalain…”

Nang marinig ni Seth ang mga salita, bigla siyang natawa. Mapait, puno ng sakit. 

“Oo!”

sigaw niya, umiikot para harapin ang mga tao.

“Oo, ako nga! Ako ’yung nang-agaw ng jowa! Eh ano ngayon? Malilinis ba kayo? Wala ba kayong kasalanan?” 

Tumaas ang boses niya habang unti-unti nang lumalabo ang paningin sa luha.

“Gusto ko lang namang maging masaya! Gusto ko lang maramdaman na may pipili sa’kin kahit minsan!”

At doon, tuluyan nang bumigay si Seth. Napahawak sa mukha, humagulgol sa harap ng lahat. Sa bawat hikbi niya, ramdam ni Aiden ang bigat ng taong pilit ipinagtatanggol ang sarili kahit matagal nang durog sa loob. Biglang huminto ang mga bulungan nang dumating si Gabrie. Hingal, gulat, at halatang walang ideya sa gulong inabutan. Agad niyang nilapitan si Aiden, hinawakan ito sa braso.

“Aiden, anong nangyayari? Ayos ka lang ba?” tanong agad ni Gabriel kay Aiden.

Tumango si Aiden kahit nanginginig pa ang labi.

“Ayos lang ako.”

mahinang sagot niya. 

Pero habang sinasabi niya iyon, napatingin siya kay Seth at doon, nagtagpo ang mga mata nila ni Gabriel. Sa titig ni Seth, may kung anong halo ng pagsisisi, guilt, at matinding panghihinayang. Parang biglang nabura ang yabang at kaplastikan kanina, napalitan ng isang taong gumuho sa bigat ng ginawa niya.

“Gab…”

garalgal na wika ni Seth, nanginginig at lasing na lasing, “

Gab, sorry… patawarin mo ako. Lahat ng nangyari, kasalanan ko. Hindi ko alam… hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko.“

Tahimik ang paligid, pero ang mga cellphone camera ay tuloy-tuloy pa rin sa pagrekord.

Nang walang sumagot, biglang nag-iba ang tono ni Seth. Tumataas na naman ang boses nito, umiiyak habang nagsasalita.

“Wala man lang bang sasagot? Wala bang makikinig sa’kin?”

Muling lumapit si Seth, pilit inaabot si Gabriel at Aiden, pero agad siyang inawat ng mga taong nakapalibot.

“Bitawan niyo ako! Kailangan kong kausapin si Gab!”

sigaw niya habang pumupumiglas, halos matumba sa kalasingan.

“Seth, tama na!”

mariing wika ni Aiden, pero parang wala nang naririnig si Seth.

Maya-maya, dumating na ang mga tanod at kahit nagpupumiglas pa, tuluyan na siyang dinala palayo. Umiiyak, nagmamakaawa, at paulit-ulit na binabanggit ang pangalan ni Gabriel. Habang unti-unti siyang nilalayo, nakatutok pa rin ang mga phone camera. At sa social media, mabilis na sumabog ang mga video. Mga caption na puno ng galit at panghuhusga.

“Grabe, siya pala ’yung influencer na nang-agaw ng jowa.” “Nakakahiya, live pa!” “Karma is real.”

At sa gitna ng ingay ng komento at flash ng mga camera, nanatiling tahimik lang si Aiden. Hawak pa rin ni Gabriel sa braso, parehong gulat, parehong sugatan sa kahihiyang iniwan ng isang taong minsan nilang minahal.

Pagkapasok nila sa bahay, ramdam ni Aiden ang bigat ng araw. Parang bawat hakbang niya ay may kasabay na alaala, kasalanan, at pagod. Amoy pa rin niya ang alak, ang alikabok mula sa labas, at ang lagkit ng tensyon na iniwan ni Seth. Tahimik silang dalawa ni Gabriel. Parehong humihinga nang malalim, parehong hindi makatingin sa isa’t isa.

“Okay ka lang?”

tanong ni Gabriel, halos pabulong.

Tumango lang si Aiden. Pero sa loob niya, gulo-gulo na. Kanina lang, nasa kama siya kasama si Gabriel. Pagkatapos, nabasa niya ang sulat ni Silas. At ngayon, isang eskandalong live sa internet, kasabay ng pagbagsak ng lahat ng tinakasan niyang emosyon.

Umupo siya sa sahig, napahawak sa sentido.

“Hindi ko na alam, Gab… parang sabay-sabay silang bumabalik. Lahat.”

Walang sagot si Gabriel, pero ramdam niya ang tingin nito. Malumanay. Marahan. Pero may halong hiya, may halong tanong.

Sa labas, naririnig pa rin ang mga sigawan. May kumakatok. May nagvivideo pa raw. Parang walang katapusan ang gulo.

At sa gitna ng lahat, naramdaman ni Aiden na nanginginig ang mga kamay niya. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pagod. Sa pagod na paulit-ulit na lang siyang nasasaktan, paulit-ulit na lang siyang lumalaban. 

Kailan matatapos ’to? Kailan siya makakahinga nang hindi binabalikan ng nakaraan? Kailan siya makakapagsimula ulit. Iyong tahimik, payapa, at buo?

Nagtagpo ang mga mata nila ni Gabriel. Walang sinabi. Wala nang kailangang sabihin. Ang tanging naroon lang ay ang pagod at ang gulong hindi na niya alam kung paano tatapusin.

Itutuloy…

Book 1 Finale: Seth | Silas

SETH

Mabigat ang hangin sa loob ng selda. Amoy pawis, sigarilyo, at kalawang. Ilang araw na rin siyang nakakulong, hindi na sigurado kung tatlo o apat. Hindi rin niya alam kung anong petsa na. Basta alam lang niya, tahimik na ngayon sa labas. Tahimik na, pero sa loob niya, parang may nagwawala.

“Uy, pahingi naman ng tubig.”

mahina niyang sabi sa katabing preso. Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang basyong bote. Nilagyan ng tubig mula sa gripo. <alamig, mapait, at may halong metal ang lasa. Pero nilagok pa rin niya. Wala na siyang pake.

Dati, kahit tulo lang ng pawis ay kinaiinisan niya. Ngayon, basang-basa na ang buhok niya sa dumi at pawis, at wala na siyang lakas para mag-ayos. Lahat ng yabang at alindog na pinaghirapan niyang buuin, nilamon ng amoy ng selda at lamig ng sahig.

Wala siyang cellphone, wala siyang salamin, wala siyang mukha. Wala na ring Seth na kilala niya.

Nang lumabas siya makalipas ang ilang araw, parang siya ulit ang dayuhan sa mundo. Sinalubong siya ng araw na nakakasilaw, ng mga taong hindi na nakangiti, ng mga mata na may tanong at panghuhusga.

Sa unang pagkakataon, natakot siyang magbukas ng social media. Pero binuksan niya pa rin. At doon niya nakita kung gaano kabagsik ang internet.

#SethTheStealer #HomewreckerKing #CancelledIdol

Libu-libong comments na puro mura, pangungutya, at panglalait. Lahat ng video nila ni Silas, ginawan ng edits, nilagyan ng tawa, ng slow-mo, ng mga caption na parang kutsilyo. Yung dati niyang 2.3M followers, lumiit na lang sa kalahati sa loob ng isang linggo. Yung mga brand na dati niyang pinagmamalaki ay naglabasan ng statements na “cutting ties.”

Wala na siyang trabaho. Wala na ring pera.

Sa apartment, puro unpaid bills at mga parcel na di na kinukuha ng rider. Isang gabi, nagpunta siya sa iisang tao na sana, baka, maunawaan pa siya.

Si Gabriel.

Nakatayo siya sa harap ng pamilyar na gate, may dalang lumang jacket at plastic bag ng baon. Tumingin siya sa pintuan, ilang ulit nag-ring ng doorbell. Nang sa wakas ay bumukas, hindi si Gabriel ang sumilip kundi si mama nito.

“Umalis ka na, Seth.”

malamig na sabi ng babae.

“Tita, please… kahit sandali lang. Gusto ko lang siyang makausap.”

Ngumiti si Tita, pero wala sa mata.

“Hindi mo kailangang guluhin pa ang anak ko. Tama na ang ginawa mo. Hayaan mo na siya, magpapastor siya. Hindi niya kailangan ng tukso at maduming taong gaya mo.”

Ikinatuwa ng mga magulang ni Gabriel ang sandaling malaman nila na hiwalay na si Gabriel at Seth. Labis labis ang kanilang pasasalamat sa Diyos lalo na ng malaman nilang muli itong nanunumbalik sa simbahan. Kaya naman ng sandaling umuwi ito sa kanila ay kakaibang init ng pagtanggap ang kanilang ipinakita at utay-utay, muli nilang itinatanim ang dati nitong pangarap na magpastor. Lingid sa kanilang kaalaman ay mayroon itong gusot na hindi pa maayos ayos kay Aiden.

Marahang sinara ang gate ng ina ni Gabriel Hindi siya umalis agad. Nakatayo lang siya ro’n, hawak ang plastic bag na may pagkain na di man lang niya alam kung bakit dinala pa niya. Nang umulan, hindi siya kumilos. Hanggang sa tuluyang mabasa ang mga mata, ang buhok, ang puso.

Doon niya naalala kung papaano siya ipinapaglaban ni Gabriel noon sa magulang ng malaman ang tungkol sa kanila. Hindi ito nagdalawang isip. Ni hindi diya nito itinatwa. Inilaban siya nito kahit pa ang kapalit ay hidwaan niya sa kaniyang pamilya. Hindi siya nito iniwan kahit anong mangyari. Ganoon siya nito kamahal. At nakakalungkot na ngayon lamang niya naiintindihan ang bigat at hirap ng pagsasakripisyo ni Gabriel maiparamdam lamang nito na mahal siya nito, kung kailan wala na siya at hindi na maibabalik ang lahat.

Pag-uwi niya, basa rin ang sahig ng tinutuluyan niyang kwarto. Tumutulo ang bubong, amoy kulob, amoy pagkatalo. Sa ilalim ng dim light, tinitigan niya ang sarili sa basag na salamin. Halos di na niya makilala ang sarili. Wala na ’yung kinang sa mata, wala na ’yung kumpiyansa sa katawan.

Ngayon, tahimik lang.

Minsan, naglalakad siya sa kalye, walang direksyon. Minsan, binabalikan niya mga lumang video niya sa TikTok. ’Yung mga tawa, sayaw, kumpiyansa. Hanggang sa napapahinto siya at mapapabulong ng:

“Ang tanga mo, Seth. Lahat binenta mo para sa pansamantalang kilig.”

Sa tuwing may lalapit sa kanya para i-picture, hindi na siya ngumiti. Hindi na rin siya lumalaban kapag binubully siya online. Parang tanggap na niya. Parang deserve niya. Ang dating sigaw ng mundo niya, ngayon naging bulong na lang sa dilim:

“Wala ka nang maibabalik.”

At marahil, totoo nga.

Ngayon, mag-isa siya sa maliit na kwarto, pinakikinggan ang ulan sa labas. Nakadapa sa lumang kutson, walang ilaw, walang wifi. Pero sa unang pagkakataon, natutunan niyang pakinggan ang tahimik na tunog ng konsensya at ang bigat ng sariling pangalan.

Hindi na siya si Seth the influencer. Hindi na siya si Seth na ina-idolize. Isa na lang siyang tao na sinubukang hanapin ang pagmamahal sa maling paraan at ngayo’y natutong maramdaman kung gaano kalamig ang mundo kapag wala nang natitirang may gusto sa ’yo.

---

Lumipas ang ilang linggo, at kahit anong mangyari, hindi pa rin niya kayang bitiwan ang phone niya. Kahit wala na halos laman ang GCash, kahit punit na ang charger, kahit hirap nang makahanap ng signal sa mumurahing prepaid sim—ginagawa pa rin niya ang dati.

Nagti-TikTok pa rin siya.

“Hey guys, it’s your boy Seth…”

Pero wala nang sumasagot.

Dati, sa unang dalawang oras pa lang, may libo-libong views na. Ngayon, tatlo. Minsan lima. Minsan isa pa lang, siya pa mismo ’yung nanood. Kahit gaano kaganda ang transition, kahit gaano ka-crisp ang moves, kahit gaano niya piliting ibalik ’yung dating charm… wala na.

Wala nang brands na nagre-reach out. Wala nang pa-collab. Wala na ring mga comment na “omg king 😍🔥.” Ang meron na lang: “cringe.” “move on dude.” “no one cares.”

Isang gabi, habang nag-eedit siya ng clip sa lumang cellphone, napansin niyang nanginginig ang kamay niya. Hindi dahil sa lamig. Kundi dahil sa gutom. Binuksan niya ang fridge, walang laman kundi kalahating bote ng tubig at isang itlog na ilang araw na yatang nando’n. Niluto niya rin, kahit amoy luma na. Nilagyan ng asin, tinapay na matigas, at pinilit ngumiti habang kumakain.

“Ang sarap, oh.”

biro niya sa sarili, habang naka-on pa rin ang front cam.

“Mukbang ni Seth, the comeback edition.” 

Ngunit nang makita niya ang sarili sa screen, maputla, payat, at may luha sa gilid ng mata. Natawa na lang siya. Pero ’yung tawa, mahina, may halong sira.

Pagkatapos no’n, naglakad siya palabas ng apartment, dala lang ang earphones at lumang jacket. Naglakad siya nang matagal. Parang gusto niyang hanapin ulit ’yung mundong iniwan niya.

Sa gilid ng kalsada, may malaking poster na tinamaan ng ilaw mula sa poste.

“Now Hiring: Food Service Staff for Macau – Apply now.”

Napahinto siya. Tinitigan niya nang matagal.

Macau.

Ilang beses niya bang sinabi noon na ayaw niyang umalis ng bansa kasi “may career” siya rito? Kasi “may future” siya online? Ngayon, wala na. Wala nang future dito.

Kinuha niya ang flyer. Napansin niyang nanginginig ulit ang kamay niya. Hindi niya alam kung dahil sa kaba, o sa pag-asa. Sa sulok ng flyer, may maliit na linya:

 “Experience not required. Just willingness to start again.”

Napangiti siya, mahina lang. Para bang ’yon ’yung unang mabait na salita na narinig niya matapos ang napakatagal na panahon.

Tinupi niya ang papel at ipinasok sa bulsa. Habang naglalakad pauwi, naririnig pa rin niya ang tunog ng ulan sa bubong, ang mga kotse sa malayo, at ang tahimik na pagkabasag ng dating mundo niya.

Pero sa ilalim no’n, may kakaibang tunog. Mahina, parang tibok ng puso na matagal nang natulog.

At doon, sa gitna ng gabi, naglakad siya nang may kaunting lakas ulit sa hakbang.

SILAS

Ilang linggo na rin. Ilang linggo na rin siyang nasa America, ngunit tila bawat araw ay paulit-ulit lang na eksena ng sakit.

Umaga. Tanghali. Gabi. Iyak. Mukmol. Inom. Mukmok. Paulit-ulit.

Lumilikas sa bawat sulok ng kanilang dating apartment na tinitirhan nila ni Aiden. Umaasang kahit kaunti lang, kahit isang alaala lang ni Aiden ang makakawala ng lungkot sa dibdib niya. Pero sa halip, ang bawat silid, bawat pader, bawat kurtina, lahat ay nagiging paalala ng pagkawala.

Sinubukan niyang lumabas. Nakisama sa mga kaibigan. Inom dito, tawanan doon. Sinasamahan sa coffee shops, sa club, sa simpleng dinner. Pero sa bawat ngiti na pilit ipinipilit niya, sa bawat tawanan na medyo mataas ang boses para matakpan ang sakit, bumabalik parin siya sa sarili niya pag-uwi.

At sa pag-uwi, parang bumabalik lahat: ang walang katapusang katahimikan, ang mga unan na humahawak sa kanya ng malamig, ang mga lumang damit ni Aiden na hindi niya mahawakan kundi naaalala lang. Wasak siya. Miserable.

Matagal-tagal din siyang hindi nagbukas ng kanyang social media accounts. Wala siyang lakas ng loob upang harapin ito sapagkat batid niya ang mga masasakit na salita ng mga netizens sa video nila ni Seth.

Isang gabi, habang nagmumukmok sa sofa, nagpasya siyang bumukas ang social media. Hindi siya handa, pero hindi niya rin maiwasang makita.

Isang video. Ang viral na eksena.

Si Seth. Si Aiden. Gabriel.

Tiningnan ni Silas ang screen, halos bumagsak ang puso niya sa tindi ng kirot. Si Aiden, hawak ang kamay ni Gabriel. Si Seth, umiiyak, nagmakaawa. Ang mga taong nakapaligid, nakikialam, nakaka-record sa bawat sandali. Puro comments: “ang drama!” “grabe ang sakim ni Seth” “Aiden deserves better” Pero para kay Silas, hindi basta drama. Hindi basta sakit.

Ito ang pinakamalupit na katotohanan: hindi siya ang hawak ngayon ni Aiden. Ang tanging nararamdaman niya ay matinding gutom sa presensya ni Aiden, at kasabay nito, ang guilt na hindi niya kayang lapitan ang taong ito dahil siya ang nagdulot dito ng sakit.

Gusto niyang sumigaw. Gusto niyang pumalpak sa camera. Gusto niyang bumulag at sirain ang mundo. Pero anong karapatan niya? Anong karapatan niya sa lahat ng iyon kung siya ang dahilan ng sugat ni Aiden?

Lumakad siya palapit sa bintana. Pinagmamasdan ang malamlam na kalye. Ang lamig ng simoy, ang liwanag ng street lamp. Tila ba nakikipaglaro sa damdamin niya, binabalik sa kanya ang bawat halik, bawat yakap, bawat tawa. Lahat nawala na, pero ang alaala… iyon ay buhay pa rin.

Umupo siya sa sahig, nakayuko. Nilagay ang mukha sa mga tuhod, at umiyak ng tahimik.

“God, bakit ganito? Bakit kailanman hindi ko na makuha ang tama?

“ bulong niya sa sarili.

Ang mga kamay niya, na dati’y hawak ni Aiden, ngayon ay walang kapalit. Ang bawat halik, bawat yakap, naalala niya, ngunit wala nang init na bumabalik. Tanging malamig na alaala at panlilimahid ng sarili sa guilt ang kasama niya.

At habang natutulog siya sa kabila ng dilim, alam niya, kahit anong gawin niya, kahit anong pilit, hindi niya na maibabalik ang dati.

Para bang bawat paghinga ay paalala na he lost the one he loved most, and the pain is his alone.

Kahit ilang linggo na siyang umiiyak sa loob ng kwarto, kahit ilang gabi na siya’y nagmumukmol sa sarili, may bahagyang tinig sa loob ni Silas na hindi pumapayag na tuluyang bumagsak siya. 

“Kaya mo ’to!”

bulong niya sa sarili, kahit ramdam niya ang bigat sa dibdib, ang kakulangan ng hangin sa paghinga. Kahit na ang bawat hakbang sa umaga ay tila nakakapagod, kahit na ang bawat email na sinasagot niya ay may halong pagdududa sa sariling kakayahan, alam niya na kailangan niyang bumangon.

Lumabas siya ng apartment, lumakad sa ilalim ng araw ng Amerika, naghanap ng trabaho, kahit saan. Kahit anong pwesto na magbibigay sa kanya ng kahit kaunting pag-asa. Ilang araw siyang nag-email, ilang beses siyang nag-apply, ilang beses siyang tumanggi sa sarili sa dami ng rejection. Sa tuwing nawawalan siya ng pag-asa, naiisip niya ang mukha ni Aiden, ang mga halik, ang mga yakap, at kahit ang sakit na dulot ng pagkawala nito, ito rin ang nagtutulak sa kanya na ’wag sumuko.

Sa wakas, pagkatapos ng ilang subok at pitong pagtanggi, may kumpanya na tumanggap sa kanya. International company ito na mayroong mga branches at partners sa iba’t ibang panig ng mundo. Nakuha siya bilang isang Corporate Relations ng isang kilalang company na may strong presence sa Fitness Industry globally.

Hindi naging madali. Ang bawat tawag, bawat project, bawat deadline ay tila bangon sa panibagong laban. May mga gabi na uhaw siya sa lamig ng sariling kwarto, iniisip ang nakaraan at nagmumukmok, umiiyak sa dilim, pero sa bawat umaga, may kaunting liwanag. Unti-unti, naramdaman niyang may kontrol siya muli sa buhay niya. Hindi pa buo, hindi pa ganap, pero sapat upang maramdaman ang bagong simula.

---

Samantala, sa kabila ng lahat, si Silas ay unti-unting nakabangon rin. Hindi niya maalis sa isip ang nakaraan, ang sugat na iniwan niya kay Aiden o ang masakit na katotohanan na marahil ay unti-unti na siyang binubura ni Gabriel sa puso ni Aiden. Ngunit sa kanyang bagong routine—trabaho, kaunting outing kasama mga kaibigan, at pagbabalik-loob sa sarili, naramdaman niya ang kaunting liwanag.

Isang gabi, nasa isang maliit na inuman sila kasama ng ilang kaibigan. Tumatawa, nagkukwentuhan, may halong tawanan at init ng alak. Kahit may kaunting lungkot sa kanyang dibdib, may konting saya rin. Pag-uwi niya, habang nakasandal sa pinto ng sariling apartment, napatingin siya sa buwan at sa katahimikan ng gabi. Naiisip pa rin niya si Aiden. Naiisip ang nakaraan, ang mga alaala, ang sugat at ang pagmamahal na minsang nagtagpo sa kanila.

“Ganun talaga.”

bulong niya sa sarili.

“Tuloy lang.”

At sa kabila ng lahat, may maliit na ngiti sa labi niya, hindi ng paglimot, hindi ng tuluyang pagtalikod sa nakaraan, kundi ng pagtanggap. Pagtanggap na minsan masakit, minsan malungkot, pero ang buhay ay kailangan pa ring ituloy. Gusto niyang maging handa at mas mabuting tao, para kapag dumating ang pagkakataon na magbukas ulit ang buhay para sa kanya o sa kanilang dalawa, maaari niyang ipakita na karapat-dapat pa rin siya sa kanyang pagmamahal at tiwala.

Book 1 Finale: Gabriel | Aiden

GABRIEL & AIDEN

Dalawang linggo na ang lumipas mula nung gabing halos magkaluray-luray ang mundo nila sa harap ng buong barangay. Dalawang linggo na simula nang kaladkarin niya si Seth palabas, dalawang linggo na rin mula nung nakita niya ang tingin ni Gabriel, iyong hindi niya mawari kung galit, lungkot, awa, o kung ano.

Madalang nang umuwi si Gabriel sa tinutuluyan nila. Kapag umuuwi man, kalmado lang, magaan pa rin ang boses, pero laging may bahagyang espasyo sa pagitan nila. Hindi yung tipong may tinatago… pero yung tipong may iniisip. May binubuo. May sinusukat.

At si Aiden… hindi niya alam kung ano ang mali.

Hindi naman sila nag-away. Hindi naman sila nagka-irapan. Hindi rin siya tinatarayan ni Gabriel.

Pero ramdam niya.

Ramdam niya yung malamig na hangin sa pagitan nila.

Hindi masakit. Pero nakakalito.

May mga gabi na nagkakasabay sila sa sala, pero wala silang imik. Si Gabriel, nagche-check ng phone, minsan nakatitig sa kisame, minsan may hawak na mug ng kape kahit dis-oras na. Si Aiden, dumadaan lang, nagpapanggap na abala kahit wala naman siyang ginagawa.

“Gab…”

minsan niyang tawag.

“Hmm?” 

Hindi tumitingin.

“May nagawa ba akong… anything? I mean… this past week?”

Napahinto si Gabriel sandali, pero hindi sumagot. Tumango lang siya nang isang beses, hindi pag-oo, hindi pag-hindi. Parang “Narinig ko. Pero hindi ko kayang sagutin.”

At yun ang mas lalong nagpalito kay Aiden.

Kung galit si Gabriel, kaya niya pang harapin. Kung nagtatampo, kaya niyang ayusin.

Pero iba ito. Iba yung tahimik. Hindi ito galit. Hindi ito tampo. Hindi rin paglayo.

Para itong… paglayo na may pananatili.

Walang sama ng loob. Walang iwas. Pero may distansya.

At iyon ang hindi niya masagot.

---

Isang gabi, halos 1 AM na nung bumukas ang pinto. Dumating si Gabriel… pagod, mukhang bagong ligo, kabado ang kilos. Dumaan lang ito sa sala na parang gustong magtago pero hindi naman nagtatago.

“Gab…”

Muling tawag ni Aiden.

Natigil si Gabriel. Hindi tumingin. Pero natigil.

“Can we talk?”

tanong ni Aiden, mahina pero buo.

“Gab… kung may nagawa ako, sabihin mo lang, okay?”

Dahan-dahang humarap si Gabriel.

Hindi galit ang mata niya. Hindi rin malamig. Kundi parang… nag-iingat.

“Aiden… wala kang ginawa.”

mahinahong sabi nito.

“Wala kang kasalanan.”

Napakawala si Aiden ng buntong-hininga pero lalo lang siyang nalito.

“Then bakit ganito tayo?”

nagtatakang tanong ni Aiden.

Hindi agad sumagot si Gabriel. Umupo muna ito sa armrest ng sofa, parang naglalatag ng salita sa isip bago magsalita.

“Hindi ko… alam.”

tugon niya sa huli.

“Hindi ako galit. Hindi ako naiinis. Wala akong sama ng loob. It’s just… I needed space.”

“From me?”

tanong ni Aiden, hindi mapigilang masaktan kahit kaunti.

“From everything.”

matapang na tugon ni Gabriel. 

Parang may bahagyang kirot na dumaan sa dibdib ni Aiden, hindi dahil iniwasan siya, kundi dahil naramdaman niyang sinasabi ni Gabriel ang totoo.

Pero ramdam din niya na may hindi sinasabi.

Hindi niya alam na sa utak ni Gabriel, paulit-ulit ang iisang tanong:

“Kung hindi ba kami parehong nasaktan… magiging ganito ba kami?”

“Kung hindi ba sila naghiwalay ni Silas… magkakaroon ba kami ng moment?”

“Kung hindi ba ako iniwan ni Seth… magiging komportable ba kami ni Aiden sa isa’t isa?”

Ayaw ni Gabriel madaliin. Ayaw niyang magkamali. Ayaw niyang maging dahilan ng bagong sugat.

Ayaw niyang maging tanong sa buhay ni Aiden. Gusto niya maging sagot. Kung siya man nga ay magiging sagot.

Pero hindi ngayon. Hindi pa.

Kaya siya nagdi-distance hindi para lumayo, kundi para huwag magpadalos-dalos.

---

“Gab… gusto mo bang umalis ako dito muna?”

tanong ni Aiden. Hindi niya alam kung bakit ’yon ang lumabas sa bibig niya, pero lumabas.

Umiling agad si Gabriel, mabilis, matigas.

“No. Don’t. Please don’t.”

Saka siya napabuntong-hininga.

“I just… I don’t want you to feel like… like I’m shutting you out.”

“Pero parang ganun.”

Hindi na napigilan ni Aiden.

Gabriel napailing ulit, mas mabagal ngayon.

“I’m sorry…”

mahina nitong sabi.

“I just needed time to think.”

“About what?”

Naibulong ni Aiden.

Nagtagal ang katahimikan. Isang mahabang katahimikang parang malamig na tubig pero hindi masakit. Then—

“About us.”

mahinang sagot ni Gabriel.

Halos napatigil si Aiden sa paghinga. Pero agad ding nagbawi si Gabriel, umiwas ng tingin.

“I mean… about what happened. About everything. Kung ano yung nangyari kay Seth, kay Silas, sa’yo… and how I reacted. I just want to be sure na hindi ako nag-a-assume, hindi ako nag-iinterpret ng mali. I want to be careful, Aiden.”

At doon, unti-unting tumahimik ang mundo ni Aiden.

Hindi dahil may romantic na sinabi si Gabriel… wala naman. Pero naramdaman niyang totoo ang lahat ng sinabi nito.

Hindi siya iniiwasan dahil may ayaw ito sa kanya. Hindi siya iniiwasan dahil may galit. Hindi siya iniiwasan dahil may nagawa siyang mali.

Iniiwasan siya ni Gabriel dahil… May iniingatan.

Hindi pa niya alam kung ano. Hindi niya alam kung bakit. Hindi rin niya alam kung saan hahantong.

Pero may iniingatan.

At sa unang beses sa ilang linggo, nakahinga si Aiden.

Hindi dahil may sagot na siya. Wala. Pero dahil kahit papaano, may liwanag.

May iniingatang hindi pa nila kayang panghawakan. May tinitimbang na hindi pa nila kayang pangalanan. May pinipigilang hindi pa nila kayang simulan. At kahit chaotic ang dalawang linggo, kahit wasak ang paligid, kahit hindi nila alam ang kasunod… Sa gabing iyon, sa munting sala, sa pagitan ng dalawang taong parehong pagod. May kapayapaang unti-unting bumabalik.

Hindi buo. Hindi tiyak. Hindi romantic. Pero totoo.

At minsan, sapat na ang totoo para hindi ka tuluyang masira.

---

Four days after their late-night semi-confrontation, saka lang ulit nagkaroon ng pagkakataon na mag-usap si Aiden at Gabriel nang mahaba. Hindi sinasadya. Nagkasabay lang sila sa maliit na balcony ng inuupahan nilang unit. Pareho silang walang tulog. Parehong pagod. Parehong may gustong sabihin pero hindi alam paano uumpisahan.

Tahimik muna. Hanggang sa si Gabriel ang unang nagbukas ng bibig.

“Aiden… we should talk about… everything.” 

Napalingon si Aiden, pero hindi nagsalita. Huminga ng malalim si Gabriel bago nagpatuloy,

“About what happened. About us. About… bakit parang naging clingy tayo sa isa’t isa.”

Hindi kumibo si Aiden. Hindi rin makatingin diretso.

Inayos ni Gabriel ang upo niya.

“I mean… we act like we’re something. Pero wala naman tayong label. And honestly… hindi ko alam kung bakit.”

Sa unang beses, umamin si Aiden.

“Hindi ko rin alam…”

mahina niyang sabi.

“Hindi ko alam bakit kita hinahanap. Hindi ko alam bakit ako affected pag iniiwasan mo ’ko. I don’t even know kung… kung bakit parang may ‘tayo’ kahit wala naman.”

Nagtagal ang katahimikan. Teary-eyed si Aiden pero pinipigil. Calm si Gabriel pero halatang may bigat.

Then slowly, Gabriel said the thing he’d been thinking for weeks:

“Baka trauma bonding lang.”

Napatingin si Aiden, mabilis.

“Hindi naman tayo mag-jowa para magkaroon ng bonding na ganun…”

Pero umiling si Gabriel.

“Hindi yun yung meaning.”

aniya.

“It’s when two people who are both hurt… both broken… latch onto each other kasi pareho kayong naghahanap ng comfort. Pareho kayong naghahanap ng safe na tao. Someone who understands the pain.”

Tahimik si Aiden. Gabriel continued. Gentle, hindi nanunumbat.

“Aiden… pareho tayong galing sa gulo. Pareho tayong nasaktan. Pareho tayong may dinaanan na hindi magaan. And sometimes, when two broken people cross paths… nagkakaroon ng connection na mabilis. Malalim. Pero hindi stable.”

Tumingin si Gabriel sa malayo.

“You hold onto that person kasi takot kang bumalik sa sakit. You cling to them kasi sila yung nandun nung pinakamahirap. You mistake the comfort for something deeper… kahit hindi mo pa alam kung totoong love ba yun or you’re just surviving together.”

Unti-unting nanginginig ang hininga ni Aiden habang nakikinig.

“We sleep in the same space.”

Gabriel continued.

“We talk like we’re each other’s person. We defend each other. We want each other around. We rely on each other emotionally… pero hindi natin alam kung bakit.”

Parang tumigil ang mundo ni Aiden.

Then softly, Gabriel asked…

“Aiden… if none of this happened? If Seth didn’t cheat? If Silas didn’t leave? If there were no breakdowns, no scandals, no chaos… Magiging close ba tayo?”

Aiden opened his mouth pero walang lumabas. Hindi niya alam. Hindi niya alam ang sagot. And that’s what hurt. Sinalo ng tingin ni Gabriel ang katahimikan niya.

“That’s why I distanced myself.”

sabi niya, tinig halos pabulong.

“I wasn’t ignoring you. I just… needed to make sure na hindi kita ginagawang distraction from my pain. And I needed to make sure na hindi mo rin ako ginagamit to escape yours.”

“Gab… I wasn’t using you.”

Aiden’s lips trembled.

“I know.”

sagot ni Gabriel agad, may lambing.

“And I’m not saying you were. Pero gusto kong maging fair sa’yo… at sa sarili ko. Kasi kung may mangyari sa atin… ayoko na manggaling yun sa trauma. Ayoko na nagsimula siya sa gulo. Ayoko na maging coping mechanism tayo.” 

Huminga siya ng malalim.

“I want to like you for the right reasons. And I want you to like me for the right reasons.”

At doon, tuluyang bumigay si Aiden. Hindi sa iyak kundi sa realization.

Kasi totoo.

Sinandal niya ang siko sa railing, pinisil ang sariling mata.

“Hindi ko alam kung ano tayo.”

mahina niyang sabi.

“Hindi ko alam kung bakit kita hinahanap. Hindi ko alam kung bakit ang sakit kapag hindi ka umuuwi. Hindi ko alam kung bakit ako natatakot na mawala ka… kahit hindi naman kita akin.”

Gabriel gently placed a hand on the railing beside Aiden’s. Hindi sila naghawak. Pero magkalapit.

“Aiden… maybe we really care about each other.”

Pigil ang hinga ni Aiden.

“Or maybe…”

Gabriel whispered

“we’re just holding onto each other because we’re both afraid to fall apart alone.”

Nagtagal ang katahimikan. Masakit. Totoo. Mabigat.

Pero may honesty.

“Then anong gagawin natin?”

tanong ni Aiden, finally meeting his eyes.

Gabriel gave a small, tired smile.

“We slow down.”

---

Kinabukasan matapos ang mabigat pero mahinahong pag-uusap nila, nagising si Aiden na parang may malayong kirot sa dibdib. Iyong hindi sumasakit nang sobrang sakit, pero nandyan, paulit-ulit. Ang klase ng kirot na hindi solusyonan ng yakap o apologies. Yung tipong kailangan patagalin, lampasan, tanggapin.

Magaan ang umaga. Tahimik ang buong bahay. Naririnig lang niya ang clock sa sala, tik-tok-tik-tok, at ang banayad na pagdaan ng sasakyan sa labas. Parang normal. Parang walang nangyari. Pero iba. Iba ang atmosphere. Iba ang Aiden.

Habang nagtitimpla siya ng kape, paulit-ulit tumatakbo sa isip niya ang sinabi ni Gabriel kagabi.

“What if… trauma bonding lang lahat ng ’to?”

Nung una, nasaktan siya. Parang minamaliit. Parang sinasabi ni Gabriel na hindi totoo ang connection nila. Pero habang tumatagal… habang umaabot ng ilang minuto ang katahimikan… habang pinagmamasdan niya ang maliit na pangalang “Aiden” sa mug na bigay ni Gab…

Nagkaroon ng space.

Nagkaroon ng sense.

Nagkaroon ng katotohanan.

Kung hindi ba sila parehas nasaktan? Kung hindi ba sila parehong niloko, iniwan, tinapon, sinaktan, pinagpalit? Kung hindi ba sila parehong nagka-crash sabay-sabay?

Magiging ganito ba sila kalapit?

Would they have held each other that night? Would they have cried in the same room? Would they have felt safe in each other?

Malinaw. Masakit. Pero malinaw.

Kaya kahit walang utos si Gabriel, kahit walang pahiwatig, kahit hindi naman siya pinapaalis…

Nag-decide si Aiden.

Isang tahimik, personal, sariling desisyong: kailangan na niyang umalis.

Hindi dahil ayaw niya kay Gab. Hindi dahil hindi na siya komportable. Hindi dahil galit siya.

Pero dahil mabait siya. Dahil marunong siya magmahal. Dahil ayaw niyang gamitin si Gabriel bilang salbabida habang nalulunod siya.

Naisip niya: “Kung totoo man ’tong connection na ’to, babalik. Kung hindi, at least hindi ko siya idadamay sa paghilom ko.”

Two days later.

Tahimik ang paghahanda. Walang dramatic confrontation. Walang iyakan. Walang sampalan ng pinto. Walang chase scene.

Si Aiden, nag-impake nang paunti-unti. Si Gabriel, nanatiling magalang at mahinahon.

Isang gabi, nakita ni Gab si Aiden na isinasara ang zipper ng panghuling backpack.

“So, lilipat ka na talaga?”

mahina niyang tanong, nakatayo sa pinto.

Hindi nakatingin si Aiden.

“Oo. Para na rin sa ating dalawa.”

Tumango si Gabriel. Dahan-dahan. Malungkot pero hindi nagpipigil.

“ Text me pag nakalipat ka, ha?“

labag man sa loob pero alam din ni Gabriel na ito marahil ang makkaabuti sa kanila.

“Of course.”

may ngiti sa sinambit na iyon ni Aiden.

“Kung kailangan mo ng tulong, sabihin mo.”

pagpapaalala ni Gabriel.

“Alam ko.”

ito ang maiksing sagot ni Aiden.

At doon sila nagkatinginan. Walang tension. Walang unresolved anger. Wala ring romantic spark na pilit pinapainit.

Dalawang taong parehong pagod pero lumalaban pa rin.

Dalawang taong parehas gustong maging maayos.

Dalawang taong, kahit papano, may tenderness pa rin.

“Thank you, Aiden.”

sabi ni Gab.

“For… everything.”

Ngumiti si Aiden, pagod pero totoo.

“Salamat din, Gab.”

Nagyakapan sila… hindi romantiko, hindi rin friendly lang. Something in between. Something real. And then… lumabas si Aiden ng pinto. At hindi na siya lumingon.

---

Ang nahanap niyang apartment ay maliit lang. One bedroom, mababa ang kisame, simple lang ang furnishings. Maliit ang kusina, manipis ang dingding, pero sapat. Sakto sa budget niya at sakto sa kailangan niya.

Noong unang gabi, nakaupo siya sa sahig, boxes nakapaligid, malamig ang tiles, at ang tunog ng refrigerator ang tanging ingay sa buong lugar. For the first time in weeks… huminga siya nang malalim. Wala siyang yakap. Wala siyang karamay. Pero may space siya. May bagong simula. At sa ngayon… sapat iyon.

Nag-apply siya sa full-time jobs. Paulit-ulit. Sobra-sobrang revisions ng resume. Sleepless nights sa paggawa ng sample work. Maraming “We regret to inform you”pero hindi siya tumigil.

Hanggang sa isang araw, may tumanggap.

A small but stable company. Digital partnerships. Collaborative work. May growth potential. Maganda ang team. At kahit papaano… bagay sa kanya. Na-assign siya sa Marketing Team. Ang pinakang-task niya ay magcreate at magfoster ng partnership sa iba’t ibang brands here in the Philippines and Abroad. Sa gabi naman, nagkaroon siya ng side hustle. Small online gigs, editing videos, copywriting. Hindi malaki ang kita pero dagdag.

Little by little… Piece by piece… Unti-unti niyang binuo ulit ang sarili niya.

Habang si Aiden ay nagsisimulang muli, si Gabriel naman ay tahimik na umahon sa sarili niyang landas. Nag-focus siya sa work. Naging mas responsable. Mas driven. Mas present. Dahil dun, napansin ng management ang performance niya at… napromote siya. Sa church na una niyang nalapitan para humingi ng guidance during the chaos doon siya mas lalo pang tumatag. Nakahanap siya ng small group, naging active, at eventually naging group leader. At tila sumasagi sa isip niyang muli ang pangarap na noo’y ip[inunla sa kanya noong siya ay bata pa, ang maging isang pastor.

Pangarap hindi para takasan ang nakaraan. Pero para hanapin ang future.

At kahit may mga gabi na napapatingin siya sa sofa kung saan dati sila magkatabi ni Aiden… hindi niya hinayaan lamunin siya ng lungkot. Pinilit niyang maging better man. Mas grounded. Mas may purpose.

---

Late night. Maulan. May damp breeze sa hangin.

Si Aiden, nakaupo sa maliit na balcony ng bagong apartment niya, hawak ang isang baso ng malamig na tubig. Nakatingin sa mga ilaw ng city below. May kislap. May ingay. May buhay.

Malungkot siya. Oo. May mga araw na nami-miss niya si Gabriel. Oo. May mga gabi na inaalala niya si Silas. Oo.

Pero ngayong gabi… For the first time… Hindi na siya takot sa bukas.

Somewhere across the city, si Gabriel naman ay nagsasara ng laptop pagkatapos ng church group study, pagod pero fulfilled, tahimik pero peaceful.

At sa dalawang magkahiwalay na mundo… Dalawang taong dati’y magulo ang puso… Ay parehong natutong huminga ulit.

Separate. Healing. Growing.

Side Story: Seth

SETH

Kakalapag pa lang ni Seth sa Macau nang maramdaman niyang humigpit ang dibdib niya. Paglabas niya ng arrival gate, sinalubong siya ng malamig na hangin na may halong amoy ng dagat at usok mula sa mga shuttle bus na nagsusulputan sa driveway. Napahinto siya sandali, huminga nang malalim, at napabuntong-hininga na parang doon nakasabit ang buong bigat ng nakaraan.

Ang ganda ng Macau. Sobra. Mga gusaling tila naglalaban sa ilaw, European-style na architecture na parang nasa pelikula, at mga casino na kumikislap kahit tanghali pa lang. Pero habang nakatayo siya sa gitna ng terminal, bitbit ang maleta niyang mas luma pa sa pride niya, isang katotohanang hindi niya maikaila: wala siyang kakilala rito.

Lahat ng tao sa paligid, nagmamadali. Iba’t ibang wika, iba’t ibang mukha, iba’t ibang buhay. Walang tumigil para tumingin sa kanya. Walang nakakakilala. Walang nag-aalala.

Parang tinapon siya ng mundo sa isang lugar kung saan wala siyang identity.

At doon niya unang natanong ang sarili:

Kaya ko ba ’to? Worth it ba talagang iwan lahat?

Tumingala siya sa kalangitan. Gray, parang may paparating na ulan. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, hindi siya sigurado kung uuwi ba siya ng matagumpay… o kung ito na ang simula ng pinakamahirap na chapter ng buhay niya.

---

Sumunod si Seth sa recruiter papunta sa isang maliit na café sa gilid ng arrival terminal hindi para magpahinga, kundi para i-brief siya bago tuluyang sumabak sa bagong buhay. Maingay ang paligid. Dragging suitcases, tawanan ng mga turista, mga announcement na hindi niya maintindihan. Pero sa tenga ni Seth, parang wala siyang naririnig kundi ang mabilis na tibok ng puso niya.

Pag-upo nila, agad naglabas ng folder ang recruiter. 

“So eto ha, listen carefully. Ito yung contract mo, then dito ka assigned sa kitchen. Start ka agad bukas. Eto ang address ng staff house. May shuttle—minsan late, minsan wala, so mag-bus ka na lang if ever.” mabilis na wika nito.

Dire-diretso, mabilis, parang nagmamadaling umabot sa susunod na appointment. Pero si Seth… wala. Blanko.

Para siyang nakatingin sa bibig ng recruiter, pero walang pumapasok. Hindi tumatama ang salita sa isip niya. Para siyang nalulunod na pinipilit intindihin ang bawat instruction, pero kahit anong pilit niya, parang nagiging ingay lang ang lahat.

Contract… kitchen… staff house… shuttle… address…

Ang dami. Ang bilis. Hindi niya kaya.

“Okay? You understand?”

tanong ng recruiter, hindi man lang tinitingnan kung talagang gets ba niya.

Tumango lang si Seth. Mahina. Hindi sigurado.

“Good. I have to meet someone pa. Eto, oh address. Go there after lunch. Good luck!”

Kasunod noon, mabilis na tumayo ang recruiter at umalis, nagmamadali. Walang handshake. Walang assurance. Walang kahit man lang, “Kaya mo yan.”

Maiiwan si Seth sa mesa, hawak ang isang papel na may address, Chinese characters, at bus directions na hindi niya mabasa. Nakatulala. Hindi makagalaw.

Parang biglang lumiit ang buong mundo at siya lang ang naiwan sa gitna.

Naramdaman niya ang pag-init ng mata niya.

Ano nang gagawin ko? Paano ’to? Wala siyang kakilala. Wala siyang kasama. Wala siyang guide.

At para siyang batang naliligaw sa gitna ng isang bansang hindi niya maintindihan. At doon parang kidlat tumama sa kanya ang nawala.

Aiden.

Dati, kapag naguguluhan siya, kapag hindi niya alam ang susunod na step, kapag hindi niya kayang huminga sa bigat ng mga problema… isang message lang kay Aiden, at nandun na ito. Tahimik. Calm. Marunong magpaliwanag. Marunong umalalay. Marunong magparamdam na “Nandito lang ako.”

Si Aiden ang taong naglalatag ng direksyon sa mundo niya na puro sabog at puro impulse. Si Aiden ang bumubuo ng mga bagay na sinisira niya. Si Aiden ang tinatakbuhan niya lagi. Pero ngayon?

Wala na. Tapos na. Siya rin ang sumira. Siya rin ang nagtaboy. Siya rin ang gumawa ng sugat na hindi na dapat habulin.

“Wala ka nang karapatang lumapit.”

bulong niya sa sarili sabay ngiting mapait. Nanginginig ang labi.

Pumatak ang unang luha. Sumunod ang pangalawa. Hanggang hindi na niya mapigilan.

Sa gitna ng café na puno ng estranghero, umiiyak siya nang walang ingay. Walang kumikibo. Walang tumitingin. Walang nagtatangkang tanungin kung okay lang siya.

At mas lalong sumakit ang katotohanan: Wala siyang Aiden dito.

Wala ang taong palagi siyang sinusalo kahit gaano siya kagulo, kahit gaano siya kamaling magdesisyon. Hindi na siya ililigtas ni Aiden ngayon. At hindi na rin niya dapat asahan iyon. Hindi sa dami ng kasalanan niyang iniwan bago umalis.

Pinunasan niya ang luha gamit ang likod ng kamay, huminga nang malalim, at pilit ngumiti ng mapait.

“Andito na ako.”

bulong niya.

“Wala nang atrasan.”

Kahit litong-lito siya. Kahit takot na takot siya. Kahit gusto niyang magtago at huwag nang tumuloy.

“Laban lang!”

sabi niya sa sarili.

“Ako na ’to. Ako na lang.”

At tumayo siya, hawak ang papel na parang kapalaran niyang hindi niya mabasa. Isa. Dalawa. Tatlong hakbang.

Hindi sigurado, pero kailangan. Kailangan. Wala nang babalikan. Wala nang sasalo.

Siya na lang.

---

Pagkapasok na pagkapasok ni Seth sa loob ng Room 69, agad niyang naramdaman ang amoy ng pinaghalong fabric conditioner, air freshener, at kaunting pawis. Isang amoy na hindi naman masama, pero malinaw na pang-staff house. Mura, masikip, at puno ng buhay ng kung sinu-sino.

Tinapik siya ni Carlo sa balikat.

“Dito ka pala assigned.”

sabi nito habang tumuturo sa kaliwang bahagi ng kwarto.

“Ayan oh—yung upper bed na ’yan, sa’yo. Tapos itong cabinet sa ilalim ng bintana, yan ang magiging gamit mo.”

Tumango si Seth, nagpipilit ngumiti kahit ramdam niyang nanginginig ang tuhod niya. Napatingin siya sa buong kwarto. Maliit lang ang espasyo. Parang isang malaking kahon na pinilit pagkasyahin ang apat na tao. May dalawang double-deck beds na halos magkakabit na; isa sa kaliwa, isa sa kanan. Isang maliit na lamesa sa gitna, may nagkalat na charger, bote ng tubig, at isang cup noodles na hindi pa nabubuksan. Electric fan na umuugong sa sulok, halatang pinipilit maging aircon. May bintanang naka-grills, kita ang ilang ilaw mula sa labas at naririnig ang mga nagdadaan sa hallway.

Hindi naman madumi… Pero hindi rin siya sanay. ’Di ito condo. ’Di ito aesthetic na kwarto sa Manila. Ito yung klaseng kwarto na mabubuhay ka lang kung matibay loob mo.

“Kung may kulang ka, sabihin mo lang.”

dagdag ni Carlo habang nagpupunas ng buhok gamit ang tuwalya.

“Pero wag ka mag-expect ng bongga, ha? Survival room ’to, hindi hotel.”

Napangiti siya nang pilit. “Ayos lang. Thank you.” 

Maya-maya pa ay nagpaalam si Carlo na liligo muna dahil malapit na ang shift niya sa casino. Si Seth naman ay nag-simulang mag-ayos ng gamit. Hinalwat niya lahat ng gamit niya. Isinasalansan ng maayos ang mga damit. Kinuha din niya ang picture nila ni Gabriel. At isang picture nila ni Aiden. Hinawakan niya ito ng marahan at saglit na kumislot sa puso.

Nasa ganoong ayos siya ng magbukas ang pinto ng banyo at iniluwa nito si Carlo. Basa ang puhok, tumutulo ang butil-butil ng tubig sa matigas at mauumbok na dibdib at abs, nakatapis lamang ng tuwalya. Morenong balat. Malapad na balikat. Malinis na amoy ng sabon at init ng singaw ng katawan.

At si Seth? Napalunok. May umalpas na init sa loob niya. Isang init na akala niya ay kasama na niyang iniwan sa Pilipinas. Pero hindi pala. Ngunit bago pa humaba ang titig niya, mabilis niya itong iniwas.

“By the way…”

tumuro ulit si Carlo sa lower bunk ng kanilang kama.

“Diyan ako. Sa kabila naman ’yung dalawa pa nating makakasama.”

“Ga… ganon ba?”   nauutal na sagot ni Seth.

“Na’san pala sila? Pi… Pilipino rin ba sila?” 

“Shift nila ngayon sa mga work nila eh. ’Yung isa nasa casino rin gaya ko. ’Yung isa naman  kagaya mo, sa fast food chain. At oo… mga pinoy din sila.” tugon nito. 

“Anong pangalan nila?” 

“’Yung nasa taas ni Ivan. ’Yung sa baba naman si Miles.” tugon ni Carlo.

Napalingon si Seth doon sa pangalawang deck, maayos ang kumot, may maliit na stuffed toy sa tabi ng unan, old school pa. Tahimik lang siya. Pero may kakaibang pitik sa dibdib niya. Hindi niya alam kung bakit. Hindi pa. Pero may huminga sa loob niya na hindi niya maipaliwanag.

Maya-maya, nagmamadaling nagbihis si Carlo. Suot ang black polo uniform, nag-spray ng pabango, inayos ang buhok.

“At ito nga pala ulit.”

sabi ni Carlo habang palabas,

“Pag natulog ka mamaya, wag mong ilock yung bolt sa taas ha? Yung extra lock? Kasi darating pa sina Ivan at Miles. Baka di makapasok.”

“Ah… oo. Gets!”

sagot ni Seth, pero lutang.

Tumango si Carlo, ngumiti, at mabilis na lumabas.

“See you later, Seth. Welcome to Macau.”

Pagkasara ng pinto, narinig niya ang mahinang click ng lock. At doon siya tuluyang napaupo sa kama niya.

Humigop ng hangin. Malalim. Mabigat.

Tumingin siya sa papel sa kamay niya, bahagyang gusot dahil sa pawis at pagod. Sa maliit na kwarto na ito siya titira. Dito magsisimula ang panibagong buhay. Walang kilala. Walang kasiguraduhan. Walang Aiden.

At para bang biglang bumigat ang dibdib niya nang maalala iyon.

Dati kapag ganito, kapag gulong-gulo siya, kapag pakiramdam niya wala siyang kwenta—iisa lang ang taong lalapitan niya. Si Aiden. Si Aids. Ang taong kahit anong sablay niya, may pang-angat sa kanya. May sagot. May paraan. May yakap.

Pero ngayon? Wala. At hindi niya deserve.

Napangiti siya ng mapait, napapailing. Tangina mo, Seth. Buti nga sa’yo. Pumatak ang isang luha, mabilis niyang pinunasan.

“Wala nang atrasan!”

mahinang bulong niya, kahit nanginginig ang boses.

“Andito ka na. Laban na lang.”

At sa maliit na kwarto sa abroad, sa kama sa itaas ng lumang double-deck, doon niya unang naramdaman ang tunay na bigat ng pag-alis… at ang tunay na kaparusahan ng lahat ng mali niyang pinili.

Itutuloy…

A/n: Sama sama nating alamin ano kaya ang mangyayari kapag sa iisang kwarto ay nagsama ang tatlong tauhang kilala sa kanilang pagkaligaw na sina Ivan mula Daddy in the City, si Miles mula Infidele, at si Seth mula Salisi kasama ang isang tahimik ngunit matipunong si Carlo?

Magbubunga ba ito ng tensyon, ng komprontasyon, o ng pagkakataong magbago? Magiging simula ba ito ng panibagong kaguluhan, o ng unti-unting pagtubos ng kanilang mga sarili?

Hindi pa natin alam ang mga kasunod. Ang tanging tiyak: may mahahalagang aral na naghihintay at may kuwento pang dapat tuklasin.

(Kung sisipagin, ibang libro ang kalalagyan ng kwento nitong ating tatlong taksil. Wala pang titulo. Sana sipagin ako 😅. Dito na nagtatapos ang role ni Seth sa Salisi kaya wag niyo na siya masyadong hahanapin sa Book 2 ha.)

Book 2: Intro

Aiden Gabriel Silas

Tatlong pangalan. Tatlong puso. Tatlong daang nagkakabit sa isang hindi inaasahang punto.

Ang nakaraan ay tahimik, pero handa na bang sumabog sa oras na sila’y magtagpo muli?

---

A/n: Simula sa susunod na book, ang kwento ay iikot na lamang sa tatlong pangunahing karakter. 

Aiden Gabriel Silas

Mas tutok ang paglalakbay nila, magkakahiwalay man pero patuloy na mag-uugnay ang mga landas. 

Mabilis ang phasing ng Book 2 at mas maikli ito kumpara sa naunag libro. Mas direkta, mas matindi, at mas connected sa kanilang emosyonal na pag-unlad. At kagaya ng side story ni Seth, maaring magbunga rin ang librong ito ng panibagong side story. Tingnan natin kung kanino. 

A new chapter, a tighter story. Hopefully, same intensity and same warmth and support from all of you guys. Thank you!

2.1

Isang taon na ang lumipas.

Hindi lang oras ang nagdaan pati mga anyo ng mundo, dahan-dahang nag-iba. May mga balitang hindi na umabot sa parehong tenga, may mga pangalan na bihira nang banggitin, at may mga sugat na hindi man tuluyang naghihilom, natutong mabuhay nang hindi na sumisigaw. Ang lungsod na minsang naging saksi sa gulo ay nagpatuloy: nagbukas ang mga bagong café, may mga gusaling tinayuan ng scaffolding, may mga lumang lugar na tuluyang isinara. Sa social media, bumilis ang ikot ng usapan. Ang dating iskandalo ay napalitan ng panibagong ingay, panibagong galit, panibagong aliw.

Kay Aiden, maraming nagbago. Natuto siyang makibagay at makihalubilo sa tao. Kay Gabriel, naging mas tahimik ngunit mas malinaw ang pananampalataya. Mas kaunti ang tanong, mas malalim ang paninindigan. At kay Silas, ang mundo ay naging mas malawak, mas malamig, mas tuwid ang mga kalsada. Isang mundong kailangang aralin mula umpisa.

Sa Amerika, hindi humihinto ang umaga para sa kahit kanino.

Mabilis ang lakad ni Silas palabas ng apartment, hawak ang thermos na may kape at isang paper bag na may tinapay na hindi niya natapos kagabi. Maaga pa pero maliwanag na ang langit; ang araw ay tumatama sa salamin ng mga gusali, nagbabalik ng liwanag na halos nakakasilaw. May suot siyang navy blazer, plantsado, maayos, parang armor na isinusuot niya araw-araw bago humarap sa mundo.

Sa sidewalk, halo-halo ang mga tunog: bus na humihinto, takong na tumatama sa semento, mga boses na nag-uusap sa wikang matagal na niyang natutunang pakinggan kahit hindi laging damhin. Huminga siya nang malalim, parang sinisigurong buo pa rin ang sarili niya bago pumasok sa agos ng araw.

“Good Morning Sir!” Napalingon siya. Isang Filipinang elevator girl sa building kung saan siya nagtatrabaho.

“Morning.” sagot ni Silas, bahagyang ngumiti. “You’re early.”

“Kailangan Sir.” sagot ni Mark. “You?”

“Same. May big meeting.” aniya. Totoo naman. Palaging may meeting. Palaging may kailangang patunayan.

Maya-maya pa ay bumukas ang pintuan at kaagad siyang kumaripas ng lakad papunta sa kanyang silid. Habang matulin na naglalakd ay napadaan siya sa isang parte ng gusali na puno ng salamin at doon ay saglit niyang pinagmasdan ang sarili—ang pamilyar na mukha na may bahagyang anino sa ilalim ng mata. Mas payat siya kaysa dati. Mas tahimik ang tindig. Hindi na siya ’yung lalaking puno ng sigla at sigurado sa bawat hakbang. Pero mas matatag. O baka sanay na lang sa bigat.

“You good?” tanong ng isa niyang kanong ka-opisina. 

“Yeah.” sagot ni Silas. “Just… long week.”

“Aren’t they all?” wika nito at saka nagpatuloy na rin sa pagpasok sa kanilang silid.

Pinagpag niya ang isip. Focus. Pagdating sa lobby ng kanilang opisina, sinalubong siya ng receptionist na nakangiti. 

“Good morning, Silas.”

“Good morning.” sagot niya, sanay na ang tono—magalang, propesyonal.

Marahan siyang naupo sa sofa. Habang naghihintay, sumilip siya sa phone niya. Isang notification mula sa calendar. Strategy Meeting, 9:00 AM. Sinundan ng isa pang alert: Client Review, 11:30 AM. Isang araw na punô, gaya ng mga nakaraang linggo. Ganitong ritmo ang bumuo sa kanya nitong nakalipas na taon. Trabaho bilang sandalan, iskedyul bilang bakod, pagod bilang paalala na may ginagawa siyang tama.

Pagbukas ng pinto sa opisina nila, agad siyang sinalubong ng ingay ng opisina—keyboard, printer, mahinang tawanan. Umupo siya sa mesa niya, inayos ang laptop, binuksan ang files. Sa screen, malinaw ang mga numero, mga plano, mga salitang walang emosyon. Mas madali silang kausapin kaysa sa alaala.

“Silas! You can check your slides before the meeting.” wika sa kanya ng kanyang bisor.

“On it, Sir!” sagot niya, agad binuksan ang file. Habang nag-scroll, napansin niyang steady ang kamay niya. Wala nang panginginig. Wala nang biglang pag-urong ng hininga. May progreso, sabi niya sa sarili. Kahit mabagal.

Ilang sandali pa, tumunog ang phone niya. Isang mensahe mula sa grupo ng mga kaibigan niya rito. Drinks tonight? May kasunod na emoji ng beer. Saglit siyang nag-isip. Isang taon na rin mula nang matutunan niyang hindi kailangang palaging mag-isa. Maybe, ang itinipa niya. Depends on how the day goes.

Ibinaba niya ang phone at bumalik sa trabaho. Sa gitna ng mga slide at bullet points, may mga sandaling sumisingit ang tanong na matagal na niyang tinatabunan: Kung narito ako ngayon, sino ako kung wala ang mga nawala? Hindi niya sinasagot. Hindi pa. May oras para roon. Siguro hindi ngayon, siguro hindi sa bansang ito.

Sa conference room, habang nagsisimula ang meeting, umayos siya ng upo. Pinakinggan ang mga boses, nagbigay ng opinyon, tumango sa tamang sandali. Sa labas, patuloy ang takbo ng lungsod. Sa loob, patuloy ang pagtatayo niya ng sarili. Piraso-piraso, araw-araw.

At kahit abala ang umaga, kahit puno ang isip, may isang pangalan pa ring hindi tuluyang umaalis. Hindi na siya sumusugod; dumarating na lang siya ng tahimik, bigla, parang liwanag na dumadaan sa salamin ng gusali. Saglit lang, pero sapat para ipaalala kung bakit kailangang magpatuloy.

Huminga si Silas, inayos ang mga papel sa harap niya, at tumingin sa nagsasalita sa harap.

“Alright, Mr. Silas.” sabi niya, malinaw ang boses. “Your turn.”

---

Matapos ang huling slide, ilang segundong katahimikan ang bumalot sa conference room. Hindi iyon ang uri ng katahimikang nakakabingi kundi ’yung mabigat, nagsusukat, parang tinitimbang ang bawat salitang binitiwan niya. Nakaupo si Silas nang tuwid, magkahawak ang mga kamay sa ibabaw ng mesa, pilit pinapakalma ang sariling tibok ng puso. Sanay na siya sa ganito. O gusto niyang maniwala na sanay na siya.

May isang katrabaho ang bahagyang tumango. Isa pa ang sumandig sa upuan, tila pinag-iisipan ang narinig. May nagpalitan ng tingin. 

“Good presentation.”

Isang boses mula sa dulo ng mesa. Sinundan ng isa pa.

“No. It’s not good. It’s excellent!”

“Outstanding, Silas!”

“I’m very impressed!”

Hindi agad ngumiti si Silas. Tumango lang siya nang bahagya, parang tinatanggap ang mga salitang matagal niyang pinaghirapan. Sa loob-loob niya, may bahagyang pagluwag.Hindi saya agad, kundi pahinga. Parang unang malalim na hinga matapos pigilan ang sarili sa ilalim ng tubig.

Ilang minuto pa ang lumipas. May mga tanong. Praktikal, diretso, walang paligoy-ligoy. Sinagot niya ang lahat nang mahinahon, walang depensa, walang pagmamadali. Hindi siya nagsalita para magpasikat; nagsalita siya para magpaliwanag. Para ipakita na alam niya ang bawat sulok ng planong inilatag niya.

At doon niya napansin, hindi na siya nanginginig.

Nang matapos ang huling tanong, muling tumahimik ang silid. Ang boss ang nagsalita, nakasandal sa upuan, magkasalikop ang mga kamay.

“Thank you, everyone!” sabi nito. “All proposals were strong. You all did your homework.”

May mga bahagyang buntong-hininga sa paligid. Natural. Lahat sila ay nagpresent. Lahat may inilaban.

“Took us some time to deliberate.” dagdag pa ng boss, tumingin sa iilang papel sa harap niya, saka muling nag-angat ng tingin. “But for this project, the board decided to…”

Tumigil siya saglit. Hindi sinasadya, napahigpit ang hawak ni Silas sa bolpen.

“…move forward with Silas’ plan.”

Napakuyom ang kamao ni Silas at napasuntok ng bahagya.

Parang may sabay-sabay na paghinga sa loob ng silid. May ilan na tumango, may isa o dalawang ngumiti nang totoo, may ilan ding halatang nadismaya pero marunong magtago. Bago pa tuluyang magsink-in sa kanya ang narinig, may unang bumati.

“Congrats, man.”

“Well-deserved.”

Isa-isa, may mga kamay na tumapik sa balikat niya. May mga ngiting hindi pilit. May mga mata na nagsasabing alam naming pinaghirapan mo ’to . Ngumiti si Silas. Hindi malaki, hindi palakpak-worthy kundi ’yung ngiting para sa sarili. Tahimik. Totoo.

“Thank you, Sir. Thank you everyone.” sabi niya. “I’ll make sure you will not regret this.”

“Long day.” Tumango ang boss. “We’ll talk more about the details next week—timeline, logistics, and where we’ll roll out the pilot location.”  dagdag nito. May ilan nang nagsisimulang mag-impake ng gamit. May mahihinang usapan. Ang bigat ng tensyon kanina, unti-unting humupa. “For now…” sabi pa ng boss… “ ….get some rest. You’ve all earned it.“

Nang matapos ang meeting, unti-unting naglabasan ang mga tao. May tumawag kay Silas, nagyayang magkape, may nagsabing inom mamaya. Tumango siya, sumagot ng we’ll see . Hindi niya pa alam kung may lakas siya para makihalo sa ingay. Hindi pa niya alam kung gusto niya ng selebrasyon o katahimikan.

Pagbalik niya sa mesa niya, naupo siya sandali bago magsimulang magligpit. Tumingin siya sa screen. Naka-save pa rin ang presentation. Final_v7. Napangiti siya sa sarili. Ilang version ang dinaanan bago ito umabot doon. Ilang gabi ng pagod. Ilang umagang ginising niya ang sarili para bumangon kahit gusto na lang niyang manatili sa kama at huwag mag-isip.

Kinuha niya ang phone niya. May ilang bagong mensahe. Congratulations, thumbs up, celebratory emojis. Sa gitna ng mga iyon, walang bagong pangalan na biglang lilitaw. At okay lang. Masakit man aminin, pero natutunan na niya iyon: hindi lahat ng tagumpay kailangang may parehong saksi.

Tumayo siya, isinabit ang bag sa balikat. Sa salamin ng cubicle, nasilayan niya ang sarili. Pagod, oo, pero may kakaibang liwanag sa mata. Hindi yabang. Hindi rin ginhawa. Parang kumpirmasyon lang na kaya pala niya. Na kahit malayo, kahit mag-isa, may mga bagay pa rin siyang maitatayo. Habang naglalakad siya palabas ng opisina, sumagi sa isip niya ang isang tanong—hindi bago, pero mas malinaw ngayon: Kung kaya kong manalo rito, ano pa ang kaya kong ipanalo kung mapagdesisyunan kong lumaban?

Hindi niya sinagot. Hindi pa.

Sa labas, sumalubong ang malamig na hangin. Huminga siya nang malalim, saka naglakad pauwi bitbit ang isang panalong hindi lang para sa trabaho, kundi para sa sarili niyang patuloy na pagbangon.

---

Tahimik na ang opisina.

Patay na ang karamihan ng ilaw sa labas. Ang natitirang bukas ay iilang cubicle lang, mga desk lamp na parang nagbabantay sa pagod ng araw. Sa bintana, kita ang repleksyon ng lungsod. Mga ilaw na patuloy ang galaw kahit ang mga tao sa loob ay ubos na.

Overtime na naman.

Mag-isa si Aiden sa hallway nang matawag siya. Hindi malakas ang boses, pero sapat para marinig. Kilala na niya ang tono. Hindi utos, hindi rin paanyaya. Isang pahiwatig. Pumasok siya sa opisina ng supervisor. Nakasindi lang ang desk lamp. Nakaangat ang blinds, sapat lang para makita ang madilim na labas. Gabi na talaga.

“Lock the door.” mahinang sabi nito.

Sinunod ni Aiden. Walang tanong. Anim na buwan na silang ganito. Isang pattern na hindi niya naiwasan. Hindi ito pag-ibig. Hindi ito ligaya. Ito ay pansamantalang tulay . Ginamit niya ang katawan niya para punan ang katahimikan na iniwan ng dalawang lalaki sa kanyang buhay. Para maramdaman na may presensya kahit wala sa tabi niya ang dalawang bumuo sa kanya. Para maibsan ang alaala na paulit-ulit na sumisiksik sa bawat bakanteng oras. Bilang kapalit, ginagamit din naman siya ng kanyang bisor, at alam niya iyon, upang punan ang pagkawala ng esposa nito dahil sa sakit mahigit isang taon na ang nakakaraan. 

Kapwa sila nagbebenefit sa set-up na ito.  Wala nang paliwanag. Wala nang justification. May tahimik na pag-amin na lang na ito ang ginagawa nila kapag pareho silang ubos. Batid nila pareho na mas madali ang ganito sitwasyon. Aalis kapag tapos na. Aalis kapag nakaraos na. Mas mahirap ang mag-hintay. 

Nakatayo si Aiden sa gilid ng mesa. Nakaluwag ang tali ng polo niya. Ang supervisor niya, matalim na nakatitig sa kanya habang dahan-dahang inalis ang pagkakabutones ng kanyang slacks. Narinig rin ni Aiden ang pagbaba ng zipper nito. May sandaling nagkatinginan lang sila, sapat para maramdaman ang init na unti-unting umaakyat kahit malamig ang aircon. Sapat para maalala ni Aiden kung bakit niya hinahayaan ang sarili na mapunta rito. Hindi dahil sa sarap, kundi dahil dito lang pansamantalang tumatahimik ang isip niya.

“Pagod ka?” sabi ng supervisor, halos bulong.

Tumango si Aiden. Totoo iyon. Hindi lang katawan ang pagod.

Ibinuka ng lalaki ang kanyang dalawang hita mula sa pagkakaupo. Waring nag-aanyaya. Hindi niya hinawakan agad si Aiden. Parang sinusukat muna kung handa pa rin siya. Anim na buwan na, pero may respeto pa ring nakasabit sa pagitan nila. Isang manipis na linya na alam nilang pareho kung kailan dapat ihinto.

Pumikit si Aiden. Sa sandaling iyon, ramdam niya ang init ng desisyon na paulit-ulit niyang ginagawa. Alam niyang hindi ito pag-ibig. Hindi rin ito pangmatagalan. Isa itong pagtakas mula sa mga tanong, sa mga alaala, sa mga pangalang ayaw niyang banggitin. Isa itong panandaliang sarap mula sa mga maiinip na gabi. At alam niyang ganoon din ang perception ng kanyang bisor.

Walang anu-ano’y may landi ang pagluhod ni Aiden sa harap ng kanyang bisor. Kaagad namang tinablan ang bisor sa kanyang maamo ngunit mapang-akit na hitsura. Kaagad nitong inalis ang pagkakabutones ng kanyang polo at kaagad tumambad ang matured na katawan nito. Dadbod, wika nga. Walang tiyan ngunit sapat ang lapad ng dibdib, ang umbok nito. Walang abs ngunit flat. 

Sa sobrang bilis ng pangyayari, nakagapos na sa palad ni Aiden ang naghuhumindik na alaga ng biyudo niyang boss. At walang anu-ano’y pinagpala niya ito gamit ang kanyang bibig.

“Fuck! Gumagaling ka na talaga.” tila pumalakpak ang tenga ni Aiden sa narinig. 

Ito ang nagturo sa kanya kung papaano humusay sa larangan ng pakikipagtalik. Simula ng may mangyari sa kanila, kung anu-ano na ang itinuro niya sa kanya. Noong una ay nahihirapan siya. Hindi siya sanay. Tila siya ay nababastos. Sapagkat ang paniniwala niya, ang sex ay dapat sagrado at hindi pinagmumukhang kabastos-bastos. Ngunit habang tumatagal, mas gumagaling siya sa pagpapahayag ng kanyang sarili, nararamdaman at nais pagdating sa kama. 

Habang nakaupo ang bisor ay hindi nito mapigilang gamitin ng marahas ang bunganga ni Aiden. Kahit nakaupo ay kitang kita ang pagtaas baba ng baywang nito upang salubungin ang bawat pag-sunggab-bawi ng bunganga ni Aiden. Kung dati ay inuubo pa ito sa tuwing isinasagad niya, ngayon ay hindi na. Kung dati ay kinakailangan pa nitong huminga sa tuwing babarurutin ang kanyang bibig, ngayon ay sisiw na sa kanya. 

“Putang-ina ano ’yon? Ugh” ungol niya ng biglang silindrohin ni Aiden gamit ang kanyang dila ang ulo ng tarugo ng kanyang bisor habang nakababad ito sa kanyang bibig. 

“Hmm. Hmm.” patuloy na nagpapakasasa si Aiden sa laman na nakapasak sa kanyang bibig. 

Maya-maya pa ay nais iangat ng kanyang bisor ang ulo upang pasukin niya sana ito ngunit naramdaman ng bisor ang pagpiglas ni Aiden. Bagkus ay mas pinag-igi nito ang kanyang pag-suso. Dahilan upang manghina siya at hindi makalaban pa. Nagpaubaya na lang itong muli at dinama ang sarap ng pagpapaligaya ni Aiden. 

---

“Paano, Sir. Alis na po ako. Iniintay na ako ni Gabriel sa may boulevard eh.” wika ni Aiden habang nagbibihis. 

“Kaya ba hindi ka nagpatira sa akin kasi magkikita kayo?” ngunit ngiti lang ang isinagot ni Aiden. “Boyfriend mo ba ’yon?” 

“Hindi sir.” maiksing sagot nito. 

Naramdaman ng bisor na tila umiiwas at ayaw pag-usapan ni Aiden ang tungkol dito kaya naman hindi na niya ipinilit. Nang pareho na silang bihis, sabay na silang bumaba mula opisina. Nang akmang maghihiwalay na sila ay may sinabi ang bisor. 

“By the way, Aiden. Tungkol sa international partnership project ng company natin with another international company, I heard isa ka sa ipapadala nilang tao to meet with the other party. Hindi ko lang alam kung kailan.” pagsasalaysay ng bisor.

“A… ako? Ako, sir? Bakit ako?” gulat na tanong ni Aiden. 

“Why not? You’re smart, Aids. Magaling ka. Hindi lang sa trabaho… pati trumabaho.” kumislot ang pundilyo ng kanyang bisor kaya naman kinailangan niya itong ikambyo. “Anyway, what I’m saying is… be ready. Mag-aral ka, okay? Para hindi ka mapahiya.” wika ng bisor habang inaayos ang gamit nito sa loob ng kotse. “Paano, uuna na ako? Baka kung ano pang gawin ko sa’yo dito sa parking. Ingat.”

Naiwan si Aiden na hindi makapaniwala. Kung sakaling totoo man ang sinabi ng kanyang bisor, ito ang kauna-unahang pagkakataon na mabibigyan siya ng ganoon kalaking proyekto. Nandoon ang pagdududa. Kung kaya ba niya at kung hindi ba siya papalpak. Pero matagal na niya itong hinintay. Kaya naman binuo niya ang kanyang loob. 

“Time to shine.”

Itutuloy…

2.2

“Shocks. Grabe. Ang init.” wika ni Aiden pagkapasok na pagkapasok nito ng kotse nito sa kotse ni Gabriel.

“Anong nangyare sa’yo? Bakit ka natagalan?” may pagka-iritable at pagtatanong sa boses nito.

Mag-iisang oras na kasi simula ng makarating siya tagpuan nila. Malapit na ring maupod ang time allowance na inilaan niya upang hindi sila mahuli sa pupuntahan nila.

“A… ano… traffic kasi jan sa may intersection. Tapos ano… alam mo naman jan panay stop light. Ang hirap pa mag-commute. So…” paliwanag o ’di kaya’y palusot ni Aiden.

“Siya siya sige. Magseat-belt na. Mahuhuli na tayo.” wika ni Gabriel.

Habang nagseseat-belt si Aiden, hindi niya alam kung bakit lumandas ang mga mata niya rito. Hindi naman niya ito madalas ginagawa pero hindi niya alam kung bakit may nag-udyok sa kanya upang suriin ang kanyang katabi.

Hindi niya maiwasang hindi pansinin ang tila hindi ordinaryong pagkagusot ng suot nitong polo. Batid niya ang posibilidad na baka dahil ito sa trabaho, ngunit kilala niya si Aiden. Conscious ito sa kanyang hitsura. Kasunod nito’y nadinig niya na biglang isinara ni Aiden ang kanyang zipper.

“Nakalimutan ko pala isara hehe. Nag-cr kasi ako bago lumabas ng office.” napatango lang ito.

Bago itungo ni Gabriel ang paningin nito sa manibela at magmaneho, napansin niya ang tila pantal sa may ilalim ng tenga ni Aiden. Hindi niya mawari  kung ito ba’y kagat ng insekto o kagagawan ng isang tao. Ngunit siya ay kinutuban.

“Malamok ba sa office niyo?” tanong nito at saka nagsimulang magmaneho. Nagsimula na ring umandar ang sasakyan.

“Hindi. Paano magkakalamok doon. Aircon ’yon. Haha. At ang taas taas non para maabot ng lipad ng lamok.” natatawa pang sagot ni Aiden.

“Eh ano yang pula na nasa may leeg mo?” diretsahang tanong ni Gabriel.

Nataranta si Aiden. Bogla itong na-conscious. Kaagad na hinanap nito ang sinasabi ni Gabriel sa rearview mirror. At nang makita nito ang tinutukoy ni Gabriel, nanlaki ang mata nito.

“A… ano. Baka kagat nga ng lamok. Hindi ko siguro napansin.” muling palusot ni Aiden.

“Eh sabi mo masyadong mataas ung floor ng office niyo para malipad ng lamok?” segundang tanong ni Gabriel.

“A… ano. Dito sa baba. Pag-baba ko na. Pwede naman un. Maraming lamok jan sa pagbaba ha. Baka nga may nadedengue na jan.” pinipilit ni Aiden na maging natural ang kanyang mga sagot kahit kinakabahan siya.

“Ganoon ba.” wika ni Gabriel at saka bahagyang nag-focud sa pagliko. “Mag-iingat ka kung ganon. Baka ikaw rin ang masaktan niyan.”

“Masaktan?” nagtatakang tanong ni Aiden.

“Masaktan. Magkasakit. Uso dengue ngayon ha.” palusot naman ni Gabriel. 

Ngunit ang totoo’y sinabi niya ito dahil mas nais siyang ipahaging. Wala pa lang siyang lakas ng loob para diretsahang itanong. Pagkatapos nito ay tahimik ang namagitan sa kanila ng ilang minuto.

Sa pananaw ni Gabriel, hindi niya alam kung bakit ngunit tila may itinatago si Aiden sa kanya. Tila may kakaiba. Sa tagal nilang magkakilala, parang ngayon lang siya nakaramdam na tila may hindi ito sinasabi.

Matagal nang ganito ang kanilang set up. Matagal na niyang nilinaw kung ano siya sa buhay nito — kasama, kakampi, kaibigan. Iyon lamang. Nahirapan din si Gabriel noong una dahil nakakatukso ang ideya na maging nobyo ang isang kagaya ni Aiden. Gwapo. Matalino. Mabait. Maasikaso. Nakakatukso din ang ideya na magkaroon ng kasama, kaagapay, at sandigan lalo noong mga una una na kay hirap magsimula. Ngunit naging firm ang kanyang paninindigan. Mas gusto niyang unahin ang sarili, trabaho, at obligasyon sa simbahan.

Sinabi naman niya ito kay Aiden. Pumayag naman ito ngunit dama niya na hindi ito masaya sa naging desisyon niya. Ngunit palagi niyang ipinapaalala sa sarili kung bakit niya ito pinili. Hindi talaga siya tuluyang lumayo sapagkat ayaw niyang lalong maramdaman ni Aiden na mag-isa ito. Nanatili pa rin silang magkaibigan ngunit may hangganan. Nagsisilbi siya ritong kaibigan, tagapayo. Ngunit hanggang doon lamang. Iniisip niyang mabuti ang lahat ng kanyang gagawin at sasabihin kay Aiden upang hindi ito mamis-interpret. Ayaw niyang magbigay ng false hopes hangga’t maari. Andito siya upang siguraduhin na may kasama ito habang hindi ba nakakaahon. Upang siguraduhin ba hindi ito mapapariwara. Limitado lamang ang kanilang mga tagpo. Madalas, tuwing my worship service lamang. Ito ang ininsist mismo ni Gabriel. Para malayo sila sa mga tagpo na maating magbunga ng taliwas sa plano. Hindi rin niya pinagbibigyan ang lahat ng hiling nito na makipagkita, makipag-usap. Tuwing sa tingin lamang niya ay totoong kailangan nito ng kausap.

Minsan napapaisip siya kung tama ba ang ginagawa niya. Kung masama ba siyang tao o kaibigan. Ngunit sa isip niya, ayaw niyang pumasok sa isang sitwasyong alam niyang hindi niya kayang mapanindigan. Ayaw niyang makasakit ng tao dahil lang sa kakulangan niya sa kahandaan.

At sa palagay niya ay naging matagumpay naman siya sa aspetong iyon. Ngunit ngayon, hindi niya alam. May iba. May itinatago.

“Andito na tayo.” wika niya.

“Hintayin pa ba kita or mauna na ako sa loob?” tanong ni Aiden.

“Una ka na. Ako tutugtog ngayon za music ministry eh.”

“Sige.”

---

Kakatapos lang ng huling worship song nang bumaba si Gabriel mula sa entablado. Tahimik na ang music ministry, naiwan sa hangin ang huling echo ng kanta. Hindi na siya tumingin pabalik. Dumiretso siya sa upuan kung saan naghihintay si Aiden. Mabilis siyang umupo, halos hingalin pa, pawis ang sentido. Lumapit siya agad hindi para mag-usap, kundi para makinig.

Sumabay si Aiden sa pag-upo niya. Hindi niya tinanong kung okay lang ba si Gabriel. Alam niyang oo. Alam din niyang hindi iyon ang kailangan nilang dalawa ngayon.

Nagsimula ang preaching.

Hindi malakas ang boses ng nagsasalita. Hindi rin dramatic. Parang normal lang. Parang kwento.

“May mga taong dumadaan sa pintuan ng simbahan na pagod.” sabi niya. “Hindi pagod sa trabaho. Pagod sa pakiramdam.”  Napatingin si Aiden sa harap, pero parang hindi pastor ang nakikita niya. “Pagod sa kakaisip. Pagod sa kakahintay. Pagod sa mga tanong na walang sagot. At kapag ganon, madalas ang unang ginagawa natin ay humanap ng pampatahimik.”

Huminto siya sandali. Napabuntong hininga si Aiden. Tila yata kilala at alam ng pastor ang pinagdadaanan niya.

“Hindi lahat ng coping ay masama sa umpisa. Pero nagiging problema kapag ang coping natin ay paraan para tumakas, hindi para gumaling.” Parang may humila sa dibdib ni Aiden. “May ilan na umiinom. May ilan na nagyoyosi. May ilan na gumagamit ng bawal na gamot. At may ilan… ginagamit ang katawan nila.”

Hindi siya tumingin sa kahit kanino, pero parang alam ni Aiden na naririnig siya.

“Hindi dahil masama silang tao. Kundi dahil ayaw nilang mapag-isa sa katahimikan.”  Tahimik ang buong simbahan. Walang umuubo. Walang gumagalaw.

Sa isip ni Aiden, bumalik ang mga gabing hindi niya hinayaang tumahimik ang sarili niya. Mga oras na mas pinili niyang mapagod ang katawan kaysa maalala ang mga mukhang umalis. Mas madaling umalis kapag tapos na ang lahat. Mas madaling magpaalam kapag wala nang hinihintay.

“Ang problema…” sabi ng boses, mas mahina ngayon, “…kapag pinupuno natin ang lungkot ng mga bagay na panandalian, mas lalo lang nating pinahahaba ang sugat.”  Napahawak si Aiden sa kamay niya. Hindi dahil naiiyak siya. Kundi dahil may isang bahagi sa kanya na biglang kumislot. “Minsan akala natin healed na tayo kasi hindi na masakit. Pero hindi ibig sabihin na hindi na masakit ay gumaling na.”

Katabi niya, tahimik si Gabriel. Nakatingin lang sa harap. Pero sa dibdib niya, may kirot din. Ibang anyo, ibang dahilan. Hindi siya galit. Hindi siya lost. Pero alam niya ang pakiramdam ng maghintay. Alam niya ang pakiramdam ng manatili kahit may pagkakataong umalis.

“Mas madaling umalis…” sabi ng boses. “Mas mahirap ang maghintay. Mas mahirap ang manatili sa proseso.”

Doon tumama nang buo kay Aiden. Hindi dahil mali ang mga ginawa niya. Kundi dahil alam niyang totoo na ang mga sandaling pinili niyang punuin ang katahimikan ay hindi dahil sa pagnanasa, kundi dahil sa takot. Takot sa alaala. Takot sa pag-upo mag-isa kasama ang sarili.

“Kung nandito ka ngayon na may kaparehong pinagdaraanan…” pagtatapos ng boses, “…hindi kami nandito, hindi ko ito sinasabi para husgahan ka. Nandito ka kasi may bahagi sa’yo na gustong gumaling. Kahit hindi mo pa alam kung paano.”

Hindi gumalaw si Aiden.

Sa unang pagkakataon, hindi niya hinanap ang susunod na ingay. Hindi niya hinanap ang susunod na pampuno. Umupo lang siya. Tahimik. Masakit. Pero totoo.

At sa gitna ng katahimikan, doon niya unang naramdaman—na baka hindi pala masama ang paghinto. Na baka ang katahimikan na iniiwasan niya… ay siya ring lugar kung saan nagsisimula ang paggaling.

---

Tahimik ang kalsada habang umaandar ang sasakyan. Hindi yung komportableng katahimikan kundi yung uri na may laman, may iniipit na tanong. Nakabukas ang bintana nang kaunti; pumapasok ang hangin, pero hindi sapat para palamigin ang bigat sa loob ng sasakyan.

Si Aiden ay nakatingin sa unahan, pero hindi sa daan. Parang may pinapanood siyang replay sa isip. Mga salitang hindi na niya maalis mula nang marinig niya sa loob ng simbahan.

Katabi niya, si Gabriel ang nagmamaneho. Isang kamay sa manibela, isang mata sa daan. Pero ramdam niya ang kakaiba. Tahimik si Aiden, pero ibang klase. Hindi yung usual na pagod. Hindi rin distracted. Parang may iniipong salita na ayaw pang bumitaw.

Ilang minuto ang lumipas bago siya nagsalita.

“Okay ka lang ba?” tanong ni Gabriel, maingat ang tono. Hindi usisa. Hindi rin panghuhusga.

“Okay lang.” sagot ni Aiden agad. Masyadong agad.

Tumango si Gabriel. Hindi na siya nag-follow up. Pinili niyang maghintay.

Muling bumalik ang katahimikan. Mas mabigat na ngayon, kasi may tanong nang binuksan, tapos isinara ulit. Huminga nang malalim si Aiden. Parang may pinipigil sa dibdib. Hindi niya alam kung bakit siya magsasalita o kung bakit ngayon.

“Kanina sa sermon…” sabi niya sa wakas, hindi tumitingin kay Gabriel. “Parang feeling ko ba madaming tinamaan. Hehe.”

Bahagyang tumango si Gabriel, parang inaanyayahan lang siyang magpatuloy.

“Totoo naman ung sinabi ni Pastor eh. May mga panahon na hindi ka naman talaga na malungkot sa isang bagay. Kunbaga, healed ka na. Moved forward ka na. Pero… parang may kulang pa rin.” dagdag ni Aiden, mabagal ang bawat salita.

Napahigpit ang hawak niya sa strap ng bag sa kandungan.

“Parang empty.” sabi niya, mas mahina. “Tapos ang instinct mo, hanapin kung saan mo puwedeng punan. Kahit pansamantala lang. Kahit hindi talaga yun yung kailangan.”

Hindi niya binanggit kung paano. Hindi niya binanggit kung saan. Hindi niya binanggit kung sino. Tahimik si Gabriel sandali. Hindi dahil wala siyang sagot kundi dahil pinipili niyang timbangin ang bawat salita.

“Alam mo…” sabi niya, hindi lumilingon. “Minsan akala natin kailangan nating punuin agad yung kawalan. Kasi nakakatakot yung walang laman.” Sumulyap siya sandali kay Aiden, tapos ibinalik ang tingin sa daan. “Pero minsan…” dagdag niya, “ ’Yung emptiness na yun… hindi siya utang na kailangang bayaran agad. Minsan space siya. Lugar. Para maintindihan mo kung ano talaga yung nawala. Oh di kaya lugar para sa mga bagong biyaya na dadating.

Hindi lahat ng pumupuno, nakakatulong.May mga bagay na mas lalo lang nagpapalalim ng butas. Kahit saglit kang makalimot.“  Tumama iyon kay Aiden nang mas malalim kaysa sermon kanina.

Huminga siya nang maikli.

“Sino ba yan?” tanong niya, pilit na casual ang tono. “Ikaw ba yan?”

Saglit na natawa si Gabriel pero hindi malakas, hindi masaya.

“Uy hindi ha!” sagot niya. “Hindi ako. Okay kaya ako. Naisip ko lang ’yung isa kong ka-opisina. Feeling ko nasa ganoon siyang sitwasyon.”

Tumango si Gabriel. Hindi niya pinilit. Hindi niya kinontra. Alam niyang may mga bagay na kailangang sabihin kapag handa na. Hindi kapag tinanong.

Bumalik ang katahimikan sa sasakyan. Pero para kay Aiden, iba na ito. Hindi na ito basta kawalan ng ingay. May mga salitang nakabitin. May mga tanong na unang beses niyang hinayaang umiral kahit hindi pa niya kayang sagutin. At sa loob ng katahimikan na matagal niyang iniiwasan, doon niya unti-unting nararamdaman kung gaano siya napagod sa kakahanap ng kapunuan… imbes na harapin kung bakit siya nawalan.

---

Tahimik ang apartment, yung klase ng katahimikan na hindi awkward. Komportable, pero may nakaabang. Nakaupo sila sa sala, may tig-isang baso sa kamay, hindi lasing pero sapat na ang nainom para lumuwag ang dila.

Nagkwentuhan sila tungkol sa wala at lahat. Maliit na tawa. Mga alaalang hindi masyadong mabigat. Si Aiden ang mas madalas magsalita; si Gabriel ang mas madalas makinig.

“Pwede pa bang makahingi ng tubig? Nauhaw ako. Hehe. Bago sana ako umalis.” tanong ni Gabriel, medyo paos na ang boses.

“Sure!” sagot ni Aiden agad.

Tumayo siya at dumiretso sa kusina. Simple lang. Tubig, baso, balik. Walang dapat isipin. Walang dapat mangyari. Pagbalik niya, inaabot na niya ang baso nang biglang madulas ang kamay niya. Isang iglap lang ay tunog ng tubig na tumalsik, malamig, malinaw ang umiral. Nabasa ang pundilyo ni Gabriel.

“Ay—” Napamura siya nang mahina, biglang tumayo. 

“Sorry!” sabay sabi ni Aiden, mas mabilis pa sa utak niya. “Sorry, sorry.” kaagad na kumuha ng tissue si Aiden at wala sa isip na pinunasan ang pundilyo ni Gabriel.

Tumigil ang oras.

Nakatayo si Gabriel, bahagyang nakatagilid. Basa ang tela. Manipis ang ilaw. At doon, hindi niya sinasadya, hindi niya hinanap. Napansin ni Aiden ang bahagyang paggalaw at paglaki sa loob ng pagkalalaki ni Gabriel. Isang reaksiyong hindi kontrolado. Isang katotohanang biglang naging malinaw.

Biglang uminit ang dibdib ni Aiden. Hindi dahil sa pagnanasa. Kundi dahil sa pamilyar na pakiramdam. ’Yung instinct na punan ang sandali, patayin ang kaba, iwasan ang katahimikan sa pamamagitan ng katawan. Hindi niya namalayan na umaangat na ang kamay niya. Hindi para ipagpatuloy ang pagpunas. Kung hindi para haplusin. Kagaya ng ginagawa nila dati.

Isang pulgada na lang—

Biglang umatras si Gabriel. Mabilis, parang may napagtanto.

“Okay lang.” sabi niya agad, pilit ang ngiti. “Hehe. Okay na ’to. Okay lang ’to. Uuwi na lang muna ako.”

“Ay—Gab—” huli na.

“Don’t worry ’bout me, Aids. Isasampay ko lang ’to. Paano, late na rin ako. I’ll go ahead na ha? See you next Sunday?” pagpipilit ni Gabriel na maging normal ang lahat.

“Gab… so… sorry.” paghingi ni Aiden ng paumanhin. 

“It was an accident, Aids. Okay lang.” at saka ito ngumiti. Pinilit ni Gabriel na maging totoo ang ngiti kahit punong puno siya ng kaba. “Alis na ako ha? Good night!”

Kinuha nito ang jacket niya, hindi na tumingin pabalik. Walang galit. Walang sermon. Pero may malinaw na hangganan na biglang ibinaba sa pagitan nila.

Nang magsara ang pinto, doon lang bumagsak ang katahimikan. Si Aiden ay naiwan sa gitna ng sala, basang sahig, basag ang sarili. Bigla niyang sinampal ang pisngi niya—isa, dalawa—hindi para saktan, kundi para gisingin ang sarili.

“Ano bang ginagawa mo.” bulong niya sa sarili. “Ano bang ginagawa ko.”  Hindi siya galit kay Gabriel. Galit siya sa sarili niya. Sa bilis kung paano siya nadadala. Sa kung paanong kahit isang sandali ng alanganin ay nagiging paanyaya sa pagtakas.

Umupo siya sa sofa, humawak sa ulo. Hindi ito tungkol sa sex. Alam niya iyon ngayon. Ito ay tungkol sa takot sa katahimikan. Sa takot na maiwan mag-isa kasama ang mga alaala. Sa takot na kapag walang ingay, may babalik na hindi pa niya kayang harapin. At sa gabing iyon, unang beses niyang nakita ang sarili niya nang malinaw, hindi bilang taong mapusok, kundi bilang taong takot tumigil.

At mas natakot siya roon kaysa sa anumang tukso.

Itutuloy…

2.3

Isang linggo na ang lumipas, pero hindi pa rin bumibitaw ang alaala.

Hindi ito ’yung tipong alaala na bumabalik sa malinaw na eksena. Walang eksaktong linya, walang malinaw na mukha. Para itong ingay na mababa ang tunog, parang ugong sa ilalim ng balat. Ramdam, pero mahirap tukuyin kung saan nanggagaling.

Nasa rehearsal room si Gabriel, hawak ang gitara. Paulit-ulit niyang tinutugtog ang parehong chord progression. Tama ang tunog. Tama ang timing. Tama ang harmony. Pero sa bawat pagdampi ng daliri niya sa kuwerdas, may mali.

Hindi sa tugtog.

Sa sarili niya.

“Ulit tayo sa bridge.” sabi ng worship leader mula sa kabilang dulo ng silid.

Tumango si Gabriel. Ngumiti pa nga. Automatic na ang galaw. Sanay na sanay na siya rito. Music ministry, ensayo, disiplina. Matagal na niyang ginawang santuwaryo ang musika. Dito niya inilalagay ang mga tanong na hindi niya kayang ipagdasal nang diretso.

Habang tumutugtog, biglang sumingit sa isip niya ang isang eksena: isang sasakyan, isang tahimik na daan, at isang katahimikang masyadong mabigat para tawaging payapa. Hindi niya ginusto ang pag-alala. Hindi rin niya hinanap. Pero naroon. Hindi dahil gusto niya. Kundi dahil pakiramdam niya, may ginawa siyang hindi niya dapat pinayagan sa sarili niya kahit walang nangyari. Hindi dahil gusto niya. Kung hindi dahil dapat mas naging aware siya na ang pagsasama nila sa isang kwarto, gabi, at umuulan ay maaring magdulot ng komplikadong bagay.

Natapos ang tugtog. May mga palakpak. May nagbiro. May nag-ayang kumain pagkatapos. Tumawa si Gabriel sa tamang sandali, pero pakiramdam niya, may pagitan na siya sa lahat. Parang may salamin sa harap niya. Nakikita niya ang mundo, pero hindi niya ito mahawakan.

“Okay ka lang?” tanong ng isa sa mga ka-ministry niya.

“Oo. Sorry baka hindi ko lang araw ngayon.” sagot niya agad. Tinapik lang siya nito sa likod at saka tuluyan nang umalis.

Pagkatapos ng ensayo, dumiretso siya sa maliit na opisina sa gilid ng sanctuary. Bukas ang ilaw. Naroon ang mentor niya. Nakaupo, may hawak na Bible na puno ng marka, sticky notes, at mga pahinang halatang paulit-ulit nang binalikan.

“Oh… Gab? Halika… pasok” sabi nito, nakangiti. “Kumusta ang prep mo para sa singles’ preaching next week?”

Umupo si Gabriel sa tapat niya. Inayos ang upo. Huminga nang malalim.

“Okay naman po.” sagot niya. Totoo. Handa na ang outline. Handa na ang verses. Handa na ang mensahe tungkol sa purity, waiting, surrender, at identity. Mga karaniwang topic ng preachings sa singles group.

Ang hindi handa— SIYA.

“Oh? Iyon naman pala. Bakit parang isang malaking question mark ang mukha mo?” banayad na tanong ng mentor.

Napangiti si Gabriel, pilit. Ganito palagi. Hindi kailangang ituloy ang tanong. Alam na.

“May gumugulo lang po sa akin, Pastor.” sabi niya. “Hindi ko alam kung tama bang tumayo ako sa harap… kung may ganito akong dinadala.”

Hindi siya tinanong kung ano. Hinintay lang.

“May nakilala po akong tao. Matagal na kaming magkakilala actually pero nito lang po kami naging magkalapit ang loob.” simula niya, maingat ang bawat salita. “Hindi ko na po siguro para pangalanan o kung ano pa man. Pero… may bahagi po ng sarili ko na alam kong wala dapat. Hindi dapat.”  Tumigil siya. Nilunok ang laway. “Ito po ’yung parte ng sarili ko na alam kong nagpapahina at hindi nagpapa-karapatdapat sa akin lalo na dito sa gagawin ko sa singles group.”

Tahimik ang pastor. Hindi humusga. Hindi rin agad nagbigay ng sagot.

“Anong klaseng parte ba iyan ng iyong sarili?” tanong nito kalaunan.

“’Yung aspeto po na magtatanong ka sa sarili mo kung karapat-dapat ka pa bang mangaral ng pagpipigil, kalinisan, indibiwalidad…” sagot ni Gabriel. “Kung may bahagi ka palang hindi mo lubos na kilala. O baka kilala mo na… pero ayaw mong tanggapin.”

Bahagyang tumango ang mentor. Hindi nagulat. Parang matagal na niyang naririnig ang ganitong kwento. Iba-iba lang ang mukha.

“Oh baka naman kilala mo na talaga pero alam mong salungat sa gusto mong paroonan?” sagot ng pastor. “Gab, hindi kita tatanungin kung sino. Hindi ko rin kailangang malaman ang detalye. Pero kailangan kong maging malinaw sa’yo.”

Umayos ng upo si Gabriel. Parang estudyanteng naghihintay ng grado.

“Sa pananampalatayang nais mong tahakin… kung ikaw ay talagang desidido… may mga hangganan talaga. Hindi dahil galit ang Diyos. Kundi dahil may mga bagay na hindi nakakatulong sa calling.”  patuloy ng pastor

Tahimik si Gabriel. Alam na niya ang direksyon ng usapan. Masakit, pero pamilyar.

“Ang mga kasalanan gaya ng kayabangan, pagnanakaw, katamaran, pagnanasa…” dagdag nito, “…lalo na sa hindi mo asawa at lalo na kung salungat sa disenyo na pinaniniwalaan natin ay hindi simpleng tukso. Isa siyang paanyaya. At bawat paanyaya, may kaakibat na desisyon.”

Hindi siya tinignan nang diretso. Parang ayaw itong gawing personal na sugat.

“Nabanggit mo sa akin dati ang pangarap mong maging pastor. At nakikita ko iyon. At naniniwala akong kaya mo. Magaling ka. Mahusay kang magsalita. At hindi lamang iyon. Marunong kang kumunekta hindi lamang sa tenga kundi maging sa puso at kalooban ng iyong tagapakinig. Dahil jan, nainiwala akong kaya mong maging mahusay na pastor. Ngunit kung gusto mong magpastor…” sabi ng pastor, mas mababa ang boses, “…kailangan mong tanungin ang sarili mo: alin ang mas mahalaga… ang pagtawag, o ang pansamantalang ginhawa?”

Napapikit si Gabriel. Hindi dahil nasaktan siya sa sinabi kundi dahil may parte sa sarili niya na sumasang-ayon sa sinasabi ng pastor ngunit may isang bahagi rin na nasasaktan dahil alam niya sa sarili niya na minsan, naniwala siyang walang mali sa kanya. Na kaya niyang magsilbi sa Diyos  kahit hindi siya straight.

“Ang mahirap po…” sabi niya, halos pabulong “…hindi naman po ako naghahanap ng ginhawa. Gusto ko lang pong maging tapat. Pero minsan, pakiramdam ko… ang pagiging tapat sa sarili ko ang mismong hadlang.”

Tumango ang pastor, ngayon ay mas malumanay.

“Hindi lahat ng nararamdaman ay kailangang sundan. Minsan, kailangan lang siyang kilalanin at bitawan.” tila kumirot ang puso ni Gabriel sa narinig. Bibitwan? Ganon ba talaga siya kasahol at ka-makasalanan at ang kanyang mga kapareha upang tuluyang bitawan upang masundan ang Diyos?

“Paano po kung hindi ko pa kayang bitawan?” tanong ni Gabriel, sa wakas ay tumingin. May takot sa mata. Hindi takot sa parusa kundi sa takot na baka hindi siya sapat.

“Hindi ka nag-iisa.” sagot ng mentor. “Pero hindi rin ibig sabihin nun na pwede mong dalhin ang lahat sa pulpito. May mga laban na personal muna.”

“Ngunit bakit po ba ito kailangang bitawan? Paano kung sa pananaw lang natin ito mali at hindi sa Diyos? Paano kung tayong mga tao lang ang nagsasabing bitawan ito ngunit hindi ang Diyos? Paano kung-” hindi na niya natapos ang sasabihin.

“Magbasa ka ng bibliya, Gabriel. Malinaw ang tagubilin ng Diyos doon. At huwag mong kalimutang magdasal. Mas lumalapit ang demonyo sa mga taong nais sumunod sa pagtawag ng Diyos.” at hindi nagtagal ay tumayo ang pastor at umalis sa kanyang harapan. 

Paglabas ni Gabriel ng opisina, dumiretso siya sa sanctuary. Wala nang tao. Patay ang ilaw maliban sa iilang bombilya sa altar. Umupo siya sa gitnang bangko, hawak ang gitara sa kandungan, pero hindi tumugtog.

Naalala niya ang katahimikan sa sasakyan. Ang mga salitang hindi binigkas. Ang pakiramdam na may mali hindi dahil may gusto siya, kundi dahil may bahagi siyang hindi niya kayang ipagmalaki sa Diyos. Bahagi ng kanyang sarili na natural ngunit kailangan niyang bitawan, ayon sa kanyang mga kasamahan.

Hindi niya hiniling na mawala ang damdamin. Hiniling lang niya na huwag siyang kainin nito.

“Lord…” bulong niya, walang arte, walang tamang linya “…kung tatawagin Mo ako, turuan Mo akong manatili kahit mahirap. Kahit may mga bagay akong hindi pa nauunawaan sa sarili ko. “

Nanatili siyang nakaupo roon nang matagal. Hindi gumaan agad. Hindi rin luminaw ang lahat. Pero sa unang pagkakataon matapos ang isang linggo, malinaw sa kanya ang isang bagay:

Hindi ang pagnanasa ang gumugulo sa kanya. Kundi ang tanong kung sino siya kapag pinili niyang sumunod sa gusto niya ng hindi ito binibitawan.

At sa tanong na iyon ay wala pa siyang sagot.

---

Hindi maingay ang bar… hindi ’yung tipong kailangang sumigaw para marinig ang sarili. May mga ilaw na dilaw, kaunting musika sa background, at apat na basong magkakalapit sa isang maliit na mesa sa sulok. Lahat sila Pilipino. Lahat sanay na sa ganitong gabi: trabaho buong linggo, konting alak para magpahinga sa sarili.

May isang nagbukas ng usapan, casual lang, parang nagtatanong ng panahon.

“Ready ka na bang umuwi ng Pilipinas?”

Hindi agad sumagot si Silas.

Napatingin lang siya sa baso niya. Amber ang laman ng kanyang basong iniinom at may manipis na yelo na dahan-dahang natutunaw. Sa tunog ng tanong, parang may pinto sa loob ng ulo niya na biglang bumukas.

Flashback…

Isang conference room. Isang mapa sa screen. Isang pulang marker na nakabilog sa isang lugar na matagal na niyang iniiwasang banggitin kahit sa sarili niya.

Pilot location: Philippines.

“So… as you can see, Silas, the Philippines is our pilot location for our project - your proposal. And I know this will be a very challenging one not just for you as the head of the project but for the company as well. So I need to know if you are holistically ready for this one?” tanong ng big boss ng kumpanya niya. 

Hindi kaagad siya nakasagot. Ngunit alam naman niyang wala siyang magagawa. 

“Re… ready sir!” napapalakpak ang lalaki sa unahan niya at nagbigay ng signal upang simulan na ang paghahada para sa launching ng porject sa Pilipinas. 

End of flashback.

Hindi lang bansa ang bumalik sa isip niya kundi maging ang lungsod. Mga kalsadang kabisado ng katawan kahit matagal nang hindi tinatapakan. Isang pangalan na matagal na niyang sinasanay ang sarili na huwag banggitin. Isang alaala na hindi na sumisigaw, pero hindi rin tuluyang nanahimik. Ramdam niya ang halo ng pakiramdam: tuwa at kaba, yabang at takot. Handa siya sa project. Sa numbers, sa logistics, sa pressure. Alam niya ang gagawin. Alam niya kung paano manalo.

Ang hindi niya alam: kung handa na ba siyang huminga ulit sa lugar kung saan siya nagloko, nalunod, nakasakit, at nasaktan.

Doon pa. Sa mismong siyudad kung nasaan ang taong minahal niya—at, sa kabila ng lahat, minamahal pa rin niya sa paraang hindi na niya kinokontra, pero hindi rin inaamin nang malakas.

“Hoy!” may tumapik sa braso niya. “Earth to Silas.”

Bumalik ang ingay ng bar. Ang tawa sa kabilang mesa. Ang tunog ng basong nagbanggaan.

“Sorry. Sorry.” sabi niya, bahagyang ngumiti. “Nawala lang.”

“So?” ulit ng isa, hindi mapilit. “Ready ka na ba?”

Huminga siya. Isang mahabang hinga. Parang naghahanda sa sagot na ayaw niyang marinig kahit galing sa sarili niya.

“Wala naman akong choice.” sabi niya, sabay ininom ang kalahati ng laman ng baso. Ramdam niya ang init na bumaba sa dibdib. “Trabaho ’yon. Doon dinala ang proposal. Ibig sabihin, doon kailangan. Tsaka project proposal ko ’to eh. Dapat nandoon talaga ako.”

May katahimikan sandali. Hindi awkward kung ’di respetado. Alam nilang lahat ang ibig sabihin ng trabaho kapag sinasabi niya iyon. Alam din nilang may mga bagay siyang hindi kinukuwento.

“Walang personalan, ika nga.” dagdag niya, mas para sa sarili kaysa sa kanila. “Business lang.”

“Lagi mo namang sinasabi ’yan at alam kong napapangatawanan mo. Sana this time, mapangatawanan mo pa rin.”  May isang tumawa nang mahina.

Ngumiti si Silas, pero hindi umabot sa mata. Itinaas niya ang baso.

“Cheers!” sabi niya. “Sa mga desisyong hindi natin pinili, pero kailangan pa ring panindigan.”

Nagtagpo ang mga baso. Tunog ng salamin sa salamin.

Uminom siya ulit, mas mabagal ngayon. Sa pagitan ng mga higop, malinaw sa kanya ang isang bagay na hindi niya kayang sabihin sa mesa: Handa siyang bumalik para sa trabaho. Pero kung handa ba siyang bumalik sa lahat ng naiwan doon, iyon ang tanong na hindi kayang sagutin ng kahit ilang baso pa. Sapagkat kung gusto at gusto lamang din naman. gusto niya. Ngunit kaya na ba ng konsensya niya? Kaya na ba siyang tanggapin muli ng nasaktan niya?

Tahimik siyang umupo, nakikinig sa usapan, nakikisabay sa tawa kapag kailangan. Pero sa loob-loob niya, alam niyang ang pag-uwi na ’yon ay hindi simpleng biyahe. Isa itong pagharap. At hindi pa niya alam kung anong klaseng tapang ang kakailanganin niya kapag dumating na ang araw na iyon.

---

Umuulan nang malakas sa labas ng parking lot.

Ang tunog ng patak sa bubong ng sasakyan ay parang mabagal na tambol. Paulit-ulit, walang pakialam sa oras. Naka-upo si Silas sa driver’s seat, isang kamay nasa manibela, ang isa’y nakasabit lang sa gilid habang pinaandar niya ang makina. Umiilaw ang dashboard, malamlam, sapat para makita ang pagod sa sariling repleksyon sa salamin.

Pagod siya. Hindi lang sa alak. Hindi lang sa usapan sa bar. Kung hindi sa mga tanong sa kanyang sarili na hanggang ngayon ay wala pa ring sagot.

Habang umaandar ang sasakyan palabas ng parking, doon niya ito nakita. Isang lalaki na nakasilong lang sa gilid, walang payong, malinaw na naghihintay ng masasakyan. Basa ang buhok, dumikit na sa noo. Manipis ang suot na jacket, halatang hindi sapat laban sa ulan. At kahit nasa labas, kahit malamig ang gabi, may kakaibang liwanag sa kanya parang hindi siya kabilang sa dilim ng paligid.

Twink.

Naalala ni Silas ang mga sandaling nasa bar pa sila. Kung paano niya naramdaman ang tingin nito sa kanya. Hindi bastos, hindi rin palihim. Diretso. Walang takot.

Bahagya niyang binagalan ang takbo ng sasakyan.

Nang mapadaan siya sa tapat ng lalaki, napatingin siya nang buo. Malinaw sa ilaw ng poste ang anyo nito. Maamo ang mukha, maputi, makinis ang balat na parang hindi sanay sa gaspang… sa kama. Lean ang katawan. Hindi payat, may linya ng muscle sa braso at leeg, sapat para sabihing inaalagaan ang sarili pero hindi nagyayabang. May kabataan sa tindig nito, pero may kumpiyansa sa paraan ng pagtayo. Hindi siya mukhang nawawala. Mukha lang siyang… naghihintay.

Bumagal ang tibok ng dibdib ni Silas.

Hindi ito pagmamahal. Hindi rin ito lungkot. Ito ’yung uri ng pagnanasa na dumarating kapag pagod ka nang mag-isip. Kapag gusto mo lang maramdaman na may kontrol ka pa rin sa isang bagay.

Naalala niya ang huli. Ang gabing nahuli sila ni Seth. Ang biglaang init. Ang kaguluhan. Ang pakiramdam na may hawak siyang kapangyarihan at kasabay noon, ang pagkasira.

Napamura siya nang mahina. Ngayon niya ito muling naramdaman.

Hindi na siya bata. Alam na niya ang panganib ng mga ganitong sandali. Alam niya rin kung paano sila nagsisimula—mga desisyong ginagawa dahil lasing, basa, at mag-isa. Pero hindi siya huminto. Sa halip, ibinaba niya ang bintana.

“Hey…” tawag niya, sapat ang lakas para marinig sa ulan.

Lumingon ang lalaki, bahagyang nagulat, pero walang takot sa mata. Lumapit ito ng kaunti, sapat para makita ni Silas ang maamong ngiti na parang tanong.

“Where are you headed?” tanong ni Silas, diretso.

Binanggit ng lalaki ang isang lugar. Isang address na pamilyar. Dinaanan niya iyon pauwi. Saglit na katahimikan ang namagitan sa kanila. Ulan. Ilaw. Hininga. Sinulyapan ni Silas ang oras. Sinulyapan ang daan sa unahan. Sinulyapan muli ang lalaki. Basa, malamig, pero nakatayo pa rin nang tuwid, parang sanay na may humahamon sa kanya.

Sa impluwensya ng alak, at ng lahat ng pinigil niyang gabi, sumagi sa isip ni Silas ang isang ideyang hindi niya tinaboy agad. Isang imahen na hindi detalyado, hindi malinaw pero sapat para maramdaman ang init sa sikmura. Isang sandaling siya ang may kontrol. Siya ang nagdidikta. Walang nakaraan. Walang pangalan.

Isang gabi lang.

Huminga siya nang malalim.

“Get in.” sabi niya, binuksan ang pinto sa passenger side. “I’ll give you a ride.”

Umilaw ang mga mata ng lalaki hindi sa tuwa, kundi sa pagkilala sa bigat ng alok. Hindi ito simpleng sakay. Alam nilang pareho iyon. Sumakay ang lalaki. Isinara ang pinto. Umusad ang sasakyan pabalik sa kalsada, sinasabayan ng ulan at ng ingay ng lungsod.

Hindi nagsalita si Silas.

Hindi rin umatras.

Itutuloy…

2.4

Umaga ng Martes sa Estados Unidos. Tatlong oras bago ang scheduled flight, nakarating si Silas sa airport. Bitbit ang lahat ng dokumento sa paglipad pati na rin ang kinakailangan para sa trabaho, naupo siya sa airport lounge at binuksan ang laptop at telepono. Nagbigay siya ng update sa kanyang mga boss at katrabaho.

Maya-maya, sa pagal ng pag-iintay, biglang bumigat ang talukap ng kanyang mata at dito ay tuluyan na siyang hinatak ng panaginip.

Bumalik sa kanyang panaginip ang pangyayari isang linggo na ang nakaraan. Ang isang tagpo na kung saan dinala niya sa kaniyang bahay ang isang binatang kano matapos niya itong pick-up-pin mula sa bar upang sana kanain.

Pagkasakay na pagkasakay pa lang nito sa kaniyang sasakyan ay dala ba nito ang ngiti at aura na hinding hindi niya kayang hindian. Isang klase ng dating na may kumpiyansa ngunit hindi mayabang. Isang uri ng kumpiyansa na alam niyang magugustuhan niya lalo na pagdating sa kama.

“You want to sleep on my place?” alok ni Silas.

Nasabi niya ito dahil nabuo na ang plano niya sa kanyang isipan. Siguro ay hindi naman masama kung rerewardan niya ang sarili. Wala naman sigurong masama kung gustuhin niyang ilabas ang init ng katawan at magpaka-dominante sa isang kaaya-aya at ubod ng gandang binatang sakay niya ngayon.

“Only if I’m not getting you in trouble with anyone.” napangiti lang si Silas at dire-diretsong nagmaneho.

Sa byahe pa lang, ubod na ng tigas ang kanyang alaga.

“I hope you don’t mind. “ wika ng binata at saka inalis ang sweater nito. Dahilan upang malantad ang see-through sando na suot nito.

Mas lalong natakam si Silas ng makita ang hubog nito. Imbis na kambyo ang mahawakan niya, legs ng binata ang hinimas nito. Bilang ganti, kinapa naman ng binata ang batuta ni Silas. Hindi malaman ni Silas kung papaanong walang hirap na naipasok ng binata ang kanyang kamay sa kanyang slacks ng walang kahirap hirap at pagdaka’y sinakal ang kanyang tarugo.

“Ohhh. Fuck. Your hands are hot.” atungal ni Silas.

“My mouth and my hole is much hotter.” panunukso ng twink.

Pinalipad ni Silas ang kotse. Mahigpit ang kapit niya sa kambyo upang humarurot ito habang may isang mainit na kamay na nakahawak rin ng mahigpit sa kanyang batuta. Taas. Baba. Taas. Baba.

Nang makapasok na sila sa loob ng bahay , tahimik lamang ang binata. Wari’y nag-aantay ng kanyang pag-sunggab. Nakaupo ito sa gilid ng kama, may ngiting parang hindi humihingi ng permiso.

Mas napagmasdan niya sa ilalim ng ilaw ang kanyang bisita. Maputi ang balat, makinis, may init na hindi kailangang ipaliwanag. Hindi payat, hindi rin sobra. Sakto lang, sapat para maakit ang mata. May tikas sa galaw, may kumpiyansang hindi bastos, pero mapang-akit.

Sa pag-uusap ng kanilang mata ay tila nagsimula na sila. At sa bawat hakbang nito palapit, ramdam ni Silas kung paanong unti-unting bumibigat ang hangin sa paligid. Parang mabagal ang oras sa panaginip. Isa-isang nalalaglag ang mga piraso ng damit. Hindi minamadali, hindi rin pinipigilan. May titig na nananatili, may hiningang nagiging mas mabigat kaysa kanina.

Nahuli ni Silas ang sarili niyang nakatitig, hindi lang sa anyo ng twink, kundi sa reaksiyon nito sa kanya. Kung paanong napapanganga ito ng nasilayan nito ang kanyang katawan, kung paanong tila sinusukat ang bawat linya ng kanyang katawan na parang obra. May init. May tensiyon. May sandaling gusto niyang sumunod. Hanggang sa brief na lamang niya ang natira.

“You look so fucking hot.” ani ng twink. “I bet you’re much hotter in bed.”

“Definitely. Hotter… and harder. “ kinuha ni Silas ang kamay nito at saka muling isinuot sa brief nito na natitira niyang suot.

Muli itong pinaglaruan ng twink. Napapanganga si Silas sa bawat sensasyon. Mas naging marahas ang paglalaro ng twink sa sandata niya dahilan upang ito ay lumantad.

“Fuck. You’re really hung.” komento ng kaniyang kaniig.

“You think you can take it?” panunukso ni Silas.

“Watch me.” pagkatapos noon ay akmang umamba ng halik ang binata ngunit napaatras si Silas.

At doon, sa eksaktong sandaling iyon, may biglang sumingit sa isip ni Silas.

Si Aiden.

Hindi bilang alaala ng katawan, kundi bilang bigat sa dibdib. Isang mukha. Isang tanong. Isang pakiramdam na parang may mali. Parang may nilalabag siyang hindi naman nila napag-usapan, pero malinaw sa kanya. Ang init ay biglang napalitan ng kirot. Ang pagnanasa, ng konsensya.

Biglang umurong ang panaginip. Nawala ang twink. Nawala ang kama. Nawala ang init.

Nagmulat ng mata si Silas, biglang gising, dibdib ay mabilis ang pag-angat-baba. Saglit siyang napapikit ulit, parang umaasang babalik ang panaginip o baka umaasang tuluyan na itong mawala.

Hindi na ito bumalik.

Sa alaala niya, malinaw kung paano iyon nagtapos sa totoong buhay. Hindi niya itinuloy. Hinatid na lang niya ang twink pauwi, tahimik ang biyahe, magalang ang paalam. Ang orihinal na plano ay sa kanya matulog. Ito ay nanatiling plano lang. Walang paliwanag na ibinigay, walang tanong na sinagot. Pareho silang umuwi na may kanya-kanyang iniwang damdamin.

Isang anunsiyo ang biglang tumunog sa lounge. Boarding call.

Huminga nang malalim si Silas at inayos ang sarili. Tumayo siya, isinabit ang bag sa balikat, at habang naglalakad papunta sa gate, alam niyang dala niya hindi lang ang proyekto at responsibilidad kundi ang isang damdaming pilit niyang tinatakbuhan, kahit saan pa siya dalhin ng trabaho.

---

Biyernes ng gabi.

Malambot ang ilaw sa loob ng simbahan, parang sadyang pinapakalma ang bawat paghinga. Tahimik ang mga tao, pero sa katahimikang iyon, may mga pusong maingay—punô ng tanong, punô ng alaala. Nasa gitna si Aiden, katabi si Gabriel. Hindi sila magkalapit nang todo, pero hindi rin magkalayo. Isang espasyong sanay na silang panindigan.

Patapos na ang preaching.

“May mga taong umaalis sa buhay natin…” wika ng pastor, mabagal ang pagsasalita, parang sinisiguradong bawat salita ay may pupuntahan. “At may mga taong… bumabalik. “

Napakurap si Aiden.

“Hindi lahat ng pagbabalik ay sagot sa panalangin.” dugtong nito. “Minsan, ang pagbabalik ay tanong. Minsan, ito’y paalala. At minsan—pagsubok.”

Tahimik ang simbahan. Walang umuubo. Walang gumagalaw.

“May mga pagkakataon…” patuloy ng pastor, “na akala natin tapos na. Na naisara na natin ang pinto, nailibing na ang sakit, naka-move on na tayo. Pero bigla na lang may babalik—isang pangalan, isang mukha, isang alaala. At doon natin marerealize… hindi pala lahat ng iniwan natin ay lubos na binitiwan.”

Parang may humigpit sa dibdib ni Aiden. Hindi niya namalayang napakapit siya sa sarili niyang mga daliri.

“Kapag may bumalik…” ani ng pastor, “…huwag agad isipin na kailangan mo silang papasukin muli sa buhay mo. Hindi rin ibig sabihin na kailangan mo silang itaboy. Ang tanong ay: Bakit sila bumalik? At higit sa lahat, bakit ka naapektuhan?”  Saglit na huminto ang pastor, tila hinahayaang bumigat ang tanong sa hangin. “May mga pagbabalik na para sa pagkumpleto. May mga pagbabalik na para sa kapatawaran. At may mga pagbabalik na para lang ipaalala sa atin kung gaano na tayo kalayo mula sa dati nating sarili.”

Hindi lumingon si Aiden kay Gabriel, pero ramdam niya ang presensya nito. Hindi mapanghimasok, hindi mapilit. Parang bantay lang ng katahimikan.

“Kung may bumalik sa buhay mo…” pagtatapos ng pastor, “…huwag mo agad tanungin kung ano ang gusto nila. Tanungin mo muna ang sarili mo: “Ano ang binago ng pagkawala nila sa’yo? At handa ka na bang harapin iyon, kahit walang kasiguraduhan ng kasagutan?”

Tumahimik ang lahat. At sa katahimikang iyon, may isang pangalan sa isip ni Aiden na hindi niya sinasadya pero hindi rin niya itinanggi. Hindi niya alam kung bakit. Hindi niya alam kung kailan. Ang alam lang niya, may mga pagbabalik talagang hindi inaanyayahan… pero hindi rin basta-basta tinatalikuran.

Pagkatapos ng huling awit, sabay silang tumayo. Walang usap. Walang tanong. Sa labas ng simbahan, malamig ang hangin, may bahagyang amoy ng ulan.

“Ihahatid kita?” maingat na tanong ni Gabriel habang naglalakad sila papunta sa sasakyan.

Sandaling nag-alinlangan si Aiden. Bumalik sa isip niya ang huling beses. Ang mga nangyari, ang mga salitang hindi nila natapos, ang hiya na parang kumapit sa balat niya.

“Sa mall na lang ako.” sagot niya sa huli, pilit na ngumiti. “Mag-iikot lang ako saglit.”

Tumango si Gabriel. Walang pagtutol. Walang pagtataka. Parang nauunawaan na niya kahit hindi sinasabi. Sa mall, nalunod si Aiden sa liwanag at ingay. Pumasok siya sa mga tindahan na wala talagang bibilhin, nanood ng trailer sa sinehan kahit hindi naman manonood, umupo sa café at pinanood ang mga taong may kanya-kanyang mundo. May mga sandaling gumaan ang dibdib niya. May mga sandaling nakalimot siya kahit panandalian lang.

Nang pauwi na siya, huminto siya sa tawiran. Pula pa ang ilaw. Nakatayo siya roon, hawak ang strap ng bag, pagod pero mas malinaw ang isip kaysa kanina. At doon niya nakita. Isang anyo sa kabilang gilid ng kalsada. Madilim. Bahagyang natatakpan ng anino at ilaw ng sasakyan. Pero may pamilyar na tindig. Isang paraan ng pagtayo na hindi niya kailanman nakalimutan.

Nanikip ang dibdib niya.

“Hindi puwede.” bulong niya sa sarili. “Nasa Amerika siya.”

Pero sigurado siya.

Silas.

Mabilis niyang hinanap ang mukha sa gitna ng mga tao. Lumakad siya nang isang hakbang pasulong, saka isa pa. Tumaas ang ilaw. Gumalaw ang mga tao. At sa isang kisapmata, nawala ang anyo. Nilamon ng dami, ng galaw, ng lungsod. Napatigil si Aiden. Napakapit siya sa sarili niyang balikat, parang nilalamig bigla.

Siguro namalikmata lang siya. Siguro pagod lang siya.

Huminga siya nang malalim, tumawid, at naglakad palayo dala ang isang tanong na hindi pa handang sagutin, at isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang nagising.

---

Tahimik ang bahay nang makauwi si Gabriel.

Isinara niya ang pinto nang marahan, parang ayaw niyang guluhin kahit ang sariling isip. Inilapag niya ang susi sa mesa, hinubad ang sapatos, at naupo sandali sa gilid ng sofa hindi dahil pagod ang katawan, kundi dahil mabigat ang dibdib.

Sa mall nagpababa si Aiden.

Hindi niya tinanong kung bakit. Hindi na rin siya nag-insist. Sa isang banda, mas maayos na ’yon. Mas ligtas. Mas malinaw. Mas iwas sa mga posibilidad na ayaw na nilang ulitin—ang gabing pareho silang nadala, pareho silang hindi handa.

Pero bakit mall? Bakit parang bigla siyang umatras? Huminga siya nang malalim at tumayo, nag-ayos ng gamit. Inayos ang Bible sa mesa. Tinupi ang jacket. Mga galaw na mekanikal—sanay, paulit-ulit—parang iyon na lang ang paraan niya para hindi tuluyang mag-isip.  Pero kahit anong iwas, bumabalik pa rin.

Si Aiden, kanina sa simbahan. Tahimik. Nakikinig. Parang may dinadalang tanong na hindi binibigkas.

Napailing siya.

“Lord…” mahina niyang bulong, “…hindi ko rin alam.”

Katatapos lang niyang maghugas ng kamay nang biglang tumunog ang cellphone niya sa mesa.

Caller ID: Pastor Eli

Napatingin siya sandali bago sinagot.

“Pastor. “ bati niya, mahinahon.

“Gabriel.” sagot ng boses sa kabilang linya, pamilyar, kalmado. “Naka-uwi ka na?”

“Opo. Kakauwi lang.”

“ May oras ka ba sandali? Hindi ito emergency… pero mahalaga.“  Tumango si Gabriel kahit hindi ito nakikita.  

“Opo. Sige po.”

May ilang segundong katahimikan, parang pinag-iisipan ng mentor niya kung paano sisimulan.

“Gab…” wika nito sa wakas, “…matagal na kitang inoobserbahan. Hindi lang bilang leader, kundi bilang tao.”  Hindi umimik si Gabriel. Nakinig lang. “Alam kong hindi naging madali ang nakaraang taon para sa’yo. Maraming pagbabago. Maraming personal na pinagdaanan. Pero sa kabila niyon, nanatili ka. Hindi ka umatras.”

Napapikit siya sandali.

“Salamat po.” mahina niyang sagot.

“May binabalak ang church.” diretso nang sabi ng pastor. “Mag-e-expand kami sa Quezon. Bagong community. Bagong simula. Kailangan namin ng isang taong pwedeng ipadala upang hindi lang magturo, kundi matutong mas humawak ng mga tao.”

Biglang bumigat ang hinga ni Gabriel.

“Quezon po?”

“Oo. Hindi naman permanent. Magtatagal nga lamang doon. Training ground kumbaga. Para mahasa ka pa. Para makita mo kung paano ka gagalaw kapag wala ka sa comfort zone mo.”

Tahimik siya. Tumitig sa sahig. Sa loob ng ilang segundo, maraming bagay ang dumaan sa isip niya—ang bahay, ang simbahan, ang routine… at si Aiden.

“Hindi mo kailangang sagutin ngayon.” dagdag ng pastor, tila nababasa ang katahimikan. “Gusto ko lang malaman mo na pinagkakatiwalaan ka namin. Pero mas mahalaga kung handa ka.”

Handa.

Sa lahat ng tanong na dumaan sa kanya nitong mga huling buwan, iyon ang pinakamatapang.

Handa ba siyang umalis? Handa ba siyang palawakin ang mundo niya? Handa ba siyang ilayo ang sarili kahit sa mga taong hindi niya sinasadyang pinanghahawakan?

“Pastor…” marahan niyang sabi, “pwede po ba akong mag-isip muna?”

“Syempre!” sagot agad nito. “Iyan ang tamang gawin.”

Napatango si Gabriel. “Salamat po… sa tiwala.”

“Magdasal ka.” paalala ng pastor. “Hindi lahat ng pag-alis ay pagtalikod. Minsan, paraan ’yan para mas malinaw kang makabalik.”

Nagpaalam sila at pinatay ni Gabriel ang tawag. Nanatili siyang nakatayo sa gitna ng sala, hawak ang cellphone, parang biglang lumuwag pero sabay bumigat ang mundo.

Quezon. Bagong lugar. Bagong hamon.

At sa kung anong dahilan, naisip niya si Aiden. Kung paano ito tumingin kanina, kung paanong parang may iniwasan, kung paanong may pagitan na naman silang dalawa… kahit wala namang malinaw na label.

“Hindi ko alam.” bulong niya sa sarili.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, ramdam niyang may paparating na pagbabago at hindi niya alam kung handa ba siyang salubungin ito, o kung natatakot lang siyang iwan ang mga bagay na hindi niya pa rin lubos na nauunawaan.

Itutuloy…

2.5

Sabado ng hapon.

Mainit ang araw pero may hangin na parang may dalang ulan. Iyong tipong hindi mo alam kung uulan ba o hindi. Katulad ng pakiramdam na hindi mo rin matukoy kung saan papunta. Parang isang bagyong tahimik na nagtatago sa likod ng normal na araw, at siya lang ang nakakaalam na darating ito.

Naglalakad si Aiden sa labas ng mall na pinuntahan niya kagabi. Hindi niya planong bumalik, hindi siya dapat nandito. Pero narito siya. Pumapaimbulog ang kanyang mga iniisip sa bawat hakbang:

“Bakit nga ba ako nagpunta? Ano ba talaga ang hinahanap ko?”

May pakiramdam siyang kailangan niyang makita. Hindi tao. Hindi sagot. Parang isang tanong na lumulutang sa hangin at hinahanap ng kanyang isip. Isang bagay na ayaw niyang tanggapin ngunit pilit na binubusisi.

Parang may gusto siyang patunayan sa sarili, hindi sa iba. Na mali siya. Na wala talagang Silas. Na lahat ng nakaraang alaala, init, tensyon, siguro’y nagkaroon lang ng sobrang bigat sa ulo niya. Isang ilusyon na pinaglaruan ang isip niya.

Huminto siya sa mismong tawiran kung saan niya nakita ang anino kagabi. Pareho ang ilaw. Pareho ang ingay. Pareho ang dami ng tao. Pero wala na. Walang anino. Walang pamilyar na kilos. Ang lungsod ay nagpatuloy sa sarili nitong ritmo, hindi iniintindi ang kanyang kaguluhan.

Napatawa siya nang bahagya, pilit.

“Tanga ka rin eh.” bulong niya sa sarili. “Anong hinahanap mo? Parang gusto mo lang ng drama sa buhay mo.”

Huminga siya nang malalim. Pagod lang. Overthinking lang. Dahil sa preaching. Dahil sa mga salita ng pastor na tumagos sa puso niya at nag-iwan ng bakas ng tanong: ‘Bakit ka naapektuhan?’

Lahat may explanation. Dapat may explanation. Dapat may rason kung bakit bumalik sa alaala ang mukha ni Silas. Dapat may lohika sa pakiramdam na hindi niya kayang iwasan. Pero habang tumatalikod siya, may kung anong kumirot sa dibdib niya. Hindi dahil may nakita siya. Kundi dahil wala. Dahil sa kawalan. 

Naglakad siya nang dahan-dahan, sinusukat ang bawat hakbang, pilit kinokontrol ang ritmo ng paghinga. Pumunta siya sa kalsada, huminto sa gilid, hinawakan ang strap ng bag sa balikat niya. Muling nagtanong sa sarili,

“Ano ba ang gusto ko? Ano ba ang tama?”

Mabilis siyang napaisip sa mga darating na araw. Lunes. Meeting sa international partners. Dapat nakapokus siya sa trabaho. Dapat malinaw ang isip niya, handa sa mga desisyon na hindi pwedeng balikan. Hindi pwedeng maging distracted ng alaala, ng init, ng kung anong naramdaman niya.

Napatingin siya sa mga tao sa paligid. Ang bawat isa’y may sariling mundo. Nakita niya ang sarili niyang kakulangan sa konting distansya. Kailangan niyang bumalik. Kailangan niyang ayusin ang sarili, tapusin ang mga nakabinbing gawain sa apartment. Dito, ngayon, sa mall, nagwawala lang ang isip niya sa kung ano ang wala at hindi na pwedeng makuha.

“Okay. Tama na ’to.” bulong niya, pilit na may kasiguraduhan sa boses. “Babalik na ako. Magfo-focus na sa trabaho para sa lunes, handa ako. Hindi ako palutang-lutang.”

Tumalikod siya at naglakad palayo, mas mabilis na ngayon ang hakbang, mas malinaw ang isip. Hindi niya alam kung kailan o kung paano babalik si Silas sa buhay niya… kung babalik man at kung gugustuhin man niya. Pero sa ngayon, may kasiguraduhan siya sa isa: dapat may direksyon siya, may layunin, at may hakbang na kayang hawakan ng sarili niyang kamay. Taon na ang nakakalipas, dapat nakausad na siya.

---

Sa loob ng isang building, ilang kanto lang ang layo mula sa mall, nakatayo si Silas sa harap ng glass window ng opisina.

First day.

Maayos ang lahat. Mabilis ang usapan. Diretso ang trabaho. Walang sablay. Exactly how he likes it.

Hindi niya kailangan ng sobra-sobrang paliwanag. Hindi niya kailangan ng drama. Straightforward, malinaw, efficient—lahat ng dapat gawin, ginagawa.

“Sir, okay na po yung initial setup. Waiting na lang sa go signal ninyo.” wika ng subordinate niya na kasama niya sa project.

Tumango siya, maikli ngunit malinaw.

“Send me the report. I’ll review.” Simple. Malinaw. Walang emotional involvement.

Bumalik siya sa upuan, maayos ang posture, kontrolado ang bawat galaw. Pero habang naglalagay siya ng files sa desk, napatingin siya sa labas. Sa kalsada. Sa mga taong naglalakad. Sa mga pamilyar at hindi pamilyar na mukha.

Hindi niya alam kung bakit. Wala namang dapat hanapin. Wala namang dapat balikan. And yet, may kung anong pakiramdam na hindi niya maalis—parang may malapit. Hindi tao. Hindi alaala. Kundi posibilidad. Isang posibilidad na, kahit hindi niya inaasahan, ay bumabalik sa isip niya nang di-inaanyayahan. Parang isang sandali ng “what if” na hindi niya kayang i-shake off.

At doon, sandali lang, may panandaliang tanong na sumagi sa isip niya—where is he now? What is he doing?

Hindi niya gustong aminin, hindi rin niya kailangan sagutin. Hindi ito parte ng trabaho. Hindi dapat nakakaapekto sa decision-making niya. Pero hindi rin niya mapigilan ang pansin.

Kung hindi lang tinted ang glass ng opisina, marahil ay nakita siya ni Aiden. Kung tumingin lang ito pataas, sa halip na nakatingin sa malayo, makikita niya ang buong katahimikan ng workspace ni Silas na halos katapatan lang ng bintanang tinitingnan niya, kahit mataas ang floor.

Sandaling huminto si Silas sa pag-aayos ng monitor, naglakad ng bahagya papalapit sa bintana, hinawakan ang frame nito. Alam niyang wala namang makikita. Walang sinuman ang nakakaalam sa mga detalye ng momentong iyon maliban sa kanya. Ngunit ang posibilidad lang na iyon, na maaaring sumalubong sila sa kahit na panandaliang tingin, ay sapat na para palakasin ang tibok ng dibdib niya, na parang may hindi nakikitang tension sa hangin.

Napalingon siya sa stack ng mga files, umiling, at bumulusok sa upuan.

“Focus!” muling sabi niya sa sarili.

Habang inaayos ang workspace, habang inaayos ang mga numero at detalye para sa presentation, alam niyang hindi lang basta reports ang iniisip niya. Lunes, Philippine partners. Kailangan maayos ang lahat. Kailangan malinaw ang bawat argumento. Kailangan niyang maging perfect.

Ngunit kahit gaano niya pilitin, may paalala sa kanya: kahit sa gitna ng control at precision, may mga bagay na hindi maalis. Mga alaala at damdamin na parang nakatambay sa subconscious. Isa sa mga iyon si Aiden. Hindi siya umaasang makikita siya. Sa laki ba naman ng lungsod, ano ang tsansang magkatagpo ang landas nila?Hindi rin siya nagpapakaba. Pero may banayad na tanong sa isip niya na hindi niya masagot:

What if he were here? Would it change anything?

At iyon ang babalik sa isip niya tuwing hihimlay siya sa apartment mamaya: Trabaho muna. Lunes. Partners. Focus.

Pero kahit sa pagdadalang isip na iyon, alam niya, somewhere deep down, may posibilidad pa ring nakatambay.Parang paalala na may bahagi sa kanya na hindi basta-basta nakalimot, hindi basta-basta nakaiwas, kahit gaano niya kaayos ang kanyang mundo ngayon.

---

Alam ni Silas na gabi na siya uuwi. Sa daraanan niya, muli niyang masisilayan ang hotel kung saan sila nabuko ni Seth. Tandang tanda pa ni Silas kung ano ang histura ng namumugtong mata noon ni Aiden. Tanda pa rin niya ang pakiramdam na tila binalot ng lamig ang kanyang katawan. Sandaling napahinto siya sa tabi ng kalsada, bahagyang ibinaba ang bintana, at naalala ang lahat: ang confrontation, ang tensyon sa pagitan nila, pati na rin ang katahimikan pagkatapos ng bawat salita.

Isang flashback. Isang sandali sa hotel lobby, si Aiden na nakatingin sa kanya na may halong pighati at disgusto. Si Gabriel na tahimik ngunit matatag na parang bantay na handang sumunggab sakaling kantiin, at ang kanya mismong damdamin, na nag-uumapaw sa pagnanais at pagsisisi nang sabay.

Napapailing siya, bahagya ngiti na may halong kirot.

“If only I did better.”

bumulong sa sarili.

“If only I handled it differently.”

Ngunit umiling siya. Shrug. Wala na. Hindi na maibabalik. Ang oras, ang tao, ang pagkakataon—lumipas na. Lumingon siya sa kalsada, hininga nang malalim, at saka isinindi ang makina ng kotse. Mahigpit ang kapit sa manibela. Habang lumalayo ang ilaw ng hotel sa likuran, binura niya sa isip ang nakaraan, pinili ang forward. Mabilis na takbo, mabilis na pag-ikot ng mundo.

Walang kasiguruhan, pero may kontrol. Exactly how he likes it.

---

Sa kabilang dulo ng lungsod…

Nakaupo si Gabriel sa loob ng simbahan. Tahimik. Walang tao.

Halos naririnig lang niya ang sariling hininga at ang tunog ng papel na bahagyang nagguho sa pagitan ng mga daliri niya.

Biglang kumalampag sa katahimikan ang tunog ng sasakyan sa labas. Harurot at umalingawngaw sa buong simbahan, parang tumatalbog sa mga dingding at sahig. Napakunot siya ng noo. Hindi niya alam kung sino iyon. Lingid sa kaalaman niya’y si Silas iyon. Hindi niya alam kung may dapat siyang marinig o hindi. Ang tanging alam niya, nakakaistorbo ito sa katahimikan na pilit niyang hinahanap.

Huminga siya nang malalim.

“Focus.” bumulong niya sa sarili, pero halatang hindi niya kayang pilitin.

Hawak niya ang papel na may nakasulat na detalye ng Quezon assignment. Binasa niya ito kanina pa. Paulit-ulit. Pero hindi niya talaga binabasa. Ang mata niya nakatingin lang sa linya, sa salita, sa numero habang ang isip niya ay palayo.

Iniisip niya si Aiden. Hindi bilang problema. Hindi bilang sagabal sa trabaho. Kundi bilang tanong. Bilang pagkakaalam na kahit anong pilit niyang ayusin ang sarili, may puwang sa puso niya na hindi niya mapigilan.

“Kung aalis ako…” bumulong siya sa sarili, halos parang panalangin. “Ano ang maiiwan? Ano ang hindi ko mababago?”

Huminga siya nang malalim, napakapit sa hawak ng papel, na parang may bigat sa bawat salita.

“Kung mananatili ako…” sunod na tanong niya. “Ano ang hindi magbabago? Ano ang pipiliin kong hayaan na manatili sa buhay ko, kahit na hindi ko kayang kontrolin?”

Napabuntong-hininga siya. Tahimik. Walang sagot. Walang boto. Pero may gumagalaw sa loob niya. Hindi kapayapaan, hindi takot, kundi isang desisyon na paparating pa lang.

At habang iniikot ang isip niya sa posibilidad ng Quezon assignment, may isang pakiramdam na unti-unting lumalakas:

Kung tatanggapin niya ang offer, kung iiwan niya ang sarili sa bagong lugar, mararamdaman niya. Hindi kaagad, hindi malinaw, pero darating ang sign.

Isang tanda na ang mga bagay, ang tao, at ang mga alaala na iiwan niya dito sa simbahan ay magiging maayos.

Hindi kailangang lahat ay nakikita niya sa ngayon. Hindi kailangang maramdaman niya agad. Pero mararamdaman niya sa katahimikan, sa mga tunog ng lungsod, sa bawat paghinga ang katiyakan na kahit malayo siya, may mga bagay na pinangalagaan at maayos na nakalagay sa tamang lugar.

“Lord…” bumulong siya, halos walang boses. “…hindi ko alam kung alin ang tama. Pero… sana, kung tama ang desisyon na ito, ipakita mo sa akin na maayos ang mga iiwan ko.”

At sa katahimikan ng simbahan, sa pagitan ng harurot ng sasakyan at ng kanyang sariling hininga, may pakiramdam siya ng pag-ikot sa loob ng sarili. Hindi desisyon, hindi problema, kundi isang posibilidad. Isang posibilidad na, balang araw, kailangan niyang tanggapin at harapin, kahit na hindi pa niya alam kung paano.

---

Tatlong landas. Mas papalapit. Mas nagiging totoo.

At sa pagkakataong ito, hindi na ito basta pakiramdam lang.

Malapit na.

Sa bawat hakbang na tinatahak ng isa, bawat desisyon na ginagawa ng isa pa, at bawat alaala na bumabalik sa isa, tila nag-aayos ang mundo sa paraan na hindi nila nakikita pero mararamdaman.

Hindi sila nakikita ng isa’t isa sa sandaling ito. Ngunit ang bawat kilos, bawat paghinga, bawat tanong sa puso nila ay parang signal.Isang paalala na sa huli, magtatagpo sila.

Hindi malinaw kung alin sa kanila ang unang makikita, alin ang unang magsasalita, o kung sino ang unang magbibigay daan. Ngunit ramdam ng hangin, ramdam ng lungsod, ramdam ng mga alaala at pangarap: papalapit na sila.

Hindi lang posibilidad, hindi lang pangarap, hindi lang pagkakaisa ng pagkakataon. Malapit na silang muling magkaharap. 

At sa kabila ng lahat ng pagdadalawang-isip, lahat ng hinanakit, lahat ng pag-iwas, may isang bagay na hindi maikakaila: sa sandaling iyon, ang tatlong landas ay hindi na hiwalay. Papalapit na ang pagtagpo, at darating ang oras na kakaharapin nila ang bawat tanong, bawat damdamin, at bawat bagay na iiwan nila sa likod.

Sa kanilang pagtatagpo, kaninong kwento ang tuluyang magtatapos at kaninong kwento ang muling mabubuhay at madudugtungan? Sino ang kailangang umalis upang may makapagsimula muli? Sino ang haharap sa isang panibagong yugto na paniguradong makakapagpabago sa kaniyang buhay?

Sa pagitan ng mga matang malapit nang magtagpo, hindi lang alaala ang babalik kung hindi pati ang mga tanong na matagal nang walang sagot. At sa pagkakataong ito, hindi na sapat ang umiwas. 

Itutuloy…

2.6

Lunes ng umaga.

Maaga pa lang ay abala na ang buong opisina. May kakaibang ritmo ang galaw ng bawat isa. Mas mabilis, mas maingat, mas tahimik ang usapan ngunit mas mabigat ang ibig sabihin. Hindi ito ordinaryong araw.

Presentation day.

Sa loob ng conference room, nakaayos na ang lahat. Malinis ang mesa, naka-on ang projector, handa ang mga dokumento sa bawat upuan. May halong lamig ang aircon at tensyon sa hangin. Iyong tipong hindi sinasabi pero ramdam ng lahat.

Nakatayo si Silas sa unahan.

Nakasuot ng maayos. Plantsado ang polo. Maayos ang tindig. Walang kahit anong indikasyon ng kaba sa itsura niya pero sa loob, alam niyang ito ang klase ng araw na hindi pwedeng magkamali. Hindi dahil hindi siya handa. Kundi dahil ayaw niyang magkamali.

Isang hinga. Isa pa.

“Good morning!” panimula niya, malinaw ang boses, kontrolado. “Thank you for having us today. I’ll be walking you through the proposed framework and how we intend to localize it for your operations.”

Tahimik ang mga nakaupo. Nakatingin. Nakikinig.

Nag-click siya ng slide.

“Now, before we dive into the technical aspects, I want to start with context. What works globally doesn’t always translate directly and that’s where this collaboration matters.”  Diretso. Structured. Walang sablay.

Habang nagsasalita siya, tuloy-tuloy ang galaw ng isip niya. Hindi nagmamadali, hindi rin natataranta. Alam niya ang bawat sasabihin. Alam niya ang flow. Alam niya kung kailan hihinto, kailan titingin, kailan magbibigay-diin.

Ito ang mundo niya. Ito ang kontrol.

---

Samantala. Sa labas ng conference room, kabaligtaran ang nangyayari. Mabilis ang galaw. May mga paakyat-baba ng hagdan, may nagmamadaling naglalakad, may nagbubukas-sara ng mga file cabinet. At sa gitna ng lahat ng iyon, kakapaspasok lang ni Aiden.

“Sorry, sorry—traffic.” mahina niyang sabi habang inilalapag ang bag sa mesa niya, halos hindi pa humihinga nang maayos.

“Late ka.” sabi ng supervisor niya, pero hindi naman galit. “Okay lang, nandiyan ka na. Kailangan ka namin.”

Tumango si Aiden agad. “Yes, da— Sir.” nagkatinginan silang dalawa. 

Nanglaki ang mata ni Aiden. Napa-ismid naman ang bisor at napa-iling. Si Aiden, parang sinindihang kwitis at nagmamadaling pumunta sa designated area niya upang makapagtrabaho. Pulang pula. Dahil sa hiya. Hindi niya alam bakit iyon ang muntik niyang mabanggit. 

Hindi siya kailangan sa loob ng board room. Hindi siya kasama sa presentation. Pero siya ang may alam ng sistema. Kung nasaan ang files, kung anong version ang latest, kung alin ang dapat ibigay kapag may hinanap. Siya ang support.

At sa ganitong klaseng araw, mahalaga ang support.

“Stay nearby. Baka may kailanganin.” dagdag na instruction ng bisor niya. “Lalo na mamaya. Kailangan ka nito.” walang anu-ano’y idinikit ng bisor ang pundilyo niya sa nakatalikod na braso ni Aiden na siyang ikina-nginig ng katawan nito. 

Nagpalinga-linga ang binata. Walang nakapansin. Lahat ay abala sa kanilang parte para sa partnership na pepwedeng mangyari. Ngunit siya… silang boss niya… ay naisingit pa ang kanilang kahalayan.

“Got it.”  Patay malisya niyang sagot.

Tumayo siya malapit sa pader ng conference room. Eksakto sa labas lang. Hindi niya alam na isang pader lang ang pagitan nila ng isang tao mula sa kaniyang nakaraan.

---

Sa loob—

“Based on our initial assessment…” tuloy ni Silas, habang nagpapalit ng slide. “…there are three key areas we need to address: integration, scalability, and user adaptation.”

Nagtaas ng kamay ang pinaka-may-ari ng kumpanya. Ang pinaka-boss ni Aiden.

“Yes?” wika ni Silas.

“How do you ensure na magiging seamless ang transition, especially with existing workflows?” matalinong tanong nito.

Hindi nagdalawang-isip si Silas.

“Good question.” Bahagya siyang ngumiti. “We don’t disrupt. We adapt around what already works. The goal isn’t to replace your system overnight. It’s to enhance it without breaking what’s already functional.”

Tumango ang ilan. May mga nagsusulat.

“Think of it this way…” dagdag niya, “…we’re not asking you to change how you work. We’re giving you tools that make your current workflow more efficient.”

Smooth. Natural.

Parang wala siyang iniisip kundi ang presentasyon. Pero sa likod ng isip niya— may maliit na puwang. Isang tahimik na espasyo na hindi niya pinapansin.

“And lastly…” ani ni Silas. “We measure success not just by implementation but by adaption. Because at the end of the day, the system only works if your people actually use it.”

May bahagyang humanga. Tumango ang ilan. Nakikita niya ang epekto. Nararamdaman niya na gumagana. Ito ang gusto niya. ’Yung clarity, yung control, yung predictable na resulta ng effort.

“Now, I’d like to open the floor for questions.” wika niya pagkatapos ng kanyang presentasyon.

Sandaling katahimikan muna ang namayani bago nagsimulang magsalita ang isa sa mga partners. Abala ang lahat sa tanungan. May back-and-forth. May diskusyon. May challenge at sinasagot ni Silas nang walang pag-aalinlangan.

“Can this handle multi-region scaling?”

“Yes. We’ve tested it under similar conditions.”

“What about data migration risks?”

“We’ve built a phased approach—minimizing downtime and ensuring rollback options.”

Diretso. Walang sablay.

Pero sa gitna ng lahat, may sandali. Isang iglap. May narinig siyang tawag mula sa labas.

“Den!”

Bahagya siyang napalingon sa pinto pero sandali lang. Hindi sapat para mag-isip. Hindi sapat para magtanong. At hindi sapat para maalala. Bumalik agad siya sa usapan.

---

Sa labas—

Huminga si Aiden nang malalim. Pagod na agad. Hindi pa tapos ang araw.

“Okay ka lang?” tanong ng isa niyang katrabaho.

“Yeah.” sagot niya, pilit na ngumiti. “Just… a lot today.”

“Presentation eh.” sagot nito. “Big deal.” Tumango siya.

Big deal nga.

Hindi niya alam kung bakit may kakaibang pakiramdam siya—parang may nangyayari na hindi niya makita. Parang may malapit. Pero hindi niya pinansin. Hindi siya pwedeng madistract. .Sa ngayon— trabaho muna.

---

Lumuwag ang hangin sa loob ng conference room.

Tapos na.

May mga huling tanong, may ilang notes na isinulat, pero malinaw. Maganda ang takbo. Maganda ang reception. At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang araw, bahagyang ngumiti si Silas. Hindi malaki. Hindi halata. Pero totoo.

He delivered.

Tumayo siya, inayos ang cuff ng polo, at isa-isang kinamayan ang mga kausap.

“Thank you for your time.” “Looking forward to working with you.” “We’ll send the updated proposal.”

Professional. Polished. Controlled.

Pagbukas ng pinto—

Lumabas siya ng conference room, sinalubong ng mas magulong mundo sa labas. May naglalakad, may nagmamadali, may nag-uusap sa telepono. At ilang hakbang lang mula sa kanya, nakatayo si Aiden. Nakatagilid. Nakatalikod. Kausap ang bisor niya, hawak ang ilang dokumento.

Hindi sila nagkatinginan dahil abala si Aiden sa pakikipag-usap sa Bisor habang dumaan lamang si Silas na walang kamalay-malay na ang dating kasintahan na pala ang halos kaumpugang balikat.

Diretso. Hindi huminto. Hindi lumingon.

At sa loob ng ilang segundo, nagtagpo ang espasyo nila. Iisang hangin ang nilalanghap nila. Pero hindi ang mga mata. At lalong hindi ang puso.

Tuluy-tuloy si Silas sa hallway, may kasunod na mga kasamahan, may inaabot na kamay, may mga ngiting ibinabalik.

“Great presentation.” “Very clear.” “We’ll be in touch.”

Handshake. Isa pa. Isa pa. Hindi alam ni Aiden. Hindi rin alam ni Silas.

Ilang minuto ang lumipas. Unti-unting kumalma ang paligid.

“Okay, clear na tayo ha? I’ll go straight to my office. Puntahan niyo na lang ako kung may kailangan. Basta we need to prepare those papers ahead of time. Mukhang positive ang response ni boss sa international partners.” sabi ng bisor ni Aiden.

Tumango siya, pero bago siya tuluyang kumilos, napatingin siya sa dulo ng hallway.

May grupo ng mga taong papalabas.

International partners. Nakita niya ang likod nila. Mga naka-coat, may bitbit na laptop bags, may kasamang staff. Sandali siyang natigil. Hindi niya alam kung bakit siya tumingin. Hindi niya alam kung bakit parang may hinahanap siya sa mga anyong iyon kahit hindi niya naman alam kung sino ang hahanapin.

Pero wala. Mga likod lang. Mga taong aalis. Mga taong hindi bahagi ng mundo niya.

Makalipas ang ilang oras. Nasa pantry si Aiden. Tahimik na ulit ang opisina, karamihan ay naka-focus na sa kani-kanilang gawain. May ilan nang nag-aayos para umuwi, may ilan pa ring nakatutok sa monitor. Siya, nakatayo sa harap ng coffee machine. Pagod na ang katawan. Pero hindi pa tapos ang araw.

Pinindot niya ang button. Umagos ang kape. Mainit. Saktong-sakto sa pakiramdam niya. Gusto niyang magising, gusto niyang magising sa sarili niyang iniisip.Pero bago pa niya mahawakan ang tasa, may presensyang dumaan sa likod niya. Pamilyar. Hindi niya kailangang lumingon para malaman kung sino.

“Busy?” mahinang bulong.

Napahigpit ang hawak niya sa counter. Hindi sumagot agad si Aiden. Nararamdaman niya ang init. Hindi galing sa kape. Dumikit ang harapan ng supervisor niya sa likod niya, sapat lang para maramdaman niya ang bigat ng presensya nito. Hindi sobra. Hindi lantaran. Pero malinaw ang intensyon.

“Later…” bulong ulit. Mas mababa. Mas direkta. “My office. 6 PM.”

Sandaling katahimikan.

Hindi gumalaw si Aiden. Hindi rin siya umatras. Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman. Kung dapat ba siyang umiwas, kung dapat ba siyang tumanggi, kung dapat ba niyang pigilan. Pero sa lahat ng iyon.  Isang bagay ang mas malinaw kaysa sa iba.

Init.

Matagal na. Matagal na rin simula nung huli. At kahit hindi niya aminin. Kahit pilit niyang itago sa likod ng trabaho, ng pagod, ng kung anong “dapat”… ay namiss niya. Napapikit siya sandali. Isang segundo lang. Pagmulat niya, umayos siya ng tayo, kinuha ang tasa ng kape.

“Noted… daddy.” mahinahon niyang sagot.

Parang wala lang. Parang normal lang. Pero sa loob ay may gumagalaw na naman. Isang desisyon na hindi pa niya ginagawa. Isang gabi na hindi pa nagsisimula pero ramdam na niya kung saan papunta.

---

5:30 PM na ng tuluyang makarating si Silas sa tinutuluyan.

Pagpasok niya sa tinutuluyan niya, agad niyang naramdaman ang pagkakaiba mula sa magulong lungsod sa labas, papasok sa isang espasyong kontrolado, tahimik, at halos walang galaw. Ibinaba niya ang bag sa mesa nang walang ingay. Hinubad ang sapatos. Iniwan ang sarili sa gitna ng silid na iyon na tila matagal nang naghihintay sa kanya.

Umupo siya sa gilid ng kama, bahagyang nakayuko, ang dalawang kamay ay magkadikit habang ang mga siko ay nakapatong sa kanyang tuhod. Ngayon, wala nang ibang ingay. At doon niya mas narinig ang sarili. Hindi siya agad gumalaw. Ilang sandali siyang nanatili roon, pinapababa ang ritmo ng araw sa loob ng katawan niya. Unti-unting lumuluwag ang balikat. Unti-unting bumabagal ang paghinga.

Hanggang sa maramdaman niyang kailangan niyang alisin ang bigat ng buong araw. Hindi lang sa isip, kundi sa katawan.

Tumayo siya. Isang desisyon na walang drama. Maliligo siya.

Isa-isa niyang hinubad ang suot niya, walang pagmamadali.

Inangat niya ang polo, marahang hinayaan itong dumulas mula sa kanyang mga balikat pababa sa kanyang mga kamay. Sa ilalim nito, nahayag ang katawan na hindi na kasing kinis o kasariwa ng dati ngunit malinaw pa rin ang hulma. May bakas ng pagod. May bakas ng panahon. Ngunit hindi nawala ang tindig. Matipuno pa rin ang kanyang dibdib, may natural na bigat ang bawat galaw ng kanyang mga balikat, at ang mga braso niya’y may lakas na hindi kailangang ipakita para mapatunayan.

Hindi na ito ang katawan ng isang taong naghahabol. Ito ang katawan ng isang taong dumaan na.

Hinubad niya ang natitirang saplot, saka saglit na napatigil, hindi dahil may tinitingnan, kundi dahil sa kakaibang katahimikan na bumalot sa kanya. Parang sandaling wala siyang kailangang gampanan.

Pagpasok niya sa shower, binuksan niya ang tubig. Sa unang daloy, malamig. Agad nitong ginising ang balat niya. Napasinghap siya nang bahagya, bago unti-unting uminit ang agos at naging mas banayad ang pakiramdam. Hinayaan niyang dumaloy ang tubig mula sa kanyang ulo pababa.

Sa kanyang mukha. Sa kanyang leeg. Sa kanyang dibdib.

Dumulas ito pababa sa bawat linya ng kanyang katawan, parang tahimik na pag-aalis ng lahat ng dumikit sa kanya buong araw—pagod, tensyon, at kung anuman ang hindi niya maipangalan. Ipinikit niya ang kanyang mga mata. Sa loob ng ilang sandali, wala siyang iniisip.

Dumaan ang kamay niya sa kanyang buhok, saka pababa sa kanyang mukha, hanggang sa kanyang dibdib. Hindi nagmamadali, parang kinikilala ang sariling presensya sa bawat dampi. Tahimik. Mabagal. Hanggang sa tuluyan niyang pinatay ang tubig.

Paglabas niya, nagbihis siya ng malinis at komportableng damit. Walang arte. Walang pagpapakita. Bumalik siya sa mesa at binuksan ang kanyang bag. Kukunin niya ang telepono niya para mag-check ng emails, para bumalik sa mundo na sandali niyang iniwan. Ngunit pagdampot niya sa loob, napakunot ang noo niya.

Wala.

Isa pa niyang sinilip. Inayos niya ang laman. Wala pa rin. Doon niya naramdaman ang maliit ngunit malinaw na pagkaputol ng araw niya.

“Damn…”

Naiwan. Sa conference room.

---

Samantala—

Sa kabilang panig ng lungsod, sa loob ng parehong gusali na ilang oras na ang nakalipas ay pinanggalingan ng araw ni Silas ay nasa harap ng salamin si Aiden. Sa CR ng opisina. Tahimik. Maliwanag. Halos sterile ang paligid.

Inaayos niya ang sarili niya. Ang buhok, ang kwelyo, ang tindig. Hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto niyang kontrolado ang itsura niya kahit hindi niya lubos na kontrolado ang nararamdaman niya.

Huminga siya nang malalim, tumitig sa sariling repleksyon.

“Okay lang ’to.” bulong niya.

Parang kinakausap ang sarili. Parang hinihingan ng pahintulot. Matagal na rin. Matagal na rin simula nung huli. At ngayong gabi, wala nang trabaho na iisipin. Wala nang deadlines. Wala nang kailangang patunayan. May naghihintay. At kahit hindi niya aminin nang buo, naroon ang excitement. Halo sa kaba, halo sa init na unti-unting umaakyat mula sa loob niya. Napangiti siya nang bahagya.

“Same lang naman.” dagdag niya, halos pabulong. “Wala namang bago.”

Lumabas siya ng CR at naglakad sa hallway, diretso ang hakbang papunta sa opisina ng supervisor niya. Kabisado na niya ang daan. Kabisado na rin niya ang mangyayari. Ngunit bago pa siya makarating, napadaan siya sa conference room.

Tahimik na ang paligid. Patay na ang karamihan ng ilaw, tanging bahagyang liwanag mula sa labas ang pumapasok. At doon, may narinig siya. Isang tunog. Paulit-ulit. Isang telepono na patuloy na tumutunog sa loob ng isang silid na wala nang tao. Napahinto siya.Hindi niya agad pinansin. Pero hindi rin siya makaalis. Parang may humihila sa kanya pabalik. Dahan-dahan siyang lumapit, sumilip sa loob, hanggang sa tuluyan siyang pumasok.

Sa ibabaw ng mesa, naroon ang telepono. Patuloy sa pag-ring. Patuloy sa paghahanap ng sasagot. At sa sandaling iyon, hindi pa alam ni Aiden na ang simpleng pag-abot niya rito ang magbubukas muli ng isang bagay na matagal na nilang iniwasan.

Itutuloy…

2.7

Halos hindi na maitago ni Silas ang pagkainip.

“Kuya, kahit konting bilis pa po. Kahit iwasan na lang natin ’yung mas mabigat na lane.” pilit niyang sabi, bahagyang sumandal pasulong mula sa likod ng sasakyan.

“Sir, ginagawa ko na po lahat. Traffic lang talaga ngayon.” Sumulyap ang driver sa rearview mirror.

Napabuntong-hininga si Silas at muling sumandal.

Hindi siya ganito kadalas. Hindi siya ’yung tipong nababahala sa mga ganitong bagay. Isang telepono lang iyon. Oo, may laman, may files, may contacts pero hindi sapat para guluhin siya nang ganito. Pero may kung anong hindi niya maipaliwanag. Isang pakiramdam na parang may hinahabol siya at habang tumatagal, lalo iyong lumalayo.

“Just… try.” mahinahon pero mariin niyang dagdag.

Sa labas ng bintana, nag-uunahan ang mga ilaw ng sasakyan. Papalubog na ang araw, at ang lungsod ay unti-unting lumilipat sa ingay ng gabi. At si Silas parang may hinahabol na oras na hindi niya maintindihan kung bakit mahalaga.

---

Samantala, nakatayo si Aiden sa loob ng conference room.

Tahimik na ulit ang espasyo. Wala na ang ingay, wala na ang mga taong kanina lang ay abala sa usapan at presentasyon. Sa kamay niya ay isang telepono. Patuloy itong tumutunog kanina, ngunit ngayon ay huminto na. Naiwan ang screen na may ilang missed calls, at sa itaas ay isang pangalan:

“Sir Gian”

Napakunot ang noo niya.

“Hindi naman ’to sa office.” bulong niya sa sarili.

Hindi rin ito mukhang pag-aari ng kahit sino sa immediate team nila. Mas mukhang personal. Mas… pribado. Bahagya niyang tinaas ang telepono, saka sinilip ang wallpaper. Isang simpleng background. Walang larawan ng tao, walang kahit anong distraction. Tanging isang quote ang nakalagay:

“Some people don’t come back to stay. They come back to remind you of who you were when you lost them.”

Napahinto siya. Hindi niya alam kung bakit parang may kumurot sa kanya habang binabasa iyon. Napabuntong-hininga siya, marahan.

“Boss.” bulong niya, halos pabulong sa sarili.

Sandali niyang tinitigan ang screen, parang may hinahanap sa mga salitang iyon. Parang may koneksyon na hindi niya pa maipaliwanag.

Muling umilaw ang screen. May panibagong tawag.

“Boss.”

Kumunot muli ang noo niya.

“Baka importante.” sabi niya sa sarili.

Itaas na sana niya ang daliri para pindutin ang answer. Handa nang ipaliwanag na naiwan ang telepono, na nasa kanya ito, na maibabalik naman ngunit biglang tumunog ang sarili niyang cellphone. Napalingon siya agad. Kinuha niya iyon sa bulsa at sinilip ang screen. Ang kanyang bisor.

Saglit siyang natigilan bago sumagot.

“Hello, sir—”

“Where are you?” putol agad ng boses sa kabilang linya. May halong pagkainip. May halong diin.

“Nandito lang po ako sa—uh—conference room. May nakita po kasi akong cellphone, parang sa presenters kanina—”

“Den.” sabat ng supervisor, mas mababa ang tono ngunit mas mariin. “Ibigay mo na lang ’yan sa guard sa baba. Hindi mo trabaho maghanap ng may-ari niyan.”

Napahigpit ang hawak ni Aiden sa telepono.

“Pero sir—”

“I said leave it. Come to my office.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay mas bumaba ang boses nito. Mas personal.

“I’ve been waiting.”

Hindi niya kailangang ipaliwanag ang kasunod.

“You did a great job today, Aiden.” dagdag pa nito, halos may ngiti sa boses. “You deserve your reward. A big and juicy reward.”

May kung anong dumaloy sa dibdib ni Aiden na hindi malinaw kung kaba o anticipation.

“O-okay po. Papunta na.” Pinatay niya ang tawag.

Tahimik ulit ang silid. Saglit niyang tinitigan ang teleponong hawak niya.

Isang segundo. Dalawa.

Parang may nagsasabing huwag muna. Parang may humihila na manatili pa. Pero sa huli ay umiling siya nang bahagya.

Lumabas siya ng conference room, dumiretso sa elevator, at bumaba sa lobby. Lumapit siya sa guard on duty.

“Kuya!” sabi niya, iniabot ang telepono. “May naiwan po kanina sa conference room. Baka may bumalik at maghanap.”

Tumango ang guard.

“Sige sir, iiwan natin dito.” tugon nito.

“Salamat.” Saglit pa niyang tinignan ang telepono bago tuluyang binitawan.

Parang may iniwan siyang higit pa sa isang bagay pero hindi niya na pinansin. Tumalikod na siya. At nagsimulang maglakad pabalik sa elevator. Pabalik sa itaas. Pabalik sa kung anong naghihintay sa kanya.

---

Pagbukas ni Aiden ng pinto ng opisina, agad siyang sinalubong ng ibang klase ng init. Hindi iyon galing sa aircon dahil malamig ang silid. Maayos. Tahimik. Halos sterile. Pero may presensya.

Sa may bintana, nakatayo ang supervisor niya, nakatalikod, hawak ang isang tasa ng kape. Bahagyang nakatagilid ang ulo nito habang nakatanaw sa labas, bahagyang nakatagilid ang ulo nito habang nakatanaw sa labas, parang ini-evaluate ang araw, o ang lungsod, o baka ang sitwasyon sa loob ng silid. Pansinin mo lang ang paraan ng pagkakahawak sa tasa—relaxed, maingat, kontrolado. Wala na ang coat; tanging long-sleeve lang na fitted sa katawan, kitang-kita ang mga linya ng balikat, braso, at dibdib.

Kahit nasa early 40s na siya, ramdam pa rin ang matipuno niyang frame. Solid at commanding, katulad ng mga lalaki sa mga magazine ad, parang si Allen Dizon na may aura ng karisma at lakas. Ang init ng katawan ng supervisor, kahit hindi direktang nahahawakan, parang umaagos sa hangin. Pinalapit ng supervisor ang sarili niya kay Aiden, at sa bawat hakbang, tumataas ang tensiyon na hindi na mapigilan.

“Come here.” mahinang utos, pero may tono na parang alon. Nag-aanyaya at nagkokontrol sabay-sabay. Hindi pa tapos ang mga blinds sa bintana, pero marahang ibinaba ng supervisor, pinapalapit ang dalawang katawan sa isang intimate na distance. Hawak pa rin ang tasa, at habang unti-unting inilalapit si Aiden, inilipat niya ang tingin mula sa labas papunta sa kanya. Steady, walang patid.

Narinig ni Aiden ang tunog ng tasa na pinababa sa desk. May katahimikan, halos marinig niya ang sariling tibok ng puso. Pagkatapos, may banayad na galaw ang kamay ng supervisor. Ilang segundo lang pero ramdam ni Aiden ang intent sa bawat kilos. Napatingin siya, at sa ilalim ng fit long-sleeve, naglalaro ang outline ng katawan nito.

“Good work earlier.” malambing pero firm na boses. Hindi pa ito direktang offer ng reward pero may flirty undertone na parang lumalapit at sumusubok ng boundaries. “You earned something… meaningful. Something just for you.”

Hindi na kailangan ng salitang hayagan. Halos naiinit na ang paligid, ramdam ni Aiden ang tension sa pagitan nila, init na namumutawi sa katahimikan. Hindi lang pisikal kung hindi pati psychological, ang pang-amoy, ang presensya, lahat ay nagkokombina para maramdaman niya ang pull, ang anticipation.

Si Aiden, hawak pa rin ang telepono sa isa niyang kamay, hindi alam kung saan pupunta ang kanyang tingin. Ang utak niya, kahit puno ng scenario at responsibilidad, tila na-freeze sa aura ng supervisor. Ngunit sa bawat galaw, bawat tingin, bawat subtle na paglapit, alam niya na may lalabas, may mararamdaman, pero sa puntong ito, hindi pa rin malinaw kung gaano ka-diretso ang susunod na hakbang.

Maya maya pa ay narinig na ni Aiden ang pagkalag ng sinturon ng kanyang bisor. At hindi nagtagal ay narinig rin niya ang paglilis ng supt nitong slacks. Tunay nga, ng sulyapan niya ang babang bahagi, tanging isang puting brief na kung saan kitang kita ang ulo ng alaga ng supervisor na naglalaway at halos lumampas at kumawala na sa kanyang brief. Nagdulot ito ng pagkapasal kay Aiden.

“We’ve been way too busy these past few days with that big project… now, I want you to get busy with another big one.”  at walang anu-anoy dagling lumuhod si Aiden at pinagpala gamit ng kanyang bibig ang titi ng kanyang bisor.

Kanina lamang ay para silang normal na magka-opisina. Utos dito. Sunod siya doon. Ngunit ngayon, hindi mo maiisip na ang kaninang propesyonal na relasyon ay mauuwi sa kahalayan.

“Ugh. Fuck. I’ve missed this.” sabi nito habang tuluyang ginagabayan ang taas babang ulo ni Aiden. “Na-miss mo rin ba… ha? Aiden?”

Bahagyang inilayo ni Aiden ang ulo mula sa lamang balot na balot ng kanyang laway.

“Yes Sir. More than you know.” halos maluha luha ang mata nito sa pagserbisyo sa malaking laman ng kanyang bisor.

“Really? Then…” lumapit ang bisor sa tenga ni Aiden. “…show me.”

Parang sinusian si Aiden. Desidido siyang ipakita sa bisor kung gaano kasarap ang kaselanan nito. Sa sobrang sarap ng pagseserbisyo ni Aiden, napaabot siya sa lamesa nito at dahan dahang napakapit at doon lumiyad.

Habang abala si Aiden sa pagsuso sa kanyang bisor, saglit itong sumulyap. Kitang kita niyang hindi magkamayaw ito sa sarap na siyang nagbigay lalo ng libog sa kanya. Habang lumiliyad ito, mas lalong nababanaag ang kasexy-han nito.

“Fvck! Ang husay mo Den! Ugh.” atungal nito. “This feels so fucking good! Ugh. Ahhh!

“Umm… umm…” parang musika sa tenga ni Aiden ang mga atungal ng bisor.

“Sige pa. Kainin mo pa. Sagad mo pa.” pangdidirty talk ng bisor. “That’s all yours baby. That’s your reward for a job well done.”

Halos tumagal si Aiden na kinse minutos sa pagpapaligaya sa bisor gamit ang kanyang bibig. Hayok na hayok ito at ayaw bumitiw. Sa tagal ba naman niyang nagtiis at hindi nakatikim ng titi, talagang parang aso itong ulol na hahabol habol.

Naupo ang bisor sa swivel chair nito habang matikas pa rin at tayong tayo ang pag-aari nito. Mas lalong naglaway si Aiden. Alam na nito ang gusto nitong gawin.

“Ride me.” maiksi ngunit maotoridad na wika nito.

Para siyang hinoptismo. Lumapit siya sa bisor at dali daling inalis ang saplot. At pagtapos ay naghanda na upang upuan ang pagkalalaki nito.

“Uh… ahh… fuck sir. Sobrang laki at taba.” wika nito habang nahihirapang ipasok ang kabuuan ng bisor sa kanyang butas.

“Hindi ka pa ba nasanay?” nanunuyang sagot nito.

“Ummmp. Haaaaaa. I… I don’t think I’ll get used to it, Sir. You’re fucking huuu— holy fvck ah fuck!” nabigla ngunit gumuhit ang sarap sa katawan ni Aiden ng biglain ng bisor ang pagpasok nito.

“Nuff with your talks. Ride me.” at iyon nga ang ginawa ni Aiden.

Parang nasa porno ang dalawa kung titingnan. Isang daddy at isang twink. Nakakalibog dahil tila kapag naglalapat ang kanilang balat, kapag lubusang napapasok ng titi ng bisor ang butas ni Aiden, tila ginawa talaga ang katawan ni Aiden para punan ng titi ng bisor.

“Ohhh. Fuck. Ohh sir… fuck me more. Fuck me deep sir.” atungal nito.

“Sarap ng ganito…” tugon ng bisor habang preskong preskong nakataas ang kamay sa batok at pinapanuod si Aiden mabaliw sa tarugo niya. “…pagkatapos ng mahabang trabaho eh may putang magpapakaputa sayo.”

“Fuck. Huwag mong sabihin yan, Sir. Ahh. Nanliliit ako sa sarili ko. Fuck… oh… fuck.” wika ni Aiden habang patuloy na kinakabayo ang titi ng bisor.

“Alin? Na puta ka? Look at yourself kn the mirror.” may salamin sa gilid kung saan kitang kita kung paano siya gila heneteng taas baba nang taas baba sa matikas na burat. “Sabihin mo sa akin, hindi ba puta ung ganyan?”

Nakita ni Aiden ang sariling basang basa ng pawis at halos mabaliw sa sarap sa kantot ng kanyang bisor. Hindi niya alam kung paano siya umabot sa ganito. Noong una, ang tingin niya sa pakikipagtalik ay isang paraan ng pagmamahal. Ngunit pagtapos ng lahat, wala na siyang maramdamang pagmamahal sa pakikipagtalik. Pagkauhaw na lang sa sarap, sa init. Marahil ay ganito ang mga taong umipot sa kanyang ulo noon. Hindi niya masabing naiintindihan niya sila dahil walang kahit na ano pa man ang makakapagtama sa kagaguhang naranasan niya, pero sa nakikita niya sa salamin, para bang tila naging ganoon. a rin siya.

Naputol ang kanyang pagmumuni muni ng paluin ng bisor niya ang pisngi ng kanyang pwet.

“Ano? Kita mo na? Puta ka diba? Puta ka! Pakita mo sakin kung gaano mo kagustong magpakaputa sa akin.” malandi na may rahas na wika ng bisor.

“O…oo.” tugon ni Aiden na unti unti na namanh nagugupo ng kahalayan. “Ahhh fuck oo. Oo, Sir! Puta mo ako. Sarap na sarap akong maging puta mo si— oh fvck moreeee!”

Halos lahat ng posisyon ginawa nila. Tunay na namiss nila ang pagsasalo sa kahalayan na matagal nilang hindi nagawa. Ang kahulihan ay naroong nakatuwad si Aiden sa bintana ng opisina. Tinted naman ito kaya walang kaba ang dalawa. Habang tinitira siya sa likod ay kitang kita niya ang mga ilaw mula sa sasakyan, sa mga poste, at sa mga gusali.

“Ang sikip mo pa rin, fvck! Mas masikip ka pa sa lahat ng babaeng natira ko dito sa opisina.” habang kinakantot ng bisor ang kanyang butas ng madiin.

“Hmmp. Ugh. Ohhh… fvck! A… ako na lang, Sir! Huwag na si… sila. Ugh. They can’t satisfy you the way I… I doooo—ohh tang-ina.” tugon naman ni Aiden.

Maya-maya pa ay mas bumilis ang ritmo ni Bisor hudyat na malapit na ito sa kasukdulan. Halos mabasag ba rin ang glass ng bintana dahil sa lakas ng pag ulos nito. Tumatalbog-talbog na rin ang pisngi ng pwet ni Aiden. Maya-maya pa’y naramdaman na ni Aiden na mas lumaki ang pagkalalaki ng bisor na labas-pasok sa kanyang butas.

“Ayan na ako. Ayan na akoo.” atungal ng bisor.

“Sige sir. Sige pa. Ilabas mo sa’kin ’ya. lahat.” at mabilis na hinugot ng bisor ang kanyang titi sa butas ni Aiden.

Dali dali namang lumuhod si Aiden da harap ng nagsasalsal na Bisor.

“Ito na ako. Ito na ako. Ahhh!” at pumulandit ang masagana at halos sago sagong matas ng bisor sa mukha at katawan ni Aiden.

---

Pagkatapos ng kanilang oras sa opisina, nag-aayos na sila. Tahimik, parang sinusubukang ibalik ang normal na daloy ng araw. Si Aiden, habang pinapalitan ang damit, napatingin sa salamin. Dito niya nakita ang bakas ang bakas ng init na naiwan, ang bakas ng bisor niya. Unti-unti niya itong pinahid, pero ramdam niya sa loob niya ang kakaibang kiliti, parang may kumakapit na kasiyahan at init sa katawan. May pakiramdam siyang may nagmamahal sa kanya, may gustong-hangad sa kanya habang ginagawa iyon, pero sa kabilang dako, parang lahat ay ilusyon lang. Hindi totoo. Hindi niya maipaliwanag. Umiling siya, sinabing wala naman siyang ginagawang mali. Single siya. Biyudo ang boss niya. Wala silang nasasagasaang tao. At iyon lang ang mahalaga.

Ilang minuto lang ay handa na silang lumabas. Parang walang nangyari, normal ang tono ng boses, balik sa trabaho ang usapan.

Habang papalabas na sila, nagtanong si Aiden sa guard, “Nakuha na ba yung telepono kuya?”

“Nakausap ko po ung tunatawag, Sir. Papunta na daw po ung may-ari.” sagot ng guard.

“Ah… eh kanino daw yan kuya?” pang-uusyoso ni Aiden.

“Hindi po nabanggit ang pangalan eh. Pero sila daw po ung bisita kanina.” tumango na lang si Aiden at sumunod sa bisor niya papunta sa kotse nito.

Magkasabay silang naglakad. Si bisor nauna, si Aiden sa likod, hawak ang bag, nakatitig sa kalsada. Bago siya tuluyang pumasok sa kotse ay muli nitong sinulyapan ang guard at saka kumaway. , pero biglang huminto na kotse. At mabilis pa sa alas kwatrong bumukas ang pinto noon at humangos ang sakay na lalaki papunta sa guard.

Likod pa lamang ng lalaki ang nakikita niya pero tila naestatwa siya. Kilala niya ang likod na iyon, ang tindigang iyon. Iyon ang katawang dati niyang sinasandalan, niyayakap. Nakatitig lang siya dito habang kinakausap ng lalaki ang guard.

Nanatili siyang nakatingin at ng mapansin niya na itinuro siya ng guard, tila tumigil ang mundo ng unti unting lumingon ang lalaki at tuluyan nang nagtagpo ang kanilang paningin.

“Silas.” mahinang bulong nito sa sarili.

“Aiden.” wika ni Silas sa kanyang isip.

Itutuloy…

Let’s talk via TG: @frozenfire_4

2.8

Pagkasara ng pinto ng sasakyan, tila sumabay ang hangin sa loob. Mainit, masikip, at may natitirang bigat ng kung anong nangyari kanina. Hindi agad gumalaw si Aiden. Hindi siya nagsalita, hindi rin tumingin. Nakaupo lang siya, tuwid ang likod, nakapako ang mga mata sa harap na parang may hinahabol na hindi niya mahawakan. Sa loob niya, magulo. Masyadong magulo para iproseso agad.

Sa tabi niya, si Marco ay tila nasa kabaligtaran na estado. Relaxed, kampante, at halatang hindi pa rin bumababa ang init ng katawan. Habang pinaandar nito ang sasakyan, napakawala ito ng mahinang tawa, halos pabulong pero sapat para marinig ni Aiden. May kung anong kasiyahan sa tunog, parang inuulit-ulit sa isip ang nangyari.

“Grabe ka, Den.” sabi nito, mababa ang boses, may halong ngiti. “Kung alam mo lang kung gaano ka kagaling kanina.”

Hindi agad sumagot si Aiden. Ramdam niya ang kamay ni Marco na dahan-dahang dumapo sa hita niya. Hindi nagmamadali, hindi rin nahihiya. Parang may sariling isip, gumagalaw nang paunti-unti, na para bang sinusundan pa rin ang ritmo ng naunang init. Bahagyang napahigpit ang hawak ni Aiden sa bag niya, pero hindi niya inalis ang kamay ng bisor. Hindi niya alam kung bakit.

“The way you moved…” patuloy ni Marco, bahagyang lumilingon sa kanya sandali bago bumalik sa kalsada. “…the way you took your time… hindi ka nagmamadali, pero ramdam mo lahat. That’s rare.”

May diin ang bawat salita. Hindi lang papuri. May paghanga, may pag-aari, may pagnanasa na hindi pa tuluyang nawawala. SA kaloob-looban niya ay may natutuwa. Hindi niya alam kung bakit. Siguro dahil kahit sa maiiksing pagkakataon na ganito, may nakaka-appreciate sa kaya niyang ibigay at gawin. 

Bahagyang gumalaw ang kamay nito, mas naging pamilyar ang haplos. Hindi agresibo, pero hindi rin inosente. 

“You really know how to take care of me…” dugtong nito, halos parang kinakausap ang sarili, pero sinisiguradong maririnig ni Aiden. Naramdaman ni Aiden na kinuha ng bisor ang kamay nito at ipinatong sa pundilyo nito.  “… us rather.”

Dapat may maramdaman si Aiden. Alam niya iyon. Dapat may kiliti. Dapat may init. Dapat may kung anong satisfaction sa papuri. Kanina lang, iyon ang totoo. Ramdam niya ang sarili niya sa bawat galaw, bawat tugon, bawat reaksyon ng bisor. Pero ngayon, habang inuulit ni Marco ang lahat, parang may pader sa loob niya na hindi niya maipaliwanag.

Kasi sa likod ng bawat salita, may ibang mukha siyang nakikita.

Si Silas.

Biglang bumigat ang dibdib niya. Hindi niya sinasadya, pero bumalik sa isip niya ang eksena. Ang pagdating ng sasakyan, ang paglapit sa guard, at ang sandaling iyon na nagtagpo ang mga mata nila. Walang sigaw. Walang eksena. Pero sapat para magulo ang lahat.

“You’re too quiet.” puna ni Marco, this time mas direkta na. Bahagya nitong pinisil ang hita ni Aiden, parang sinusubukang ibalik siya sa kasalukuyan. “Usually, you respond when I compliment you.”

Napakurap si Aiden. Pilit niyang ibinalik ang sarili niya sa loob ng sasakyan, sa init, sa presensya ni Marco. 

“Napagod lang po.” mahina niyang sagot, halos automatic.

Ngumiti si Marco, pero hindi tuluyang naniwala. “Pagod?” Bahagya itong natawa. “Kung ganyan ka kapag pagod, I should keep you that way.”  Mas gumalaw ang kamay nito, ngayon mas may kumpiyansa, parang sinusubukang buhayin ulit ang naramdaman kanina. “Alam mo, hindi pa ako satisfied…” bulong nito, mas mababa, mas intimate. “I could still go another round… lalo na kung ikaw ulit.”

Napapikit si Aiden sandali. Hindi dahil sa kilig. Kundi dahil sa bigat ng dalawang mundo na magkasabay na humihila sa kanya.

Sa isang banda, nandito si Marco. Present, mainit, malinaw ang gusto. Walang komplikasyon. Walang tanong. Lahat diretso. Sa kabilang banda, may nakaraan na hindi niya inaasahang haharap sa kanya ulit.

Hindi pa ngayon. Hindi pa ganito.

“Den.”  Mas naging seryoso ang tono ni Marco. Bahagya nitong hinawakan ang baba ni Aiden at pinaharap siya. “Look at me.”  Sumunod siya. Pero kahit nakatingin siya, hindi siya buo roon. Pinagmasdan siya ni Marco, parang sinusuri kung ano ang nagbago. “Something’s off.” sabi nito, hindi na tanong kundi obserbasyon.

Saglit na natigilan si Aiden. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang ipaliwanag na may nakita siya—na may bumalik—na may gumulo. Pero paano? Paano niya ipapaliwanag ang isang bagay na hindi pa niya mismo maintindihan? Kaya sa huli, ang lumabas lang ay…

“Wala po.”

Simple. Ligtas. Hindi totoo.

Hindi na ito pinilit ni Marco. Bumalik ang tingin nito sa kalsada, pero nanatili ang kamay sa hita ni Aiden. Parang paalala na nandito siya, na may nangyari, na may uulit.

Habang umaandar ang sasakyan at unti-unting lumalayo sa gusali, napatingin si Aiden sa side mirror. Hindi niya alam kung bakit niya ginawa iyon. Wala naman siyang aasahang makita.

Pero may parte sa kanya na umaasa pa rin. Na baka. Kahit saglit ay makita niya ulit. Pero bakit? Bakit ganito ang nararamdaman niya, tanong niya sa sarili. Hindi ba’t siya ay niloko. Inabuso. Pinagsamantalahan. Hindi ba’t siya ang nagdesisyong putulin at huwag nang bigyan pa ng panibagong pagkakataon ang kung ano mang namagiyan sa kanila. Bakit? Bakit kahit itanggi niya… may pangungulila pa rin?

At doon niya naramdaman ang mas mabigat na katotohanan. Hindi na niya kailangan pang makita ulit si Silas para malaman na totoo. Nandito na. At hindi na ito basta alaala lang.

Sa tabi niya, tahimik si Marco, pero ang presensya nito ay nananatiling mainit, mapang-angkin, at malinaw ang intensyon.Pero si Aiden, nasa pagitan na. Ng init na madaling balik-balikan. At ng nakaraan na hindi niya kayang iwasan.

Naputol ang paglalakbay ng isip ni Aiden sa sarili niyang bulong.

“Si Silas…” Hindi niya namalayang nasabi niya iyon nang malakas.

Bahagyang napaangat ang kilay ni Marco at napalingon sa kanya, may halong pagtataka ang tingin. 

“Silas?” ulit nito, parang tinutunghayan kung saan nanggaling ang pangalan. “First name basis agad?”

Doon lang natauhan si Aiden.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya. Napakapit siya sa bag niya, bahagyang napatikhim.

 “I mean… Sir Silas.” mabilis niyang bawi, pilit inaayos ang tono para magtunog normal. “’Yung… kanina sa guard. Siya po ba ’yon?”

Saglit na natahimik si Marco, pero hindi dahil sa duda. Parang kinukumpirma lang sa isip niya kung sino ang tinutukoy ni Aiden. Pagkatapos ay tumango ito, relaxed pa rin ang tindig habang nagmamaneho. 

“Ah, oo. Si Silas nga ’yon. Sakto dating niya.” simpleng tugon nito.

Bahagyang kumabog ang dibdib ni Aiden.

“So… ah—” pilit niyang pinakalma ang sarili, pinipili ang mga salitang lalabas. “…siya po ba ’yung… magiging ka-partner natin sa project?”

“Hmm…” maikling sagot ni Marco, saka sumulyap sandali sa kanya. “Not just partner. Siya ang project lead ng kabilang kumpanya na ka-tie up natin. Big player ’yan.”  

May halong paghanga ang tono nito, pero casual lang. Walang bahid ng kung anong lalim. Parang normal na usapan lang. Parang walang nangyaring pagbangga ng mga mata ilang minuto lang ang nakalipas.

“Ganun po ba…” mahina ang sagot ni Aiden, pero sa loob niya, parang unti-unting nagsisink in ang lahat. Hindi lang basta nandito si Silas. Magiging bahagi siya ng araw-araw niya. Ng trabaho. Ng espasyo.

“Bakit?” biglang tanong ni Marco, this time may bahagyang ngiti na bumabalik sa labi nito. “Parang interesado ka.”

Napalingon si Aiden, mabilis. “Ah—hindi naman po. Nagtatanong lang.”

Natawa si Marco, maikli pero may halong biro. “Sigurado?” Saglit itong tumingin sa kanya, tila sinusukat ang reaksyon niya. “Baka naman kilala mo na ’yan ha. Oh baka naman may nangya

—

“

“Hindi po. Wala po.” mabilis na tugon ni Aiden

Napangiti si Aiden, pero pilit. Hindi niya alam kung gaano ka-convincing iyon. Pero umaasa siya na sapat na.

“Mabuti naman kung ganon.” pabirong sabi ni Marco, saka umiling nang bahagya. “Kung tipo mo ’yan, hindi ako papayag.”

Bahagyang natigilan si Aiden.

“Ha?” napatingin siya.

Ngumisi si Marco, this time mas lantad ang biro, pero may halong possessiveness na hindi niya tinatago. 

“You see…” mas humigpit ang paghimas ni Marco sa mga binti ni Aiden. Dahan-dahan pero may diin. Parang sinasadyang ipaalala ang hawak niya. “…I don’t like sharing.”

Bahagyang napanigit si Marco pero walang lambing doon. 

“Kapag akin…” bahagyan niyang pinisil ang mga hita nito, sapat para mag-iwan ng marka… at mensahe… o ’di kaya’y babala. “…akin lang.” 

Napatawa si Aiden. Isang maikling tawa na hindi niya rin alam kung saan nanggaling. Hindi ito buo. Hindi rin ito gaanong magaan. Pero sapat para sumabay sa biro.

“Grabe naman po kayo, Sir.” sagot niya, pilit pinapantay ang tono.

Pero sa loob niya— hindi siya natatawa.Nakaramdam siya ng pagkatakot. 

“Haha. Eh sa galing at ganda mong ’yan…” tumingin muli ang Bisor kay Aiden. “… mahirap na baka maagaw ka pa. Madumi pa naman akong lumaro.” 

“Si… Si Sir talaga.” uneasy na tugon nito. 

“Hindi nga. Seryoso. I’m not an ordinary employee in the company. I might not be the owner or the big boss pero kaya kong i-disrupt ang mga bagay-bagay.” mukhang nauulinigan ni Aiden kung saan ito papunta.

Hindi pwedeng may makaalam. Hindi pwedeng may magduda. Hindi pwedeng magdugtong-dugtong ang mga piraso. Masyadong maaga. Masyadong delikado. At higit sa lahat, ayaw niyang siya ang maging dahilan kung bakit masisira ang takbo ng lahat para sa kanya at para kay Silas. Bago pa lamang siya nagsisimulang bumangon, ayaw niyang bumulusok muli pabagsak sa simula. At si Silas… mukhang malaki ang nakasalalay kung magtatagumpay siya rito. Ayaw niyang siya ang maging dahilan para masira ang magandang bukas na nakaabang dito. Kung anuman ang narating nito ngayon, kung anuman ang pinaghirapan niya para makarating sa puntong iyon, hindi pwedeng siya ang maging hadlang. Hindi pwedeng siya ang magpabagal.

Kahit pa ibig sabihin noon, kailangan niyang magpanggap. Kailangan niyang itago. Kailangan niyang lunukin ang lahat ng hindi pa niya kayang pangalanan. Tahimik na napabuntong-hininga si Aiden, bahagya niyang ibinaling ang tingin sa labas ng bintana. Dumadaan ang mga ilaw, sunod-sunod, parang walang pakialam sa bigat na unti-unting bumabalot sa kanya.

Sa tabi niya, si Marco ay muling naging relaxed, na tila kuntento sa naging takbo ng usapan, ngunit may suspetsa at duda… at plano na namumuo sa isip nito kung sakaling makumpirma ang kanyang iniisip.

Si Aiden, walang kamalay-malay na lalo pa lang nagsisimula ang gulo. At sa pagkakataong ito, alam niyang hindi na siya basta makakatakas.

---

Huminto ang sasakyan sa gilid ng kalsada, ilang kanto na lang mula sa apartment ni Aiden. Hindi agad siya bumaba. Saglit siyang nanatili sa loob, hawak ang bag, parang may hinihintay o baka may iniiwasan.

Sa tabi niya, hindi pa rin tapos si Marco.

“Sigurado ka na?” tanong nito, bahagyang nakatagilid ang ulo, nakatingin sa kanya nang may halong pang-aakit. “We can still go to my place. Quick round. Pamparelax lang.”

May ngiti sa labi nito, pero ang mga mata. Nangungulit, nag-aanyaya, parang hindi sanay na tinatanggihan.

Napaiwas ng tingin si Aiden. “Next time na lang po, Sir.” mahinahon niyang sagot, pilit pinapantay ang boses. “Pagod lang talaga ako.”

“Pagod?” bahagyang natawa si Marco, pero hindi na nito pinilit pa. “Sayang. You were just getting warmed up.”

Hindi na sumagot si Aiden. Ngumiti na lang siya nang tipid, saka binuksan ang pinto at bumaba. Ramdam niya ang tingin ni Marco habang isinasara niya iyon, pero hindi na siya lumingon.

“Text me when you get inside.” pahabol ng bisor.

Tumango lang siya, saka tuluyang nagsara ang pinto. Pag-alis ng sasakyan, doon lang siya napahinga nang malalim. At doon din nagsimula ang gulo.

Naglakad siya pauwi na parang wala sa sarili. Mabagal ang hakbang, hindi niya ramdam ang paligid—ang ingay ng kalsada, ang ilaw ng mga poste, ang mga taong dumadaan. Lahat iyon naging malabo. Sa isip niya, iisa lang ang malinaw.

Si Silas.

Paulit-ulit na bumabalik ang eksena. Ang sandaling nagtagpo ang mga mata nila. Walang salita. Walang galaw. Pero sapat para mag-iba ang tibok ng puso niya. Ano kaya ang iniisip ni Silas?

Galit ba? Gulat? Wala lang?

Hindi niya mabasa. At iyon ang mas lalong nagpapabigat. Napahawak siya sa noo niya, saglit na napapikit habang naglalakad. At saka dumagdag ang isa pang pakiramdam— konsensya. Kasi ilang minuto lang bago iyon… iba ang mundo niya. Ibang init. Ibang kamay. Ibang katauhan. Parang may mali. Parang may hindi tama sa timing. Hindi niya alam kung bakit, pero parang may nahuling hindi dapat mangyari kahit wala namang kasunduan, kahit wala namang label, kahit matagal na.

Napabuntong-hininga siya.

“Ang gulo.” Mahina niyang bulong sa sarili. “Ang gulo mo, Aiden.” tapos ay dumagdag pa ang sinabi ni Marco kanina na hindi niya alam kung dapat niyang ikabahala o ano.

Maya-maya, napahinto siya. Napaangat ang tingin niya, at sa di kalayuan. May nakatayo. Si Gabriel. Nakasandal ito sa poste ng ilaw, nakatingin sa kanya, tahimik. Hindi niya alam kung gaano na ito katagal doon, pero malinaw sa mukha nito. May hinihintay. Napangiti si Aiden, automatic, parang reflex. 

“Uy, Gab—” bati niya, pilit magaan. Pero hindi ngumiti si Gabriel.

Seryoso ang mukha nito. Tahimik. At may kung anong bigat sa tingin na hindi agad maipaliwanag. Bahagyang nawala ang ngiti ni Aiden.

“Anong… ginagawa mo dito?” tanong niya, pilit casual.

Hindi agad sumagot si Gabriel. Sa halip, tumingin ito sa direksyon kung saan umalis ang sasakyan kanina, saka ibinalik ang tingin kay Aiden.

“Sino ’yon?”

Diretso. Walang paligoy.

Napakapit si Aiden sa bag niya. Saglit lang. Isang segundo. Pero sapat para maramdaman niya ang kaba.

“Ah… boss ko.” sagot niya, pilit pinapantay ang tono. “Hinahatid lang ako.”

Tahimik si Gabriel, parang tinitimbang ang sagot. Pagkatapos, tumango ito. Mabagal. Hindi kumbinsido pero hindi na rin nagtanong pa. Nanahimik sandali ang pagitan nila. Hanggang sa si Gabriel na ang nagsalita ulit.

“Pwede ba tayong mag-usap?” Simple lang ang tanong. Pero bigat ang dala.

Napatingin si Aiden sa kanya, bahagyang natigilan. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kaba ang gumapang sa dibdib niya. Parang may susunod na hindi niya kontrolado. Pero sa huli, tumango siya.

“Oo.”  Mahina. Sigurado kahit hindi siya handa.

At habang nagsimula silang maglakad papasok sa mas tahimik na parte ng kalsada, mas lalo niyang naramdaman, hindi pa tapos ang araw na ito. At baka ito pa lang ang simula.

Itutuloy…

Let’s talk via TG:

2.9

Nakasandal si Gabriel sa malamig na pader sa labas ng opisina ng pastor, tahimik na pinagmamasdan ang saradong pinto sa harap niya. May mahihinang boses mula sa loob, may kausap pa ang pastor. Hindi niya maaninag ang eksaktong sinasabi, pero sapat iyon para ipaalala sa kanya na ilang minuto na lang, siya na ang susunod. At iyon ang mas lalong nagpapakaba.

Hindi mapakali ang katawan niya. Ilang beses na siyang nagpalit ng tindig mula sa pagkakasandal, sa pagtayo nang tuwid, sa muling pag-upo sa mahabang bangko sa gilid. Kahit saan siya pumwesto, hindi siya komportable. Pinagpapawisan ang mga palad niya. Pinunasan niya iyon sa pantalon, pero bumalik din agad ang lagkit.

“Calm down.” bulong niya sa sarili, pero walang epekto.

Ngayon na kasi. Ngayon na nila pag-uusapan kung tatanggapin niya ang alok sa Quezon. Isang simpleng tanong kung tutuusin, oo o hindi lamang ang sagot na kailangan. Pero bakit parang ang bigat? Napabuntong-hininga siya at napayuko, pinagdikit ang mga kamay na tila ba kayang pigilan ang panginginig. Kapag tinanggap niya, magbabago ang lahat. Hindi lang trabaho. Hindi lang lugar. Buong buhay niya. Dito, sanay siya. Sa ingay ng siyudad, sa bilis ng galaw ng mga tao, sa pakiramdam na kahit papaano, may direksyon ang bawat araw. May sistema. May ritmo.

Doon, iba. Hindi raw siya ilalagay sa sentro. Hindi sa lungsod. Kundi sa isang malayong bayan, tahimik, halos hiwalay sa nakasanayan niyang mundo. Laid-back. Payapa. Mabagal. Isang buhay na kabaligtaran ng nakasanayan niya.

Kaya niya kaya? Kaya ba niyang iwan ang lahat para sa isang bagay na matagal na niyang pinapangarap? Napapikit siya sandali. At doon pumasok ang isang mukha. Si Aiden. Bigla, malinaw. Parang kahapon lang.

*Flashback…

“Hindi ko alam, Den.”  Mahina ang boses ni Gabriel noon, nakaupo sila sa gilid ng kalsada, parehong tahimik bago siya nagsalita. Hindi niya agad sinabi kung ano ang iniisip niya, pero halata sa kanya na may mabigat.

“I mean… gusto ko siya. Gusto ko ’to.” dugtong niya, bahagyang napatawa pero walang saya. “Ito na ’yung chance. Pero… hindi ko alam kung dapat ko bang kunin.”

Tahimik si Aiden. Hindi siya sumagot agad. Nakatitig lang ito sa malayo, parang may sariling iniisip na mas malalim pa sa tanong ni Gabriel.

“Den?” tawag niya, bahagyang kunot ang noo. “Narinig mo ba ’ko?”

Parang saka lang natauhan si Aiden. 

“Ha? Oo—sorry.” sabi nito, mabilis na bumawi. “Pwede mo bang ulitin?”

Doon lang nagsimulang magsink in kay Aiden ang sinabi niya. At doon din nagbago ang tingin nito.

“Offer sa Quezon?” ulit ni Aiden, mas malinaw na ang boses. “As in… lilipat ka?”  Tumango si Gabriel.

“Kung tatanggapin ko.”  Sagot ni Gabriel na ikinatahimik ni Aiden.

Pero iba na ang katahimikan na iyon. Hindi na lang basta pag-iisip. Parang may biglang bumigat.

“Gusto kong malaman insight mo.” sabi ni Gabriel, mas diretso na ngayon. “Hindi lang basta opinion. Ikaw kasi… isa ka sa mga kino-consider ko bago ako mag-decide.”

Napatingin sa kanya si Aiden. Diretso. Tahimik. At sa sandaling iyon, parang may gustong sabihin si Gabriel na hindi niya pa kayang ilabas nang buo.

“Marami akong iiwan dito.” dugtong niya, mas mababa ang boses. “At gusto ko lang siguraduhin na, kung tutuloy man ako… okay sila.”

Hindi niya na pinangalanan. Hindi na kailangan. Ramdam naman. At mukhang naintindihan iyon ni Aiden. Kasi sa sumunod na sandali, umiwas ito ng tingin. Parang may tinatago. Parang may nilulunok. Hanggang sa tuluyan itong nagsalita.

“Kung pangarap mo ’yan…” dahan-dahang sabi ni Aiden, pilit steady ang boses. “…dapat tanggapin mo.”

Napakunot ang noo ni Gabriel. “Ganun kadali?”

“Hindi.” agad na sagot ni Aiden. “Hindi siya madali. Wala namang madali sa buhay. Pero… minsan, ’yung tama—hindi naman talaga madali.”

Huminga ito nang malalim bago tumingin ulit sa kanya. At doon, may kung anong lungkot sa mata nito na hindi niya maipaliwanag.

“Mas makakabuti ’yan sa’yo.” dugtong ni Aiden. “At baka… makatulong din para mawala ’yung mga gumugulo sa’yo. Sa ati—sa lahat. “

Saglit na natigilan si Gabriel. Alam niya kung ano ang tinutukoy. At sino. Hindi na niya kinailangan pang itanong. Tahimik silang dalawa sa sandaling iyon, parehong may iniisip, parehong may hindi sinasabi. Hanggang sa si Aiden na ang muling nagsalita, mas mahina na ngayon.

“Tsaka…may gusto rin pala akong sabihin.” bahagya itong nag-atubili. “Na…nandito si Silas.”

Napatingin si Gabriel.

“Ha?”

“May partnership ang respective companies namin. Siya ang project lead sa international partner namin from the US.” dugtong ni Aiden, pilit casual. “So… magiging busy din ako.”

Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kumirot sa dibdib ni Gabriel sa simpleng impormasyong iyon. Parang may unti-unting nawawala kahit wala pa naman talagang umaalis.

“Tama. Magiging busy ka. Magiging busy din panigurado… ang puso mo.” maiksing tugon nito. 

End of flashback

“Gabriel.”  Napamulat siya. Bumalik ang mundo sa paligid niya. Bukas na ang pinto. Nakatayo roon ang pastor, nakatingin sa kanya, may mahinahong ngiti.

“Bakante na ako. Ikaw na.”  Napabuntong-hininga si Gabriel, saka tumango.

Tumayo siya, pinunasan muli ang mga palad niya, at humakbang papasok. At sa bawat hakbang, mas lalo niyang naramdaman. Hindi lang ito simpleng desisyon. Kundi isang pagpili kung saan direksyon tutungo ang buhay niya. At kung sino ang maiiwan.

---

Magaan ang tunog ng paghampas ng mga palad nang maghiwalay ang kamay ni Gabriel at ng pastor. Hindi iyon basta pormal na pakikipagkamay. May diin, may pananatili ng ilang segundo na tila ba may pinagtibay sa pagitan nila. Ngumiti ang pastor, hindi malaki, pero buo. Iyong tipong ngiting hindi kailangang ipaliwanag. Tumango si Gabriel bilang tugon, bahagyang napayuko, at sa paraan ng paghinga niya, mas malalim, mas steady at may kung anong nagsettle sa loob niya.

“Pagdasal mo lang palagi.” mahinahong sabi ng pastor, tinatapik siya sa balikat.

“Gagawin ko po.” sagot ni Gabriel, at sa pagkakataong iyon, mas malinaw ang boses niya kaysa kanina.

Hindi na nila kinailangang banggitin pa kung ano ang napag-usapan. Nasa pagitan na iyon ng mga titig, ng kumpiyansang unti-unting bumalik sa tindig ni Gabriel habang siya’y papalabas ng opisina.

Paglabas niya sa simbahan, sinalubong siya ng hangin. Presko, tahimik, parang may dalang pahinga. Saglit siyang tumigil sa hagdan, pinakiramdaman ang sarili. Hindi na ganoon kabigat. Hindi na ganoon kagulo. Hindi man lubos na magaan pero malinaw na.

Kinuha niya ang cellphone sa bulsa, kusang hinanap ang distraksyon, o baka saglit na pahinga mula sa mga iniisip. Pagbukas niya ng Facebook, may agad na sumalubong na post sa kanyang feed. May naka-tag na larawan kay Aiden. Pinindot niya iyon. Isang group photo mula sa opisina. Nakasalansan ang mga mukha, nakangiti, magkakatabi, tila ba isang ordinaryong araw lang na ginawang alaala. At nandoon si Aiden.

Pero hindi lang siya.

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Gabriel nang mapansin ang isa pang pamilyar na mukha sa gilid ng frame. Si Silas. Magkalayo sila ni Aiden sa larawan, hindi magkatabi, hindi magkadikit. Pero kahit ganoon, may kung anong hindi maipaliwanag. Isang uri ng koneksyon na hindi mo kailangang ipakita nang lantaran para maramdaman.

Saglit na napatitig si Gabriel. Hindi siya sigurado kung ano ang hinahanap niya sa larawang iyon. O kung ano ang nahanap niya. Pero unti-unti, napabuntong-hininga siya. Mahina. Pagod. At may halong pagtanggap.

“Siguro…” bulong niya sa sarili, habang nakatitig pa rin sa screen, “…ganito na nga talaga.”

Hindi niya man lubos maintindihan, pero may pakiramdam na unti-unting bumubuo sa kanya— na baka ito na ang ayos. Na baka, sa pag-alis niya, hindi niya kailangang mag-alala kung ano ang maiiwan. Kasi mukhang may papalit. At hindi basta kung sino lang. Kundi ’yung talagang mahal ni Aiden. Bahagyang napangiti si Gabriel, pero may lungkot pa rin sa gilid nito. Hindi nawawala. Hindi agad-agad. Pero mas payapa. Mas handa.

Dahil magmula pa naman noon, bagamat may espesyal na parte sila sa puso ng bawat isa, hindi nila maitatanggi na hanggang ngayon naman ay hindi pa rin malinaw kung anong nagdudugtong sa kanila. Kordon nga ba ng tunay ng pag-ibig o kordon ng parehong karanasan ng pangloloko at pang-iiwan?

Pinatay niya ang screen ng cellphone at ibinalik sa bulsa, saka muling tumingin sa harap—sa daang tatahakin niya palabas ng simbahan. Sa unang pagkakataon, hindi na siya nag-alinlangan. Humakbang siya pababa ng hagdan. At kahit may mga bagay na maiiwan, may mga bagay din na kailangang piliin. At ngayon, handa na siyang gawin iyon.

---

Isang linggo ang lumipas nang hindi namamalayan ni Gabriel kung paano niya iyon nalagpasan. Parang sunod-sunod na araw na lang na kinailangan niyang tapusin—mga paalam na hindi niya na ginawa, mga bagay na pinili niyang iwasan. Pinakamabigat ang sa kaniyang magulang. Ngunit banaag niya ang saya at pagmamalaki sa kanilang mukha.  Kasama rin sa pinaka-mabigat si Aiden.

Hindi na siya dumaan. Hindi na siya nagpakita. Alam niyang kapag ginawa pa niya iyon, baka hindi niya kayanin. Baka umatras siya. Baka magbago ang desisyon niya. Kaya nag-text na lang siya. Maikli. Direkta. Walang masyadong paligoy. Sa huling bahagi ng mensahe, doon lang siya nagtagal.

Salamat… sa pagpayag mong maging bahagi ako ng buhay mo. At kung sakaling aalis na ’ko, kung may gustong pumasok, basta alam mong worth it… sana huwag mong ipagdamot na buksan ulit ang pinto mo.

Matagal niya iyong tinitigan bago niya tuluyang sinend. At pagkatapos noon, wala na.

Maaga siyang umalis.

Tahimik ang byahe palabas ng siyudad, unti-unting nawawala ang ingay, ang siksikan, ang bilis ng lahat. Habang tumatagal, napapalitan iyon ng mas maluwag na daan, mas kaunting sasakyan, at mas malinaw na tanawin.

Sa unang bahagi ng probinsya, sinalubong siya ng mga maayos at maunlad na bayan. Mga gusali na hindi kasing taas ng sa lungsod, pero organisado, buhay na buhay. May mga palengke sa gilid, mga tricycle na paikot-ikot, at mga taong tila hindi nagmamadali pero hindi rin nahuhuli.

Pagdating niya sa kabisera, doon siya bumaba. Lucena City. Mas buhay ang lugar, parang isang gitnang punto ng lahat. Dumiretso siya sa mall, sa SM, para kumain. Tahimik lang siyang umupo sa isang sulok, nakatitig sa tray ng pagkain sa harap niya. Hindi niya gaanong malasahan ang kinakain, pero pinilit niya pa ring ubusin.

Kailangan niyang magpatuloy.

Pagkatapos noon, dumiretso siya sa terminal. Doon na nagsimula ang tunay na layo. Papunta sa Bondoc Peninsula—isang lugar na matagal na niyang naririnig, pero ngayon lang niya tuluyang tatahakin. Kilala bilang agricultural district, malayo sa sentro, malayo sa nakasanayan. Habang umaandar ang sasakyan, unti-unting nag-iba ang tanawin.

Naging mas berde. Mas malawak. Mas tahimik.

Humaba ang daan, at nagsimulang maging liko-liko. Parang sinusubok ang bawat pasahero kung handa ba sila sa lalim ng pupuntahan nila. Sa isang banda, tanaw ang mga bangin; sa kabila, mga bundok na tila walang katapusan. May mga pagkakataong halos magdikit ang langit at lupa sa paningin niya.

Napahawak siya sa bintana, tahimik na pinagmamasdan ang lahat. Hindi ito ang mundo na kinalakihan niya. Hindi ito ang nakasanayan niya. Pero kakaiba, hindi rin ito nakakatakot. Pagod ang katawan niya, pero gising ang isip. Bawat liko ng daan, bawat pagbabago ng tanawin, parang unti-unting nag-aalis ng ingay sa loob niya.

Apat na oras ang lumipas. Mahaba. Tahimik.

At sapat para maramdaman niya ang bigat ng layo. Hanggang sa tuluyan nang bumagal ang sasakyan.

“Santa Libida na.” sabi ng driver.

Napatingin si Gabriel sa labas. Hindi engrande ang sumalubong sa kanya. Walang matataas na gusali, walang kumikislap na ilaw. Pero may kakaibang katahimikan. Iyong tipong hindi nakaka-ilang, kundi nakakapagpahinga. Huminga siya nang malalim bago bumaba. Pag-apak niya sa lupa, may kung anong nagbago. Hindi niya pa alam kung ano. Pero malinaw, nandito na siya. At wala nang balikan. Sa pagkakataong ito, hindi na siya basta umaalis. Kundi tuluyan nang lumilipat.

---

Sa unang gabi niya sa Santa Libida, natagpuan ni Gabriel ang sarili sa loob ng isang maliit na simbahan. Payak, tahimik, at malayo sa nakasanayan niyang anyo ng pananampalataya sa siyudad. Wala itong engrandeng disenyo, wala ring matatayog na kisame o makukulay na salamin. Ngunit may kakaibang init sa loob, hindi mula sa ilaw, kundi mula sa mga taong naroon.

Masiyahin silang sumalubong sa kanya.

May mga ngiting hindi pilit, mga boses na magagaan, at mga kwentong tila matagal na nilang gustong ibahagi sa isang bagong mukha. Sa simpleng hapunang inihain, mainit na kanin, ulam na lutong-bahay, at sabaw na tila masarap hindi dahil sa sangkap kundi dahil sa pagkakahain, naramdaman ni Gabriel ang isang bagay na matagal na niyang hindi napapansin.

Katahimikan na hindi nakakailang. Pag-aalaga na hindi hinihingi.

Hindi pa tapos ang silid sa gilid ng simbahan kung saan siya sana manunuluyan kasama ng namumuno at iba pang lingkod-simbahan. May mga kahoy pa na hindi pa nakakabit, at mga gamit na nakatambak sa isang sulok, patunay na may mga bagay pang kailangang buuin, hindi lang sa lugar, kundi marahil pati sa kanya.

Kaya pansamantala, inalok siyang tumuloy kina Mang Nestor at Aling Pilar, isa sa mga pamilyang aktibong tumutulong sa simbahan. Hindi na siya tumanggi.

Lumalim ang gabi, at isa-isa nang nanghina ang mga boses sa paligid. Napansin iyon ni Mang Nestor, na kanina pa palang tahimik na nagmamasid kay Gabriel.

“Mukhang pagod ka na, iho.” sabi nito, may lambing sa tinig. “Gusto mo na bang magpahinga?”

Tumango si Gabriel. Ngayon niya lang tuluyang naramdaman ang bigat ng byahe.

“Kung okay lang po.”

“Oo naman.” mabilis na sagot ni Aling Pilar mula sa likod, may ngiti. “Saka ka na lang siguro namin aabalahin sa kwentuhan kasi panigurado, maraming ipapagawa sa’yo si Pastor.” nagtawanan ang lahat.

Tinawag ni Mang Nestor ang anak nila. Ilang saglit pa, may lumapit na binata, matipuno ang pangangatawan, maputi, at may mahinahong aura. May kung anong disiplina sa galaw, pero hindi mabigat. Malinis. Maayos. Mahinhin kumbaga.

“Eli, anak.” tawag ni Mang Nestor.  “…samahan mo ang Kuya Gabriel. Ihatid mo sa bahay, tapos ipakita mo na rin ang magiging kwarto niya.”

“Opo.” sagot ng binata, magalang na tumango bago lumingon kay Gabriel. “Tara po.”

Tahimik silang naglakad palabas ng simbahan, pero hindi nagtagal ay nagsimula rin silang magkwentuhan. Mga simpleng tanong, kung kumusta ang byahe, kung saan siya galing, kung gaano katagal siya mananatili. Magaan kausap si Eli. Hindi pilit. Hindi mausisa.

Paglabas nila ng simbahan, agad itong sumenyas sa isang paparating na tricycle. Parang kabisado sila ng driver, dahil hindi na ito nagdalawang-isip na lumapit. Hindi na rin pinagtuunan ng pansin ni Gabriel kung sino ang nagmamaneho. Pagod na siya, at ang isip niya ay unti-unti nang sumusuko sa antok.

Sumakay sila. At ilang sandali pa, umandar na ang tricycle. Habang tinatahak nila ang madilim ngunit tahimik na daan, unti-unting pumikit si Gabriel. Hindi niya namalayan kung gaano na katagal silang bumibiyahe. Ang hangin, ang pag-uga ng sasakyan, at ang pagod…lahat nagsanib para hilahin siya pababa sa pahinga.

“Kuya…”  Marahang tinapik siya ni Eli. “Andito na po tayo.”

Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata. Saglit siyang nag-adjust sa paligid bago tuluyang bumaba. Tinulungan siya ni Eli sa gamit niya, maingat at walang imik. Maya-maya pa, narinig niyang nag-abot ng bayad si Eli sa driver.

“Salamat, kuya.” sabi nito.

Tahimik na tumango ang driver.

“Sige, uuwi ka na niyan, kuya?” tanong ni Eli.

“Oo.” sagot ng lalaki. “Hinihintay pa ako ng anak ko. Para mapatulog ko na rin.” sabay ngisi ng nakakaloko.

Saglit na natahimik si Eli, saka ngumiti. 

“Sige po. Ingat, Kuya Lucas .”

Itutuloy…

Surprise! The man, the myth, the legend.  Lucas Antonio from DITC is officially back! 🔥

Ano kaya ang magiging papel niya sa buhay ng ating bagitong si Pastor Gabriel? Abangan, dahil ang kanilang kwento ay masusing hihimayin sa susunod kong full-blown erotic book (Title TBA!). This story will revolve around the tension between Gabriel, Eli, and Lucas.

P.S. Consider this a formal announcement: Evicted na po si Gabriel sa choices ni Aiden. Hehe. ✌️Exit na ito ng character niya sa Salisi.

Let me know your thoughts! Comment them here or message me via TG: frozenfire_4.

2.10

Maliwanag ang araw, pero hindi nakakapaso.

Saktong init lang na sinasabayan ng malamig na ihip ng hangin mula sa dagat. Malawak ang tanawin. Bughaw na tubig na halos sumanib sa langit sa dulo ng paningin. Malinis ang buhangin, maputi, at bahagyang kumikislap tuwing tinatamaan ng araw. May mga alon na marahang dumadampi sa pampang, hindi malakas, hindi rin mahina, parang humihinga lang ang dagat.

Maaga pa, pero buhay na ang paligid.

Nagkalat ang mga empleyad. Kkanya-kanyang grupo, kanya-kanyang trip. May mga agad nagtakbuhan papunta sa tubig, nagsisigawan, nagtatawanan. May mga naglatag na ng banig, may mga nakaupo na at abala sa pagkuha ng litrato. Kung saan-saan nakatutok ang mga cellphone. Selfie dito, group picture doon, may ilan pang paulit-ulit na inaayos ang anggulo para lang makuha ang “perfect shot.”

May ingay, pero hindi magulo.

Masaya.

Magaan.

Lahat tila sabik sa pahinga. Sa escape mula sa opisina, sa deadlines, sa mga responsibilidad na sandaling iniwan nila sa siyudad.

Isa-isa nang dumarating ang mga sasakyan. At sa isa sa mga iyon si Aiden. Tahimik. Nasa passenger seat siya nh sasakyan ng kanyang bisor na si Marco, nakatanaw sa labas ng bintana. Kita niya ang dagat, ang mga tao, ang galaw ng paligid pero parang may manipis na salamin na naghihiwalay sa kanya sa lahat ng iyon.

Nakarating na sila. Pwede na siyang bumaba. Pero hindi siya kumikilos.

Hindi niya rin maintindihan kung bakit.

Dati, wala lang sa kanya ang ganito. Kahit pa may kasama siyang kung sino, bababa siya nang walang iniisip. Wala siyang pakialam kung sino ang makakita, kung ano ang isipin ng iba. Pero ngayon, parang may pumipigil. Parang may mabigat na nakapatong sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag. Huminga siya nang malalim, pero hindi sapat.

“Aiden.” Napabalik siya sa ulirat nang maramdaman ang marahang pagdapo ng kamay sa hita niya.

Mainit. Mabigat. Pamilyar. Si Marco.

“Tara na?” malumanay ang boses nito, pero may kung anong ilalim na hindi niya mabasa. “Okay ka lang?”

Bahagya siyang napalingon. Nakatitig si Marco sa kanya. Nakangiti, pero hindi ganap. Parang may sinusukat. Parang may hinihintay.

“Ah… oo.” mahinang sagot ni Aiden, pilit na inaayos ang sarili. “Bababa na.”

Aabot na sana siya sa handle ng pinto nang bahagyang humigpit ang kamay ni Marco sa kanya.

“Sandali.” Napahinto siya.

Hindi siya agad tumingin, pero ramdam niya ang kilos ni Marco sa tabi niya. Mas lumapit, mas naging dikit ang presensya. Dahan-dahang kinuha ni Marco ang kamay niya. Hindi marahas. Hindi rin marahan. Sakto lang para hindi siya makatanggi nang hindi halata.

“At this time…” bulong nito, halos hindi marinig sa ingay sa labas. “…I want you to enjoy ha?” unti unting ginabayan ni Marco ang kamay nito papunta sa kanyang pag-aari na noo’y nagngangalit na sa tigas.

Hindi pa rin niya lubos ma-proseso ang nangyayari. Napahigpit ang hinga ni Aiden.Sandali siyang natigilan. At doon niya naramdaman.Mainit. Matigas. Buhay. Parang may kuryenteng dumaloy sa katawan niya-hindi dahil sa excitement, kundi dahil sa bigat ng sitwasyon.

Napapikit siya saglit.

“Sir Marco… baka po may makahalata sa labas “ halos pabulong, pero walang lakas.

Ngumiti si Marco, bahagya, parang may alam na siya lang ang nakakaintindi.

“Heavily tinted ’yan. Kahit isubo mo pa ako ngayon dito, walang makakaaninaw mula sa labas. And besides… kailan ka pa ba nahiya? Before, wala naman tayong pakialam sa kanila.Anong nabago, Aiden? “ dagdag nito, mas mababa ang boses, mas malapit. “Pero makakapag-intay naman ako. Basta mamaya, asahan mo, I’ll make sure pareho tayo ng room assignment. So we can both have our own fun. Tayong dalawa lang.” sabay kindat nito.

Bahagyang gumalaw ang kamay niya, ginabayan ang kamay ni Aiden na ngayon ay nakahawak sa kanyang laman at saka ito itinaas at ibinaba. Napakagat siya sa kanyang labi dahil sa dulot na kaba at sensasyon ng sitwasyon.

Walang halong biro. Walang tanong. Parang desisyon na.

Unti-unting ibinaba ni Aiden ang kamay niya, para bang wala lang nangyari. Pero ramdam niya pa rin ang init sa palad niya, parang may naiwan doon na hindi agad mawawala. Ngumiti siya. Pero pilit. Yung tipong sapat lang para hindi mahalata.

“Yeah.” maiksi niyang sagot, sabay iwas ng tingin. “Sige.”

Hindi na siya naghintay pa. Binuksan niya ang pinto at bumaba ng sasakyan. Agad siyang sinalubong ng hangin mula sa dagat. Malamig, sariwa, at tila pilit hinihila siya pabalik sa realidad. May sumigaw mula sa malayo, may tumawa, may kumaway.

Normal ang lahat. Masaya ang lahat. Pero habang naglalakad siya palayo sa sasakyan, hindi niya maiwasang maramdaman na parang may dala siyang bigat na siya lang ang may alam. At kahit gaano kaganda ang tanawin sa harap niya hindi niya iyon lubos makita.

---

Unti-unting nagtipon ang lahat sa isang pavilion na nakatayo malapit sa dalampasigan. Maluwag, bukas sa hangin, at may bubong na pawid na sumasabay sa galaw ng ihip ng hangin. Mula roon, kita ang dagat. Malapad, maliwanag, at tila walang katapusan. May ilang empleyadong hindi pa rin mapakali, patuloy sa pagkuha ng litrato, habang ang iba nama’y naghahanap na ng mauupuan, nagkukwentuhan, at paminsan-minsa’y napapatingin sa harap kung saan magsisimula ang programa.

Hindi nagtagal, tumayo ang isa sa mga big bosses ng kumpanya. Hindi na niya kailangang magsalita agad. Ramdam na agad ang presensya niya sa paraan ng pagtahimik ng mga tao. Unti-unting humupa ang ingay, hanggang sa halos hangin na lang at alon ang marinig.

“Good morning, everyone!” bungad niya, may ngiti pero hindi pilit.

Nagpalakpakan ang mga empleyado, may ilan pang sumigaw ng pagbati pabalik.

Hindi ito naging tipikal na speech na paulit-ulit na naririnig sa opisina. May bigat, pero may gaan din. Pinag-usapan niya ang pagod ng bawat isa. Ang mga overtime, ang mga gabing hindi na nakauwi nang maaga, ang mga pagkakataong halos hindi na nila alam kung weekday pa ba o weekend. Hindi raw man nila laging nasasabi, pero nakikita nila ang effort ng bawat isa.

“You all deserve this!” sabi niya, habang iniikot ang tingin sa paligid. “Hindi lang ito pahinga. This is also a chance to reconnect with each other, outside work.”

May mga tumango, may mga napangiti. Ramdam ang sincerity. Pagkatapos, unti niyang dinala ang usapan sa mas mahalagang punto.

“At syempre, hindi magiging posible ang lahat ng ito kung wala ang team na nasa likod ng international partnership na ito.” Bahagyang nagbago ang atmosphere. Mas naging attentive ang mga tao. “Let’s call on the core team from our side.”

Isa-isa nilang tinawag ang mga pangalan. Isa-isa ring tumayo ang mga empleyado. May halong hiya at pride habang lumalapit sa gitna. Naroon si Aiden, sumunod sa tawag, tahimik lang, walang masyadong ekspresyon. Nakapwesto sila sa harap, nakaharap sa mga kasamahan nila.

“At of course…” dagdag ng boss, bahagyang nag-pause bago banggitin ang huli. “ …our ever reliable team lead.“ Hindi na kailangang hulaan kung sino.

“Marco.”

Tumayo si Marco mula sa gilid, maayos ang galaw, parang sanay na sanay sa ganitong atensyon. Lumapit siya sa gitna, bahagyang ngumiti, pero hindi nagpakita ng kahit anong kaba.

“At bilang team lead…” pagpapatuloy ng boss, mas naging pormal ang tono. “…siya ang nag-o-oversee ng buong operasyon. Lahat ng reports, outputs, at critical information. Dumadaan sa kanya bago i-present sa board.”

Nagkaroon ng mahinang bulungan sa paligid. Hindi ingay, kundi reaction. Alam ng mga tao kung gaano kabigat ang ganoong responsibilidad.

“Which means…” dagdag pa niya. “…malaki ang naging papel niya sa success ng partnership na ito.”

Palakpakan.

Tahimik lang si Aiden habang nakatayo roon, pero hindi niya maiwasang maramdaman ang bigat ng mga salitang iyon. Hindi lang iyon basta recognition. Paalala rin iyon kung gaano kalawak ang kontrol ni Marco sa lahat ng nangyayari sa loob ng proyekto. Hindi lang sa trabaho. Kung hindi pati da kanya at sa kung ano mang meron sa kanila.

Matapos ang pagpapakilala, pinabalik na sila sa upuan. Pag-upo ni Marco sa tabi niya, bahagya itong sumandal, parang walang nangyari. Pero sapat ang presensya nito para maramdaman ni Aiden ang tensyon na pilit niyang iniiwasan. Maya maya pa, tinawag naman ng big boss ang international partner nila upang ipakilala at pasalamatan.

Isa-isa ring tinawag ang mga miyembro ng kabilang kumpanya. Lumapit sila sa gitna, maayos, kumpiyansa. Pero habang tumatagal, may napansin si Aiden.

Wala si Silas.

Hindi niya alam kung bakit niya iyon hinanap. Hindi naman dapat.Pero hindi niya maiwasan.Tahimik niyang iniikot ang tingin. Sa kaliwa, sa kanan, sa likod ng grupo. Wala. May kung anong bahagyang bumigat sa dibdib niya-hindi malinaw kung bakit, pero sapat para mapansin niya.

Magsasalita na sana ang boss nang biglang may gumalaw sa gilid ng pavilion. Napalingon ang ilan, kasabay ng mahinang bulungan. Doon niya nakita.

Si Silas.

Papasok, medyo nagmamadali, pero hindi nawawala ang composure. Nakasuot ito ng manipis na polo, bahagyang bukas ang itaas, at kahit simple ang ayos, hindi maikakaila ang tindig. Iyong tipong hindi kailangang mag-effort para mapansin. Ang manggas, naka-roll, inilalantad ang braso. Ang galaw, diretso pero hindi nagmamadali.

Napatingin si Aiden. Hindi niya napigilan. Sandali lang sana. Pero humaba.

Parang may humila sa atensyon niya. Hhindi dahil sa itsura lang, kundi sa kung anong dala nito. Hindi niya namalayang napatitig siya.

“Sorry for being late.” sabi nito, may bahagyang ngiti.

May ilang tumawa. Nagpatuloy siya-diretso, malinaw, walang arte. Nagpasalamat sa management, sa mga empleyado, sa effort na inilaan ng bawat isa para maging posible ang partnership. Hindi mahaba ang sinabi niya, pero sapat para maramdaman na alam niya ang halaga ng bawat ambag.

“We’re grateful…” dagdag niya. “…for making this partnership not just possible but a success.” Nagpalakpakan ang lahat. “And we’re looking forward to today to actually enjoy working together without the pressure.” dugtong pa niya, mas magaan na ang tono.

May sumigaw, may tumawa.

Mas gumaan ang atmosphere.

Pagkatapos noon, ibinalik niya ang mic at bumalik sa pwesto ng team niya. Unti-unting nagkagalaw ang mga tao, naghahanda na para sa mga susunod na activity.

“Alright, everyone!” sigaw ng host. “Team building starts now!”

Sigawan. Tawanan. Galaw.

Nagkawatak-watak ang mga grupo. May tumatakbo papunta sa tubig, may naghahanap ng pagkain, may naghahanda na para sa games.

Pero si Aiden, sandaling nanatili sa kinauupuan niya. Tahimik. At kahit pilit niyang ituon ang pansin sa paligid, hindi niya maiwasang maramdaman na may bahagi sa kanya na nananatiling nakatingin sa kung saan huling tumayo si Silas.

“Ah-wait lang!” Bumalik ang atensyon ng ilan sa harap. Nakataas ulit ang mic ng host, bahagyang humahabol sa mga naglalakad na. “Before you go, quick reminder lang. For room assignments, naka-send na po sa GC ng HR. Please check niyo na lang doon.” May ilang agad naglabas ng cellphone. “Tig-dadalawa lang po per room, okay? No switching, no sharing, bawal magtatlo. Strict tayo doon para fair sa lahat.”

May mga nag-react. May tumawa, may nagreklamo nang pabiro.

“Check your assignments na lang, then you’re free for the day!”

Tuluyan nang nagkahiwa-hiwalay ang mga tao.

Hindi na naghintay si Aiden. Agad niyang kinuha ang phone sa bulsa at binuksan ang GC. Sunod-sunod ang messages, notifications, reactions, pangalan ng mga rooms. Hinahanap niya ang sarili niyang pangalan. At nang makita niya, parang may biglang bumigat sa dibdib niya.

Room 214 - Marco / Aiden

Hindi na siya nag-scroll pa. Hindi na niya hinanap kung sino ang magkaka-room sa iba. Napatigil siya. Hindi niya maipaliwanag kung ano ang unang pumasok sa isip niya. Takot ba? Dahil alam niya kung anong pwedeng mangyari kapag mag-isa sila. O lungkot? Dahil sa isang bahagi niya, may ibang pangalan ang hinahanap niya.

Mariin niyang pinatay ang screen ng phone, parang sapat na iyon para patigilin ang iniisip niya. Hindi. Hindi niya dapat iniisip iyon.

“Aiden.” Hindi na siya nagulat nang maramdaman ang bigat ng braso na umakbay sa kanya.

Si Marco.

“Let’s go?” maayos ang tono, parang normal lang ang lahat. “Mukhang malapit lang ’yung room natin.”

Hindi na siya nakasagot agad. Tumango na lang siya. At hinayaan ang sarili na akayin.

---

Naglakad sila sa kahabaan ng pathway papunta sa mga kwarto. Mga maliit na cottage na magkakatabi, may kanya-kanyang pintuan, may mga taong papasok na, may mga nagtatawanan pa sa labas.

May sinasabi si Marco. May kinukwento. May tanong pa nga siguro. Pero hindi iyon pumapasok kay Aiden. Parang malayo ang boses nito. Naririnig niya, pero hindi niya naiintindihan. Parang may manipis na ulap sa pagitan ng isip niya at ng realidad.

Naglalakad siya. Sumasabay. Pero wala siya roon. Ang nasa isip niya-paulit-ulit lang. Room 214. Silang dalawa. Hindi niya napansin kung gaano na sila kalapit sa pinto. Hanggang sa huminto si Marco.

“Here.” Kinuha nito ang susi at inangat ang kamay para buksan ang pinto.

At doon, may dumating. Dalawang tao. Napalingon si Aiden. At saglit, napako ang paningin niya.

Si Silas.

Kasama nito ang isa pang lalaki. Maayos manamit, mukhang ka-team niya. Siya ang unang ngumiti.

“ Ah dito rin pala kayo.“ bati ng lalaking kasama ni Silas, magaan ang tono. “Room 215 kami. Katapat lang.”

“Nice.” sagot ni Marco, may bahagyang ngiti na hindi umaabot sa mata. “At least malapit. Kaso baka maistorbo kayo nitong kasama ko eh.” Napatingin ang dalawa kay Aiden. Maging si Aiden ay nagtataka sa kung papaano niya maiistorbo ang dalawa. “Malakas kasi itong umungol… sa gabi.”

Nanlaki at namula ang mukha ni Aiden. Hindi niya alam kung paano rereact. Hindi niya alam bakit iyon sinasabi ni Sir Marco, at sa harap pa talaga ni Silas. Naisip niya rin na baka ito ang pagmulan ng eskandalo at kumalat sa kumpanya nila.

“He…he. ’To talaga si Sir… mapagbiro. Hilik ’yon.Anong ungol.” sana, sa hiling ni Aiden, ay maniwala ang dalawa at huwag nang palakihin pa.

Hindi siya makatingin kay Silas. Pero ramdam niya na nakatingin ito sa kanya. At nang hindi niya napigilan, bahagya siyang napatingin. Sandali lang. Pero sapat. May kakaiba sa tingin ni Silas. Hindi lang basta pagkilala. Parang may hinahanap. Parang may gustong itanong na hindi niya masabi.

At sa kabilang banda, ramdam din niya ang presensya ni Marco sa tabi niya. Tahimik. Pero matalim. Parang binabantayan ang bawat galaw.

“Alright.” putol ni Marco sa sandaling iyon, bahagyang iniikot ang susi. “We’ll settle in muna.”

“Yeah, same here.” sagot ng kasama ni Silas. “See you guys later.”

Tumango si Silas. Walang sinabi. Pero bago pa tuluyang mawala ang sandali, nagtagpo ulit ang mga mata nila ni Aiden. At agad din siyang umiwas. Pumasok si Marco. Sumunod si Aiden.At sa likod nila sumara ang pinto. Sa labas, nanatili si Silas sa kinatatayuan niya.

Hindi siya agad gumalaw. Nakatitig lang siya sa pintong kakasara lang. Tahimik. May kung anong gumugulo sa loob niya. Hindi malinaw, pero hindi rin niya kayang balewalain.

Natutuwa siya na nakita niya si Aiden. Hindi niya maitatanggi iyon. Pero kasabay noon, may kakaibang bigat. Isang pakiramdam na parang may mali. Hindi niya alam kung saan nanggagaling, pero nandoon. At lalo itong lumalakas sa tuwing naiisip niya kung sino ang kasama nito. Huminga siya nang malalim. Pinilit ayusin ang sarili. Hindi siya pwedeng magpakita ng kung ano.

Hindi dito. Hindi ngayon.

“Silas!” Napalingon siya.

Tinatawag siya ng kasama niya mula sa di kalayuan.

“Let’s go, bro. Kailangan na nating mag-ready. Marami daw games sila later. Kailangan nating mag-ready.” Saglit siyang tumingin ulit sa pinto. Isang huling sandali. Bago siya tuluyang tumalikod.

“Yeah.” sagot niya, maikli. “Coming.”

At sumunod siya bitbit ang isang pakiramdam na hindi pa niya lubos maintindihan, pero alam niyang hindi niya basta-basta mababalewala.

Itutuloy…

Let’s talk via TG:

2.11

Papahapon na ang araw, bandang alas kwatro y medya at unti-unti nang nag-iiba ang kulay ng paligid. Hindi na matalim ang init; sa halip, may ginintuang liwanag na tumatama sa buhangin at sa alon, parang sinasadya nitong gawing mas magaan ang lahat. Pero kabaligtaran noon ang nangyayari sa grupo lalo na nang i-announce ang susunod na activity.

“Tug of war!”

Agad na umingay ang paligid. May mga napa-“uy!” na parang biglang nabuhayan, may mga nagtaas agad ng kamay, at may ilan namang nagbibiruan kung sino ang bubuhatin kapag nadapa. Sa gitna ng kasiyahan, may kakaibang competitive energy na unti-unting lumilitaw. ’Yung tipong hindi mo mapapansin sa meeting room, pero kusang lumalabas kapag may laban. Hinati ang mga tao sa dalawang grupo. Walang masyadong formal na sistema—halos sapalaran, pero may halong diskarte. Yung iba, pinipiling mapunta sa team na mukhang malakas; yung iba, nadadala lang ng kung sino ang humila sa kanila.

Si Aiden, hindi na niya namalayan kung paano siya napunta sa linya. Nasa gitna lang sana siya, tahimik na nakapwesto, inaayos ang hawak sa lubid habang pinapakalma ang sarili. Hindi naman siya ganito ka-competitive pero may kung anong tensyon sa paligid na nakakahawa. Hanggang sa napatingin siya sa kabilang panig. At doon niya nakita si Silas. Nasa unahan. Halos siya ang nagsisilbing sentro ng harapang puwersa. Nakapwesto kung saan pinakamalakas ang hatak, kung saan unang nararamdaman ang impact ng laban. Nakayuko ito nang bahagya, inaayos ang kapit sa lubid, parang sanay na sanay sa ganitong sitwasyon.

Hindi dapat doon napupunta ang atensyon ni Aiden. Pero nandoon. At bago pa niya mapigilan—

“Sir Aiden! Dito ka—kulang tayo sa harap!”

Hindi na siya nakatanggi. May humila sa kanya pasulong, at ilang segundo lang, nasa unahan na rin siya halos kaharap si Silas, magkatapat sa magkabilang dulo ng lubid. Saglit silang nagkatitigan. Hindi mahaba. Pero sapat para may magbago. Parang may pumasok na bagong enerhiya sa pagitan nila. Hindi halata sa iba, pero malinaw sa kanila.

At kay Silas, halatang ramdam niya iyon. Bahagyang nagbago ang tindig nito, parang mas naging alerto, mas naging present. At bago pa magsimula ang laro, bigla itong umatras ng isang hakbang.

“Sandali lang.” sabi ni Silas sa team niya.

At doon, hinubad niya ang suot niyang maluwag na polo. Agad na sumabog ang reaksyon ng paligid.

“AY—!” “Grabe naman!” “Game na game!”

May sumipol, may tumawa, may nagtaasan ng kilay. Hindi naman iyon bastos pero malinaw na napansin ng lahat. Sa ilalim, sando na lang ang suot niya, at sa ganung ilaw. yung papahapong araw na tumatama sa balat, mas lalong na-emphasize ang hulma ng katawan niya. Hindi siya nagpose, hindi siya nagyabang, pero hindi rin niya itinago.

Napairap si Aiden, halos automatic.

“Ang arte.” bulong niya sa sarili, pilit pinapabalik ang focus.

Pero kahit anong gawin niya, may bahagi ng paningin niya na ayaw sumunod. Sandaling napadikit. Bago niya pilit inalis.

“Ready!”

Nagkanya-kanyang posisyon ang bawat isa. Humigpit ang kapit sa lubid, umayos ang mga paa sa buhangin na unti-unting lumulubog sa bawat galaw.

“Set!”

Huminga nang sabay ang dalawang panig. At sa isang iglap—

“Pull!”

Sumabog ang sigawan.

Agad na umigting ang mga katawan. Walang nagbigay. Walang umatras. Ang lubid sa gitna, halos hindi gumalaw. Parang parehong ayaw magpatalo.

Ramdam ni Aiden ang puwersa mula sa kabilang side. Malakas, sabay-sabay, hindi pabugso-bugso. Kinontra niya iyon, ibinuhos ang lakas sa bawat paghila, pilit pinipirmi ang paa kahit unti-unti nang dumudulas ang buhangin sa ilalim niya.

Sa gilid ng paningin niya, nakikita niya si Silas. Parehong seryoso. Parehong nakatutok. Parang walang ibang mahalaga kundi ang laban. Lumipas ang ilang segundo na parang minuto. At doon nagsimulang magbago ang ritmo.

May mabilis na bulungan sa team ni Silas. Isang huddle na halos hindi mapapansin kung hindi ka nakatingin. Isang senyas. Isang timing. Isang komunikasyon habang nasa gitna ng laban. Mukhang nag-plano sila at nag-usap bago pa man mangyari ang palaro. 

Hindi iyon agad nahalata ng team ni Aiden.

“Push! Kaya natin ’to!” sigaw ng isa sa likod nila.

At sa isang sandali ay tila naramdaman ni Aiden na parang sila ang mananalo. Mas lumalayo sila sa guhit sa gitna at tila mas lumalapit naman dito ang team ni Silas. Parang sila ang nakakalamang. Bahagyang umurong ang linya ni Silas. May konting galaw pabalik. Lumakas ang loob ng team ni Aiden.

“Go! Go! Go!” sigaw ni Aiden mula sa unahan. 

Mas lumakas ang sigawan. Mas humigpit ang kapit. Naramdaman ni Aiden,malapit na. Konti na lang. Pero biglang bumaliktad ang lahat. Sa isang iglap, noong tila kumbinsido na ang lahat na mananalo na sila at medyo niluwagan na ang pwersa dahil malaput na, parang sabay-sabay na nag-adjust ang team ni Silas—isang coordinated na paghila, hindi sabay-sabay basta, kundi may rhythm, may biglaang release at kasunod na malakas na hatak.

Na-caught off guard ang team ni Aiden. Walang nakaabang. Walang nakapaghanda. Biglang nawala ang balanse.

“Uy—!”

Sunod-sunod na nadulas ang ilan sa likod. At dahil nasa unahan si Aiden, siya ang unang nahila. Hindi niya na-control ang katawan niya. Napabagsak siya pasulong at tuluyang napasubsob. May sumalo sa kanya. O mas tama, may nabagsakan siya. Mainit ang balat. Matibay ang katawan. At sa unang segundo, wala siyang ibang naramdaman kundi ang impact, ’yung pagkahilo, yung bigat ng pagbagsak, yung buhangin na kumapit sa balat niya.

Hanggang sa unti-unting bumalik ang ulirat niya. At naramdaman niya ang kamay niya. Nakadikit. Nakadiin. Sa dibdib ng taong nabagsakan niya. Huminga ito. At ramdam niya iyon sa palad niya. Doon niya tuluyang narealize. Dahan-dahan siyang napatingin. At halos mapako siya.

Si Silas.

Magkaharap sila—sobrang lapit, halos magdikit ang noo kung gagalaw pa siya ng konti.

Isang segundo. Dalawa.

Parang huminto ang ingay sa paligid. Parang silang dalawa lang ang natira sa sandaling iyon. At saka, biglang umatras si Aiden, parang napaso.

“Shit. Sorry, Sir Silas.” mabilis niyang sabi, pilit inaangat ang sarili.

Ramdam niya ang init na umakyat sa mukha niya. Hindi niya alam kung dahil sa pagod, sa init ng paligid, o sa kung anong nangyari. Pero alam niyang hindi iyon normal. Hindi ganito. Hindi dapat ganito.

Sa paligid, may mga tumatawa, may nagbibiruan, may sumisigaw ng “uy ayos!“pero parang malayo ang lahat. Dahil sa harap niya ay si Silas. Hindi pa rin nagsasalita. Nakatitig lang. At sa paraan ng pagtitig nito parang may gustong sabihin. Na hindi niya kayang sagutin.

Habang nasa ganitong mwestra sila, sa di kalayuan, malapit sa tent kung saan naroon ang ilang bosses, may isang taong hindi nakisabay sa ingay. Tahimik. Nakatayo. At nakatingin.

Si Marco.

Hindi siya tumatawa. Hindi siya pumapalakpak. Hindi siya gumagalaw.

Nakatitig lang siya sa eksenang kakatapos lang mangyari sa distansyang hindi halata sa iba, pero sapat para makita ang lahat.

Ang pagbagsak. Ang pagkakadikit. Ang paraan ng pagtingin.

At sa likod ng kalmadong mukha niya, may kung anong unti-unting tumitigas. Hindi pa malinaw. Hindi pa lantad. Pero sapat para maramdaman na para sa kanya, hindi na ito simpleng laro lang.

---

Bandang hapon na talaga, yung tipong hindi na ganun kainit pero ramdam mo pa rin yung init na naiwan sa buhangin at sa balat. May hangin na, medyo mas mabigat ang ulap sa gilid ng langit, parang may paparating na ulan na hindi pa sure kung tutuloy o hindi.

Nasa kubo si Aiden kasama ang ilang kaopisina, nakaupo lang sa sahig na kahoy o nakasandal sa poste habang nagpapahinga. May mga nagkukwentuhan pa rin tungkol sa tug of war. ’Yung iba paulit-ulit pa rin sa “sayang yun” at “konti na lang talaga.”

“Grabe ’no.” sabi ng isa habang umiiling. “ Parang scripted yung galaw ng kabilang team kanina.“

“Hindi naman scripted.” sagot ng isa pa.  “Pero halata may diskarte talaga.”

Si Aiden, tahimik lang sa gilid. Umiinom ng tubig, nakikinig pero hindi sumasali. Wala siyang energy makipagbiruan. Hanggang sa—

“Uy andito pala kayo.”

Napatingin silang lahat.

Si Silas, papasok sa kubo kasama ang isa niyang kasama. ’Yung kasama niya sa kwarto. Relax ang dating, parang hindi galing sa intense na game kanina. May bahagyang ngiti pa habang nag-aasar yung kasama niya.

“Ang lakas niyo kanina ah.” sabi nung kasama niya habang nauupo sa gilid. “Akala namin madali lang sa inyo. Nice game, nice game.” at nakipag-apir ito sa mga nakasalamuha niya.

Si Silas, nakikinig lang, bahagyang tumatawa sa mga banter pero hindi sumasali agad. Nakasandal siya, relaxed, habang umiinom ng tubig. Hanggang sa mapadako ang tingin niya kay Aiden. Saglit lang. Pero sapat. Hindi agad umiwas si Aiden, pero ramdam niya yung shift sa atmosphere, kaya siya na mismo ang unang nagbaba ng tingin.

“Idol!” sabi ng kasama ni Silas, nakatingin kay Aiden. “Ikaw yung bumagsak sa harap no?”

“Hindi ako bumagsak.” agad na sagot ni Aiden, medyo defensive.

“Hindi ba?” balik na tanong ng kasama ni Silas. “Parang ikaw ’yon! ’Yung bumagsak sa harap nitong machong macho kong boss.”

May mahinang tawanan. Napairap si Aiden.

“Ang OA niyo. Nabuwal lang kasi nabigla.” pangangatwiran ni Aiden. “Nandaya kasi kayo.”

“Oy. Oy. Hindi daya ’yon. Ang tawag don, diskarte.” sagot muli nito. “Tsaka bakit ka ba nag-susungit jan eh hindi ka naman panigurado nasaktan kasi prinotektahan ka ng matitigas na abs ng boss ko.”

Lalong lumakas yung tawanan. Si Silas, napailing lang, parang pinipigilan yung ngiti.

“Ang oa talaga.”

“Anong oa?” balik nung kasama, mas lumakas yung ngisi. “Totoo naman ah. Kapit na kapit ka nga kanina sa matitigas na pandesal ni Boss.” 

Naramdaman ni Aiden na dagling nag-akytan ang dugo sa mukha niya. At alam niyang namumula siya kasi…kasi tunay. Matigas naman talaga. Pero… hindi niya maaaring ipahalata. Baka kung anong sabihin ng iba… ni Silas. 

“Corny.” agad na sagot ni Aiden, halatang pikon pero may halong kaba. “Hindi naman matigas, Istorya ka.” dagdag niya, parang gusto na lang putulin yung usapan.

“Istorya bang.” balik nung isa, agad napatingin kay Silas.  “Ah boss oh!” dagdag pa nung isa, mas lumalakas ang pang-aasar. “Pakita mo nga, isa lang. Yung abs lang. Para manahimik siya.”

Mas lumakas yung tawanan. Si Silas, napailing na lang, hawak yung tubig niya.

“Tama na ’yan. Kayo talaga.” sabi niya, mahinahon pero may halong amused na ngiti. “Huwag na… kita niyo oh namumula na si Sir Aiden. Baka pag pinakita ko ’tong abs ko, kiligin pa lalo ’yan.”

“UY!” “Grabe si boss!” “May ganon pala!

Si Aiden, hindi alam kung saan titingin. Si Silas, nakangiti lang, hindi nagsasalita, pero may kakaibang tingin na hindi rin maipaliwanag. At sa gitna ng ingay, si Aiden, nakatayo lang, parang na-trap sa pagitan ng asaran na ayaw niyang salihan at pakiramdam na hindi niya rin maitanggi.

---

Maya-maya, dumating yung host ulit, may mic na hawak.

“Okay guys! Next activity!”

Nag-ingay ulit ang paligid.

“Treasure hunt tayo sa forest trail. May mga clues na naka-place sa paligid ng resort grounds. Hanapin niyo lang. Team effort siya.”

May ilang nag-“uy nice,” may iba excited agad.

“Pero heads up lang!” dagdag ng host.  “Baka maulan later, so stay within the marked area ha. Huwag lalayo.”

Nagkatinginan ang ilan, parang biglang naalala na nga maulap. “Game na ’to!” sigaw ng iba. Unti-unting nagkawatak-watak ang mga tao para maghanda. Si Aiden, tumayo na rin, pinipilit i-shake off yung bigat ng pakiramdam niya kanina. Hindi niya alam kung dahil sa laro o dahil sa mga taong nasa paligid niya.

---

Sa simula ng trail, maayos pa ang lahat.

Magkakasama si Aiden at ang grupo niya habang unti-unting pumapasok sa mas masukal na bahagi ng resort grounds. May mga marking sa daan, may guide ropes sa gilid, at may mga staff na naka-standby sa ilang bahagi ng trail. Hindi pa ganoon kabigat ang atmosphere. May konting excitement pa nga sa bawat hakbang, parang field activity lang na may kasamang adventure. May mga nag-uusap, may nagbibiro, may nagco-comment kung saan daw may clue.

Si Aiden, tahimik lang sa gitna ng grupo, nakatingin sa dinadaanan nila pero malinaw na malayo ang isip niya sa paligid. Hindi naman siya lumalayo, pero hindi rin siya fully present.

Hanggang sa nagbago ang hangin. Una, hindi halata. Isang bugso lang. Sunod, mas malamig. Tapos mas malakas. At ilang segundo lang, dumilim. Hindi yung gabi, pero yung klase ng dilim na dulot ng biglang kapal ng ulap. Parang pinatay ang ilaw ng langit.

“Uy, ulan!” may nagsabi sa unahan.

At kasabay noon, unang patak. Sunod-sunod. Hanggang sa naging buhos.

“Takbo na!” sigaw ng isa.

Biglang nagkagulo ang lahat.

Nagkanya-kanyang galaw ang mga tao. May tumakbo pabalik, may sumilong sa mga puno, may sumunod sa staff na sumisigaw ng directions na halos hindi na marinig dahil sa lakas ng ulan at hangin.

Si Aiden, sumabay sa takbo ng grupo niya sa simula. Pero sa gitna ng kaguluhan, may bangga. Isang liko na hindi niya napansin. Madulas ang lupa dahil sa tubig at putik.

“Shit—”

Napahakbang siya para bumalanse pero hindi sapat. Natumba siya.

Hindi malakas ang bagsak, pero sapat para mawalan siya ng orientation ng ilang segundo. Napahawak siya sa lupa, malamig at basa, habang bumabagsak ang ulan sa paligid niya. Pagtingala niya, wala na ang grupo niya.

“Guys?” tawag niya, medyo mataas ang boses, pero agad nalunod sa ulan. “Hoy!”

Wala. Walang sagot.

Sandali siyang tumayo, inaalis ang putik sa kamay niya, pilit ina-analyze kung saan siya napunta. Pero ang paligid, pare-pareho. Puno. Daan. Ulan. Wala siyang reference. Isa siyang nag-iisang tao sa gitna ng biglang naging gubat na mas malalim kaysa kanina.

Huminga siya nang malalim.

“Okay… no choice. Sariling sikap.” bulong niya sa sarili, pilit pinapakalma.

Pero ramdam niya, hindi na niya alam kung saan siya pupunta.

Sa kabilang bahagi ng trail, si Silas, pababa na rin kasama ang team niya, mabilis ang kilos dahil lumakas na rin ang ulan sa kanila. May mga tumatawag na pabalik na raw sa designated shelter, may mga nag-aalalay sa isa’t isa habang nagmamadali.

“Boss, balik na tayo sa main area!” sigaw ng isa sa kanya.

“Copy!” sagot ni Silas, pero ang mata niya ay hindi nakatutok sa grupo niya.

Dumaan sila sa isang opening ng trail at doon, may kasalubong silang ibang grupo. Nagkakagulo rin, basa na, nagmamadali. Nagtagpo sandali ang mga mata, may mga quick exchange ng directions, pero sa gitna ng lahat ng iyon isang bagay ang agad napansin ni Silas.

May kulang.

Sinadya niyang i-scan ang grupo.

Muli.

Mas mabagal na.

Hanggang sa tumigil siya.

Wala si Aiden.

“Wait!” sabi niya, medyo humina ang boses pero biglang naging seryoso. Hinawakan niya ang braso ng isang kasalubong mula sa kabilang team. “Saan yung isa niyo?” tanong niya, diretso.

“Ha?” sagot nung isa, medyo lutang sa ulan at ingay.

“Yung isa. Si Aiden.”  Napakurap yung kausap niya.

Tumingin sa grupo nila. Umiling.

“Hindi ko napansin.” Sandaling katahimikan.

Hindi dahil humina ang ulan kundi dahil may nagbago sa ekspresyon ni Silas. Isang klase ng alertness na hindi na tungkol sa laro.

“Okay.” sabi niya, maikli.

Binitawan niya yung braso ng kausap niya. At bago pa may makapagsalita, humiwalay na siya sa grupo niya.

“Boss—saan ka pupunta?” sigaw ng isa.

Hindi siya huminto. Hindi siya lumingon.

“May hahanapin lang.” sagot niya.

At tuloy-tuloy siyang pumasok sa mas makapal na bahagi ng trail bitbit ang bigat ng ulan,  at ang bigat ng isang pangalan na hindi niya pwedeng mawala lang doon.

Itutuloy…

Let’s talk via TG:

2.12

Mas lumalim ang gubat habang tumatagal.

Hindi naman talaga siya lumalakad papaloob pero sa dami ng liko at sa pare-parehong itsura ng paligid, hindi na alam ni Aiden kung saan siya galing at kung saan siya dapat bumalik. Bawat puno, bawat daan, parang magkakapareho. Lalo pang lumala dahil sa ulan at tuloy-tuloy, walang pahinga, at mukhang lalo pang lumalakas.

Basang-basa na siya. Kumakapit ang damit sa balat niya, mabigat ang pakiramdam, at unti-unting lumalamig ang hangin.

“Okay lang ’to.” bulong niya, pilit steady ang boses kahit wala namang ibang makakarinig. Huminga siya nang malalim, pilit inaalala ang dinaanan nila kanina.

Pero wala. Walang malinaw. At doon na nagsimulang pumasok ang kaba. Hindi pa panic pero papunta na doon. Naglakad siya ulit, mas maingat sa bawat hakbang. Pero dahil sa putik, mas delikado. Madulas ang lupa, at bawat tapak niya ay parang lulubog. Hanggang sa sang maling hakbang. Napunta ang paa niya sa mas malalim na bahagi ng putik.

“Shit—”  Nadulas siya.

Napahawak siya sa hangin, pilit binabawi ang balanse, pero ramdam niyang pabagsak na siya hanggang sa may humila. Mabilis. Mahigpit. Hindi niya agad naintindihan ang nangyari. Sa isang iglap, napunta siya sa ibabaw ng isang matibay na katawan, habang ang isa namang tao ang sumalo ng bagsak.

Pareho silang napahiga sa basang lupa. Huminto ang mundo sandali. Malakas ang ulan, pero parang na-mute lahat sa loob ng ilang segundo. Dahan-dahang nag-focus ang paningin ni Aiden. At doon niya nakita…

si Silas.

Muli. Pangalawang beses. Magkalapit na naman sila, halos walang espasyo sa pagitan. Ramdam niya ang paghinga nito, kahit nahahaluan ng tunog ng ulan. Napaatras agad si Aiden, parang napaso.

“Sorry—” mabilis niyang sabi, sabay tayo, nanginginig ng kaunti hindi niya alam kung sa lamig o sa hiya. Inabot niya si Silas.  “Salamat.”

Tumayo rin si Silas, pinapagpag ang putik sa braso at likod niya. Tahimik siya saglit, saka tumingin diretso kay Aiden. Hindi galit, pero hindi rin relaxed.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong niya, diretso.

“Nahiwalay ako.” sagot ni Aiden, umiwas ng tingin. “Hindi ko napansin—”

“Hindi mo napansin?” putol ni Silas, bahagyang tumaas ang boses kahit hindi sumisigaw. “Aiden, ilang beses na sinabi na mag-ingat sa trail. Paano kung may nangyari sa’yo dito? Napaka-ulan pa naman oh!”

Parang may bumalik na pamilyar na tono. Yung tono na dati niyang kilala. Kahit mataas ang boses ni Silas, hindi niya magawang magalit dahil nanggaling ito sa lugar ng pag-aalala na sa kanyang pagkagulat ay tila ikinakangiti ng puso niyang malaman na nag-aalala ito sa kanya.

Napakagat si Aiden sa labi.

“Eh di sorry.” sagot niya. Napabuntong-hininga siya. “Hindi ko lang talaga napansin.” dagdag niya, mas mahina na ang boses. “Nagkagulo kasi.”

Sandaling katahimikan. Hindi agad sumagot si Silas. Tinitigan lang siya, parang sinusukat kung gaano siya kaseryoso. Hanggang sa napabuntong-hininga rin ito.

“Okay na… okay na. Ang mahalaga okay ka.” sabi niya sa huli. “Basta sumunod ka na lang sa akin.”  Hindi na siya naghintay ng sagot.

Tumalikod siya at nagsimulang maglakad. At sa pagkakataong iyon, sumunod si Aiden. Tahimik. Walang reklamo. Maingat ang bawat hakbang nila pababa ng trail. Mas madulas na ngayon ang lupa, mas malakas ang agos ng tubig sa gilid ng daan, at ang dating malinaw na ruta ay unti-unting nawawala sa ilalim ng putik.

Pero halata kay Silas na alam niya ang ginagawa niya. Sanay. Sigurado. Paminsan-minsan, lumilingon siya para siguraduhin na sumusunod si Aiden. At si Aiden, hindi lumalayo. Hindi nagsasalita. Nakafocus lang sa likod ni Silas. Hanggang sa makarating sila sa isang bahagi ng trail kung saan biglang nagbago ang lahat.

Tumigil si Silas. Napahinto rin si Aiden sa likod niya.

“Bakit—”  Hindi na natapos ni Aiden ang tanong.

Sa harap nila, ang daanang dinaanan kanina, hindi na pareho. Ang dating solid na lupa ay naging rumaragasang putik at tubig, parang maliit na landslide na patuloy pang gumagalaw. Malakas ang lagaslas, at bawat segundo, parang mas lumalala. Hindi na iyon simpleng madulas na daan. Delikado na. Kung susubukan nilang bumaba doon, malaki ang posibilidad na hindi sila makatawid nang maayos.

Napahigpit ang hawak ni Aiden sa sarili niyang braso.

“Hindi na tayo makakadaan diyan.” bulong niya. Hindi agad sumagot si Silas.

Nakatitig lang siya sa harap nila, ina-assess ang sitwasyon. Ang ulan, lalo pang lumalakas. At sa gitna ng ingay ng tubig at hangin, mas lalong naging malinaw ang realidad. Wala silang ibang choice. Kundi humanap ng ibang daan o manatili kung nasaan sila.

---

Sa ibaba ng resort grounds, sa pavilion area, patuloy ang head count ng team building master habang unti-unting humihina ang ulan dito kumpara sa taas ng trail.

“Okay, kumpleto na ba lahat ng teams?” sigaw niya. “Please confirm attendance!”

Sunod-sunod ang sagot ng mga grupo. Hanggang sa huminto at may magsalita.

“May kulang sa dalawang tao… si Silas at si Aiden.”  Nagkatinginan ang ilan sa paligid.

“May nakakita ba sa kanila?” ulit niya, mas mahinahon na ngayon.

Isang staff mula sa kabilang group ang sumagot, medyo nag-aalangan.

“Si Aiden po… parang nawala siya sa trail kanina. Nahiwalay daw nung biglang ulan.”  May mga bulungan.

“Si Bossing Silas naman po…” dagdag ng isa. “Humiwalay po siya kanina eh. Parang may babalikan yata o something.”

Sa gitna ng usapan, napahinto si Marco. Hindi halata sa labas. Pero sa loob, nag-click ang isang bagay. Dahan-dahan niyang binalikan sa isip niya ang mga naunang araw bago pa ang event. Hindi siya yung tipong umaasa lang sa tsismis o random na impormasyon. Bago pa sila umabot sa team building na ’to, nagpa-background check na siya. Hindi dahil insecure siya sa kumpanya. Kundi dahil sanay siyang alamin ang lahat ng variables na may kinalaman sa mga taong nasa ilalim ng influence niya, kasama roon si Aiden.

At doon niya nalaman. May nakaraan. Isang relasyong sapat para mag-iwan ng marka… ng mga alaala. Si Aiden. Si Silas. Magkakilala noon pa. Hindi lang basta “katrabaho sa iisang proyekto.” May history. May gap na hindi malinaw, pero may bigat. Hindi niya iyon pinansin noon. Hindi niya kinailangang i-overthink. Hanggang ngayon.

“Silas. I know what you’re doing boy.” bulong niya ulit, mas mababa na, halos sa sarili lang.

Hindi niya ito tinitingnan bilang threat sa company. Hindi rin sa partnership. Para kay Marco, malinaw ang hierarchy ng mga bagay na mahalaga. At sa listahang iyon, kasama sa mahalaga ang kaniyang mga laruan. Si Aiden ang nasa pinakauna. Hindi bilang tao na dapat protektahan. Kundi bilang isang bagay na matagal na niyang nakasanayan na nasa kanya ang atensyon, ang control, ang access. Isang bagay na hindi niya gustong mawala sa “space” niya.

Huminga siya nang mabagal. At sa unang pagkakataon, hindi tungkol sa business ang pumasok sa isip niya. Kung hindi ang posibilidad na may ibang gumagalaw sa direksyon na dati niyang inaakala ay kanya lang.

“Hanapin niyo silang dalawa.” sabi niya sa staff, kalmado ang boses.

Pero yung tono, walang bakas ng pakialam sa safety lang. Mas mabigat. Mas personal. Parang hindi lang nawawalang empleyado ang hinahanap. Kundi isang bagay na ayaw niyang may ibang humawak o masyadong lumapit.

---

Sa patuloy na paglalakad nila sa makapal na bahagi ng trail, mas ramdam na ni Aiden ang pagod kaysa kanina. Hindi na ito yung klase ng pagod na kaya pang itago sa tahimik na buntong-hininga lang. Yung paa niya, masakit na talaga lalo na sa hindi pantay na lupa, putik, at basa na dahon. Ilang beses na siyang nadulas kanina, at bawat hakbang ay mas mabigat kaysa sa nauna.

Napansin iyon ni Silas.

Hindi agad nagsalita. Sandali lang siyang tumingin sa likod, tiningnan si Aiden na medyo nakayuko habang naglalakad.

“Sandali. Kaya mo pa ba?” sabi niya, maikli lang.

Napahinto si Aiden.

“Okay lang ako.” mabilis niyang sagot, reflex na agad, parang ayaw aminin.

Hindi sumagot si Silas agad. Tumingin lang siya sa daan, saka sa paligid. Ulan pa rin. Mas mahina na kaysa kanina, pero tuloy-tuloy pa rin. Basa ang lahat, madulas ang paligid.

“Hindi ka okay.” sabi niya, diretso.

Hindi ito tanong. Statement. Napairap si Aiden, mahina.

“OA ka.” bulong niya, pero hindi na niya itinuloy ang pagtanggi.

Sandaling katahimikan. Hanggang sa bumuntong-hininga si Silas.

“Sumakay ka.” sabi niya.

Napatingin si Aiden sa kanya na parang hindi agad nag-sink in.

“Ano?”

“Buhatin kita.” ulit ni Silas, mas kalmado pa.

“Hindi  na uy.” agad na sagot ni Aiden, mas mabilis kaysa sa iniisip niya. “Kaya ko pa.”

Tumawa si Silas nang mahina, hindi nang-aasar—parang kilala na niya yung sagot.

“Kaya mo pa?” balik niya, bahagyang tinaas ang kilay. “Kanina ka pa halos lumuhod sa putik.”

Napahinto si Aiden. At sa loob ng ilang segundo, wala siyang magandang sagot. Humigpit ang hawak niya sa sarili niyang bag.

“Grabe ka.” bulong niya, pero mas mahina na.

Isa pang bugso ng hangin ang dumaan, kasabay ng malakas na patak ng ulan na muling lumakas. Tumingin si Aiden sa paligid. Walang malinaw na daan. Walang ibang tao. At ang katawan niya, unti-unti nang sumusuko. Napabuntong-hininga siya.

“Fine. Kahit nakakahiya… sobrang hassle na nito.” mahina niyang sabi.

Agad na lumapit si Silas.

“Hold on.” sabi niya lang.

At bago pa makapag-react si Aiden, binuhat siya nito. Mabilis. Stable. Parang hindi bigat ang tingin ni Silas sa kanya.

“Hoy—” reklamo agad ni Aiden, nanginginig ang boses sa hiya.

“Wag ka nang magreklamo. Enjoyin mo na lang paghawak sa chest ko. Nag-work out talaga ako para may makapitan ka.” putol ni Silas, tuloy lang sa paglalakad.

“Hooooooooy!”  sagot ni Aiden na ikinatawa naman ni Silas.

Sa pagkakataong iyon, tila nalimutan nilang stuck sila. At parang nawala ang mga mapapait na alaalang naghihiwalay sa kanilang dalawa. Tahimik si Aiden sa sandaling iyon. Hindi dahil wala siyang sasabihin kundi dahil wala siyang tamang sabihin. Ramdam niya yung lakas ng braso ni Silas, yung steady na galaw habang binabagtas ang madulas na daan.

At kahit nakasabit siya doon, may kakaibang init na hindi niya maipaliwanag. Nang makarating sila sa isang maliit na silong ng mga puno at bato, doon lang siya ibinaba ni Silas. Medyo awkward sa simula. Walang agad na nagsalita. Umuupo lang si Aiden sa gilid, pinipilit ayusin ang sarili niya, habang si Silas naman ay nakatayo sa harap, nakatingin sa ulan na unti-unti nang humihina.

Tahimik. Hanggang sa lumakas ang kulog. Isang kidlat ang dumaan sa malayo. Kaya napilitan silang sumilong sa isang tila maliit na kweba. Napakapit si Aiden sa braso ni Silas, instinctively. Napatingin si Silas sa kanya. Saglit lang. Pero nakita niya. At sa halip na magsalita agad, bahagyang ngumiti si Silas.

“Takot ka pa rin sa kulog?” tanong niya, mababa ang boses, parang hindi na bago sa kanya ang sagot.

Napatingin si Aiden sa kanya, agad napahiya.

“Hindi ah.” mabilis niyang depensa, pero halatang hindi convincing.

“Hmm.” Silas said, parang hindi naniniwala. “Kaya pala kapit na kapit ka sa braso ko… parang ung dati lang.”

Nang mapansin ito ni Aiden dagli niyang binitawan ang braso nito. Pero aaminin niya, parang dama niya panrin ang matitigas na muscle at galit na mga ugat sbabraso nito.

Tahimik muna ulit.

Yung klase ng katahimikan na hindi awkward, pero mabigat. Parang parehong may iniisip, parehong hindi alam kung saan sisimulan ang susunod na sasabihin.

Ulan pa rin sa labas, pero mas humina na. May tumutulo pa rin sa mga dahon, may malalayong kulog, pero hindi na ganoon kalapit. Si Silas, nakatingin lang sa malayo sandali. Tapos, parang wala lang, nagsalita siya.

“Ang tagal na rin pala.” simula niya, mababa ang boses. “Simula nung huli tayong nagkita ng maayos.”

Napatingin si Aiden sa kanya. May kung anong bigat sa tono ni Silas na parang may gustong sundan na ibang linya ng usapan. Pero bago pa makasagot si Aiden, nagpatuloy si Silas, mas mahina pa.

“Pero… may mga bagay pa rin talagang hindi nagbabago.” 

Sandaling katahimikan.

Mas lalo pang lumapit ang tingin ni Aiden sa kanya, parang hinihintay kung saan papunta iyon. At doon, bahagyang ngumiti si Silas, halos parang naaalala lang.

“…kagaya niyan. Takot ka pa rin pala sa kulog at kidlat.”

Hindi alam ni Aiden pero hindi iyon ang inaasahan niyang sasabihin ni Silas. Pero okay na rin.

“Hindi naman takot.” sagot niya, automatic, pero mas relaxed na ang tono. “Nagulat lang.”

“Same pa rin.” sabi ni Silas, may konting amusement.

“Hindi same.” depensa ni Aiden, pero hindi na rin ganoon kabigat.

Do’n na unti-unting lumuwag yung hangin sa pagitan nila. Mas naging natural ang usapan pagkatapos noon.

“Kamusta ka na?” tanong ni Silas, diretso pero hindi mabigat. Nagkibit-balikat si Aiden.

“Okay lang. Trabaho, bahay, ulit. Ikot lang.” sagot niya.

Napatingin si Silas sa kanya, parang iniintindi yung hindi niya sinasabi.

“Busy ka pa rin pala.” sabi niya.

“Wala naman choice.” sagot ni Aiden, bahagyang ngiti na hindi umaabot sa mata.

Tahimik sandali. Tapos si Aiden naman ang tumingin kay Silas.

“Ikaw?” tanong niya. “Kumusta na ang America?”

“Ganoon pa rin. Mabilis. Malupit. Ang kaibahan lang ngayon… siguro ngayon mas ramdam ko iyon lahat kasi ano… mag-isa ako doon eh.”  Huminga siya nang dahan-dahan bago magpatuloy. “Work. Meetings. Projects. Pare-pareho lang din, honestly.”

“Mas magaan ba?” tanong ni Aiden, hindi sure kung ano eksaktong hinahanap niyang sagot.

Nag-isip si Silas sandali.

“Mas mabigat.” sagot niya sa huli.

Hindi agad sumagot si Aiden. Parang sapat na yun. May sandaling gusto sanang magsalita ulit si Silas, pero pinigilan niya muna. Pero hindi rin niya napigilan nang tuluyan.

“Si… Si Gabriel? Kumusta siya? Kumusta… kayo?” simula niya, tapos napahinto.

Napatingin si Aiden sa kanya. Alam na niya agad kung saan papunta.

“Si Gabriel?” tinuloy niya, maingat ang tono. Napakurap si Aiden. Saglit siyang tumingin sa lupa bago sumagot. “Umalis na siya,.  sabi niya. “Nito lang. Nag-Quezon siya. Malapit na maging pastor.”

Tahimik. Hindi dramatic. Hindi mabigat. Pero may epekto.

“Pastor? Si Gabriel? Eh paano… kayo?” hindi alam ni Silas bakit iyon ang kaniyang naitanong.

“Kami? Wala namang kami ever since. Siguro naging companion lang namin ang isa’t isa noong mga panahong… alam mo na.” Hindi na itinuloy ni Aiden na idetalye pa. Batid niyang alam na ni Silas ang kanyang tinutukoy.

Napahinga si Silas nang mas mabagal, halos hindi halata.

“Ah.” simpleng sagot niya pero sa loob loob niya, tila may bolang talon nang talon.

Walang follow-up. Pero yung bigat sa balikat niya, parang gumaan ng kaunti. Hindi niya pinakita. Pero naramdaman. May panibagong katahimikan ulit. Mas mahaba. Pero hindi na kasing bigat ng kanina.

Si Silas, nakatingin sa ulan sa labas ng silong.

“Akala ko…” simula niya, mas mabagal. “…nung bumalik ako… trabaho lang talaga yung nasa isip ko.”  Hindi niya tinignan si Aiden. “Pero…”

Huminto siya. Hindi niya tinapos agad. Napatingin si Aiden sa kanya.

“Pero?” tanong niya, mahinahon.

Bahagyang napailing si Silas, parang sinasabi sa sarili na hindi niya dapat sinasabi ’to.

“Wala.” mabilis niyang bawi, pero hindi convincing.

Natahimik ulit. Si Aiden naman, hindi rin nakatiis.

“Hindi ka naman siguro bumalik lang para sa trabaho.” sabi niya, maingat din.

Tumingin si Silas sa kanya. Saglit lang.

“Bakit?” balik niya.

Nagkibit-balikat si Aiden.

“Wala lang.” sagot niya. “Parang ang daming pwedeng dahilan eh. Baka na-miss mo ang Pinas. Ung pagkain. Baka gusto mo mag-travel. You know… anything under the sun.”

“Tama ka naman. Marami akong na-miss. Miss na miss.” sa pagkakataong ito nagkalakas ng loob si Silas na tunmingin diretso sa mata ni Aiden habang sinasabi ito. 

Nakaramdam naman ng hiya si Aiden kaya agad na bumitaw sa pakikipagtinginan.

Sandaling katahimikan ulit.

“Marami na ring nagbago. Sa akin lalo.” si Aiden naman ung nagsimulang magsalita. Tumingin si Silas. Nagpatuloy si Aiden, hindi na masyadong diretso. “Hindi na ako yung dating ako. May mga bagay na… ginagawa ko ngayon na hindi ko naman dati kayang gawin.”

Huminga siya. 

Tahimik. Hindi nag-react agad si Silas. Tila alam niya ang nais nitong sabihin dahil simula pa lang noong nagkita sila, may kung anong kutob na sa kanyang hindi mawala-wala na habang tumatagal ay lalo niyang npapatunayan. Pero hindi rin siya umiwas.

“Alam mo…” sabi niya sa huli, mas mababa ang boses. “…sa dinami-dami ng nangyari sa loob ng halos isang taon, hindi naman ako nagtataka kung marami nang nagbago sa atin. At wala tayo sa posisyon para magbigay siguro ng komento sa nangyari at nangyayari sa bawat isa lalo n at wala naman tayo sa tabi ng isa’t isa noong mga panahong binabago tayo ng mundo.”

Hindi sumagot si Aiden. Pero ramdam niya ang ka-sinserohan ni Silas sa pagsasabing iyon. Hindi niya alam kung bakit ito nasabi ng dati niyang kasintahan pero… sa pagkakataong iyon, parang nakaramdam siya na safe siya. Na walang panghuhusga. Na kahit anong oras, pwede siyang magbago ng walang panunuya. 

Nasa ganoong sitwasyon sila ng sa malayo, may mga ilaw na papalapit. Mga boses. Mga sigaw.

“Dito! “May tao!” Rescue team.

Unti-unting lumabas ang mga flashlight mula sa ulan at puno. Napatingin si Aiden doon. Napatingin din si Silas. Pero bago pa sila tuluyang lapitan, nagkaroon ng sandaling katahimikan ulit sa pagitan nila. Hindi na usapan. Hindi na laro.Parang may gustong tumagal pa ng ilang segundo bago matapos.

Hanggang sa naputol.

“Sir! Andito kayo!”  Lumapit ang rescuers.

At sa gitna ng liwanag ng flashlight, huling tumama kay Aiden ang isang tingin sa hindi kalayuan.

Si Marco.

Nakatayo, basa, tahimik. Blangkong mukha. Hindi niya alam kung gaano katagal iyon tumagal. Pero alam niyang may bagay doon na hindi niya pa kayang pangalanan.

Itutuloy…

2.13

Pagkatapos ng team building, unti-unti nang nagkakagulo ang pagbaba ng mga tao papunta sa parking area. Basa pa rin ang paligid, amoy dagat at ulan, halo sa pagod ng buong araw.

Si Silas, bitbit ang bag niya, naglakad na sana palapit kay Aiden. Hindi pa siya nakakapagsalita. Hindi pa niya naitatapak ang huling hakbang. Nakita niya si Aiden. At bago pa siya tuluyang makalapit, may isang braso na agad na umakbay kay Aiden mula sa gilid.

Si Marco. Casual. Natural. Parang sanay na sanay.

“Uy, andyan ka pala, Silas. Anong atin?” sabi ni Marco, parang walang nangyari, may bahagyang ngiti pa sa labi.

Tahimik si Silas. Isang segundo lang ang tingin niya kay Marco. Tapos kay Aiden.

“Wala naman.” sagot niya, maikli.

Ngumiti si Marco, parang masyadong comfortable sa sitwasyon.

“Ah ganon? Akala ko naman kung ano eh.” Mas humigpit ang pagkakaakbay niya kay Aiden, hindi obvious sa malayo, pero sapat para makita sa malapitan na hindi lang simpleng friendly gesture. “Isasabay ko na ’to pauwi si Aiden.” dagdag ni Marco, casual pa rin ang tono. “Lagi naman ’to sakin sumasabay pag galing work. Sanay na sanay na ’to sakin. Gustong gusto ako nitong mag-drive. Enjoy na enjoy naman to sa pag-sakay sa’kin. ’Diba nga, Aids?”

Sandaling katahimikan.

Napatingin si Aiden kay Silas. Isang saglit lang. Pero sapat para makita ni Silas yung discomfort at uneasiness ni Aiden. Nababanaag niyang tila nahihiya at hindi ito makapaniwala. Yung pause bago sumagot. Yung bahagyang pag-iwas ng tingin.

“Ah—oo, sir.” mahinang sagot ni Aiden, pero hindi diretso.

Hindi masaya. Hindi rin komportable.

Parang sinasagot lang niya para matapos. Hindi umimik si Silas agad. Pero sa loob niya, may biglang lumamig. Hindi dahil sa ulan. Kundi dahil sa eksaktong eksenang matagal na niyang nararamdaman pero ngayon lang niya nakitang malinaw.

Dahan-dahan niyang tiningnan si Marco.

“Okay.” sabi lang niya sa huli.

Pero yung tono, walang init. Walang pakisama. Tapos tumalikod siya. Pero habang naglalakad siya palayo, hindi na yung usapan ang nasa isip niya. Kundi yung tingin ni Aiden kanina. At yung hindi niya naipilit na tulungan.

---

Habang nasa kotse, panay ang kwento ni Marco ngunit tila lumilipad ang isip ni Aiden. Hanggang ngayon ay iniisip pa rin niya ang tagpo sa pagitan nila ni Silas. Aaminin niya, tila may parte sa kanya na nagustuhan ang nangyare. Hindi niya mawari pero tila ba naglaho na ang pait na noo’y nangingibabaw sa kanya. Oh di kaya’y nabawasan.

“Kanina ka pa tahimik.” sabi niya, medyo may inis na. “May problema ba?”

Walang sagot si Aiden agad.

“Hoy.” ulit ni Marco, mas malapit na ang tono. “Nandito ka ba o wala?”

Doon lang bahagyang lumingon si Aiden.

“Sorry, sir… pagod lang.” Ngumiti si Marco, pero hindi umaabot sa mata.

“Pagod?” ulit niya. “Oh baka naman iniisip mo si Silas?”

“Haaaa? Ano sir?” medyo naguluhan si Aiden dahil kahit tama si Marco ay ito ang binanggit niya.

“Wala.” mabilis na wika nito at saka ngumiti ng nakakaloko.

Maya-maya pa’y kinuha ni Marco ang kamay ni Aiden na ikinagulat nito. May kutob na si Aiden at hindi nga siya nagkamali. Dinala ni Marco ang kanyang kamay sa loob ng shorts nito. Dama ni Aiden ang nagyayabang na pagkalalaki ni Marco.

“Salsalin mo.” labag man sa loob ay ginawa ni Aiden ang inuutos ng kaniyang bisor. “Ugh. Napakahusay mo talaga, Aids.”

Ganoon lang ang eksena nila. Patuloy sa pagsakal at pagtaas-baba si Aiden sa ari ng boss habang ang boss ay nagsisikap mag-focus sa daan. Nandoong napapakagat siya ng labi o di kaya’y naguunat ng daliri sa paa sa sobrang sarap.

“Let’s go straight to my house, Aids. Doon natin ’to tapusin.” mapusok na wika ni Marco.

Nang marinig ito ni Aiden ay hindi niya alam kung paano sasabihing ayaw niya.

“Ang tagal ko ’tong inipon. Hindi kita masolo sa team building. I guess this is the right time… pagbigyan mo ako.” nang-aakit na wika ni Marco.

“I will fuck you really good, Aids. Libog na libog na ako sa’yo and I’ll make sure na we’ll both enjoy the night.” dagdag pa nito. “Bubuntisin kita magdamag.”

Nakatingin lang sa unahan si Aiden. Tila nalumod ang kanyang dila. Gustuhin man niyang tumutol pero parang inalisan siya ng lakas para tumutol? Nagtataka rin siya. Anong nangyari? Anong nagbago? Dati, pihadong sasama siya sa bisor niya at hahayaan niyang babuyin siya nito. Ngunit ngayon ay nag-iba… at pilit niya mang iwaksi, alam niya kung ano… o di kaya ay sino ang dahilan kung bakit tila nag iba ang ihip ng hangin.

Hindi kalaunan ay nakita na lamang ni Aiden na nasa harap na sila ng bahay ni Marco. Matigas pa man ang tarugo ay pilit na bumaba ng normal si Marco, wari’y sabik sa kung anong kasunod na mangyayari. Siya na rin ang nagbukas ng pinto ng sasakyan sa side ni Aiden at sabay silang pumasok sa bahay.

Pagpasok ng bahay, kaagad na naghubad ng damit si Marco. Muling sumilay ang kakaibang alindog ng daddy na ito. Hindi man putok putol ang mga muscles ngunit sapat upang painitin ang pakiramdam ng makakakita nito. Isinunod niyang inililis ang kanyang short at brief. At sa harap ni Aiden, kitang kita niya ang nagmamalaking ari ni Marco.

Lumapit si Marco kay Aiden at dahan dahan itong hinalikan. Napapikit si Aiden ng dumampi ang labi nito sa kanyang leeg pababa sa kanyang dibdib. Nang maramdaman ni Aiden ang kamay ni Marco na unti unti siyang itintulak pababa, na animo’y lumuhod, alam na niya ang gusto nitong mangyari.

Sa sandaling nakaluhod na ito, muli silang nagkaharap ng titing nagturo sa kanya ng napakaraming bagay pagdating sa pagpapaligaya. Tinitigan niya ito. Wari’y minememorya ang bawat linya ng ugat na namumutok. Amoy na amoy niya rin ang samyo ng pagkalalaki nito. Kita niya rin ang likidong unti unting nagpapakintab sa malaking ulo nito. Hinawakan niya ang malaking laman sa kanyang harapan at saka bahagyang sinalsal, at ng akmang pagpapalain na niya ito ng kanyang bibig, bigla niyang naalala si Silas.

Ang aksidenteng pagkakapatong nila ng makalawang beses, ang pagbuhat sa kanya nito. Ang pagkapit niya sa maskuladong braso nito. At ang usapan nilang tila nagpangiti sa kanyang puso.

Bigla siyang napatayo. At tila binuhusan ng tubig.

“So… sorry Sir. Distracted lang po.” na ikinagulat ni Marco. “Pa… pasensya na po.”

“Saan ka pupunta?” tanong ni Marco pagkat biglang gumayak si Aiden.

“U… uwi muna ako Sir. Pagod lang po siguro ito.” at saka ito kumaripas palabas ng bahay ni Marco, imposible na para mapigilan ng bisor.

---

Nasa biyahe na si Aiden pauwi, nakasandal sa upuan ng sasakyan habang dumadaan ang ilaw ng kalsada sa mukha niya. Paulit-ulit, parang hindi mapirmi pati isip niya.

Tahimik na yung loob ng sasakyan, pero sa kanya hindi.

Kanina pa umiikot sa ulo niya yung eksena sa bahay ni Marco, ’yung bigla niyang pag-alis, yung hindi niya maipaliwanag na bigat sa dibdib habang papalabas siya, at yung tingin ni Marco na parang hindi natapos kahit tumalikod na siya.

Hinugot niya ang phone. Matagal siyang nag-type.

Aiden: Sir, sorry po kanina. Bigla lang talaga ako naguluhan. Hindi ko po sinasadya na maging awkward or mawalan ng respeto. Pagod lang din siguro ako.

Napahinto siya bago pinindot ang send, parang iniisip kung sapat ba iyon. Pero pinadala niya rin.

Hindi nagtagal, nag-vibrate ang phone niya.

Marco: It’s okay. Pagod ka lang siguro.

Isa pang vibration.

Marco: Or baka… nagsasawa ka na rin sa mga bagay na hindi mo naman na talaga nagugustuhan.

Napakagat si Aiden sa loob ng labi niya at bahagyang natawa. May emoji kasi na crying. Hindi niya alam kung galit ba yung tono o concern, pero may bigat doon na hindi niya maipaliwanag. Nag-type ulit siya, mas maingat na ngayon.

Aiden: Hindi naman po sa ganon. Sorry talaga, sir. Sana po hindi maapektuhan yung professional relationship natin dahil sa nangyari.

Pinindot niya send agad, parang gusto na niyang matapos. Ilang segundo lang, nag-reply si Marco.

Marco: Okay lang.

Mas maikli. Mas controlled.

Marco: We’re still professional. Work comes first. Always.

Napahinga si Aiden nang kaunti. Doon lang niya naisip na baka okay na. Na baka mali lang talaga yung iniisip niya kanina. Na baka trabaho lang talaga lahat.

Pero bago pa siya tuluyang makapag-relax, nag-vibrate ulit ang phone niya. Mas matagal bago lumabas yung message.

Marco: But I hope you know what you’re doing, Aiden.

Huminto si Aiden sa pagbabasa. Parang may biglang bumigat ulit sa dibdib niya. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero yung linya na iyon. Hindi na parang simpleng paalala. Parang may nakatagong diin na hindi niya pa kayang basahin nang buo. Parang may pagbabanta. Tumingin siya sa bintana ng sasakyan. Dumadaan ang mga ilaw, pero wala siyang nakikita.

Sa isip niya, paulit-ulit lang yung mga salitang hindi niya alam kung tama bang intindihin.

“Professional relationship.” “Work comes first.”

At yung huling linya na hindi niya maalis sa ulo niya. I hope you know what you’re doing. Hindi niya napansin na mas humigpit na pala ang hawak niya sa phone. At sa likod ng isip niya, isang mas mahirap na tanong ang unti-unting nabubuo. Kung kaninong “work” ba talaga ang sinusunod niya ngayon.

---

Lunes ng umaga, medyo maingay na agad ang opisina kahit hindi pa fully nagsisimula ang work hours.

May mga nagkekwentuhan sa pantry, may ilan na tumatawa pa habang inaabot ang kape nila. Lahat parang may bitbit na leftover energy mula sa team building. ’Yung tipong kahit pagod, may good vibes pa rin.

Si Aiden, pumasok nang tahimik. Hindi siya ganoon kaaga tulad ng dati, pero hindi rin late. Sakto lang. Yung klase ng pasok na hindi mo pinapansin ng kahit sino.

Diretso siya sa workstation niya. Habang nag-aayos siya ng bag at laptop, may tumawag sa kanya mula sa katabing mesa.

“Uy, Aiden.” sabi ng work friend niya, nakangiti pa habang inaayos ang headset niya. “Ang aga mo ah. May meeting ka?”

Napatingin si Aiden.

“Ha?” sagot niya, kunot-noo. “Anong aga?”

Natawa nang konti yung kausap niya.

“Mamaya pa ang pasok mo ’diba?” nagtatakang sagot ng kaniyang ka-opisina.

Natigilan si Aiden. “Ha? Anong mamaya? Ngayon ang pasok ko.”

“Hindi. Di’ba na-adjust na sched mo?” sagot nito.

“Ha?” Parang doon lang nag-sink in yung sinabi.

“Sandali.” sabi ng work friend niya, sabay kuha ng phone. “Hindi mo pa nakita? Binago ka na pala sa roster. Ito oh.”

Binuksan nito yung schedule file sa screen.Pinakita kay Aiden.Doon niya nakita.May bagong assignment. Bagong oras. May mga shifted duties. At sa pinaka-ilalim ng document, isang pangalan na hindi niya agad na-appreciate noong una, pero ngayon parang biglang bumigat sa paningin niya.

Approved by: Marco

Humigpit ang hawak ni Aiden sa mouse. Lalo na noong nakita niyang ang date ng approval nito eh kinabukasan pagkatapos niyang iwan sa bahay nila ang bisor niya.

“Bakit… hindi ko alam ’to?” mahina niyang tanong, mas para sa sarili.

Nagkibit-balikat yung work friend niya.

“Nako hindi ko lang alam. Alam mo naman si Sir Marco, mabilis mag-finalize ng changes.” casual na sagot nito at saka muling bumalik sa kaniyang work station.

Hindi na sumagot si Aiden agad. Pero sa isip niya, hindi na schedule lang ang problema. Kasi ang biglang pumasok sa kanya, ’yung huling text ni Marco.

I hope you know what you’re doing.

Napatingin siya sa screen ulit. Parang bigla, yung simpleng pagbabago ng oras ng trabaho… hindi na mukhang simpleng admin adjustment. Parang may ibang ibig sabihin na hindi pa niya nakikita nang buo. At sa unang pagkakataon ngayong umaga, hindi siya sigurado kung ang binago lang ba talaga ay schedule niya. O yung pwesto niya sa buong laro.

---

May kakaibang bigat na sa dibdib niya nonong mga sandaling iyon. Halos kalahating oras na ang nakakalipas ng makita niya ang bagong schedule pero andoon pa rin siya sa harap ng monitor, nag-iisip kung anong gagawin… ano ang nangyayari.

Napatingin ulit siya sa work friend niya.

“Si Sir Marco… nandito na ba?” tanong niya, medyo mababa ang boses.

Umiling yung kausap niya.

“Wala pa eh. Parang nabago rin schedule niya eh. Check mo.” Napakunot-noo si Aiden.

At totoo nga. Nabago rin ang shift ni Sir MArco at halos magkasabay ang shoft nila. Hindi niya alam kung magiging masaya ba siya o hindi. Parang automatic pumasok sa isip niya yung timing ng bagong schedule. ’Yung biglang pagbabago, yung approval signature, yung walang pasabi.

Hindi kaya… sinadya?

Humigpit ang hawak niya sa phone. 

Pero kung sinadya… bakit naman? Anong dahilan?

Parang bigla, pati simpleng adjustment sa oras ng trabaho, may ibang pakiramdam na. Hindi na simpleng admin decision. Parang may gustong i-position. 

Imbes na bumalik agad sa workstation, si Aiden, hindi na umuwi muna. Parang hindi niya kaya yung bigat sa loob ng opisina. Dumiretso siya sa cafeteria. Umupo lang siya sa gilid, nakatingin sa baso ng kape na hindi niya iniinom. Maya-maya, habang tahimik siyang nakaupo, may pumasok sa cafeteria.

Si Silas.

Kasama ang teammate niya. Sandaling nagtagpo ang tingin nila ni Aiden. Hindi mahaba. Hindi rin dramatic. Pero ramdam. Tumango si Silas. Tumango rin si Aiden. Isang simpleng pagbati pero sa pagitan nila, may mga bagay na hindi pa rin nasasabi.

“Ah, andito ka lang pala.” sabi ng kasama ni Silas, biglang lumapit kay Aiden. “Kanina ka pa namin hinahanap. May files ka dapat na na-forward.”

Napakurap si Aiden.

“Sorry.” mabilis niyang sagot. “May… ngayon ’yung deadline ko ano? Nasa PC ko kasi ’yung file. Hindi ko pa ma-access kasi hindi ko pa shift.”

Napatingin yung kasama ni Silas sa kanya.

“Ha? Hindi mo pa shift? Diba… sabay sabay tayo?” nagtatakang sagot nito. Maging si Silas, sa kanyang peripheral vision eh napatingin rin sa kanya.

Tumingin siya sa screen ng phone ni Aiden na naka-open pa rin sa schedule notification.

“Ohhh. I see. Oo nga. Iba na nga sched mo. Kailan pa?” dagdag na tanong nito.

“Actually… ngayon ko lang nalaman. Kaya heto, ang agap ko. Pang-mamaya pa pala ako.” Napahinto yung kasama ni Silas.

“Sayang.” sabay ngiti. “Hindi ka na pala namin kasabay ni Boss sa duty.”

Hindi agad naka-react si Aiden. Oo nga ano. Hindi na nga sila magkasabay. Hindi kaya iyon ang dahilan? Na hindi sila magkasabay?Pero bakit? Si Silas, tahimik lang, nakamasid. Hindi nagsasalita. Pero yung tingin niya, parang may kinokolektang impormasyon.

Maya-maya pa, bumukas ang pinto ng cafeteria.

Si Marco.

Pumasok siya nang dire-diretso. Yung usual presence niya, automatic na napapansin ng buong room.

Sandaling katahimikan. Tapos bigla siyang nagsalita, malakas pero controlled:

“Back to work, team.”

Parang cue. Parang command.

Isa-isang nag-ayos ang mga tao, tumayo, nagmadali pabalik sa stations nila. Pero sa gitna ng galaw ng lahat, si Aiden, nanatiling nakaupo ng isang segundo pa.

Si Silas, napatingin sa kanya. Si Marco, napatingin din. At sa sandaling iyon, ramdam ni Aiden na parang kahit simpleng pag-upo niya sa cafeteria, biglang naging parte ng isang bagay na mas malaki. Mas tahimik. Mas mabigat.

At hindi pa niya alam kung saan siya eksaktong nakapwesto.

Itutuloy…

2.14

Isang linggo na ang lumipas mula nang biglang magbago ang schedule ni Aiden.

Sa loob ng mga araw na iyon, unti-unting nagbago ang takbo ng routine niya sa opisina, hindi dahil may malinaw na sinabi sa kanya, kundi dahil sa mga bagay na dahan-dahang umusog sa pwesto niya nang hindi niya namamalayan. Mas maaga siyang pumapasok ngayon, mas huli siyang minsan nauuwi, at ang mga oras na dati ay nakakasabay niya si Silas, kahit sandaling interaction lang sa hallway o quick check ng files ay unti-unti nang nawala.

Hindi iyon napansin agad ng iba. Sa opisina, normal ang pagbabago ng schedules, lalo na kung may shifting priorities sa projects o adjustments sa workload. Pero para kay Aiden, may kakaibang epekto iyon na hindi niya agad maipaliwanag. Hindi lang ito simpleng pagbabago ng oras. Parang may nabawasan sa mga sandaling dati ay natural na bahagi ng araw niya, at kahit pilitin niyang isipin na work adjustment lang iyon, hindi niya maikakaila na may bahagi sa kanya na hindi komportable.

Mas madalang din niyang makita si Silas.

Kapag nagkakasalubong sila, madalas ay brief lang-isang tingin, isang tango, minsan isang maikling tanong tungkol sa update ng project. Walang malalim, walang pahaba. Pero kahit ganoon, napapansin ni Aiden na may consistency si Silas sa pagtingin sa mga bagay. Parang hindi ito basta nakikisabay lang sa daloy, kundi laging may iniipon na impormasyon sa isip niya. At iyon ang isang bagay na hindi niya maalis sa sarili niyang iniisip kapag mag-isa siya.

May parte sa kanya na hindi okay sa distansyang iyon. Hindi niya lang masabi kung bakit.

Si Marco naman, sa mga sumunod na araw, mas lalong naging tahimik sa pakikitungo sa kanya. Hindi ito ganun ka-visible na presensya sa araw-araw, pero ramdam ang impluwensya niya sa mga desisyon. Mga approvals, adjustments, at system changes na bigla na lang lumilitaw na finalized na bago pa man maipaliwanag sa kanya.

Minsan, napapaisip si Aiden kung may kinalaman ba si Marco sa pagbabago ng schedule niya. Hindi naman niya ito direktang tinanong. Sa opisina, hindi ganoon kadali ang mga tanong na walang sapat na basehan. Pero sa tuwing makikita niya ang pangalan nito sa mga approvals, hindi niya maiwasang maramdaman na parang may invisible na kamay na unti-unting inaayos ang posisyon niya sa loob ng system.

Hindi niya alam kung dapat ba siyang maalarma. O matuwa. Dahil sa kabila ng lahat, may bahagi sa kanya na nagsasabi na at least mas makakafocus siya sa trabaho. Mas kaunti ang distractions, mas diretso ang galaw ng araw niya, mas predictable ang mga dapat niyang gawin. At sa mundo na palaging mabilis ang galaw ng deadlines at expectations, minsan mas ligtas ang ganun. Kahit may hindi maipaliwanag na bigat.

Isang hapon, habang abala ang buong floor sa kanya-kanyang gawain, nagbago ang normal na daloy ng araw ni Aiden.

Tahimik siyang nakaupo sa workstation niya, nakatutok sa isang ongoing report, pinipilit i-finalize ang isang financial summary na kailangang isumite bago mag-end ang araw. Sa paligid niya, naririnig niya ang mga keyboard clicks, mahinang usapan ng mga katrabaho, at occasional na tunog ng telepono na tumatawag o nagvi-vibrate.

Normal na araw. O dapat sana. Hanggang sa biglang nag-pop ang email notification sa screen niya.

Sandaling hindi niya pinansin, akala niya isa lang sa mga routine updates o internal reminders. Pero nang makita niya ang subject line, bahagyang huminto ang galaw ng kamay niya.

Notification: File Revision Conflict - Project Atlas (Silas Team)

Napakunot-noo siya.

“Revision conflict?” bulong niya sa sarili.

Hindi iyon karaniwang lumalabas kung maayos ang flow ng submission. Klinick niya. Lumabas ang file history. Tatlong entries.

Version 3.2 - Final Submission (Uploaded: Friday, 5:42 PM)

Version 3.1 - Draft Revision (Uploaded: Friday, 3:10 PM)

Version 3.0 - Base File (Uploaded: Thursday)

Ang unang bahagi ng email ay pormal, tulad ng inaasahan sa isang system-generated audit report. May standard explanation tungkol sa recent file activity, version tracking, at validation logs. Pero habang binabasa niya iyon, unti-unting kumunot ang noo niya. May binabanggit na discrepancy sa file version history ng Project. Ayon sa system, ang “final version” na na-submit ay hindi tugma sa huling validated copy bago ang submission window. Sa madaling salita, may mismatch sa pagitan ng inaakala niyang final file at sa na-record ng system.

Napahinto siya sa pagbabasa. Hindi dahil hindi niya naiintindihan. Kundi dahil alam niyang mali iyon. Alam niyang tama ang file. Alam niyang siya mismo ang nag-final check. Kaya dahan-dahan niyang binuksan ang second attachment ng email, ang detailed log report. Doon niya nakita ang unang mali.

May entry sa system logs na nagpapakita na ang Version 3.2 ng file ay nagkaroon ng “reversion event” ilang minuto matapos ang submission confirmation. Ayon sa log, ang file ay bumalik sa Version 3.1 state nang walang manual override. Hindi niya agad nagawang mag-react. Paulit-ulit niyang binasa ang linya, parang umaasa na sa ikatlong beses ay magbabago ang kahulugan nito. Pero hindi. Pareho pa rin. Reversion event. No manual override detected. Ibig sabihin, hindi siya ang nagbalik ng file. At hindi rin nakikita ng system kung sino.

“Hindi pwede. Paanong…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig kahit ng sarili niya.

Napatingin sa kanya ang katabi niyang coworker.

“Okay ka lang?” tanong nito, casual lang ang tono.

Sandaling hindi sumagot si Aiden. Pinilit niyang pakalmahin ang sarili bago niya isinara ang tab ng email, pero hindi niya maialis ang bigat sa dibdib niya.

“May issue lang sa file.” sagot niya sa wakas, pilit na normal ang boses.

“International Project?” segunda pa nito.

Tumango siya.

“Na-audit?” muling tanong nito.

“Oo.” sagot ni Aiden ng hindi tumitingin at nagkukutingting pa rin sa computer.

Tumango lang ang katabi niya, hindi na nagtanong pa. Pero si Aiden, hindi na nakabalik agad sa trabaho. Lumipas ang ilang minuto na hindi niya alam kung paano niya ginugol. Nakatingin lang siya sa screen, pero hindi niya na talaga nakikita ang laman nito. Ang nasa isip niya ay paulit-ulit na bumabalik sa linya ng email.

Reversion event.

Walang manual override.

Kung hindi siya… sino?

---

“Uy, Aiden.” Napalingon siya. Iyong kaibigan ni Silas, nakatayo na pala sa gilid ng desk niya.

“Na-check mo na ba yung Atlas file?” tanong nito. “May napansin kaming inconsistency, binalik na lang namin sa’yo. Nakita mo?”

Hindi agad nakasagot si Aiden. Tumango lang siya, bahagya. Lumapit yung kasama ni Silas.

“Yung Version 3.2, hindi siya nagre-reflect ng latest revisions. Parang bumalik sa older data.” Napatingin si Aiden sa kanya.

“Hindi dapat.” sagot niya, mas mabilis kaysa sa inaasahan niya. “Final na yun nung Friday.”

“Kaya nga eh. Kilala ka naman namin ni Boss magtrabaho.” sagot ng kasama. “Kaya nagtaka rin kami.”

Sandaling katahimikan.

“Baka may system glitch?” dagdag nito.

Hindi sumagot si Aiden. Pero sa isip niya, hindi ito simpleng glitch. Maya-maya, dumating si Silas. Tahimik lang. Hindi agad nagsalita. Lumapit siya sa workstation ni Aiden, tumingin sa screen. At mukhang alam na ni Aiden ang pakay nito.

“Can I see?” mahinahon niyang tanong.

Tumango si Aiden, umatras ng konti. Pinanood niya habang si Silas ang nag-scroll sa file history. Walang emosyon sa mukha nito.Pero ramdam ni Aiden, nag-iisip siya. May parte sa pagkatao niya na natutuwa dahil kahit may hindi magandang namagitan sa kanila, kilala pa rin siya ni Silas. Hindi ito basta-basta nagkakamali sa trabaho.

Pinagmasdan niya lang habang kinukutingting ni Silas ang kanyang computer. Dito, mas napagmasdan niyang maigi ang dating kasintahan. Hindi na man siya kagaya nung dati, pero bakas na bakas pa rin ang angking kagwapuhan at katipunuan nito.

“Who uploaded the final version?” tanong ni Silas.

“Ako… po Sir.” sagot ni Aiden, diretso. “Friday afternoon.”

Tumango si Silas.

“Timestamp checks out.” Pause. “Pero may nag-trigger ng reversion.”

Napakunot-noo si Aiden.

“’Yun nga din ang nakita ko kanina… Sir. Po hindi ko alam kung paano, bakit… at sino.” sagot ni Aiden.

“Parang bumalik siya sa previous version after submission.” paliwanag ni Silas, kalmado pa rin. “May nakagalit ka ba dito sa opisina na gustong sumabotahe sa’yo?” natatawang wika ni Silas.

Hindi sumagot si Aiden. Pero sa loob niya, may kung anong kumirot.

“Uy… joke lang. Very rare ung ganitong pangyayari pero sometimes, it happens.” sabi ni Silas sa huli. “Don’t worry. I’ll fix it.”

Hindi alam ni Aiden pero tila mas gumagwapo ang dating nobyo sa paningin nito. Naappreciate nito na gumagawa ito ng paraan upang tulungan siya kahit sa totoo’y hindi naman kailangan. Lalo na’t may mga bagay sa pagitan nilang hindi nagtapos ng maayos. Pero natutuwa pa rin siya… hindi niya alam kung dahil ba hindi siya mapapagalitan at maayos agad ang gusot. Oh dahil sa konseptong sinasalo siya nito.

Habang inaayos ni Silas ang gusot doon napagtanto ni Aiden ang mga bagay-bagay. Simple. Walang sisihan. Walang blame. Pero hindi iyon nakagaan ng pakiramdam ni Aiden. Sa halip, mas lalo siyang kinabahan. Lumipas ang ilang oras. Naayos nila ang file. Na-reupload. Na-validate. Bumalik sa normal ang system. Parang walang nangyari.

Pero hindi pa tapos.

---

Isang linggo ang lumipas mula noong unang beses na nagkaroon ng hindi maipaliwanag na discrepancy sa file ni Aiden.

Sa loob ng mga araw na iyon, hindi naman nagbago ang sistema. Maayos pa rin ang daloy ng trabaho, tuloy-tuloy pa rin ang deadlines, at sa panlabas na anyo, mukhang bumalik na sa normal ang lahat. Pero para kay Aiden, hindi na talaga bumalik ang dating pakiramdam.

May konting kaba na laging nasa ilalim ng bawat ginagawa niya. Kahit gaano niya pilitin na mag-focus, may bahagi ng isip niya na laging nakaabang, parang naghihintay kung kailan ulit may lalabas na mali. Naging mas maingat siya, mas mabagal mag-check ng files, mas maraming beses inuulit ang simpleng proseso. Hindi niya alam kung awareness ba iyon o unti-unting pagkapraning, pero hindi na siya tulad ng dati.

Mas tahimik din ang mga interaction niya kay Silas sa mga nakaraang araw. Hindi na ganoon kadalas ang pagkakataon na nagkakasabay sila sa trabaho, pero kapag nagkikita sila, maikli lang, diretso sa usapan ng project, walang lumalalim. Si Silas, gaya ng dati, tahimik lang magmasid. Hindi siya nagbibigay ng conclusion, pero hindi rin siya nagmamadali mag-dismiss ng mga bagay na napapansin niya.

Si Marco naman, halos hindi na rin sumasali sa direct interaction. Paminsan-minsan may mga approval na dumarating, mga schedule confirmations, mga system updates-lahat dumadaan sa kanya o may pirma niya-pero personal na usapan, minimal na minimal.

Para kay Aiden, iyon ang mas nakakapagpalala ng kaba. Yung katahimikan na hindi mo alam kung normal ba o may ibig sabihin.

Isang hapon, habang nasa kalagitnaan ng trabaho si Aiden, may pumasok na bagong email notification. Hindi ito unusual. Araw-araw, maraming system messages ang dumadating. Pero may kakaiba sa subject line na agad nakakuha ng atensyon niya.

Project - File Verification Request

Sandaling tumigil si Aiden sa ginagawa niya.

Hindi niya agad binuksan. Tiningnan lang muna niya ang notification, parang sinusubukan niyang hulaan kung ano ang laman bago pa niya harapin. Huminga siya nang mabagal bago niya binuksan ang email. Ang laman ng email ay pormal, gaya ng inaasahan. May request mula sa system validation team na i-review muli ang isang file submission dahil sa “inconsistency in attachment detection.” Ayon sa report, may submission entry na natanggap, pero walang ma-verify na attached document sa oras ng processing.

Napakunot ang noo ni Aiden. Dahan-dahan niyang binasa ulit ang linya. Walang attachment detected.

“Ha?” mahina niyang bulong.

Agad niyang binuksan ang system portal. Hinanap niya ang submission history. At doon, nandoon pa rin ang parehong record.Submission confirmed.

Pero sa attachment field- NO FILE FOUND

Hindi agad siya gumalaw. Parang nag-freeze ang utak niya sa simpleng contradiction na iyon. Dahil malinaw sa kanya na nag-attach siya ng file.Hindi ito memory gap. Hindi ito uncertainty. Alam niya. Ginawa niya iyon.

“Sir.” tawag niya, halos reflex.

Hindi pa man siya tapos magsalita, naramdaman na niyang may papalapit sa likod niya. Si Silas.

“Show me.” agad nitong sabi.

Tumabi si Aiden. Binuksan nila pareho ang logs. Tahimik si Silas habang binabasa ang screen. Hindi siya nagmamadali, hindi rin siya reactive. Pero halatang mas naka-focus siya kaysa usual. Ilang segundo ang lumipas.

Hanggang sa nagsalita siya.

“Walang attachment.” sabi niya.

Sandaling natigilan si Aiden.

“Sir, pero na-attach ko po ’yun. I remember clearly.”

Tumingin si Silas sa kanya.

“Are you sure?” at marring tumango ang dati niyang kasintahan.

Kung may isang bagay na natatandaan si Silas na ugali ng dating nobyo, hindi ito marunong magsinungaling. Kaya naman naniwala siya dito agad. Pero sinikap niyang maging fair. Hindi judgmental. Hindi rin comforting. Neutral lang.

“At the system level…” sabi niya, “…there’s no trace of it.”

Do’n unang pumasok ang confusion kay Aiden. Hindi galit. Hindi panic. Kundi yung mas delikadong uri ng pagdududa. ’Yung dahan-dahang lumuluwag ang tiwala mo sa sarili mong alaala.

“Paano po nangyari ’yun?” tanong niya, mas mahina na.

Hindi agad sumagot si Silas. Tumingin siya sa logs ulit, mas matagal. Parang hindi lang file ang tinitingnan niya. Kundi pattern.

“Either upload failed silently…” sabi niya sa wakas, “or something interfered with the process after submission.”

“Interfered?” ulit ni Aiden.

Tumango si Silas.

“System-side or user-side access.”

Hindi na sumagot si Aiden agad. Dahil sa sandaling iyon, hindi na niya alam kung alin ang mas nakakatakot. Na nagkamali siya nang hindi niya alam. O may ibang bagay na gumagalaw sa likod ng sistema. Bumalik ang tingin ni Aiden sa screen. Pero ngayon, hindi na lang system error ang iniisip niya. Kundi sarili niya.

“Sir…” sabi niya ulit, mas mabagal ngayon “Hindi talaga ako pwedeng magkamali. Sigurado ako na inattach ko ’yon. At ’yung sinasabi niyong either something interferred… pwede kayang ‘someone’?”

Tahimik si Silas. Hindi agad sumagot. Hanggang sa sinabi niya lang:

“I believe you, Sir Aiden. I know your work ethics at alam ko na hindi ikaw ’yung tipo ng nagsisinungaling.” parang may sumilay na ngiti sa puso ni Aiden ng narinig niya iyon sa bibig ng mismong dating nobyo. “Pero ’yung iniinsinuate mong ‘someone’ interferred… it’s not impossible pero you need to have proof.”

Pero kahit sinabi iyon ni Silas, hindi pa rin nawawala kay Aiden ang pakiramdam. Dahil sa unang pagkakataon, hindi na siya sigurado kung ang problema ay nasa system. O nasa kanya. At si Silas, hindi pa siya nagsasalita ng mas malalim. Pero sa isip niya, nagsisimula na ang mas mahalagang tanong:

hindi kung may error. kundi kung sino ang consistent sa likod ng mga error.

---

Nasa loob ng opisina si Marco, mag-isa, tahimik ang paligid maliban sa mahihinang tunog ng aircon at pag-click ng mouse sa kanyang mesa. Hindi siya abala sa trabaho sa karaniwang paraan. Mas tama sabihing nakamasid siya kaysa nagtatrabaho.

Sa harap niya, naka-open ang CCTV feeds ng floor. Iba’t ibang anggulo, iba’t ibang galaw ng mga empleyado, pero hindi roon nakatuon ang pansin niya.

Nasa isang feed si Aiden.

Hindi niya kailangang maghanap. Automatic na napupunta roon ang tingin niya.

Sa simula, normal lang ang nakikita niya: nakaupo si Aiden sa workstation, nakatutok sa screen, gumagalaw ang kamay sa keyboard. Pero habang tumatagal ang panonood niya, unti-unting lumilitaw ang mas maliit na detalye. ’Yung mga bagay na hindi mapapansin ng ibang tao kung hindi sanay tumingin.

May mga sandaling tumitigil si Aiden bago mag-click. May bahagyang pag-atras ng kamay na parang nagdadalawang-isip. May tingin sa screen na hindi na diretso, kundi parang may kinukwestyon sa sarili niya bago pa man niya magawa ang susunod na hakbang.

Hindi malakas. Hindi obvious. Pero sapat para makilala ni Marco ang ibig sabihin noon. Napahinga siya nang bahagya, halos hindi halata, tapos bahagyang gumalaw ang gilid ng labi niya.

Hindi iyon ngiti na tuwang-tuwa. Kundi ngiti ng kumpirmasyon.

“Yan na.” mahina niyang sabi sa sarili, parang may bagay na matagal na niyang hinihintay na unti-unti nang bumabalik sa tamang landas.

Dahan-dahan siyang sumandal sa upuan, hindi inaalis ang tingin sa screen. Kilala niya si Aiden sa ganitong estado. Mas kilala niya kaysa sa inaakala nito. Noong una siyang pumasok sa kumpanya, ganoon din ito. Hindi pa buo ang kumpiyansa, mabilis maapektuhan ng pagbabago, madaling mag-isip kung tama ba ang ginagawa niya. At sa panahong iyon, sapat na si Marco para ituwid ang direksyon niya-isang salita lang, isang desisyon lang, isang simpleng pag-frame ng “tama” at “mali,” susunod na agad.

Madaling i-guide at manipulahin ang taong hindi sigurado sa sarili niya. At sa isip ni Marco, wala namang nagbago sa prinsipyo na iyon. Kung bumalik man ang ganoong estado kay Aiden ngayon, hindi ito problema.

Ito ay pagkakataon.

Pasasaan ba at babalik din ito sa kanya kapag hindi na niya alam kung saan kakapit. Ngunit habang patuloy niyang pinapanood ang feed, unti-unting nagbago ang ekspresyon niya. Dahil may isang bagay sa ibang bahagi ng camera angle na hindi niya gustong makita.

Si Silas.

Hindi mag-isa si Aiden sa orbit na iyon. May presensya si Silas na hindi lang basta katrabaho. May klase ng atensyon na hindi pang-araw-araw na obserbasyon lang. Hindi ito ingay, hindi ito pakikisawsaw kundi mas maingat, mas malalim na pagtingin. At ito ang isang malaking problema niya. Kung noon ay malaya niyang nagagawang manipulahin si Aiden, ngayon ay may humahadlang dito. Ang dati nitong nobyo.

Nakikita ni Marco kung paano tumitingin si Silas kay Aiden sa mga sandaling hindi aware ang huli. Yung tipong sinusuri, hindi lang tinitingnan. Parang may binubuong larawan sa isip na hindi pa niya sinasabi sa kahit sino. At ang mas ikinakagalit pa nito’y napaplantsa ni Silas ang mga gusot na ginagawa niya kay Aiden. Tila napupurnada ang mga plano nito.

Humigpit ang panga ni Marco.

Hindi ito ang bahagi ng eksena na gusto niya. Hindi dahil nakakasira ito agad. Kundi dahil hindi niya ito kontrolado. At sa lahat ng bagay na sanay siyang i-manage, iyon ang pinaka-delikado.

Dahan-dahan niyang inalis ang ngiti sa labi niya. Hindi pa siya gumagalaw. Pero sa isip niya, malinaw na ang isang bagay: si Aiden ay bumabalik sa estado na kaya niyang i-handle pero may problema this time…

Si Silas.

Itutuloy…

2.15

Dalawang linggo matapos ang huling insidente, tila bumalik na sa normal ang lahat.

Wala nang nawawalang attachments. Wala nang maling logs na hindi maipaliwanag. Ang mga araw ay muling naging predictable. Mga task na paulit-ulit, mga deadline na kayang habulin, at mga usapang umiikot lang sa trabaho. Sa panlabas, parang wala namang nangyaring seryoso. At sa paglipas ng mga araw, unti-unti ring sumunod ang isip ni Aiden sa ganitong ritmo.

Noong una, hindi niya magawang magtiwala sa sarili niya. Bawat galaw niya sa system ay may kasamang pagdududa. Bawat click, binabalikan niya; bawat file, chine-check niya ulit. Para bang anumang sandali, may mali na naman na lalabas at siya na naman ang hindi makapagpaliwanag kung bakit.

Pero walang nangyari.

Walang sumabog na panibagong problema. Walang nag-flag na issue. Walang nagtanong sa kanya.

At doon nagsimulang humina ang bigat sa dibdib niya. Hanggang sa dumating sa punto na napagod na rin siyang magduda. Mas madali na lang tanggapin na baka nagkamali lang siya noon. Na baka napagod lang siya. Na baka… wala namang mas malalim na dahilan. At kahit hindi niya ito sinasabi nang direkta sa sarili niya, naroon na ang desisyon: paniniwalaan na niya ulit ang normal.

Sa kabilang banda ng parehong gusali, may isang lalaking matamang nakatingin kay Aiden.

Pinagmasdan niya ito.

Pinag-aaralan.

At binabasa.

Sa loob ng opisina niya, tahimik na nakaupo si Marco, nakasandal nang bahagya habang nakatingin sa isang paused na CCTV frame mula sa mga nakaraang araw. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya gumagalaw nang walang dahilan. Sanay siyang maghintay. Mas epektibo ang galaw kapag hindi inaasahan. At si Aiden, hindi pa handa noon. Pero ngayon, alam niyang iba na.

Dalawang linggo na walang kahit anong aberya ay hindi aksidente. Sapat iyon para pahupain ang kahit sinong nagdududa. Sapat para magmukhang isolated ang mga nangyari. Sapat para maibalik ang isang tao sa estado na komportable siyang kontrolin.

Hindi kailangang pilitin. Kailangan lang hintayin na sila mismo ang bumitaw sa pagdududa. Kaya naman dahan-dahan niyang kinuha ang phone niya. Walang pag-aalinlangan. Mukhang may binabalak.

Sa workstation niya, kalmado ang galaw ni Aiden.

Hindi na kasing bigat ang pakiramdam ng mga nakaraang linggo. May bakas pa rin ng pag-iingat, pero hindi na ito nakakabigat sa bawat kilos niya. Nakakabalik na siya sa rhythm ng trabaho. ’Yung tipong hindi na niya kailangang i-question ang sarili niya sa bawat maliit na bagay. Kaya nang mag-ring ang phone niya, hindi agad siya kinabahan. Hanggang sa makita niya ang pangalan sa screen.

Marco.

Sandaling natigilan si Aiden. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa sorpresa. Matagal na rin simula nung huli silang nagkaroon ng ganitong direktang interaction. At sa isip niya, kahit papaano, may naiwan pa ring distansya sa pagitan nila, isang bagay na hindi naman napag-usapan, pero pareho nilang naramdaman.

Huminga siya nang marahan bago sinagot ang tawag.

“Hello, sir?” wika nito.

Sa kabilang linya, iba ang tono ni Marco kaysa sa inaasahan niya. Hindi malamig. Hindi rin pormal. May gaan. ’Yung tipong parang walang nangyaring kahit ano sa pagitan nila.

“Aiden…” sabi nito, kalmado. “Busy ka ba?”

“Ah… sakto lang po, Sir.” sagot niya, medyo nag-a-adjust pa sa tono ng usapan. “May kailangan po ba kayo?”

May maikling pause. Hindi awkward. Pero sapat para mapansin. Pigil hininga si Aiden dahil pakiwari niya ay mukhang in-heat na naman ang kanyang bisor at baka may ipagawa na naman sa kanyang labag sa kanyang kalooban.

“Nasa break ako ngayon.” sabi ni Marco. “May ipapakisuyo lang sana ako. Saglit lang naman.”

May kung anong gumaan sa loob ni Aiden. Hindi niya inaasahan. Sa totoo lang, hindi niya rin sigurado kung bakit. Siguro dahil sa simpleng paraan ng pagsasalita ni Marco ay walang bigat, walang tensyon. Parang bumalik sa dati. Parang normal lang ulit. At sa loob ng dalawang linggo na pinilit niyang maniwala na okay na ang lahat, ito na marahil ang pinaka-konkretong patunay na tama siya.Na wala nang problema. Na wala nang kailangang iwasan.

“Okay po, sir.” sabi niya, mas maayos na ang tono ngayon. “Ano po ’yun?”

“May kailangan lang akong i-access sa system sa office ko.” paliwanag ni Marco. “Local file lang. Hindi ko kasi dala yung credentials ko dito.”

Sandaling napaisip si Aiden. Hindi dahil sa duda, kundi dahil sa practical na side ng request.

“Ah… okay po. Pupunta po ako? Okay lang pong i-access ko computer mo? Tama po ba?”

“Oo. Kung pwede. Kung okay lang.” sagot ni Marco, diretso pero hindi mabigat. “Naka-open naman yung unit ko. Ididikta ko na lang sa’yo pagdating mo kung saang folder mo hahanapin.”

“Sure po.”

Pagkababa ng tawag, ilang segundo siyang nanatiling nakatingin sa screen niya. May natitirang bahagyang kaba pero mas malakas ang isang pakiramdam na hindi niya inasahan: gaan. Parang may naayos na hindi nila kailangang pag-usapan. Parang may bumalik sa dati nang hindi na kailangang balikan ang nangyari. At sa pagkakataong iyon, pinili niyang tanggapin iyon.

Tumayo siya mula sa upuan, inayos nang bahagya ang suot, at nagsimulang maglakad papunta sa opisina ni Marco. Hindi niya napansin kung gaano kadali niyang binitawan ang huling natitirang pagdududa.

---

Pagbukas pa lang ng pinto, may kakaibang lamig na agad na sumalubong kay Aiden. Hindi lang dahil sa aircon.

Iba yung pakiramdam. ’Yung tipong tahimik na hindi komportable. Parang masyadong walang tao. Walang galaw. Walang ingay maliban sa mahina at tuloy-tuloy na ugong ng air-conditioning unit na lalo lang nagpapatingkad sa katahimikan.

Madilim ang loob.

Hindi patay ang ilaw pero hindi rin sapat para maliwanagan ang buong silid. May isang overhead light na nakabukas, pero mahina, parang sinadyang hindi lakasan. Karamihan ng liwanag ay nanggagaling lang sa laptop na nasa mesa—ang screen nito ang nagbubuga ng malamlam na asul na ilaw na tumatama sa ibabaw ng desk at sa upuang walang laman sa likod nito. Walang tao.

“Sir?” mahina niyang tawag, sumilip pa nang bahagya sa loob bago tuluyang pumasok. Napakamot siya ng ulo. “Wala nga pala siya dito. Bakit ko ba hinahanap.”

Isinara niya ang pinto nang dahan-dahan, parang ayaw niyang gumawa ng kahit anong malakas na tunog. Habang papalapit siya sa mesa, mas lalo niyang napapansin ang kakaibang ayos ng paligid—maayos, organisado, pero parang… hindi ginagamit sa sandaling iyon. Parang iniwan. Parang may inaasahang babalik pero hindi pa ngayon.

Huminto siya sa harap ng mesa, tumingin sa laptop. Bukas nga, gaya ng sabi ni Marco. May naka-open na window at iyon ay isang directory na hindi niya agad nakilala, pero malinaw na may kailangan siyang galawin doon.

Kakababa pa lang ng kamay niya sa sandalan ng upuan nang—Tok. Tok.

Napalingon siya agad sa pinto. Mabilis, halos reflex.

“Psst—Aiden.”

Bahagyang bumukas ang pinto, at sumilip ang isa niyang kaibigan mula sa team. Mahina ang boses nito, parang ayaw din makaistorbo sa katahimikan ng loob.

“Ano ginagawa mo dito?” bulong nito, kunot ang noo.

Napabuntong-hininga si Aiden, bahagyang gumaan ang pakiramdam dahil may ibang tao.

“May pinapagawa si Sir Marco.” sagot niya, pababa rin ang boses. “Quick access lang daw sa system niya.”

Sumilip pa lalo ang kaibigan niya sa loob, tinignan ang paligid, saka bumalik ang tingin kay Aiden.

“Wala siya?”

“Break daw.” sagot ni Aiden.

May sandaling katahimikan. Hindi agad nagsalita ang kaibigan niya. Tinitigan lang siya—parang may gustong sabihin pero nagdadalawang-isip.

“Sigurado ka?” tanong nito, mas mababa pa ang boses ngayon. “Baka… mapagbintangan ka diyan. Pag may nangyari, ikaw ang matuturong kasama sa nag-access ng files.”

Parang may malamig na dumaan sa batok ni Aiden.

“Ha?” napakunot-noo siya, pero hindi agad nakasagot.

“Alam mo naman…” patuloy ng kaibigan niya, bahagyang tumingin ulit sa loob ng opisina. “Office niya ’to. System niya. Tapos ikaw lang nandito.” Pag may nawala dito o nabago, isa ka sa suspect agad.“

Hindi niya tinapos ang sinabi. Hindi na kailangan. Naramdaman ni Aiden ang bigat ng ibig sabihin. Sandaling bumilis ang tibok ng puso niya. Pero agad din niyang kinontrol ang sarili.

“Hindi naman siguro.” sagot niya, pilit na pinapakalma ang tono. “Siya mismo nag-message sa’kin.”

Mabilis niyang kinuha ang phone niya at ipinakita ang chat. Nakasulat doon ang malinaw na instruction. Pangalan ni Marco, oras, at ang mismong request. Tiningnan iyon ng kaibigan niya, ilang segundo ring nanahimik. Pagkatapos, bahagyang tumango.

“Ahhh. Ay… sige.” sabi nito, pero hindi pa rin ganap ang kumpiyansa sa boses. “Basta ingat ka lang.”

“Yeah. Thank you! Mabilis lang ’to.” sagot ni Aiden, mas maikli na.

Dahan-dahang isinara ng kaibigan niya ang pinto. At muling bumalik ang katahimikan.  Mas mabigat ngayon. Mag-isa na naman siya. Tumalikod si Aiden pabalik sa mesa, pero hindi agad umupo. Nakatayo lang siya roon, nakatingin sa laptop. May kung anong gumugulo ulit sa isip niya. Yung sinabi ng kaibigan niya—simple lang, pero sapat para bumalik yung dati niyang pakiramdam. Yung pag-aalinlangan. Yung hindi maipaliwanag na kaba sa gitna ng isang bagay na dapat naman ay normal lang.

Paano kung…

Hindi niya tinapos ang thought. Ayaw niya. Ayaw na niyang bumalik sa ganung estado. Dahan-dahan siyang huminga. May chat. May instruction. Malinaw. Walang mali. At kung tutuusin, ginagawa lang naman niya ang trabaho niya. Ipinikit niya sandali ang mata niya, saka bahagyang umiling. Masyado na siyang nag-iisip. Hindi na dapat. Hindi na ulit. Umupo siya. 

Hinila nang bahagya ang upuan palapit sa mesa, at humarap sa laptop. Ang liwanag mula sa screen ay tumama sa mukha niya. Malamlam, malamig, sapat lang para makita ang bawat galaw ng mata niya habang binabasa ang naka-open na directory.

Ilang segundo siyang nag-hover sa keyboard. May huling sandali ng pagdadalawang-isip. Pagkatapos, ipinagkibit-balikat niya. Inilapag niya ang mga daliri sa keys. At sinimulan niyang gawin ang eksaktong ipinapagawa sa kanya.

---

Kinabukasan, maaga pumasok si Aiden.

Magaan ang pakiramdam niya. Hindi sobrang saya, pero malinaw na mas maayos kaysa sa mga nakaraang linggo. Maaliwalas ang umaga, at kahit papaano, sumabay doon ang estado ng isip niya. Wala na yung bigat na dati niyang dala. Wala na yung paulit-ulit na pagdududa sa bawat galaw niya.

Simple lang ang expectation niya sa araw na ’yon: normal na trabaho.

Tahimik siyang naglakad papasok ng office, dala ang kape sa isang kamay at bag sa kabila. Pero pagpasok pa lang niya sa floor, agad niyang napansin na may kakaiba. Hindi tahimik. May ingay pweo hindi yung usual na usapan lang, kundi pabulong na halong tensyon. May mga taong magkakadikit, nag-uusap nang mababa ang boses. May ilan na nakatayo imbes na nakaupo sa stations nila. May mga tingin na mabilis umiwas kapag may napapatingin. Parang may kumakalat na balita. Huminto sandali si Aiden, bahagyang kumunot ang noo.

“Ano nangyayari?” tanong niya sa pinakamalapit na ka-team, mahina lang ang boses pero direkta.

Napalingon sa kanya ang kausap niya, halatang galing sa usapan.

“Hindi mo pa alam?” sagot nito, halos pabulong.

“Hindi.” umiling si Aiden. “Kakapasok ko lang.”

Saglit na nag-atubili yung ka-team niya, saka mas lumapit nang kaunti.

“Andito yung top management.” sabi nito, mas mababa pa ang boses ngayon.

Napakunot ang noo ni Aiden.

“Bakit?”

Nagpalit ng tingin yung ka-team niya sa isa pang kasama nila, parang nagdadalawang-isip kung sasabihin.

“May problem daw sa file.” dagdag nito. “Yung sa partnership, may problema. Malaki.”

Parang may kumalabit sa sikmura ni Aiden.

“Anong file?” kinakabahan niyang tanong.

“Hindi pa clear lahat.” sagot nung isa. “Basta malala daw. Na-flag na. Galit yung mga boss.”

May sandaling hindi agad nakapagsalita si Aiden. Hindi niya maintindihan kung bakit. Pero may kung anong pakiramdam na unti-unting umaakyat. ’Yung tipong hindi pa buo, pero ramdam na niya.

“Sinong may hawak?” tanong niya, mas maingat na ngayon.

Umiling lang yung ka-team niya.

“Hindi pa sinasabi.” sagot nito. “Pero pinapa-check na lahat ng access. Logs, history—lahat.”

Mas lalo pang bumigat ang hangin sa paligid. May dumaan na isa pang empleyado, nagmamadali, hawak ang laptop, diretsong papunta sa conference room kung saan bahagyang bukas ang pinto. Mula roon, maririnig ang mas matitigas na boses. Hindi malinaw ang salita, pero ramdam ang galit sa tono.

Napalunok si Aiden.

Bigla, hindi na kasing gaan ang pakiramdam niya.

“Okay ka lang?” tanong ng ka-team niya, napansin ang pananahimik niya.

“Yeah.” mabilis niyang sagot, kahit hindi siya sigurado. “Sana naman hindi sa team namin.”

Walang sumagot. Parang walang gustong magsabi na baka hindi. Tahimik siyang naglakad papunta sa workstation niya. Mas mabagal na ngayon ang hakbang niya. Hindi niya sinasabi sa sarili niya na may kinalaman siya pero hindi rin niya tuluyang maalis ang ideya. Parang may maliit na bahagi sa isip niya na pilit kumakatok, sinusubukang ipaalala ang isang bagay na ayaw niyang balikan.

Yung opisina. Yung laptop. Yung ginawa niya kahapon. Paano ka kung ’yon? Kung sakalai mang siya, iyon lang naman ang bahagi ng system na pinakialaman niya na hindi saklwa ng trabaho niya.

Humigpit ang hawak niya sa strap ng bag niya. Hindi. Hindi puwedeng gano’n. May instruction. May chat. Wala siyang ginawang mali.

Pagdating niya sa workstation, hindi pa siya tuluyang nakakapag-settle nang may lumapit agad mula sa admin.

“Aiden?”  Napatingin siya. Board Secretariat.

“Yes?” kinakabahan niyang tugon.

“Ipinapatawag ka.” sabi nito, diretso. “Sa conference room.”

Parang saglit na tumigil ang mundo niya.

“Ako?” tanong niya, kahit malinaw naman.

Tumango ang admin.

“Now.”  Walang ibang paliwanag.  Walang ibang detalye.

Tanging direksyon lang at ang bigat ng kung ano man ang naghihintay sa loob. Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ni Aiden. At sa unang pagkakataon matapos ang dalawang linggo, bumalik ang pakiramdam na akala niya’y naiwan na niya.

---

Tahimik ang buong floor habang naglalakad si Aiden papunta sa conference room, pero hindi iyon yung uri ng katahimikang komportable. May bigat sa hangin. ’Yung tipong kahit walang nagsasalita, parang may sabay-sabay na iniisip ang lahat. Ramdam niya ang presensya ng mga tao sa paligid, hindi dahil maingay sila, kundi dahil pilit nilang pinipigilan ang sarili nilang magsalita.

May mga mata na sumusunod sa kanya.

Hindi lantaran, hindi direkta pero sapat para maramdaman niya. Sa bawat hakbang niya, may mga ka-team siyang napapalingon, may bahagyang pag-aalangan sa kilos, parang may gustong sabihin pero hindi matuloy. Yung iba, nagkukunwaring busy sa screens nila, pero halatang hindi nakafocus.

“Aiden…” mahina siyang tinawag ng isa sa kanila.

Malinis, organisado, maliwanag pero walang buhay. Ganito ang sitwasyon sa Conference Room. Parang bawat bagay ay nasa tamang lugar, pero walang kahit anong nagpapagaan ng atmosphere. Ang ilaw ay sapat lang para makita ang lahat, pero lalo lang nitong pinatingkad ang seryosong ekspresyon ng mga taong naroon.

Nandoon ang mga boss nila, nakaupo sa magkabilang side ng mahabang mesa, lahat nakaharap sa kanya. Kasama rin ang mga representatives mula sa international partner. Pormal ang ayos, tahimik, pero halatang hindi masaya. May tension sa paraan ng pag-upo nila, sa tiklop ng mga kamay, sa direksyon ng mga tingin.

At sa gilid ng mesa, nakaupo si Marco. Tahimik. Kalma. Walang emosyon na mababasa sa mukha niya. Parang hindi siya bahagi ng gulo. Parang nanonood lang. Malapit dito ay si Silas, nakatingin kay Aiden nang diretso. Hindi galit ang titig niya pero hindi rin kampante. Parang may sinusubukan siyang buuin sa isip niya, parang may hinahanap siyang pattern na hindi pa niya mahuli.

Lalong humigpit ang dibdib ni Aiden. Hindi niya alam kung saan titingin. Hindi niya alam kung anong aasahan.

“Sit down.” ma-otoridad na wika ng kanilang big boss.

Hindi ito sinabi nang malakas, pero may bigat na hindi puwedeng tanggihan. Dahan-dahan siyang umupo sa bakanteng upuan sa gitna ng mesa. Ramdam niya agad ang posisyon niya parang nasa gitna siya ng lahat ng titig, ng lahat ng tanong na hindi pa sinasabi pero malinaw na nakatuon sa kanya.

Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo. At sa katahimikang iyon, lalo lang lumakas ang kabog ng puso niya sa tenga niya. Hanggang sa bigla itong nabasag.

“What the hell happened here, Aiden?!”

Itutuloy…

2.16

Nasa gitna pa rin ng conference room si Aiden, pero pakiramdam niya matagal na siyang hindi nakaupo sa upuang iyon bilang empleyado kundi bilang isang taong hinihila-hila ng mga tanong na hindi niya masagot.

Nagsasalita pa rin ang boss. Mabigat. Dire-diretso. Galit. May mga slide sa screen sa harap, may mga log entries, timestamps, file versions—lahat ay naka-presenta na parang malinaw ang kwento. Parang walang puwang para sa pagkalito. Parang lahat ay nakapaskil na ebidensya na hindi na kailangang ipaliwanag pa.

Pero si Aiden, hindi niya mahabol.Hindi dahil hindi niya naririnig. Kundi dahil hindi pumapasok nang buo sa kanya ang mga sinasabi.

“Unauthorized modification…”

“Data inconsistency…”

“Critical partnership risk…”

“Your access log shows—”

Parang nagkakahiwa-hiwalay ang mga salita sa isip niya bago pa man mabuo ang kahulugan. Ramdam niya ang bawat titig na nakatutok sa kanya, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo siyang lumiliit sa upuan niya.

Humigpit ang pagkakahawak niya sa gilid ng mesa. Hindi niya namamalayan.

“Can you explain this, Aiden?” boses ulit ng boss, mas matalim ngayon. “Because based on all system records, ikaw ang last person who accessed and modified the file.”

Sandaling tumigil ang mundo niya. Doon lang niya naramdaman na may iniipon palang init sa mata niya. Hindi pa luha, pero malapit na.

“I… I don’t understand. Bakit po ako? Ordinary employee lang po ako and Ionly have limited access sa mga files and sa database itself.” mahina niyang sagot.

Hindi niya gusto ang boses niya. Parang hindi kanya.

May ilang segundo ng katahimikan. Pero hindi ito yung katahimikan na nagbibigay ng pagkakataon. Ito yung katahimikan na humihintay lang ng mas mabigat na hatol.

Sa hindi sinasadyang pagkakataon, biglang bumalik sa kanya ang alaala ng eskandalong kinasangkutan niya noon kasama ang dating mga kaibigan na si Seth at Gabriel, at ang dating nobyo na si Silas. Magkaiba man ng panahon at sirkumstansya, pero tila parehas lang. Maraming tao ang nakatingin sa kanya na hindi niya mawari kung siya ba ay kinakaawan, hinuhusgahan, o nakiki-osyoso lamang.

Tunay pala ang kasabihan na bilog ang mundo, kahit anong gawin mong pagtakbo, iikot at iikot ito at haharapin mo ang kung ano man ang tinatakbuhan mo. Kahit anong pagbaon ang gawin mo sa mga bagay na hindi kanais-nais, babalik ang mga multo nito pagdating ng panahon. Mas masama. Mas masahol. Mas masakit.

Marahil ay ito un. Bagamat may pagkakaiba pero si Aiden ang nasa sentro.

“Hindi ko po maintindihan.” dagdag niya, mas maingat ang boses ngayon. “Wala po akong natatandaang major transaction na—na magle-lead dito. Wala naman po akong… ginawa na ganyan.”

Huminga nang mabigat ang boss sa harap, pero hindi siya sumagot agad. Sa halip, lumingon ito sa gilid.

Kay Marco.

Parang doon hinihingi ang susunod na paliwanag. At doon unang naramdaman ni Aiden na mas lalo siyang lumulubog. Dahan-dahang tumayo si Marco mula sa upuan. Hindi nagmamadali. Hindi rin tense. Parang handa na siya.

“I think it’s better if we will show it right in front of your face.” sabi ng boss niya sa kanya. Kalmado pero may turok.

Sinundan niya ng tingin si Marco at doon ay nakita niyang may pinindot siya sa laptop. At sa screen sa harap ng lahat, biglang nag-play ang video.

Si Aiden.

Nasa loob ng opisina ni Marco. Nakikita niya ang sarili niya sa footage.Pumasok, umupo, humawak sa laptop, nag-type. Maayos ang galaw, malinaw ang kuha ng CCTV. Namilog ang mga mata niya.

“Wait. No! It’s not what you think.” agad niyang sabi, napatayo nang bahagya. “Hindi po ganyan ’yon. May pinagawa lang po sa akin si Sir Marco, nag-access lang po ako ng system, pero—”

“Sit down!” putol ng isa sa bosses, malamig ang tono.

Hindi siya agad nakagalaw. Nilingon niya si Marco.

“Sir, I swear—may instruction po kayo sa akin noon, may pinapagawa po kayo, kaya ako pumunta doon—” Pero bago pa siya tuluyang makapagpaliwanag, muling nagsalita si Marco. Kalmado pa rin.

“True, Sir.” sabi ni Marco.

Sandaling huminto si Aiden. Parang may pag-asa na sumiklab sa dibdib niya. Pero agad din iyong pinatay.

“Partly true.” ulit ni Marco. Mas may emphasis sa word na ‘partly’ “He was instructed to access the system. But that’s exactly the issue.”

Nagpalit siya ng slide. Lumabas ang logs. Access history. File modification timestamps.

“After he accessed the system, the file was altered using the same session credentials.” pagpapatuloy nito. 

“Meaning?” tanong ng isang executive.

“Meaning there was no external breach. No other user. Only his active session.”  sagot ni Marco.

Nag-init ang ulo ni Aiden sa loob. Hindi iyon totoo sa pagkakaintindi niya. Hindi ganoon ang nangyari.

“Hindi po—” nagsimula siyang muli, mas mabilis ngayon, mas desperado. “Hindi ko po alam kung bakit ganyan yung lumalabas, pero hindi ko po ginalaw yung file na sinasabi ninyo. Nag-access lang po ako kasi may pinagawa si—”

“Lies. Lies. Keep dragging my name to your narrative na alam naman nating puro kasinungalingan and I’ll sue you.” hindi makapaniwala si Aiden. 

Si Sir Marco ba talaga ang nagsasalita nito sa kanya? Si Sir Marco… na dati niyang kaibigan, na dating mayroon siyang maayos na relasyon, heto at pilit siyang ibinabaon at idinidiin para sa kasalanan na hindi niya ginawa? Bakit? Anong nagawa niya?

“So if I were you Aiden, titigil na ako sa pag-iimbento ng kung anu-anong mga kwento. We have the CCTV. We also have the records of logs, unauthorized access… idagdag mo pa ’yung mga kapalpakan mo these past few weeks na hindi ko ipinarating kina boss para hindi ka mapahiya.” wika ni Marco. “Kung ako sa’yo, aamin na lang ako and pray na hindi ka idemanda ng kumpanya.”

Nag-play ang sinasabi ni Marco na CCTV footage. Nagbago ang footage. Ibang angle. Mas malinaw. Si Aiden ulit, sa loob ng office. Tahimik. Nagta-type. Walang ibang tao.

“Based on the timeline…” patuloy ni Marco. “…the modification happened within minutes after access. There was no logout. No session transfer.”

Napatigil si Aiden. Humigpit ang dibdib niya. Parang umiikot ang paligid.

“Hindi po ako—” pilit niyang sabi, mas malakas na ngayon. “Hindi po ako ang gumawa niyan.”

Tumingin siya kay Marco ulit. Mas matagal. Mas diretso.

“Sir, pakiusap po.” mas mahina na ang boses niya ngayon. “Alam niyong hindi ako ang gumawa nito.”

Sandaling katahimikan. At sa katahimikan na iyon, parang naramdaman niyang mas lalo siyang nag-iisa. Walang sumagot agad. Walang sumang-ayon. Walang tumanggi. At habang nakatayo siya sa gitna ng silid, pilit pinapaliwanag ang isang bagay na tila nakasulat na sa harap ng lahat, unti-unti niyang naramdaman na kahit anong sabihin niya, wala nang sapat na lakas ang boses niya para makalusot pa.

---

Hindi pa rin humuhupa ang tensyon sa loob ng conference room nang muling magsalita ang boss. Mas mababa na ngayon ang boses niya, pero mas mabigat. Hindi na ito galit lang kundi ito ay desisyon na.

“Listen carefully.” sabi niya habang nakatingin kay Aiden, pagkatapos ay sa buong team. “The entire department is now under immediate directive to resolve this issue.”  Huminto siya sandali, parang tinitimbang ang bigat ng susunod na sasabihin. “This is not optional. This is not internal anymore. This is a client-level escalation.”  May bahagyang paggalaw sa paligid ng mesa. Mga executives na nagkatinginan, mga representante na lalong naging seryoso. “If this is not fixed…” patuloy ng boss, mas malamig na ngayon, “…this partnership will collapse. We are talking about millions in losses, reputational damage, and legal exposure.”

Saglit siyang huminto. At doon tumama ang pinaka-mabigat na parte.

“Now… as for you.” tumingin siya diretso kay Aiden. Parang humigpit ang hangin sa dibdib ni Aiden. “Pray that this gets resolved. Because if not, I will personally recommend that you be blacklisted from future company placements due to gross incompetence. And I will make sure that you will end up in jail for your stupidity and negligence.”  malamig na dagdag ng boss.

  May ilang segundo ng katahimikan. Parang walang gustong huminga. Hindi agad nakagalaw si Aiden. Hindi agad nakasagot. Hindi rin agad nakahinga nang maayos. Parang lahat ng ingay sa loob ng silid ay biglang lumabo. Naiwan lang ang sarili niyang tibok ng puso, mabigat at hindi pantay. Pagkatapos noon, natapos ang meeting nang walang karagdagang paliwanag. Isa-isa silang nag-ayos ng gamit, nagkakahiwalay ng tingin, naglalakad palabas na parang tapos na ang lahat pero alam ng bawat isa na hindi pa tapos. Hindi lang nila alam kung sino ang susunod na babagsak.

Si Aiden, hindi agad gumalaw. Nakaupo pa rin siya. Parang may bigat na nakadikit sa kanya na hindi niya maialis. Hanggang sa ma-realize niya na siya na lang pala ang natitira sa loob. Dahan-dahan siyang tumayo. Parang hindi kanya ang katawan niya. Parang lahat ng galaw niya kailangang ipagpaalam pa sa isip niya bago mangyari.

Paglabas niya ng conference room, hindi agad siya nakatingin sa kahit sino. Nakatingin lang siya sa sahig.Naririnig niya ang mga bulong sa paligid. May mga ka-team na lumapit sa kanya.

“Aiden…”

“Ayos ka lang ba?”

“Let’s talk later, ha—”

Pero wala siyang nasasagot. Hindi dahil ayaw niya. Kundi dahil parang walang boses na lumalabas sa kanya na sapat para tumugon.

Habang naglalakad siya sa hallway, ramdam niya ang unti-unting pag-init ng mata niya. Hindi niya napansin agad. Hanggang sa maramdaman niya na may basa na sa gilid ng mukha niya. Luha. Tahimik lang. Walang tunog. Hindi niya pinunasan agad. Parang hindi pa niya kayang aminin kahit sa sarili niya na umiiyak siya.

Sa gilid ng hallway, napahinto siya nang bahagya. Hindi niya alam kung bakit. Siguro dahil ramdam na niya ang bigat ng bawat hakbang. Siguro dahil sa pagod. Siguro dahil sa biglaang pagkawala ng kahit anong kontrol. At doon niya siya nakita.

Si Silas.

Nakatayo sa malapit na bahagi ng corridor, nakasandal nang bahagya sa pader. Hindi ito lumapit.Hindi rin umalis. Nakatitig lang.Hindi malambot. Hindi rin malamig. Isang tingin na parang sinusubukang intindihin ang lahat nang hindi naaapektuhan ng gulo. Nagtagpo ang mata nila. Saglit lang. Pero sapat na para maramdaman ni Aiden na may gusto sanang sabihin si Silas pero hindi pa handa. At si Aiden, hindi niya alam kung gusto niya ba itong marinig.

---

Hindi agad nakagalaw si Silas habang nakatingin kay Aiden.

Mula sa dulo ng hallway, kitang-kita niya kung paano ito unti-unting lumalayo sa conference room. Hindi lang sa direksyon, kundi sa bigat na dala nito sa dibdib. Yung mga hakbang ni Aiden ay hindi na katulad kanina; ngayon, parang bawat isa ay pinipigilan ang sarili na hindi tuluyang bumagsak.

At pagkatapos, nakita niya ang luha.

Hindi dramatic. Hindi halatang pilit itinatago.

Kundi yung tahimik na paglabas. ’Yung klase na mas mahirap pigilan dahil hindi na kayang kontrolin. Humigpit ang kamay ni Silas sa gilid ng kanyang bag. May kung anong instinct sa kanya na lumapit. Sapagkat kahit noon pa, kahit pa sabihing pinaluha niya rin ito, parang kinukuyumos ang puso niya sa nakikita. Ang kanyang dating nobyo na hanggang ngayo’y nagmamay-ari pa rin ng puso niya ay umiiyak at tila wala siyang magawa.  Para damayan. Para pigilan. Para kahit papaano ay tanggalin ang bigat na nakikita niya mismo sa harap niya.

Pero hindi siya gumalaw. Hindi dahil wala siyang pakialam. Kundi dahil alam niyang mali ang timing. Hindi ito simpleng sandali ng comfort. Ito yung klase ng sandaling may mga mata pa ring nakatingin, may mga desisyong ginagawa sa likod ng mga pintuan, may mga pangalan na nakasalalay sa bawat galaw na gagawin niya.

At si Aiden, hindi siya ligtas sa kahit anong maling interpretasyon ngayon. Huminga si Silas nang mabagal. Hindi niya inaasahan na ganito kabilis babagsak ang sitwasyon. Kanina lang, nasa gitna sila ng silid. Pinipilit intindihin ang mga ebidensyang inilalatag isa-isa, bawat slide, bawat log entry, bawat replay ng CCTV na parang sadyang inayos para magmukhang iisa lang ang katotohanan.

At sa bawat minuto na lumilipas doon, mas lalo niyang nararamdaman ang mali. Hindi dahil malinaw kung sino ang salarin. Kundi dahil sobrang linis ng pagkakapresenta. Sobrang perpekto. Sobrang sarado. Parang wala nang puwang para sa ibang bersyon ng nangyari. Parang lahat ay kay Aiden babagsak at tuturo. At si Aiden, kilala niya ito. Hindi ito  ganoon gumawa ng desisyon.

Hindi iyon ang Aiden na kilala niya noon.

Kahit matagal na silang hindi nagkita, kahit maraming nagbago, may mga bagay na hindi basta naglalaho. Yung paraan nito magtanong, yung pag-aalinlangan bago magdesisyon, yung pagiging maingat sa lahat ng bagay na may risk—lahat iyon ay hindi tumutugma sa kasalukuyang ipinapakita ng records.

Kaya habang pinapakinggan niya ang bawat argument sa loob ng conference room kanina, hindi siya agad sumali.

Hindi siya agad tumutol. Pinagmasdan muna niya. At doon niya naramdaman ang mas nakakabigat na bagay. Hindi lang si Aiden ang nasa ilalim ng pressure. Parang may kamay na humuhubog sa narrative.At ang mas nakakapangilabot doon— may isang tao sa silid na mukhang hindi nagugulat sa lahat ng nangyayari.

Si Marco.

Hindi niya iyon masabi kanina. Hindi niya rin kayang direktang ituro. Pero may paraan ng pag-upo nito, ng pag-react, ng katahimikan nito sa gitna ng akusasyon. Parang hindi ito nahuhulog sa gulat na inaasahan niya mula sa isang taong kasangkot lang sa trabaho.

Parang may alam. O mas masahol, parang kontrolado ang daloy. Ngayon, habang nakatingin siya kay Aiden na halos hindi na makatayo sa sarili niyang emosyon, mas lalo siyang nahahati.

Gusto niyang lumapit. Gusto niyang sabihin na hindi ito magtatapos dito. Na hahanapan niya ng butas ang lahat ng ebidensiya. Na hindi siya basta maniniwala sa isang narrative lang. Pero paano? Alam niya rin ang isa pang katotohanan.  lahat ng nakalagay sa mesa kanina ay nakaturo kay Aiden.

Hindi lang sa data. Kundi sa proseso. Sa access. Sa timing. Sa visibility. Lahat. Kahit siya mismo, kung hindi niya kilala si Aiden dati, baka mahirapan siyang kumontra.

Humigpit ang panga niya.

Dahan-dahan niyang iniangat ang tingin kay Aiden muli. Nasa kabilang dulo na ito ng hallway, halos nakayuko, parang sinusubukang hilahin ang sarili pabalik sa katinuan. At sa sandaling iyon, may gumalaw sa dibdib ni Silas na hindi niya madaling maipaliwanag. Hindi ito simpleng concern. Hindi rin ito simpleng guilt. Mas malalim. Mas personal.

Pero hindi niya pwedeng sundin iyon ngayon. Hindi pa. Dahil kung lalapit siya, hindi lang emosyon ang dala niya. May mga mata. May mga konteksto. May mga taong naghihintay ng susunod na galaw niya. Kaya nanatili siyang nakatayo sa dilim ng hallway. Pinagmamasdan si Aiden na unti-unting nawawala sa sarili nitong balanse. At kahit gusto niyang tawagin ito, hindi niya ginawa. Hindi pa.

Nasa ganoong sitwasyon siya nang putulin ng kaibigan ang kanyang pagmumuni-muni.

“Grabe bossing, ’no. Mukhang alanganin si tropa sa sitwasyon niya kanina.” Hindi agad sumagot si Silas. Nakatingin lang siya sa malayo, tila may sinusundan na thought na ayaw magpakita nang buo. “Ikaw, boss… anong tingin mo?”

“Hindi siya ang gumawa noon.” Mahina pero buo ang boses niya. “Hindi ko lang alam kung paano papatunayan.”

“Ha? Sigurado ka, boss? Eh parang—”

“Sinabi ko na sa’yo noon.” Putol niya, hindi galit pero may diin. “Nasa America pa lang, kilala ko na si Aiden. “Mabuti siyang tao. At akhit na marami na ang nanakit at marami na siyang pinagdaanan, hindi siya yung tipong manlalamang, o manloloko ng kapwa para lang makalamang. Hindi ’yon ang pagkakakilala ko sa kanya.”

Napakunot ang noo ng kaibigan niya. Sandaling katahimikan ang namagitan sa kanila.

“Kung makapagsalita ka, boss… parang kilalang-kilala mo siya ah.” sabi ng kasama niya, mas maingat na ngayon. “At ngayon ko lang nalaman, galing din pala siyang Amerika? Paano mo nalaman? Nagkatagpo na pala kayo ’don? Kaya pala kung magtinginan kayo, parang nagkita na kayo dati!”

“Hindi na iyon mahalaga. Hindi naman iyon ang problema ngayon.” palusot ni Silas.

Hindi niya sinasabi iyon. Hindi niya kailanman ginustong ikwento ang nakaraan nila ni Aiden sa kahit kanino. Pero kanina, sa gitna ng lahat ay may kung anong dumulas.

“Pero boss…” muling tanong ng kaibigan niya, mas tahimik na. “Kung marami na siyang pinagdaanan, bakit parang… ganon? Hindi ba dapat mas tumitibay ang tao? Eh kung api-apihin siya kanina, bugbog eh.”

Napahinga nang malalim si Silas. Kung gano’n lang sana kasimple.

“Hindi lahat ng pinagdaanan… napoproseso. May mga bagay na kahit tapos mo nang pagdaanan pero ang katotohanan ay hindi mo pa talaga nalalagpasan.” marahan niyang sagot. 

“Ha?” bakas sa mukha nito ang confusion.

“Alam mo… hindi porket nasaktan ka, paggising mo kinabukasan mas matatag ka na agad. Hindi ganon gumagana ’yon. Hindi lahat ay nagiging version 2.0 ng sarili nila pagkatapos masaktan.” patuloy niya, mas mahina na ngayon ang boses.  Saglit siyang tumingin sa sahig. “Ideally, mabuti kung pagkatapos masaktan ng tao, eh nagiging matalino’t matapang ito, pero in reality, hindi naman lahat ay ganoon ang nangyayari kasi hindi naman templated ang response ng tao sa mga adversities na nararanasan nila sa buhay. May mga tao… nagmo-move forward lang kasi kailangan. Hindi dahil okay na sila.”

Tahimik.

“Akala mo okay na kasi gumagalaw sila, nagtatrabaho, nakikipag-usap…” bahagyang napangiti si Silas pero walang saya. “Pero ang totoo, may dala pa rin silang bigat na hindi nila mabitawan. And I think that’s where Aiden is. Hindi siya mahina. At lalong hindi siya humina. He’s just… still carrying something he never got to heal from. It’s unfortunate, yes. Kahit gustuhin man nating alugin siya para lumaban pero hangga’t hindi mo hinaharap ang dapat mong hinarap noon pa, it will keep coming back to hunt you… but this time, in uglier forms.”

Huminga muli ng malalim si Silas at muling tinapunan ng tingin si Aiden na hanggang ngayon ay bagsak balikat.

“It’s unfortunate, yes. Pero wala na tayong magagawa kundi ipagdasal na sana mahanap nila ’yung lakas ng loob to go through the path of total healing. Kahit ibig sabihin niyan, kailangan nilang harapin ’yung mga bagay na ayaw na nilang balikan. Other than that, the best we can do is to respect their journey and avoid judging them.”  mahabang litanya nito na ikinamangha ng kaibigan.

Hindi na sumagot ang kaibigan niya. Sapagkat ang mga binaggit ni Silas ay tunay naman at makikita kahit sa lipunan natin ngayon. Maraming mga tao ang akala mo ay may iisang mukha ang paghilom. Maraming mga tao ang hindi nakakabatid na bagamat pare-pareho tayong ng dagat na nilalakbay, ngunit hindi tayo sa iisang bangka nakasakay kaya iba iba ang pagtugon ng bawat tao sa mga kinakaharap nilang problema. At dahil iba-iba ang tugon, iba iba din ang resulta. Pagbati sa mga nakaahon sa problema ng matagumpay ngunit sa mga hindi, ano ang madalas nating handog? Pangmamata, panghuhusga, pangmamadali, hindi ba? 

Maya-maya’y iniwan na si Silas ng kaibigan. Mag-isa na siya sa kanyang silid at tanaw pa rin niya ang kanyang dating nobyo na hirap na hirap ang kalooban.

“Kaya kitang tulungan, Hon… Aiden. Tutulungan kita. Hintayin mo lang.” mahina niyang bulong. “Kahit dito man lang… maitama ko. Maibalik ko… ung dating ikaw.”

Itutuloy…

2.17

Hindi agad umalis si Aiden matapos ang trabaho.

Matagal siyang nakatayo sa may hallway, ilang hakbang lang ang layo mula sa conference room na kanina lang ay tila naging sentro ng lahat ng tingin, bulong, at pagdududa. Tahimik na ngayon ang paligid. Wala na ang mga taong kanina ay nagmamadaling magsilabasan matapos ang insidente. Pero sa isip niya, nandoon pa rin.

Paulit-ulit. Yung mga mata. Yung tono ng boses. Yung sandaling parang wala siyang kakampi.

Napapikit siya sandali, pilit kinokontrol ang paghinga. Hindi niya maintindihan kung bakit ganito ang pakiramdam. Parang may humahabol na alaala na hindi niya kayang iwasan. At doon niya naramdaman. Hindi ito bago. Parang… naranasan na niya ’to. Ibang lugar. Ibang sitwasyon. Pero parehong pakiramdam. ’Yung unti-unting pagguho ng tiwala ng mga tao sa kanya kahit wala siyang ginagawang mali. Yung pakiramdam na kahit magsalita siya, parang wala ring maniniwala. Yung pakiramdam na napag-iwanan siya sa gitna ng gulo.

Mahigpit niyang napisil ang hawak niyang folder.

“Hindi… nauulit na naman. Nakawala na ako dito ’diba. Bakit nandito na naman ako?” mahina niyang bulong sa sarili, pero hindi niya rin alam kung pinapaniwalaan niya iyon.

“Aiden?” Bahagya siyang napatalon. Hindi niya napansin na may lumapit na pala.

Paglingon niya, nakita niya ang isa sa mga malapit niyang kaibigan sa opisina. Siya ung ilang beses na ring nagbigay ng pahaging sa kanya nitong mga nakaraang araw. 

“Pwede ka bang makausap saglit?” Hindi agad sumagot si Aiden.

Automatic. Parang may bahagi sa kanya na gustong tumanggi. Umalis. Magpanggap na may gagawin. Iwasan. Pero ngumiti lang siya nang bahagya. ’Yung ngiti na hindi umaabot sa mata.

“Sige… ano ’yon?”  Tumango ang lalaki at tumingin sa paligid, saka itinuro ang mas tahimik na bahagi ng hallway.

“Doon tayo saglit.” Sumunod si Aiden, kahit may kung anong kabog na hindi niya maipaliwanag.

Habang naglalakad sila, napansin niyang parang mas mabigat ang bawat hakbang niya. Parang may hinihintay siyang mangyari… o mas tama, may kinatatakutan. At kahit pilit niyang sinasabi sa sarili na iba ito, na hindi na siya katulad ng dati. May parte sa kanya na nagbubulong ng kabaligtaran. Na baka… maulit na naman. 

Tumigil sila sa isang sulok na halos walang dumadaan. Tahimik. Halos marinig niya ang sarili niyang paghinga. Humarap sa kanya ang kasama niya.

“At this point, hindi na ako magpapaliguy-ligoy.” diretsong sabi nito.

“Anong ibig mong sabihin?”  Bahagyang kumunot ang noo ni Aiden.

“Tungkol doon sa nangyari kanina.” Nanikip ang dibdib ni Aiden. Napaiwas siya ng tingin.

“Ah… oo. Ano—”

“Sinabihan na kita, ’di ba?” Naputol siya.

“Ha?”  Napatingin siya ulit.

“Sinabihan na kita na may mali.” ulit ng lalaki, mas mababa ang boses pero mas mabigat ang diin. “Na mag-ingat ka. Pero hindi ka naniwala.”

Hindi agad nakasagot si Aiden. Hindi dahil wala siyang sasabihin kundi dahil may kung anong tumama. Diretso. At pamilyar. Yung tono. Yung punto. Yung pakiramdam na may pagkukulang siya. Bahagya siyang napalunok.

“Hindi naman sa hindi ako naniwala…” mahina niyang sagot, pilit inaayos ang boses. “Nagtiwala lang ako.”  Sandaling katahimikan. “Akala ko… okay lang.” dagdag niya, mas tahimik na ngayon. “Hindi ko naman in-expect na… aabot sa ganon.”

Hindi niya namalayang napapahigpit na pala ang hawak niya sa sarili niyang braso. Parang kailangan niyang kumapit sa isang bagay.

“Kasi… hindi naman ako sanay mag-isip ng masama agad sa tao.” Huminga siya nang malalim, pero parang hindi sapat. “At saka…” saglit siyang napahinto, parang may pinipiling salita. “Ayoko lang din… na magkaroon ng issue. Sa trabaho. Sa mga tao.”  Bahagyang natahimik ang kausap niya. “At kung sakaling may mali man, iniisip ko na baka… kaya pang ayusin nang maayos.” tuloy ni Aiden, mas mahina na.

Hindi niya napansin na unti-unti na siyang napapaatras sa sariling sinabi. Na imbes na ipagtanggol ang sarili parang siya pa ang naghahanap ng dahilan para intindihin ang nangyari. At sa sandaling iyon hindi niya napansin na yung kausap niya, matagal na siyang pinagmamasdan. Parang may nakikita na hindi niya sinasabi.

Hindi agad nagsalita ang kausap niya. Tinitigan lang siya nito sandali—hindi galit, hindi rin nanghuhusga. Pero may bigat. Parang sinusukat kung hanggang saan aabot ang mga salitang binitawan ni Aiden.

“Alam mo, kaya kita kinakausap ngayon hindi para isisi sa’yo ’to.”  sa wakas ay sabi nito, mas kalmado na ang tono. Bahagyang napaangat ang tingin ni Aiden. “Kasi kung tutuusin, mali talaga yung nangyari kanina. At kahit sino naman, puwedeng malinlang.”

Huminga nang bahagya si Aiden. Hindi niya alam kung bakit, pero parang may konting luwag sa dibdib niya sa narinig.

“Pero…” dugtong ng kausap niya, dahan-dahan. “sinabihan na kita noon na mag-ingat.”

Hindi na ito sinabi nang may diin.Mas parang paalala. At iyon ang mas tumama. Napayuko si Aiden.

“Hindi ko naman… binale-wala.” mahina niyang sagot. “Nagtiwala lang talaga ako.”

“Alam ko.” Walang pagkontra. Walang pagtulak. Simpleng pagtanggap pero hindi rin pag-abswelto. “Yun nga yung punto, Aiden. Masyado kang nagtitiwala. Kahit may mga senyales na, pinipili mo pa ring i-give benefit of the doubt.”   patuloy nito.

Tahimik si Aiden.

“Hindi naman masama ’yon. Actually, magandang ugali nga ’yon eh. “Pero minsan… doon ka rin nadadali. “ agad na dagdag nito.

  Saglit siyang huminto, saka mas tumingin nang diretso kay Aiden. Hindi agad nakasagot si Aiden. May kung anong kumirot sa loob niya. Hhindi dahil sa sinabi, kundi dahil sa pakiramdam na parang… tama.

“Naalala ko, may nabanggit ka dati. Na dumaan ka na rin sa… hindi magandang issue. Parang eskandalo?” tuloy ng kausap niya, mas maingat na ngayon ang ton. Bahagyang nanigas si Aiden. Hindi niya inaasahang babalik doon ang usapan. Hindi niya rin inaasahang may nakaalala. “Hindi mo naman kinwento nang buo, At hindi ko rin pinipilit malaman. Pero sapat na para maintindihan ko na… hindi ’to first time na may ganitong nangyari sa’yo.” dagdag nito agad, na parang ramdam ang pag-urong ni Aiden. 

Tahimik.

Hindi na nakatingin si Aiden sa kanya.

“Pero ngayon, parang pareho pa rin yung ginagawa mo.” Doon siya napatingin ulit. Hindi dahil gusto niya kundi dahil may tumama na naman.

“Anong ibig mong sabihin?” mahina niyang tanong.

“Na kahit nasaktan ka na dati.” sagot nito, hindi agresibo kundi tapat. “parang pinipili mo pa ring akuin agad kung anong mali. Parang mas madali sa’yo na isipin na baka ikaw ang nagkulang… kaysa tanggapin na may ibang tao talagang kayang gawin ’yon sa’yo.”

Hindi agad nakasagot si Aiden. Parang may gustong sumalungat pero walang lumalabas.

“Kaya nung sinabihan kita dati, hindi dahil pinagdududahan kita. Kundi dahil… nakita ko na yung pattern.” Tahimik ulit. Mas mabigat na ngayon. “At ngayon, parang nandoon ka na naman.” dagdag nito, mas mahinahon.

Hindi galit ang boses. Hindi rin mapanisi. Pero hindi rin naiiwasan ang katotohanan na unti-unti nang lumalantad sa harap ni Aiden. At sa pagkakataong iyon hindi na niya alam kung paano tatakasan.

Hindi na agad nakasagot si Aiden. Nanatili lang siyang nakatayo, pero pakiramdam niya parang unti-unting bumibigat ang paligid. Parang may humihila sa kanya pabalik. Sa isang lugar na matagal na niyang pilit iniiwasan.

“Hindi lang ’to tungkol sa nangyari kanina, ’no?” marahang tanong ng kausap niya.

Hindi siya sumagot. Pero sapat na ang katahimikan niya. Dahan-dahan siyang napahinga. At doon na nagsimulang pumasok—isa-isa—ang mga alaala na matagal na niyang hindi pinapansin. Yung mga bulong. Yung mga tingin. Yung mga tanong na hindi niya masagot noon. At higit sa lahat, yung pakiramdam na bigla siyang naiwan. Na sa isang iglap, nagbago ang lahat.

Si Silas. Si Seth. Yung eskandalo. Yung mga bagay na hindi niya naipagtanggol. Yung mga pagkakataon na pinili niyang manahimik kaysa lumaban kasi akala niya, mas magiging maayos kung hindi na niya palalakihin.

Napapikit si Aiden, bahagyang napailing. Akala niya tapos na. Akala niya naka-move on na siya. Matagal na panahon na ang lumipas. Ibang buhay na. Ibang lugar na. Pero bakit ganito pa rin?

“Alam mo, akala ko okay na ako. Pero bakit parang…Parang andali ko pa ring bumalik sa ganito? At bakit, imbes na ipagtanggol ko sarili ko… parang ako pa yung unang nagdududa?” mahina niyang sabi, halos hindi niya marinig ang sarili niyang boses.

Tahimik. Masakit. Kasi ngayon—nakikita na niya. Hindi lang ito tungkol sa nangyari ngayon. Pattern ito. At matagal na.

“May nagsabi sa’kin dati…na baka hindi naman talaga ako naka-move on. Na baka… trauma bonding lang daw ’yon. Hindi talaga healing.” bulong ni Aiden. Bahagya siyang napatawa, pero pilit.

Napapikit siya. At sa unang pagkakataon, hindi niya iyon tinanggihan. Hindi niya dinepensahan ang sarili niya. Hindi niya sinabing mali. Kasi ramdam niya. Na baka tama. Na baka all this time, hindi siya naghilom. Natuto lang siyang mabuhay nang may sugat. At ngayon, bumabalik lahat. Dahil sa isang sitwasyon na halos kapareho.

Tahimik ang kausap niya, pero hindi siya umatras.

“Alam mo kung anong napapansin ko sa’yo? Hindi ka mahina kagaya ng sinasabi ng iba. Pagod ka lang.”  Hindi sumagot si Aiden. “Pagod ka sa kakaisip na baka ikaw yung mali. Pagod ka sa kakaiwas ng gulo. Pagod ka sa pag-aadjust para lang walang masira.”

Dahan-dahang napalunok si Aiden.

“Pero hindi ibig sabihin nun na wala ka nang kakayahan lumaban.” Diretso ang tingin sa kanya ng kausap niya ngayon. Hindi mapanumbat. Hindi rin mapanghusga. Kundi parang… may gustong ipaalala. “Hindi ko alam lahat ng pinagdaanan mo. Pero alam ko na hindi ka basta-basta nasisira. Kung totoo na may dinaanan ka dati na ganon kabigat… at nandito ka pa rin ngayon—ibig sabihin, may lakas ka.”  Tahimik si Aiden. Pero may kung anong gumalaw. “Hindi mo lang siguro ginagamit ngayon, kasi sanay ka nang manahimik. At kung naghihintay ka ng senyales kung kailan ito gagamitin, ngayon na ’yun, Aiden. Kasi kung hindi, mauulit na naman ’yung matagal mo nang tinatakasan, tinatakbuhan.”

At doon, may kung anong tumama. Hindi malakas. Hindi dramatic. Pero sapat para mag-iwan ng lamat sa paraan ng pag-iisip niya. Na baka… hindi siya mahina. Na baka… may bahagi lang sa kanya na natutong manahimik para makaligtas. At ngayon, kailangan niyang matutong magsalita ulit.

Hindi agad nagsalita si Aiden. Nanatili lang siya roon, nakatayo, habang unti-unting nagsi-settle ang mga sinabi sa kanya. Hindi ito yung biglaang lakas ng loob na parang switch na pinindot—walang gano’n. Pero may nagbago. Tahimik. Halos hindi halata. Parang may isang bahagi sa kanya na matagal nang nakabaon. Unti-unting gumagalaw.

Huminga siya nang malalim. Mas maayos kaysa kanina. Mas buo. Hindi pa rin nawawala ang bigat, pero hindi na siya ganoon ka-lunod.

“Hindi na pwedeng ganito ulit.” mahina niyang sabi, higit sa sarili kaysa sa kahit kanino. Hindi na niya kailangang pahabain pa ang usapan kanina. Sapat na ’yon para maalog siya. Para maalala niya kung sino siya bago siya natutong manahimik.

Dahan-dahan siyang tumuwid. At sa pagkakataong ito, hindi na siya umiwas sa nangyari. Hinarap niya ito.  Naisip niya, kung hindi siya ang gumawa noon, hindi pwedeng walang bakas. Hindi pwedeng walang mali sa kwento. At kung may mali, kaya niya ’yon hanapin.

Maya-maya ay nagpaalam na ang kaniyang kaibigan. Nagpasalamat siya dito dahil napakalaking bagay ng mga sinabi nito sa kanya. Parang bigla siyang sinabuyan ng malamig na tubig at bigla siyang nagising.

Maya-maya, bumalik siya sa kanyang pakay. Unti-unti niyang binalikan ang mga detalye. Hindi na tulad kanina na lutang at sabog ang isip niya. Ngayon, mas sistematiko. Mas maingat. Inalala niya ang oras ng insidente. Kung nasaan siya. Kung sino ang pwedeng may access. Kung paano naipresenta ang impormasyon sa meeting. Habang pinagdudugtong-dugtong niya ang mga iyon, may mga bahagi na hindi nagtutugma. Maliit lang pero sapat para mag-iwan ng duda.

“Hindi… teka.” mahina niyang bulong, bahagyang kumunot ang noo.

Kung tama ang alaala niya, may oras na ginamit laban sa kanya, pero hindi iyon tugma sa oras na aktibo siya sa sariling workstation. At kung gano’n… ibig sabihin, may gumamit ng pangalan niya. O may nag-ayos ng timeline. At kung gano’n, hindi aksidente ang nangyari.

Dahan-dahan siyang napahinga. Ramdam niya ang unti-unting pag-akyat ng kaba—pero kasabay nito, may kakaibang linaw.

“Kung kaya ko ’tong patunayan…” mahina niyang sabi, parang sinusubok ang ideya. Napahinto siya. Kasi kasunod noon, kusang sumunod ang tanong. “…kaya ko ba?”

Hindi niya tinago. Hindi niya binulungan sa isip lang. Sinabi niya. Diretso. At doon niya narinig ang boses sa likod niya.

“Hindi ka magsisimula sa tanong na ‘kaya mo ba.’” Nanigas siya. Hindi dahil sa takot, kundi dahil kilala niya ang boses na iyon.

Mabagal siyang lumingon. At doon niya nakita si Silas. Nakatayo lang ilang hakbang sa likod niya, parang matagal nang nandoon. Hindi siya mukhang nagmamadali, pero hindi rin siya nag-aalangan. Tahimik pero buo ang presensya.

“Ang tanong, gagawin mo ba?” dugtong ni Silas, habang bahagyang lumalapit.

Hindi agad nakasagot si Aiden. Hindi dahil wala siyang sagot kundi dahil hindi niya inaasahan na si Silas ang maririnig niya sa sandaling ito. Ni hindi niya nga namalayan na naroon pa pala ito sa opisina. Akala niya, pagkatapos siyang iwan ng kaibigan niya ay ito na lang ang natitirang tao sa opisina.

Sa lahat ng tao. Siya pa.

Saglit siyang napatingin, parang hinahanap kung may ibang ibig sabihin sa presensya nito. Kung may pagdududa, kung may distansya. Pero wala. Diretso lang ang tingin ni Silas.  Walang pag-iwas. Walang paghusga. At mas lalong wala yung malamig na distansyang inaasahan niya.

“Hindi ko alam kung kaya ko.” amin ni Aiden, mas tahimik na ngayon, pero hindi na umiiwas. “Pero alam ko na hindi na ako pwedeng manahimik lang ulit.”

Bahagyang tumango si Silas, parang iyon lang ang kailangan niyang marinig.

“Good. Hindi mo kailangang gawin ’to mag-isa.” maikli niyang sagot.

At bago pa man makapagtanong si Aiden, nauna na si Silas magsalita ulit. Bahagyang natigilan si Aiden. Hindi niya agad na-process.

“May access ako sa mas malawak na logs.” dagdag ni Silas, mas praktikal na ang tono, pero hindi nawawala ang diin. “At may idea ako kung saan pwedeng magsimula kung may nag-manipulate ng timeline.”  Napatingin si Aiden. “Tutulungan kita.”

Diretso. Walang kondisyon. Walang pag-aalinlangan. At doon, may kung anong gumalaw sa loob ni Aiden na hindi niya inaasahan. Hindi lang dahil sa may kakampi siya. Hindi lang dahil hindi na siya mag-isa sa laban na ’to. Kundi dahil si Silas iyon. Sa kabila ng lahat. Sa kabila ng nangyari noon. Sa kabila ng sugat na hindi pa niya tuluyang naiintindihan, nandito ito. At pinipiling tumabi sa kanya.

Napahinga si Aiden nang mas malalim kaysa kanina.  At sa paghinga na iyon, may kakaibang gaan. May konting init na matagal na niyang hindi naramdaman. At kahit hindi niya aminin, may bahagi sa puso niya na… sumaya. Tahimik. Hindi sigurado. Pero totoo.

Saglit siyang napatingin kay Silas, mas matagal kaysa sa kailangan, bago niya bahagyang ibinalik ang tingin sa harap.

“Sige.” sabi niya, mas buo na ang boses ngayon. “Simulan natin.”

At sa pagkakataong iyon, hindi na siya yung taong natatakot na maulit ang nakaraan. Kundi yung taong handang harapin ito, kasama ang taong minsan na niyang nawala.

---

Hindi nila namalayan kung gaano katagal silang nakaupo roon.

Sa simula, malinaw pa ang pagitan. Trabaho ang nasa harap nila, at kung anuman ang nasa pagitan nila, hindi nila gagalawin. May direksyon ang bawat galaw ni Silas, may sinusundan siyang sistema na pilit hinahabol ni Aiden, kahit minsan nahuhuli siya sa pacing. Pero habang tumatagal, unti-unting nawawala ang distansya. Hindi dahil pinipilit nila kundi dahil nakakalimutan nila.

“Balikan natin ’to.” sabi ni Silas, bahagyang yumuko para ituro ang isang bahagi ng log. “Kung dito nagsimula yung movement, hindi pwedeng wala nang kasunod na—”

Hindi niya natapos ang sasabihin. Dahil sa parehong sandali, sabay silang umabot sa mouse. Hindi lang simpleng pagdampi. Nagtagal ng kaunti. At sa maikling segundong iyon, parang may kung anong kumislot—hindi lang sa kamay, kundi sa kung saan mas mahirap pangalanan. Mabilis umatras si Aiden, parang napaso, pero hindi dahil masakit. Kundi dahil pamilyar. Masyadong pamilyar.

“Sorry.” mabilis na wika ni Aiden. 

Bahagyang umiwas ng tingin, pero hindi sapat para hindi mapansin ang bahagyang paninigas ng panga niya.

“Okay lang.” sagot ni Silas, pero mas mababa ang boses kaysa kanina.

At pagkatapos noon, hindi nila napag-usapan. Pero hindi rin nawala. Nanatili iyon sa pagitan nila habang nagpapatuloy sila—sa bawat scroll, sa bawat paglapit, sa bawat sandaling halos magdikit ang balikat nila. At kahit pilit nilang ibinabalik ang focus sa screen, may bahagi sa kanila na gising na.

Tahimik. Pero hindi na maitatanggi. 

Habang tumatagal ang gabi, mas nagiging malinaw ang hinahanap nila. Hindi pa buong larawan. Pero may mga piraso. May mga oras na hindi nagtutugma. May mga access na parang tama pero kapag tinitigan mo nang matagal, may kulang. Parang may nag-ayos para magmukhang buo.

“May naglinis nito.” bulong ni Aiden, hindi na niya napigilan.

Hindi agad sumagot si Silas. Lumapit lang siya nang kaunti, mas seryoso ang titig sa screen.

“Hindi malinis.” sabi niya makalipas ang ilang segundo. “Maingat lang.”

Napatingin si Aiden sa kanya.  Nagpatuloy sila. Mas tahimik. Mas focused. Mas… magkasama. Hanggang sa unti-unting nagbago ang ilaw sa paligid. Hindi agad napansin ni Aiden. Akala niya pagod lang ang mata niya. Pero nang tumingala siya, madilim na masyado sa labas. May bahagyang liwanag na mula sa streetlights pumapasok sa gilid ng bintana.

Malalim na ang gabi.

“Maghahating-gabi na.” mahina niyang sabi, parang hindi pa rin makapaniwala.

Tumingin si Silas sa relo, saka bahagyang napabuntong-hininga.

“Yeah.” sagot niya. “Kailangan na nating tumigil.”

Hindi dahil tapos na sila. Kundi dahil kailangan. Saglit silang natahimik. Parehong nakatingin sa screen na ngayon ay parang biglang bumalik sa pagiging ordinaryo. Pero alam nila, may nakuha sila. Hindi pa sapat. Pero hindi na rin wala.

“Saan tayo magpapatuloy?” tanong ni Aiden, mas mahinahon na ang boses kaysa kanina.

“Bukas.” sagot ni Silas, diretso. “Simulan natin ng mas maaga.”

Tumango si Aiden. At sa simpleng palitan na iyon, parang may napagkasunduan na hindi na kailangang ipaliwanag.

Kinabukasan, buong araw, dala ni Aiden ang pagod—pero hindi iyon yung karaniwang pagod na gusto mong takasan. Ito yung pagod na may kasamang pag-asa. Paminsan-minsan, nahuhuli niya ang sarili niyang bumabalik sa mga nakita nila—yung maliit na inconsistency, yung pattern na halos mabuo. At paminsan-minsan—bumabalik din siya sa ibang bagay.

Sa paraan ng paglapit ni Silas. Sa paraan ng pagtigil nito bago magsalita. Sa paraan na parang may gustong sabihin pero pinipiling huwag.

Sinisikap niyang huwag isipin. Pero hindi niya maiwasan.

Pangalawang gabi, bumalik sila. Mas tahimik ang simula. Hindi awkward. Pero mas may kamalayan. Mas ramdam ang presensya ng isa’t isa. Hindi na sila sabay umabot sa mouse.  Hindi na sila masyadong nagkakatama. Parang pareho nilang iniiwasan pero hindi rin lubusang lumalayo.

“Dito tayo mag-focus.” sabi ni Silas, bahagyang inilalapit ang isang set ng logs.

Tumango si Aiden, pilit ibinabalik ang sarili sa trabaho. Pero habang tumatagal, mas nagiging mahirap magpanggap na wala lang. Lalo na kapag napapansin niya kung paano siya bantayan ni Silas. Hindi halata. Hindi direkta. Pero tuwing napapahinto siya, tuwing napapabuntong-hininga siya nang mas mabigat, nandiyan ito.

“Pagod ka na?” tanong ni Silas, casual, pero may laman.

Umiling si Aiden.

“Hindi pa.” sagot niya, kahit halata sa boses niya na hindi iyon buong totoo.

Hindi na siya kinontra ni Silas. Sa halip, ilang minuto ang lumipas, bigla na lang itong tumayo.

“Wait.” sabi niya, maikli.

Hindi na nagtanong si Aiden. Hindi na rin siya sumunod. Pero may maliit na bahagi sa kanya na… naghintay. At nang bumalik si Silas, may dala itong paper bag. Inilapag niya iyon sa tabi ni Aiden, parang walang espesyal.

“Alam ko kasing baka gabihin na naman tayo kaya bumili ako kanina bago ako pumasok. Oh… kumain ka muna.” sabi niya.

Bahagyang napakunot ang noo ni Aiden. Pero nang silipin niya, napahinto siya. Pamilyar. Masyadong pamilyar.

“Naalala mo pa ’to?” hindi niya napigilang itanong, mas mahina ang boses kaysa sa inaasahan niya.

Hindi agad sumagot si Silas.

“May mga bagay na hindi naman nawawala.” sagot niya sa wakas.

Iyong paboritong pagkain kasi ni Aiden sa isang convenience store ang laman ng ng bag na dala nito at iyong paborito nitong kape. Simple. Pero sapat. At sa sandaling iyon, may kung anong kumislot ulit. Hindi masakit. Pero hindi rin madali.

Tahimik na kumain si Aiden, pero mas magaan na ang paghinga niya. At nang bumalik sila sa screen, mas malinaw na ulit ang isip niya. Mas matatag. Mas handang lumaban.

Lumipas pa ang mga gabi na halos hindi na nila namalayan kung kailan nagsimula at kailan natapos. May mga pagkakataon na parang wala silang nararating—na paikot-ikot lang sila sa parehong data, sa parehong tanong. At sa mga gabing iyon, nararamdaman ni Aiden ang unti-unting pagbalik ng takot. Yung pamilyar na pakiramdam na baka mauulit na naman.

“Baka hindi talaga natin maabot ’to.” minsan niyang nasabi, hindi na niya napigilan.

Tahimik si Silas. Pero hindi siya umatras.

“Hindi pa.” sagot niya. “Hindi pa tayo tapos.”

At sa bawat beses na bumibitaw si Aiden, nandiyan si Silas para ibalik siya. Hindi pinipilit. Hindi pinapahiya. Kundi pinapaalala. Kung nasaan siya. At kung bakit siya lumalaban. At sa isa sa mga gabing iyon, doon nila nakita. Hindi malaking ebidensya. Hindi agad sapat para ilabas sa meeting. Pero malinaw. Isang pattern. Isang puwang sa timeline na hindi dapat naroon. Isang galaw na hindi kayang ipaliwanag ng system.

At sa wakas, may direksyon na. Napahinga si Aiden, mas malalim kaysa sa mga nakaraang gabi. Hindi pa tapos. Hindi pa ligtas. Pero hindi na rin siya nawawala. 

Sa susunod na linggo, may meeting. At doon posibleng magdesisyon kung ano ang gagawin sa kanya. Kung mananatili ba siya. O mawawala. Pero sa pagkakataong ito, hindi na siya papasok doon nang walang dala. Hindi na siya papasok doon nang mag-isa. Dahil sa tabi niya, may taong hindi umalis. At sa harap nila, may katotohanang unti-unti nang nabubuo.

---

Hindi nila napansin kung kailan eksaktong nagsimula ang huling gabi—kung kailan ito tumawid mula sa pagod tungo sa determinasyon. Siguro nagsimula ito sa katahimikan. Yung klaseng katahimikan na hindi na komportable, pero hindi rin nila kayang basagin. Nakaupo si Aiden sa harap ng terminal, ang liwanag ng monitor tumatama sa kanyang mukha, pinapakita ang lalim ng eyebags at ang pagkapit ng pagod sa kanyang mga mata. Sa kabilang side ng mesa, si Silas, tahimik, nakasandal, pinagmamasdan siya—hindi yung screen, kundi siya.

“Try mo ulit i-filter by manual insertion logs.” mahina niyang sabi, halos ayaw gambalain ang hangin.

Tumango si Aiden, pero mabagal. Parang bawat galaw niya, may kaakibat na bigat. Ilang gabi na rin silang ganito—paulit-ulit na pagtatangka, paasa na may makikita, tapos biglang wala. Parang hinahabol nila ang multo ng isang bagay na alam nilang totoo… pero ayaw magpakita.

Hanggang sa—

“Wait.”

Hindi malakas. Hindi dramatic. Pero sapat para magbago ang hangin sa pagitan nila. Tumigil ang daliri ni Aiden sa keyboard. Unti-unti siyang yumuko palapit sa screen, parang may kinikilatis.

“Silas… may napansin ako.”

Hindi agad lumapit si Silas. Natuto na siya. Ilang beses na silang napaasa. Pero nang marinig niya ang tono ni Aiden, hindi ito yung dati. Hindi ito pag-asa lang. May bigat. May laman.

Lumapit siya.

Sa screen, nakalista ang ilang log entries. Mukhang ordinaryo sa unang tingin—timestamps, access IDs, system flags. Pero may kakaiba.

“Yung insertion point…” bulong ni Aiden.  “…hindi siya dumaan sa automated pipeline.”

“Manual?” tanong ni Silas, halos kasabay ng pagkipot ng kanyang mga mata.

Tumango si Aiden. “Manual. At hindi lang basta manual… ginawa siya sa loob ng restricted admin layer.”

Napatingin si Silas sa kanya. “Ilan lang ang may access diyan.”

Hindi sumagot si Aiden. Hindi niya kailangan. Pareho nilang alam. Mabilis na gumalaw ang mga kamay ni Aiden. Isa-isang hinila ang mas malalalim na logs. ’Yung mga hindi basta nakikita. Yung mga dapat nakatago. At doon, parang may kumislot sa dibdib niya.

“Got you.”  Mahina. Pero ramdam.

Lumabas sa screen ang device trace. Terminal ID. Machine code. Location tag. At ang pinaka-ayaw nilang makita, pero siyang pinaka-kailangan—

Assigned workstation: M-17.

Hindi agad nagsalita si Silas. Hindi agad huminga si Aiden. Parang may sandaling huminto ang mundo.

“M-17.” ulit ni Silas, mas mababa na ang boses ngayon. Hindi na ito tanong. Statement na.

Dahan-dahang tumingala si Aiden sa kanya. “Kay Sir Marco ’yan.”

Hindi na nila kailangang kumpirmahin pa. Alam nila ang workstation assignments. Alam nila kung sino ang gumagamit ng alin. Gamay na nila kahit papaano ang sistemang ito—alam nila ang galaw ng bawat isa’t isa. Pero hindi pa tapos.

“Hindi pa ’to sapat.” agad na sabi ni Silas, kahit ramdam na niya ang bigat ng natuklasan nila.

Tumango si Aiden. “I know.”

Mabilis ulit ang galaw. Hindi na sila naghahanap ng kung ano. Pinapatunayan na lang nila ang alam na nila. At doon nila nakita ang pattern. Hindi isang beses. Hindi dalawa. Kundi paulit-ulit. Same terminal. Same access window. Laging dis-oras ng gabi. Same type ng insertion. Subtle, calculated, sapat para baguhin ang interpretation ng data, pero hindi sapat para agad mahalata.

“Pinagplanuhan niya ’to.”  bulong ni Aiden.

“At mukhang gusto ka niya talagang i-set-up. Ang tanong… bakit kaya.” dagdag ni Silas.

Tahimik ulit. Pero ibang klaseng katahimikan na ito. Hindi na ito kawalan ng pag-asa. Ito na yung sandali bago ang bagyo. Dahan-dahang sumandal si Aiden sa upuan niya. Napapikit. Parang ngayon lang siya huminga nang malalim.

“Akala ko… ako talaga.” mahina niyang sabi.

Hindi agad sumagot si Silas. Lumapit siya, dahan-dahan, at inilapag ang isang maliit na USB drive sa mesa.

“Save mo na.”  Napatingin si Aiden dito. Parang hindi agad nag-register.

“Silas…”

“Save mo na.” ulit niya, mas mahinahon.

Doon lang gumalaw si Aiden. Kinabit ang USB. Isa-isang pinili ang files—logs, traces, correlation reports. Lahat ng kailangan. Lahat ng magpapatunay. Habang tumatakbo ang transfer bar, hindi nila maiwasang mapatingin dito. Parang doon nakasalalay ang lahat.

100% Completed.

Dahan-dahang tinanggal ni Aiden ang USB. Hawak niya ito, pero parang hindi niya alam kung gaano ito kabigat. Hindi sa physical, kundi sa lahat ng dala nito. Tumayo siya. Humarap kay Silas.

“Salamat.” Simple. Pero hindi magaan. “Hindi ko ’to magagawa kung wala ka.” dagdag niya, mas mababa ang boses ngayon. 

Napatingin si Silas sa kanya. Diretso. Walang iwasan.

“Nasira na kita noon…” sagot niya, walang paligoy. “At nakita ko kung anong ginawa nun sa’yo.”  Hindi umiwas si Aiden. Tinanggap niya. “Hindi ko na mababalik yun…” patuloy ni Silas. “Pero… kung may maibabalik man ako… sana ikaw.”

Napakunot ang noo ni Aiden, bahagya.

“Yung ikaw dati, Yung hindi natatakot. Yung hindi nagdududa sa sarili. Yung lumalaban.” dagdag ni Silas, mas mahina na ngayon. 

Tahimik. Pero punong-puno. Parang may gustong sabihin si Aiden. Parang may gustong gawin. Pero hindi niya alam kung ano. Kaya ngumiti na lang siya. Mahina. Totoo. At tinapik si Silas sa balikat.

“See you sa meeting.”  Lumingon siya. Naglakad palayo.

Isa. Dalawang hakbang.

“Aiden.”  Tumigil siya.

Paglingon niya, hindi na siya nakapaghanda. Hinila siya ni Silas papalapit. At niyakap. Mahigpit. Hindi galit. Hindi desperate. Kundi parang matagal nang pinipigilang sandali. Nanigas si Aiden sa una. Halos hindi makahinga. Pero maya-maya, parang may sariling isip ang kamay niya. Unti-unti, ibinalik niya ang yakap. Mahigpit din. Walang salita. Hindi nila kailangan. Dahil sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, hindi na sila naghahabol ng katotohanan.

Hawak na nila ito. At handa na silang ipaglaban.

Itutuloy….

2.18

Tahimik ang umaga, pero sa loob ng silid ni Marco, may kakaibang bigat na nakasabit sa hangin-hindi sapat para pigilan siya, pero sapat para maramdaman. Maingat niyang isinara ang cuff ng kanyang long sleeves, pinakinis ang tela na para bang bawat gusot ay kailangang burahin bago pa siya humarap sa mundo. Sa mesa, maayos ang pagkakalatag ng kanyang mga gamit-relos, susi, telepono-lahat nasa tamang lugar. Lahat kontrolado. Tulad ng gusto niya.

Lumapit siya sa salamin. Sandaling nagtagal ang tingin niya sa sariling repleksyon. Malinis. Maayos. Kaaya-aya. Ang tipo ng mukha na hindi mo agad pagdududahan. Ang tipo ng presensya na madaling paniwalaan. Bahagya siyang ngumiti.

“Sino ba naman ang hindi maniniwala sa’kin?” mahina niyang sambit, halos bulong lang sa sarili.

Ngayon ang araw ng meeting. Ang araw na magpapasya ang board-matapos ang ilang linggong deliberation, konsultasyon sa HR, at pagbusisi ng legal team. Hindi ito minadali. Pinag-isipan. Sinigurado. At sa lahat ng iyon, sigurado siya sa isang bagay. Matatanggal si Aiden. Hindi dahil gusto niya. Kundi dahil wala nang ibang pagpipilian.

Saglit siyang napatingin sa gilid, para bang may alaala siyang gustong iwasan pero kusang bumabalik. Nakakalungkot. Hindi niya maitatanggi. Si Aiden-isang taong dati’y madaling lapitan, madaling hulmahin, madaling kausapin. Isang taong marunong makinig. Isang taong… marunong sumunod. 

Pero nagbago. Imbes na lumapit, umatras. Imbes na magtiwala, naging matigas. At doon nagsimulang maging komplikado ang lahat.

“Pwede pa rin naman kitang tulungan.” bulong niya ulit, mas mahina na ngayon. “Kung lumapit ka lang sana.”

Pero hindi. At ngayon, heto sila. Unti-unting naglaho ang ngiti sa kanyang labi habang nananatili ang tingin sa salamin. At sa katahimikan na iyon, may isang bagay na dahan-dahang umahon. Hindi tungkol kay Aiden. Kundi tungkol sa kanya.

*Flashback…

Bata pa lang si Marco, alam na niya kung paano manatiling “okay.” Hindi dahil okay ang lahat- Kundi dahil iyon ang inaasahan. 

Sa bahay nila, hindi uso ang mahina. Ang ama niya-istrikto, tahimik, laging may pamantayan na kailangang maabot. Walang malinaw na papuri, pero ramdam ang disappointment sa bawat pagkukulang.

Ang ina naman-maalaga, pero pabago-bago. May mga araw na sobra ang lambing, halos hindi siya pakawalan. At may mga araw na tila ba hindi siya nakikita-parang wala siya sa kwarto.

Lumaki si Marco sa gitna ng ganung uri ng pagmamahal. Hindi tiyak. Hindi pare-pareho. Kaya natuto siya. Natuto siyang magbasa ng mood. Matuto kung kailan dapat maging tahimik. Kailan dapat maging kaaya-aya. Kailan dapat maging… kung ano ang kailangan. Hindi para maging totoo. Kundi para manatili. Hanggang sa hindi na niya namalayan- Hindi na niya alam kung alin ang totoo. At alin ang papel lang.

Dinala niya iyon hanggang pagtanda. Sa trabaho, mahusay siya. Magaling makisama. Marunong mag-adjust. Marunong magpakita ng tamang mukha sa tamang tao. Sa relasyon, ganoon din. Sa asawa niya, sa simula, naging perpekto siya. Maasikaso. Mapagbigay. Present. Pero habang tumatagal, unti-unting lumilitaw ang isang bagay na hindi niya kayang kontrolin. 

Takot. Takot na maiwan. Takot na hindi sapat.

Kaya mas humihigpit siya. Mas gustong malaman kung nasaan, kung sino ang kausap, kung bakit hindi agad sumasagot. Sa kanya, pagmamahal iyon. Sa asawa niya…Sakal.

Hanggang sa dumating ang punto na hindi na niya napansin kung gaano na kabigat ang presensya niya. Kung paanong ang bawat tanong ay nagiging interrogation. Ang bawat pag-aalala ay nagiging kontrol. At isang gabi… Isang gabing hindi niya makakalimutan kahit kailan- Umalis ang asawa niya. Hindi galit. Hindi sumigaw. Tahimik lang. Pagod. At ilang linggo matapos iyon. Namatay ito sa isang aksidente. Walang pagkakataong mag-ayos. Walang pagkakataong magpaliwanag. Walang pagkakataong marinig ang sagot sa tanong na matagal nang nakasabit sa kanya.

“Ako ba ang dahilan kung bakit ka umalis?”  Hindi iyon sinabi ng kahit sino. Pero naramdaman niya. Lalo na nang unti-unting lumayo sa kanya ang mga anak niya.

Walang sigawan. Walang eksena. Pero malinaw. May puwang na hindi na nila gustong punan. At sa loob ni Marco, may isang bagay na tuluyang nagbago. Kung dati, takot siyang maiwan. Ngayon, mas natatakot siyang mawalan ng kontrol.

*End of Flashback…

Bumalik siya sa kasalukuyan nang marinig ang tunog ng kanyang telepono sa mesa. Napatingin siya rito, pero hindi agad kinuha. Sa tabi nito, nakapatong ang isang folder. Puti. Malinis. Tahimik. Pero mabigat. Dahan-dahan niya itong kinuha. Binuksan. Sa loob-ang resulta ng kanyang psychological assessment. Hindi niya ito gustong basahin ulit. Pero ginawa niya pa rin.

“…presence of maladaptive coping patterns…” “…inconsistent attachment responses linked to early caregiving environment…” “…recommend further evaluation to rule out possible personality-related concerns…”

Hindi na siya nagbasa pa. Isinara niya ang folder. Huminga. Malalim.

“Label lang ’yan.” bulong niya sa sarili. “Hindi ako ’yan. At lalong walang mali sa akin. Sila ang may mga atraso sa akin.”

Pero kahit anong pilit niya, may bahagi sa kanya ang hindi kumbinsido. Bumalik siya sa salamin. Pareho pa rin ang mukha. Maayos. Kaaya-aya. Kapani-paniwala. Pero ngayon, mas alam na niya kung ano ang nasa likod nito. At kahit sandali, may pumasok na tanong sa isip niya-

Kung aalisin ang lahat ng iyon… Sino na lang siya?

Muling tumunog ang telepono. This time, kinuha na niya.

“Sir, ready na po yung meeting room.”

Saglit siyang natahimik. Pagkatapos, bumalik ang pamilyar na anyo sa kanyang mukha. Kalma. Kumpiyansa. Kontrolado.

“On my way.”

Isinara niya ang pinto. At iniwan ang katahimikan. Kasama ang mga bagay na hindi pa niya kayang harapin.

Sa ngayon.

---

Maaga siyang dumating.

Hindi iyon karaniwan-hindi para sa isang taong sanay na kontrolado ang oras at sitwasyon. Pero ngayong araw, may kakaibang pangangailangan si Marco na mauna, na mauna sa lahat ng pwedeng mangyari. Habang pababa siya ng sasakyan, saglit siyang huminto, pinasadahan ng tingin ang gusali. Parang sinusukat kung gaano pa ito kalawak para sa kanya.

Pagpasok niya sa lobby, agad siyang bumalik sa nakasanayan niyang anyo-magaan ang aura, maayos ang tindig, at may bahid ng kumpiyansa sa bawat hakbang. Ngumiti siya sa guard. Tumango sa receptionist. Sumagot ng “Good morning” sa mga kasalubong na empleyado na halatang natutuwa pa ring mapansin niya.

“Sir Marco, good morning po.”

“Morning!” sagot niya, may bahagyang ngiti, sapat lang para magmukhang approachable-hindi sobra, hindi kulang.

Ganun siya. Eksakto.

Habang naglalakad papunta sa floor nila, ramdam niya ang pamilyar na rhythm ng lugar-ang tunog ng keyboard, ang mahinang usapan, ang galaw ng mga taong abala sa kani-kanilang mundo. At sa lahat ng iyon, sanay siyang siya ang sentro. Siya ang nagdidikta kung saan iikot ang tensyon.

Kaya nang makita niya si Aiden, bahagyang napahinto ang loob niya.

Nandoon si Aiden, nakatayo malapit sa workstation, kausap ang dalawa pang empleyado. Hindi ito mukhang nagtatago. Hindi rin mukhang nabibigatan. Sa halip, may kakaibang gaan sa kilos nito-parang normal na araw lang. Parang walang nakaambang desisyon. Parang walang paparating na pagguho.

Unti-unting sumikip ang mata ni Marco.

Bakit?

Dapat, sa puntong ito, ramdam na ng lalaki ang pressure. Dapat tahimik, iwas, o kahit papaano’y may bakas ng pag-aalala. Hindi ’yung… ganito. Hindi ’yung parang walang nangyayari.

Napahinto ang hakbang niya, kahit saglit lang. Hindi na niya namalayan kung gaano na pala katagal siyang nakatingin. Hanggang sa napatingin si Aiden. Nagtagpo ang mga mata nila. At sa ilang segundong iyon, parang may kung anong bumitak sa loob ni Marco. Wala siyang mabasa. Walang takot. Walang pagmamakaawa. Wala ring galit. Blanko. Diretso. Parang hindi siya kilala. Parang hindi siya mahalaga. At iyon ang mas hindi niya matanggap. 

Nabali ang sandali nang may pumasok sa gilid ng paningin niya-si Silas. Dire-diretso itong lumapit kay Aiden, may hawak na ilang folder. May sinabi. May iniabot. May maikling usapan na hindi niya marinig, pero sapat para makita ang pamilyar na pagkakaintindihan sa pagitan ng dalawa.

Hindi niya alam kung ano ang laman ng mga papeles. Hindi niya alam kung ano ang pinag-usapan. Pero may kung anong kumirot sa kanya. Hindi galit agad. Kundi… pagkayamot. Isang pakiramdam na matagal na niyang hindi naramdaman-parang may kinuha sa kanya. Parang may unti-unting umaagaw sa isang bagay na dati’y kanya lang.

Laruan.

Napahigpit ang panga niya. Hindi na niya pinatagal pa. Bumawi siya ng hinga, inayos ang ekspresyon, at tuloy-tuloy na naglakad papunta sa opisina niya-parang walang nakita, parang walang naramdaman. Pero pagpasok niya sa loob, doon bumagsak ang lahat. Halos ibinagsak niya ang bag niya sa sofa, hindi na alintana kung maayos ba itong nakalapag o hindi. Sumunod ang susi, ang phone-lahat pabagsak, parang may kailangang ilabas na bigat.

Yumuko siya, parehong kamay nakaalalay sa gilid ng mesa. Tahimik. Pero ang tahimik na iyon ay hindi payapa. Dahan-dahan siyang napangiti-hindi dahil masaya siya, kundi dahil may binubuo na naman siyang plano. Mahina, halos pabulong, pero malinaw ang diin sa bawat salita:

“Tingnan natin mamaya…”  Huminga siya ng malalim, saka bahagyang tumawa. “Kung makakangiti pa kayo ng ganyan.”

Unti-unti siyang tumuwid, ibinalik ang kontrol sa sarili. At sa labas ng opisinang iyon, tuloy pa rin ang normal na galaw ng mundo-hindi alam na sa loob, may isang desisyon nang buo. At may isang taong hindi sanay matalo.

---

Mabigat ang hangin sa loob ng conference room.

Hindi dahil tahimik-kundi dahil sa dami ng napag-usapan na hindi na kailangang ulitin. Halos lahat ay nailatag na: ang mga dokumento, ang mga alegasyon, ang posibleng paglabag. Ang desisyon ay halos buo na-hinihintay na lang ang pormal na pagharap.

Naupo si Marco sa gilid, bahagyang nakasandal, pero ang mga mata ay matalim at gising. Sa harap niya, ang mga miyembro ng board-seryoso, kalkulado. Katabi ang HR, at ang legal team na kanina pa pabalik-balik sa mga papeles.

Kontrolado. Ito dapat ang sandaling iyon.

“Call him in. Aiden.” mahinang sabi ng isa sa board.

At doon nagsimula ang hindi niya inaasahan. Bumukas ang pinto. Pumasok si Aiden. Diretso. Walang pag-aalinlangan sa hakbang. Walang pag-iwas ng tingin. Wala ring bakas ng kaba na dati niyang nakikita sa bawat pagharap nito sa ganitong klaseng sitwasyon.

Napansin agad iyon ni Marco. Napahigpit ang bagang niya.

Hindi ganito ’yon.

Dapat nanginginig. Dapat nag-aalangan. Dapat may bitak sa postura. Pero wala. Lumapit si Aiden sa upuan sa gitna-ang mismong pwesto ng tinatawag, ng inuusig, ng kailangang magpaliwanag. At umupo siya nang tuwid. Maayos. Halos… kalmado. Masyadong kalmado.

Tahimik ang ilang segundo bago nagsalita ang isa sa board.

“Aiden, we’ve come to a decision.” pagkaupong-pagkaupo pa lang ni Aiden ay ito agad ang narinig sa buong conference room.

Diretso. Walang paligoy.

“After reviewing the reports and the findings, the board has agreed on a course of action regarding your case. We will be informing you of that decision now.” malamig na wika ng tagapagsalita.

Sandaling katahimikan. At doon nagsalita si Aiden. Hindi nagmamadali. Hindi rin nanginginig.

“I understand.” mahinahon niyang sabi. “And I respect the decision of the board. 

Sa totoo lang, kung pagbabasehan ang mga nakita ninyo, ginawa niyo lang naman kung ano ang tama. Kapag may ganitong klaseng sitwasyon, kailangan talagang aksyunan. Lalo na kung may perang nakataya.“  Bahagyang nagkatinginan ang ilan.

Tumahimik ang silid. Hindi ito ang inaasahan. Hindi ganito ang tono ng isang taong malapit nang matanggal. Napatingin si Marco-mas mariin, mas matagal.

Tinanggap na ba niya?

Ngunit bago pa man tuluyang mabuo ang ideyang iyon.

“Pero…” patuloy ni Aiden.

Isang simpleng salita.

Isang maliit na pagliko.

At parang may bahagyang gumalaw sa loob ni Marco.

“Paano kung mapatunayan ko na wala akong kasalanan?” Hindi agad sumagot ang board.

Nagkatinginan sila-hindi dahil hindi nila alam ang sasabihin, kundi dahil hindi nila inaasahan na may ganitong linya pa. Maging si Marco-napakurap. Sandali siyang nagulat. At pagkatapos, bahagya siyang napangiti. Halos matawa.

Paano?

Sa dami ng hawak nilang ebidensya? Sa direksyon ng usapan kanina? Sa bigat ng mga dokumento?

Paano?

“Aiden, if you have something to present… we’re listening.”  sabi ng isa sa board, mas maingat ang tono ngayon,

Isa pang saglit ng katahimikan.

“At kung mapapatunayan mong wala kang kasalanan,we will reconsider our decision.”   dagdag nito.

Doon. Napatingin si Aiden. Diretso kay Marco. Parang kusa. Parang sinadya. Hindi alam ni Marco kung bakit. Pero sa sandaling iyon- May kung anong kumirot sa dibdib niya. Hindi takot. Hindi pa. Pero may kung anong hindi niya maipaliwanag. Sinubukan niyang basahin ang mga mata ni Aiden. Pero tulad kanina… Wala. 

Walang galit.

Walang pakiusap.

Walang kahit anong pamilyar.

Blanko.

Diretso.

At mas lalong nakakapanghina iyon. Tumayo si Aiden. Dahan-dahan. Sigurado. May hawak siyang maliit na USB. Simple. Halos walang halaga sa unang tingin. Pero sa paraan ng pagkakahawak niya rito… parang iyon ang sentro ng lahat.

At doon… biglang nag-iba ang pakiramdam ni Marco. Kanina, pagpasok niya sa gusali, sigurado siya.

Buong-buo.

Kontrolado.

Pero ngayon, habang pinapanood niya si Aiden na naglalakad papunta sa harap… papunta sa computer… papunta sa mismong lugar kung saan niya ilalatag ang katotohanan. Hindi niya maintindihan kung bakit.

Parang may mali.

Parang may nakaligtaan.

Parang may hindi niya nakita.

Bawat hakbang ni Aiden, tumitindi ang ingay sa loob ng dibdib niya.

Hindi dapat ganito.

Walang dapat magbago.

Hawak ko ’to.

Pero bakit parang hindi na?

Huminto si Aiden sa harap. Inilapag ang USB. At sa loob ng conference room nanatiling tahimik ang lahat. Punong-puno ng tensyon. Ngunit sa lahat ng naroon, isa lang ang tunay na kinakabahan. At sa unang pagkakataon…

Hindi iyon si Aiden.

Itutuloy…