Samyo ng Pagnanasa (Completed)

Author’s Note:

Hi! Kung gusto mong mabasa ang Kabanata 1-30 ng libre, hanapin mo na lang ang story sa Inkitt account ko.

Ngayon, kung buong story naman ang nais mong mabasa, i-chat mo ako sa TG account ko na nakalagay dito sa profile ko at mag-avail para sa access ng whole story.

Sa mga member na ng original TG channel ng story na ito, mag-message kayo sa TG account ko para maibalik ko kayo sa new TG channel natin. Na-delete account kasi ako sa account ko sa Wattpad at sa TG.

Disclaimer

This is a work of fiction intended for mature audiences (18+) only.

All characters portrayed in this story are at least 18 years of age , regardless of their appearance, role, or setting. No sexual activity depicted in this story involves minors or anyone under the age of 18.

Any resemblance to actual persons, living or dead, or to real events is purely coincidental unless otherwise stated. The themes, situations, characters, and relationships portrayed are entirely fictional and are created solely for entertainment and storytelling purposes. Nothing in this work should be interpreted as promoting, encouraging, or endorsing any real-life behavior.

By continuing to read, you acknowledge that you are at least 18 years old and understand that this story contains explicit sexual content, mature themes, and strong language. Reader discretion is strongly advised.

In addition, any photographs or images used in this work are not owned by the author . Any actor, model, or individual appearing on the cover or in other promotional images is used solely as a visual representation of the fictional characters in this story. Their likenesses are used for illustrative purposes only and do not imply any involvement with, endorsement of, or connection to the contents of this work.

The author has no intention of defaming, disparaging, or harming the reputation or dignity of any individual whose image is used. All image rights remain the property of their respective owners.

Prologo

Sa isang tahimik na sulok ng Barangay Samyonikar, doon sa probinsya ng Ibalon Sur, may isang matandang puno na parang may sariling orasan. Kada sampung taon lang ito tinutubuan ng isang bulaklak, at kapag nangyari ’yun, kakaibang bango ang maaamoy sa buong baryo.

Naniniwala ang mga matatanda na kung patutuyuin mo ang bulaklak at ihahalo sa tsaa, maaaring magkaanak ang babaeng hirap mabuntis.

Pero sa likod ng ganda at kakaibang amoy ng bulaklak na ito, may kuwentong binubulong na ito raw ay may kapalit.

Si Joe Martin Hilario at ang asawa niyang si Grace Hilario, matagal nang sumusubok na magkaroon ng sariling anak. Sa Maynila sila nakatira noon, pero walang nangyayari. Kaya naisipan nilang umuwi sa probinsya, magpakonsulta sa matandang albularyo na si Mang Tasyo.

“Joe, anak, ’yung puno… mamumulaklak na,” sabi ni Mang Tasyo sa kanila nang dumating sila sa bahay nito. “Ito ang sagot sa dasal niyo.” Dagdag nito.

Tamang-tama, parang tadhana. Pinuntahan nila ang puno sa gitna ng gabi, habang ang buwan ay buong-buo. Pinulot ni Joe ang bulaklak na kumikinang sa dilim, at sa tulong ni Mang Tasyo, pinatuyo at ginawang tsaa.

“Inumin mo ’to, Grace,” bulong ni Joe sa asawa niya, habang hawak ang kamay niya. “Para sa atin ’to. Maniwala kang magkakaanak na tayo.”

Ininom ni Grace ang tsaa na may halong dinikdik na katas ng bulaklak, at hindi nagtagal, pagkalipas ng mga buwan, nabuntis ang asawa niya. Masaya sila, parang bagong buhay ang nag-aantay sa kanila. Pero… may kabayaran pala ito.

Sa panganganak, lumaban si Grace hanggang huli, pero binawian siya ng buhay.

“Grace… wag mo akong iwan,” hikbi ni Joe habang hawak ang bagong silang na sanggol.

Naiwan si Joe na mag-isa, hawak ang anak na siyang tanging alaala ng kanilang pag-ibig. At sa likod ng lahat, parang may lihim na ngiti ang punong ’yun, na alam lang niya ang totoong kabayaran ng milagro.

Kabanata 1

Teach

Joe’s POV

Nakaupo ako sa veranda, hawak ang basong may kape na malamig na. Ang hangin ng gabi rito sa Samyonikar ay laging may dalang amoy ng dampa at lupa. Pero ngayong gabi, parang mas mabigat ang dibdib ko kaysa sa lamig.

Sa loob ng bahay, sa kama na gawa sa matigas na kahoy na minana pa sa Lola ko, natutulog si Gabby. Labingwalong taong gulang na siya. Maraming taon na rin ang nakalipas mula nang mawala si Grace, ang pinakamamahal kong asawa.

Hindi ko maalala kung kailan ko huling naramdaman ang ganitong katahimikan na para bang nilalamon ako ng lungkot. Pero tuwing nakikita ko si Gabby, parang may bumabalik na piraso ng buhay ko kahit paano. Mahal na mahal ko ang anak ko at lahat ay gagawin ko para sa kanya.

Naaalala ko pa rin nang malinaw ang sinabi sa’kin ng kaibigan kong doktor na si Gregor noong dumating siya isang linggo pagkatapos ng libing ng asawa ko. Dala niya ang folder ng resulta mula sa newborn screening ng anak kong si Gabby.

Umupo kami sa sala, walang ilaw maliban sa lamparang nasa sulok.

“Joe, alagaan mo siyang mabuti,” sabi niya, ang boses niya ay mababa, parang takot ding marinig ng iba. “Hindi siya… ordinaryo.” Dagdag niya na nakapagpakunot ng noo ko.

Hindi ko agad binuksan ang folder. Natakot ako. Pero nang gabing ’yun, mag-isa na ako sa kwarto namin ni Grace. Sa kama na malamig na, sa unan na wala na ang amoy niya, binuksan ko ang folder na naglalaman ng resulta. At doon ko nakita ang lahat.

Gabby Martin R. Hilario.

Sa birth certificate, Male. Pero ang totoo, hindi ganoon kasimple iyon. May puke siya. Maliit, maayos, nakatago sa pagitan ng kanyang mga hita. Pero sa itaas nito, diretso sa harap, may maliit na titi rin ito. Hindi malaki pero malinaw na naroroon.

Kapag hinahawakan ko nang mahinahon kapag pinapalitan ko siya ng diaper, parang dalawang katotohanan ang nagsasalubong sa isang maliit na katawan. Pareho siyang may ari ng lalaki at babae. Hindi daw karaniwang intersex, sabi ni Gregor. Parang dalawang sistema na magkakasama, pero hindi nagtatagpo nang maayos.

“Parehong may testosterone at estrogen ang anak mo,” paliwanag niya habang tinuturo ang findings. “Pero lamang ng kaunti ang male hormones niya. Kaya safe na ituring na lalaki muna siya. Pero Joe… hindi natin alam kung ano ang mangyayari paglaki niya. Pwede siyang magbago. Pwede ring hindi, dahil hindi rin malinaw ang reproductive organs niya sa loob.”

Nanginginig ako noon. Hindi ko alam kung galit ako, malungkot, o natatakot. Baka hindi ko kayanin. Baka mali ang desisyon ko. Paano kung kailangan niya ng doktor, ng therapist, at ng isa pang magulang? Ako lang mag-isa, kakayanin ko ba? Bakit mo ako iniwan Grace.

Nang palitan ko siya ng diaper, doon ko muling nakita ang dalawang katotohanan sa pagitan ng mga hita niya. Maliit pa rin ang titi niya, parang pindot na butil, pero nakatayo nang bahagya kapag malamig ang hangin. Sa ibaba naman, ang manipis na hiwa niya, laging bahagyang basa kahit hindi naman umiihi.

Natural daw ’yun, sabi ni Gregor. “ Hormonal response lang, Joe. Huwag kang mag-alala.“

Pero paano ako hindi mag-aalala? Paano ko siya mapoprotektahan sa mundo na hindi pa handa sa kanya? Habang pinupunasan ko siya ng baby wipes, tumingin siya sa’kin diretso sa mata. Parang may alam siyang hindi ko pa maintindihan. Parang sinasabi niya na, “Kaya mo ’to, Daddy.”

“Magiging okay ka ba, Gabby?” bulong ko, parang dasal. “Kaya ko ba ’to?”

Hindi siya sumagot, siyempre. Pero hinawakan niya ang mukha ko gamit ang maliit niyang kamay, at doon, sa gitna ng dilim ng kwarto, parang narinig ko ulit ang asawa kong si Grace.

“Alagaan mo siya, Joe. Para sa akin.”

Tumulo ang luha ko sa pisngi niya. Hindi ko pinunasan. Hinayaan ko lang na maramdaman niya ang init ko, kahit paano. Pagkatapos palitan ng diaper ang anak ko, binuhat ko siya at dinala sa kama. Humiga kami, siya sa dibdib ko, maliit na hininga ang tumatama sa leeg ko.

Sa labas, naririnig ko ang mga kuliglig. Sa loob, ang tibok ng puso naming dalawa ay rinig na rinig ko. At sa unang pagkakataon mula nang mawala si Grace, naramdaman ko na hindi ako mag-isa.

Hindi ko pa alam na ang pagiging “kakaiba” ni Gabby ay hindi lang tungkol sa katawan. May mas malalim pa pala. May mas mainit pa. At darating ang araw na matutuklasan ko kung ano talaga ang kapalit ng punong ’yun para sa aming milagro.

Pero ngayon, sa gabing ’to, sapat na ang yakap. Sapat na ang maliit na boses na bulong sa akin. Sapat na ang buhay na natira mula nang manganak ang asawa ko.

Tuwing tinitingnan ko ang anak kong si Gabby, nawawala lahat ng tanong at pag-aalinlangan ko. Kagaya ngayong gabi. Narinig ko ang mahinang iyak niya mula sa loob. Nananaginip na naman siguro ang anak ko. Mahilig kasing manood ng mga horror movies, matatakutin naman. Hindi sanay matulog nang mag-isa sa kama. Kailangan katabi pa ako sa pagtulog.

Tumayo ako at pumasok sa kuwarto. Nakaupo na si Gabby sa malambot na foam ng kama, ang mga mata niya namumungay pa sa antok, pero pagkakita sa’kin, ngumiti siya. ’Yung ngiti na parang alam niya na ako ang mundo niya.

“D-Daddy,” bulong niya, napakaliit ng anak ko para sa edad niya.

Lumuhod ako sa harap ng kama, hinawakan ko ang maliliit na daliri niya kumpara sa malaki kong katawan. Mainit ang balat niya, buhay.

“Hey, baby boy… nanaginip ka no?” Tinawanan niya lang ako, parang alam niyang hindi siya talaga “baby boy” sa totoong kahulugan.

“I’m scared, Daddy. Hug me while I am sleeping, please…” pakiusap niya.

Humiga ako sa kama at hinila ko siya palapit. Inamoy ko pa ang buhok niya na amoy ang gamit niyang shampoo, sabon, at kaunting pawis mula sa mainit na gabi. Parang gamot ’yun sa’kin. Mahina kong tinapik ang kanyang hita habang pinaglalaruan ng isa kong kamay ang ulunan niya.

Maraming taon na ang lumipas. Ngayon, labingwalong taong gulang na siya, maliit pa rin kumpara sa ibang mga bata. Para tuloy siyang labingdalawang taong gulang lang. Pero may lambot pa rin sa katawan niya na hindi ko maipaliwanag.

Ako naman, mas tumanda ng kaunti, forty-five years old na ako ngayon. Pero ang buhay namin dito sa Samyonikar ay tahimik pa rin. Walang nagbago sa baryo, maliban sa punong ’yun na parang naghihintay ulit ng susunod na dekada para mamulaklak. Sa pagkakaalam ko, mamumulaklak itong muli sa susunod na dalawang taon.

Pero ako, nagbago ako. Kasi hindi ko na kayang magpanggap na normal ang lahat.

Isang araw, nagpasya akong ipa-check muli si Gabby sa doktor niya. Hindi ko na kaya ang mga tanong sa isip ko. Umuwi kami sa Maynila para puntahan si Gregor sa clinic niya. Kaibigan ko pa rin siya, pero ngayon, mas seryoso na ang mukha niya kapag nag-uusap kami tungkol kay Gabby.

Sa clinic, habang naghihintay kami ng results ng blood test at DNA, hawak ko ang kamay ni Gabby.

“Daddy, bakit tayo nandito?” tanong niya, ang boses niya ay malambot, parang hangin sa gabi.

“Para siguraduhin lang na okay ka,” sabi ko, ngumiti ako, pero sa loob-loob ko, kinakabahan ako. Ilang taon ko ring iniwasan ang posibilidad na ito.

Nang dumating ang resulta, parang bumagsak ang mundo ko. Ang blood type ni Gabby ay hindi tugma sa akin o kay Grace. Ang DNA? Hindi match sa akin o sa aking asawa. Parang hindi siya talaga sa amin.

“Ano ’to, Gregor?” tanong ko, nanginginig ang boses ko. “Epekto ba ’to ng bulaklak ng punong ’yun? Ng tsaa na ininom ni Grace?” tanong ko na may halong pagtataka.

Tumingin si Gregor sa akin, ang mga mata niya ay puno ng awa. “ Joe, hindi ko masabi nang sigurado. Pero… oo, posibleng dahil doon. Ang puno na ’yun, may kuwento-kuwento sa baryo niyo na hindi natural. Parang binago nito ang buhay na ibinigay kay Grace. Pero tignan mo si Gabby. Hawig niya kayo. Mas hawig pa nga kay Grace. Makinis ang balat niya, maputing-maputi, parang babae talaga. ’Yung lambot ng mukha niya, yung kurba ng katawan niya… hindi ’yun aksidente.“

Tumingin ako kay Gabby, nakaupo siya sa sulok, nagbabasa ng libro. Oo, hawig niya si Grace. Ang mahabang buhok niya na maitim, ang mga mata niyang malalim. Pero may kakaiba. Ang balat niya, parang sutla, walang bahid ng buhok sa katawan maliban sa ulo niya. At alam ko, sa ilalim ng damit niya, ang katawan na parehong lalaki at babae, mas buo na ngayon.

Palagi siyang nagtatanong doon ngunit hindi ko siya sinasagot. Palagi ko siyang pinapaalalahanan na bawal na bawal na makita ng iba ang ari niya. Hindi siya puwedeng magsalita, hindi siya puwedeng magkuwento tungkol doon. Kaya lumaking mailap at inosente ang anak ko kahit may ilan naman siyang kaibigan.

Pag-uwi namin sa baryo, hindi ko na kayang magpigil. Sa gabi, habang natutulog si Gabby, iniisip ko ang lahat. Paano kung hindi siya talagang anak ko? Pero sa dugo ko, alam kong akin siya. ’Yung puno… yun ang may sala.

Kinabukasan, tumawag si Gregor. “Joe, kailangan mong malaman ’to. May rare abnormalities si Gabby. Hindi lang ’yung dual genitalia niya. Malapit nang dumating ang edad niya na… at darating ang panahon na maglalabas siya ng kakaibang amoy. Tulad ng bulaklak ng punong ’yun. Matamis, nakakaakit. Walang lalaking makakatanggi roon. Parang pheromone na hindi mapigilan.”

Napatigil ako, hawak ang cellphone nang mahigpit. “Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ko.

“Joe, kapag nangyari ’yun, maaakit ang mga lalaki sa kanya. Hindi lang basta-basta ’yung amoy na ’yun, parang droga. At… may isa pa. Sisikip ang butas ng puke niya. Natural na proseso iyon sa kondisyon niya. Kung hindi iyon mapapaluwag, masasaktan siya at maaari niyang… ikapahamak.” Tugon niya na nakapagpahinto ng tibok ng puso ko.

“Paano ko ’yun gagawin?” bulong ko, parang nawawala ang hininga ko.

“Kailangan mong turuan siya. Gumamit ng dildo. Para paluwagin ang puke niya. Kung hindi, malalagay siya sa alanganin. Hindi makakalabas ang ihi niya. Hanggang sa masira ang kidney niya. Rare ang condition niya kaya hindi compatible ang kidney ng iba kahit magpa-transplant pa siya. Maaari niyang ikamatay ang kondisyon niya kahit magpa-dialysis pa siya.” Paliwanag niya.

Napatakip ako ng bibig. Shit! Maaaring mamatay ang anak ko?

At ano raw? Ako? Tuturuan ang anak ko? Paano ko iyon gagawin?

Sa gabing ’yun, hindi ako makatulog. Nakaupo akong muli sa veranda, iniisip ang lahat. Narinig ko ang pinto ng kuwarto ni Gabby na bumukas. Lumapit siya sa akin, naka-pajama pa, ang buhok ay magulo. Paharap siyang kumandong at yumakap sa akin. Lumapat ang puke niya sa burat ko kaya inayos ko ang upo naming dalawa. Anak ko pa rin siya.

“Daddy, bakit gising ka pa?” tanong niya habang nakasubsob sa leeg ko.

Ngumiti ako, pero pilit iyon. “Iniisip ko lang ang trabaho ko, Baby.”

Umangat ang ulo niya bago nagsalita. “Daddy, may kakaiba ba sa’kin? Yung results kanina… bakit parang malungkot ka?” inosente niyang tanong.

Huminga ako nang malalim. Tingin ko, may isip na ang anak ko. Maraming tanong siya na dapat ko nang sagutin. Hindi na siya musmos. Karapatan niyang malaman ang totoo niyang kondisyon.

Hinawakan ko ang kamay niyang malambot. “Gab, may mga bagay na kailangan nating pag-usapan. ’Yung katawan mo… hindi ordinaryo. At darating ang panahon na magbabago pa ’to.”

Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya ay nanlaki at nagpakita ng pagka-inosente. “Ano po ’yun, Daddy?”

Huminga akong muli nang malalim. Paano ba ’to?

“Una, may kakaiba kang amoy na ilalabas soon. Tulad ng bulaklak ng puno sa baryo. Makakaakit ’yun ng mga lalaki. Kailangan nating mag-ingat.” Babala ko sa kanya.

Tumango siya, pero parang hindi pa naiintindihan. “At… ano pa po, Daddy?”

“Yung… sa ibaba mo. Sa ari mo. ’Yung matagal mo nang tinatanong. ’Yung puke mo, sisikip daw ito sabi ni Doc Gregor. Kailangan nating paluwagin para hindi ka masaktan.” Dagdag ko nang hindi tumitingin sa kanya.

Namula ang mukha niya. “D-Daddy… p-paano po iyon?”

“Kailangan kong turuan ka. Gumamit ng… tool para lumuwag ang puke mo… ng dildo. Kapag hindi natin iyon ginawa, masasaktan ka at hindi makakadaan ang ihi sa puke mo. Maaari kang magkasakit sa bato at ikamatay mo iyon. Gusto mo bang mamatay? Gusto mo na bang iwan si Daddy?” Tumahimik siya sandali, pagkatapos ay umiling sa akin.

“Ayoko po, Daddy. I love you so much, Daddy.” Sabi niya na puno ng pagmamahal, hinalikan pa niya ako sa aking pisngi.

“Kaya kailangan kitang turuan hangga’t hindi ka pa inaatake ng malala. I love you, too, Baby.” Tugon ko.

“Okay po, Daddy. Kung para sa’kin ’yun, teach me how to do it po. Pero… ano po ’yung dildo?” inosente niyang tanong.

Kinabukasan, bumili ako sa bayan ng isang maliit na dildo, soft silicone, at hindi nakakatakot ang itsura. Ayoko kasing balutan ng kahalayan ang ituturo ko sa anak ko. Para ito sa kanyang kalusugan, hindi para sa kabastusan. Hindi ako manyak, hindi ako pedophile.

Pagsapit ng gabi, sa kuwarto ko, inihanda ko ang mga kailangan naming gamitin.

“Gab, halika rito.” Tawag ko sa kanya.

Pumasok siya, naka-t-shirt at maikling shorts. “Daddy?”

“Hubarin mo ’yung shorts at brief mo,” sabi ko, ang boses ko ay mahina.

Nag-atubili siya, pero sumunod siya sa utos ko. Nakita ko ulit ang maliit na titi niya, semi-hard na ito, at sa ibaba, ’yung puke niya na makinis at walang buhok. Maputing-maputi at halatang hindi pa nahahawakan ng kung sinuman.

“Humiga ka sa kama, ibuka mo ’yung legs mo.” Sumunod siya, ang mukha niya ay puno ng kuryosidad pero kinakabahan. Umupo ako sa kama sa pagitan ng kanyang mga paa.

“Daddy, masakit po ba iyan?” tanong niya habang namumutla. Itinupi ko ang kanyang mga tuhod pataas at mas ibinuka pa ang hita niya.

“Hindi ko alam, basta dadahan-dahanin ko, Baby.” Pagpapakalma ko sa kanya.

“Baby, ang tawag dito ay dildo. Lubricant naman ang tawag dito sa likidong nasa loob ng boteng ito. Ginagamit ito para dumulas ang dildo kapag ipapasok sa butas mo.” Paliwanag ko,

kinuha ko ang lube, at pinahid sa dildo at sa puke niya. Ibinuka ko pa ang puke niya gamit ang mga daliri ko.

“Relax ka lang, Baby.” Dahan-dahan kong ipinasok ang tip ng dildo matapos kong masilip ang maliit na butas niya.

“Ahhh…” ungol niya, mahina, parang nasurpresa.

“Masakit ba?” tanong ko.

“Opo, Daddy… parang… mahapdi po ng kaunti.”

“Huminga ka nang malalim para ready ka.” Sabi ko sa kanya.

Dahan-dahan kong inulit-ulit ang paglabas masok ng ulo ng dildo, in and out, marahan lang. Narinig ko ang basnag tunog nito.

Slurp, slurp, slurp. Tunog ng dildo habang lumalabas-masok ito sa bukana ng masikip niyang puke.

“Baby, ganito ang gagawin mo sa susunod. Ilalabas-masok mo lang ang dildo sa puke mo.” Turo ko sa kanya. “Sa susunod, ikaw na lang ang gagawa nito sa’yo.”

Hinawakan niya ang kanang kamay kong gumagalaw, hinihimas. “D-Daddy… a-ang sarap po…”

Mas binilisan ko ng kaunti at nilaliman nang kaunti ang pagpasok ng dildo. Ang sikip ng butas niya, parang pinipigilan ang dildo sa pagpasok nito. Dalawang pulgada pa lang ang naipapasok ko, wala akong balak na mas palalimin pa ito. Baka mabigla ang anak ko at duguin siya. Ramdam ko rin ang pader na pumipigil sa dildo para makapasok, baka iyon ang hymen niya.

Sa kabilang banda, hindi ko naman mapigilang tigasan habang nakikita kong naglalabas-masok sa puke niya ang dildo. Kahit anong pigil ko, gabakal pa rin ang tigas nito. Basang-basa ang dildo na naglalabas-masok sa masikip niyang butas.

Narinig ko naman ang kanyang hininga na bumibilis. “Uh… uh… Daddddyy, may nararamdaman ako… naiihi po yata ako.” babala niya.

“Hayaan mo lang, Baby. Let it go.” Sabi ko sa kanya.

Bigla siyang napaungol nang malakas. “Ahhhhhh!” at naramdaman ko ang pagpisil ng puke niya sa dildo, parang kumukontra. ’Yung titi niya, nilabasan ng kaunting tamod, manipis at malabnaw pa. Pagkatapos, para siyang bulaklak na nalanta habang hinihingal.

“D-Daddy… salamat po.” Yinakap ko siya.

Pero sa loob-loob ko, alam kong simula pa lang ’to. Yung amoy… yung atraksyon… darating pa. At sa akin, bilang ama, kailangan kong protektahan siya. Kahit sa paanong paraan.

Gabby’s POV

Hindi ko alam kung bakit ang bilis ng tibok ng puso ko nang gabing ’yun. Nakatayo ako sa kuwarto, naka-t-shirt lang at maikling shorts, pero pakiramdam ko parang hubad na ako kahit hindi pa.

Si Daddy naman, nakaupo sa harap ko, moreno siya, matipuno, ’yung balat niya na kulay kape na parang laging nasa araw. Matangkad siya, mas matangkad pa sa karamihan ng mga lalaki rito sa baryo, at kapag naka-sando siya tulad ngayon, kita ko ’yung abs niya na alam kong matigas, lantad din ang biceps at triceps niyang nagmamalaki.

Maganda talaga ang katawan niya. Hindi ko alam kung bakit napapansin ko ’yun lately. Baka dahil lagi ko siyang kasama, baka dahil siya lang ang lalaking malapit sa’kin. Pero tuwing tinitingnan ko siya, ’yung malalakas na braso niya, ’yung malapad na dibdib niya, ’yung leeg na may kaunting pawis kahit malamig ang gabi, parang may init na tumatama sa tiyan ko pababa.

“Hubarin mo ’yung shorts at brief mo,” utos niya, ang boses niya ay mababa, kalmado, pero may bahid ng pag-aalinlangan.

May alinlangan man, sumunod ako sa utos niya. Dahan-dahan kong hinila pababa ang shorts ko kasama na ang brief. Nakatayo ako nang nakabuka nang kaunti ang hita. Kita ko na agad ang maliit kong ari, medyo tumitigas na kahit wala pang ginagawa, at sa ibaba, ’yung butas ko, makinis, walang buhok, parang laging handa kahit hindi ko sinasadya.

Tumingin si Daddy sa’kin, pero hindi sa mukha ko. Sa katawan ko. Nakita ko ang lalamunan niyang tumaas-baba nang lumunok siya

“Humiga ka sa kama, ibuka mo ’yung legs mo.” Dagdag niya na sinunod ko naman kahit may alinlangan.

“Daddy, masakit po ba iyan?” tanong ko habang nakikita ko ang mga bagay na gagamitin niya ngayong gabi.

“Hindi ko alam, basta dadahan-dahanin ko, Baby.” Pagpapakalma niya sa akin.

Kinuha niya ’yung bagay na binili niya kanina sa bayan. May maliit na kulay beige, silicone, at pahaba na hindi naman nakakatakot. Pero alam ko kung saan pupunta ’yun. Sinabi niya na kailangan iyon para hindi masikip masyado ’yung… sa ibaba ko. Para hindi ako masaktan kapag dumating na raw ’yung “panahon” na sinasabi niya.

“Baby, ang tawag dito ay dildo. Lubricant naman ang tawag dito sa likidong nasa loob ng boteng ito. Ginagamit ito para dumulas ang dildo kapag ipapasok sa butas mo.” paliwanag niya, hindi siya tumitingin sa mata ko, parang nahihiya rin siya.

Kinuha niya ’yung maliit na boteng lubricant, pinahid sa dildo ang laman nito, pagkatapos ay sa bukana ko. Malamig ’yung likido, pero mainit ’yung daliri niya nang hinawakan niya ’yung labi ko doon para buksan nang kaunti ang butas ko.

“Relax ka lang, Baby.” sabi niya habang dahan-dahang inilapat ang dildo sa butas ko.

“Ahhh…” napahalinghing ako nang mahina. Parang kuryente ’yung haplos niya kahit hindi naman sinasadya.

Dahan-dahan niyang ipinasok ang tip ng dildo. Maliit lang iyon, pero pakiramdam ko puno na agad ’yung loob ko.

“Masakit ba?” tanong niya, tumigil siya.

“Opo, Daddy… parang… mahapdi po ng kaunti.” Sagot ko.

“Huminga ka nang malalim para ready ka.” Dahan-dahan niyang inulit-ulit ang paglabas masok ng ulo ng dildo. Narinig ko pa ang tunog ng paglabas-masok nito sa akin.

Ang tunog na ’yun… nakakahiya, pero nakakakiliti rin sa ibabang parte ng tiyan ko. Tumingin siya sa’kin, ang mga mata niya ay madilim na. “Baby, ganito ang gagawin mo sa susunod. Ilalabas-masok mo lang ang dildo sa puke mo.

Sa susunod, ikaw na lang ang gagawa nito sa’yo.“

Sa sobang kiliti na nararamdaman ko, napahawak ako sa kanyang kamay. Mas binilisan niya ng kaunti ang paggalaw ng dildo sa loob ko. Nararamdaman ko ’yung pagkabuo ng init sa loob ko, parang may nais lumabas sa loob ko.

“D-Daddy… a-ang sarap po…” hindi ko napigilang sabihin, iyon ang totoo.

“Uh… uh… Daddddyy, may nararamdaman ako… naiihi po yata ako.” Babala ko sa kanya.

“Hayaan mo lang, Baby. Let it go.” sabi niya.

Tinawag niya akong baby ulet. Parang dati lang, pero ngayon iba na ang dating sa akin. Parang kakaiba. Bigla kong naramdaman ang butas ko na parang kumisap, parang sumikip pa lalo, pagkatapos ay sumabog ang sarap.

“Ahhhhhh!” sigaw ko nang mahina, habang tumalsik ang inilabas ko sa aking mga ari.

Tumigil si Daddy sa paggalaw, dahan-dahan niyang tinanggal ’yung dildo. Basang-basa ito. Basang-basa rin ako. Huminga ako nang malalim, hinihingal. Tumingin ako sa kanya, pawisan na rin siya sa noo at ang dibdib niya ay tumataas-baba.

“D-Daddy… salamat po.” bulong ko. Lumapit siya at hinila ako para yakapin.

Naramdaman ko ang init ng katawan niya, ang tigas ng abs niya sa katawan ko, ang tibok ng puso niya na mabilis din. Pumikit ako at tuluyang nilamon ng antok. Bago ako lamunin ng dilim, narinig ko pa ang sinabi ni Daddy.

“’Wag kang matakot, Baby.” bulong niya sa tenga ko. “Hindi ko hahayaang may mangyari sa’yo. Alagaan kita. Lagi.” Yinakap niya ako nang mahigpit, pero sa isip ko, may tanong na hindi ko masabi.

Bakit ganito ang pakiramdam ko kapag yakap mo ako, Daddy? Bakit parang gusto ko pang maramdaman ’yung kamay mo sa katawan ko kahit hindi na kailangan? At bakit… parang hindi lang ama ang nakikita ko sa’yo ngayon?

Hindi ko pa alam noon na ’yung amoy na sinasabi ni Daddy, ’yung matamis na amoy na lalabas daw sa’kin ay magsisimula na ring lumabas nang hindi ko inaasahan. At hindi ko rin alam na si Daddy mismo… hindi rin siya makakaligtas doon. Magiging biktima rin siya ng samyo ng pagnanasa.

Pero sa gabing ’yun, habang yakap niya ako, sapat na ’yung init niya. Sapat na ’yung pakiramdam na hindi ako mag-isa. Kahit na hindi ko maintindihan kung bakit ang sarap ng yakap niya sa’kin ngayon.