SAN LUIS

The characters, events, and situations portrayed in this novel are entirely the product of the author’s imagination. Any resemblance to real persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. This is a work of fiction, and any connections to reality are unintentional and fictionalized for the sake of storytelling.

This novel contains explicit adult content, including sexual themes, and is intended for mature readers. Reader discretion is advised.

© 2024 San Luis. All rights reserved. No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted without prior written permission from the author.

Chapter 0

Mag-aalas dose y medya na ng hapon nang marating ko ang bayan ng San Luis. Tirik ang araw at maalinsangan ang panahon, hudyat na papalapit na ang buwan ng tag-init. Gayon pa man, presko ang simoy ng hangin kumpara sa mausok na siyudad ng Maynila.

Mabilis akong bumaba sa bus at sinalubong si Lola Amor na nag-aabang sa harap ng kanyang gate. Malaki ang lupang pagmamay-ari ni Lola; dalawa ang palapag ng kanyang bahay at mayroon itong malawak na bakuran na puno ng samu’t saring bulaklak. Mukhang ang paghahalaman na ang naging pinagkakaabalahan niya mula nang mawala si Lolo.

Nangingilid ang luha ko nang yakapin niya ako nang mahigpit. Ramdam ko ang pagmamahal at pagtanggap na sana ay sa mga magulang ko nanggagaling—pero dahil mas pinili nila ang kanilang pansariling kasiyahan, heto ako ngayon, sa Lola ang bagsak.

Dahil halos wala pa akong kain mula nang umalis sa Maynila, dali-dali akong sumang-ayon nang ayain ako ni Lola na magtanghalian. Habang kumakain, hindi ko maiwasang magpatingin sa paligid. Nakasabit sa dingding ang mga lumang litrato nina Lolo at Lola, kasama ang mga larawan ni Mama at ng kanyang mga kapatid. Maganda ang lahi nila—matatangkad, moreno, at may tindig. Pilipinong-Pilipino ang dating.

Pagkatapos kumain, dinala ako ni Lola sa aking silid sa itaas. May tatlong kuwarto ang bahay; isa sa baba na tinutuluyan niya, at dalawa sa taas. Medyo nakakatakot ang itaas na bahagi ng bahay, siguro dahil hindi na ito madalas maakyat ni Lola dahil sa kanyang rayuma.

Kumpara sa tinutuluyan ko sa Maynila, napakakomportable ng silid na ibinigay niya. May kama, study table, at isang malaking cabinet na parang may batang umiiyak sa loob tuwing gabi. Pero ang pinakapaborito ko ay ang balkonahe; kitang-kita rito ang malawak na palayan at mga puno. Napakapresko.

“Kung may kailangan ka, huwag kang mahihiyang magsabi, apo,” malambing na wika ni Lola. Napakabuti niya sa akin. Matapos ko lang ang aking sekondarya ngayong taon, babawi ako sa kanya.

Nang makapagpahinga, bumaba ako para tulungan si Lola maghanda ng hapunan, ngunit hindi ko siya mahanap. Paglabas ko sa bakuran, nakita ko ang isang lalaking abala sa paggupit ng mga damo.

Napalunok ako sa aking nasaksihan. Moreno ang lalaki at kitang-kita ang pagkakaukit ng kanyang mga pandesal sa pawis na pawis nitong katawan. Malaki ang kanyang dibdib, malapad ang balikat, at naglalakihan ang kanyang mga braso. Naka-sumbrero siya na pang-magbubukid at walang saplot na pang-itaas. Sa tantya ko ay 6-footer siya. Dahil nakabukaka siya habang nagtatrabaho, kitang-kita ang umbok sa harapan ng kanyang basketball shorts.

Tangina. Katatanghalian ko lang pero parang gusto ko na agad mag-meryenda.

Tumingin siya sa akin at inalis ang damit na ginawa niyang mask. “Chino?” tanong niya. Singkit ang kanyang mga mata, matangos ang ilong, at makapal ang mga labi. Gusto ko nang magpakain sa lupa dahil hindi ko maitago ang ngiti ng kalandian.

Tumango ako at tinanong kung nasaan si Lola. Ang sabi niya ay pumunta ito sa simbahan para sa nalalapit na fiesta. Alas-nuebe na raw ito makakauwi.

“Ako nga pala si Jako,” pakilala niya. “Hardinero ako rito tuwing katapusan ng linggo, pero ngayong bakasyon ay araw-araw mo na akong makikita.” Ngumiti siya nang nakatutunaw. “Kanina pa kita nakita nung kumakain kayo, kaso nahiya akong lumapit kasi pawis at amoy-araw ako.”

Ngiti lang ang isinagot ko, pero sa totoo lang, nagkakakasala na ang isip ko. Ano kayang feeling kung kagatin ko ang labi niya? O himasin ang matipuno niyang dibdib?

“Pagod ka na ba? Bakit hindi ka muna mag-meryenda bago mo ’yan tapusin?” alok ko. Tatanggi sana siya pero pinilit ko siya. Dali-dali akong pumasok para kumuha ng pandesal at Star Margarine.

Paglabas ko, wala na si Jako sa damuhan. Kinabahan ako—multo ba ’yung nakausap ko kanina? Akmang kakaripas na ako ng takbo nang tawagin niya ako mula sa kubo.

“Eh kung katawan ko kaya ang ihain ko sa hapag?” bulong ko sa sarili ko habang papalapit sa kanya.

“Pasensya ka na, ito lang ang meron,” saad ko. “Ganyan ba talaga kayong mga taga-Maynila?” tanong niya habang magkatabi kami sa maliit na espasyo ng kubo. “Anong ibig mong sabihin?” “Maputi, makinis, mabango,” dugtong niya sabay ngiti. “Ganyan din ba kayong mga taga-probinsya? Bolero?” sabay kaming natawa.

Pareho kaming dise-siyete anyos. Kahit babad sa araw, malakas ang sex appeal ni Jako, lalo na kapag itinataas niya ang kanyang mga braso at nasisilayan ang malago niyang buhok sa kilikili. Sa Maynila ay maaga akong namulat sa ganitong mga bagay. Hindi ko pa nasubukang “matira,” pero bihasa na ako sa pagsubo.

“A, edi magaling ka pala mag-shoot?” nakakaloko kong tanong tungkol sa hilig niyang basketball. Ngumisi siya at tinitigan ako nang malalim.

“Ikaw, anong pinagkakaabalahan mo?” marahan niyang tanong habang inilalapag ang palad sa hita ko. “Pwede bang… ikaw?” pabulong kong sagot.

Hinigpitan niya ang hawak sa hita ko at napaungol ako nang bahagya. Sinunggaban ko siya ng halik. Magaslaw siyang humalik, parang lalamunin ako nang buo. Habang naglalaplapan, ipinasok niya ang kanyang mga daliri sa loob ng aking shorts at pinisil ang pisngi ng aking pwet.

Binuhat niya ako at pinaupo sa kanyang kandungan. Siniil ko siya ng masiid na halik. Hinubad niya ang aking pang-itaas at nilantakan ang mapupula kong mga utong—sipsip, kagat, at dila ang ginawa niya habang hindi tinatantanan ang pagpisil sa pwet ko.

Lumuhod ako sa harapan niya. Ibinaba ko ang kanyang shorts at tumambad sa akin ang dambuhala niyang alaga—anim na pulgada, mahaba, at mataba. Dinilaan ko ang kahabaan nito na parang ice cream bago isinubo nang buo ang ulo. Ginawa kong lollipop ang kanyang tite na nilalabasan na ng paunang katas.

Nang mangawit, hinubad ko ang lahat ng saplot ko. Isinubo ni Jako ang kanyang dalawang daliri, dinuraan ang mga ito, at dahan-dahang ipinasok sa aking masikip na butas. “Jako, dahan-dahan lang…” bulong ko. Masakit sa umpisa pero nang tumagal ay mas nalibugan ako.

Nagpalitan kami ng mga halinghing sa loob ng kubo. Nang mapuno ng laway ang alaga niya, muli akong umibabaw sa kanya. Inupuan ko ang nag-iinit niyang pagkalalaki habang magkayakap kami—balat sa balat, labi sa labi. Unti-unti akong umindayog, ninanamnam ang pagkiskis ng kanyang burat sa hiwa ng aking pwet.

“Malapit na ako…” saad ni Jako habang mabilis akong naggigiling sa ibabaw niya. Pinadulas ng laway at pawis ang bawat galaw namin. Palakas nang palakas ang kanyang ungol hanggang sa naramdaman ko ang pag-sirit ng mainit niyang katas sa tapat ng aking lagusan.

Napasandal kami sa isa’t isa, kapwa hingal at basa ng pawis. “Maligayang pagdating sa San Luis, Chino,” bulong ni Jako sabay ngiting nakakaloko.

Chapter 1

Chino’s POV

Nagising ako nang marinig ang boses ni Lola mula sa baba na tinatawag ang aking pangalan. Alas-sais na ng umaga. Dali-dali akong bumaba ng hagdan at nakita siyang naghahanda na ng almusal. Napakasarap sa pusong pagmasdan ang ganitong eksena—ipinagluluto ako ng pagkain. Napangiti ako at tinulungan si Lola.

Habang nag-aayos sa lamesa, nabanggit niya na maghapon siya sa simbahan dahil papalapit na ang piyesta kaya kailangan nilang mag-double time. Inaya ako ni Lola pero tumanggi ako; alam kong hindi ako tatagal sa ganoong lugar—depende na lamang kung may gwapong sakristan. Pero tama na, masyado nang dumudumi ang aking isipan.

Pagkahugas ng pinggan ay agad akong naligo. Ano kayang pwedeng gawin ngayong araw? Kitain ko kaya si Jako para maikot ang bayan? Dalawang buwan pa bago ang pasukan kaya dapat makaisip ako ng libangan. Bigla akong natawa sa pumasok sa aking makating isipan.

“Tangina, hindi pwedeng araw-arawin ang pagiging pokpok, Chino,” bulong ko sa sarili.

Pagkalabas ng banyo ay narinig kong may kausap si Lola sa labas. Nag-apura akong pumunta sa main door sa pag-aakalang si Jako ang nasa labas para sana akitin siya. Nakatapis lang ako ng tuwalya kaya kitang-kita ang payat kong katawan, makinis na balat, at namumula kong mga utong. Ngunit sa aking paglabas, ibang lalaki ang sumalubong sa akin—si Tito Diego.

Nakaputing sando siya na hapit na hapit sa kanyang maskuladong katawan at naka-maong pants. Sa pagkakaalam ko, dating militar si Tito Diego pero mas piniling mag-negosyo; mayroon na siyang sariling talyer at buy-and-sell business ng mga kotse.

Bata pa ako nang huli ko siyang makita, pero wala pa ring pinagbago. Army-cut ang buhok, mapungay ang mga mata, at napakabrusko kung kumilos. Noon pa man ay gwapong-gwapo na ako sa lalaking ito. Mukha siyang nananapak, pero sino ba naman ako para humindi? Parang sumisikip ang aking pwerta habang tinititigan siya.

“Ito na ba si Chino? Ang laki mo na. Kumusta naman?” bati ni Tito. Nakakatunaw ang mga ngiti niya. Para akong nahihitnotismo sa kanyang mga mata, mabuti na lamang at kaya ko pang kontrolin ang sarili ko.

“Ayos naman ho, Tito Diego,” ngiti ko at nagmano sa kanya. Matigas, malapad, at magaspang ang kamay ni Tito. Napalunok na lamang ako sa init na kanina pa namumuo.

“Ipinamili ko kayo ng Lola mo ng isda para may stock kayo sa linggong ito,” malugod niyang sabi at inabot ko ang mga plastik.

“O, Chino, magbihis ka na at ipaghain mo ang Tito mo. Ako’y mauuna na sa simbahan,” utos ni Lola. Nginitian ko silang dalawa at pumasok ng bahay. Pagtalikod, nakita ko ang aking repleksyon sa salamin—at si Tito Diego na nakatingin sa akin.

Pagkasara ng pinto ng aking kwarto, agad kong inalis ang tuwalyang nakabalot sa akin. Tigas na tigas ang aking burat. Hinimas ko ito at napaungol sa sensasyon. “Hindi ito pwede,” bulong ko bago nagmadaling nagbihis at bumaba.

Ipinagsandok ko si Tito ng kanin at inilapag ang almusal. Sadya kong idinikit ang braso ko sa kanyang pisngi; ramdam ko ang balbas niyang papatubo. Nakakakiliti siguro kapag nilambing niya ako. Natabig ko rin ang kanyang malalaking braso. Hindi ko ba talaga sadya? Kaya rin nag-sando lang ako at maiksing shorts. Kung hindi niya ako kilala, pagkakamalan niya akong chix dahil sa hubog ko—napakalaman pa man din ng aking pwetan.

Nagpasalamat siya at pinaupo ako para magkuwentuhan. Nabanggit ni Tito na ang asawa niyang si Tita Ana ay umuwi sa kanilang probinsya dahil magtatrabaho ito sa Hong Kong. Ang anak naman nilang si Kuya Antonio ay pumasok na sa pag-susundalo, kaya mag-isa na lang siya sa kanilang bahay.

“Nako, Tito, edi palagi po kayong nag-uuwi ng chix niyan?” biro ko. Agad naman siyang umiling at nagtawanan kami. Madali kong nakapalagayan ng loob si Diego dahil kwela itong kausap. Mukhang nananapak, pero masarap kakuwentuhan.

Nang matapos kumain, inaya ako ni Tito na samahan siya sa kanyang bukirin sa katabing baryo. May waterfalls daw doon na pwede naming bisitahin. Ayaw niya raw akong magkulong sa bahay. Sinang-ayunan ko agad ito. Buti na lang at Linggo, sarado ang kanyang shop kaya malilibot niya ako. May konting kaba akong naramdaman—baka hindi ko mapigilan ang sarili kong mapapisil sa mga masel niya.

Pagkalabas ay pinapainit na ni Tito ang motor. Napakasarap niyang tingnan habang pinipihit ang silinyador. Lalaking-lalaki, maskulado, mukhang nambabalibag sa kama. Nginitian niya ako at sinenyasang sumakay.

“Kumapit ka nang mabuti, ha,” paalala niya. Gustuhin ko mang yumakap sa matigas niyang katawan, pinangungunahan ako ng hiya. Inayos ko ang aking upo at humawak sa handle sa likod.

Mabukid ang bayan ng San Luis; kahit saan mo igala ang iyong mga mata ay may palayan. Sa pagbaybay namin, nawala ang mga kabahayan at napalitan ng walang katapusang mga puno. Nang wala nang masyadong sasakyan, biglang hinarurot ni Tito Diego ang motor. Sa gulat ko ay napayakap ako sa kanyang tiyan. Putangina, ramdam na ramdam ko ang kanyang abs na parang galit na galit sa katigasan. Nakita ko siyang ngumisi sa side mirror.

Nang makarating sa bukirin, namangha ako. Maaliwalas at tanging tunog ng mga kuliglig ang maririnig. Sabi ni Tito, pamana ito sa kanya ni Lolo. Habang nagpapahinga kami sa ilalim ng puno, pilit kong ibinubura ang malalaswang bagay sa isip ko. Tito ko siya, hindi dapat ako nag-iisip nang ganito.

Pagkatapos ay tumungo na kami sa talon. Sampung minuto kaming naglakad sa maputik na daan bago marating ang napakagandang tanawin. Maraming tao ang naliligo at naglalaba. Habang babad ako sa pagligo, nakikipag-inuman naman si Tito sa mga kakilala niya sa cottage. Malamig ang tubig at napakalinaw.

Nang papalapit na ang takipsilim, isa-isa nang nag-uwian ang mga tao hanggang sa kaming dalawa na lang ang naiwan. Lumalagok siya ng beer habang pinapanood akong maligo. Nakaisip ako ng ideya; hinubad ko ang aking sando at inihagis ito sa batuhan. Tumapat ako sa waterfalls at doon nagbabad. Pulang-pula na ang aking mga utong, bagay sa maputi kong kutis. Hinimas-himas ko ang aking dibdib habang sumusulyap kay Tito na nakatitig lamang sa akin.

“Tito Diego! Bakit hindi mo ako samahan maligo?” tawag ko. “Wala akong baong damit, Chino,” sabi niya habang lumalapit at umuupo sa batuhan. “Ako rin naman. Halika na, Tito, masarap ang tubig, malamig. Mawawala ang tama mo,” banat ko.

“Hindi ako lasing,” sagot niya at hinubad ang sando at maong pants. Puting brief lamang ang suot niya at bakat na bakat ang kanyang alaga. Ramdam kong namumula ang mukha ko kaya tumalikod ako.

Napasigaw ako nang biglang hawakan ni Tito ang aking baywang. Nagtawanan kami. Humarap ako sa kanya habang nakatapat kami sa pagbuhos ng tubig. Ramdam ko ang namumuong init sa katawan ko. Napakalapit ng mga mukha namin. Bruskong-brusko siya, kaya malabong pumatol sa kapwa lalaki—o baka hindi?

“Wala ka bang nobya, Chino?” tanong niya habang hinahawi ang buhok. Kitang-kita ang pag-flex ng kanyang braso at ang mabuhok niyang kilikili. “Wala, Tito,” matipid kong sagot.

“Baka mas kailangan mo pang mag-workout, Chino, para lumaki ang katawan mo. Sa puti mo, talo mo pa ang mga dalaga rito,” payo niya. “Pwede niyo ba akong turuan, Tito?” Hinawakan ko ang kanyang dibdib at dahan-dahang hinaplos papunta sa kanyang mga braso. “Batak na batak ang katawan mo. Paano ba ako magkakaroon ng ganito?”

Nakatitig lamang siya sa kamay ko. “Pwede kitang isama sa gym o kaya sa bahay, kumpleto rin ang equipment ko. Tatlong buwan lang at gaganda na rin ang katawan mo,” dagdag niya habang humahawak sa baywang ko para i-check ang frame ko.

“Sige po, Coach,” biro ko. Hindi sumagot si Tito pero humigpit ang pagkakahawak niya sa baywang ko. Napansin kong nakatitig siya sa batuhan—isang dilaw na ahas ang lumalangoy malapit sa amin. Nanigas ako sa takot at napasigaw habang napayakap nang mahigpit kay Tito.

“Kalma, Chino. Lalayo rin ’yan.” Nang lumayo na ang ahas, hindi pa rin ako bumitaw. Nawala ang ahas sa tubig, pero may “sawa” akong nararamdaman sa ibabang bahagi ng katawan ko—isang ahas na galit na galit at handang manuklaw.

Ramdam ko ang katigasan ni Tito at ang init na gumagapang sa kanya. “Tito…” pabulong kong sabi habang nakasukbit ang mga kamay ko sa kanyang batok. Unti-unti na akong tinatayan ng sandata. Dahan-dahan kong ikinuskos ang hita ko sa pagitan ng kanyang mga binti.

Narinig ko siyang nagpakawala ng mahinang ungol. Mula sa aking baywang, ibinaba ko ang kanyang kamay patungo sa matambok kong pwet. “Chi—” Hindi natapos ang sasabihin ni Tito nang biglang may tumawag sa kanya.

“Pareng Diego!” Mula sa ’di kalayuan ay dumating ang isang matandang lalaki na may bitbit na mga buko.

Chapter 2

Chino’s POV

Dumating ang araw ng piyesta sa San Luis. Abala ang lahat sa pagluluto ng iba’t ibang putahe at pag-aayos ng kalsadang daraanan ng prusisyon. Nagluto si Lola ng chopsuey, adobo, at spaghetti na mamaya raw ay pagsasaluhan namin kasama ang aming mga kapitbahay.

Tatlong araw na ang nakalilipas mula nang pumunta kami ni Tito Diego sa talon, at hanggang ngayon ay wala pa rin siyang paramdam. Pagkatawag sa kanya ng kanyang kaibigan noong hapong iyon ay dali-dali siyang umahon at tila walang nangyari. Normal lang siyang nag-aya na umuwi at hinatid ako sa bahay. Baka lasing lamang siya noong araw na iyon, pero hindi ko maipagkakaila na napakasarap ng tagpong iyon. Konti na lamang ay matitikman ko na sana siya—sayang at naudlot pa.

Ipinagwalang-bahala ko na lamang ito at itinuon ang atensyon sa pagtulong kay Lola nang biglang may kumatok sa aming pintuan.

“Lola Amor, nandiyan ho ba si Chino?” Pamilyar ang malalim na boses mula sa labas.

“Jako, ikaw pala,” sagot ni Lola. Lumingon ako at nakita si Jako na nakasuot na ng unipormeng pang-basketball. Ang lakas ng appeal ng lalaking ito—kitang-kita ang pagkabatak ng kanyang mga braso, ang kanyang tangkad, at morenong balat. Ngumiti siya sa akin at tinawag ako.

Matagal-tagal ko ring hindi nakita si Jako dahil naging busy raw ito sa pag-eensayo para sa liga ngayong araw. Parang mas tumikas ang kanyang tindig; ang pagkapal ng kanyang bigote ay tila nang-aakit na kilitiin ang aking kailaliman.

“Tagal kitang hindi nakita, ah? Kumusta?” tanong ko. “Aayain sana kitang manood ng laro ko mamaya. Pwede ka ba?” sagot niya. Kinilig ako; pakiramdam ko ay nobya niya ako na kailangang sumuporta sa kanyang laro.

Pinisil niya ang aking utong na ikinagulat ko. Dahil baka makita kami ni Lola, pinanlakihan ko siya ng mata at bumulong na itigil niya iyon. Ngumisi lamang si Jako at kinindatan ako. “Alas-tres sa covered court,” ani nito bago nagpaalam.

Dahil sa pagod sa pag-aasikaso para sa piyesta, lagpas alas-tres na nang ako’y magising. Dali-dali akong bumangon, naghilamos, at tumungo sa bayan. Dinumog ng mga tao ang paliga; siksikan at mahirap makahanap ng pwesto. Nakita ko si Jako sa loob ng court, seryosong dini-dribble ang bola.

Nangingintab ang kanyang mga braso dahil sa pawis. Napakamapang-akit ng kanyang mga mata. Na-shoot niya ang bola at dalawang puntos na lamang ay panalo na sila. Sayang at hindi ko napanood ang buong laro, pero binilhan ko naman siya ng energy drink na iaabot ko mamaya. Syotang-syota ang datingan ko.

Makalipas ang walong minuto, nanalo ang panig nina Jako at siya ang hinirang na MVP. Akmang lalapit na ako sa bench nila nang may isang babaeng tumabi sa kanya. May hawak itong tuwalya at energy drink. Pagkakita sa kanya ni Jako, agad niya itong niyakap at hinalikan sa ulo.

“Tangina,” mahina kong bulong. Papapuntahin niya ako rito para lang masaksihan ito? Inis akong umatras at naglakad palabas. Bakit niya ako aayaing manood kung may syota naman pala siya? Wala akong karapatang magselos dahil nagkatikiman lang naman kami, pero hindi ko mapigilang sumama ang loob.

Tumambay muna ako sa isang malapit na parke para magpalipas ng oras. Napukaw ang aking atensyon ng isang mag-amang naglalaro sa slide. Inaalalayan ng tatay ang kanyang anak na maingat na dumulas pababa. Bakas ang labis na saya sa ngiti nilang dalawa—isang simpleng bagay na nagpapakita ng wagas na pagmamahal ng isang ama.

Mga bagay na kailanman ay hindi ko naranasan.

Habang ako ay matiwasay na natutulog noon, gumapang ang malikot na kamay ni Tito Arman sa loob ng aking shorts. Dahan-dahan niyang nilamas ang aking pwetan habang ang isa niyang kamay ay nakatakip sa aking bibig. Alas-kwatro na ng umaga nang matapos silang mag-inuman ni Papa. Si Tito Arman, ang panganay na kapatid ni Papa, ay matagal nang pinagsasawaan ang aking katawan. Ang masakit, nasa kabilang dulo lang ng banig si Papa, mahimbing ang tulog dahil sa kalasingan.

Naging maingat ang bawat haplos ni Tito Arman. Tila mas lalong nakadaragdag ng libog sa kanya ang pangmamanyak sa akin habang may katabi kaming iba. Isinubo niya ang kanyang mga daliri sa bibig ko at binulungang punuin ko iyon ng laway. Sinuso ko iyon na parang burat. Ramdam ko ang kanyang pagkalalaki na kumukuskos sa aking binti.

Ipinasok niyang muli ang kamay na puno ng laway sa aking salawal. Ang kanyang daliri ay dahan-dahang naglaro sa aking butas hanggang sa idiniin ito sa aking bukana. “Huwag kang maingay, Chino, baka mahuli tayo ng tatay mo,” bulong niya bago marahas na isinagad ang kanyang mga daliri. Halos mapasigaw ako sa sakit, mabuti na lamang at napakagat ako sa kanyang kamay. Sinasanay niya ang butas ko para sa mas malaking bagay na papasok.

Narinig ko ang pagbukas ng kanyang zipper. Mas humigpit ang yakap ni Tito sa akin habang dumudulas ang kanyang matigas na alaga sa mainit kong hiwa. “Papasukin na kita, Chino.” Itinapat niya ang ulo ng kanyang kargada sa aking tumbong at marahas itong ipinasok. Halos maputol ang hininga ko sa sakit. Pakiramdam ko ay napupunit ako.

Kahit katabi lang namin si Tatay, naging marahas ang pag-kantot ni Tito sa akin. Mabilis siyang kumadyot habang nilalamas ang aking dibdib. Napahinto lang kami nang bahagyang gumalaw si Papa, pero nang bumalik ang hilik nito, itinuloy ni Tito ang kanyang ritmo. Pabilis nang pabilis ang kanyang paghingal hanggang sa kinagat niya ang aking tenga.

“Kainin mo tamod ko, Chino.” Pilit niya akong pinababa sa paanan ng banig. Takot akong magising si Papa kaya wala akong nagawa. Isinubsob niya ang aking mukha sa dambuhala niyang tarugo hanggang sa ako ay maubo. Impit siyang umungol at sumirit ang masaganang tamod sa loob ng aking bibig at sa aking mukha.

Sa kabilang dulo ng banig, nawala ang hilik ni Papa. Tumingin ako at nagtama ang aming mga mata.

Mata lang ang walang latay sa akin noong araw na iyon. Kahit anong pilit kong sabihin na tinatakot ako ni Tito Arman, hindi ako pinaniniwalaan ni Papa. Pinandirian niya ako. Kinamuhian niya ako kahit ang kapatid niya ang dapat sisihin.

Hindi ko namalayan na tuloy-tuloy na pala ang pag-agos ng aking luha habang nakaupo sa parke. Pinunasan ko ito at ngumiti. Kailanman ay hindi ko na hahayaan na abusuhin ako muli. Ako lang ang pwedeng maging bida-kontrabida sa kwentong ito.

Nag-aagaw na ang dilim at liwanag nang marating ko ang kalye pauwi sa bahay ni Lola. Pinili ko na lang maglakad. Sa ’di kalayuan, nakita ko ang isang adonis na nakatayo sa tapat ng aming gate. Si Jako—nakasuot pa rin ng kanyang uniporme, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha.

Nagsalubong ang aming mga mata. Ano ba itong ipinapadama mo sa akin, Jako?

Chapter 3

Chino’s POV

Nang makita ako ni Jako ay agad itong tumakbo sa kinatatayuan ko. Bakas ang pag-aalala sa kanyang mga mata; mukhang kanina pa siya nagaabang sa tapat ng aming gate. Yumakap ito nang mahigpit sa akin at marahang hinawakan ang aking mga pisngi. Nanatili namang blanko ang mukha ko, parang tuod na nanigas sa aking puwesto. Tumitig siya sa akin, pilit na inuusisa ang lungkot na nakatago sa likod ng aking mga mata.

“Saan ka ba galing?” matipid niyang tanong habang nakakunot ang noo. Umiling lamang ako at nagpatuloy sa paglalakad—isang syotang nagpapasuyo sa kanyang nobyo. Sinundan niya ako hanggang sa makarating kami sa tapat ng gate. Humawak siya sa aking braso at iniharap ang katawan ko sa kanya.

“Chino, may problema ba?” mababa ang boses ni Jako. Ramdam ko ang labis niyang pag-aalala. “Nakita kita kanina habang naglalaro ako, pero nang matapos ang game ay hindi na kita mahanap,” dagdag niya.

Inabot ko ang energy drink na nasa kamay ko at akmang tatalikod na sana nang bigla niya akong hilahin pabalik at marahas na halikan. Agad akong umatras sa takot na may makakita sa amin, pero aminin ko man o hindi, namiss ko ang mga labi ni Jako. Kahit mabilis ang halik na iyon, naging masarap pa rin ang hagod niya. Tila handa na naman akong makipaglampungan sa kanya.

“Chino,” bulong niya sa aking tenga habang bumababa ang kanyang kamay sa matambok na pisngi ng aking puwet. Napahawak ako sa kanyang matigas na dibdib at tumingala sa kanyang mukha. Malagkit ang aming tingin sa isa’t isa.

“Paano kapag nalaman ito ng syota mo?” tanong ko habang lumilibot ang aking mata sa paligid. May mga paisa-isang taong dumaraan pero hindi masyadong kita ang aming puwesto dahil sa malaking puno ng mangga na humaharang sa amin.

“Syota? Wala akong nobya, Chino,” nalilitong sagot ng binata habang unti-unting nabubuo ang mapang-asar na ngiti sa kanyang mga labi.

“Eh, sino ’yung babaeng hinalikan mo sa ulo kanina pagkatapos ng laro?” Naguguluhan ako. Kung hindi niya nobya iyon, bakit ganoon na lamang sila kadikit? Nakakaramdam ako ng selos.

“Si Erika? Bunsong kapatid ko ’yon,” sagot ni Jako. Ngumisi ito at inilapit ang mukha sa akin. “Nagselos ka ba?” mapang-akit niyang tanong habang umaakyat ang kanyang mga kamay sa aking baywang. Inirapan ko lamang siya at natawa kaming dalawa.

“Ikaw ang una kong hinanap pagkatapos ng laro,” bulong niya. Isinandal niya ako sa likuran ng puno at doon siniil ng mga halik na puno ng pagnanasa. Ang mga kamay ko naman ay walang pakundangan na pumasok sa loob ng kanyang jersey, dinarama ang bawat pandesal sa kanyang matipunong dibdib.

“Baka may makakita sa atin, Jako,” ani ko habang nakikiliti sa kanyang bigote habang pinapapak niya ang aking labi pababa sa aking dibdib. Ang kanyang mga kamay ay swabe nang nakapasok sa loob ng aking shorts, nilalamas ang magkabilang pisngi ng aking puwet. Naputol ang mainit na tagpong iyon nang marinig namin ang tunog ng motor na patungo sa bahay ni Lola.

Salo-salo kami sa hapunan sa mahabang lamesa. Halos lahat ng kapitbahay ay narito sa bakuran ni Lola. Ang iba ay kumakanta sa videoke habang kami naman ay abala sa pagkain. Katabi ko si Lola habang si Jako naman ay nasa tapat ko, katabi ang kanyang Lolo at Lola.

Kahit pinagigitnaan kami ng lamesa, hindi nawala ang malagkit naming tinginan. Ipinakilala ako ni Lola sa kanyang mga kaibigan sa simbahan, pero ang isip ko ay nasa kabilang panig ng hapag. Nag-init ang aking sistema. Inunat ko ang aking binti sa ilalim ng lamesa at itinaas papunta sa upuan ni Jako. Idinampi ko ang aking paa sa gitna ng kanyang shorts.

Kita ko kung paano lumaki ang kanyang mga mata habang pilit na nakikipag-usap sa mga matanda. Mapang-akit kong hinaplos-haplos ang kanyang pagkalalaki gamit ang aking paa hanggang sa maramdaman ko itong tumigas. Sa ibabaw ng lamesa, blanko ang aking mukha, na para bang walang kalaswaang nangyayari sa ilalim.

Napapakagat si Jako sa kanyang labi habang namumuo ang butil ng pawis sa kanyang noo. Nang dumako ang atensyon ng mga matanda sa iba, madiin niyang hinawakan ang aking paa at mas idiniin pa sa galit na galit niyang tarugo.

“O, Diego, nariyan ka na pala,” bati ni Lola. Napaayos ako ng upo.

Umupo sa lamesa si Tito Diego. Hapit na hapit ang kanyang puting t-shirt sa maskulado niyang dibdib at braso. Umiwas ako ng tingin at nagkunwaring abala sa pagkain nang biglang magsalita si Lola.

“Pati nga pala, Chino, sa Tito Diego mo muna ikaw titira dahil tutungo ang simbahan sa bayan ng San Andres sa makalawa.”

Pareho kaming nagulat ni Tito. “Ilang araw ho, Ma?” tanong niya. Batid ko ang pag-aalinlangan sa kanyang boses.

“Mga dalawa hanggang tatlong linggo kami roon. Kung gusto mo naman, Chino, ay sumama ka na lang sa akin para naman—” Hindi pa tapos si Lola ay sumingit na ako. Hindi ko na inisip kung anong iisipin ni Tito Diego.

“Ayos na ako kay Tito Diego, Lola,” pilit-ngiting tugon ko. Nag-aalala akong tumingin kay Tito at tumango lang ito sa akin.

Nang matapos ang kainan, hinanap ko si Jako pero hindi ko na siya mahagilap. Dumiretso ako sa kusina upang kumuha ng malamig na tubig. Patay ang ilaw sa sala at lahat ay nasa bakuran. Habang kumukuha ng pitsel sa ref, narinig ko ang boses ni Tito Diego.

“May yelo pa ba riyan, Chino?” tanong niya. Tumango ako at kinuha ang yelo. Walang salitang lumabas sa aking bibig. Paano kami magsasama sa iisang bubong? Baka tuluyang lumabas ang pagnanasang itinatago ko.

Iniabot ko ang yelo sa kanya at agad na tumalikod. Inabot ko ang baso sa taas ng lababo nang bigla kong maramdaman ang mainit na laman na kumikiskis sa aking likuran. Nanigas ako sa aking puwesto. Ang libog kong nabitin ay tila gustong sumabog.

“Padaan,” bulong niya. Hindi naman masikip ang kusina para maglapat ang maskulado niyang katawan sa nagiinit kong kalamnan, pero ramdam na ramdam ko siya. Inabot niya ang shot glass at bumalik sa bakuran.

Naiwan akong tulala sa kusina. Pinaghalong pagpipigil, pagnanasa, at matinding libog ang sumakop sa buong isipan ko.

Chapter 4

Chino’s POV

Mabilis na dumating ang araw ng paglipat ko sa bahay ni Tito Diego. Napagkasunduan namin ni Jako na ihahatid niya ako nang maaga. Pagkatapos ng piyesta ay mas napadalas na ang pagkikita naming dalawa. Sa tuwing matatapos siyang magtrabaho sa bakuran ni Lola ay nasusundan ito ng mga maiinit na tagpo—sa kubo, sala, kusina, maging sa hagdan ay nag-sasanib ang mainit naming mga katawan. Mabuti na lamang at palaging wala si Lola sa bahay.

Isang backpack lamang ang dala ko. Hindi ko pa rin mawari kung paano ang magiging pakikitungo ko kay Tito Diego. Ayokong magkailangan kaming dalawa dahil noong una kaming magkakilala ay naging maayos naman ang lahat. Siguro ay kailangan ko na lang munang kalimutan ang pagpapantasya ko sa kanya. Huwag niya lamang akong subukin, dahil walang pagdadalawang-isip kong papakawalan ang libog na itinanim niya sa aking mapusok na katawan.

Abot-langit ang aking ngiti nang makita ko si Jako na minamaneho ang kanyang motor papasok sa bakuran ni Lola. Kahit araw-araw kong nasisilayan ang kanyang mukha, hindi pa rin ako nagsasawa sa angkin niyang kaguwapuhan. Ang paghawi ng hangin sa kanyang buhok ay mas nakadagdag-angas sa barako niyang pigura. Naka-puting sando lamang ito at basketball shorts. Ang kanyang mga braso ay nagpuputukan sa laki na malaya kong nasisilayan sa kung paano siya humawak sa manibela. Bakas din sa gitna ng kanyang shorts ang malaking bakat ng kanyang pagkalalaki.

Iginarahe niya ang kanyang motor sa tapat ng terrace at mabilis na tumungo sa duyang kinauupuan ko. Tumingin ito sa paligid at nang masiguradong wala si Lola ay walang pagdadalawang-isip itong humalik sa akin. Malaya ko namang tinanggap ang pagkakalapat ng kanyang labi at ginantihan siya ng mas masiid na halik gamit ang aking dila. Ikinatuwa niya ito at kinurot ang aking utong. Naputol ang palitan namin ng laway nang bumukas ang pinto. Malugod itong ngumiti at binati si Lola habang mabilis ko namang pinunasan ang laway sa gilid ng aking bibig.

“Paalis na ba kayo, mga apo?” tanong ni Lola. Lihim akong napangiti nang makita ko ang namumulang labi ni Jako.

“Opo, Lola. Mag-iingat po kayo sa San Andres,” tugon ko habang binibitbit ang bag.

“Salamat, apo. Magpakabait sa bahay ng Tito mo. Bantayan mo na rin ang pagkain niya; masyado na siyang abala sa trabaho at napapabayaan na ang sarili,” paalala niya.

“Ako na po ang bahala, Lola.” Sa likod ng aking isipan, tila dalawa ang naging kahulugan ng aking sagot. Ako na ang bahalang mag-alaga kay Tito; ako na ang bahalang tiyakin na araw-araw ay mabubusog siya—sa akin.

Kahit mainit ang sikat ng araw, presko ang hangin na tumatama sa aming katawan habang binabagtas ang daan. Ang ruta papunta sa bahay ni Tito Diego ay mistulang palayan ng mga magsasaka sa San Luis. Ang magkabilang gilid ng kalsada ay taniman ng matatayog na mais, kaya naman malaya ang aking kamay na lumibot sa katawan ni Jako habang siya ay nagmamaneho.

“Masyado mo namang pinagnanasaan ang katawan ko, Chino,” ani ng binata habang nakasuot ang kamay ko sa loob ng kanyang sando. Dinarama ng mga palad ko ang matitigas niyang abs pataas sa kanyang dibdib. Pinaglaruan ko ang kanyang matitigas na utong. Nagpakawala naman si Jako ng mga ungol na tila musika sa aking tenga.

“Masarap ba?” tanong ko habang bumababa ang aking mga kamay sa garter ng kanyang shorts. Swabe ko itong nailusot at natagpuan ng palad ko ang malaki niyang pagkalalaki. Napaungol nang malakas si Jako at pilit na pinapakalma ang sarili dahil baka mawalan siya ng kontrol sa pagmamaneho. Lumiyad ito at inabot ang aking labi; naglapat muli ang aming mga bibig habang ang kanyang mga mata ay nakatutok pa rin sa daan.

“Dahan-dahan lang, Chi, baka madisgrasya tayo,” paalala niya, ngunit patuloy pa rin ako sa paghimas sa tayong-tayo niyang tarugo.

“Sinusubukan mo ba talaga ako? Lagot ka sa akin,” malibog niyang banta at iginilid ang motor sa lilim ng isang puno.

Nang mamatay ang makina ay walang pinalagpas na segundo si Jako. Sinibasib niya ako ng mapag-angking mga halik habang marahas na ipinasok ang kanyang dila sa aking bibig. Tila ba kakainin niya ako nang buhay. Bumaba ang kanyang halik sa aking leeg hanggang sa unti-unti na akong napahiga sa upuan ng motor.

Hind ko mapigilang umungol sa tuwing mahuhuli niya ang aking kiliti. Ano mang oras ay handa na akong tumihaya at papasukin ang kanyang kargada. Ginantihan ko siya ng masiid na halik at ikinawit ang aking kamay sa kanyang batok. Napabalikwas kaming dalawa nang makarinig ng tricycle na padaan. Napatayo kami at umaktong parang walang nangyari.

Nang dumami na ang sasakyan sa kalsada, napabuntong-hininga kami. Nakita kong napapahawak si Jako sa kanyang pantog; siguro ay masakit na ito dahil sa nakadepositong tamod na gustong-gusto nang sumirit.

“Delikado rito, Chino, baka mahuli tayo. Halika, sunod ka sa akin,” hinawakan niya ang aking kamay at hinila ako papasok sa maisan.

Nang hindi na kami matatanaw mula sa kalsada, agad akong pinanggigilan ni Jako. Hinubad niya ang kanyang sando at niyakap ako nang mahigpit. Sa pagkikiskisan pa lang ng aming nag-iinit na balat ay nagpakawala na siya ng malalakas na ungol. Inalis niya ang aking damit at marahas na sinuso ang aking dibdib.

Mabilisang hinubad ni Jako ang lahat ng saplot sa kanyang katawan. Muli kong nakita ang mala-adonis niyang pigura at ang dambuhala niyang kulay-tsokolate na burat na galit na galit ang tindig. Mabilis akong lumuhod sa harap niya. Sinalubong ng aking bibig ang kanyang kahabaan. Sinampal niya ng kanyang burat ang aking pisngi at nilabas ko naman ang aking dila para tikman ang kanyang paunang katas.

Dinilaan ko ang kahabaan ng kanyang burat, mula sa pinakadulo hanggang sa malaki nitong ulo. Pagkatapos ay isinubo ko nang buo ang kanyang mga bayag. Bakas sa mukha niyang nakakagat-labi ang sarap.

“Ang sarap ng ginagawa mo, Chino,” impit na ungol niya. Napasabunot siya sa aking buhok at isinubo ko nang buo ang kanyang alaga. Halos maduwal ako nang tumama ito sa aking lalamunan pero itinuloy ko ang pagtrabaho sa kanya. Itinaas ni Jako ang kanyang mga kamay at nasilayan ko ang napakasarap niyang kilikili. Hinimurin ko ito habang dila-dilaan ang kanyang balat. Lalaking-lalaki ang amoy.

“Gusto mo ba ito, Jako?” malanding tanong ko.

“Tangina, Chino… huwag mong hayaang maulol ako sa iyo at baka hindi na kita pakawalan,” libog na libog niyang sagot.

“Gusto kong kantutin mo ako ngayon, Jako,” mapang-akit kong saad habang kagat-kagat ang kanyang utong.

Mabilis niyang inikot ang aking katawan. Lumuhod si Jako sa aking likuran habang lamas-lamas ang matambok kong puwet. “Ibuka mo pa, Chino.”

Halos humiwalay ang kaluluwa ko nang maramdaman ang kanyang dila sa aking butas. Patuloy na kinain ng binata ang aking tumbong. Dinuraan niya ito at pinaghahampas ng malakas ang aking pisngi. Sumabay ang ungol ko sa bawat sampal niya sa aking puwet.

“Bubuntisin kita, Chino!” banta niya at malakas na dumura sa aking bukana.

Itinapat ni Jako ang kanyang kahabaan sa aking tumbong at dahan-dahang ipinasok. Ulo pa lamang ay napapangiwi na ako sa sakit. “Jako, masakit… ang laki ng burat mo!” ani ko, ngunit sinibasib niya lang ako ng halik. Marahas niyang ipinasok ang kanyang kabuoan. Napaungol ako sa sakit na agad napalitan ng sarap dahil sa halik niyang pumapawi sa kirot.

Nirapido niya nang kantot ang aking masikip na bukana. Sabay sa ritmo ng kanyang ungol ang bawat ulos. Halos mabaliw ako sa sarap. “Gusto mo ito?” Malakas niyang isinagad-sagad ang kanyang burat. Natatamaan niya ang aking spot sa loob.

“Sige pa! Isagad mo! Sobrang sarap mong mangantot, Jako!” ungol ko. Nakayakap na ito sa aking katawan habang naglalabas-masok ang kanyang kahabaan.

Pabilis nang pabilis ang kanyang ritmo. Hinawakan ni Jako ang aking burat at sabay itong jinakol. “Ito na ako! Tanggapin mo lahat ng tamod na inipon ko para sa iyo!” ungol ni Jako sa aking tenga habang nakayakap nang napakahigpit. Sumirit ang kanyang masaganang katas sa loob ko, tila pinuno ang aking kweba ng kanyang masarap na gatas.

Hingal na hingal kaming naglaplapan sa gitna ng maisan.

  ![](https://img.wattpad.com/092313bd348246735af66c0614511158257dad5d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f696262334e346253515670727a673d3d2d313530333336333237332e313831646139653734376435363635653335383630303530303439382e706e67)

Chapter 5

Chino’s POV

Hapon na nang maihatid ako ni Jako sa bahay ni Tito Diego. Dumaan pa kami sa bayan upang kumain at mag-bonding dahil mukhang matatagalan ang aming susunod na pagkikita. Malayo-layo rin kasi ang bahay ni Tito at kailangang mag-sideline ni Jako sa bukid. Nangako na lamang kami na babawi sa isa’t isa pagbalik ko sa bahay ni Lola.

Ala-sais ng umaga nang magising ako sa tunog ng mga sasakyan sa labas. ’Di tulad sa bahay ni Lola na tahimik at payapa, maingay at abala ang kapaligiran dito sa lugar ni Tito. Marahil ay dahil malapit ito sa sentro.

Nang makarating ako kahapon ay wala si Tito sa bahay kaya ang kanyang kasambahay lang na si Aling Merly ang sumalubong sa akin. Dito niya ako pinatira sa lumang silid ni Kuya Tonio dahil ito raw ang bilin ni Tito. Stay-out si Aling Merly kaya nang makapagluto ng hapunan ay umuwi na rin ito. Pilitin ko man na hintayin si Tito kagabi ay tinamaan na ako ng antok; panigurado ay dahil sa labis na pagod dulot ng mga ginawa namin ni Jako sa maisan.

Inayos ko ang aking kama at nag-inat-inat. Puno ng mga kalendaryong may mga babaeng naka-lingerie ang kuwarto. Gusto ko sanang alisin ang mga ito dahil naalibadbaran ako sa tuwing nakakakita ng babaeng nakahubad.

Pagbaba ko sa kusina, tanging lagaslas lamang ng tubig mula sa gripo ang maririnig dahil nakabukas ang pinto ng banyo. Sumilip ako sa loob at laking gulat nang makita si Tito na gloryang nakahubad habang sinasabon ang kanyang katawan. Nanigas ang aking kalamnan; bumilis ang pintig ng aking pulso at halos maputol ang hangin sa aking katawan.

Kasalukuyang sinasabon ni Tito ang kanyang mga braso. Nakatalikod ito sa akin kaya tanging ang puwetan at mamasel na likuran niya lamang ang aking napagmasdan. Kahit utusan ko ang aking paa na lumayo, wala itong nagawa. Para akong na-magnet sa anyo ni Tito. Ramdam ko na ang pag-umpisa ng pagtigas ng aking alaga.

Nang maramdaman niyang may tao sa pinto ay humarap ito. Sa pagkataranta ay agad akong humarap sa lababo at umarteng naghihilamos ng mukha.

“Gising ka na pala, Chino,” bungad ni Tito. “Maligo ka na rin agad at sa talyer na tayo mag-aalmusal.”

Malaki ang talyer ni Tito Diego. Iba’t ibang mga sasakyan ang nakahilera sa kanyang garahe na kinukumpuni ng kanyang mga tauhan. Maaga pa man ay aligaga na ang lahat.

“Chino, iiwan muna kita rito sa talyer para malibang ka. Ito nga pala si Kael, ang inaanak ko. Magkasing-edad lang kayo kaya sa tingin ko ay magkakasundo kayo,” litanya ni Tito habang inaayos ang kanyang mga papeles.

Isang binata ang nakatayo sa kanyang gilid. Mas malaman si Kael at moreno ang kutis. Maamo ang kanyang mukha at todo-ngiti. Ramdam ko na agad na pareho kaming berde ang dugo.

“Hi, Chino! Ako nga pala si Kael,” inabot niya ang kanyang kamay. Halos mawala na ang kanyang mga mata sa ngiting abot-langit.

“Kumusta, Kael! Matagal ka na rito?” tanong ko. Nagpaalam na rin si Tito dahil marami pa siyang kukunin na materyales sa sentro.

“Isang taon na rin ako rito kay Ninong Diego. Mabuti na lamang at hindi siya nagdalawang-isip na tulungan ako sa matrikula,” kwento ni Kael habang inaabot ang kapeng itinimpla niya para sa akin.

Inikot ako ni Kael sa buong talyer. Sa tapat ng shop, nakita namin ang isang lalaking walang saplot pang-itaas. Putok ang mga masel nito sa katawan at barakong-barako ang dating. Napatigil kaming dalawa at sabay na napalunok. Nagkatinginan kami at napahagalpak ng tawa.

“Tama nga ako.” “Sabi na nga ba.”

“Sa wakas ay magkakaroon na rin ako ng BFF!” mahinang tili ni Kael.

“Ang sarap niya, Kael,” bulong ko.

“Siya si Kuya Dante. May asawa at anak na ’yan pero tingnan mo naman, BFF, katakam-takam pa rin. Mabait ’yan at maasahan ni Ninong,” litanya ni Kael habang naglalaway kaming pinapanood ang matanda. Kumaway ito sa gawi namin at malugod naman naming nginitian.

Ipinakilala rin ako ni Kael kay Kuya Manuel, ang stock room manager na semi-kalbo at maangas ang dating. Kita ko sa mga mata nila ang lagkit ng tinginan. Tila may nangyayaring “kababalaghan” sa loob ng stock room na iyon.

Nang makabalik kami sa harap, narinig namin ang isang babaeng nagbubunganga sa harap ng mga trabahador. “At siya naman si Mutya, ang mahaderang bruha rito. Kapatid siya ng asawa ni Ninong Diego. Akala mo kung sinong tagapagmana kung umasta,” inis na saad ni Kael.

“Mas mukha pa siyang bakla sa atin,” dagdag ko at nagpigil ng tawa.

“Sinabi mo pa! At alam mo ba, hintod din ’yang babaeng ’yan dahil ilang beses ko nang nakita kung paano niya akitin si Ninong Diego. Akala niya naman ay papatulan siya.”

Naitanong ko rin kay Kael kung bakit wala ang asawa ni Tito Diego. “Ang usap-usapan kasi rito, BFF, ay hindi totoong mangingibang-bansa ang Tita mo. Ang totoo raw ay may kinakasama na ito sa probinsya kaya siya pinalayas ni Ninong.”

Napangiti ako sa tuksong bumubulong sa aking isipan. Kung ganoon, kailangan na ni Tito Diego ng bagong “asawa.”

Kinahapunan, sabay kaming umuwi ni Tito Diego. Bakas sa mukha niya ang pagod at inis.

“Ayos lang ho ba kayo, Tito?” tanong ko habang nasa loob kami ng sasakyan.

“Nagkaproblema sa transaksyon kanina kaya hindi ko maiwasang uminit ang ulo. Pasensya na, Chi,” sagot niya.

“Diba-bale, Tito. Ipagluluto ko kayo ng masarap na hapunan at ipaghahanda ng beer mamaya para mawala ang init ng ulo niyo,” nakangiti kong pampalubag-loob.

“Salamat,” matipid niyang sagot. Bigla niyang idinampi ang kanyang palad sa aking hita at pinisil ito. Napauwang ang aking bibig at napakagat-labi ako sa gulat at sarap. Malagkit ang tingin sa akin ni Tito, na para bang anumang oras ay handa na niya akong lapain.

Ngunit agad siyang bumaba ng sasakyan.

“Huwag mo akong subukan, Tito Diego… dahil hindi ako magdadalawang-isip na kumagat sa mga pain mo,” bulong ko sa aking sarili.

Chapter 6

Chino’s POV

Takipsilim na nang matapos akong magluto ng hapunan para sa aming dalawa ni Tito Diego. Wala ang kasambahay ngayon dahil tatlong beses lamang itong pumapasok sa isang linggo para maglaba. Pinatay ko ang kalan at dumiretso sa sala upang manood ng TV habang naghihintay.

Kumpara sa bahay ni Lola, mas naging masaya ang pagtira ko sa puder ni Tito. Walang araw na naging malungkot dahil napalapit na ako sa mga trabahador sa talyer, lalo na sa matalik kong kaibigan na si Kael. Idagdag pa si Tito na napakagaan ng pakikitungo sa akin kahit palagi siyang busy. Bagaman maayos ang lahat, hindi pa rin nawawala ang malalagkit niyang tingin na madalas kong nahuhuli.

Naalimpungatan ako nang bumukas ang main door. Pumasok ang matangkad at maskuladong lalaki—si Tito Diego. Nakasuot siya ng hapit na puting t-shirt na nagbabakat sa kanyang matipunong dibdib at galit na galit na mga utong. Nagulat siya nang makita akong nakahiga sa sofa.

“Umidlip ka muna riyan, Chino, kung inaantok ka,” nakangiting aniya habang hinuhubad ang sapatos. Bakas sa mukha niya ang pagod mula sa talyer.

“Ayos lang, Tito. Napahaba na rin ang tulog ko.” Inabot ko ang kanyang bag. Mabigat siyang umupo sa sofa at isinandal ang ulo, pilit na pinapawi ang pagod.

“Mukhang pagod na pagod kayo, Tito. Gusto niyo na po bang ipaghain ko kayo?” tanong ko habang hindi maiwasang mapatitig sa dibdib niya.

“Maya-maya na siguro. Pwede mo ba akong abutan ng beer?” utos niya habang minamasahe ang kanyang sintido.

Kumuha ako ng dalawang malamig na beer sa ref. Sa anyo ni Tito ngayon, tila kay sarap niyang sakyan. Gusto kong umibabaw sa kanya habang nakabaon ang kanyang dambuhalang tarugo sa masikip kong butas. Mag-iisang linggo na rin akong walang kantot; hindi ko na alam kung saan ilulugar ang kakatihang ito.

Naupo ako sa tabi niya. “Kamusta ka naman sa pananatili mo rito, Chi?” tanong niya bago lumagok.

“Ayos naman po, Tito. Sa totoo lang, mas masaya ako rito dahil hindi ako nalulungkot.”

“Mabuti naman kung ganoon. Masaya rin akong may nakakasama rito sa bahay,” sagot niya.

“Magsabi lang kayo, Tito, kung may kailangan kayo… para kahit papaano ay mapawi ang pagod niyo.” May landi ang bawat salita ko. Gusto kong iparamdam na maasahan niya ako sa lahat ng bagay—basta’t punlaan niya lang ako ng kanyang masaganang gatas.

“Salamat, Chi. O, bakit hindi mo ako saluhan sa pag-inom? Ang tunay na lalaki, umiinom ng beer,” biro niya. Malugod ko itong tinanggap kahit alam kong mahina ako sa alak. Ang dalawang bote ay naging lima, hanggang sa naging walo na ang nakalatag sa mesa.

Ramdam ko na ang pag-ikot ng paligid; tinamaan na ako ng espiritu ng alak, gayundin si Tito na namumula na sa kalasingan. Nawala ang hiya ko. Mas naging matapang akong gumalaw sa harap niya.

“Putangina, ang init. Lakasan mo nga ’yang electric fan,” reklamo ni Tito. Paglingon ko, hinuhubad na niya ang kanyang t-shirt. Hindi ko na maalis ang tingin ko sa kanyang dibdib pababa sa nagtitigasan niyang pandesal. Isinandal niya ang kanyang mga braso sa sofa, dahilan upang masilayan ko ang malago niyang kilikili. Halos sumakit ang pantog ko sa libog.

“Marunong ka ba magmasahe?” mapang-akit niyang tanong. Ngumisi ako. Malagkit siyang tumitig pabalik at kumagat sa kanyang labi.

“Saan ba masakit?” malandi kong tanong. Itinuro niya ang kanyang balikat. Pumunta ako sa likuran ng sofa at kumuha ng baby oil. Pinainit ko muna ang langis sa aking mga palad bago dahan-dahang idiniin sa balikat ni Tito.

Impit na napaungol si Tito sa haplos ko. Pinisil-pisil ko ang kanyang maskuladong balikat at dahan-dahang hinagod ang bawat madaanan ng aking kamay.

“Ang sarap ng ginagawa mo, Chino,” paungol niyang komento.

“Masarap ba, Tito?” Bumaba ang aking kamay sa kanyang dibdib. Dinakma ko ang matitigas niyang kalamnan at hinimas-himas na parang mga bola. Nangingintab ang kanyang katawan dahil sa langis. Ang bawat paghinga niya ay nauuwi sa ungol habang tumatama ang kanyang mga labi sa aking tenga.

Wala nang atrasan ito. “Mukhang sarap na sarap kayo, Tito Diego. Baka hanap-hanapin niyo ito.” Ipinasok ko ang dulo ng aking mga daliri sa garter ng kanyang brief.

Hinarap ko siya at nagtagpo ang aming mga mukha. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga. Tinitigan ko ang kanyang mapupulang labi hanggang sa hindi ko na napigilan ang sarili—hinalikan ko na ang aking tiyuhin. Nilasap ko ang bawat laway niya. Gumanti siya ng halik, pero nang mahimasmasan ay bahagyang huminto.

“Anong ginagawa mo, Chino?” seryoso niyang tanong.

“Gusto kong angkinin mo ako, Tito Diego,” lakas-loob kong bulong.

Tumawa siya nang mahina at ngumisi. “Sigurado ka?”

“Gagawin ko ang lahat, matikman lang ang gatas mo, Tito.”

Binuhat niya ako mula sa likod ng sofa at inilapag sa upuan. “Mula ngayon, gagawin na kitang puta ko,” demonyo niyang ani.

Pumatong ako sa kanyang kandungan. Hinablot ni Tito ang sando ko at walang pakundangan itong pinunit. Nilantakan niya ang pinkish kong mga utong. Ginawa niyang suso ang aking dibdib—habang nilalantakan ang isa ay nilalamas naman ang kabila. Nag-iwan siya ng mga chikinini sa aking balat.

Nang mabawi ang lakas, tumayo ako at tuluyang hinubad ang lahat ng saplot ko. Nakita kong napakagat-labi si Tito. “Wala nang iba pang makakatikim ng puke mo kundi ako lang. Ako lang ang kakantot sa iyo, Chino.”

“Sa iyo lang ako, Tito Diego. Sa iyo lang lahat ng ito.”

Hinampas niya nang malakas ang pisngi ng aking pwet. “Sige pa, Tito! Lakasan mo pa!” utos ko. Kumagat ako sa utong niya habang patuloy niya akong pinalo hanggang sa mamula.

Ibinuhos niya ang baby oil sa aking tumbong. Sinundot-sundot ng kanyang daliri ang aking bukana. “Tito Diego, ang sarap! Ipasok mo na, please!”

Isinunod niya ang isa pang daliri, hanggang sa tatlo na ang naglalabas-masok sa aking lagusan. Napasigaw ako sa sakit, pero sinalubong niya ito ng marahas na halik. “Gusto mo ba ito, ha?” Ibinaon niya ang kanyang mga daliri nang sagad at inikot-ikot sa loob ko.

Tumayo si Tito at ibinaba ang kanyang pantalon. Bumulaga sa akin ang kanyang walong pulgadang kargada. Agad akong lumuhod at dinalaan ang pre-cum sa ulo ng kanyang burat. Dinilaan ko ang kanyang mga bayag paakyat sa katawan ng kanyang kargada. Pinuno ko ng laway ang bawat parte.

Nang masiguradong madulas na ito, isinubo ko ang kalahati nito. Halos masunog ang bibig ko sa laki niya. Nilaro ko ang ritmo—bibilisan ko at babagalan kapag malapit na siyang labasan. Hindi nakatiis si Tito; sinabunutan niya ako at binarurot ang bibig ko na parang puke.

“Putangina mo, Chino, ang sarap ng bunganga mo!” Dinuraan niya ako sa mukha at sinampal-sampal gamit ang kanyang malagkit na kargada.

Itinayo niya ako at muling nilaplap bago naupo sa sofa. “Wawasakin ko na ang puke mo.” Inihiga niya ako at inangkat ang aking pwetan.

“Tito, dahan-dahan lang… ang laki ng burat mo.”

“Shhh… si Tito ang bahala sa iyo.” Isinagad niya nang biglaan ang kanyang kabuoan. Ibig ko mang sumigaw ay sakop niya ang bibig ko. “Tito Diego…” ungol ko sa gitna ng sakit at sarap.

Mabagal siyang kumadyot para masanay ako bago binilisan ang ritmo. “Putangina mo, ito ba ang gusto mo?” Sunod-sunod na pag-ulos ang pinakawalan niya. Halos patayin niya ako sa tindi ng bawat kadyot.

Tinulak ko siya paupo at ako naman ang umibabaw. “Masarap ba ang puke ko, Tito?” bulong ko habang mabilis na naggigiling sa ibabaw niya. Para akong spring na nagtataas-baba.

“Ang sikip mo, tangina!” ungol niya habang nilalamutak ang pwet ko.

“Dapat lang… dahil mula ngayon, asawa na kita. Magsawa ka sa burat ko!” Binuhat niya ako habang ang kanyang kargada ay nasa loob pa rin ng butas ko. Kinantot niya ako nang buhat-buhat gamit ang kanyang naglalakihang braso.

“Malapit na ako, Chi!” sigaw niya.

“Iputok mo sa loob ko, Tito! Buntisin mo ako!”

Nirapido ni Tito ang pag-araro sa aking bukana at sumirit ang masasaganang tamod sa loob ko. Hingal na hingal kaming napaupo sa sofa.

“Gusto mo bang ipainit ko ang hapunan bago tayo magpahinga?” tanong ko.

“Magpahinga? Nagsisimula pa lang tayo, baby,” malibog niyang sagot sabay ngisi.

Chapter 7

Chino’s POV

Nagising ako na nakapatong ang katawan ni Tito Diego sa akin. Hubo’t hubad kaming dalawa na magkayakap sa malamig na umaga. Sa tagal ng aming pagniniig kagabi ay dito na kami sa kuwarto niya natapos at nagpahinga. Kumpara sa silid ko, mas malaki nang bahagya ang kwarto nilang mag-asawa. Malaki rin ang bintana na nagbibigay-silay sa maliit na hardin sa labas; kita sa salamin nito ang patak ng ulan.

Kung anong ikinalamig sa labas ay ang siyang ikinainit naman ng posisyon naming dalawa. Bahagya kong inangkat ang braso ni Tito na nakapulupot sa akin, ngunit imbes na maiusog ko ito ay mas iginapos niya pa ako sa kanyang bisig.

“Ang aga pa, babangon ka na?” malalim ang boses ni Tito. Nakaramdam ako ng konting kaba dahil hindi ko alam ang magiging reaksyon niya, ngunit nawala rin ito nang tumitig ako sa kanyang mga mata. Walang bakas ng pagsisisi.

Dahan-dahang bumaba ang kanyang kamay sa matambok kong puwetan at unti-unti ring nabuhay ang kanyang alaga na nakatapat sa aking hita. Inabot ni Tito Diego ang aking baba at marahas akong nilaplap.

“Teka lang, Tito Diego, magluluto muna ako ng almusal natin,” pinutol ko ang palitan namin ng laway.

“Kalma ka lang, Chino. Linggo naman ngayon kaya hindi tayo magbubukas ng talyer. Ayaw mo bang humiga lang dito sa kama ko maghapon?” nakalolokong banat nito sabay alis ng kumot. Tumihaya ito at ipinakita sa akin ang nakatindig niyang pagkalalaki.

Gustuhin ko man na sipsipin ito at upuan agad, kailangan ko munang ipahinga ang aking puwetan na puno pa rin ng dineposito niyang tamod kagabi.

“Tito, hindi tayo nakapaghapunan kagabi kaya sigurado akong gutom na rin kayo,” pagpapalusot ko habang isinusukbit ang tuwalya.

“Hindi ka ba nabusog sa burat ko?” tanong niya at ngumisi.

“O siya, pagkatapos mo magluto ay mag-ayos ka na rin dahil lalabas tayo. Ipamimili kita ng gamit; naalala kong winasak ko nga pala ang brief mo kagabi.”

Nang makapag-almusal, binagtas namin ang daan papunta sa mall gamit ang kanyang lumang pick-up truck. Abot-langit ang ngiti ko habang pinagmamasdan si Tito Diego na nagmamaneho. Napakagwapo ng pigura ng barako; ang kanyang bigote at balbas ay mas nagpapalakas sa kanyang appeal.

Nang mapansin niya ang aking tingin, humawak siya sa hita ko. “Huwag mo akong titigan nang ganyan at baka iliko ko itong sasakyan at kantutin na lang kita maghapon.”

Nang marating namin ang mall, iginarahe ni Tito ang sasakyan sa dulong sulok ng parking lot. Bago patayin ang makina, humarap siya sa akin at sinibasib ako ng halik. Ipinasok niya ang kanyang kamay sa loob ng aking baro at nilamas ang aking dibdib.

“Baka pwedeng pagbigyan mo muna ako rito bago tayo pumasok,” mapang-akit niyang ani habang pinapapak ang aking leeg.

“Tito, baka may makakita sa atin. Pangako, babawi ako sa iyo pagkauwi natin.” Hindi tinted ang pick-up kaya madaling makakita ang sinumang dadaan.

“Lagot ka sa akin mamaya, bubusugin kita ng tamod ko,” pagbabanta niya sabay madiing halik bago kami bumaba.

Habang naglalakad sa parking lot, nakaakbay siya sa akin. Nang mapansing wala pang masyadong tao, ipinasok niya ang kanyang palad sa loob ng aking pantalon at nilamas ang pisngi ng aking puwet. Napakalibog ng Tito Diego ko.

Nang marating namin ang pinakataas na palapag, bumili si Tito ng ticket para sa isang action-bold na pelikula. Pagpasok namin, walang kahit isang ilaw ang nakasindi sa daanan. Humawak ako sa matigas niyang braso, ngunit kinuha niya ang aking kamay at hinawakan ito. Holding hands kami; para kaming tunay na mag-asawa.

Pumwesto kami sa pinakadulong hilera. Nang mapunta na sa malaswang tagpo ang palabas, nanahimik na si Tito. Nakita ko siyang hinihimas ang kanyang harapan. Isinandal ko ang aking ulo sa kanyang balikat habang gumagala ang aking kamay sa loob ng kanyang polo shirt. Nang marating ko ang kanyang utong ay marahas ko itong pinisil na nagpaliyad sa kanya.

Kinalas niya ang kanyang sinturon at ibinaba ang kanyang pantalon pati ang kanyang puting brief. Muli kong nakita ang ga-bakal na burat ni Tito. Dinuraan ko ang aking palad at ipinahid ito sa kanyang kahabaan. Nagtataas-baba ang aking kamay sa kanyang burat habang lasap na lasap ang malaway niyang labi.

“Sige pa, baby… sa iyo lang ang burat ko,” bulong ni Tito. “Ang init ng palad mo, bilisan mo pa! Tangina, ang sarap!”

Pagkatapos ng sine, pinamili ako ni Tito ng mga damit. “Bakit hindi mo muna sukatin ang mga ito para makita natin kung kasya?” suhestiyon niya sa department store.

Pumasok kami sa fitting room. Pagkapasok ay hinubad ko agad ang aking damit at pantalon. Nawala sa isip ko na naka-hubo ang ibabang parte ko, pero si Tito lang naman ang nasa labas ng kurtina.

“Bagay ba, Tito?” tanong ko sabay kagat sa labi.

“Ito ang bagay sa iyo!” Ngumisi siya at tinulak ako papasok.

Nakaharap kaming dalawa sa salamin habang subo ko ang dambuhala niyang tarugo. Hubo’t hubad akong nakaluhod sa harapan niya habang siya naman ay nakasandal sa manipis na dingding.

“Sige pa, Chino! Sipsipin mo ang burat ko!” Utos niya habang sinasampal ang aking pisngi gamit ang kanyang alaga. Hinawakan niya ang aking ulo at nagpakawala ng malalakas na ulos. Halos maduwal ako, ngunit malugod ko itong tinanggap dahil para kay Tito Diego ay kaya kong ipaubaya ang buong katawan ko.

Habang nagmamaneho pauwi, bakas sa mukha ni Tito ang pagkabitin. Kinalas ko ang kanyang sinturon at ibinaba ang zipper ng kanyang pantalon.

“Sa daan lang ang tingin, Tito,” komando ko habang nilalanghap ang kanyang burat. Inilabas ko ang kanyang kargada at nilaro ang ulo nito gamit ang aking dila. Dinilaan ko rin ang kanyang mga bayag paakyat sa kanyang tarugo.

“Putangina! Huwag mong masyadong galingan at baka mabangga tayo!” mura niya habang hinahabol ang hininga.

Niliko ni Tito ang sasakyan sa isang mabatong kalsada patungo sa kakahuyan. Doon, mabilis naming hinubad ang aming mga saplot. Pumatong ako sa kanyang kandungan at itinapat ang aking bukana sa kanyang tarugo.

“Angkinin mo ang katawan ko, Tito,” bulong ko.

Lumabas kami ng sasakyan na walang saplot sa gitna ng kakahuyan. Binuhat ako ni Tito Diego at inilapag sa likod ng kanyang pick-up truck. Pinatuwad niya ako at dinuraan ang aking bukana. Halos maulol ako nang maipasok niya nang buo ang kanyang kargada.

“Kahit magdamag kitang kinantot, napakasikip mo pa rin!” komento niya habang isinasagad ang kanyang pagkalalaki.

Hinarap niya ako sa kanyang katawan at binuhat habang patuloy na kumakadyot. “Kanino ka lang?!” sigaw niya habang galit na galit ang kanyang mga braso sa pag-angat sa akin.

“Sa iyo lang ako, Tito Diego!” sagot ko.

“Sayo lang ako, Tito!” sigaw ko at mas pinasikip pa ang aking butas. Yumakap ako nang mahigpit at nilaplap siya nang marahas.

“Heto na ako, baby ko!” Malakas siyang umungol at ipinutok ang kanyang sariwang gatas sa loob ko.

Magkayakap kaming nakahiga sa likod ng sasakyan habang nakatitig sa malawak na kalangitan.

Chapter 8

Chino’s POV

Lumipas ang mga araw na mas napalapit ang loob namin ni Tito Diego sa isa’t isa. Walang araw na hindi niya pinunlaan ng sariwang gatas ang aking bukana at bibig. Araw-araw kaming sabik na matapos ang trabaho sa talyer dahil pag-uwi ay magpapakasarap kami sa piling ng isa’t isa.

Nguumapaw ang kalibugan ni Tito Diego; kahit saan kami abutin ng tawag ng laman ay wala siyang pakialam. Sa sala, kusina, sasakyan, at maging sa opisina niya ay wala siyang pinalalampas na pagkakataon. Tinupad niya ang pangakong araw-araw niyang aangkinin ang buong katawan ko. Noong minsan ay muntik pa kaming mahuli ng kasambahay nang ipasubo niya sa akin ang kanyang burat habang nagka-carwash kami.

Sinabihan na rin ni Tito si Lola na kung pwede ay sa kanya na lang ako manirahan. Pumayag naman ang matanda dahil madalas din itong nasa simbahan at nagaalala rin sa kanyang anak dahil sa pagkababad sa trabaho at problema sa asawa.

Sabado ng umaga, malakas ang buhos ng ulan. Napagpasyahan ni Tito na huwag na munang buksan ang talyer dahil delikado ang biyahe para sa mga empleyado mula sa malalayong baryo. Habang nagluluto ako ng agahan, inaayos naman ni Tito Diego ang mga halaman sa likod ng bahay. Isa-isa kong binaligtad ang mga itlog sa kawali nang marinig ko ang isang pamilyar na boses.

“Tao po! Chino!”

Agad kong pinatay ang kalan at mabilis na tumakbo patungo sa gate. Nanlaki ang aking mga mata at bumilis ang tibok ng aking puso nang makita ang napakagwapong binata sa labas.

“Jako!” tawag ko at sinalubong siya ng mahigpit na yakap. Tumingkayad ako para maabot siya. Kahit matagal kaming hindi nagkita, hindi nagbago ang pagiging komportable ko sa kanyang mga bisig. Basang-basa si Jako dahil sa ulan kaya inaya ko muna siyang sumilong sa garahe.

“Bakit hindi ka na umuwi kina Lola?” matamlay ang kanyang boses at malungkot ang ekspresyon ng kanyang mga mata.

Hindi ko alam ang itutugon. Hindi ko pwedeng sabihin na inasawa na ako ni Tito kaya hindi ko na magawang bumalik. Ang tanging naisagot ko na lamang ay ang pagtitig sa kanyang mga mata.

“Akala ko ba gagawa tayo ng paraan para sa isa’t isa? Pero noong araw na hinatid kita, ’yun na rin pala ang huling araw na makikita kita,” pilit itong humihingi ng sagot pero nanatiling tikom ang aking bibig.

“Chino, ayaw mo na ba sa akin?” Ramdam ko ang sakit sa bawat salitang binitawan niya.

“Jako, dito na ako titira kay Tito Diego.”

Napayuko ang binata at hinawi ang kanyang buhok. “Miss na miss na kita,” sambit nito at yumakap sa akin nang mahigpit. Tiningala ko ang kanyang mukha at nagtagpo ang aming mga titig.

Hindi ko ibig saktan ang damdamin ni Jako, pero maging ang nadarama ko kay Tito ay hindi ko pa maliwanag. Pumikit ako at hinalikan siya nang marahan sa labi. “Sorry,” bulong ko.

Tumitig siya sa akin at hinalikan ako sa noo. Ang kanyang labi ay unti-unting bumaba sa aking ilong hanggang sa maabot ang aking labi. Humigpit ang pagkakayakap sa akin ni Jako. Humawak ito sa magkabila kong pisngi at hinalikan ako nang marahas. Ang giniginaw niyang katawan ay unti-unting nag-init. Hindi ko magawang tumanggi sa labing minsan kong kinasanayan.

Gumanti ako ng halik at ikinawit ang aking mga kamay sa kanyang batok. Nag-espadahan ang aming mga dila kasabay ng palitan ng laway. Bumaba ang kanyang kamay at nilamas ang aking matambok na puwet sa loob ng boxers. Sapong-sapo niya ang pisngi nito dahil wala akong suot na underwear. Mabuti na lamang at may harang ang garahe kaya hindi kami kita mula sa labas.

Inangat ni Jako ang aking sando at sinipsip ang mapula kong mga utong. Napaungol ako sa sarap. Mabilis kong naipasok ang aking kamay sa loob ng kanyang shorts at jinakol ang kanyang burat. Humahabol siya ng hininga habang pinapapak ang aking dibdib. Ramdam ko ang paglabas ng precum sa ulo ng kanyang alaga.

Itinulak niya ang ulo ko pababa at napaluhod ako sa kanyang harapan. Inilabas ni Jako ang kanyang kargada at jinakol ito sa tapat ng aking mukha. Para akong asong ulol na uhaw na uhaw sa kanyang pagkalalaki. Dinuraan ko ito para mas lalong dumulas.

“Miss na miss na kita, Chino,” ani ng binata at ipinasok ang kanyang kahabaan sa aking bibig. Nirapido niya agad ito ng kantot. Ginawa niyang puke ang makipot kong bunganga habang tinatanggap ko ang malalakas niyang ulos kahit maduwal-duwal pa ako.

Magkasamang tsupa at jakol ang ginawa ko sa kanya. Kahit malamig ang panahon, pawis na pawis kaming dalawa. Humawak si Jako sa aking ulo at mas binilisan ang ritmo ng pagkadyot.

“Namiss mo ba ito?” mapang-akit kong tanong.

“Binabaliw mo ako sa sarap!” sagot niya. Ibinuka niya ang aking bibig at dinuraan ako bago muling humarurot sa loob ng bunganga ko.

Napatigil kaming dalawa nang biglang marinig ang boses ni Tito Diego.

“Chino!”

Ang nag-uumapaw na libog ay napalitan ng kaba at takot. Hindi pwedeng makita kami ni Tito sa ganitong lagay. Malilintikan ako. Palaging paalala ni Tito na burat niya lang ang pwede kong tikman. Mabilis kong iniluwa ang burat ni Jako at itinaas ang kanyang shorts.

“Pasensya na, Jako, pero kailangan mo nang umalis.” Mabilis ko siyang hinila sa gate.

“Chi, ano ba ang nangyayari?” puno ng katanungan ang kanyang mukha.

“Pangako, babawi ako sa iyo. Uuwi ako kay Lola sa katapusan,” paliwanag ko.

“Hihintayin kita,” ’yun na lamang ang lumabas sa kanyang bibig bago ko isinara ang gate, matapos ang isang huling halik.

Inabutan kong naghahain ng agahan si Tito Diego. “Saan ka galing?” tanong niya habang nagsasandok.

“Sa labas, Tito… nagpunta ako sa tindahan, bibili sana ako ng softdrinks,” nagdadalawang-isip kong sagot.

“Softdrinks? Ang aga pa para riyan. Ayaw mo bang gatas ko muna ang inumin mo ngayong umaga?” biro niya. Nginitian ko na lang siya. “Umupo ka na rito at sabay na tayong maligo pagkatapos kumain.”

Nang mabusog, nagpatulong si Tito sa pag-aayos ng mga halaman sa bakuran. Basang-basa kaming dalawa sa ulan. Walang damit pang-itaas si Tito kaya malaya kong nasisilayan ang hubog ng adonis niyang katawan. Ang boxers ko naman ay bakat na bakat ang puwet dahil sa pagkabasa.

Naramdaman ko ang mainit na pagdampi ng katawan ni Tito sa aking likod. Humalik ito sa aking pisngi at yumakap sa aking tiyan. Ikinukuskos niya ang kanyang pagkalalaki sa gitna ng aking puwet. Mahina akong umungol habang nakahawak sa sanga ng halaman.

“Gusto mo bang kantutin kita rito sa bakuran?” bulong niya. Marahas niyang hinalikan ang aking leeg at nilamas ang aking dibdib. Binitawan ko ang gunting at humarap sa kanya. Sinalubong ko ang kanyang mga labi at naglaplapan kami sa ilalim ng ulan.

Agad na ibinaba ni Tito ang aming mga boxers. Dinuraan niya ang kanyang mga daliri at dahan-dahang ipinasok sa aking lagusan.

“Ah, Tito… sige pa! Ipasok mo pa!”

“Gusto mo ito, baby?” panunukso niya habang sinasabisab ako ng halik. Isinagad ko ang sarili ko sa kanyang mga daliri, halos tumirik ang aking mata sa sensasyon.

“Napakalibog mo talagang puta ka!” aniya at pinabuka ang aking mga binti.

Umupo si Tito at nilantakan ang masikip kong butas. Kinain niya ito at dinila-dilaan habang ipinapasok ang daliri. “Tito, ang sarap! Sige pa! Kainin mo pa ako!” Hindi ko na alintana ang lakas ng aking boses dahil sa ingay ng ulan.

Muli niyang pinalo ang aking puwet at ibinaon ang galit na galit niyang burat sa loob ko. Malugod na tinanggap ng aking bukana ang kanyang kahabaan. Kantot-asawa ang ginawa ni Tito habang basang-basa kami sa ulan. Dahan-dahan niya akong kinantot habang naglalaban ang aming mga labi.

“Tito, bilisan mo pa, wasakin mo ako!” Kasabay ng pagbugso ng ulan ay ang pagbilis din ng kanyang pag-kadyot. Malakas ang aming mga ungol habang nauulol sa sarap ng isa’t isa. Hanggang sa maramdaman kong sumisikip ang pagkakayakap niya. Napakagat siya sa aking balikat.

“Heto na ako, baby ko! Ahhhhhhhhh!” Sigaw niya at ipinutok ang tamod sa loob ko.

Nang humupa ang libog, bigla kong naalala si Jako. May parte sa utak ko na nangungulila sa pagniniig namin kanina.

Miyerkules ng tanghali, nagtatanghalian kami ni Tito Diego sa loob ng kanyang maliit na opisina. Tinted ang mga bintana kaya hindi kami kita mula sa labas. Hindi nila alam na kanina lamang ay subo-subo ko ang kanyang burat.

“Chino, sa Biyernes magdadagat tayo kasama ang mga tauhan natin hanggang Linggo. Konting salo-salo lang,” masayang balita ni Tito.

Abot-tenga ang ngiti ko dahil matagal ko nang pangarap makaligo sa dagat. “Ibig sabihin ba nito ay kakantutin mo rin ako sa beach?”

Chapter 9

Ala-singko pa lang ng madaling araw ay nag-aapura na ang lahat sa pagbitbit ng mga pagkain at gamit na dadalhin sa outing ng talyer. Dalawang sasakyan ang gagamitin ng grupo. Si Diego at Chino ay sinamahan ng ibang mga trabahador sa kanilang pick-up truck, habang ang isang grupo naman na kinabibilangan nina Kael, Manuel, at Dante ay sa L300 nakasakay.

Apat na oras ang biyahe mula sa kanilang bayan patungo sa inupahang resort ni Diego. Nang makumpleto ang lahat, kaagad nilang binagtas ang daan.

Masayang magkasama ang malibog na magtiyuhin sa biyahe. Dahil halos tulog ang kanilang mga kasama, pasimple nilang hinihipuan ang isa’t isa. Tila ni isang araw ay hindi nila kayang hindi maglapat ang kanilang mga laway at maiinit na katawan.

Sa lumang L300 naman ay magkatabi sina Kael at Manuel. Sadyang hinarang ng binata ang kanyang travel bag sa hita ni Manuel upang malayang mahawakan ang burat nito nang hindi nakikita ng kanilang mga kasama. Ang tigang na si Manuel naman ay sarap na sarap sa pangmamanyak ni Kael. Pantasya niya ang ganitong mga tagpo—yung posibilidad na mahuli sila habang kinakasta ang isa’t isa; mas lalong pinatitindi nito ang kanyang libog.

“Meron ba tayong pwedeng mameryenda riyan? Tumutunog na ang tiyan ko,” tanong ni Dante mula sa harap ng sasakyan.

“Nako, Mang Dante, lahat ng pagkain ay nakalagay sa likod ng pick-up ni Boss,” sagot ni Kokoy, ang pinakabatang trabahador.

“Baka pwedeng huminto muna tayo sa malapit na kambingan. May alam akong masarap na kainan sa susunod na bayan,” suhestiyon ni Manuel. Sumang-ayon ang lahat, sabik na matikman ang kilalang Pinapaitan .

Nang tingnan ni Manuel si Kael, nakita niya itong nakayuko sa bag at nakahawak sa kanyang bibig. “Ayos ka lang ba?” tanong nito sabay akbay sa binata.

“Nahihilo ako,” matipid na sagot ni Kael. Humawak si Manuel sa likod ni Kael at dahan-dahan itong hinagod.

Dahil maraming tricycle na nakaparada sa daan, napilitan silang mag-park sa isang bakanteng lote sa kabilang gilid ng kalsada. Mabilis na nagsibabaan ang mga gutom na barako at naglakad papunta sa kambingan. Sina Manuel at Kael naman ay nagpahuli dahil nagpasama ang binata na sumuka sa gilid sa sobrang hilo.

Nang masigurado ni Kael na nakaalis na ang lahat, nakangisi itong tumingin kay Manuel. Sinalubong niya ng halik ang makapal na labi ng barako.

“Akala ko ba nahihilo at nasusuka ka?” nakangising tanong ni Manuel.

“Gusto lang kitang angkinin ngayon habang wala sila. Para na akong sasabog sa sobrang pagkalibog sa iyo,” mapanlokong bulong ng binata.

Sinapo ni Manuel ang puwetan ni Kael at nilamas-lamas ito. “Putangina mo, Kael. Hindi ka ba makapaghintay na sa tabing-dagat kita papaliguan ng tamod ko?” bulong ni Manuel sa tenga ng binata na ngayon ay nangangatog na ang mga tuhod. “Inipon ko ito para ipakain lahat sa iyo.”

“Pwede ko na bang tikman ang almusal ko?” pang-aakit ni Kael sabay pasok ng palad sa shorts ni Manuel. Nasapo agad ng kanyang kamay ang mainit at galit na pagkalalaki nito. Hinagod niya ito, dahilan upang mas lalong magdikit ang kanilang mga katawan.

“Lagot ka sa aking bata ka,” nakangising saad ni Manuel. Sinabunutan niya ang buhok ni Kael at pinabuka ang bibig nito. Inilabas ng binata ang kanyang dila at doon mabilis na dumura si Manuel. Parang asong ulol sa pagkalibog ang binata. Mabuti na lamang at may malaking puno na humaharang sa kamunduhang ginagawa nila.

Mabilis na binuhat ni Manuel si Kael papasok sa loob ng sasakyan. Doon ay isa-isa niyang inalis ang saplot ng binata hanggang sa masilayan ang kulay-rosas nitong bukana. Napakagat-labi siya at akma na sanang susungguban ang pwerta ni Kael nang biglang may dumaan sa gilid ng sasakyan.

Napahiga ang dalawa sa sahig ng sasakyan; mabuti na lamang at malawak ang espasyo nito. Tinakpan ni Kael ang bibig ni Manuel. Nakapatong ang hubo’t hubad niyang katawan sa katawan ng nakatatanda na tanging puting sando na lang ang suot. Ang burat nito ay unti-unting tumutusok sa bukana ni Kael.

“Kailangan nating bilisan, baka mahuli tayo rito,” bulong ni Manuel. “Hindi ba’t iyon naman ang gusto mo?” pang-aasar ni Kael. “Gago, tama na ang satsat… bumaliktad ka!” utos ni Manuel.

Ibinukaka ni Kael ang kanyang hita at inilapat ang bukana sa tapat ng bibig ni Manuel. Walang sinayang na oras ang barako at mabilis itong sinunggaban. Dinila-dilaan niya ang butas at pilit na nilabas-pasok ang dila sa loob.

Ang binata naman ay abala sa pagsubo sa matabang tarugo ni Manuel. Pinuno niya ito ng laway at ginalingan ang bawat pagtaas-baba ng kanyang bibig. Sinabayan niya pa ito ng mabilis na pagjajakol. Sa tuwing napapalakas ang ungol ng trabahador, babagalan niya ang ritmo at paglalaruan ang ulo nito.

Basang-basa sa pawis ang dalawa habang pinapaligaya ang isa’t isa. Walang kaalam-alam ang mga taong naglalakad sa labas sa kalaswaan na nangyayari sa loob ng munting sasakyan.

“Kantutin na kita, Kael,” utos ni Manuel. Umupo siya at isinandal ang mga braso sa bintana, dahilan upang masilayan ang mabuhok niyang kilikili na mas nagpatindi sa libog ni Kael.

Lumuhod muna si Kael at muling isinubo ang burat ni Manuel. Sinagad niya ito hanggang lalamunan. Humawak si Manuel sa ulo ng binata at walang awa itong binarurot. Halos mabilaukan ang binata sa sarap.

Nang puno na ng laway ang kargada, hudyat na para sakyan ito ni Kael. Dahan-dahan siyang umupo sa kandungan ni Manuel at itinapat ang bukana sa burat nito. Naglaplapan ang dalawa habang tagaktak ang pawis. Unti-unti niyang inupuan ang matigas na alaga ni Manuel. Sabay silang napaungol.

“Mmmm puta, ang sarap mo, Kael! Bibiyakin ko itong puke mo!” Kinagat ni Manuel ang utong ng binata kasabay ng pagsagad ng kanyang burat.

Patuloy ang dalawa sa paghahalikan habang nagtataas-baba si Kael sa kargada ni Manuel. Ginalingan niya ang pag-indayog upang mas baliwin ang barako.

“Masarap ba akong gumiling, Kuya Manuel?” tanong ni Kael at mas binilisan pa ang pag-indayog. Sinalubong naman ito ng bawat ulos ng barako.

“Bubuntisin kita, Kael!”

Nang marinig iyon, mas lalong naulol ang binata at mas ibinaon pa ang kahabaan ni Manuel sa loob niya. Halos tumirik ang kanyang mga mata.

“Ipuputok ko na lahat sa loob mong puta ka!”

Akmang tatayo ang binata dahil sa tindi ng sensasyon, ngunit hinawakan siya ni Manuel sa balikat at itinulak pabalik sa kanyang kandungan. Sumagad ang burat ng barako at doon pinakawalan ang sagana nitong gatas. Napaungol nang malakas si Manuel sa sarap na nakamit sa serbisyo ni Kael.

“Bakit ka nakasimangot? Hindi ka ba nasarapan?” tanong ni Manuel pagkatapos. “Paano ko ito lilinisan ngayon?” pabalang na tanong ni Kael. “Hayaan mo na muna ’yang tamod ko sa loob mo, sa resort mo na linisan,” pang-aamo nito sabay halik muli sa labi ni Kael.

Nagulat ang dalawa nang marinig ang tawanan ng kanilang mga kasamahan sa ’di kalayuan.

Chapter 10

Abala ang mga tauhan ni Diego sa pag-aayos ng mga kakainin. Inihaw nila ang mga sariwang isda na nabili sa dalampasigan, habang ang iba naman ay nagkakasiyahan sa videoke habang inuubos ang magkakapatong na case ng alak. Puro barako silang lahat dahil napagpasyahan ni Diego na huwag nang isama ang kanilang mga asawa upang malaya nilang ma-enjoy ang bakasyon.

Sa loob ng isang kubo, doon nag-kuwarto ang magtiyuhin. Sila lang ang umukupa rito; ang mga tauhan ay naghati sa dalawa pang malalawak na kubo. Nakatuon ang atensyon ni Chino sa pag-aayos ng damit nang bigla niyang maramdaman ang pagyakap ni Diego mula sa likod. Ibinaon ng barako ang kanyang ulo sa leeg ng binata at nasinghot ang bango nito. Hindi mawala ang ngiti sa mga labi ni Chino; para siyang kinukuryente sa tuwing dadampi ang bigote ng kanyang tiyuhin sa kanyang balat.

“Bilisan mo na riyan at mananghalian na tayo,” bulong ni Diego.

Humarap si Chino at ikinawit ang kanyang mga kamay sa batok ng barako. Kumagat siya sa kanyang labi at ngumiti nang mapanloko. “Ayaw mo bang ako muna ang lantakan mo?”

“Kanina mo pa ako inaakit sa sasakyan, baby. Hayaan mo at magdamag kitang pupunlaan ng tamod ko mamaya,” sagot ni Diego sabay lamas sa matambok na puwetan ng binata bago sila nagpalitan ng masiid na halik.

Sa ’di kalayuan naman, nakatambay sa duyan sina Manuel at Kael. Hindi pa rin inilalabas ng binata ang tamod na ipinunla sa kanya ng barako kanina sa L300. Dahil sa matatayog na puno at matataas na talahib, tago ang kanilang pwesto mula sa dalampasigan.

Bumaba ang kamay ni Kael sa matipunong dibdib ni Manuel. Nagkatitigan sila bago muling naglapat ang kanilang mga labi. Agad na sinapo ni Manuel ang puwetan ng binata, habang ang kamay naman ni Kael ay mabilis na humaplos sa loob ng shorts ng barako.

“Napakalibog mo talagang bata ka!” ani Manuel. Tumawa lang si Kael at ipinatong ang ulo sa dibdib ng lalaki.

“Tara na, sigurado akong luto na ang ulam. Tamod mo pa lang ang nakakain ko ngayong araw,” saad ni Kael. Ngunit bago sila umalis, nagtanong si Manuel kung napapansin ba ni Kael ang kilos ni Chino. “Pakiramdam ko, binabae rin siya. Sa tingin mo ba, magaling din siyang sumubo at magpakantot katulad mo?”

Nairita si Kael. “Pinagpapantasyahan mo ba ang kaibigan ko? Hindi pa ba sapat ang ginagawa natin?” Iniwan ni Kael ang barako sa duyan at naunang naglakad.

Nang mawala na ang sikat ng araw, tumambay ang magkaibigang Chino at Kael sa dalampasigan dala ang bola ng volleyball. Sa tabi ng kanilang cottage ay may grupo ng walong kalalakihan na naka-unipormeng pang-basketball—mga atletang putok na putok ang mga masel at barakong-barako ang dating.

“Bestfriend, ’yang mata mo, baka matunaw sila,” panunukso ni Kael. “Tigilan mo ako, Kael! Alam kong kanina ka pa naglalaway sa kanila,” sagot ni Chino.

Nagtama ang mata ni Chino at ng isang binata na may jersey number 24. Ngumiti ito at kumindat, dahilan upang mamula si Chino. Maya-maya, hinubad ng binata ang kanyang jersey, ipinatong sa balikat, at nilapitan ang magkaibigan upang makipaglaro.

Dahil sa init at pawis, naghubad na rin sina Chino at Kael. Ang kanilang makinis na balat at matatambok na puwet na bakat sa hapit na shorts ay naging sentro ng atensyon. Hindi alam ni Chino na sa ’di kalayuan, madilim ang paningin ni Tito Diego habang pinapanood siyang nakikipag-ngitian sa mga kalaro.

Matapos ang laro, nagpakilala ang binata. “Addy nga pala,” aniya habang inaalalayan si Chino. “Mag-iinuman kami mamaya, baka gusto niyong sumama?”

“Oo, pupunta kami!” mabilis na sagot ni Kael bago pa makatanggi si Chino.

Pagkakain ng hapunan, halos bagsak na ang mga tauhan ni Diego dahil sa aga ng inuman. Maging si Diego ay hilo na rin sa tama ng alak. Nang makapasok sila sa kubo, handa na sana si Chino na akitin ang tiyuhin, ngunit nadismaya siya nang marinig ang malakas na hilik nito. Bagsak na ang barako.

Eksaktong may kumatok sa pinto. Si Kael. “Ano pang itinatayo mo riyan? Kanina pa tayo hinihintay nina Addy.”

“Sigurado ka ba? Baka magalit si Tito Diego,” pag-aalinlangan ni Chino. “At bakit siya magagalit? Hindi ka naman niya syota para pagbawalan, ’di ba?” hirit ni Kael. Napatahimik si Chino at sumama na lang sa kaibigan.

Alas-nuwebe na ng gabi. Tanging ang cottage nina Addy na lang ang may ilaw sa dalampasigan. Naka-jersey shorts na lamang ang mga basketbolista, bakat ang kanilang mga kargada. Masaya ang inuman at kuwentuhan. Dahil sa kalasingan, hindi na napigilan ni Chino ang sarili—nakasandal na siya kay Addy habang ang kamay niya ay malayang nakahimas sa hita ng binata.

Nang mag-hatinggabi, nagpaalam ang ibang kasamahan. Ang natira na lamang ay sina Addy, Jake, Marko, at ang dalawang magkaibigan. Naubusan sila ng yelo.

“Bibili muna ako ng yelo para mainom pa natin itong dalawang bote,” ani Addy habang kinukuha ang susi ng motor. “Tara, Chino,” dugtong niya sabay tapik sa binata.

“Yelo ang bibilhin, hindi condom, ha!” panunukso ni Jake. Nagtawanan sila habang paalis ang dalawa.

Pagkaalis nina Addy at Chino, naiwan sina Kael, Jake, at Marko sa dilim. Hindi nag-aksaya ng panahon si Kael; dahan-dahan niyang hinimas ang mga burat ng dalawang basketbolistang katabi niya.

Chapter 11

Nang masigurong malayo na sina Addy at Chino, agad na sinunggaban ng halik ni Kael si Jake habang nagtataas-baba ang isa niyang kamay sa kargada ni Marco. Pinaghalong alak at libog ang nananalaytay sa katawan ng tatlo. Hindi nagtagal ay hinubad ng dalawang basketbolista ang kanilang mga shorts hanggang sa wala nang ni isang tela ang nakabalot sa kanilang matitipunong katawan.

Mas lalong naulol si Kael nang masilayan ang kanilang pigura—hulmado ang mga dibdib at bakat na bakat ang mga pandesal. Walang sinayang na oras ang binata; nilantakan niya ang katawan ng dalawa. Salitan niyang idinampi ang kanyang dila mula sa dibdib ni Jake pababa sa puson nito, bago lumipat kay Marco upang pagsilbihan ang naninigas nitong mga utong. Habang niroromansa sila ni Kael, sabay ring jinajakol ng dalawang barako ang kanilang mga sarili.

Sa kabilang banda ng dalampasigan, pagewang-gewang na naglalakad si Chino kaya inalalayan siya ni Addy sa likuran.

“Hindi ka ba naiinitan?” lasing na saad ni Chino sabay hubad ng t-shirt at tapon nito sa buhanginan.

“Anong ginagawa mo?” tanong ni Addy na palihim na tumatawa. Unang kita niya pa lang kay Chino ay naakit na siya sa makinis at maputi nitong kutis—dinaig pa ang mga dalaga sa kanilang bayan. Alam ni Addy na kahit ilang beses niya itong putukan sa loob ay hinding-hindi ito mabubuntis.

“Tara, langoy tayo!” aya ni Chino at ibinaba na rin ang kanyang shorts. Tumakbo siya sa dagat na tanging brief na lamang ang suot. Agad siyang sinundan ni Addy. Pagdating sa tubig, lalong nag-init ang atmospera nang itapon ni Chino ang kanyang brief, kaya tinanggal na rin ni Addy ang kanyang saplot.

“Ang sarap ng tubig, hindi gaanong malamig,” ani Addy sabay yakap sa nakatalikod na si Chino.

Nang maglapat ang kanilang mga katawan, napaungol si Chino. Ramdam niya ang matikas na dibdib ni Addy at ang galit na galit nitong pagkalalaki na kumukuskos sa kanyang lagusan.

“Mmmmmm…” ungol ni Chino habang gumigiling sa burat ni Addy. Ang kamay ng basketbolista ay lumipad sa dibdib ng binata, nilamas-lamas ito na parang suso habang pinapapak ang kanyang leeg.

“Kanina mo pa ako pinalilibog.” Hinarap ni Addy ang binata at siniil ng marahas na halik. Nilamutak niya ang magkabilang pisngi ng pwet ni Chino at ipinasok ang kanyang daliri sa puwerta nito. “Gagawin kitang syota ko ngayong gabi, basta magpapakantot ka sa akin,” bulong ni Addy.

Pumwesto ang dalawa sa likod ng isang bangka at doon inararo ni Addy ang mamula-mulang butas ni Chino.

Sa loob ng kubo, naalimpungatan si Diego. Parang binibiyak ang kanyang ulo sa sakit kaya tumayo siya upang maghanap ng tubig. Doon niya napansing wala sa kama si Chino. Nang makainom ng pain reliever, lumabas siya at saktong nakita si Manuel na nagtitimpla ng kape.

“Masakit din ba ang ulo mo?” tanong ni Diego. “Oo, Boss. Ang lakas ng baon nating alak,” sagot ng trabahador. “Napansin mo ba kung saan pumunta si Chino?” nag-aalalang tanong ng amo. “Paniguradong magkasama sila ni Kael. Wala rin siya sa kubo namin. Ang rinig ko, sasama raw sila sa mga binata sa kabilang cottage,” tugon ni Manuel. “Halika, samahan mo akong sunduin ang dalawa. Baka kung ano na ang nangyari sa kanila,” aya ni Diego.

Madilim na ang kapaligiran at tanging hampas ng alon ang maririnig. Halos mabitawan ni Manuel ang kanyang kape at nanlaki ang mga mata ni Diego sa nasilayan sa loob ng cottage: salitang sinusubo ni Kael ang burat ng dalawang binata. Parang asong ulol ang binata na sabik na sabik sa tamod.

Akmang aatras na sana ang dalawa sa pandidiri nang makita nilang paika-ikang naglalakad si Chino pabalik ng cottage habang kahawak-kamay si Addy.

“Chino!” sigaw ni Diego. Ang sigaw na iyon ay bumasag sa katahimikan ng gabi at nagpatigil maging sa abalang inaanak niyang sumusubo ng dalawang burat.

CHINO’S POV

Naging mailap sa akin si Tito Diego mula kagabi. Pagkabalik ko sa aming kubo ay hindi niya na ako kinausap; maging sa loob ng sasakyan ay malayo ang distansya niya sa akin. Masakit pa rin ang ulo ko kaya hindi ko pa ma-proseso ang lahat.

Nang huminto kami sa gasolinahan, nagpaiwan ako sa loob. Nakita ko kung paano iwasan ni Kael si Manuel; maging kay Tito Diego ay hindi siya makatingin nang tuwid. Siguro ay kinakain din siya ng hiya.

Sa tingin ko, tanging ang pagkakahawak lang ng kamay namin ni Addy ang nakita ni Tito Diego. Hindi niya dapat malaman ang nangyari sa likod ng bangka. Ipagluluto ko na lang siya mamaya para masuyo ang nagtatampo kong tiyuhin. Sabik na rin ako sa kanyang burat; mula nang magpunta kami sa dagat ay hindi ko na ito natikman.

Pinagmamasdan ko sila nang biglang tumunog ang cellphone ni Tito. Dahil wala siya, pasimple ko itong dinampot.

 Ana:

Sa makalawa ay babalik na ako ng San Luis. I miss you, asawa ko.

Nagsalubong ang kilay ko. Buhay pa pala si Tita Ana? Ang akala ko ay huling-huli na silang magkakalabuan. Hindi siya pwedeng bumalik. Kailangan ko nang tuluyang maging asawa si Tito Diego.

Muli kong kinuha ang cellphone at mabilis na binura ang mensahe.

Chapter 12

Chino’s POV

Mahigit isang linggo ko ring sinuyo si Tito Diego bago ko tuluyang nakuha ang kanyang loob. Seloso pa pala ang aking tiyuhin. Ang ipinaliwanag ko na lang ay bumili lang kami ni Addy ng yelo at paika-ika akong maglakad dahil natumba ako sa kalasingan, kaya kinailangan kong humawak sa kanya.

Mabuti na lamang at naniwala siya. Wala rin naman akong balak umamin dahil sa maikling panahon na magkasama kami ni Tito Diego, nahulog na rin talaga ang loob ko sa kanya. Mahal ko na siya at ang gabing iyon sa dagat ay isa lamang pagkakamaling hindi ko na balak ulitin.

Rapidong kantot ang nakuha ko nang magbati kami. Tila sa pagniniig na iyon niya inilabas lahat ng galit at pananabik sa akin. Tinanggap ko ang bawat malalakas niyang ulos; parang mawawasak ang puwerta ko ng gabing iyon. Tatlong beses niya akong pinutukan sa loob at doon lamang bumalik ang kanyang ngiti.

Isang hapon, laking gulat namin nang makitang bukas ang main door ng bahay. Nagkatinginan kami ni Tito, nakakunot ang noo. Dahan-dahan kaming pumasok at nang hawiin ni Tito ang kurtina, nagtama ang mga mata nila ng isang binata na nakaupo sa sofa.

“Pa!” tawag ng binata.

“Antonio?” Natuwa si Tito Diego at agad lumapit. “Akala ko kung sino nang magnanakaw ang nanloob dito. Hindi ka man lang nagsabi na darating ka.”

“Gusto ko kayong i-surprise, Pa,” sagot nito.

Napako ang mga mata ko sa nakabukol sa kanyang boxer shorts. Ang laki nito at mukhang mataba. Hapit na hapit din ang itim niyang sando sa maskulado niyang katawan, lalo na ang dibdib na para bang puputok na sa tela. Kumpara kay Tito Diego, may kaputian ang binata. Makapal ang labi at kilay nito, at naka-army cut.

Kumislot ang aking butas habang pinagmamasdan siya, ngunit pilit ko itong iwinaksi. Ayaw ko nang pagtaksilan pa si Tito Diego. Siya si Kuya Antonio, o Tonyo, ang anak ni Tito na pumasok sa Philippine Military Academy.

“Si Chino nga pala, pinsan mo. Dito na siya nakatira,” pakilala ni Tito. “Hello po, Kuya Antonio,” ngiti ko. “Tonyo na lang!” magiliw niyang sagot.

Nananalaytay talaga sa dugo namin ang kaguwapuhan at kasarapan ng katawan. At higit sa lahat, ang walang kapantay na kalibugan. Mabuti na lamang at palasimba si Lola Amor; siya na lang ang hihingi ng tawad sa ngalan ng aming angkan.

Nang maghapunan, palutang-lutang ang isip ko habang nakikinig sa kwentuhan ng mag-ama.

“Chi, sa kwarto ko ka na muna matulog at gagamitin ni Tonyo ang kwarto niya,” ani Tito Diego sabay kindat sa akin nang hindi nakatingin ang anak.

“Dito na lang po ako sa sala, Tito. Sanay naman akong matulog sa sofa,” sagot ko sa kaba.

“Pwede ka namang tumabi na lang sa akin, Chino. Malakas nga lang akong humilik,” biro ni Tonyo sabay tawa. Nagsalubong ang kilay ni Tito Diego at tinitigan lamang ako.

Pagkatapos magligpit, inayos ko na ang aking higaan. Patay na ang mga ilaw at tanging liwanag mula sa TV ang natitira sa sala. Lumabas ng banyo si Tito Diego na nakatapis lamang. Katakam-takam ang kanyang anyo habang pinupunasan ang basang katawan.

“Sigurado ka bang dito ka matutulog? Tabihan mo na ako sa kwarto para madeposituhan ko ng tamod ’yang puke mo,” pang-aakit niya sabay upo sa sofa.

“Tito, baka mahuli tayo ni Kuya Tonyo,” mahina kong tugon.

Isinandal ni Tito ang braso sa sofa, dahilan upang masilayan ko ang mabuhok niyang kilikili. Pinipilit kong kumalma kahit sinisidlan na ako ng init. Hinila niya ako papalapit at marahas na hinalikan ang aking leeg.

“Tito… mmmm,” ungol ko habang hinahaplos ang kanyang dibdib. Inalis ko ang buhol ng kanyang tuwalya at parang spring na lumantad ang kanyang matigas at matabang burat. Hinawakan ko ang kanyang tarugo at dahan-dahang i-jinakol.

“Isubo mo, Chino,” utos ni Tito.

Paluhod na ako nang biglang marinig namin ang boses ni Tonyo na tinatawag ang kanyang tatay. Mabilis na isinara ni Tito ang kanyang tapis at tumayo, ngunit humalik muna siya nang matamis sa akin bago lumakad palayo.

Dahil mainit ang panahon, dumiretso ako sa banyo upang maligo. Hindi ko na isinarado ang pinto dahil akala ko ay tulog na ang lahat. Habang nagsasabon, hindi ko napigilang ipasok ang aking hintuturo sa aking butas. Napaungol ako nang malakas habang ini-imagine na burat iyon ni Tito Diego. Itinungtong ko pa ang aking paa sa inidoro para mas mabaon ang aking daliri.

“Chino?”

Parang humiwalay ang kaluluwa ko nang marinig ang boses ni Tonyo.

“Kuya?” mabilis akong umayos ng tayo, nanlalaki ang mga mata sa huli.

“Pwede bang sumabay nang maligo? Hindi ko na kaya ang init,” wika niya at tuloy-tuloy na pumasok. “Pare-pareho naman tayong lalaki, ’di ba?” dugtong niya sabay kindat at hubad ng sando.

Mabilis akong nagbanlaw, pilit na umiiwas ng tingin. “Chino, naiilang ka ba?” tanong niya sa seryosong tono.

“Hindi po, Kuya,” sagot ko sabay harap sa kanya. Halos mapanganga ako.

Ang pagkakahulma ng kanyang dibdib at abs ay parang inukit ng isang dalubhasa. Namumutok ang mga ugat sa kanyang braso. Nang bumaba ang tingin ko, nakita ko ang malaking sawa na nakabitin—sa tantya ko ay nasa anim na pulgada na kahit tulog pa. Wala itong kahit anong hibla ng buhok.

“Dito ang tingin, Chino,” itinaas niya ang aking baba at nagtagpo ang aming mga mata. “Sa kampo, sabay-sabay kaming naliligong hubo’t hubad.”

“Normal lang ba ’yun, Kuya Tonyo?”

“Oo naman,” sagot niya at bumaba ang kanyang mga kamay sa aking baywang. Hinimas niya ito at inilapit ang labi sa aking tenga. Nakikiliti ako sa kanyang mga patubong balbas.

“Eh, ’yung ginagawa mo kanina pagpasok ko… normal lang ba ’yun?” bulong niya sa mapang-akit na tono.

Chapter 13

Chino’s POV

Nang magharap kaming tatlo sa hapag upang mag-almusal ay hindi ako makatingin nang diretso kay Kuya Tonyo. Mula nang tanungin niya ako sa loob ng banyo kagabi ay dali-dali kong kinuha ang aking tuwalya at iniwan siya roon. Ganoon pa rin naman ang pakikitungo niya sa akin; walang bahid ng pagkailang o pagkamuhi kahit pa nahuli niya akong nilalaro ang sarili ko sa gitna ng gabi.

Nang matapos kumain, dumiretso na kami ni Tito Diego sa talyer habang si Kuya Tonyo naman ay pumunta sa kanyang mga kabarkada. Tahimik lang ako sa sasakyan habang binabagtas namin ang daan.

“Ayos ka lang ba? Nakatulog ka ba nang maayos?” tanong ni Tito Diego sabay patong ng kanyang kamay sa aking hita. Tumango lamang ako at nginitian siya. “Ikaw muna ang bantay sa opisina mamaya dahil kikitain ko ang supplier ng gulong sa kabilang bayan,” dugtong niya.

Nanlumo ako. Akala ko ay masosolo ko si Tito sa buong araw. Pinungayan ko ang aking mga mata, ipinaparamdam na malungkot ako na aalis siya.

“Babawi ako pagbalik ko mamaya. Sa kwarto ko na ikaw matulog,” pang-amo niya sa akin.

Kinuha ko ang kanyang kamay at isinubo ang kanyang gitnang daliri. Dinilaan ko ito na parang lollipop—nilabas-pasok sa bibig ko na parang tunay na burat. “Masarap ba, Tito?” Nagpakawala ako ng mahinang ungol at nakita ko kung paano dapuan ng libog ang aking tiyuhin.

Binuksan niya ang zipper ng kanyang pantalon at doon inilagay ang aking kamay. I-jinakol ko ang kanyang kargada habang siya ay nakatutok sa pagmamaneho hanggang sa hindi ko na natiis at isinubo na ang kanyang kahabaan. Naduwal ako nang tumama ang kanyang mahabang pagkalalaki sa aking lalamunan, ngunit patuloy ko itong pinasabik gamit ang dila ko.

Mabuti na lamang at kasama ko si Kael kaya naging mabilis ang oras sa talyer. “Kumusta naman kayo ni Kuya Manuel? Hindi pa rin ba kayo nag-uusap?” tanong ko habang kumakain kami ng isaw.

“Hindi na mula noong gabing iyon. Nahihiya pa rin ako na nahuli niya ako sa ganoong akto… lalo na kay Ninong Diego,” balisang sagot ni Kael. “Pero ito ang chika ko! Naalala mo ba noong nag-deliver kami ni Mang Dante ng tools sa kabilang baryo?”

“Pokpok ka! Anong nangyari?”

“Ipinasubo niya sa akin ang kanyang burat at kinantot niya ako sa loob ng truck!” bulong ni Kael habang mahina kaming nagtilian. “Ang sarap niyang kumadyot, bestfriend! Buong pwersa! Tapos gusto niya raw akong gawing asawa.”

Nang makauwi kami ni Tito, nadatnan naming natutulog sa sala si Kuya Tonyo. Nakahubad-baro ito at nakaunan sa kanyang mga kamay. Napako ang mga mata ko sa kilikili niyang walang buhok—maputi ito at parang amoy-baby. May boses na bumubulong sa akin na dilaan ito.

“Nandito na pala kayo,” ani Tonyo habang kinukusot ang kanyang mga mata. Sinabi niya kay Tito na wala ang mga kabarkada niya kaya nagpaiwan na lang siya.

“Sakto. Chi, kunin mo ’yung kahon sa likod ng sasakyan. Nagbigay ng mga imported na alak ’yung supplier kanina,” ani Tito.

Nang matapos maghapunan, inayos namin ang mesa sa bakuran. Sa ilalim ng kahel na mga ilaw at liwanag ng buwan, nagsimula ang aming inuman. Noong una ay kabado ako dahil alam kong nag-iiba ang anyo ko kapag may tama ng alak, ngunit napapayag din ako ng dalawa.

Matapos ang isang bote, lahat kami ay tinamaan na. Patuloy sa kwentuhan si Tito Diego habang si Kuya Tonyo naman ay namumula na sa kalasingan.

“Ikaw ba, Chino, may pinopormahan ka na bang dalaga rito sa San Luis?” tanong ni Tonyo. Halos maibuga ko ang alak sa bibig ko. “Wala, Kuya. Pokus lang ako sa talyer at kay Tito Diego… na kasa-kasama niya rito sa bahay,” palusot ko.

Nang pumasok si Tito Diego sa loob para umihi, lumapit sa akin si Kuya Tonyo. “Alam mo ba, sa loob ng kampo, kapag inaabutan kami ng libog… kami-kami na lang ang nagpapaligaya sa isa’t isa,” bulong niya sa tenga ko. Ang init ng kanyang hininga.

“Talaga ba, Kuya? Edi nasubukan mo nang kumasta ng lalaki?” matapang kong tanong dahil sa impluwensya ng alak.

“Secret,” bulong niya sabay ngisi.

“Ano nga? Nakita mo na nga akong ginagawa ’yun sa banyo kagabi, eh,” sagot ko sabay tawa. Hinawakan ko ang nakaumbok niyang alaga sa kanyang shorts. Akmang aatras siya nang hilahin ko siya palapit at laplapin nang marahas.

“Malandi kang bakla ka,” saad niya habang sinasabunutan ang aking buhok. Inilabas ko ang kanyang kargada at inamoy-amoy ang kanyang pagkalalaki. Dinilaan ko ang kanyang maputing burat bago lumipat sa kanyang kilikili—nilanghap ko ang amoy-lalaki niyang bango.

Biglang narinig namin ang boses ni Tito. “Chino! Tonyo! Anong kagaguhan ang ginagawa niyo?”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Lumapit si Tito Diego at tinitigan kaming dalawa. “Ganoon ka ba kasakim sa burat, Chino? Puwes, pagsilbihan mo kaming mag-ama,” wika niya at hinubad ang kanyang shorts.

Binuhat ako ni Tito Diego papunta sa papag na kawayan sa bakuran. Umupo roon si Kuya Tonyo at itinapat ang kanyang burat sa mukha ko. Samantala, inangat naman ni Tito ang aking puwet at pinaghahampas ito nang sunod-sunod.

Napaungol ako nang malakas. Dinuraan ni Tito ang aking tumbong at ipinasok ang kanyang mga daliri. Namilipit ako sa sakit ngunit hirap magsalita dahil may nakabaon na burat sa aking bunganga.

Nang masiguradong handa na ang aking butas, sinimulang pasukin ni Tito Diego ang aking puke. Rapido niya akong kinantot habang ang kanyang anak ay walang-awa ring kinakasta ang aking masikip na bunganga. Sabay nilang winawasak ang aking mga lagusan.

Nang magsawa, nagpalit sila ng pwesto. Isinubo ko ang burat ni Tito habang kantot-kriminal naman akong nilalaspag ng kanyang anak. Nagpaubaya ako sa kanilang mag-tatay. Nilabasan sila sa loob ko; nilunok ko ang tamod ni Tito at hinayaan ang kay Tonyo sa loob ng aking butas.

Kaming tatlo ay magkakatabing nakatulog sa ibabaw ng papag. Pinagitnaan ako ng dalawang barako na nakayakap sa maliit kong katawan. Walang kasing-sarap ang maging parusan ng mag-amang ito.

Chapter 14

Chino’s POV

Naalimpungatan ako nang marinig ang boses ng isang babae sa harapang bahagi ng bahay. Iminulat ko ang aking mata at nasilayan ang mag-amang nakayakap sa aking katawan. Hubo’t hubad kaming nakabalandra sa maliit na papag sa munting hardin ng bahay.

“Tito Diego,” wika ko. Malalim ang pagkakatulog nito kaya marahan kong tinapik ang kanyang dibdib. Napakagwapo ng aking tiyuhin kahit na tulog. Kahit araw-araw kong nararanasan na gumising sa tabi niya ay hindi ko ito pagsasawaan.

“Bakit?” mahinang sagot nito at isinubsob ang mukha sa aking leeg. Napabalikwas ako nang maramdaman ko ang kanyang patubong balbas sa aking balat. Ang kanyang burat na sakto sa butas ko ay unti-unti na ring nabubuhay.

“Tito, nakikiliti ako!” pag-iwas ko at umusog kay Kuya Tonyo. Bahagya itong nagising at tumitig sa amin ng kanyang ama. Hindi ko mabasa kung ano ang kanyang iniisip, ngunit nang ipinikit ulit niya ang kanyang mga mata at yumakap muli sa akin, napagtanto ko na hindi niya pinagsisihan ang nangyari kagabi.

“Diego!” sigaw muli ng babae sa labas.

Parang nahimasmasan ang dalawang barako sa tabi ko at matulin na bumangon mula sa aming higaan.

“Ana?” saad ni Tito Diego at agad na isinuot ang kanyang damit. “Magbihis na kayong dalawa,” utos nito sa amin ni Kuya Tonyo.

“Anong ginagawa ni Mama rito?” tanong niya sa kanyang ama na agad nang tumungo sa gate ng bahay.

Nasa sofa kaming dalawa ni Kuya Tonyo habang pinapakinggan ang sigawan ng mag-asawa sa kusina.

“Ano pa bang kailangan kong gawin para pabalikin mo ulit ako sa buhay mo?” sigaw ni Tita Ana kay Tito.

“Wala ka nang kailangang gawin pa, tapos na tayo, Ana,” sagot naman ni Tito.

“Hayaan mo akong ipakita sa iyo na totoong nagbago na ako! Hayaan mo akong mahalin ka ulit,” pagmamakaawa ng babae. “Kahit konti lang, hayaan mo akong bumawi sa iyo at patunayan ulit na karapat-dapat akong mahalin mo,” dugtong pa nito.

“Pasensyahan tayo, Ana, hindi lang kita isang beses nahuli. At ang huli pa, sa kumpare ko talaga. Hindi ko alam kung saan mo nakukuha ang kakapalan ng mukha mo. May lakas ng loob ka pa talagang bumalik?” bulyaw ni Tito.

Ang akala ko ay nag-aayos lamang ng papeles si Tita Ana sa lungsod, pero pinagtatakpan lang pala ito ni Tito sa nagawa niyang kasalanan.

“Bakit, may iba ka na bang kinikita?” sigaw ng galit na babae. Lumayo ng tingin si Tito at hindi nagsalita. Ibinato ni Tita Ana ang hawak na baso sa pader na siyang ikinagulat namin ni Kuya Tonyo.

“Bakit hindi ka makapagsalita? Umamin ka, Diego! May iba ka na bang kinikita kaya ayaw mo na akong tanggapin sa buhay mo?” Histerikal itong sumigaw at hinampas-hampas ang dibdib ng kanyang dating asawa.

“Pasensya ka na, ganyan talaga silang dalawa,” ani ni Kuya Tonyo.

“Ayos ka lang ba, Kuya?” tanong ko naman.

“Sanay na ako. Tara na muna sa kwarto, hayaan na natin silang mag-usap diyan,” suhestiyon niya.

Bakas sa kanyang mga mata ang pagkainis sa kanyang mga magulang, pero kitang-kita rin dito na sanay na siya sa ganitong mga kaganapan sa kanilang bahay. Sa loob ng kwarto ay humiga kaming dalawa sa kanyang kama at tumitig sa kisame.

“Siguro ay aagahan ko na lang ang pagbabalik sa kampo. Hindi rin ako makakabakasyon nang maayos kung nandito si Mama,” saad ni Kuya Tonyo.

“Hindi ba kayo close?” pang-uusisa ko.

“Hindi,” matipid niyang sagot. “Alam mo bang hindi ko tunay na ama si Papa?” dugtong niya. Para akong naputulan ng hininga sa kanyang sinabi, pero pinili ko pa ring tumitig lamang sa pader at huwag magsalita.

“Anak ako ni Mama sa ibang lalaki at pinaako niya lang ako kay Papa dahil ikakasal na sila nang umamin si Mama na nagdadalang-tao siya sa ibang lalaki. Pero kahit ganoon ay hindi naging iba ang trato sa akin ni Papa. Minahal niya pa rin ako nang buong-buo. Mas ramdam ko pa ang pagpapakamagulang niya kaysa sa sarili kong ina.”

Nabigla ako sa kanyang sinabi. Humarap ako sa kanyang mukha at idinantay ang aking kamay sa kanyang matipunong dibdib. Siya naman ay yumakap sa akin pabalik, niyapos ang aking likod at hinawi ang aking buhok.

“Chi,” banggit ni Kuya Tonyo sa aking pangalan. Tumingala ako sa kanya at nagtama ang aming mga mata. “Pwede mo ba akong pagsilbihan bago ako bumalik sa kampo?” Maamo ang mga mata nito at may pang-aakit sa kung paano siya magsalita.

Hindi na ako sumagot at sa halip ay siniil ko siya ng isang marahas na halik. Sa kabilang silid ay naririnig ko pa rin ang kalabog ng mga gamit at ang walang humpay na sumbatan nina Tito Diego at Tita Ana, pero tila nawala ang lahat ng ingay nang magsimulang gumapang ang mga kamay ni Kuya Tonyo sa loob ng aking shorts.

Hinubad niya ang aking sando at agad na nilantakan ang aking mga utong. Napaungol ako nang malakas, isang ungol na pilit kong pinapatay sa aking lalamunan dahil baka marinig kami sa labas. Pero parang mas lalong ginaganahan si Kuya Tonyo sa tuwing pinipigil ko ang aking sarili. Binuhat niya ako at inihiga nang maayos sa kama.

“Gusto kitang ibaon sa alaala ko, Chino,” bulong niya habang dahan-dahang ibinababa ang kanyang boxers. Lumantad ang kanyang mataba at galit na galit na pagkalalaki. Kahit nakakarinig ako ng sigaw ni Tita Ana sa labas, mas nangibabaw ang libog na nararamdaman ko para sa lalaking nasa ibabaw ko ngayon.

Mabilis akong lumuhod at isinubo ang kanyang burat. Dinila-dilaan ko ang bawat ugat nito hanggang sa pinakaulo. Ramdam ko ang pagpitik nito sa loob ng aking bibig. Sinabayan ni Kuya Tonyo ang bawat sipsip ko ng marahas na kadyot sa aking bunganga. Halos mabulunan ako pero hindi niya ako tinigilan. Hinawakan niya ang aking buhok at binarurot ang aking bibig habang sa labas ay naririnig namin ang pag-iyak ni Tita Ana.

Nang mapuno ng laway ang kanyang kargada, pinatuwad niya ako sa kama. Idinikit niya ang kanyang matikas na katawan sa aking likuran. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking leeg.

“Ah… Kuya Tonyo, sige pa…” ungol ko nang maramdaman ko ang ulo ng kanyang burat na pilit pumapasok sa aking masikip na butas.

Isang mabilis na baon ang ginawa niya na nagpaarko sa aking likod. Napakagat ako sa unan upang hindi makagawa ng malakas na ingay. Ramdam ko ang bawat ulos ni Kuya Tonyo-mabilis, malakas, at walang preno. Parang sa bawat kadyot niya ay gusto niyang burahin ang lahat ng sakit na nararamdaman niya para sa kanyang ina.

“Puta, Chino… ang sarap mo!” bulong niya habang nirarapido ang aking bukana. Mas lalong bumilis ang kanyang ritmo kasabay ng malalakas na kalabog mula sa kusina. Para kaming nakikipagpaligsahan sa ingay ng nag-aaway na mag-asawa. Pinaghahampas niya ang aking puwet habang walang awang kinakasta ang aking lagusan.

Nang maramdaman kong malapit na siyang labasan, lalong hinigpitan ni Kuya Tonyo ang pagkakayakap sa akin. Isinagad niya nang husto ang kanyang burat at doon pinawalan ang masaganang tamod sa loob ko. Napasubsob ako sa unan, habol ang hininga habang ramdam ko ang pagtibok-tibok ng kanyang alaga sa kaloob-looban ko.

Nag-ayos kami ng sarili nang marinig naming tumahimik na sa labas. Paglabas namin ng kwarto, nakita namin si Tito Diego na nakaupo sa sala, sapo ang kanyang ulo. Si Tita Ana naman ay wala na roon.

“Chino,” tawag ni Tito sa akin. “Bumalik ka muna sa bahay ng Lola mo. Ayaw kong madamay ka sa gulo rito habang hindi pa umaalis ang Tita Ana mo.”

Masakit man, tumango ako. Kinuha ko ang aking mga gamit at hinatid ako ni Tito Diego pabalik sa bayan. Pagdating ko sa bahay ni Lola, ang unang sumalubong sa akin sa tapat ng gate ay si Jako.

Bakas sa mukha ni Jako ang pagtatampo. Nakasandal siya sa kanyang motor, nakatingin sa malayo.

“Andito ka pala,” matipid niyang saad.

“Jako, pasensya ka na kung hindi ako nakapagparamdam,” pakiusap ko.

“Ayos lang. Nga pala, luluwas na ako sa kabilang bayan bukas. Doon na ako mag-aaral,” aniya na tila may pait sa bawat salita.

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Magkakasunod ang pamamaalam na nararanasan ko. Gusto kong bawiin ang oras na hindi kami nagkasama. Habang sakay ako ng motor kanina ay nakita ko ang perya malapit sa munisipyo. Kailangan kong gumawa ng paraan upang makasama siya kahit sa maliit na panahon lamang.

“Jako, tara sa perya mamaya? Huling gabi mo na rito, baka pwedeng lumabas muna tayo?” aya ko sa kanya. Tumango lamang siya.

Kinagabihan, makulay ang buong bayan dahil sa perya. Maraming tao, maingay, at puno ng tawanan. Pero sa amin ni Jako, tila may sarili kaming mundo. Sumakay kami sa iba’t ibang rides, kumain ng cotton candy, at nagtawanan na parang walang problemang kinakaharap.

Kita ko sa mga mata ni Jako ang kasiyahan. Para siyang bata na aliw na aliw sa kanyang mga nakikita. Hindi ko maikukubli na kinikilig ako sa tuwing magtatama ang aming mga mata at ngingiti ito nang napakatamis, at sa tuwing nakahawak ito sa aking baywang habang kami ay naglalakad. Para akong isang syota na alagang-alaga ng kanyang nobyo.

Sa totoo lang ay ganitong klaseng kwento ng pag-ibig lang naman ang aking gusto, pero ewan ko ba kung bakit palagi akong napupunta sa mga kwentong delikado. Sa sandaling oras ay halos limot ko ang mga problemang kinakaharap ko ngayon.

Nang sumakay kami sa Ferris Wheel, tumigil ito sa pinakamataas na bahagi. Tanaw namin ang buong ningning ng San Luis. Doon, sa ilalim ng mga bituin, parang bumagal ang lahat. Lumingon sa akin si Jako, hinawakan ang aking pisngi, at siniil ako ng isang matamis na halik. Hindi ito katulad ng mga halik ni Tito Diego o Kuya Tonyo na puno ng pagnanasa. Ang halik ni Jako ay puno ng pangungulila at pag-ibig. Pinagsaluhan namin ang sandaling iyon habang dahan-dahang umiikot ang Ferris Wheel.

“Masaya akong nakilala kita,” bulong ni Jako.

Kinabukasan, maaga kaming nagtungo sa bus station. Bitbit ni Jako ang kanyang bag, handa na sa panibagong simula.

“Mag-iingat ka roon, Jako,” tipid kong sabi.

“Ikaw din, Chino. Hihintayin kita,” sagot niya bago sumampa sa bus.

“Wala ka na bang nakalimutan?” tanong ko sa kanya habang pinipilit na ngumiti. Inilahad niya ang kanyang kamay at akmang naghihintay na yakapin ko siya. Nanigas ako sa aking kinatatayuan at hindi alam ang aking gagawin.

Gusto ko siyang yakapin nang mahigpit, gusto kong umiyak at sabihing huwag na siyang umalis, pero pinilit kong maging matapang. Umiling ako at dahan-dahang umatras. Hinahabol ang aking hininga, tumalikod ako at naglakad na palayo. Naiwan si Jako na may kuwestiyon sa mukha.

Pinagkaitan ko siya ng yakap dahil alam ko sa sarili ko, sa oras na madampi ang balat ko sa kanya at maramdaman ang init ng kanyang katawan ay bubuhos na lahat ng bigat at luha na kinikimkim ko.

Mula sa malayo ay pinanood ko ang pag-alis ng bus hanggang sa maging tuldok na lamang ito sa malayo. Pag-uwi ko sa bahay, nadatnan ko si Lola Amor na nakaupo sa sala, tahimik na nagdadasal. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.

“Apo…” tawag niya.

Doon na bumigay ang lahat ng pinipigil ko. Patakbo akong lumapit kay Lola at niyakap siya nang napakahigpit. Humagulgol ako sa kanyang balikat, ibinubuhos ang lahat ng sakit, kalituhan, at pangungulila na kanina ko pa dala-dala. Hindi ako makapagsalita, hindi ko masabi ang tunay na dahilan, pero sapat na ang init ng yakap ni Lola upang maramdaman kong sa gitna ng lahat ng gulo, mayroon pa ring tatanggap sa akin.

Chapter 15

Chino’s POV

Ilang gabi na ang lumipas pero tila nakaukit pa rin sa aking balat ang bawat haplos nina Tito Diego at Kuya Tonyo. Mahirap tanggapin na mula sa init ng kanilang mga bisig ay nauwi ako rito sa malamig at tahimik na silid ko sa bahay ni Lola Amor. Sinusubukan kong itulog ang pangungulila, pero tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, ang pamilyar na amoy ng talyer at ang bango ng pawis ni Tito Diego ang nanunuot sa aking ilong.

Habang nagdurusa ako sa pangungulila, lingid sa aking kaalaman na isang mas malaking bagyo ang namumuo sa talyer.

“Diego, huwag mo akong talikuran habang kinakausap kita!” sigaw ni Tita Ana na umalingawngaw sa buong talyer.

Bitbit ni Diego ang isang mabigat na turnilyo habang matalim ang tingin sa makinang kinukumpuni. Hindi niya man lang tinapunan ng tingin ang babaeng kanina pa nagwawala sa likuran niya. Ang mga trabahador na sina Dante at Manuel ay pasimpleng nag-iiwas ng tingin, kunwari ay abala pero ang totoo ay nakikinig sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng mag-asawa.

“Wala na tayong dapat pag-usapan, Ana. Inihahanda na ng abogado ko ang mga papel para sa annulment. Pirma mo na lang ang kailangan,” baritono at malamig na sagot ni Tito.

“Annulment? Pagkatapos ng lahat? Diego, nagkamali ako, inaamin ko! Pero tao lang ako, natukso ako dahil palagi kang wala!” pagmamakaawa ni Ana habang sinusubukang hawakan ang braso ni Tito.

Mabilis na iniwas ni Tito ang kanyang braso na tila ba nandidiri sa dampi ng balat ng asawa. “Natukso? Isang beses lang ba, Ana? Nahuli kita sa sarili nating kama kasama ang kumpare ko! Hindi mo lang ako niloko, binaboy mo ang bahay na pinaghirapan ko. Umalis ka na bago ko pa makalimutang babae ka at baka kung ano ang magawa ko sa iyo.”

Humagulgol si Ana, isang iyak na puno ng desperasyon at poot. Pero sa isang sulok, may isang pares ng mga mata ang kanina pa nagmamasid na may halong tuwa. Si Mutya. Nakasandal siya sa pintuan ng stock room, dahan-dahang hinihipan ang kanyang bagong pinturang kuko.

Nang makitid ang pasensya ni Diego at pumasok sa opisina, nilapitan ni Mutya ang kanyang kapatid.

“Ate, itigil mo na ’yang pagluhod mo. Nakakahiya ka sa mga trabahador,” ani Mutya habang nakataas ang kilay.

“Anong gusto mong gawin ko, Mutya? Mawawala sa akin ang lahat! Ang yaman ni Diego, ang bahay na ito!” bulyaw ni Ana.

“Kahit maglupasay ka pa riyan, hindi ka na babalikan ni Diego. Alam mo ba kung bakit?” lumapit si Mutya at bumulong sa tenga ng kanyang kapatid. “Hindi babae ang ipinalit niya sa iyo. Lalaki, Ate. At hindi lang kung sinong lalaki… ang sarili niyang pamangkin na si Chino. Sa palagay ko lang naman.”

Matagal nang kinukutuban si Mutya; hindi lang siya makahanap ng tamang tiyempo upang mahuli nang harapan ang dalawa.

Para namang nabuhusan ng yelo si Ana. Natigil ang kanyang pag-iyak at nanlaki ang mga mata. “Anong… anong kalaswaan ang sinasabi mo? Pamangkin niya ’yun! Kadiri, Mutya! Napaka-imposible!”

“Imposible?” napahagalpak ng tawa si Mutya. “Ate, bulag ka ba o sadyang tanga lang? Nakita ko kung paano sila magtinginan sa talyer. Nakita ko kung paano landiin ng batang ’yan si Diego sa loob ng opisina.”

Hindi man makapaniwala ay nanginginig ang mga labi ni Ana. Wala na siyang ibang masisi. Ang poot na kanina ay nakatuon sa annulment ay mabilis na lumipat sa akin. “Ang batang ’yun… ang malanding batang ’yun ang sumisira sa pamilya ko? Papatayin ko siya!”

“Huwag kang mag-alala, Ate. Tutulungan kita. Hindi natin hahayaang makuha ng malanding ’yan ang lahat ng sa atin,” nakangising saad ni Mutya.

Habang nabubuo ang maitim na balak nina Ana at Mutya, isang panibagong panganib naman ang kumatok sa pinto namin ni Lola Amor. Katatapos ko lang maghugas ng plato nang marinig ko ang pagbukas ng gate. Akala ko ay si Jako na bumalik para humingi ng isa pang yakap, pero nang humarap ako sa pintuan, tila tumigil ang pagdaloy ng dugo sa aking buong katawan.

“Mama? Papa?” Halos pabulong kong saad. Nanuyo ang aking lalamunan.

Nakatayo sa harap ko ang mga taong naging sanhi ng bawat luhang ibinuhos ko noong bata pa ako. Ang mga magulang ko na iniwan ako sa poder ni Lola dahil mas pinili nilang magpakasasa sa sarili nilang buhay. Pero hindi sila ang pamilyar na magulang na nakasuot ng luma at punit na damit.

Si Papa ay naka-leather jacket, matalim ang tingin, at may malaking gintong kuwintas sa leeg. Si Mama naman ay puno ng alahas ang bawat daliri at ang kanyang make-up ay parang sa mga artistang kontrabida sa pelikula.

“Chino, anak ko!” Sigaw ni Mama at akmang yayakapin ako pero mabilis akong umiwas.

“Anong ginagawa niyo rito?” Matigas kong tanong. Lumabas si Lola Amor mula sa kanyang kwarto at nagulat din sa nakita.

“Apo, ang mga magulang mo… Halikayo, pumasok kayo at nang makapaghapunan,” paanyaya ni Lola kahit bakas ang pag-aalinlangan sa kanyang boses.

Sa hapag-kainan, tila may nakabara sa aking lalamunan. Hindi ko magawang kumain habang nakatitig sa kanila. Iba ang aura nila-mabigat, madilim, at tila palaging may binabantayan sa labas.

“Chino, kaya kami bumalik ay dahil gusto ka na naming kunin. Tapos na ang pagtitiis mo rito sa probinsya,” panimula ni Papa habang hinahalo ang kanyang kape. “Nagkakapera na kami ngayon. May malaking organisasyon kaming sinalihan sa Maynila.”

“Organisasyon? Anong trabaho niyo roon?” Tanong ni Lola Amor.

Nagkatinginan ang aking mga magulang bago sumagot si Mama. “Isang sindikato, ’Nay. Pero huwag kayong matakot, hindi kami ang nasa huli. Kami ang nasa taas. At dahil napakaganda at napakakinis nitong si Chino, tiyak na malaki ang maitutulong niya sa amin.”

Napatigil ako sa pagsubo. “Ano ang maitutulong ko?” Tumingin ako kay Lola at bakas sa kanyang mukha ang pagtatanong at takot.

Ngumisi si Papa, isang ngising nakapagpataas ng aking mga balahibo. “Ang ganda mo ay pera, Chino. Maraming mga kliyente sa siyudad ang handang magbayad ng milyon-milyon para lang makasama ang isang batang katulad mo. Magiging reyna ka sa Maynila. Hindi mo na kailangang magtiis dito sa San Luis.”

Nangilabot ako. Hindi sila bumalik para bumawi sa pagiging magulang. Bumalik sila para ibenta ako. Para gamitin ang aking katawan bilang asset sa kanilang ilegal na negosyo.

“Hindi ako sasama sa inyo. Hinding-hindi,” matigas kong sagot habang nanginginig ang aking mga kamay.

“Huwag kang mag-inarte, Chino! Binubuhay ka lang ng Lola mo rito sa hirap! Sa amin, magiging hari ka!” Bulyaw ni Papa na ikinagulat ni Lola.

“Ricardo! Demonyo ka, lumayas ka sa pamamahay ko!” Bulyaw ni Lola kay Papa. “At ikaw Gina, akala ko sa pagbalik mo ay nagbago ka na ngunit binigo mo ako. Gagamitin niyo pa ang sarili niyong anak para sa pera! Dito lang si Chino, dito lang ang apo ko!”

Tumayo ako at mabilis na tumungo patungo sa balcony. Nilanghap ko ang malamig na hangin ng gabi habang tumutulo ang aking mga luha. Bakas sa bawat sulok ng aking buhay ang panganib.

Chapter 16

Chino’s POV

Hindi ako makatulog. Ang bawat kaluskos sa labas ng bahay ni Lola Amor ay nagpapatalon sa aking kaba. Sa loob ng aming bahay, nararamdaman ko ang presensya nina Mama at Papa na parang mga buwitreng nag-aabang ng pagkakataon. Alam ko na anumang oras ay maaari nila akong kaladkarin pa-Maynila para ibenta sa kanilang sindikato. Ang bawat buntong-hininga ni Lola Amor sa kabilang silid ay tila pasan ko-ang bigat ng kasalanang idinamay ko ang matanda sa panganib na dala ng sarili kong mga magulang.

Nakatitig lang ako sa kisame, yakap-yakap ang unan na tila ba ito ang tanging nagbibigay sa akin ng seguridad. Hanggang sa narinig ko ito-ang pamilyar na dagundong ng makina. Isang tunog na kahit sa panaginip ay kabisado ko. Isang ungol ng bakal na nagpapabilis sa tibok ng aking puso.

Agad akong bumangon at sumilip sa balcony. Doon, sa ilalim ng madilim na kalsada, nakita ko ang motor ni Tito Diego. Nakapatay ang ilaw nito pero kitang-kita ko ang matipunong bulto ng aking tiyuhin. Tumingala siya at nagtama ang aming mga mata. Sapat na ang isang tango niya para malaman ko ang dapat kong gawin. Wala akong dinala kundi ang sarili ko; dahan-dahan akong lumabas, bitbit ang tsinelas, ingat na ingat na hindi magising sina Ricardo at Gina.

Nang makalapit ako sa kanya, hindi na siya nag-atubili. Agad niya akong hinila at isinakay sa motor. Walang salitaan, pinaharurot niya ang motor palayo sa bahay na puno ng panganib. Ang hangin ay humahampas sa aking mukha, pero mas nararamdaman ko ang init ng likuran ni Tito Diego habang nakayakap ako nang mahigpit sa kanyang baywang.

Dinala niya ako sa lugar kung saan nagsimula ang lahat-sa munting kubo malapit sa ilog.

Pagbaba namin ng motor, sinalubong ako ni Tito Diego ng isang yakap na halos bumasag sa aking mga buto. “Tito,” bulong ko habang isinusubsob ang mukha ko sa kanyang matigas na dibdib. Ramdam ko ang bilis ng pintig ng kanyang puso, tila ba nakipagkarera sa bilis ng motor kanina.

“Akala ko hindi na kita makukuha roon, Chino,” baritono niyang saad. Hinawakan niya ang aking mukha at siniil ako ng isang halik na puno ng pananabik at poot. Lasang alak at sigarilyo, pero ito ang lasang hinahanap-hanap ko. Ang bawat dampi ng kanyang labi ay tila nagsasabing hindi niya ako bibitawan.

Hinila niya ako patungo sa pampang ng ilog. Ang liwanag ng buwan ay sumasalamin sa tubig, nagbibigay ng mistikal at erotikong kislap sa paligid. Doon, sa ilalim ng langit, nagsimulang mag-init ang aming mga katawan.

“Hubad, Chino,” utos niya. Isang utos na musika sa aking pandinig.

Isa-isa kong inalis ang aking saplot hanggang sa tumambad ang aking maputi at makinis na katawan sa ilalim ng buwan. Siya naman ay mabilis ding naghubad, inilantad ang kanyang maskuladong pigura na tila inukit mula sa matigas na bato. Ang bawat mamasel niyang braso at dibdib ay kumikinang sa pawis kahit malamig ang gabi. Nang lumabas ang kanyang dambuhalang kargada, naramdaman ko ang pamilyar na kislot sa aking butas.

“Dito tayo, baby. Gusto kong angkinin ka sa harap ng buwan,” aniya.

Pinatayo niya ako sa isang malaking bato sa gilid ng ilog. Lumuhod siya sa harap ko at nilantakan ang aking katawan. Ang kanyang dila ay parang apoy na gumagapang sa aking hita, patungo sa aking dibdib, hanggang sa sipsipin niya ang aking mga utong nang may kabangisan. Napaungol ako nang malakas, ang tunog ay umalingawngaw sa katahimikan ng gabi.

“Ahhh, Tito… sige pa!”

Pero hindi lang ako ang sabik. Hinila niya ako pababa at pinaupo sa kanyang kandungan habang kami ay nasa mababaw na bahagi ng ilog. Ang tubig ay dumadaloy sa aming mga katawan, pero ang apoy sa pagitan namin ay hindi kayang patayin.

Doon ko isinubo ang kanyang burat. Ang bawat sipsip ko ay may kasamang pagnanasa. Dinila-dilaan ko ang bawat ugat nito, nilalasap ang bawat patak ng kanyang pre-cum. Narinig ko ang malalakas niyang ungol na humahalo sa lagaslas ng tubig.

“Chino, puta… ang sarap nang ginagawa mo!” bulong niya habang nakasabunot sa aking buhok.

Pinatuwad niya ako sa mababaw na tubig, ang aking mga kamay ay nakabaon sa batuhan ng pampang. Dinuraan niya ang kanyang palad at mabilis na nilamas ang matatambok na pisngi ng aking puwet. Isang mabilis at marahas na baon ang ginawa niya.

“AHHHHHH! TITO!” napasigaw ako sa langit nang maramdaman ang dambuhala niyang kargada na pumupunit sa aking pagkatao.

Rapido ang bawat kadyot ni Tito Diego. Walang preno, walang awa. Ang bawat ulos niya ay tumatama sa pinaka-kaibuturan ko. Ramdam ko ang bawat ugat ng kanyang burat habang kinakasta niya ang aking masikip na lagusan. Ang tubig ng ilog ay tumitilamsik sa tuwing maglalapat ang aming mga balat.

“Iyo lang ako, Tito! Kantutin mo ako! Bubuntisin mo ako!” hiyaw ko habang tumitirik ang aking mga mata sa sarap.

“Oo, baby! Pupunuin kita! Uubusin ko lahat sa loob mo!” bulyaw niya habang lalong binibilisan ang kanyang ritmo. Ang kantot-demonyo na ginagawa niya ay tila wala nang katapusan. Bawat kadyot ay sapat na para mawalan ako ng malay sa sarap, pero pilit kong tinitiis dahil gusto kong maramdaman ang bawat pulgada niya.

Binuhat niya ako mula sa ilog, ang aking mga binti ay nakapulupot sa kanyang baywang habang hindi pa rin bumibitaw ang kanyang pagkalalaki. Habang naglalakad patungo sa kubo, patuloy ang kanyang pag-ulos. Ang bawat hakbang niya ay may kasamang malalim na baon.

Pagdating sa loob ng kubo, inihiga niya ako sa papag. Ang tunog ng kawayan ay sumasabay sa aming paghingal. Doon, mas lalong naging brutal ang aming pagniniig. Hinawakan niya ang aking dalawang paa at itinutok sa kanyang balikat.

“Chino, tingnan mo ako!” utos niya. Tinitigan ko siya sa mga mata, puno ng luha at libog. “Pangako ko sa iyo, pagkatapos ng annulment na ito, wala nang makakaagaw sa iyo. Magsasama tayo. Pakakasalan kita kung kailangan. Hinding-hindi ka na babalik sa mga magulang mong hayop.”

Naikuwento na pala ni Lola ang lahat sa kanya.

Sa bawat salita niya ay isang malalim na kadyot. Isang pangako sa bawat ulos. Isang sumpa sa bawat kasta.

“Tito… sige pa… ubusin mo na!” hiyaw ko nang maramdaman kong malapit na kaming dalawa.

Ang bawat hibla ng aking enerhiya ay tila nauubos na. Nanlalambot ang aking mga tuhod, nanginginig ang aking buong katawan. Pero si Tito Diego ay tila walang kapaguran. Binuhos niya ang lahat ng lakas niya sa huling sampung kadyot.

“LALABASAN NA AKO, CHINO! BUBUNTISIN KITA!”

Isang dambuhalang ulos ang ginawa niya, isinagad niya ang kanyang sarili hanggang sa sagad-sagaran ng aking butas. Doon, pinakawalan niya ang masaganang tamod. Ramdam ko ang init ng kanyang gatas na tila bumubuhay sa bawat selula ng aking bituka. Isang bugso, dalawa, tatlo… tila walang katapusan ang pagdeposito niya sa akin. Puno na puno ako. Dumadaloy ang labis na tamod sa aking hita habang siya ay patuloy na nakabaon, hingal na hingal sa ibabaw ko.

Uubusin niya ang bawat patak ng kanyang enerhiya para lang mapatunayan na ako lang ang nag-iisang asawa sa buhay niya.

Nakalaylay ang aking mga kamay, wala na akong lakas kahit na igalaw ang aking daliri. Pero sa gitna ng pagod, nakaramdam ako ng kapayapaan. Yakap-yakap niya ako sa ibabaw ng papag, ang aming pawis ay naghahalo habang ang huni ng gabi ang nagsisilbing musika.

“Mahal na mahal kita, Chino,” bulong niya habang hinahalikan ang aking noo. “Walang makakapaghiwalay sa atin.”

Sa sandaling iyon, naniwala ako. Nakalimutan ko si Tita Ana. Nakalimutan ko ang sindikato ng aking mga magulang. Sa loob ng munting kubong ito, kami lang ni Tito Diego ang may-ari ng mundo. Ngunit sa labas, ang tadhana ay nagsisimula nang bumuo ng isang madilim na plano na muling susubok sa aming bawal na pag-ibig.

Chapter 17

Chino’s POV

Payapa ang paligid sa loob ng munting kubo, tila ang mundo ay huminto para lamang sa aming dalawa. Ang tanging maririnig ay ang nag-aagawang hininga naming dalawa ni Tito Diego habang magkayakap kami sa ibabaw ng lumang papag. Ang init ng kanyang matikas na katawan na nakadantay sa akin ay tila isang kumot na nagbibigay ng proteksyon laban sa lahat ng gulo sa labas. Ramdam ko pa rin ang lagkit ng kanyang tamod sa aking loob, isang mainit na paalala ng aming pagniniig sa ilalim ng buwan.

“Tito…” bulong ko habang hinahaplos ang kanyang mamasel na dibdib, dinarama ang bawat tibok ng puso niya. “Paano kung hindi tayo hayaan ng tadhana? Paano kung itong gabi na ito na ang huli?”

Hinalikan niya ang aking noo, isang halik na puno ng pangako. Mas hinigpitan niya ang yakap sa akin, tila ayaw akong pakawalan kahit isang segundo. “Huwag kang mag-isip ng ganyan, Chino. Sabi ko sa iyo, aayusin ko ang lahat. Akin ka lang, at sa iyo lang ako. Pagkatapos nito, wala nang tago-tago. Bubuo tayo ng sarili nating mundo.”

Ngunit ang kapayapaang iyon ay biglang bumasag nang marinig namin ang malakas na kalabog-isang marahas na pagsipa sa pinto ng kubo.

“DIEGO! LUMABAS KAYO DIYAN! MGA HAYOP KAYO! ALAM KONG NANDIYAN KAYO SA LOOB!”

Napatayo kami ni Tito Diego sa gulat. Mabilis niyang isinuot ang kanyang shorts habang ako naman ay nanginginig na nagtakip ng kumot sa aking hubad na katawan. Sa bukana ng pinto, tumambad ang isang anyo na tila galing sa kailaliman ng impiyerno.

Si Tita Ana.

Magulo ang kanyang buhok, namamaga ang mga mata sa iyak, at ang kanyang mukha ay punong-puno ng poot. Pero ang pinaka-nakakatakot ay ang hawak niyang baril na nanginginig na nakaturo sa amin.

“Ana, ibaba mo ang baril na iyan! Nababaliw ka na ba?” sigaw ni Tito Diego habang mabilis na humaharang sa harap ko, ginagawang pananggalang ang kanyang sariling katawan.

Tumawa si Ana, isang tawang puno ng pait at baliw na pagnanasa. “Nababaliw? Diego, sino sa atin ang nababaliw? Akala ko ba kailangan mong asikasuhin ang talyer? Akala ko ba pagod ka? Dito lang pala kita mahuhuli, kinakasta ang sarili mong pamangkin! Kadiri kayo! Mga makasalanan! Dinudungisan niyo ang pangalan ng pamilya niyo para sa kamunduhan!”

“Hindi mo naiintindihan, Ana! Matagal na tayong tapos! Ikaw ang unang sumira sa atin noong dinala mo ang ibang lalaki sa kama ko!” bulyaw ni Tito, ang kanyang boses ay parang kulog sa loob ng maliit na kubo.

“Tapos? Hindi tayo matatapos hangga’t hindi ko nakikitang nakabulagta ang malanding ’yan!” Itinuro ni Ana ang baril sa akin. “Chino, ang bait-bait mo tingnan, para kang anghel na walang malay, pero sa loob mo, isa kang haliparot! Ginamit mo ang katawan mo para agawin ang asawa ko! Pinalaki ka ba ni Lola Amor para maging puta ng sarili mong tiyuhin? Sumagot ka, batang demonyo!”

Hindi ko na napigilan ang aking sarili. Kahit nanginginig ang buong katawan ko sa takot at kahihiyan, tumayo ako at sumigaw. “Huwag mong idamay si Lola rito! At huwag mo akong tawaging puta, dahil ikaw ang unang nang-lalaki! Ikaw ang nangaliwa sa kumpare ni Tito! Ako? Mahal ko siya! Ikaw, pera at kontrol lang ang habol mo sa kanya! Hindi mo siya deserve, Ana!”

“Puta ka talaga!” sigaw ni Ana at biglang… BANG!

Nagpaputok siya ng baril sa kisame ng kubo. Ang amoy ng pulbura ay agad na humalo sa malamig na hangin, nakakasulasok. Napaatras ako sa takot habang si Tito Diego naman ay pilit na lumalapit kay Ana, sinusubukang pakalmahin ang sitwasyon.

“Ana, itigil mo na ito bago may masaktan!”

“Huwag kang lalapit, Diego! Isasama ko ang batang ito sa impiyerno!” Mabilis na sumugod si Ana. Bago pa makakilos si Tito, sinabunutan na ako ni Ana nang marahas. Kinaladkad niya ako palabas ng kubo, ang bawat hila niya sa buhok ko ay nagpapaiyak sa akin sa sakit. Tanging kumot lang ang nakatakip sa akin habang hinihila niya ako sa batuhan.

“BITAWAN MO SIYA, ANA! PAKAWALAN MO SI CHINO!” habol ni Tito Diego.

Muling nagpaputok ng baril si Ana sa gawi ni Tito, hindi para tamaan ito kundi para patigilin. “Manatili ka riyan, Diego! Kung ayaw mong makita ang utak ng paborito mong pamangkin na nakasabog sa lupa!”

Sa gitna ng kaguluhan, kaladkad niya akong naisakay sa loob ng kanyang kotse. Mabilis niyang ni-lock ang pinto at pinaharurot ang sasakyan. Mula sa likurang salamin, nakita ko si Tito Diego na tumatakbo patungo sa kanyang motor, pilit kaming hinahabol sa gitna ng kadiliman.

Tila kinain na ng kadiliman ang buong pagkatao ni Ana. Humahagulgol siya habang ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela. Ang bilis ng takbo namin ay lagpas na sa dapat; ang bawat kurbada ay tila magpapataob sa amin.

“Tita Ana, parang awa mo na… ihinto mo na ang sasakyan! Mamamatay tayo sa ginagawa mo!” pagmamakaawa ko habang tumutulo ang luha ko sa takot. Puro sugat at gasgas ang aking siko at tuhod dahil sa pagkakaladkad niya sa akin kanina.

“Mamamatay? Iyon naman ang plano ko, Chino! Iyon ang nararapat sa iyo!” bulyaw niya habang lalong inapakan ang gasolinador. Ang mukha niya ay puno ng galit, tila hindi na siya ang babaeng nakilala ko. “Kung hindi mapapasaakin si Diego, wala ring makikinabang sa kanya! Lalo na ang isang baklang katulad mo na sumira sa buhay ko!”

“Bakit ba napakasama mo? Bakit kailangang umabot sa ganito?” hikbi ko.

Lumingon siya sa akin nang mabilis, ang kanyang mga mata ay nanlilisik at tila baliw. Itinutok niya ang baril sa aking sentido habang ang isa niyang kamay ay nanginginig sa manibela. “Isa pang salita, Chino, pasasabugin ko ang bungo mo rito mismo! Akala mo ba matatakasan mo ang ginawa niyo? Hindi! Ngayon din, maghaharap kayo ni Satanas!”

Nakita ko ang kanto ng kalsada-isang matalim na kurbada na may malaking poste ng kuryente. Sa sobrang takot ko na barilin niya ako at sa kagustuhang mabuhay, sinunggaban ko ang kanyang kamay na may hawak na baril.

“IBIGAY MO SA AKIN ’YAN! ANA, TAMA NA!” sigaw ko.

“BITAWAN MO! MAMAMATAY TAYONG DALAWAA!” bulyaw ni Ana.

Nagpambuno kami sa loob ng mabilis na sasakyan. Ang manibela ay pabalik-balik ang ikot. Nawalan ng kontrol si Ana habang pilit niyang binabawi ang baril. Ang gulong ay pumito nang malakas sa semento habang sumesemplang ang sasakyan. Sa isang iglap, tila tumigil ang mundo. Nakita ko ang paparating na poste, malaki at matigas.

Isang malakas na pagsabog ng salamin, bakal, at usok. Ang huling narinig ko ay ang sarili kong hininga na naputol bago ako tuluyang lamunin ng kadiliman.

Sa loob ng ospital, ang puting ilaw sa koridor ay tila nanunukso sa naghihingalong si Diego. Hindi siya mapakali; bawat segundo ay tila isang matalim na kutsilyong humahati sa kanyang pagkatao. Ang kanyang mga kamay, na dati ay matatag at malakas, ngayon ay nanginginig at puno ng tuyong dugo-ang pinaghalong dugo nina Chino at Ana mula nang buhatin niya ang dalawa mula sa wasak na sasakyan bago pa dumating ang ambulansya.

Halos mabaliw siya sa katahimikan ng gabi. Pabalik-balik ang kanyang lakad sa tapat ng Emergency Room, ang bawat yabag ng kanyang sapatos ay umaalingawngaw sa pasilyo na tila isang orasan ng kamatayan. Dumating na rin si Lola Amor, kasama si Kael na hindi tumitigil sa pag-iyak. Nakaluhod ang matanda sa isang sulok, hawak ang kanyang rosaryo, pilit na kumakapit sa isang himalang tila ayaw magpakita.

“Diyos ko, huwag mo siyang kukunin… huwag ang apo ko. Ako na lang, huwag lang si Chino,” hikbi ni Lola Amor, ang boses ay basag at puno ng kawalan ng pag-asa.

Napasandal si Diego sa pader, unti-unting napaupo sa malamig na sahig. Ang kanyang matipunong katawan na dati ay tila hindi matitibag, ngayon ay nanginginig sa takot at pagsisisi. Itinago niya ang kanyang mukha sa kanyang mga palad, binubulong ang mga salitang hindi na marahil maririnig pa. “Patawarin mo ako, Chino… kasalanan ko ito… dapat hindi kita hinayaang madamay sa dumi ng buhay ko.”

Makalipas ang ilang oras na tila isang taon sa tagal, bumukas ang pinto ng Operating Room. Lumabas ang isang doktor na may mabigat na anyo at pagod na mukha. Inalis nito ang kanyang face mask at huminga nang malalim bago tumingin sa paligid.

Agad na tumayo si Diego, halos matumba sa pagmamadali upang malapitan ang doktor. “Dok! Kumusta sila? Si Chino? Si Ana? Sabihin niyo po ang totoo!” ang kanyang boses ay paos at puno ng desperasyon.

Tiningnan ng doktor si Diego nang may lungkot at simpatya sa mga mata. Pinagtatagpo ang bawat impormasyong kailangang bitawan. “Ginawa namin ang lahat ng aming makakaya… pero sa tindi ng impact ng bangga sa bandang driver’s side at sa dami ng dugong nawala…”

Tumigil ang tibok ng puso ni Diego. Nanuyo ang kanyang lalamunan habang naghihintay sa susunod na sasabihin ng lalaking nasa harap niya. Ang paligid ay tila nawalan ng kulay.

“I’m sorry… we did our best… pero hindi namin siya naligtas.”

Naging bingi ang buong paligid ni Diego. Ang tanging naririnig niya ay ang malakas at nakakawarak-pusong pag-iyak ni Lola Amor na tila bumasag sa katahimikan ng gabi. Ang sakit ay gumuhit sa kanyang puso-isang sugat na alam niyang hinding-hindi na maghihilom habambuhay.

Chapter 18

Maulap ang langit sa sementeryo ng San Luis, tila pati ang kalikasan ay nakikiramay sa bigat ng hanging dala ng libing. Ang amoy ng sariwang lupa at ang halimuyak ng mga puting bulaklak ay humahalo sa amoy ng kandila-isang kombinasyong nakakahilo at nakakasulasok. Nakapaligid ang mga tao sa isang puting kabaong na dahan-dahang ibinababa sa huling hantungan. Ang mga hikbi ni Mutya ay umalingawngaw sa nakabibinging katahimikan, habang si Diego ay nakatayo lang sa isang gilid, blangko ang ekspresyon at malayo ang tingin. Ang kanyang mga mata ay tila tuyo na, wala nang luhang mailalabas matapos ang ilang gabing pagpupuyat at pagsisisi.

Sa likuran, malayo sa sentro ng seremonya at nakatago sa lilim ng isang malaking puno ng acacia, nakatayo ang isang binatang may puting benda sa ulo at mga gasgas sa braso na hindi pa tuluyang naghihilom. Buhay si Chino. Siya ang maswerteng nailigtas ng mga doktor sa gitna ng naglalagablab na aksidente, habang si Ana ang hindi pinalad dahil sa tindi ng impact sa bandang driver’s side . Namumugto ang mga mata ni Chino habang pinapanood ang paglilibing sa babaeng naging mitsa ng kanyang kamatayan, pero naging biktima rin ng sarili niyang selos at galit.

Hindi na nagtagal si Chino sa sementeryo. Alam niyang hindi siya kailangan doon; ang presensya niya ay parang asin sa sugat para sa mga naiwang pamilya ni Ana. Mabilis siyang umalis at dumiretso sa bahay ni Diego-ang lugar na naging tanging kanlungan niya nitong mga huling araw.

Noong nasa ospital pa siya at walang malay, sinubukan na siyang kunin nina Ricardo at Gina. Gusto siyang itakas ng sarili niyang mga magulang patungong Maynila habang wala itong kamalay-malay para maipasok na agad sa kanilang madilim na negosyo. Ngunit buti na lamang at natimbrehan agad ito ni Diego mula sa mga tauhan niya sa talyer na nakabantay. Agad na nailipat si Chino sa isang pribadong silid at kalaunan ay sa bahay ni Diego kung saan ito ligtas na nagpagaling.

Pagpasok ni Chino sa loob ng bahay, sinalubong siya ng mabigat na katahimikan. Ngunit ilang minuto lang ang lumipas, narinig na niya ang pagbukas ng pinto at ang pamilyar na yabag ng sapatos ni Diego.

Hindi na sila nag-usap. Sa isang tingin pa lang, naramdaman na nila ang matinding pangungulila sa isa’t isa-ang takot na akala nila ay katapusan na noong gabi ng aksidente. Mabilis na lumapit si Diego at sinunggaban si Chino ng isang halik na puno ng desperasyon at gutom.

“Akala ko… akala ko mawawala ka na sa akin,” paos na bulong ni Diego habang ang kanyang mga kamay ay marahas na hinihaplos ang baywang ni Chino.

Kahit masakit pa ang katawan ni Chino mula sa mga galos ng aksidente, tila nawala ang lahat ng hapdi nang maramdaman niya ang pamilyar na init ng kanyang tito. Hinubad ni Chino ang polo na suot ni Diego, inilalantad ang matipunong katawan nito na tila naging gamot sa kanyang trauma. Ang pagnanasa ay mas matindi pa sa takot na naranasan nila; tila ba ito ang tanging paraan para mapatunayan nilang dalawa na buhay pa sila.

Inihiga ni Diego si Chino sa sofa sa sala. Dahan-dahan, tila ayaw siyang masaktan pero puno ng panggigil, sinimulan ni Diego na dilaan ang bawat bahagi ng katawan ni Chino. Lumuhod si Chino sa gitna ng sofa, sa pagitan ng mga hita ni Diego, at isinubo ang dambuhalang kargada nito. Isinubo niya ito nang buo, dahan-dahang pinapadulas sa kanyang lalamunan habang ang mga kamay ni Diego ay nakabaon sa kanyang buhok, pilit na ibinabaon ang sarili sa bibig ng binata. Ang tunog ng pagsipsip at ang malalim na ungol ni Diego ay bumalot sa buong sala.

Nagpalit sila ng posisyon para sa isang mainit na 69 . Umupo si Chino sa mukha ni Diego, ibinibigay ang kanyang butas sa dila ng tito habang ang kanyang bibig naman ay abala sa pagsusupsop sa burat nito. Ramdam ni Chino ang paggalaw ng dila ni Diego sa loob ng kanyang bukana, nililinis at hinahanda siya para sa mas matinding pagniniig. Ang init ng laway at ang lagkit ng kanilang mga katawang naglalapat ay tila nagpabaliw sa kanila.

Nang hindi na makatiis, umupo si Diego sa sofa at pinatong si Chino sa kanyang harapan, nakaharap sa kanya. Dahan-dahang iniupo ni Chino ang kanyang sarili sa matigas na burat ni Diego.

“Ahhh… Tito… ang laki…” napaarko ang likod ni Chino nang maramdaman ang dambuhalang kargada na pumupuno sa kanyang masikip na butas. Ramdam na ramdam ni Diego ang higpit ni Chino, tila ba unang beses muli nilang ginagawa ito.

Nagsimulang gumiling si Chino, dahan-dahan sa simula, dinarama ang bawat ugat na kumakaskas sa kanyang loob. Naglalaplapan sila nang marahas, ang kanilang mga dila ay naglalaban habang ang kanilang mga katawan ay basang-basa na ng pawis. Nang bumilis ang giling ni Chino, sinabayan niya ito ng pagjajakol sa sarili. Ang malalakas nilang ungol ay umalingawngaw sa buong bahay-isang pagdiriwang ng buhay matapos silang pagtangkaan ng kamatayan.

“Ipuputok ko na lahat sa loob mo, Chino! Bubuntisin kita sa loob ng bahay na ito!” bulyaw ni Diego habang nirarapido ang kadyot paitaas.

“Sige, Daddy! Punuin mo ako! Sa iyo lang ako! Ako na ngayon ang asawa mo!” hiyaw ni Chino habang tumitirik ang mga mata sa sobrang sarap.

Isang matinding ulos paitaas ang ginawa ni Diego kasabay ng pagbaon ni Chino pababa. Doon pinakawalan ni Diego ang mainit at masaganang tamod sa kaibuturan ni Chino, habang si Chino naman ay nagpaputok at tinamuran ang matipunong dibdib ni Diego. Hingal na hingal silang bumagsak sa isa’t isa, ang kanilang mga puso ay nagkakarera sa bilis.

Nagkatinginan ang dalawa, may ngiti ng tagumpay sa kanilang mga labi. Ngunit ang sandaling iyon ay biglang bumasag nang marinig ang isang malakas na kalabog at pagkabasag ng salamin.

Isang malaking bato ang tumama sa bintana ng sala, nagkalat ang mga bubog sa sahig.

“MGA HAYOP KAYO! LUMABAS KAYO DIYAN! MGA WALANG HIYA!” sigaw ni Mutya mula sa labas. Nagwawala ito, tila nawalan na rin ng bait sa galit at pighati. “Pinatay niyo ang ate ko! Inilibing lang namin siya pero heto kayo? Walang hiya kayo! Chino, ikaw na malandi ka, isasama kita sa impiyerno!”

Nanginginig na kinuha ni Chino ang kanyang damit, ang trauma mula sa aksidente ay muling nagbalik nang mas matindi. Takot na takot siyang sumiksik sa sulok ng sofa, yakap ang kanyang sarili, habang si Diego naman ay mabilis na nagsuot ng shorts at lumabas para harapin si Mutya.

“Mutya, umuwi ka na! Hindi ito ang oras para sa gulo!” sigaw ni Diego sa labas, pilit na pinapakalma ang hipag.

“Hindi oras? Papatayin ko kayo! Sisiguraduhin kong magbabayad kayo sa pagkawala ni Ate!”

Habang nag-aaway ang dalawa sa labas, kinuha ni Mutya ang kanyang cellphone mula sa bulsa. Sa gitna ng kanyang nag-aapoy na galit, isang madilim na desisyon ang ginawa niya para tuluyang wasakin ang buhay ng binatang kinamumuhian niya. Hinanap niya ang numerong nakuha niya noon pa-ang numero ni Ricardo, ang ama ni Chino.

“Hello? Ricardo? Nandito ang anak mo sa bahay ni Diego. Kunin niyo na siya ngayon din bago ko pa siya matuluyang mapatay,” bulong ni Mutya sa telepono, bawat salita ay puno ng lason.

Hindi alam ni Chino, habang nakakulong siya sa loob ng bahay at nanginginig sa takot, ang mga magulang niyang sindikato ay mabilis nang tumatakbo patungo sa kanila para kaladkarin siya patungo sa isang buhay na mas malala pa sa kamatayan. Ang pagluluksa sa San Luis ay simula pa lamang ng isang mas malaking gulo.

Chapter 19

Ang gabi sa San Luis ay tila naging isang piping saksi sa isang krimen ng pag-ibig. Sa maliit na bakuran nina Diego, ang mga ilaw na nakasabit sa mga puno ay tila mga mata ng mundong mapanghusga, dahan-dahang kumukurap sa gitna ng kadiliman. Nakaupo sina Diego at Chino sa isang lumang bangkong kahoy, magkadikit ang kanilang mga balat ngunit ang kanilang mga puso ay tila binibiyak sa gitna ng isang malaking bangin na walang hangganan ang lalim.

Walang gustong magsalita. Walang salitang sapat para punan ang katahimikang namamagitan sa kanila. Ang tanging maririnig ay ang malalim, gumaralgal, at nangangatog na paghinga ni Diego at ang pigil na hikbi ni Chino na tila sumasabay sa ihip ng hangin. Ang bawat segundo ng katahimikan ay tila isang parusa, isang malupit na paalala na ang oras nila ay mabilis na nauubos, tila buhangin sa palad na unti-unting tinatangay ng agos. Nakatitig lamang sila sa maliliit na bumbilya sa hardin-mga ilaw na dati ay sumasalamin sa kanilang saya at pagnanasa, pero ngayon ay tila mga bituing pundido na at nawalan na ng ningning.

“Kailangan nating gawin ito, Chino,” basag at paos ang boses ni Diego habang nakatitig sa kawalan. Hindi niya kayang tingnan ang mga mata ng binata dahil alam niyang sa sandaling magtama ang kanilang paningin, mawawalan siya ng lakas ng loob na pakawalan ito. “Para sa iyo ito. Para hindi ka mahanap ng mga magulang mo. Para tumigil na ang gulo rito sa San Luis. Kapag nanatili ka rito, kakainin tayo nang buhay ng mga taong nakapaligid sa atin. Hindi ka nila tatantanan hangga’t hindi ka nila nadudurog.”

Humarap si Chino sa kanya, ang mga luha ay malayang dumadaloy sa kanyang pisngi, tumatulo sa benda sa kanyang ulo na simbolo ng lahat ng kanilang madugong pinagdaanan sa nakalipas na mga gabi.

“Ayaw kong umalis, Tito. Ayaw kong iwan ka rito sa gitna ng lahat ng ito. Paano ako kapag wala ka na sa tabi ko? Sino ang magtatanggol sa akin kapag may sumubok na namang manakit? Ikaw ang mundo ko, paano ako mabubuhay sa labas ng San Luis kung wala ka?”

Hinigpitan ni Diego ang hawak sa kamay ni Chino, tila ba kung luluwagan niya ang kanyang kapit ay tuluyan nang maglalaho ang binata gaya ng usok sa hangin. Inilapit niya ang kanyang mukha at idinikit ang kanyang noo sa noo ni Chino, dinarama ang init ng balat nito sa huling pagkakataon.

“Magkikita tayo muli. Pangako ko iyan sa iyo, sa harap ng langit at ng lupang ito na naging saksi sa lahat. Sa oras na maayos ko na ang lahat-ang annulment kay Ana, ang mga tauhan ni Ricardo na nakabuntot, ang lahat ng dumi ng ating nakaraan-hahanapin kita. Kahit saang lupalop ka pa magtago, susundan kita. Maniwala ka sa akin, Chino. Hindi tayo rito magtatapos. Isang pansamantalang paalam lang ito, hindi wakas.”

Nagyakap ang dalawa-isang yakap na puno ng pighati, isang yakap na tila ayaw nang bumitaw sa huling pagkakataon. Ramdam ni Chino ang tigas ng dibdib ni Diego na naging tanging sandigan niya, habang si Diego naman ay ibinaon ang mukha sa leeg ng binata, nilalanghap ang huling bango nito na magiging tanging alaala niya sa mahabang panahon ng pangungulila at paghihintay.

Sa kabilang bahagi ng San Luis, sa loob ng bahay ni Lola Agnes, ang tensyon ay tila isang bombang anumang oras ay sasabog at wawasak sa lahat. Nakaupo si Ricardo sa sala, ang kanyang leather jacket ay kumikinang sa ilalim ng madilaw na bumbilya, habang si Gina ay pabalik-balik ang lakad, ang bawat yabag ng kanyang heels ay tila tunog ng hatol na kamatayan na umaalingawngaw sa buong kabahayan. Ang kanilang mga mata ay puno ng pagkainip, kasakiman, at galit.

“Ubos na ang pasensya ko, Gina,” bulyaw ni Ricardo habang tinitingnan ang kanyang mamahaling relo. “Kailangan nating makuha ang batang iyan ngayon din. Ang mga kliyente sa Maynila ay naghihintay na. Isang milyon ang nakataya rito. Isang milyon na mawawala sa atin kapag hinayaan nating itago siya ng matandang iyan o ng kapatid mo. Hindi ako papayag na ang perang dapat ay sa atin ay mapunta lang sa wala.”

“Alam ko! Pero nasaan ba ang matandang iyan at ang anak natin?” ganti ni Gina, habang hinihithit ang kanyang sigarilyo nang mabilisan. “Kapag nakuha natin si Chino, sisiguraduhin kong hindi na siya makakatakas muli. Ikukulong ko siya kung kailangan. Gagamitin natin siya hanggang sa mabayaran ang lahat ng utang natin sa sindikato. Hindi niya alam kung gaano kalaki ang nakasalalay sa balat niya.”

Hindi nila alam, sa likod-bahay, dahan-dahang lumalabas si Lola Agnes bitbit ang isang maliit na bag na naglalaman ng mga pinagtipunang gamit ni Chino at ang kaunting pera na naitabi niya sa loob ng maraming taon. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa takot, pero ang kanyang desisyon ay kasing-tigas ng pinakamatibay na bato. Ililigtas niya ang kanyang apo mula sa mga halimaw na nagluwal dito, kahit iyon na ang huling bagay na magawa niya sa mundong ito bago siya pumanaw.

Isang tricycle ang dahan-dahang huminto sa tapat ng bahay ni Diego. Walang ilaw ang sasakyan, tila isang anino sa dilim na dahan-dahang gumagapang upang hindi makalikha ng ingay. Ito na ang hudyat na kinatatakutan nilang dalawa. Ang katapusan ng kanilang pagsasama sa loob ng San Luis.

“Andiyan na sila,” bulong ni Diego, ang boses ay puno ng pait at matinding sakit.

Tumayo si Chino, ang kanyang mga binti ay nanlalambot na tila hindi kayang pasanin ang bigat ng kanyang nararamdaman. Sa bawat hakbang niya patungo sa gate ay tila binubunot ang bawat hibla ng kanyang kaluluwa mula sa kanyang katawan. Tumingin siya kay Diego sa huling pagkakataon. Ang tanging liwanag ay mula sa buwan, nagbibigay ng anino sa mukha ni Diego na puno ng lungkot at pagsisisi. Walang salitang lumabas sa kanilang mga bibig, tanging ang hapdi ng pamamaalam na makikita sa kanilang mga matang puno ng luha.

Mabilis na sumakay si Chino sa loob ng tricycle kung saan naghihintay si Lola Agnes sa dilim. Habang binabagtas nila ang madilim at lubak-lubak na kalsada ng San Luis, ang puso ni Chino ay tila sasabog sa kaba. Bawat anino ng puno, bawat kaluskos ng dahon ay tila isang tauhan ng kanyang ama na handang humarang at pumatay sa kanila.

Biglang, sa gitna ng masukal na daan, isang nakasisilaw na liwanag ng sasakyan ang sumalubong sa kanila. Napakapit si Chino sa braso ni Lola Agnes. Sila na ba iyon? Nahuli na ba kami? Ang kanyang hininga ay naputol habang ang tricycle ay dahan-dahang huminto sa gilid ng kalsada. Ang liwanag ay tila tumutusok sa kanyang mga mata, isang imahe ng katapusan at kamatayan.

Ngunit nang huminto ang malaking sasakyan, hindi ito ang kotse nina Ricardo. Ito ang huling bus na patungo sa malalayong lalawigan sa Norte. Ang bus na magdadala kay Chino sa kalayaang hindi niya inakalang makakamtan matapos ang lahat ng gulo.

Bumaba si Lola Agnes at hinawakan ang malamig at nanginginig na mga kamay ni Chino. “Apo, lumayo ka na. Huwag kang lilingon kahit anong mangyari. Mag-aral ka, magsimula ka ng bagong buhay sa lugar kung saan walang nakakakilala sa iyo. Huwag mong hayaang sirain nila ang kinabukasan mo gaya ng ginawa nila sa akin. Maging malaya ka, Chino.”

“Lola… paano po kayo? Papatayin nila kayo kapag nalaman nilang tinulungan niyo ako,” hikbi ni Chino habang niyayakap ang matanda nang napakahigpit.

“Huwag mo akong alalahanin, Chino. Matanda na ako. Wala na silang makukuha sa akin kundi ang mga tuyong buto ko. Ang mahalaga ay ikaw, ang buhay mo. Mahal na mahal kita, apo. Lagi mong tatandaan iyan.” Niyakap ng matanda ang apo sa huling pagkakataon-isang yakap na tila ba isang huling basbas mula sa langit. Ang imahe ni Lola Agnes na nakatayo sa gitna ng madilim na kalsada, unti-unting lumiliit sa paningin ni Chino, ang huling alaala niya habang ang bus ay dahan-dahan nang umaalis at nilalamon ng kadiliman.

Makalipas ang ilang minuto, narating nina Ricardo at Gina ang bahay ni Diego. Sinipa ni Ricardo ang pinto nang may kasamang matinding galit. Itinutok niya ang kanyang baril kay Diego na kalmadong nakaupo sa sala, humihithit ng sigarilyo habang nakatitig sa basag na bintanang pinasabog ni Mutya kanina.

“Nasaan ang anak ko, Diego? Ibigay mo sa akin si Chino kung ayaw mong pasabugin ko ang bungo mo rito mismo!” sigaw ni Ricardo, ang ugat sa kanyang leeg ay tila puputok na sa sobrang adrenaline .

Tumingin si Diego sa kanya, walang bakas ng takot, tanging pagkamuhi ang mababanaag sa kanyang mga mata. “Wala na siya, Ricardo. Lumayas na siya kanina pa. Huli na kayo. At kahit patayin mo pa ako, hinding-hindi mo na malalaman kung nasaan siya. Hindi na siya babalik sa inyong mga hayop. Bumalik na kayo sa Maynila dahil wala kayong mapapala sa San Luis.”

Nagwala si Ricardo, pinaghahampas ang mga gamit sa loob ng bahay, binaril ang TV at ang mga display sa cabinet , pero wala siyang nagawa. Namutla si Gina nang mapagtanto ang pagkatalo. Alam nila na huli na ang lahat. Hindi rin sila makahingi ng tulong sa pulisya dahil mainit ang kanilang pangalan sa batas; ang pagpapakita nila sa himpilan ay katumbas ng kanilang habambuhay na pagkakulong.

Sa loob ng bus na bumabagtas sa gitna ng gabi, nakasandal si Chino sa bintana. Ang bawat puno, poste, at kabahayan na nadadaanan ay tila mga anino ng kanyang nakaraan na isa-isang nagpapaalam. Tahimik na dumadaloy ang kanyang mga luha habang inaalala ang bawat kabanata ng buhay niya sa San Luis.

Naalala niya ang mga tawanan nila ni Jako sa perya, ang mga halik na puno ng inosenteng pag-ibig na sana ay naging simple lang ang buhay kung hindi lang siya mapaglaro ang tadhana. Naalala niya si Tonyo, ang huling gabi nila sa kwarto, at ang pag-amin nito tungkol sa tunay nitong pagkatao.

Higit sa lahat, naalala niya ang bawat gabi sa piling ni Diego-ang init ng matipunong katawan nito, ang mga pangakong ibinulong sa dilim, ang bawat ungol at tawag ng “Tito” na lumabas sa kanyang bibig sa gitna ng sarap at pagmamahal. Naalala niya ang kalyo sa mga kamay ni Lola Agnes at ang bango ng niluluto nitong almusal tuwing umaga.

Ang pighati ay tila isang mabigat na kadena na nakapulupot sa kanyang dibdib, dahan-dahang sumasakal sa kanya. Iniwan niya ang lahat para mabuhay, pero parang iniwan na rin niya ang kanyang puso sa lupang kinalakihan. Ang bawat milyang layo ng bus ay bawat hibla ng kanyang buhay na unti-unting napuputol. Wala siyang kasiguraduhan kung saan siya pupunta, tanging ang pagnanais na maging malaya ang baon niya.

Lumipas ang mga araw, linggo, at buwan. Kumalat ang tsismis sa buong bayan na naglayas na ang apo ni Lola Agnes dahil sa kahihiyan sa naganap na aksidente. Ang mga usap-usapan ay unti-unting namatay, at ang pangalang Chino ay naging isang bahagi na lamang ng madilim at malungkot na kasaysayan ng bayan ng San Luis.

Makalipas ang anim na buwan, isang panibagong balita ang gumulantang sa San Luis. Ibinenta ni Diego ang kanyang talyer-ang negosyong itinayo niya mula sa wala at naging simbolo ng kanyang pagkatao sa loob ng maraming taon.

Sa bus station, nakatayo si Diego bitbit ang isang maleta at isang body bag . Ang kanyang mukha ay mas matanda tingnan, ang kanyang mga mata ay malalim, malungkot, at puno ng kapaguran. Napagdesisyonan nitong mangibang-bansa upang doon magsimula muli.

Nakatayong muli sa kanyang harap ang kanyang ina at si Tonyo.

“Mag-iingat ka roon, Diego,” hikbi ng kanyang ina habang niyayakap ang anak. “Huwag mong kakalimutang magpadala ng balita. Lagi kitang ipagdarasal.”

“Opo, Nay. Alagaan niyo po ang inyong sarili. Tonyo, ikaw na ang bahala kay Lola at sa mga naiwan ko rito,” sagot ni Diego habang pinipigil ang sariling emosyon.

Hinarap ni Diego si Tonyo. Ang dalawang lalaking nagmahal sa iisang tao ay nagkatinginan nang malalim. Walang kumpetisyon, tanging respeto at isang lihim na pag-unawa ang namayani sa pagitan nila.

“Tonyo, alam mo na ang gagawin mo. Ikaw na ang bahala sa lahat ng itinagubilin ko,” seryosong saad ni Diego.

“Makakaasa ka, Pa. Hinding-hindi kita bibiguin,” sagot ni Tonyo sabay yakap nang mahigpit sa kanyang ama. Sa gitna ng yakap, inilabas ni Tonyo ang isang nakatuping papel mula sa kanyang bulsa at palihim itong inabot sa kanyang ama. Malugod naman itong kinuha ni Diego at nagpasalamat sa pamamagitan ng isang makahulugang tingin.

Habang umaalis ang bus ni Diego patungo sa daungan, ang bawat kanto ng San Luis ay tila nagpapaalam. Ang bayan na naging saksi sa kanilang bawal na pag-ibig, sa kanilang mga kasalanan, at sa kanilang matinding pighati ay dahan-dahan nang naglalaho sa abot-tanaw.

Ang pighati ng pamamaalam ay dahan-dahang papalitan ng isang munting pag-asa. Ang pag-asa na sa dulo ng mahabang kalsadang ito, sa isang lugar na malayo sa mapanghusgang mga mata, nawa’y muli silang magtatagpo.

Chapter 20

Dalawang taon.

Dalawang taon na ang lumipas mula nang huling maramdaman ni Chino ang lupang kinagisnan niya sa San Luis. Ngayon, sa isang tago at tahimik na isla na tila nakalimutan na ng mapa at hindi pa nararating ng modernong mundo, naninirahan siya sa isang payak na pamumuhay. Ang dating ingay ng mga makinang kinukumpuni sa talyer at ang malulupit na boses nina Ricardo at Gina ay pinalitan na ng banayad na lagaslas ng alon at ang malamyos na huni ng mga ibon sa madaling-araw. Sa islang ito, kakaunti lamang ang mga nakatira-isang maliit na komunidad ng mga mangingisdang ang tanging hangad ay ang katahimikan. Dito, ang bawat isa ay tila pamilya ang turingan; mababait ang mga tao, walang mapanghusgang mga mata, at walang nagtatanong tungkol sa iyong nakaraan.

Nakatayo si Chino sa harap ng kanyang munting bahay na gawa sa kawayan at nipa, nakatanaw sa abot-tanaw kung saan ang langit ay humahalik sa asul na dagat. Malaki na ang ipinagbago niya sa loob ng dalawang taon. Wala na ang binatang lampasaw na madaling takutin ng sariling anino; ngayon, ang kanyang mga mata, na dati ay laging puno ng kaba, ay mayroon nang lalim at kapayapaan-isang katangiang makikita lamang sa isang taong dumaan sa matinding bagyo at nakaligtas.

Nag-aaral pa rin siya. Sa pamamagitan ng distance learning at sa tulong ng mga modyul na dumarating tuwing dadaan ang malaking bangka sa pantalan, pilit niyang tinutupad ang pangako kay Lola Agnes na magkakaroon siya ng marangal na kinabukasan. Gusto niyang maging isang guro, o marahil ay isang agrikultor, upang makatulong sa islang kumupkop sa kanya.

Habang pinagmamasdan ang dagat, pilit niyang ibinabaon sa limot ang San Luis. Sa mga mata ng mga tagaisla, siya ay si “Gabriel,” isang binatang nagmula sa malayong probinsya para magbagong-buhay. Kunwari ay payapa na siyang mag-isa. Kunwari ay sapat na ang katahimikan ng isla para punan ang puwang sa kanyang puso. Sinusubukan niyang kumbinsihin ang sarili na ang alaala ni Diego ay bahagi na lamang ng isang magandang panaginip na kailangan nang gisingan.

Ngunit sa likod ng kanyang mga ngiti, nanatili ang koneksyon sa kanyang nakaraan. Sa pamamagitan ng lihim na pakikipag-text kay Kael-ang tanging kaibigang nakakaalam ng kanyang kinaroroonan-nananatili siyang updated sa mga balita sa San Luis. Ayon kay Kael, si Jako ay masaya na sa kanyang pag-aaral at may nobya na, tila tuluyan nang nahanap ang sariling landas at nakalimutan na ang masakit na kumpetisyon nila noon sa atensyon nina Diego at Tonyo. Si Tonyo naman ay isang ganap na sundalo na; malapit na itong matapos sa kanyang training at nakatalaga na sa isang mahalagang misyon.

Ang pinakamabigat na balitang natanggap niya ay ang tungkol sa kanyang mga magulang. Si Ricardo ay napatay sa isang madugong buy-bust operation sa Maynila matapos subukang lumaban sa mga awtoridad. Si Gina naman ay kasalukuyang nagdurusa sa loob ng rehas, nahaharap sa habambuhay na pagkabilanggo dahil sa pagkakasangkot sa sindikato. Isang malagim na wakas, ngunit para kay Chino, iyon ang nagsilbing tunay na kalayaan. Wala nang hahabol sa kanya. Wala nang magbebenta sa kanya sa mga kliyente sa Maynila. Ang banta ng sindikato ay tuluyan nang naglaho kasama ng abo ni Ricardo.

At si Lola Agnes? Palagi raw siyang itinatanong nito. Sabi ni Kael, tuwing hapon ay nakaupo ang matanda sa tapat ng kanilang bahay, nakatingin sa kalsada at sinasabing namimiss na niya ang kanyang paboritong apo. Kumikirot ang puso ni Chino tuwing naririnig iyon. Sabik na siyang yakapin ang matanda, pero alam niyang kailangan pa ng panahon.

Napangiti si Chino habang inaalala ang tunay na kaganapan noong gabing maghihiwalay sila ni Diego sa bakuran. Ang madamdaming eksenang iyon ay bahagi lamang ng isang malaking plano. Hindi totoong maghihiwalay sila “habambuhay.” Sa tulong ng talino ni Tonyo, ginamit nito ang kanyang koneksyon sa militar at sa gobyerno upang gawan si Chino ng mga pekeng dokumento at isang bagong pagkakakilanlan. Si Tonyo ang nagmungkahi na sa islang ito magtago si Chino dahil walang radar ng sindikato ang makakaabot dito.

Nang gabing nasa bus si Chino at bumaba sa isang liblib na pier, alam iyon ni Diego. Pinanood siya ni Diego mula sa malayo, tinitiyak na ligtas siyang makakasakay sa bangka patungo sa isla. Naghintay lang si Diego ng tamang tiyempo upang lumamig ang sitwasyon sa San Luis. Ang pag-alis ni Diego na akala ng lahat ay papuntang Saudi? Isang palabas lamang para maligaw ang mga matang nagmamanman. Ang papel na inabot ni Tonyo kay Diego sa terminal ay hindi mga dokumento para sa abroad, kundi ang eksaktong mapa at direksyon kung nasaan si Chino.

“Asawa ko… luto na ang tanghalian.”

Ang baritono at pamilyar na boses na iyon ang bumasag sa kanyang malalim na pag-iisip. Lumingon si Chino at doon, sa pintuan ng kanilang kubo, nakatayo ang lalaking dahilan ng bawat tibok ng kanyang puso. Nakasuot lamang si Diego ng isang kupas na shorts, ang kanyang balat ay mas lalong naging maskulado at sunog sa araw dahil sa pagtulong sa mga mangingisda sa isla.

Nilapitan ni Diego si Chino at pinalupot ang kanyang matitipunong braso sa baywang ng binata. Inilabas niya ang kanilang simpleng pagkain-sinigang na isda at sariwang buko-at inilatag ito sa maliit na mesa sa tapat ng dalampasigan.

“Masyado ka na namang malalim mag-isip, Gabriel,” biro ni Diego sabay halik sa kanyang leeg. Simula nang dumating si Diego sa isla isang taon na ang nakalilipas, naging ganap na silang mag-asawa sa mata ng mga tao rito. Payapa ang kanilang pamumuhay, walang takot, walang kailangang itago.

“Iniisip ko lang si Lola Agnes, at kung gaano tayo kaswerte na nandito tayo ngayon,” sagot ni Chino habang sinusubuan si Diego ng pagkain.

Naging napakatamis ng kanilang tanghalian. Nagkukulitan sila, naglalaplapan sa gitna ng pagkain, tila mga bagong kasal na hindi mapaghiwalay ang balat. Ipinapakita nila sa bawat kilos ang pasasalamat na nalampasan nila ang madilim na kabanata ng San Luis. Doon, natutunan nila na ang tunay na paraiso ay hindi isang lugar, kundi ang kalayaang mahalin ang isa’t isa nang walang takot sa batas ng tao o ng lipunan.

“Alam mo, Mahal,” panimula ni Chino habang nakatitig sa asul na dagat. “Natutunan ko na ang lahat ng sakit na pinagdaanan natin-ang selos ni Ana, ang kasakiman nina Papa, ang pagtatago natin-lahat iyon ay kailangan para marating natin ang puntong ito. Kung hindi tayo nasubok, baka hanggang ngayon ay nagtatago pa rin tayo sa dilim ng talyer.”

Tumango si Diego at hinawakan ang kamay ni Chino. “Tama ka. Ang mahalaga ay nandito na tayo. Tapos na ang pagtitiis. Malaya na tayo.”

Nang sumapit ang gabi, ang langit ay nagkulay kahel, lila, at rosas-isang napakagandang sunset na tila ba isang painting ng tadhana. Nakaupo ang mag-asawa sa puting buhanginan, ang kanilang mga paa ay dinadaluyan ng tubig-dagat.

“Mahal na mahal kita, asawa ko,” bulong ni Diego habang nakatitig sa lumulubog na araw.

“Mahal na mahal din kita, Diego. Habambuhay,” sagot ni Chino.

Hindi na nakapaghintay si Diego. Sa gitna ng katahimikan ng gabi at sa ilalim ng unang sinag ng mga bituin, binuhat niya si Chino nang parang isang prinsesa. Nagtawanan sila habang tumatakbo si Diego patungo sa mas malalim na bahagi ng dagat. Ang bawat hakbang ay may kasamang tilamsik ng tubig, tila ba ipinagdiriwang ng karagatan ang kanilang muling pagsasama.

Nang marating ang tubig na hanggang dibdib, dahan-dahan niyang ibinaba si Chino. Ang malamig na tubig ng dagat ay humahaplos sa kanilang nagbabagang mga katawan. Naglaro muna sila, nagwisikan ng tubig, naghabulan sa ilalim ng buwan, hanggang sa ang laro ay mauwi sa isang matinding titigan na puno ng pagnanasa.

Siniil ni Diego si Chino ng isang halik na mapusok, gutom, at puno ng romansa. Ang bawat dampi ng kanilang mga dila ay may kasamang alat ng dagat at tamis ng kanilang pangako. Hinubad ni Chino ang shorts ni Diego sa ilalim ng tubig. Lumabas ang dambuhala, galit na galit, at tumitibok-tibok na pagkalalaki nito.

Dahan-dahang lumubog si Chino sa tubig. Sa ilalim ng dagat, isinubo niya ang kargada ni Diego. Ang init ng kanyang bibig sa gitna ng malamig na tubig ay nagpabaliw kay Diego. Nilaro ni Chino ang bawat ugat nito gamit ang kanyang dila, sinisipsip ang bawat bahagi nang may kasamang panggigil. Ang bawat ungol ni Diego ay humahalo sa ingay ng mga alon.

“Ahhh… Chino… Gabriel… sige pa!”

Hinila ni Diego si Chino paitaas at pinaharap sa kanya. Isinandal niya si Chino sa isang malaking coral rock na bahagyang lumilitaw sa tubig. Dinuraan ni Diego ang kanyang palad at mabilis na nilamas ang matambok na puwet ni Chino bago marahas na iniupo ang binata sa kanyang nag-aapoy na burat.

“AHHHHHH!” hiyaw ni Chino na umalingawngaw sa buong isla. Isang malalim at sagad na baon ang ginawa ni Diego. Ramdam ni Chino ang bawat pulgada nito na tila sumasakop sa kanyang buong pagkatao. Ang tubig ng dagat ay nagsisilbing lubricant , ginagawa ang bawat kadyot na mas mabilis at mas masarap.

Rapido ang naging ritmo ni Diego, walang preno, tila gustong wasakin ang bukana ng asawa. Ang bawat pag-ulos niya ay tumatama sa pinaka-kaibuturan ni Chino, nagbibigay ng kuryenteng gumagapang sa kanyang buong katawan. Nilantakan ni Diego ang leeg at balikat ni Chino habang patuloy ang kanyang walang awang pag-araro sa masikip na bukana nito.

“Akin ka lang, Chino! Dito sa islang ito, tayo ang batas!” bulyaw ni Diego sa gitna ng panggigigil.

“Iyo lang ako, Asawa ko! Kantutin mo ako! Iputok mo lahat sa loob ko!” hiyaw ni Chino habang tumitirik ang mga mata, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa balikat ni Diego.

Ang kanilang mga katawan ay naglalapat sa gitna ng dagat, ang bawat kadyot ay may kasamang tilamsik ng tubig at malalakas na tunog ng laman na nagtatagpo. Ang pagnanasa nila ay mas malalim pa sa karagatan at mas mainit pa sa araw.

Sa huling sampung kadyot na kasing-lakas ng hampas ng alon sa pampang, ibinuhos ni Diego ang lahat ng kanyang lakas. Isinagad niya ang sarili at doon pinakawalan ang masaganang tamod sa loob ni Chino. Ramdam ni Chino ang init ng gatas ni Diego na humahalo sa alat ng dagat sa kanyang loob. Sabay nilang narating ang rurok ng langit, kapwa hingal na hingal, pawis na pawis, at punong-puno ng pag-ibig sa ilalim ng saksi ng buwan at bituin.

Nang matapos, dahan-dahan silang naglakad pabalik sa dalampasigan, magkayakap at balot ng kapayapaan. Ang kwento ng San Luis ay naging isang malayo at malabong alaala na lamang-isang bangungot na kailangan nilang daanan para marating ang kanilang tunay na tahanan. Sa dulo ng mahabang kalsada, sa piling ng isa’t isa, nahanap nila ang tunay na kalayaan.

Wakas.

TEASER: The Ghost of Alejandro

Sa San Pascual de Almas, ang katotohanan ay isang lason na iniinom nang dahan-dahan, at ang bawat estudyante ay may suot na mapanlinlang na maskara.

Nilamon ng isang gabing walang bituin ang buhay ni Alejandro Vergara. Para sa kanyang kapatid na si Bill, ang pagpanaw nito ay hindi katapusan kundi simula ng isang madilim na misyon. Hindi pumasok si Bill sa unibersidad upang mag-aral; pumasok siya upang maningil. Ngunit sa kanyang unang tapak pa lamang sa lupa ng San Pascual, may ibang pwersang kumawala—isang mapusok at bawal na init na matagal na niyang itinatago at pilit na kinakalimutan.

Ang unibersidad ay hindi lamang pugad ng mga lihim; ito ay isang palaruan ng laman at pagnanasa. Habang sinusuyod ni Bill ang mundo ng mga fraternity at mga ritwal na ginagawa sa dilim, natatagpuan niya ang sarili na nalulunod sa tukso. Sa gitna ng mga katawang pinagpapawisan, mga matang nanlilisik sa pagnanasa, at mga dampi na nagpapalimot ng katinuan, unti-unting lumalabo ang linya sa pagitan ng kanyang paghihiganti at sariling kasiyahan.

Kailangang tuklasin ni Bill kung sino sa mga lalaking umaakit sa kanya ang may duguang kamay. Mahuhulog ba siya sa patibong ng sarili niyang pagnanasa, o magagawa niyang gamitin ang init na ito upang sunugin ang mga taong pumatay sa kanyang kapatid?

Sa San Pascual de Almas, ang paghihiganti ay matamis, ngunit ang kasalanan ay mas masarap. At upang makuha ang hustisya, kailangan munang hubarin ni Bill ang lahat—pati na ang kanyang sariling pagpigil.

PASASALAMAT

Sa inyong lahat na sumabaybay,

Hindi ko alam kung paano sisimulan ang liham na ito, dahil kasabay ng pagtatapos ng kuwento nina Diego at Chino ay ang pag-apaw din ng emosyon sa aking puso. Gusto kong magpasalamat nang buong tapat sa bawat isa sa inyo na naglaan ng oras para pumasok sa mundo ng San Luis .

Ito ang pinakaunang libro na nakumpleto kong isulat. Maraming beses akong nag-alinlangan, maraming beses akong napatigil, at inabot pa tayo ng mahabang panahon bago ko muling naituloy ang mga huling kabanata. Pero dahil sa inyong mga komento, sa bawat vote , at sa bawat pag-add ng kuwentong ito sa inyong mga Library , binigyan niyo ako ng dahilan para hindi sumuko.

Salamat sa pagyakap sa bawal na pag-ibig nina Diego at Chino. Salamat sa pag-unawa sa kanilang mga pagkakamali, sa pakikidalamhati sa kanilang pighati, at sa pakikipaglaban kasama nila hanggang sa dulo. Ang kuwentong ito ay hindi lamang tungkol sa pagnanasa, kundi tungkol sa paghahanap ng kalayaan sa gitna ng isang mapanghusgang mundo.

Sa bawat silent reader, sa mga palaging nag-iiwan ng mensahe, at sa mga bagong diskubre pa lang ng librong ito-kayo ang naging inspirasyon ko. Kayo ang dahilan kung bakit ang isang pangarap lang noon ay naging isang ganap na libro na ngayon.

Hindi rito nagtatapos ang ating paglalakbay. Marami pa tayong bayang pupuntahan, marami pang mga karakter na bibigyang-buhay, at marami pang mga bawal na pag-ibig na ating tutuklasin.

Muli, maraming-maraming salamat sa pagtitiwala at sa pagmamahal. Hanggang sa muli nating pagkikita sa susunod na pahina.

Nagmamahal,

SaintLust (2026)