Samyo ng Pagpapakasasa

Author’s Note:

Kung gusto mong mabasa ang Kabanata 1-20, libre mo pa itong mababasa sa Inkitt Account ko. 

Kung nais mo namang mabasa ang mga hidden chapters, i-pm mo ako sa TG account ko para makapag-avail sa story.

Disclaimer

This is a work of fiction intended for mature audiences (18+) only.

All characters portrayed in this story are at least 18 years of age , regardless of their appearance, role, or setting. No sexual activity depicted in this story involves minors or anyone under the age of 18.

Any resemblance to actual persons, living or dead, or to real events is purely coincidental unless otherwise stated. The themes, situations, characters, and relationships portrayed are entirely fictional and are created solely for entertainment and storytelling purposes. Nothing in this work should be interpreted as promoting, encouraging, or endorsing any real-life behavior.

By continuing to read, you acknowledge that you are at least 18 years old and understand that this story contains explicit sexual content, mature themes, and strong language. Reader discretion is strongly advised.

In addition, any photographs or images used in this work are not owned by the author . Any actor, model, or individual appearing on the cover or in other promotional images is used solely as a visual representation of the fictional characters in this story. Their likenesses are used for illustrative purposes only and do not imply any involvement with, endorsement of, or connection to the contents of this work.

The author has no intention of defaming, disparaging, or harming the reputation or dignity of any individual whose image is used. All image rights remain the property of their respective owners.

Prologo

Ang gabi sa Barangay Samyonikar ay hindi kailanman tahimik. May bulong ang hangin. May lihim ang isang puno. At sa ilalim ng pinakamatanda at pinakamisteryosong puno sa buong baryo, nakatayo si Pietro Ramirez. Basa siya ng pawis, hinihingal, at puno ng pagnanasang hindi pa rin nawawala kahit ilang araw na ang nakalipas.

Hindi niya malimutan ang hapong iyon.

Ang mainit na yakap ni Gabby. Ang masikip na puke na parang nilikha para lamunin ang malaking burat niya. Ang ungol na

“T-Tito… bilisan niyo po ang pagkantot… p-please po…”

na paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isip. Ang paraan ng pagpisil ng butas ni Gabby sa kanya habang nilalabasan ito, ang basa at mainit na katas na tumalsik sa tiyan niya, at ang matamis na pawis na lumalabas sa balat nito na parang adik na adik siya.

Pero higit sa lahat, hindi niya malimutan ang sinabi ni Gabby habang nakahiga pa rin ito, hinihingal, at puno ng tamod niya.

“Kakaiba po ang kondisyon ko… dahil sa puno ng Samyonikar. ’Yun po ang dahilan kung bakit… ganito po ang pekpek ko. May pekpek po ako kahit na may anyo ako ng isang lalaki… at may kakaibang halimuyak po ako noon na nakakaakit sa mga lalaki. Nawala lang po ’yun dahil sa gamot na iniinom ko… pero minsan bumabalik pa rin po kapag nakalimutan kong uminom.”

Mula noon, hindi na siya nakatulog nang mahimbing.

Narinig niya rin ang mga kuwento tungkol sa mahiwagang punong ito. Isang beses sa sampung taon daw ito namumulaklak. At ang bulaklak nito ay maaaring gamitin upang mabuntis ang isang babaeng hirap sa pagdadalang-tao.

Kaya ngayon, sa gitna ng dilim, narito siya. Ang puno ay tila may sariling buhay. Ang mga sanga nito ay parang mga kamay na nakabuka, nag-aanyaya. Ang katawan ng puno ay may kakaibang ukit na parang may sinaunang spell. Kahit walang buwan, parang may sariling liwanag ito… mahina, mapula, at mapanganib.

Lumapit si Pietro nang dahan-dahan. Ang dibdib niya ay mabilis ang tibok. Hinawakan niya ang isang makapal na dahon. Malamig. Makinis. Parang balat ng dalagang inosente.

“Ilang buwan pa bago ka mamulaklak muli. Pero hindi naman ako babae, baka ang dahong ito ay mahiwaga rin. Wala namang masamang subukan,” bulong niya sa hangin.

Pero ang libog na naramdaman niya kay Gabby ay mas malakas pa sa takot. Iniabot niya ang maraming dahon at isinilid niya sa kanyang bag. At bago umalis, tiningnan niya nang huling beses ang puno.

Parang ngumingiti ito sa kanya.

Tatlong araw pagkatapos.

Sa isang malaki at madilim na apartment sa gitna ng Baryo Talisay, Ibalon Sur, nakaupo si Pietro sa harapan ng mesa. Ang mga dahon ay pinatuyo na niya gamit ang init ng araw at electric fan. Dinikdik. Inilagay sa mainit na tubig. At ngayon, ang tsaa ay nasa harapan niya. Mayroon itong madilim na kulay, may kakaibang amoy na parang pulot, lupa, at sex.

Huminga siya nang malalim. Ang kamay niya ay nanginginig.

“Para sa kamunduhan,” sabi niya bago ininom ang lahat sa isang higop. Mainit. Parang apoy na bumaba sa lalamunan niya. Pagkatapos ay kumalat ito sa kanyang dibdib, tiyan, bayag, at sa mismong ugat ng burat niya.

“Ahhh… t-tang ina…” napahawak siya sa mesa, ang mga daliri niya ay namumuti sa sobrang higpit.

Bigla na lang uminit ang katawan niya nang todo. Parang may kung anong bagay na gumagalaw sa ilalim ng balat niya. Ang dugo niya ay parang nagiging lava. Ang burat niya, kahit wala pang ginagawa, ay tumigas nang sobra, nananakit, pumipintig-pintig na parang may sariling buhay. Ang ulo nito ay basa na sa maraming pre-cum kahit hindi pa niya hinahawakan.

At doon nagsimula ang kakaiba niyang halimuyak.

Una, mahina lang. Parang pabango na may halong tamis ng bulaklak at pawis pagkatapos ng matinding kantutan. Pero habang tumatagal, lalong lumalakas iyon. Pumupuno sa buong apartment. Matamis. Mabigat. Nakakahumaling. Parang amoy ng burat na puno ng katas pagkatapos labasan nang paulit-ulit.

Napadaing si Pietro. Napahiga siya sa sahig, hinihingal, at ang kamay ay kusang pumunta sa burat niya at hinimas niya iyon nang mabilis.

“Fuuuuck… a-ano ’to… ang init… n-nakakalibog…” ungol niya habang mabilis na nagjakol. Ang amoy niya mismo ay lalong lumalakas sa bawat haplos niya. Parang droga na siya mismo ang nalulunod.

Sa labas ng apartment, narinig niya ang yabag ng anak ng kapitbahay niya na si Kieran- isang disi-otso anyos na estudyante, payat, maputi, at kilala sa pagiging malambot. Bigla itong tumigil sa harap ng pinto niya. Narinig ni Pietro ang mabigat na paghinga ng binata.

Tok… tok… tok…

Kumatok ito nang mahina.

“Kuya Pietro… nandiyan po ba si Jacob? B-Bakit… ang bango po ng apartment niyo… tang ina… ano ’yon?” sabi nito.

Ngumiti si Pietro sa gitna ng libog na bumabalot sa kanya. Ang mga mata niya ay madilim nang dahil sa pagnanasa.

Alam niya na.

Nagsimula na ang pagnanasa.

Ang samyo ng pagpapakasasa ay kumakalat na sa hangin.

At wala nang makakaligtas pa roon.

Author’s Note:

Welcome sa Book 2 ng Forbidden Aroma Series. Sana, tulad ng Samyo ng Pagnanasa, suportahan niyo rin ang story kong ito. Don’t worry, isasabay ko sa pag-update ang isa ko pang story na Dalawa Para sa Isa.

Enjoy reading! Pls. make a comment kung maayos ba at kapana-panabik ang mga eksena.

Kabanata 1

Home

Pietro’s POV

Normal naman ang buhay ko… o kahit papaano, normal na para sa isang taong biglang napadpad sa probinsiya para maging “stepfather” ng isang binatang hindi niya kilala.

Nasa kusina ako nang hapong iyon, naghahanda ng hapunan. Simple lang naman ang hinanda ko. Sinigang na baboy at pritong isda. Naririnig ko sa sala ang tunog ng TV. Si Jacob ay nakaupo doon, naka-earphones, at mukhang abala sa cellphone niya. Hindi pa kami close. Kelan lang ako pumasok sa buhay niya, at halata naman sa kilos niya na hindi siya komportable sa akin.

Paano ba naman, Pietro? Bigla kang sumulpot bilang bagong “tatay” niya. Kahit ikaw, hindi mo alam kung ano’ng ginagawa mo dito.

Noong nasa Italy pa ako, anak ako ng isang Italian engineer at isang Pinay na OFW. Lumaki ako roon, nagsasalita ng Italian at English, at medyo may accent pa rin hanggang ngayon kapag stressed ako. Umuwi kami ng Pilipinas noong college na ako dahil naghiwalay ang mga magulang ko. Dito itinayo ng nanay ko ang maliit na construction supplies company. Doon ako natuto maging negosyante. Dito din ako nagkaroon ng karanasan sa iba’t ibang babaeng dumating sa buhay ko… pero halos lahat ay nauwi sa hiwalayan dahil masyado akong busy sa trabaho.

Hanggang sa nalugi ang negosyo. Namatay ang nanay ko dahil sa cancer. At bigla na lang, parang wala nang kuwenta ang buhay ko. Matagal akong nakipagsapalaran doon. Mga taon ng pawis at pagod. Pero nawala lahat nang magkaproblema sa malaking kontrata. Nalugi. Halos mabaliw ako sa stress at utang. Gabi-gabi akong umiinom, nag-iisip kung paano ako babangon. Kaya nang magdesisyon akong mag-apply sa PNP, buti na lang ay tinanggap ako. At mas mabuti rin, nadestino ako rito sa Ibalon Sur.

Parang tadhana.

O sumpa.

Nagsimula ang lahat nang makita ko ulit sa Facebook si Romina Halcon. Siya ang unang babaeng minahal ko noong kami’y labing-walong taong gulang pa lamang. Siya ang unang nakahawak sa burat ko nang nanginginig ang mga kamay. Siya rin ang unang pinutukan ko ng tamod sa likod ng eskuwelahan. Matagal kaming nagkahiwalay nang pumunta siya ng abroad para magtrabaho bilang caregiver para makatulong sa kanyang pamilya. Doon niya nakilala ang Amerikano na ama ni Jacob. Naanakan siya. Naghiwalay sila matapos ang ilang taon. At ngayon, siya na lang daw ang kumakalinga sa anak nila.

“Pietro… please. Wala na akong ibang mapagkakatiwalaan. Asikasuhin mo muna si Jacob. Saglit lang naman. Babalik din ako sa susunod na taon at diyan na ako mag-for good kasama mo,” iyon ang sinabi niya sa video call. Ang mga mata niya ay puno ng pagod at pag-asa. “Ikaw lang ang alam kong hindi siya sasaktan. Ikaw lang ang pinagkakatiwalaan ko. Ang mahal naman kasi ng matrikula rito sa U.S para sa college. Hindi ko kakayanin.”

At ako namang tanga, pumayag.

At dito ako napadpad… sa bahay na ito, sa baryo na ito, at sa binata na ngayon ay nakaupo sa sala ko… o sala nila. Kakalipat lang din niya rito noong nakaraang buwan. Mas maayos kasi ang paupahang ito sabi ni Romina kumpara sa kabilang baryong matagal na tinirhan ni Jacob.

“Jacob,” tawag ko habang inilalagay ko ang mga pinggan sa mesa. “Kain na tayo.”

Tumingin siya sa akin. May pag-aalinlangan sa mga mata niya. Tumayo siya nang dahan-dahan at lumapit sa mesa. Naka-simpleng white shirt at shorts lang siya, may tamang muscles ang katawan niya, maputi, at may maamong mukha na nakuha niya sa amang Amerikano.

“Salamat po,” mahina niyang sabi habang umuupo.

Tahimik kaming kumain sa una. Naririnig ko lang ang tunog ng kutsara at tinidor. Gusto kong tanungin siya tungkol sa school, sa mga kaibigan, at sa buhay niya… pero hindi ko alam kung paano sisimulan. Ang alam ko lang, kasama siya sa volleyball team ng Ibalon State University kaya ganyan kaayos ang katawan niya.

“Kumusta ang pag-aaral mo?” tanong ko sa wakas, sinusubukang maging magaan ang boses.

“Okay lang po,” sagot niya nang maikli, hindi man lang tumitingin sa akin. “Busy sa training.”

Tumango ako. “Kailangan mo ba ng tulong? Kung hindi mo natatanong, sanay ako sa training na ’yan. Pulis ang Tito Pietro mo,” pagmamalaki ko.

Umiling siya. “Kaya ko na po.”

Tumango ako sa kanya at tipid na ngumiti. Halata na ayaw niyang maging close sa akin.

Huminga ako nang malalim. Naalala ko ang sarili ko noong bata pa ako. Nang maghiwalay ang parents ko, galit din ako sa mundo. Galit sa tatay ko na umalis, galit sa nanay ko na dinala ako pabalik sa Pilipinas.

“Jacob…” sabi ko nang mahina. “Alam ko na hindi ka komportable sa akin. Bigla na lang akong sumulpot dito bilang… ano ba talaga ako sa’yo? Stepdad? Tito? Hindi ko rin alam. Pero gusto kong malaman mo na nandito ako dahil gusto kong tulungan kayo ng mama mo. Hindi ko balak palitan ang tatay mo sa buhay mo.”

Tumingin siya sa akin sandali. May pagdududa pa rin sa mata niya, pero may kaunting paglambot doon.

“Kilala ko po si Papa. Hindi naman siya masama. Busy lang talaga sa trabaho sa States,” sabi niya nang mahina.

Tumango ako. “Alam ko. At hindi ko siya papalitan sa buhay mo. Basta… kung may kailangan ka, sabihin mo lang sa akin. Kahit simpleng usapan lang. O kung gusto mong maglaro ng volleyball, o bumili ng bagong computer games, sabihan mo ako. Hindi kita pipilitin na tawagin akong ‘Dad’ o ano pa man.”

Tahimik siyang tumango. “S-Sige po.” pagpayag niya, nautal pa.

Hindi na kami nag-usap nang matagal pagkatapos noon. Pero kahit papaano, parang may maliit na butas na nabuksan sa pader na nasa pagitan naming dalawa. Hindi pa kami gaanong malapit. Hindi pa magaan sa isa’t isa. Pero hindi na rin ganoon nakakabingi ang katahimikan.

Pagkatapos naming kumain, naghugas ako ng plato habang siya naman ay bumalik sa sala. Habang naghuhugas, iniisip ko kung gaano kabilis nagbago ang buhay ko. Mula sa Italy, sa Maynila, sa negosyo, sa pagiging pulis… at ngayon, dito sa baryong ito, nagiging ama ng isang binata na hindi ko kadugo.

Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari… sana hindi ako nagpaka-busy sa negosyo. Sana inilaan ko ang oras ko na kasama ang ina ko. Nag-travel sa mga lugar na gusto niyang puntahan. Kumain sa mga restaurant na gusto niyang subukan. Pero wala na. Kahit anong pagsisisi pa ang gawin ko, hindi ko na maibabalik ang nasayang na panahon.

Kinabukasan, pauwi na ako mula sa duty ko sa presinto nang may masaksihan akong kakaiba. Nakamotor ako noon at nagulat ako nang may nakita akong kotse na humarurot nang red light na ang traffic light. Bilang isang pulis, pinatunog ko ang sirena ng aking motor at hinabol ang kotse para kausapin ang lumabag sa batas.

Ibinaba ng nagmamaneho ng kotse ang bintana nang bahagya. Lumapit naman ako roon at itinaas lang ang chin bar.

“Sir, beating the red light po kayo. License at OR/CR po,” sabi ko na may seryosong tono.

Pero nang makita ko ang itsura ng nagmamaneho, biglang nagbago ang mukha ko.

“D-Doc Gregor? Sir, ikaw pala ’yan!” gulat kong sabi. Puta, kakilala ko pala ang nagmamaneho.

Kilala ko siya. Naging doktor siya ng nanay ko nang ma-admit ito sa ospital sa Maynila. Tinulungan niya ako noon kaya naman wala kaming binayaran sa ospital. Sa kasamaang palad, namatay din ang nanay ko dahil sa komplikasyon sa kanyang sakit. Matagal na ’yon, pero malaki ang utang na loob ko sa kanya. Kasagsagan iyon ng problema ko sa negosyo. Bankrupt na bankrupt ako noon kaya malaki ang naitulong sa akin ng libreng gamutan.

“Ramirez… long time no see,” sabi niya, sinusubukang maging kalmado.

Nagulat ako nang may makita akong maliit na ulo na nagtataas-baba sa kanyang kandungan. Puta! May kakaibang libog din pala itong si Doc. May chumuchupa sa kanya habang nagmamaneho siya.

Tumawa ako nang mahina habang sumisilip sa loob ng sasakyan. Kita ko ang ulo ng maliit na katawan na nagtataas-baba sa kandungan niya.

Mukhang magaling ang chumuchupa sa kanya. Rinig ko ang malaway na pagchupa nito at ang mabilis na pagtaas-baba ng ulo nito na parang walang pakielam na nahuli ko sila.

“Sir Doc… hindi makapag-antay umuwi ah,” biro ko na may ngiti. “Batang-bata yan Doc… mukhang maganda pa. Suwerte niyo naman po, Doc.”

Namula siya pero hindi niya mapigilan ang ungol niya nang mas malalim nang isinubo ng chumuchupa nang malalim ang burat. Mukhang malaki ang burat ni Doc dahil ang lalim nang pagsubo ng chumuchupa sa kanya pero kinakaya namang i-deepthroat.

Fuck! Ang sarap naman niyan, hindi ko mapigilang tigasan. Ang tagal na nang may makasama ako sa kama. Pero kung tutuusin, wala pang nakaka-deepthroat sa burat ko. Malaki daw kasi masyado. Nahihirapan silang tanggapin ang burat ko.

“R-Ramirez… puwede bang… pagbigyan mo na ako? Hindi na mauulit. Na-distract lang ako dahil hindi na makapag-intay ’to. Chinupa na ako sa kotse pa lang.” sabi ni Doc Gregor, ang boses ay nahihirapan na.

Tumawa ulit ako at tumango. Napakambiyo pa nga ako sa burat kong naninigas at naiipit sa masikip kong pantalon. “Sige po, Doc. Libre na ’to. Ingat lang po sa daan… at sa bata ha. Mukhang gutom na gutom ’yan. Enjoy kayo, Doc.” pang-asar ko pa.

Binigyan ko siya ng mabilis na salute bago umalis.

Putang ina… ang tapang naman ng batang ’yun. At ang sarap. Parang gusto kong maranasan ding machupa niya.

Gago! May girlfriend ka na ulit. First love mo pa nga kaya binalikan mo. Tapos ngayon, magloloko ka? Siraulo ka ba?

Pagkauwi ko sa bahay mula sa presinto, tahimik ang paligid. Wala pa si Jacob. Siguro ay nasa school pa o naglalakad-lakad sa baryo. Mahilig ’yun mag-walking para makondisyon ang katawan niya. Maganda rin ’yun… kahit sandali lang, mapag-isa ako sa bahay.

Agad akong pumasok sa CR malapit sa kusina. Pagod na pagod ang katawan ko. Tinanggal ko ang lahat ng saplot ko, binuksan ang gripo, at hinayaan kong bumuhos ang malamig na tubig sa ulo ko. Dahan-dahan akong nagsabon, hinimas ang malapad kong dibdib, malaking braso, at pababa sa tiyan kong kahit papaano ay bakas pa rin ang abs. Ang malamig na tubig ay bahagyang nakakapagpahupa sa init ng katawan ko, lalo na nang masaksihan ko kanina ang pagpapachupa ni Doc Gregor.

Bigla akong napatalon nang marinig ang pagbukas ng pinto ng CR.

Si Jacob.

Nakatayo siya sa pintuan, hawak pa rin ang cellphone, at natulala nang makita akong hubad, basa, at may sabon pa sa katawan. Ang mga mata niya ay nanlaki, bumaba sandali sa katawan ko, at sa burat kong bahagyang nakabitin dahil sa malamig na tubig. Pagkatapos ay mabilis din siyang umiwas.

“Ay, s-sorry po! Akala ko po walang tao!” sabi niya agad, ang boses ay puno ng gulat at hiya. Mabilis siyang lumabas at isinara ang pinto.

Putang ina…

Napakapit ako sandali sa pader. Ang puso ko ay mabilis ang tibok. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan. Pareho naman kaming lalaki. Normal lang ’yun. Pero may parte sa isip ko na biglang naalala ang nakita ko kanina sa daan… ang binatang sumusubo nang todo sa burat ni Doc Gregor sa loob ng kotse. Bata pa ’yun, sigurado ako. Baka halos kaedad lang ni Jacob.

Ano’ng iniisip mo, gago? Siraulo ka ba?

Mabilis kong tinapos ang pagligo. Nagbanlaw, nagpunas, at nag-towel lang ako sa baywang bago lumabas. Basang-basa pa ang buhok ko at tumutulo ang tubig sa dibdib ko.

Pagkalabas ko, nagulat ako dahil nandoon pa rin si Jacob sa may kusina, nakatayo lang at mukhang hindi alam kung saan pupunta. Nakayuko siya, hindi makatingin sa akin.

“Sorry po ulit, Tito…” mahina niyang sabi, ang boses ay nahihiya. “Akala ko po talaga walang tao. Hindi ko sinasadya.”

Tinitigan ko siya sandali. Eighteen years old na siya, pero mukha pa ring bata ang itsura kahit matangkad naman siya. Maputi, maamo at matapang ang mukha, may malinis na gupit na buhok, at may tamang muscles sa katawan na alaga niya dahil siya ay isang athlete. Bigla kong naalala ulit ang batang chumuchupa kay Doc Gregor. Halos pareho ang edad nila. Halos pareho rin ang lambot ng balat nila.

Tang ina mo, Pietro. Itigil mo ’yan. Anak ’yan ni Romina. Stepson mo ’yan.

“Wala ’yun, Jacob,” sabi ko agad, sinusubukang maging kalmado. “Pareho naman tayong lalaki. Walang problema.”

Ngumiti ako nang tipid, pero agad akong lumakad palayo papunta sa kuwarto ko. Dahil sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang pagtigas ng burat ko sa ilalim ng tuwalya. Mainit. Naninigas. At hindi ko alam kung bakit bigla itong nangyari.

Siraulo ka talaga. Bagong-bago ka pa lang dito, tapos ganito na agad iniisip mo? Resulta ba ’yan ng pagkatigang mo?

Isinara ko ang pinto ng kuwarto at huminga nang malalim. Sumandal ako sa pader at hinawakan ang naninigas kong burat sa ibabaw ng tuwalya. Walang pasubali, ibinaba ko agad ang tuwalya. Ang burat ko ay nakatayo nang todo, matigas na matigas, ang ulo ay namamaga at basa na sa pre-cum.

Hinaplos ko ito nang mahigpit. Pataas-baba. Mabilis.

Sa isip ko, hindi na si Jacob ang nakikita ko… kundi ang batang chumuchupa kanina. Ang maliit na ulo na pataas-baba sa burat ni Doc Gregor. Ang laway na tumutulo. Ang malalim na pagsubo na parang walang kahirap-hirap.

Ganoon… ganoon sana… kainin mo ’to… isagad mo sa lalamunan mo…

Mas binilisan ko ang pagjakol. Ang kamay ko ay basa na sa pawis at pre-cum. Nilapirot ko ang sariling utong, pinisil-pisil nang mahigpit habang iniisip na ang batang iyon ang sumusubo sa akin nang todo. Ang init ng bibig. Ang pagpisil ng lalamunan niya. Ang tunog na gluck… gluck… gluck… habang chinuchupa ako nang todo.

“F-Fuck… t-tang ina…” ungol ko nang mahina.

Hindi nagtagal, sumabog ako. Napakaraming tamod ang lumabas mula sa akin. Sunod-sunod. Mainit. Malapot. Tumalsik sa sahig, sa tiyan ko, at sa kamay ko. Sobrang dami na parang ilang araw akong hindi nakapagpalabas.

Napaupo ako sa kama, hinihingal. Ang kamay ko ay puno pa rin ng tamod ko.

Ano’ng ginagawa mo, Pietro?

Bigla akong nakonsensya. Naalala ko si Jacob. Ang inosente niyang mukha. Ang pagkakayuko niya kanina dahil sa hiya. Ang batang chumuchupa kanina na halos kaedad niya lang.

Gago ka. Siraulo. Anak ’yan ni Romina. Stepson mo ’yan. Hindi ka dapat nag-iisip nang ganito. Makonsensiya ka!

Pinunasan ko ang sarili ko. Nagbihis. At humiga sa kama habang nakatitig sa kisame.

Hindi ko alam… pero parang may kung anong bagay na unti-unting gumigising sa loob ko. At natatakot ako sa kung ano pa ang maaaring mangyari.