PROLOGUE

MAY 2024

“Love is perhaps the only glimpse we are permitted of eternity.”

Helen Hayes

“Ehem, ehem.” Sabi ni Jian habang nasa harapan siya nang maraming tao. Hawak niya ang isang wireless na mikropono. Nakatayo si Jian sa isang maliit na stage, nakatutok sa kanya ang mga ilaw ng bar na kanyang kinaroroonan. Sa stage ay makikita ang isang drum set at mga gitara na nakatayo sa mga standee nito. Nakaupo siya sa isang upuan hawak din niya ang kanyang gitara.

“Ehem.” Muling sabi niya na mas malakas nang boses kung kaya naman napatingin sa kanya ang halos lahat ng tao sa bar na iyon. Nakatingin lang siya sa isang lalaki na nakaupo sa bahaging dulo ng bar.

Ang lalaking tinitignan ni Jian ay si Owen.

Si Owen ay nakaupo kasama ang kanyang mga kaibigan. Nasa kanan niya ay si Brandon at nasa kaliwa naman niya ay si Aji, katabi ni Aldrin si Aji, sunod si Caleb, nasa harap ni Caleb si Josh, katabi nito si Jaime, at katapat naman ni Owen si Aaron na katabi ni Jaime. Nasa tabi naman ni Brandon ang ilan pa sa mga kaibigan nila na nakilala lamang nila sa Training ng sports na kanilang nilalaruan.

Habang nakatingin si Jian kay Owen ay muli itong nagsalita. “Ang kantang ito ay iaalay ko sa taong matagal ko nang gusto, matagal ko na din gustong sabihin ito sa kanya.” Nakatingin halos lahat sa kanya dahil sa sinabing ito ni Jian. Si Owen naman ay hindi alam ang gagawin at hindi mapakali dahil hindi niya alam kung siya ba ang tinutukoy ni Jian o ibang tao.

“Ikaw ba yan?” tanong ni Brandon sa kanya, maging si Brandon alam ang nakaraan nila ni Jian.

Tumingin si Owen sa kaibigan at sumagot. “Hindi ko alam eh.” Sabay buntong hininga. “Pero sana hindi ako.” Sagot nito dito.

“Actually, unang beses ko palang siyang nakita ay nacutetan na ako sa kanya. Well, he is really cute naman talaga. Naging setter ko siya sa isang ODL (One day League) and pumasok naman kami sa Championship that time. That was the first time na narealize ko na gusto ko siyang makilala.” Nangiti naman siya habang nakatingin kay Owen.

Kita sa mukha ni Owen ang kaba dahil alam niyang siya na ang tinutukoy ni Jian. Napatingin naman si Jaime kay Owen dahil sa narinig nito.

“Fxck!” naibulaslas na lang ni Owen. Maging si Aaron ay napatingin dito. Nagkatinginan si Owen at Aaron, mata sa mata.

“Lumipas ang mga araw na napapansin ko siya kapag meron kaming Thursday at Friday play. Lagi akong may baong pagkain nun kaya pinipilit kong tumabi sa kanya, kaso nahihiya akong alukin siya. Dahil nga sa sobrang tahimik niya. Dumating pa ang araw na nag-inuman kami at nagulat ako na kasama siya. Kami ang unang dalawang tao doon sa place na pag-iinuman namin. May dala pa siyang alak galing sa tindahan nila. That was so funny.” Sabi ni Jian at muling tumawa.

“So ikaw nga ang tinutukoy niya.” Sabi ni Brandon muli.

“Yeah. And I hate it.” Bulong ni Owen kay Brandon.

Nang muling magtama ang mata ni Owen at Jian ay muling ngumiti si Jian dito. “Doon ko siya nakilala, sobrang ingay niyang tao pagnakainom. Tila nag sslow mo pag sumasayaw siya sa gitna nang inuman.” Dugtong ni Jian na muling napangiti habang binabalikan ang nakaraan.

Napansin ni Owen na nakatingin sa kanya si Aaron. Kung kaya naman ay napatingin si Owen kay Aaron, at ngumiti si Aaron sa kanya.

“Dumating pa ang pangalawang inuman namin, kung saan binilhan ko siya nang isang pan ng spaghetti. Funny thing sinuka niya iyon right in front of a person na nanlibre sa kanya.” Natatawang sabi ni Jian.

Muling napatingin si Aaron kay Owen at ganun din ang isa. Ngumiti nang malungkot si Owen kay Aaron. NIlapit ni Aaron ang mukha niya kay Owen at bumulong siya. “Ikaw ba yun?”

Ngumiti si Owen nang malungkot at tumango-tango bilang pag sang-ayon.

“Kaya Owen De Castro, this song si for you.”

Nagtinginan sa kanya ang mga kasama niya sa table. Gulat na gulat sila sa narinig, Dahil hindi mo aakalain na magkaka gusto ang isang Jian Alvarez kay Owen.

“Paksh*t” naibulaslas ni Owen, habang nakatingin kay Jian. Tatayo na sana si Owen nang pigilan siya ni PJ, na hindi niya napansin na nasa likod na niya pala. Si Pj ay matagal nang kaibigan ni Jian.

“Please Owen, stay.” Sabi ni PJ sa kanya.

Sinimulan nang tumugtog ni Jian, ang kantang ito ay isa sa mga paboritong awitin ni Owen ang Yellow by Coldplay.

Buong kanta ay nakatingin lamang si Jian sa mga mata ni Owen. Sobrang miss na miss ni Jian si Owen. Hinawakan ni Pj ang mga balikat ni Owen at iginuide ito patayo. Nagtataka man si Owen ngunit hindi niya alam ang gagawin kaya naman sumunod ito.

Habang nakatayo si Owen ay nakatingin lang ito sa mata ni Aaron, ganun din si Aaron. Na animo’y nag-uusap lamang sila mata sa mata.

Nang matapos ang kanta ay nagsimulang muli si Jian. “Hey, Owen De Castro. Matagal ko nang gustong sabihin ito sayo. I like you, I really really like you. Pero naduwag ako, natakot sa sasabihin nang ibang tao. Kaya nandito ako ngayon sa harapan mo para sabihing gusto kita. Can you be my partner?” dere-deretsong saad ni Jian na ikinatigil nang mundo ni Owen.

Hindi alam ni Owen ang kanyang gagawin, napatingin siya kay muli kay Aaron at nakatingin lang ang binata sa kanya na naghihintay din sa magiging sagot nito.

Sa totoo lang ay naunang magustuhan ni Owen si Jian, tatlong taon na ang lumipas nang magustuhan ni Owen si Jian, ngunit nang dumating si Aaron sa buhay ni Owen ay napalming dito ang kanyang pagmamahal. Siyam na buwan mula nang marealize ni Owen ang pagmamahal niya kay Aaron.

“Owen, can you be my partner?” ulit muli ni Jian nang walang marinig na sagot kay Owen.

“Hey, Owen.” Sabi ni Pj sabay tapik sa balikat ni Owen. Napatingin si Owen dito at inabot ni Pj ang mikropono ngunit hindi niya ito kinuha.

Humarap si Owen kay Jian. “Jian, can we talk about it in private?” sagot nito.

Hindi ito pinansin ni Jian bagkus ay muli itong nagsalita. “Owen, I want your answer right here right now.”

“Please Jian, I want it in private. So please.” Pagmamakaawa ni Owen kay Jian.

“Sorry Owen, but I want to tell them kung gaano kita kamahal.” Tugon ni Jian, at maipipinta mo sa mukha nito ang pagmamakaawa at hinihintay ang positibong sagot ni Owen.

Bumuntong hininga si Owen. “Talaga bang kocornerin mo ako dito niyan Jian? Talaga ba?” medyo may inis na sa mukha ni Owen. Napansin naman ito ng mga kaibigan niya, kaya naman hinawakan ni Aldrin ang kamay ni Owen para kumalma ito, na agad na napansin ni Aaron.

“Owen. I like you. I really do.” Sabi ni Jian habang naglalakad papunta sa pwesto nina Owen.

Inis na inis na si Owen sa inaasta ni Jian, dahil alam niyang may tama na din ito nang alak. “Jian…” pigil ang inis at galit ng tono ni Owen. “Alam mo naman kung gaano ko ka-ayaw ng ganitong eksena diba?” tumulo na ang luha ni Owen na kanina pa niya pinipigilan dahil sa galit at inis. “…alam mo naman kung gaano ko kaayaw na maging center of attraction diba. Pero Put*ng ina Jian. I HATE YOU. I HATE YOU FOR DOING THIS. Hindi ito nakakatawa. So kung gusto mo nang sagot?” bumuntong hininga muli si Owen. “Thank you for everything but I’m sorry my answer is no.”

Hinarap ni Pj si Owen. “Pj stop this.” Mahinang itinulak ni Owen si Pj para makadaan siya paalis sa pwesto niya.

“Owen.” Mahinang sabi ni Aaron na narinig naman niya, nilingon niya ito at halos lahat ng kaibigan niya at kasama sa training ay nakatingin sa kanya.

“Walang susunod please.” Sabi ni Owen at dahan-dahan nang tumulo ang kanyang mga luha.

Nang makalabas si Owen sa bar ay dali-dali itong tumakbo sa madilim na parte ng beach ng La Union, tuloy tuloy lang ang kanyang pag-iyak. Hindi niya alam kung saan nanggagaling ang sakit pero gusto niyang tumigil na ito. Napatigil siya sa pagtakbo nang makarating isya sa tahimik at madilim na lugar na kung saan wala na masyadong tao.

Naupo siya sa buhanginan at tumingala sa kaulapan. Napakadaming mga bituin na kumikinang kinang.

“Ahhhh” sigaw ni Owen. “I hate this. I hate this.” Sigaw nitong muli.

“Hey, Easy on yourself.”

Napatingin si Owen sa nagsalita at ito ay si Aaron.

“Diba sabi ko walang susunod? Bakit nandito ka?” iritang sabi ni Owen. Oo masaya siya dahil ang taong gusto niya ang sumunod sa kanya, ngunit nahihiya siya sa mga oras na ito.

Umupo si Aaron sa tabi ni Owen bago magsalita. “Maingay kasi doon, tapos tahimik pa dito. Bigla lang umingay nang dumating ka.” Sagot nito habang nakangiti.

“Pwede ba, Aaron kung nandito ka lang para mang-asar, sorry umalis ka muna wala ako sa mood.” Inis na sabi ni Owen.

“Andito ako kasi I think you need someone to talk to.” Sabi ni Aaron at tinaas-taas pa nito ang kanyang kilay bago humarap sa karagatan. “Diba sinabi mo sa akin dati na ako ang Yellow person mo, so I’m here to comfort you. Magsalita ka lang papakinggan kita sa mga rants mo sa buhay.” Dugtong nito.

“Ewan ko sayo, hindi ko kailangan ng kausap ngayon at lalong hindi ikaw ang kailangan ko. Remember—” hindi na natapos ni Owen ang kanyang sasabihin ng magsalita muli si Aaron.

“Ako pa din naman ang favorite hyungnim mo diba?” humarap si Aaron kay Owen. “Ako pa din naman ang Kuya Aaron mo na pinakagwapo sa lahat.”

“Oo ikaw pa din naman, at ikaw lang always. Pero as of the moment nagmomove on pa rin ako sayo. Diba nga? Ayaw mo nang may kaibigan ka na nagkakagusto sayo. At ayaw mo din sa a—” muli ay hindi na naman natapos ni Owen ang sasabihin niya but this time labi ni Aaron ang pumigil dito.

Hinalikan ni Aaron si Owen sa labi. Nagulat si Owen sa ginawa nang kaibigan nakatitig lamang siya dito ngunit si Aaron ay nakapikit ang mata. Dahan-dahan na ding ipinikit ni Owen ang kanyang mga mata. Lasang-lasa ni Owen ang pait at tamis mula sa alak na ininum ni Aaron. Malambot, malasutla at tila unan sa lambot ang mga labi ni Aaron na ramdam na ramdam ni Owen. Damang dama nito ang mahihinang kiliti mula sa paghinga ni Aaron sa kanyang ilong, hinawakan ni Aaron ang buhok ni Owen at dahan-dahan itong sinusuklay habang patuloy sila sa kanilang halikan. Dahan-dahang inihiga ni Aaron si Owen sa buhanginan nakadagan si Aaron kay Owen, na damang daman ang isa ang kabigatan nito. Patuloy pa din sila sa ginagawang halikan lasang lasa nila ang pinagsamang hininga nila na nagpapabilis ng pagtibok nang kanilang mga puso.

Maya maya pa ay tumigil si Aaron sa kanyang ginagawa at naupo ng deretso. “I’m sorry. I need to stop baka kung saan pa ito umabot.”

Naupo din si Owen at inayos ang kanyang sarili. Isang minuto nag lumipas ng katahimikan nang magsalita muli si Owen. “Bakit?” tanong ni Owen.

“Owen, gusto kong sabihin sa iyo na gusto kita. Gustong gusto kita.” Sabi ni Aaron na ikinagulat ni Owen.

“Teka, diba sabi mo—”

“I’m sorry, hindi ko alam kung anong gagawin ko nung umamin ka sa akin. Gusto kita pero natatakot ako sa sasasabihin ng iba. Natatakot ako na baka masaktan kita at hindi kita maipaglaban. Sobrang sising sisi ako sa ginawa kong pananakit sayo pero kanina, nung umamin sa iyo si Jian. Gusto kitang hilahin. Gustong kong maunang umamin bago siya.” Mahabang litanya ni Aaron.

“PInaglalaruan niyo ba ako? Ginagawa niyo ba akong tanga” tanong ni Owen.

“Sorry no. I’m sorry kung yan ang nararamdaman mo pero Owen. I want you. I really do. Nagseselos ako pag may nagugustuhan kang iba. Hindi ko lang ito pinapahalata pero Owen halos mamatay ako sa kakaselos.” Sagot nito.

“Pero bakit? Bakit mo pa ako hinayaang masaktan sa sakit Aaron. Bakit mo ko binalewala. Tapos ngayon—”

“Sorry Owen, bago ako sa ganto. Hindi ko akalain na mahuhulog din ako sayo. Natatakot ako sa mundo. Pero Owen mas nakakatakot pala na mawalan ka ng pakialam sa akin. Sobrang nahihirapan akong makatulog sa gabi. Lalo na nalaman kong nakakausap mo din ang kambal ko.”

“Aaron, sobra mo akong sinaktan. Sobra mo akong pinagselos. Sobra akong nabaliw nun sayo. Tapos ngayong okay na ako, sasabihin mo ito.”

“Sorry Owen. Sorry. Ikaw lang ang tinitibok ng puso ko. Sorry. Ako na lang ulit. Ako na lang u—”

Hindi na pinatapos ni Owen ang sasabihin ni Aaron at hinalikan na niya ang binata. Dahil sa mas matangkad si Aaron ay nakaluhod si Owen paharap dito.

Lingid sa kaalaman ng dalawa ay nakita sila ni Aldrin.

CHAPTER I

JUNE 2022

“I love the deep conversations your eyes have with mine.”

John Mark Green

Naglalakad lakad ako sa subdivision kung saan nakatira ang aking nakakatandang kapatid na babae. Naging madalas kasi ang pagtambay ko dito sa bahay nila dahil ako ang nag-aalaga ng mga pamangkin ko.

Sa pagpapatuloy kong paglalakad sa kalye ay may isang lalake na lumabas galing sa kanilang bahay. Kung titignan mo ay magandang lalaki ito. Maputi ang kanyang balat. Medyo magulo ang buhok marahil ay kakagising lang nito. Napakakinis ng kanyang mukha at kitang kita na maamo ito. Pulido ang kanyang kilay na nakapagdagdag ng kanyang kagwapuhan. Bilugan ang isa niyang mata at ang isa naman ay medyo kirat pero hindi yun naging sagabal sa pagiging gwapo niya. Nakapagpaganda pa nga ito sa kanyang mukha. Hindi ko namalayan na napatagal na pala ang pagtitig ko sa kanya kaya naman nakakuha ito ng atensyon niya at tumingin siya sa akin. Nagtama ang mga mata namin kaya naman agad ko itong iniwas at nagpatuloy sa aking paglalakad. Nakaramdam ako ng konting paghinto ng tibok ng puso ko.

Pero mukha siyang pamilyar, ngunit hindi ko maalala kung saan ko siya nakita.

Matapos ang dalawang ikot sa subdivision ay nagpasya na akong bumalik sa bahay ng ate ko para bantayan itong tatlo kong makukulit na pamangkin. Pumasok ako sa gate nila na makalawang kita mo dito na matagal nang nakatayo ang bahay na ito dito.

Pagkabukas ko ng pinto ay agad na sumalubong sa akin ang tatlo kong pamangkin na sina Cloud, Star at Sun. tuwang tuwa sila nang makita nila ako, agad kong binuhat si Sun ang pinakabunso sa magkakapatid. Karga karga ko siya at nagtungo kami sa kwarto nila. Doon ay naglaro kami ng kung anong gustuhin nila. Napaka cute ng mga batang ito. Tuwing weekdays ko lang naman binabantayan ang mga batang ito, kaya hindi naman hirap sa parte ko at binabayaran ako ng ate ko para sa kanila.

Owen De Castro, iyan ang buong pangalan ko at nasa 25 years old na ako. Nagtatrabaho na ako sa isang pribadong kompanya, sa totoo lang ay kakalipat ko lang sa kompanyang ito noong March 2022. Sa gantong edad ay nananatili pa din akong nakatira sa bahay ng aking mga magulang. Pangalawa ako sa magkakapatid. Kaya madalas ay nakukumpara ako kay Ate, sa aming panganay, na sobrang ikinalulungkot ko. Pero wag na natin iyon pag-usapan. Isa akong balibol player at madalas akong naglalaro tuwing weekend. Kasama ng ilan sa mga kaibigan ko.

Nakatanggap ako ng chat message mula kay Jaime, si Jaime Dantes ay kaklase ko noong nag-aaral pa lang ako sa kolehiyo. Nasa convenience store na daw siya kung saan kami madalas magkita. Lagi kaming magkasabay pag pumupunta sa court kung saan kami naglalaro. Sabi niya sa message ay nandoon na daw siya. Tutal malapit lang naman ang bahay ng ate ko sa convenience store ay naglakad na ako palabas ng subdivision. Habang naglalakad ako palabas ay nakita ko muli ang lalaking nakita ko nakaraang araw dito. Naka-itim siya na damit at itim na short, bumabagay sa kanya ang ganyang kulay dahil kitang kita ang kaputian niya.

Patuloy siya sa paglalakad at nasa likuran niya lamang ako. Naka itim na bag siya na may tatak na nike. Cute na cute ako sa paglalakad niya dahil mukha siyang lolo. Kyeopta! Sabi ko na lang sa sarili ko.

Pagdating ko sa convenience kung saan kami magkikita ni Jaime ay naroroon na ito. Nang makita niya ako ay tumayo na ito sa kinauupuan niya.

“Sorry late ako. Late na ako nagising.” Paghingi ko ng paumanhin dito.

“Well, okay lang iyan. Let’s go na.” sabi nito sa akin.

Tumango na lang ako at nagsimula na kaming maglakad patungo sa sakayan ng tricycle. Nagtungo na kami doon at nang makasakay na kami ay ibinaba kami sa court na paglalaruan namin. Agad kaming bumati sa mga kasamahan namin na naroroon. Pumunta kami sa pwesto kung saan madalas kaming nakaupo. Nandoon na din si Brandon at Caleb, mga kaibigan ko at kateammate sa paglalaro.

Habang nag-aayos ay hindi ko inakala na ang lalaking kapitbahay ng ate ko ay makikita ko dito sa court. Ang lalaking nagbigay sa akin ng panibagong kyuryusidad. Lihim akong napangiti ng makita ko siya.

Ilang minuto ang lumipas at nagsimula na ang laro. Habang nakaupo ako sa gilid ay pinapanuod ko siyang maglaro, magaling siya sa larong balibol. Kitang kita mo sa kanyang pangangatawan na isa siyang atleta. Mataas siyang lumipad. Hindi ko alam na napapangiti na ako habang pinapanuod ko siya.

“Nangingiti ka dyan? Crush mo?” tanong sa akin ni Jaime patungkol sa lalaking naglalaro.

“Huh? Hindi ahhh.” Pagsisinungaling ko.

“Anong hindi ang lapad na ng ngiti mo diyan.” Pang-aasar sa akin ni Jaime. “Mukhang tuluyan ka nang nakamove on kay Jian ah.” Dugtong nito.

Narinig ko naman ang pangalan ni Jian, kaya biglang nawala ang ngiti sa mata ko. Kahit kelan talaga itong tabas ng bibig ni Jaime hindi mapigilan. Binalik ko na lang ang tingin ko sa lalaking naglalaro. Ano kayang pangalan nito? Hangang hanga ako sa bawat hampas at talon nito na tila ibon kung lumipad. Napakagaan niya sa hangin. Lalo niyang kinagwapo ang bawat talon at hampas niya sa bola. Para siyang anghel na hulog ng langet.

Napatingin ako kay Brandon ng magsalita ito. “Hindi siya gwapo no, pero ang linis niya tignan at ang lakas ng dating.” Sabi nito patungkol sa lalaki.

Tinignan ko si Brandon. Sa isip ko gwapo siya. At siya ang pinakagwapo ngayon na nakikita ko.

Natapos ang buong game na hindi ko man lang nalalaman ang pangalan niya. Ngunit nakita ko sa likod ng jersey niya ang apelyido niya, hindi ko alam kung tama ba iyon o kung sa kanya ba talaga ang jersey na iyon. Santiago, iyan ang nakasulat doon.

Sino ka ba? Anong pangalan mo? Straight ka ba na lalaki o katulad din kita? Iyan na lang ang nasabi ko. At ito ang isa at marami pang beses na makakalaro ko siya. My Cute Little Idol.

Sa pangatlog pagkakataon ay muli ko na naman siyang nakita. 10am nang umaga at pabalik ako sa bahay ng ate ko, galing ako sa convenience store sa labas ng subdivision ng makita ko siyang palabas sa gate nila. Hindi ko alam kung saan siya pupunta ngunit mukhang papasok siya sa trabaho niya. Nakaputi siyang polo shirt, at maong pants. Kakaiba talaga ng pagiging maputi niya kumikinang siya sa ilalim ng araw. Napatingin siya sa gawi ko kaya agad akong umiwas ng tingin. Hindi ko alam kung nakita niya ako pero dedma di naman niya ako kilala. Pero papasok ng 10am? Local company ba siya or what? Hindi ko ba siya late na nito? Well di ko pa siya kilala kaya siguro ganun.

Lumipas ang isang linggo at araw na naman ng laro namin, makikita ko na naman siya. Excited akong nag-aasikaso dahil muli ay makikita ko na naman siya. Pero this time sinisigurado ko na makikilala ko na siya. I mean, malalaman ko na ang pangalan niya. Kung sino man siya. Ayoko din itanong sa mga kalaro namin ang buong pangalan nito dahil alam kong magkakaroon ng issue dahil dito. Sa araw na ito ay hindi naglaro sina Brandon at Caleb. Kami lang dalawa ni Jaime ngayon kaya naman itineam kami ng organizer sa iba. Habang naglalaro ng balibol at kalaban namin ang kuponan nila ay narinig kong tinawag ang pangalan niya.

“Aaron…” tawag sa kanya ng setter nila.

Ibinigay kay Aaron ang bola at hinampas niya ito ng malakas, sobrang lakas na tila masisira ang bola. Napakaganda ng play na ginawa nila. Pero bukod sa play na iyon ay narinig ko na ang pangalan niya. Aaron Santiago. Sino ka ba? Gusto kitang makilala.

Natalo ang team namin nung game na yun pero wala akong pakialam dahil nalaman ko na ang pangalan niya. Nakangiti akong nagpunta sa aming pwesto.

“Nangingiti ka dyan?” tanong ni Jaime.

“Huh?” nakangiti kong sabi. “Hindi ahhh.” Dugtong ko at iniba ko ang expresyon ng aking mukha.

“Weh? Nangingiti ka eh.” Pang-aasar ni Jaime.

“Wala, paano kasi. Ahm nalaman ko na ang name niya.” Kinikilig kong sabi sa kanya.

“Ano? Anong name niya?” tanong ni Jaime.

“Aaron… Aaron Santiago…” sabi ko dito.

“Hanapin mo na ang facebook niya.” Sabi nito sa akin.

“Mamaya na, wag dito. Masyadong obvious kung dito ko pa hahanapin. Alam mo naman ang mga mata dito. Mapanghusga.”

“Sabagay may tama ka.” Pagsang-ayon sa akin ni Jaime.

Nagpatuloy ang paglalaro namin ng balibol at nang muling nagtapat ang aming mga kuponan ay dalawang beses ko siyang nablock at nakapatay ako ng bola sa kamay niya. Syempre pag nakaka puntos ako sa kanya ay agad akong tumatalikod dahil nga sa kinikilig ako. Bakit ba, kanya kanyang kilig yan.

Nang matapos ang laro ay sumama kami ni Jaime sa mga organizer para kumain sa labas, ang buong akala ko ay makakasama si Aaron ngunit hindi pala. Nagpaalam daw ito na maaga uuwi dahil may lakad pa siya bukas.

Nagpunta ang grupo sa isang kainan na may mga lutong bahay. Hindi mamahalin ang presyo ng mga pagkain pero sulit naman siyang kainan ang lagay malayo lang sa amin. Umorder kami ni Jaime ng isang order ng Sinigang na Baboy at Gulay.

Habang kumakain ay nag-usap usap ang mga organizer at lumaki ang tenga ko nang marinig ko ang pangalan ni Aaron.

“Bakit hindi sumama si Aaron?” tanong ng pinaka head na organizer na si Kuya Obal kay Gabby, isa sa mga katuwang niya. Ito rin ang may kontak kay Aaron.

“May lakad daw siya bukas pero tingin ko ano…” hindi tinuloy ni Gabby ang sinasabi niya ngunit ngumiti ito kay Kuya Obal. Alam kong may kahulugan ang mga ngiting iyon.

“Ano? Paerbil?” tanong ni Kuya Obal at nagtawanan sila.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko pero naiinis ako sa kanila. Hindi ko pa din naman ganun kakilala si Aaron pero ako yung nasasaktan sa mga pinag-sasabi nila.

“Well, siguro. Ewan ko ganun talaga siguro.” Sagot ni Gabby. “Kaya nga balak ko na siyang tigilan eh. Gusto ko yung magiging jowa ko eh yung mas mataas ang sahod sa akin.” Dugtong nito.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganun sila magsalita sa tao. Dahil sa mga nasabi ni Gabby nang araw na iyon ay mas gusto ko pa lalong makilala ang isang Aaron Santiago.

Pagkauwi ko nang bahay ay agad kong hinanap ang mga social media account niya. Mahigit isang oras akong naghanap ngunit hindi ko makita. Napakamisteryoso naman ng taong ito. May nakita akong dalawang facebook account ngunit hindi na siguro niya ito ginagamit dahil napakaluma na ng larawan niya dito. Natatawa ako dahil napakabata niya pa dito. Pero siguro hindi na ito ang kanyang ginagamit.

Tumingin pa ako ng ibang social media niya ngunit wala akong makita na kahit ano. Grabe kakaiba talaga tong lalaking ito. Habang nagsscroll ako sa sarili kong facebook account ay naalala ko bigla na para nabanggit siya sa dati naming group chat. Kaya naman ay agad kong sinilip ito at sinearch ko siya sa group chat na iyon, doon ko narealize na matagal ko na pala siyang nakakalaro ngunit hindi ko maalala ang kanyang mukha. Marahil ay masyado akong napokus dati kay Jian.

Habang binabasa ko ang mga message sa group chat ay napansin kong madaming nagkakagusto sa kanya dito at kilala siya ng mga ilan sa mga kalaro namin. Doon ko nakumpirma na taga doon nga siya subdivision na tinitirhan ng ate ko. Napag-alaman ko din na sa isang pribadong paaralan siya nakapagtapos at kaparehas ko siya ng kurso. Meant to be ba ito? Hindi ko alam pero isa lang ang alam ko sa ngayon mayroon akong paghanga sa kanya.

Linggo ng umaga ay naisipan kong maglakad lakad sa subdivision nila ate ng muli ko siyang makita sa labas ng bahay nila ngunit nasa loob siya ng gate. Madalas ko na itong ginagawa ngunit hindi lang talaga nagtatama ang aming mga landas o baka hindi ko lang siya napapansin. Isang taon din kasi akong nagfocus kay Jian kaya hindi ko napapansin si Aaron. Totoo nga ang sinasabi nila na kaya may mga taong inaalis si Lord sa buhay mo ay dahil may taong darating na ipapalit at magtuturo sa iyo na mag grow ka sa buhay.

CHAPTER II

PRESENT TIME

“Every sunset is an opportunity to reset. Every sunrise begins with new eyes.”

Richie Norton

Dumilat ako na sobrang excited sa mangyayare ngayong araw dahil ito ang araw ng aking paglipat ng tirahan. Simula sa araw na ito ay magiging independent na ako. Wala akong pinagsabihan sa mga kaibigan ko nito maliban sa isa na nalaman ito dahil sa pagiging chismoso nito… Si Aaron.

Naglalakad na ako patungo sa kanto namin ng makita ko na siya, sa malayo pa lang ay alam ko ng si Aaron iyon. Nakaupo siya sa kanyang motor, take note sarili niya nang motor. Aba nakapagpundar si badeng. Suot suot niya ang itim na damit na niregalo ko sa kanya, hindi ko alam pero gwapong gwapo pa din ako sa kanya lalo na pag nakaitim siyang damit, bagay kasi sa kanya iyang kulay na iyan. Marahil ay nagtataka kayo kung bakit naririto siya, dahil nga sa nalaman niya na ito ang araw ng paglipat ko. Nagulat nga ako mismo na siya na nagsabi na gusto niya akong Samahan sa paglipat ko. At himala pa ay ang aga niya gumising hindi naman kasi siya ganoong klaseng tao, sa totoo nga tamad ito eh.

“Hey.” Nakangiting bati ko sa kanya.

Tinignan niya ako ng masama. “Kabog ka no, kanina pa ako dito. Late ka na.” panenermon nito sa akin.

Ngumiti ako sa kanya. “Hindi ako late. Maaga ka lang. 9am remember?” sabi ko sa kanya na may pagkasarkastikong tono.

Tinignan niya ang cellphone niya para makita ang oras. Iniharap niya sa akin ang phone niya. It’s 9:05am na. Asensado na itong friend ko naka iphone na din siya, pero andun pa din ang wallpaper niyang si Sana ng Twice, isang KPop Idol.

“9:05am na, late ka.” Sabi nito at itinataas taas pa ang kanyang kilay, na sinasabing sorry late ka.

“My gadh Aaron. Five minutes lang.” sabi ko sa kanya.

“Every minute matters.” Sabi nito at inayos niya ang pagkakaupo niya sa motor niya. Hinarap niya ako at pinagpag niya ang pwesto kung saan ako uupo. “Ano pang hinihintay mo?” pagsusungit nito.

“Ito na whooper. My Litol Whooper.” Pang-aasar ko sa kanya bago ako umangkas sa motor niya. “Yayamanin na talaga tong friend ko.” Sabi ko pagka angkas ko sinabayan ko din ng pagtapik sa kanyang balikat.

“Amacana, kumapit ka diyan kung hindi ilalaglag kita.” Pang-aasar nito sa akin.

“Nakakapit na po.” Sabi ko.

Pinaandar na niya ang motor niya. Isang backpack lang ang dala ko dahil naihatid naman na namin ang mga damit ko at ibang gamit sa apartment na titirhan ko.

Kinakabahan man pero kailangan kong panindigan itong desisyon ko na magsolo na. Matagal na din kasi akong umaasa sa mga magulang ko. Baka this time kayanin ko na.

Ang kinuha kong apartment ay iyong may sariling parking at sariling gate. Ayoko kasing tumira sa isang compound dahil pakiramdam ko ay walang privacy. Kumbaga kalsada agad makikita ko Paglabas ng gate.

Bumaba ako sa motor niya at binuksan ang gate saka siya pinapasok dito. Pagbukas ko nang pinto ng apartment ko ay napakagulo. Ang kalat pa nito dahil basta ko na lang nilapag ang mga maleta ko at mga box. Tumingin ako sa kanya na nakatayo sa pintuan at kita kong napapakamot na lang siya sa kanyang ulo.

Ngumiti ako sa kanya. “Sorry.” Hiyang hiya talaga ako sa itsura ng aking apartment.

One bedroom type ang aking apartment. At wala pa itong kagamit gamit. Kaya kahit alukin ko siyang umupo hindi ko naman alam saan siya uupo. “Maupo ka muna?” sabi ko dito.

“Saan mo ako papaupuin aber?” pagsusungit nito sa akin.

“Hyung naman eh. Upo ka muna kahit saan diyan. Wag nang masungit.” Nahihiyang sabi ko dito. “Hintayin na lang natin magbukas yung mall bago tayo pumunta doon, para bumili ako ng gamit.” Dugtong ko nang hindi siya kumikibo.

Bumuntong hininga siya. “Ano pa ba magagawa ko?” naupo na lang siya sa gilid na bahagi ng apartment ko. Syempre, nakatunganga na naman siya walang kamatayan niyang cellphone. Hindi na talaga niya mababago yun. Shota niya ata yang cellphone niya at ang mobile games niya. Luminga linga na lang ako at inayos na ang dapat ayusin.

Nilagay ko ang mga malita at box sa loob ng kwarto ko. Madami dami din pala itong dala kong gamit. Nakailang balik ako sa sala papunta sa kwarto ngunit hindi man lang ako tinulungan ng unggoy na ito. Ang pagiging gentleman talaga nito napapanahon. Tsss.

Nang matapos na ako sa aking ginagawa ay nakita ko siyang nananatiling nakaupo, Indian seat to be exact, nakasandal sa pader, nakababa ang cellphone at nakapikit ang mga mata. Ang amo niya pag natutulog tila anghel na bumaba sa lupa. Lumapit ako sa kanya para mas makita ko nang mas malapitan ang kanyang mukha. Tila babae sa kakinisan ang kanyang mukha.

“Nagagwapuhan ka na naman sa akin.” Sabi niya habang nananatiling nakapikit.

Nagulat ako dahil sa bigla siyang nagsalita kaya naman napaupo ako sa sahig. “Hindi ahh. Tsaka ang panget mo.” Tumayo ako mula sa pagkakaupo.

“Okay sabi mo.” Sabi nito sa akin.

Lumapit ako sa kanya at ginulo ang buhok. “Oo na. Gwapo ka na.” sarkastiko kong sabi sa kanya. “Hyung you are the best.” Matapos kong sabihin ito ay nag okay sign ako sa kanya at binigyan ko siya ng isang kindat.

Tumayo siya at lumapit sa akin. “Hindi mo ako mabobola.” Sabi nito sa akin. “Tapos ka na ba?” dugtong na tanong nito sa akin.

Tumango tango ako sa kanya.

“Tara na, mag mall tayo para makabili ka na ng gamit mo dito.” Sabi nito sa akin at naglakad na palabas ng bahay.

Napangiti ako sa mga ginagawa nya. Masaya ako sa mga ginagawa niya sa akin.

Nagtungo kami sa mall pero hindi namin ginamit ang kanyang motor bagkus ay nagbook kami sa isang app ng sasakyan. Hindi ito ang unang beses na nakasama ko siya sa mall pero ito ang unang beses na nakasama ko siya ng kaming dalawa lang. Kinikilig ako pero bawal kiligin.

Habang nag-iikot ikot sa department store ay nakaisip ako ng kalokohan. May nakita akong mga bathing suit na pambabae kaya naman tinawag ko siya. Agad naman siyang lumapit sa akin at itinapat ko itong hawak kong bathing suit sa katawan niya. Natatawa ako sa ginagawa ko ngunit siya ay nakatingin lang sa akin at nakatayo hindi naman siya maarte pagdating sa gantong bagay at madalas siyang nakikisakay sa mga gantong Sistema ng biro.

“Bagay na bagay.” Sabi ko dito.

“Magkano? Susukatin ko to sa fitting room.” Sabi niya.

Tumawa naman ako ng malakas at hinampas siya sa kanyang braso. “Siraulo ka talaga kahit kailan.”

Muli ay nag-ikot ikot kami at bumili na ako nang mga kakailangan ko sa apartment mula sa maliit na bagay tulad ng kitchenwares hanggang sa mga appliances. Bumili din ako pansamantala ng unang at higaan dahil bukas pa madedeliver ang mga binili ko. Hindi na kami naghapunan sa mall dahil pagod na rin kaming dalawa at isa pa ay maaga pa siya bukas dahil may liga siyang pupuntahan. Kaya naman nagtake out na lang kami ng pagkain at sa apartment ko na lang namin iyon kakainin.

Pagdating namin sa apartment ko ay pinagsaluhan namin ang binili naming pagkain. Tumambay kami saglit at naglaro ng mobile games. Nang matapos ang laro naman at nakarinig ako ng victory ay agad kong tinignan ang orasan, 9pm na ng gabi.

“Gabi na het, di ka pa uuwi?” tanong ko dito. Pero sa totoo lang ay ayaw ko pa talaga siyang umuwi. Gusto ko siyang makasama, makasama ng matagal pa.

Tinignan niya ako at nagsalita. “Pinapauwi mo na ba ako?” tanong nito sa akin na may kasama pang pouty lips. Hindi ko mapigilang hindi mapangiti sa itsura niya.

“Ikaw? Ano bang balak mo? Hindi ka ba mahihirapan gumising bukas?” sunod sunod na tanong ko sa kanya. Please lang huwag ka munang umuwi. Bulong ko sa sarili ko.

“Parang di mo naman ako kilala? Kakayanin ko yan.” Sagot niya at binalik ulit ang tingin sa kanyang cellphone. “One more game.” Dugtong nito.

Tumango ako sa kanya. Napapangiti ako ngayon habang nakatitig sa cellphone ko. Kilig na kilig ako dahil sa nangyayare sa amin pero natatakot ako na baka masaya ako ngayon tas kinabukasan magiging malungkot na naman ako. Madalas na kasing nangyayare iyon, sa ilang taon naming magkakilala pag napapasaya niya ako ngayong araw ay kinabukasan naman ay nasasaktan niya ako kahit hindi niya sinasadya o hindi niya alam.

Patuloy lang ang paglalaro namin mula sa one more game hanggang sa abutin na kami ng 12midnight. Hindi lang naman paglalaro ang ginawa namin, madalas niya akong hamakin. Hamakain?! Asarin sa istilo ng paglalaro ko. Kumpara kasi sa kanya mas magaling siya sa akin sa mga ganitong klase ng laro. Kaya tawang tawa siya pagnamamatay ang champion ko, masyado na daw akong pabuhat.

“Ano ba yan? Deds na naman?” pang-aasar niya sa akin.

“Eh ikaw kasi, ambilis mong tumakbo. Lagi mo akong iniiwan.” Naiinis na ako dahil lagi na lang akong namamatay, sasabihin niya sumugod ako tapos pag sumugod ako bigla naman siyang nawawala.

Tawa lang siya ng tawa sa pinaggagawa niya.

“Ang hina mo kasi.” Pang-aasar niya muli.

“Anong mahina dun? Dati ka bang siraulo na ekalal ka?”

Tawa lang siya ng tawa sa naging reaksyon ko sa ginawa niya. Ganyan lang ang nangyayare sa buong game namin hanggang sa matapos na ang paglalaro namin.

“Paano ba yan? Kailangan ko nang umuwi.” Pagpapaalam nito sa akin, habang inalalayan ako patayo sa pagkakaupo ko.

“Hatid na kita.” Sabi ko dito.

“Hatid? Tas ihahatid din kita? Ano maghatiran na lang tayo?”

“Baliw. Hanggang dyan lang sa gate.”

“Okay!” maiksi niyang sagot.

Naglakad na kami palabas ng bahay, inayos niya ang kanyang motor hanggang sa mailabas niya ito sa gate.

“Maglock ka ah.” Pagpapaalala niya sa akin.

Tumango tango ako at ngumiti.

“Ingat ka pag-uwi.”

“Bye. Maglock ka ah.” Pagpapaalala niya at nagwave siya sa akin ng mabagal bago isuot ang helmet.

Tinignan niya muna ulit ako bago pinaandar ang motor. Nagwave ako sa kanyang ng mabagal hanggang sa mawala na siya sa paningin ko.

The best ka talaga Aaron. Laking pasalamat ko sayo dahil madalas mo akong tinutulungan. Ikaw ang isa sa dahilan kung bakit ako naririto. Pero hindi ko alam kung anong meron sa atin, pinapasaya moa ko pero minsan pinapasikip mo ang dibdib ko and I hate it. Sa ngayon ay enjoyin ko na lang itong nararanasan ko sayo. Taste the feeling kumbaga or let say enjoy the feeling.

Bumalik na ako sa loob ng bahay at tulad nga ng paalala niya ay ilock ng maigi ang pinto at iyon ang ginawa ko. Bago matulog ay naligo muna ako at nag-ayos ng sarili Paglabas ko nang banyo ay nabasa ko na nag-iwan siya ng message na nasa bahay na daw siya at dito na natapos ang araw ko.

Kinabukasan paggising ko ay nasa 10am na ng umaga, malamang sa malamang ay nakaalis na ito ng bahay nila para maglaro sa liga. Nag-iwan naman siya ng mensahe kagabi na matutulog na siya at kaninang umaga ay nagsabi siyang paalis na siya ng bahay at nasa court na siya.

Nagreply ako sa message niya, ginoodluck ko siya at sinabihan na mag-ingat.

Hindi ako makakapanuod ng game niya dahil kailangan kong abangan ang magdedeliver ng mga gamit na binili ko. Mga 12nn na dumating ang mga binili namin. Chinecheck ko din ang cellphone ko if nagreply ba siya sa message ko ngunit walang reply mula sa kanya. Ito na nga ba ang sinasabi ko tuwing masaya ako o napapasaya niya ako kinabukasan naman ay nasasaktan ako ng hindi ko alam. Alam ko naman na hindi ako ang priority niya pero nasasaktan pa din ang puso ko.

Binaling ko na lang ang pagkabalisa at pagkamiss ko sa kanya sap ag-aayos sa bagong apartment ko. Sinabihan niya ako kagabi na hintayin ko siya bago ako mag-ayos pero wala akong magawa ngayon, kung tutunganga lang ako ay mas lalo ko siyang mamimiss.

Inabot na ako ng six ng gabi hindi ko natapos ang pag-aayos ko pero pagod na ako kaya naman naupo muna ako sa sofa at pumikit. Hindi ko alam pero sumisikip talaga ang puso ko at naluluha ako ng hindi ko alam. Maya maya pa ay narinig kong tumunog ang cellphone ko. Tumatawag siya.

“Open the gate please.” Sabi nito sa akin.

Hindi ko alam pero nakadama ako ng saya ng marinig ko ang boses niya. Dali-dali akong tumayo at tumakbo palabas ng bahay. Nakita ko siya doon na nakasakay sa kanyang motor. Itinaas niya ang kamay niya na may hawak ng cellphone at iwinagayway ito sa akin.

Nakangiti siya at ngumiti din ako.

CHAPTER III: SEPTEMBER 2022

CHAPTER III

SEPTEMBER 2022

“I miss you deeply, unfathomably, senselessly, terribly”

Franz Kafka

Nag-uumapaw ang aking kagalakan ng araw na ito. Alam niyo kung bakit? Muli ay makikita ko ang lalaking aking tinatangi, ang lalaking aking sinisinta. Actually, ang oa ng term na iyan. Happy crush lang kasi. Alam niyo ba ang happy crush? Ang happy crush ay paghanga mo sa isang tao na alam mo naman sa sarili mo na hindi mo makukuha o magiging kasintahan. Sa totoo lang ay okay na ako sa ganoong sitwasyon namin, kesa naman mahulog na naman ako tapos hindi ako sasaluhin. Edi masakit na naman tapos magmomove on na naman. Iiyak na naman na parang tanga. Labo diba. Ang hirap na talaga magmahal sa panahong ito.

Maaga pa lamang ay nandito na ako sa court, dahil sa araw na ito ay dalawang laro ang sinalihan ko. Ang panghapo at ang panggabi. Sa panghapon ay ang maglalaro ay ilan sa aking mga kaibigan at sa pang-umaga naman ay ang ilan din sa aking mga kaibigan at syempre nandun din si Aaron.

Patuloy lamang ang paglalaro ko sa panghapon kong laro nang biglang bumuhos ang malakas na buhos ng ulan. Sobrang lakas nito na maging sa court ay pumapasok na din ang tubig ulan. Nakakainis naman kung kailan ka excited para sa panggabing laro ay saka naman bumuhos ng ganito kalakas ang ulan. Sabagay may bagyo din kasi sa panahong ito.

Nang matapos na ang panghapon naming laro ay nakatanggap ako ng isang malungkot na balita. Oo sobrang lungkot talaga.

“Owen.” Tawag sa akin ni Jaime.

“Bakit?” tanong ko dito.

“Sad to say. Cancel ang laro mamayang gabi.” Nakasimangot na balita sa akin ni Jaime.

“Ay weh bakit daw?” malungkot kong tanong.

“Sira ka ba. Nasa signal number 4 na ang metro manila. Malamang sa malamang ay hindi na tayo makakapaglaro at baka mastranded pa daw ang ibang players dito.” Mahaba niyang paliwanag sa akin.

Talagang napasimangot ako sa sinabi niya. Hindi ko makikita si Aaron ngayon. Sobrang tagal ko na siyang hindi nakikita. Nakakainis naman talaga.

“Okay lang yan. Madami pang araw. Makikita mo pa yang…” itinaas ni Jaime ang kanyang kamay at nagsenyas ng quotable quote mark sa kanyang daliri. “…happy crush mo.” Natatawa tawa niyang dugtong.

“Paano naman kasi ang tagal tagal ko na siyang hindi nakikita. Wala pa siyang social media. Paano na? Buhay pa ba iyon.” Natatawa tawa kong reklamo.

“Tama na iyan. Halika na at kumain. Nagyaya na si Kuya Mon. baka daw abutan pa siya ng baha dito sa atin.”

“Okay” nakasimangot kong sagot.

Nagtungo na ako sa bag ko para kunin ang mga pamalit kong damit. Maliligo muna ako dahil sobrang basang basa ako sa naging laro namin kanina. Sobrang nakakapagod. Nakadagdag pa sa pagod ko dahil hindi ko makikita si Aaron. Mabilis lang ang ginawa kong pagligo dahil pauwi na din naman kami matapos naming kumain mamaya.

Pagkatapos kong maligo ay napagdesisyunan naming magkakaibigan na kumain sa Mang Inasal sa isang mall ng Ayala. Dito kami nagpalipas ng oras dahil patuloy pa din ang malakas na ulan, hanggang sa inabot na kami ng dilim. At dahil nga sa bagyo ay nag desisyon ang ilan sa mga establisyamento rito na magsara ng maaga. Kaya wala na din kaming nagawa kundi umuwi ng maaga. Kahit papaano ay tumila din ang ulan, habang naglalakad kami ni Jaime pauwi ay bigla siyang nagsalita.

“Miss mo na ba siya?” pang-aasar niya sa akin patungkol kay Aaron.

Nakwento ko na din kasi sa kanya na crush na crush ko ang Aaron Santiago na iyon. Well happy crush nga lang.

“Sobra.” Nakapouty lips kong sabi sa kanya.

“Alam mo naman bahay nila diba?” tanong niya sa akin.

“Oo, magkapitbahay sila ng ate ko.” Sagot ko dito.

“Why not, dumaan tayo dun?” nakangiti niyang suhestiyon. “malay mo makasalubong natin or what. Diba?” taas baba pa ang kilay niya habang sinasabi niya ito sa akin.

Bumuntong hininga muna ako bago sumagot. Ngumiti ako at lumingon sa kanya. “Seryosa ka?” hindi ko talaga mapigilan ang pag ngiti ko dahil dito. Umuulan na at bumabagyo pero kaharutan pa din ang nasa isip ko. Bakit ba? Happy crush lang naman ito.

“Oo naman. Hashtag support.” Patuloy pa din ang ginagawa niyang pang-aasar sa akin.

“Okay sige. Dahil mukhang mapilit ka naman.” Sagot ko dito.

Tumawa siya ng malakas. “Sus, arte. Pakipot ah.” Pang-aasar niya muli.

Naglakad na kami patungo sa subdivision nila, patuloy lang ang kwentuhan at usapan namin buti na lamang ay may kanya-kanya kaming dalang payong. Papansin din kasi itong ulan masyadong pabugso bugso. Minsan mawawala tapos bubuhos ng malakas tapos mawawala na naman.

Tuloy pa din ang usapan namin hanggang sa makarating na kami papasok sa street ng bahay nila. Ngayon lang ako kinabahan ng ganito, umaasa na sana ay masilayan ko siya. Ang oa naman kasi ng taong ito, masyadong private at tagong tago ang personalidad.

Nang makarating na kami sa bahay nila ay sobrang dilim sa labas nito. Malamang ay nakapatay na ang ilaw. Ngunit maliwanag sa first floor at second floor ng kanilang bahay. Nakakalungkot kasi bahagya na kaming nakalagpas ng bahay nila ngunit wala kaming Aaron na nakita.

“Sad pa din siya oh.” Pang-aasar sa akin ni Jaime.

“Syempre, hindi pa din natin siya nakita.” Nakasimangot kong sagot sa kanya.

“Alam mo nauuhaw ako. What if bumili muna tayo ng softdrinks?” sabi ni Jaime.

“Softdrinks? Nang ganito kalamig?”

Nagtaas baba naman ang kilay niya at tinitignan ang tindahan sa tapat ng bahay nila Aaron. Agad ko namang nagets ang nais niyang sabihin.

“Well, sige medyo uhaw na din naman ako. At nagugutom.” Nakangiti kong sagot sa kanya.

Sa tagal ba naman naming magkaibigan ay parehas na ang takbo ng mga utak namin. Kaya naman nagtungo na kami sa tindahan at bumili ng dalawang coke mismo at dalawang fudgee bar para doon inumin at kainin. May bubong ang tindahan na ito na kung saan pwede kaming tumambay. Para kaming siraulo doon na naghihintay na may lumabas na isang Aaron Santiago. Isang suntok sa buwan talaga ang ginawa naming ito. Tila kami mga baliw. Sobrang nakakahiya, kapag nalaman ni Aaron ang ginawa namin. Well, hindi din naman niya malalaman dahil sa wala naman kaming kontak sa kanya.

Medyo matagal tagal na din kaming naghintay ngunit wala kaming Aaron na nakita. Kaya naman ay nagdesisyon na kaming umuwi, dumaan pa ako sa bahay ng ate ko ngunit walang katao tao dito. Marahil ay nasa computer shop sila na pagmamay-ari niya.

Lumipas ang ilan pa ang mga araw ay hindi ko pa din nasisilayan si Aaron. Sobrang OA ang pagkamiss ko sa kanya. Lumipas din ang kaarawan ko na hindi ko siya nakikita. Nagbakasyon kami ng isa sa matalik ko na kaibigan sa palawan. Buti na lang ay may ganitong eksena dahil hindi ko naman na naisip si Aaron. Ngunit bumabalik pa din sa alaala ko si Jian. Si Jian Alvarez isa sa taong nahulog ang loob ko. Naalala ko kasi na nagpapadala siya ng pagkain sa akin tuwing kaarawan niya at tuwing may ganap siya sa buhay niya. Nakapangako din ako sa kanya na papadalhan ko siya ng pagkain sa kaarawan ko. Kaya iyon naman ang aking ginawa.

Matagal tagal na din na hindi kami nakapag-usap ni Jian dahil ayoko ngang tuluyan na mahulog ang loob ko sa kanya. I mean nahulog na nga ang loob ko buti na lang ay dumating si Aaron sa buhay ko kaya naman ay nabaling ang aking pagtingin sa iba.

Kaya naman ay chinat ko na si Jian para tanungin kung anong gusto niya, nang makuha ko na ang nais na pagkain niya ay inorder ko na ito sa grab at pinadala sa bahay nila.

Lumipas pa ang isang linggo ay nagulat na lamang ako na pagdating ko sa court ay nakita ko ang taong matagal ko nang nais makita. Si Aaron Santiago.

Lihim akong napapangiti papasok sa loob ng court, at pansin na pansin naman ni Jaime ang mga pagngiti at palihim na sulyap ko kay Aaron.

“Tama ka na, baka matunaw iyan.” Pang-aasar nito sa akin.

“Luh, paano matunaw iyan eh matigas pa yan sa bakal.” Sagot ko pabalik dito.

“Eme mo. Halos hubaran mo na nga yan kakatitig eh.”

“Titig? Sulyap lang talaga iyon. Natatakot ako na baka makita niya ako nakatingin sa kanya baka sabihin pa niya na trip ko siya.” Pairap kong sagot kay Jaime.

“Bakit hindi ba?” sarkastiko niyang tanong.

“Hindi.” Sagot ko. “Hinding hindi ko siya magiging hindi crush.” Sagot ko dito.

“Ano daw?”

At nagtawanan kaming dalawa.

Hindi ko alam kung anong meron kay Aaron pero kapag naglalaro siya ng volleyball ay napakagwapo niya at ang lakas ng kanyang dating. I hate to admit pero magaling talaga siya sa volleyball. Gustong gusto ko talagang napapanuod siyang naglalaro, lalo na paglumilipad siya. I want to see this always, gustong gusto ko siyang makitang lumipad. Hindi ko alam pero may kakaibang saya kapag nakikita ko siyang lumilipad, talagang kumakalma ang puso ko.

Nang matapos ang laban nila ay ang kupunan naman namin at kupunan nila ang naglaban. Nakatingin lamang ako sa kanya at nang magtama ang aming mga mata ay talagang agad akong umiwas dito. Hiyang hiya ako sa na magkatitigan kami dahil nga sa may gusto ako sa kanya. Natapos na ang laro at nagkanya kanya nang kulasan. Hindi ko na din agad nakita si Aaron. Ang bilis talaga ng lalaking ito na umuwi.

Nagyaya naman sina Kuya Obal na kumain ulit. Dahil nga sa chismoso ako at nais ko pang makaalam ng maraming chismis tungkol kay Aaron ay sumasama ako sa kanila. Hindi naman chismis talaga ang nais ko kundi impormasyon tungkol sa kanya.

Isa kasi sa mga kaibigan ni Kuya Obal ay naging kaschoolmate itong si Aaron kaya nais ko din malaman ang tungkol sa kanya.

Nagtungo kami sa madalas naming kinakainan at hindi nga ako nagkamali ng pagsama dahil ang topic na naman nila ay si Aaron. Hindi na talaga nagtigil ang mga ito. Well, kaya naman ako dito para makakuha ng chismis about sa kanya. Di ko alam kung baliw na ba ako or obsess sa kanya, pero I know to myself na simple crush lang ito. Just a happy crush.

Dito ko nalaman na isang Accountancy Graduate pala si Aaron, magkaparehas na magkaparehas kami. Ngunit hindi nila alam kung saan ito kasalukuyang nagtatrabaho.

“Alam niyo ba na nachismis yan si Aaron nung college?” bungad na sabi ni Segundo. Siya ang sinasabi kong kaschool mate ni Aaron.

“Anong issue?” tanong ni Kuya Obal.

“Na bayola siya.” Sagot ni Segundo.

“Bayola? Anong bayola?” tanong ko.

“Bayola, bisexual. Hindi niyo ba alam?” tanong ni Segundo sa amin.

Bigla ako nakaramdam ng kaba dahil dito. Hindi ko alam kung bakit.

“Hindi.” Sagot ko.

“Grabe noh, sobrang discreet si Aaron. Tagong tago talaga.” Dugtong ni Kuya Obal sa mga sinabi ni Segundo.

“Paano niyo nasabi na bi si Aaron?” tanong ko sa kanila.

Hindi ko alam, biglang nawala yung excitement ko sa pagiging happy crush ko sa kanya. Nakaramdam ako ng lungkot dahil dito. Nakokonsyensya ako bigla dahil sumasama ako dito para may makuhang impormasyon kay Aaron na kung pwede naman ay deretsahan siyang tanungin. Kaso paano?

“Well, kilala mo si Franz?” tanong ni Segundo sa akin.

“Franz? Yung volleyball player?” tanong ko sa kanila.

“Yes. Yun. Ex yun ni Aaron.” Sabi ni Segundo.

“Diba, hindi mo aakalain na bayola pala siya. Kala ko talaga straight siya.” Singit ni Kuya Obal.

Napapatango tango na lang ako sa mga nalaman ko. Grabe naman itong rebelasyon na hindi. Sobrang nakakagulat. Kaya naman pagkauwi ko ng bahay ay hindi na ako nagpapatumpik-tumpik pa ay agad kong tinignan ang social media nung sinasabi nilang Franz.

Hindi ko alam if manlulumo ako o manliliit para sa sarili ko. I mean happy crush lang naman ang meron ako kay Aaron pero bakit ganito. Nakakalungkot lang na akala ko straight siya yun pala ay hindi. Habang iniscroll ko ang social media ni Franz ay mapapasabi na lang ako ng grabe. Mayaman siya, kitang kita naman sa mga litrato na nakikita ko. Hanggang sa napunta ako sa pinakadulo nito na kung saan nakita ko ang picture ni Franz at kitang kita sa reflection ng salamin na si Aaron ang kumuha nito.

Dito ko napagtanto na minsan ang happy crush din pala ay nakakasakit. Kahit naisin mo ang isang tao masakit pa din sa puso lalo na kung makikita mo din ang nakaraan niya at dito mo makukumpara ang sarili mo. Masakit na manliit ka sa sarili mo dahil sa pagkukumpara mo sa iba na ikaw mismo din ang may gawa.

CHAPTER IV: PRESENT TIME

CHAPTER IV

PRESENT TIME

“Food is symbolic of love when words are inadequate.”

Alan D. Wolfelt

Kitang kita ko ang taong kanina ko pa nais makita. Nasa labas siya ng apartment na inuupahan ko, nakasakay sa kanyang motor at nakangiting kumakaway sa akin.

Kahit sobrang sabik ako na makita siya ay hindi ko ito pinahalata sa kanya. Baka sabihin nito uhaw na uhaw ako sa kanya. I mean uhaw na makasama siya. Lumabas ako ng bahay at pinagbuksan siya ng gate para maipasok niya ang kanyang motor.

“Napadalaw ka?” tanong ko sa kanya na kunware ay hindi ako natutuwa na pumunta siya dito. May pagtaas kilay pa ako sa kanya.

“Bakit? Bawal ba? Uwi na ako?” mas masungit niyang sabi sa akin. Basta talaga sa pasungitan talong talo ako ng ekalal na ito. Tsk tsk tsk.

“Wala.” Pikon kong sagot sa kanya. “Pumasok ka na.” pataray kong sagot dito na patawa tawa pa.

Siya naman ay tatawa-tawang ipinasok ang kanyang motor. Kuhang kuha niya kasi ang pikon ko, diyan siya magaling. Hobby niya nga ata iyan eh. Hinintay ko siya na maayos niyang maipark ang kanyang motor bago kami pumasok sa apartment ko.

Nagulat ako nang pagkapasok na pagkapasok namin ay agad siyang dumeretso sa sofa at naupo. Kabog! Bahay na bahay niya ang atake. Ang matindi pa doon ay nang maupo na siya ay agad niyang binuksan ang kanyang cellphone.

“Tsk. Tsk. Bahay mo?” sarkastiko kong tanong sa kanya.

Tinignan niya muna ako. “Bakit? Tinulungan kita maghanap nito. Nagbuhat ako ng mga gamit mo.” Pagtataray niya sa akin.

Nagpouty lips naman ako dahil sa sinabi niiyang ito. “Okay.” Sagot ko na lang sa kanya.

“Anong okay?” tanong niya. “Diba nagpromise ka sa akin na paglulutuan mo ako?” dugtong nito na may halong taas-taas pa ng kanyang kilay.

“Oo. Bakit?”

“Now na iyon. Nagugutom na ako.” Utos nito sa akin.

“Aba ayos ka din noh. Pumunta ka dito para lang ipagluto kita. Ano ka prinse—” hindi ko na naituloy ang sasabihin ko kasi bigla siyang sumingit.

“Puhlease!” nakapouty lips nitong pakiusap sa akin.

“Tss. Oo na. I hate you. Huwag mong gawin yan, di bagay sayo.” Sabi ko sabay talikod sa kanya.

Hindi ko pinahalata sa kanya na nakukyutan ako sa ginawa niyang iyon. Biruin mo isang Aaron Robert Santiago ang magpoutylips sa harap mo. Well, biruan lang naman namin talaga ang mga ganung bagay, lalo na ang pagsusungit-sungitan sa isa’t-isa. Siguro napagkatuwaan na din namin at nasanay na kami sa isa’t-isa.

Bago pa ako makapunta sa lutuan ay muli ko siyang narinig na sumigaw ng “Salamat.”

Nilingon ko siya ngunit nakabalik na ang kanyang mata sa cellphone. Ewan ko ba ba’t adik na adik ito sa online games tulad ng wildrift at TFT, isama mo pa ang dota.

“Men always be men.” Palinga-linga ko na lang na sabi sa sarili.

Nandito nga ako sa kusina pero hindi ko naman alam kung anong lulutuin ko. Sa pagkakakilala ko kasi sa unggoy na ito ay ayaw niyang kumain ng malansa tulad ng mga seafoods at karne ng baboy which is sobrang opposite ko. Mahilig ako sa hipon at syempre sa taba ng baboy. Madalas na kinakayamutan niya pag kinakain ko. Kesyo hindi ko daw inaalagaan ang sarili ko. Sino ba ang nangangayat sa amin? Siya kaya. Kakalaro niya yan ng volleyball at kung saan saan napapadpad. Kung kailan tumanda saka nagpakasasa sa paglalaro.

Kaya naman ang lulutuin ko ngayon ay ang paborito namin, ang walang kamatayang chopseuy. Syempre para may karne siya ay magpiprito na lang ako ng chicken. Habang inaayos ko ang mga sangkap na aking gagamitin ay bigla na lamang siyang sumingit sa aking likuran na ikinagulat ko. May idinikit kasi siya sa aking pisngi na malamig na bagay.

“Ay p*ke” ang naibulaslas ko dahil sa aking pagkagulat.

“Asan? Asan?” tanong niya na pabiro.

“Tsss. Babaero” ang nasabi ko na lang. “Ano ba kasi iyan? Anong ginagawa mo dito?” tanong ko sa kanya.

Tinignan niya lang ako gamit ang kanyang poker face na eksena sabay abot sa akin ng isang litro ng ice cream.

“Binilhan kita ng paborito mo.” Sabi niya.

Napangiti naman ako dahil dito. Nakakaloka lang na isang gallon ng cookies and cream na ice cream ang binili niya. Paano namin ito uubusin? Hindi pa man din ito mahilig sa sweets ang lalaking ito.

“Ano hindi mo kukunin?” pagsusungit na naman niya sa akin. Kahit kailan talaga ito mabilis maubos ang pagiging sweet.

“Akin na.” tumalikod ako sa kanya sabay sabing “Komawo” mahina at nahihiya kong sabi. Hindi ko alam pero bigla talaga akong nahihiya pagnagiging sweet siya sa akin.

“Ano iyon di ko narinig.” Pang-aasar niya pa, alam ko namang narinig niya iyon.

“Komawo Roberto.” Sabi ko sa kanya. “Bumalik ka na nga doon sa sofa.” Pagsusungit ko na lang sa kanya. Kasi pakiramdam ko ay kinikilig talaga ako at namumula ang aking pisngi.

“Okay” sagot niya saka siya bumalik sa sofa at muling kinalikot ang kanyang cellphone.

Ako naman ay nagpatuloy sa akin ginagawa. Hindi ko sure if magugustuhan niya ito pero dedma na, kinakain naman niya kahit ano. Atsaka gulay at chicken ito kaya sure akong kakainin niya ito.

Habang patuloy ako sa pagluluto ay muli na naman siyang lumapit sa akin at nang-asar.

“Ano ba kasi iyang niluluto mo? Masarap ba yan?” tanong niya na may halong pang-aasar.

“Masarap to, hinuhusgahan mo agad luto ko.” Masungit kong sabi sa kanya.

“Remind lang kita ah. Ang tabang ng luto mo nung nag bataan tayo.” Pang-aasar niya muli.

“I hate you.” Sagot ko sa kanya sabay inirapan siya.

“Biro lang. Di na nasanay.” Sagot nito sabay tapik niya ng buhok ko. “Pwede bang maligo?” sabi nito.

“Oo naman, may pamalit ka ba?” tanong ko dito.

“Peram na lang ako ng short at underwear.” Ngingisi ngising sabi nito.

“Underwear? Seryoso ka?”

Tumawa siya ng malakas. “joke lang. short lang ang need ko.”

“Aba dapat lang. napakababoy mo.” Tawa ako ng malakas. “Bantayan mo muna itong niluluto ko. Kukuha lang ako ng short at tuwalya mo.” Sabi ko dito at inirapan ko muna siya bago umalis at umakyat sa kwarto.

Pagkababa ko ay nasa banyo na siya. Napakapasaway talaga nitong lalaking ito, sabing bantayan ang niluluto ko. Nilapag ko na lang muna sa lamesa ang shorts at tuwalya na hihiramin niya at bumalik sa pagluluto. Maya maya pa bumukas na ang pinto ng banyo at tinawag ako ni Aaron. Bandang mukha at dibdib niya lang ang kita ko dahil nakatago siya sa likod ng pintuan.

“Panget, paabot ng tuwalya at shorts.” Utos nito sa akin.

Inirapan ko na lang siya at kinuha ang hinihiram niya at inabot ito sa kanya. Nagulat ako nang hawakan niya bigla ang kamay ko.

“Ayaw mo kong paliguan?” pang-aasar nito sa akin. May pataas-taas pa ito ng kilay niya.

Agad kong binawi ang kamay ko sa kanya. “I hate you. No thanks.” Pagtataray kong pabalik sa kanya.

Tawa naman siya ng tawa. Kuhang kuha niya talaga ang pikon ko sa kanya. Alam niya kasing mahal ko siya at minsan ay ginagamit niya ito para asarin ako. Diba siraulo lang. nagpatuloy na siya sa pagligo niya at ako na naman ay nagpatuloy sa pagluluto.

Habang naliligo ay nakagawian talaga ni Aaron na magpatutog at kumanta sa loob ng banya. Wala lang natutuwa lang ako kung gaano na siya kakomportable sa akin. Pinapatugtog niya ang musika na Heartache ng isang paborito niyang Japanese band na One Ok Rock. Hindi ko alam kung paano niya naging paborito ang kantang ito. Mukha naman siyang hindi broken pero madalas ko itong napapakinggan sa kanya.

Nang matapos na akong magluto ay inayos ko naman ang mesa kung saan kami kakain. Pakiramdam ko tuloy ay mag-asawa na kami o di kaya nagsasama na kami sa isang bahay. Kinikilig ako pero alam ko naman na sa huli ay hindi ito totoo. Alam kong sa kanya ay magkaibigan lang kami. pero sa akin iba eh. Mahal ko siya, mahal na mahal.

Maya maya pa ay tinawag ko na siya sa banyo, sobrang oa naman na kasi nang pagliligo niya. Ang tagal na niya sa banyo. Kumatok na ako dahil medyo gutom na din ako.

“Tama nay an Roberto. Ang oa mo na diyan.” Tawag ko sa kanya.

“Ito na nagbibihis na.” sigaw niya pabalik sa akin.

Nang marinig ko iyon ay naupo na ako sa mesa. Isang minuto lang ang lumipas ay lumabas na siya sa banyo. Nakasabit sa kanyang leeg ang tuwalay, wala siyang pang-itaas na damit at tanging shorts na lang na pinahiram ko sa kanya ang kanyang suot. Ilang beses ko na siyang nakikita na walang pang-itaas na damit pero iba ngayon. ang gwapo niya dahil sa basa at magulo niyang buhok na ginugulo pa niya lalo gamit ang kanyang kanang kamay. Hilig niya talagang gawin yan sa kanyang buhok. Hindi ko din alam pero gwapong gwapo din ako sa buhok nya sa kili-kili. Ewan hindi ko alam. Stop it Owen, your obsessing too much. Nilinga-linga ko na lang ang ulo ko para bumalik ako sa katinuan at napansin ko ang pagngisi niya.

“Enjoy na enjoy sa nakikita?” pang-aasar na tanong niya.

“Tigilan mo nga ako. Bilisan mo at samahan mo na akong kumain.” Inis at yamot kong sabi sa kanya. Nakakahiya naman kasi ang itsura ko.

“Sabi kasi sayo paliguan mo ako.” Pang-aasar niya pa din.

“Ah ganun. Manigas ka panget.”

“Panget? Eh muntik na ako malusaw sa titig mo.” Pang-aasar muli nito.

“I hate you.” Binato ko siya ng kutsara na sinalo naman niya. “BIlisan mo nga.”

“Ano ba? Magdadamit baa ko o ganito na itsura ko.” Hindi pa din talaga siya nagtigil.

“Magdamit ka. Kala mo naman sobrang sarap mo.”

“Masarap talaga ako. Kung makita mo lang itsura mo kanina.

“Bwesit kang lalaki ka. Kumain ka na nga at umuwi.”

Tumawa naman siya ng malakas. Namiss ko yan, namiss ko ang tawa niya na yan.

“Ito na boss.” Sagot na lamang niya.

Kinuha niya ang kanyang damit sa sofa at agad na nagsuot ng kanyang damit bago maupo sa harapan ko. Sinimulan na namin pagsaluhan ang pagkain na niluto ko. Pero bago iyan ay hinintay ko muna siyang isubo ito dahil hinihintay ko kung anong magiging hatol niya sa luto ko.

“Well, pwede na. pwede nang kainin.” Sabi niya bago muling sumubo. “Pero di ka pa din pwede mag-asawa” dugtong niya at tuloy tuloy na siyang kumain.

Medyo naguluhan ako sa sinabi niya. Nasarapan ba siya sa niluto ko? Pero bakit sabi niya bawal pa ako mag-asawa? Ano yun? Hindi ko gets.

“Hindi ko gets.” Sabi ko sa kanya.

Huminto siya sa pagkain. “Sabi ko. Kumain ka na.” sagot niya at muling nagpatuloy sa pagkain.

Ang pinakanagustuhan ko kay Aaron kung paano sya kumain ay napakalinis, talagang nasisimot niya ang mga pagkain sa kanyang pinggan. Nakagawian na nila ito. Isang magsasaka daw kasi ang lolo nila kaya hangga’t maari ay bawal silang magsayang ng pagkain. Iyan ang sabi niya sa akin.

Nang matapos na kaming kumain ay ikinagulat ko ang agaran niyang pagkuha ng mga pinggan namin.

“Ako na maghuhugas.” Sabi nito sa akin.

“Okay ikaw bahala.” Sagot ko dito. “Maliligo muna ako.”

“Gowst” sagot na lamang niya.

Kaya naman ay umakyat muna ako sa kwarto ko, tutal may banyo naman sa taas ay doon na ako naligo. Iniwan ko na siya sa baba at siya na ang bahalang maglinis ng mga kalat doon.

Mabilisan lang ang ginawa kong pagligo dahil patulog na din naman na ako at pauwi na rin naman siya. Wala nang need pa to prepare.

Pagkababa ko ay nakita ko siyang nasa sofa na at nakita ko ang dessert na for sure ay gawa niya. Isang banana split.

“Ginawan kita.” Sabi niya sa akin ng makita niya akong papalapit sa kanya.

“Thanks” sabi ko at naupo ako sa kanya.

Nananatiling nakabukas ang television at nakasalang ang isang sikat na Netflix movie sa screen.

“What time ka pala uuwi? Do you have susi? Baka masaraduhan ka na naman nyan.” Sabi ko dito.

“Nagpaalam na ako kay Mommy.” Sagot niya habang kumakain ng ice cream at tutok sa tv.

“Paalam na?”

“Na dito ako matutulog.”

“Hah?”

Nagulat ako sa sinabi niya. Kilala ko siyang tao hangga’t maari ay gustong gusto niyang natutulog sa kanilang bahay. Pero bakit? Bakit niya mas pinili magstay dito. Naguguluhan talaga ako sa aksyon niya. Isang araw okay kami kinabukasan o sa susunod na araw hindi na naman. Hindi ko na talaga alam kung anong gusto niya.

Why do I get this feeling that whenever something good happens, something bad will follow?

CHAPTER V: OCTOBER 2022

CHAPTER V

OCTOBER 2022

“Love me, Love my umbrella.”

James Joyce

Panibagong araw na naman at panibagong pagkakataon. Syempre panibagong pagsubok, hindi na ata talaga ito mawawala sa buhay natin. Nababagabag pa din ako doon sa sinasabi nil ana ex ng ani Aaron si Franz. Ang hirap naman kasi istalk ni Aaron kaya hindi ko maconfirm kung totoo ba o hindi ang mga sinasabi nila. Sobrang private ni Aaron at ni isang social media ay hindi ko mahanap. Pero I think much better na ito kasi baka pag inistalk ko pa siya at maging close ay baka mafall ako at muli ay masasaktan na naman.

Mahirap na kasi magmahal sa panahon ngayon, hindi mo alam kung mahal ka ba talaga o baka mahal ka lang kasi kailangan ka. Hindi mo rin matutukoy kung magiging tapat ba ang partner mo sayo o magiging tapat ka sa partner mo. Sa sobrang daming tukso na umiikot dito sa mundo mahirap magmahal. Lalo na kung ikaw ay parte ng lgbtq na kung saan laganap ang tukso at pagsubok, at dahil hindi tiyak ang pagmamahal dito.

Nag-aayos na ako ngayon ng aking sarili at mga gamit dahil maglalaro ako ng volleyball at syempre super excited ako dahil makikita ko ulit si Aaron. Laking pasalamat ko din talaga dito sa pagkakacrush ko kay Aaron dahil kahit papaano ay nakakalimutan ko na si Jian.

Nang matapos na akong mag-ayos ng aking sarili at handa na ako para umalis ng bahay ay saka naman bumuhos ang malakas na ulan.

“Kahit kailan talaga iba ang timing mo bess.” Ang nasabi ko na lang dahil sa ulan na ito.

Habang nakaupo ako ay nakatanggap ako ng mensahe sa aking kaibigan na si Jaime.

Saan ka na? Andito na kami sa sb. –Jaime

Bukod kasi sa may laro kami ngayon ay maaga din kaming magkikita-kita para tumambay na magkakaibigan.

Sino-sino na kayo diyan?

Reply ko sa message ni Jaime.

Josh at Kuya Brandon.

Okay sige papunta na ako.

Sagot ko na lang kahit hindi pa talaga, paano naman kasi naulan bigla ng malakas. Ilang minuto din akong naghintay bago tumila ang ulan. Kaya naman ng tumila na ito ay agad akong nagtungo sa sakayan ng tricycle at nagpahatid sa ayala mall na malapit sa lugar namin.

Pagkadating ko sa starbucks ay agad kong nakita sina Jaime, Josh at Kuya Brandon. Nakita ko na wala pa silang order na kahit ano. Kaya naman paglapit ko ay hiyang hiya ako sa kanila.

“Sobrang aga. Sobra talaga.” Pang-aasar sa akin ni Josh.

“Sorry na. umulan kaya sa amin banda.” Nakapouty lips kong sagot kay Josh.

“Oo na, naintindihan namin.” Tatawa tawang sabi ni Kuya Brandon.

Nang makaupo na ako ay saka na sila nagtake ng mga order namin. Si Kuya Brandon na ang nagtake ng order at pumunta sa counter ng coffee shop.

“Laro tayo.” Suhestyon ni Josh na adik na adik talaga sa larong mobile legend.

“Maya na pagdating ng mga order natin.” Sabi ko kay Josh.

Sa aming apat ay si Kuya Brandon ang pinakamatanda, sumunod naman si Jayme, at next naman ako at ang bunso sa amin ay si Josh.

Nang bumalik na si Kuya Brandon bitbit na din niya ang mga orders namin, doon na namin sinimulan ang paglalaro ng ML o online games. Nakailang games din kami bago kami magpasya na umalis na at pumunta sa court dahil baka maabutan pa kami ng ulan. Sa paglalaro namin ay nakadami din kami ng panalo kahit papaano.

Buti naman habang naglalakad kami papunta sa court ay hindi umuulan pero ramdam mo sa simoy ng hangin na paparating na ang malakas na ulan. Nakarating kami sa court bago pa mag ala singko ng hapon kaya naman kami ang inatasan na magkakabit ng net. Hindi naman ako knowledgeable dito kaya hindi na rin ako tumulong bagkus ay nag-asikaso na ako ng sarili ko.

Kinuha ko na lamang ang aking damit at shorts para magbihis sa banyo. Naglakad ako papunta doon ngunit bigla akong magulat nang lumabas si Aaron sa loob ng banyo. Nagtama ang aming mga mata. Ngumiti siya sa akin na hindi labas ang kanyang ngipin at ngumiti din ako pabalik sa kanya.

Itinago ko ang kilig na nararamdaman ko dahil dito. Hindi man kami magkakilala ngunit bakit ba. Ngumiti siya sa akin eh. Mabait na tao siguro talaga itong si Aaron. Kaya naman nagbibihis akong nakangiti ngayon dahil sa ginawa nun.

Nagsimula na ang laro ng volleyball game namin. Nasa gilid lang ako habang pinapanuod ko si Aaron maglaro. Hindi ko alam pero galing na galing talaga ako sa kanya, gustong gusto ko siyang nakikitang lumilipad. Kumbaga para naging isang pahinga ko na ang panunuod nito. Sana dumating ang oras na makita ko siya na naglalaro sa liga, nais ko siyang suportahan. Gusto kong makita ko siya na nasa court at nasa gilid lang ako at sinusuportahan siya. Kaso sobrang labo, sobrang ilap ng taong ito. Hirap din makontak. Tahimik lang siya sa court at hindi rin siya ngumingiti. Ano ba to? Tao ba to?

“Baka matunaw yan.” Bulong sa akin ni Josh.

Tinignan ko siya ng masama dahil sa ginawa niya. “Pake mo ba? Gusto ko yung the way niya ng paglalaro. Parang ang gaan gaan niya. Para siyang lumilipad sa ere.” Sabi ko dito sa kaibigan ko.

“Tinamaan ka na nga talaga.” Bulong niya muli na may halong pang-aasar.

“Ewan ko sayo. Okay lang ako.” Sagot ko dito. “Happy crush lang to. Atsaka hello, di nga kami nagkakausap niyan.” Dugtong ko habang ang mata ko ay nananatili sa naglalarong si Aaron.

“Atsaka may Kuya Jian ka pa. diba?” sabi nito sa akin. Habang pataas taas pa ang kilay.

Tinignan ko siya muli ng masama. “Wala kang magawa noh? Wala akong kilalang Jian.” Sabi ko dito.

“Okay okay sabi mo eh. Tapos iiyak iyak ka na naman diyan.”

Aba at hindi pa din ako tinitigilan asarin nitong batang ito. Kaya naman binatukan ko siya ng mahina.

“Siraulo ka talagang bata ka.” Inirapan ko siya. “Mukha bang magiging close natin yan? Ang hirap hirap ngang istalk niyan.” Patungkol ko kay Aaron.

Dahil sa sinabi ni Josh ay bumalik na naman sa isipan ko si Jian at kung paano natapos ang aming magulong relasyon.

Naalala ko dati kung paano ko naging sumbungan si Jian kapag nahihirapan na ako sa buhay at kung anong problema pa. Siya ang naging sandalan ko pag kailangan ko ng kasama, siya din ang naging balikat ko tuwing umiiyak ako. Hindi ko alam kung anong nangyare ngunit bigla na lang natapos ang lahat. Dati si Jian ang madalas kong kausap, kachat at kasama dito sa court na to ngunit ngayon ay hindi ko na alam kung nasaan siya. Kung sino ang kasama niya. Madalas ay kasama ko din siya sa mga out of town moment namin. Madalas din kami nagpapadala ng pagkain sa isa’t-isa. Kumusta na kaya siya? Nasa maayos kaya ang lagay niya ngayon.

Natapos ang pagmumuni muni ko nang biglang tumama sa akin ang bola ng volleyball. Grabe namang palo iyon sobrang sakit.

“Okay ka lang?” nagulat ako nang lumapit sa akin si Aaron. “Masakit ba? Sorry di ko sinasadyang matamaan ka.” Sabi nito sa akin sabay pulot ng bola sa bandang paanan ko.

“No worries. Okay lang ako.” Sagot ko dito.

Ngumiti lang siya at bumalik na sa gitna para ituloy ang laro.

“Actually tinamaan na siya matagal na.” bulong ni Josh sa akin.

Kaya naman ay binatukan ko siya ulit.

“Aray” reklamo niya.

“Deserve. Ang hilig mang-asar, porket happy ang lovelife.” Sabi ko dito.

Pero ang sakit talaga ng tama ng bola sa akin ah. Kabog tong Aaron na ito. Ano sorry lang? Dapat ikiss niya itong tinamaan niya. Joke lang. hindi ko alam sa sobrang pag-iisip ko ay napapangiti na naman ako.

“Delulu yern?” bulong na naman ni Josh.

Inirapan ko na lang siya at nagtungo sa banyo. Pagbalik ko sa court ay saka namna ang pagbuhos ng malakas na ulan.

Nang matapos na ang laro namin ay saka din ang pagtila ng ulan. Dahil nakapasok kami sa championship at hindi nakapasok ang team nina Aaron ay maaga silang nakaalis sa court na ikinalungkot ko. Hindi ko man lang natitigan ng maayos o nang matagal pa.

Dahil naglaro ang isa ko pang kaibigan na si Andeng ay nagdesisyon na kami nina Josh at Kuya Brandon na magkanya kanya na muna kami ng uwi. Kasama ko namang umuwi sina Andeng at Jayme, sa paglalakad namin ay nakita namin si Aaron kasama ang dalawa pa niyang mga kaibigan.

Napalitan ng galak ang lungkot sa aking mga mata. Nakakatuwa talaga siya pagmasdan mula sa likuran. Nakaitim na naman siyang damit at itim na sling bag na nike at ang mas nakakatuwa pa ay ang mahabang payong na itim na kanyang bitbit. Natatawa ako dahil tila isa siyang lolo. Ang cute lang tignan ng lalaking ito. Hindi ko napansin na napapangiti na naman ako na parang tanga.

“Baliw ka na.” sabi ni Andeng sa akin.

“Huh?” taka kong tanong kay Andeng.

Nakatingin sa akin si Andeng at Jayme at tila natatawa sila.

“Bakit?” tanong ko sa kanila.

“Bakit nangingiti ka?” tanong ni Andeng. Hindi niya kasi alam na crush ko ang lalaking nasa unahan lang namin.

“Dahil dun oh.” Sagot ni Jayme at itinuro niya si Aaron na nasa harapan namin.

“Sino dun?” tanong ni Andeng at muli niya tinignan ang tatlong tao na nasa harapan namin.

“Yung may hawak ng payong?” tanong ni Andeng sa akin.

Ngumiti ako at dahan-dahang tumango sa kanya.

“Anlandi.” Sigaw ni Andeng dahilan para mapalingon sila sa amin.

Nakakahiya itong ginawang pagsigaw ni Andeng. Nakakaloka. Nang mapasin nila kami ay nagkasabay na kaming naglalakad. Ang nakakapagtaka lang ay hanggang dito hindi nagsasalita si Aaron. Sobrang OA naman ang pagiging tahimik ng lalaking ito. Pero hanggang ngayon ay natatawa pa din ako sa ginagawa niiyang pangtungkod ang payong. Lolo yern? Lolo Aaron.

Hanggang sa maghihiwalay na kami ay akala ko hindi ko maririnig ang boses ni Aaron. Ngunit sa unang pagkakataon ay doon ko lang narinig ang boses niya.

Isang buo at malalim na “Babye.” Ngumiti pa ito at kumaway sa akin este sa amin.

“Bye.” Sabi ko suot ang malapad kong ngiti.

Kumaway ulit sya bago tumalikod sa amin. Pigil na pigil ang kilig ko. Iyon na ata ang una naming conversation.

“Tama ka na. Namumula ka na.” pang-aasar ni Andeng sa akin.

“Bakit ba? Kinikilig ako eh.” Pagpapkyut ko kay Andeng.

“Tigil mo na yang ilusyon mo at kumain na tayo.” Iyon na alng ang huling sinabi ni Andeng.

Tumahimik na ako at naglakad na kami patungo sa kakainan namin.

Pagdating doon ay nagyaya naman maglaro si Andeng ng online games. Kumain muna kami dito at naghanap ng coffee shop kung saan kami tatambay para maglaro. Nakagawian na din kasi namin itong gawin ang maglaro nito tapos sa huli ay mapipikon si Andeng. Naglaro lang kami hanggang sa abutin na kami ng madaling araw at magdesisyong umuwi sa kanya kanyang bahay.

Sa pag-uwi ko ay madadaanan ko ang bahay nina Aaron, dahil ngayon gabi ay sa bahay ako ng ate ko matutulog. Sa pagdaan ko dito ay kitang kita ko ang puno ng atis at ang medyo luma na istilo ng kanilang bahay. Nakapatay na ang mga ilaw nito marahil ay tulog na siya at nagpapahinga o baka nasa panaginip na niya ito.

Nang makarating ako sa bahay ng ate ko ay agad din akong naligo at nahiga sa kama sobrang antok na antok na talaga ako ngunit bago ako makatulog ay naalala ko na naman ang simpleng conversation namin ni Aaron o conversation ba iyon? Kasi nagbabye lang naman siya sa akin. Ang matindi pa ay nagpaikot ikot pa ako sa aking kama. Jusko parang mali na ata ito, parang nakakaramdam na anman ako ng kakaiba. Hindi ito pwede. Oo malungkot ako ngayon dahil sa pagkawala ni Jian pero bakit biglang masaya na naman ako dahil kay Aaron? Ano to nababaliw na baa ko? Ewan ko ba. Kulang baa ko sa aruga?

Nagiging kakaiba na naman ang tibok ng puso ko, ito ang ayaw kong mangyare. Ang mahulog sa walang kasiguraduhan.

CHAPTER VI: PRESENT TIME

CHAPTER VI

PRESENT TIME

“I love every single second I spend with you”

Anonymous

Sobrang bigat ng katawan ko, antok na antok na ako at hirap na hirap akong imulat ang aking mga mata. Sa sobrang puyat siguro ito kagabi. Paano ba naman kasi ayaw pang umuwi ni Aaron sa kanila at dito pa siya nagstay sa apartment ko. Wala naman kaming masyadong ginawa bukod sa nanuod lang kami ng movies sa Netflix at naglaro ng mga online games which is naging bonding na din namin together with our friends.

Dahan dahan akong bumangon sa aking kama, grabe naman kasi ang pagod ko nitong nagdaang mga araw. Bumangon ako at habang inaayos ko ang kama ko ay nagtaka ako bigla. Paano ako nakarating dito? Kasi ang alam ko ay nasa baba ako nakatulog. Nakatulog ako at hindi ko natapos ang pinapanuod naming movie. Paano? Binuhat niya ako? Napangiti ako dahil sa naiisip ko na naman.

“Tama na Owen, delulu ka na naman.” Sabi ko na lang sa sarili ko.

Nang matapos ko na ang pagliligpit ko ng aking higaan ay nagtungo na ako sa baba. Medyo nakakaramdam na din kasi ako nang gutom. Habang pababa ako sa hagdan ay nakakaamoy ako nang mabango, na para bang may nagluluto sa baba. Kaya naman dali-dali akong bumaba ng hagdan at nakita ko doon si Aaron na abala sa harap ng kalan. Napangiti ako sa aking nakikita. Hindi ko inexpect na ganito ang aking madadatnan. Sabi nga nila the more na hind imo ineexpect ang mangyayare the more ito na mas masarap sa pakiramdam lalo na pagkasiyahan ang dulot nito.

Inayos ko muna ang sarili ko, itinago ko yung ngiti at sayang nararamdaman ko ngayon. bumuntong hininga ako bago magtungo papalapit sa kanya.

“Wow, ang bango naman nang niluluto mo.” Bungad na sabi ko sa kanya.

“Sssshhh. Quiet ka lang diyan.” Sabi niya na hindi man lang ako nililingon at busy sa kanyang ginagawa.

“Okay. Magtoothbrush muna ako at maghilamos.” Sabi ko dito bago ako magtungo sa banyo.

Gustong gusto kong sumigaw sa sobrang saya na nararamdaman ko. Hindi ako makapaniwala na gagawin niya iyang bagay na iyan na hindi ko man lang siya pinipilit o kinukulit. Chopseuy lang naman ang nakain niya kagabi plus yung fried chicken.

Sa banyo ay hindi ako mapakali dahil sa kilig na aking nararamdaman grabe sobrang hindi ko alam ang gagawin ko. Ang init ng mukha ko at ang bilis ng tibok ng aking puso. Tumingin ako sa salamin at pinagsampal-sampal ko ang aking mga pisngi. Ano ba naman kasi itong ginagawa ni Aaron sa akin, kakaibang kilig ang nararamdaman ko peste.

Natapos na ako sa lahat lahat ng aking ginagawa ngunit hindi pa din ako makalabas sa banyo. Hindi ko pa din talaga alam ang irereact sa ginagawa niya. Maya maya pa ay nakarinig ako ng pagkatok.

“Ano bang ginagawa mo diyan? Ang tagal mo naman. Huwag ka nang magbayis diyan.” Nagsisimula na naman siyang mang-asar. Pistee okay na eh, kinikilig na ako.

“Hindi ako nagbabayis!” sigaw ko. “Tumatae ako. Bwesit to.” Pagsisinungaling ko sa kanya. Flinush ko na lang ang bowl kahit wala talaga.

Paglabas ko ng banyo ay nakaabang siya sa labas ng pinto at nakapamulsa. Ang nakakainis pa ay ang lapad ng ngiti nito na tila ba hinuhuli ako.

“Ano ba yun?” inis kong sabi sa kanya.

“Amoyin ko nga yung banyo kung di ka talaga nagbayis.” Patruloy pa dn siya sa pang-aasar niya sa akin.

“I HATE YOU.” Sigaw ko sa kanya.

Hindi pa rin talaga siya tumitigil at tawang tawa pa din siya sa kalokohan niya. Sisilip pa din siya sa cr ngunit hinaharangan ko na siya.

“Isa. Aaron Roberto Santiago.” Pagpipigil ko sa kanya.

Nagpupummilit pa din siya ngunit hawak ko na ang dalawang braso niya. Nang isigaw ko na ang buong pangalan niya ay bigla siyang tumigil at sumimangot.

“Buong pangalan talaga?” mahina niyang salita. “Nasaana yung hyungnim? Hyung mo na tawag sa akin.” Sabi nito at malungkot na naglakad papunta sa lamesa ngunit pinigilan ko siya.

Teka ano bang problema nito? Siya nga ang nang-aasar kanina tas siya itong mapipikon. Siraulo ata to eh.

“Teka. Anyare sayo?” tanong ko.

“Wala. Kumain na tayo.” Sagot nito sa akin. Grabe ah. Sobrang lamig. Nagyeyelo yern?! Inalis niya ang pagkakahawak ko sa braso niya at tinalikuran ako.

Ano bang problema nito? Ayoko nang ganito. Okay naman siya kanina, sweet naman siya kagabi nagluto pa nga siya ng breakfast ngayon. kaya naman hindi ako nagpatinag sa pagiging cold niya.

“Hyung!” hinawakan ko ang braso niya. Humarap naman siya sa akin at tinignan ako ng nakakatakot niyang tingin.

“Oh?!” bigkas niya gamit ang malalim at malamig niyang boses.

“Sorry na.” sabi ko at nagpouty lips pa ako. “Hyungnimmmmm. Soryy naaa. Batiiii na tayoooo.” Sabi ko gamit ang pinaka pabebe kong boses with matching pouty lips at puppy eyes. “Hmmm. Bati na tayooo. Hyungnimmmm koooo.” Kinikilabutan ako sa pagkapabebe ko pero I need this. Para maging okay na kami.

Inalis niya ang pagkakahawak ko sa kanya at mabilisan siyang humarap sa akin, as in magkatapat na ang mga katawan namin. Hinawakan niya ang magkabilang braso ko at inilapit ang kanyang mukha sa mukha ko. Aaron, ano ba itong ginagawa mo. Hindi ako makahinga sa kilig. Nakatitig lang ang mga mata niya sa mata ko, medyo naiilang na ako sa mga titig niya at sa pagiging malapit ng distansya namin sa isa’t-isa.

“Nagbibiro lang ako.” Ngumiti siya sa akin. “Hindi ako magagalit sayo, unless magsisinungaling at maglilihim ka sa akin.” Nananatili lang kaming nakatitig sa isa’t-isa, sobrang lapit ng mga mukha namin, ramdam na ramdam ko ang hanging mula sa kanyang paghinga. “Pero huwag na huwag kang magsosorry sa iba gamit ang ganyang boses at mukha mo.” Huminto muna siya saglit. “Araseo?” dugtong niya.

Tumango tango ako bilang tugon. Muli ay palapit na nang palapit ang kanyang mukha. Hindi ko alam ang gagawin ko, pipikit baa ko or what. Hahalikan niya na baa ko? Pero teka di pa ako ready. Hanggang sa lumayo siya sa akin at inayos ang kanyang tindig. Umiwas siya ng tingin na para bang hindi niya alam ang kanyang gagawin. Ganun din ang aking ginawa iniwas ko ang aking tingin ayokong makita niyang namumula na ang aking mga pisngi.

“Basta okay tayo.” Sabi niya sabay ginulo niya ang aking buhok. “Magbabanyo lang ako. Maupo ka na doon.”

Sinunod ko naman ang utos ni Aaron at naupo na ako sa harap ng lamesa, nakaayos na ang mga pagkain kanyang niluto. Talagang kakain na lang ako. Syempre hindi muna ako agad kumain, hinintay ko muna siyang bumalik mula sa pagbabanyo.

Nang bumalik na siya ay hindi siya nagsasalita bagkusa ay dumeretso na siya sa pagkain. Medyo awkward nga kasi ang nangyare, dahil sa eksena na siya din may kagagawan.

“Hyung/Ow” sabay naming sabi.

“Mauna ka na.” sabi niya sa akin.

“Ikaw na mauna” pagtanggi ko. “Nahihiya ako eh.” Dugtong ko.

“Bakit ka mahihiya? Hindi ka naman kuba.” Sabi nito sa akin.

“I mean. Ikaw na kasi mauna. Ano kaya yun.” Sabi ko dito.

“Okay. Masarap ba?” tanong nito sa akin patungkol sa kanyang niluto.

Tumango tango naman ako bilang tugon.

“Tigilan mo nga muna yan.” Masungit na sabi nito.

Hindi ko talga magets itong lalaking ito. “Ano na naman iyon? Bat nagsusungit ka na naman.”

“Wala, wag mong gagawin sa iba iyang ekspresyon ng mukha mo. Ang panget mo eh.” Sabi nito bago muling kumain.

Hindi ko alam kung magugustuhan ko ba ang mga sinabi nito medyo nakakabadtrip kasi pero nakakakilig pagka delulu ka.

Tulad nang ginawa niya ay tinapos ko na din ang aking pagkain. Nang matapos na kaming kumain ay siya na din ang nagligpit at naghugas ng mga ito. Nagulat ako sa mga ikinikilos ng lalaking ito. Hindi naman siya ganyan sa bahay nila lalo na pag nagaout of town kaming magkakaibigan. Marahil ay dahil sa niluto kong chopseuy kagabi, malutuan nga siya ulit.

Nang matapos na siyang maghugas ng pinggan ay tumabi siya sa akin dito sa sofa na kinauupuan ko. Chineck niya muna ang kanyang cellphone, bago ito isara at ilagay sa lamesa.

“Usog ka nga.” Utos niya sa akin.

“Aba ayos ka. Ang lawak lawak ng sofa pinapausog mo ako.” Yamot kong reklamo dito.

“Pinagsilbihan kita ngayong umaga. Napagod ako siguro naman pwede mo sundin ang utos ko.”

Ahh. May kapalit naman pala ang kabaitan nito. Nakakayamot. Bilis basagin yung kilig.

“Tsk.” Sabi ko saka ako tumayo para lumipat sa mas maliit na upuan.

“Saan ka pupunta?” tanong niya sa akin.

“Lilipat ho senyorito.” Sarkastiko kong sagot sa kanya.

“Ano ba sabi ko? Diba sabi ko usog. Hindi alis.” Sabi naman nito sabay hila niya sa kamay ko at pinaupo ako sa bandang dulo ng sofa.

Nang makaupo ako ay mabilis niyang pinatungan ng unan ang aking mga hita at agaran siyang nahiga doon. Ipinikit niya din ang kanyang mga mata. Jusko Aaron ano bang ginagawa mo? Bakit ang sweet sweet mo ngayong araw sa akin? May kapalit ba lahat ng ito?

“Hyung.” Mahina kong sabi.

“Oh?

“Oh?” mahinahon niyang sabi sa akin na hindi man lang idinidilat ang kanyang mga mata.

“May laro ka ba ngayon?” tanong ko dito.

“Wala.” Sagot niya.

“Yayayain ba natin sina—”

Pinutol niya ang sasabihin ko. “Mamaya na yan dongsaeng. Patulugin mo muna ako, maaga akong nagising kanina para ipagluto ka.” Masungit na sabi nito sabay kuha niya sa kamay ko at nilagay ito sa dibdib niya.

Ang isang kamay niya ay nasa mata niya at ang isang kamay niya ay hawak ang kamay ko at nakapatong ito sa dibdib niya. Litong lito na talaga ako sa ikinikilos ni Aaron pero hinayaan ko na lamang ito.

Hindi na ako nagsalita at tumahimik na lang dahil sa katahimikan na maririnig ngayon ay hindi ko namalayan na nakatulog na din pala ako.

Nagising ako dahil nakaramdam ako ng pangangalay sa hita ko at maging sa leeg ko dahil na rin sa aking posisyon. Pagdilat ko ng mata ko ay agad kong nakita ang gwapo at maamong mukha ni Aaron.

Napapangiti ako habang tinitignan ang lalaking ito. Hindi ko akalain na magiging ganito kami kaclose sa isa’t-isa. Simula noong nakakalaro ko lamang siya at di niya ako kaclose, nagtungo sa pagiging magkachat namin hanggang ngayon. Sobrang dami na nangyare sa friendship namin na hind imo talaga ineexpect na mangyayare at mapapasabi ka talagang grabe si Lord kumilos.

Dahil sa pagbabalik tanaw ko ay hindi ko na namalayan na nakatitig na pala ako sa mukha ni Aaron. Bumalik lang ako sa ulirat nang magsalita ito.

“Baka naman matunaw na ako niyan.” Sabi nito.

“Huh, ewan ko sayo.” Agad kong iniwas ang aking tingin. “Umalis ka na diyan kanina pa ako nangangalay.” Reklamo ko dito dahilan para bumangon na siya.

“Okay okay bagnet.”

“Okay okay bagnet.” Sabi nito sa akin, nagsisimula na naman siyang asarin ako.

“Unggoy.” Iyan na lang ang nasabi ko.

Tumawa naman siya nang malakas. “Nababagot ka ba?” tanong niya sa akin.

“Hindi naman. Bakit?”

“Wala lang. Gusto ko kasi mag-Antipolo ngayon. Yayayain lang kita.” Sabi nito sa akin.

Lumapad naman ang ngiti ko dahil sa sinabi nito. “Sige sige. I want that.” Tuwang tuwa na sabi ko. “Waahhh. I’m so excited.” Tuwang tuwa talaga ako, dahil matagal na akong nagsasabi sa kanya na gusto kong mag roadtrip kami kahit sa antipolo lang buti ngayon ay naisipan niya na yayain ako.

“Isip bata talaga.” Nasabi niya na lang. “Doon ka na sa kwarto mo maligo at dito na lang ako maliligo sa banyo.” Suhestyon nito na agad ko namang kinasang ayunan.

“Basta sure yan ah. Antips tayo. Waaaah.”

“Oo nga. Bilisan mo baka magbago pa isip ko.”

“Waaahhh. Komawooo hyungnimmm.” Sabi ko dito sabay yakap sobrang saya ko talaga sa desisyon niya na ito.

Nang matapos ko siyang yakapin ay iyon na nga ang ginawa ko agad akong nagtungo sa taas para mag-ayos ng sarili. Hindi na ako nag inarte o kung ano-ano pa. mabilisan lang as in ligo, bihis, konting skincare, toothbrush and then tapos na. Sobrang excited ko lang talaga, date na ba ito? Hmmm.

Kakaibang saya talaga ang dulot ng mga bagay o pangyayare kung hindi mo ito inaasahan.

CHAPTER VII: NOVEMBER 2022

CHAPTER VII

NOVEMBER 2022

“We don’t fear love, we fear loss. Loss of Love. Loss of freedom. Loss of self. It’s not love, it’s the pain we associate with being love.”

Jillian Turecki

Nasa byahe kami ngayon patungo sa isang lugar sa probinsya ng Quezon Province. Nag-organize kasi ang volleyball club na pinaglalaruan ko nang isang beach volleyball. Mahal ko ang sports na volleyball pero sa totoo lang kaya ako na sumama dito sa liga na ito ay dahil kay Aaron, ngunit, subalit, dadapwat hindi siya sumama sa laro na ito. Diba nakakayamot pero ienjoy ko na lang ito total andito naman ang mga kaibigan ko na sina Kuya Brandon, Jaime at Kuya Caleb.

Patuloy lang ang byahe namin ng magkaroon kami ng stop over banda sa laguna. Pamilyar na pamilyar ang lugar na ito sa akin dahil nakailang balik na kami dito ng mga naging kaibigan ko at ni Jian. Huminto kami sa Alfamart para bumili sa mga kakulangan sa mga pagkaing dala namin patungo sa isang beach resort.

Alas dos na ng madaling araw kami nakarating sa probinsya ng Quezon ngunit hindi pa doon ang lugar kung saan ang resort namin, dahil tatawid pa kami ng dagat. Muntikan na nga kaming maligaw dahil medyo hindi ko alam ang itsura ng lugar kapag gabi, madilim kasi ang daanan dito kaya ganun. Buti na lang ay nakita ko ang lugar na kung saan kami tumambay ni Jian nung huling punta namin dito.

“Kala ko ililigaw pa tayo ni Owen.” Pabirong pang-aasar ni Kuya Caleb sa akin na sinang-ayunan naman ng mga kasama namin.

“Nandito na tayo oh. Medyo nalito lang ako kasi nga gabi na. Madilim sa labas at hindi ko makita ang daan.” Paliwanag ko sa kanila.

“Reasonsss.” Singit ni Kuya Brandon sa usapan.

“Bahala nga kayo.” Natatawa kong sagot.

Agad ko namang kinontak ang binigay na kontak sa akin ni Segundo, Mabuti naman at agad na sumagot si Kagawad. Siya kasi ang nagmamay-ari ng resort na pupuntahan namin. Nang makipag-usap na si Kagawad ay agad niyang pinahanda ang bangkang sasakyan namin sa kanyang mga tauhan. Hindi na din naman kami nag-antay ng matagal dahil nakaready naman na din ang mga ito. Ngunit hindi ko inexpect na ganitong oras din kami tatawid ng dagat, madilim at malalim ang gabi.

Habang patawid kami ng dagat ay nakakaramdam ako ng kaba. Kaba sa maaring madatnan ko doon. Huling punta ko kasi dito ay kasama ko si Jian. Kaya hindi ko alam ang gagawin ko pagnakita ko ang mga bagay na napuntahan namin dito.

Ilang minuto lang ang binaybay ng aming bangka bago ito dumaong sa kabilang isla, buti na lamang ay payapa ang dagat at hindi ito maalon. Tanging Liwanag na lang ng buwan ang naging ilaw namin sa gitna ng karagatan.

Ang resort ay nasa kabilang isla nito, hindi anman siya ganun kabongga tulad ng mga five star resort. Kumbaga resort lang ito na para bang pang budget person lamang. Walang kuryente sa lugar na ito at tanging generator lamang ang nagpapatakbo ng ilaw tuwing gabi, mayroon naman siyang solar pero hindi iyon sapat para sa buong gabi. Hindi rin Maganda ang malinis na tubig dito. Tanging tubig lang sa balon ang maaring magamit. Kaya siguro mura na din ang naging ambagan namin dito.

Pagkababa namin ng bangka ay agad kaming nagtungo sa kubo na kung saan doon kami mamamalagi ng dalawang araw. Habang naglalakad kami patungo sa kubo ay nadaanan ko ang table na kung saan kami nagkausap ng masinsinan ni Jian. Madami siyang nakwento sa akin doon tulad sa mga nakaraan niyang naging jowa. Napabuntong hininga na lamang ako nang maalala ko ito.

Pagkadating namin sa kubo ay agad akong naghanap ng pwesto na kung saan ako maaaring matulog dahil sobrang pagod at antok ang aking nararanasan, dahil mamayang umaga ay magsisimula na ang aming liga. Hindi ko napansin na nakatulog na ako.

Gumising kami nang dumating na ang iba pa naming kasamahan mula sa isang batch ng sasakyan. Ginising na nila kami para asikasuhin ang mga dala nilang pagkain at na rin maghanda sa liga na inihanda ng organisasyon.

Mabilis lang ang inihanda nilang pagkain. Itlog, hotdog, rice at noodles lamang iyon. Matapos ang breakfast namin ay sinimulan na namin ang liga.

Naggrupo grupo na ang magkakagrupo, tatlong miyembro sa bawat grupo at may limang grupo. Double round robin ang format ng liga at ang rank 1 ay automatikong makakapasok sa championship. Maglalaban naman ang apat na natitirang grupo para makatungtong sa championship gamit ang single elimination round. Kami nina Kuya Brandon at Kuya Caleb ang naging magkakateam. Ang liga ay nagsimula ng alas sais ng umaga at natapos ang unang round ng alas onse ng umaga. Sa pagkakataong ito ang grupo namin ay may 2-2 win lose standing. Nagpahinga muna ang lahat at naghanda na para sa aming tanghalian.

Nagsimula naman ang pangalawang round ng ala-una ng tanghali. Sobrang init at sobrang tirik ng araw ng mga oras na iyon. Grabe sobrang sakit sa balat pero laban lang para naman Manalo kami at makapasok sa championship pero sa huli ay nagkaroon kami ng win lose record na 5-3 at nasa pangatlong rank kami. ibig sabihin ay makakalaban namin ang nasa ikaapat na pwesto, at kung Manalo kami ay makakalaban namin ang mananalo sa laban ng rank2 at rank5.

Nang magsimula na ang laban ay umabot ang laban namin sa tatlong sets pero sa huli ay naipanalo pa din namin ito. Ngunit sa pangalawang laban namin ay natalo kami ng rank2 at sila ang pumasok sa championship. Sa huli ay nag-uwi kami ng bronze medal. Naging Maganda naman ang nangyare sa liga kahit papaano.

Sa ngayon ay naghahanda na kami ng hapunan at magiging pulutan namin sa gagawin naming inuman dito sa dagat. Ang niluto ng kasama namin ay sinigang, masarap iyon at talagang tanggal pagod ang luto niyang iyon.

Nang matapos ang dinner namin ay nagkanya-kanya na ang bawat miyembro. May ibang agad na natulog na sa kani-kanilang kubo ang iba naman ay nag-inuman sa dalampasigan at kami naman nina Kuya Caleb, Kuya Brandon, Jayme, Kyle at Julian ay nag inuman sa isang cottage na kung saan may Karaoke. Patuloy lang ang naging inuman namin hanggang sa lumalim na ang gabi at tuluyan nang nalasing sina Kuya Caleb at Kuya Brandon.

Pero mas nakakagulat ang ginawa ni Kuya Caleb dahil sa kalasingan niya. Napasaway siya ng single ladies na kanta ni Beyonce. Kaya tawang tawa ako.

Hindi ko na din namalayan na nalasing na din ako dahil na rin siguro sa pagod at puyat na nangyare. Dahil nga sa kalasingan ko ay naisipan kong pumunta sa dagat.

Lungkot na lungkot talaga ako dito sa lugar na ito, bawat anggulo kasi ng lugar na ito ay naaalala ko si Jian. Hanggang ngayon ay nangungulila pa din talaga ako sa kanya pag-naalala ko ang mga kaganapan namin dito. Ngayon kasi ay tila stranger na kami sa isa’t-isa at hindi na kami nagkakausap maging sa social media account namin.

Nagtungo ako sa dalampasigan at dito ko siya unang narinig na kumanta. Dito ko unang narinig ang magandang boses ni Jian. Ewan ko ba naalala ko na naman siya, ayoko na. ayoko na muli pang bumalik dito. Pangako last na ito. At aalisin ko na din ang feelings na nararamdaman ko kay Jian. Nagtungo pa ako mismo sa may tubig ng dagat mga hanggang bewang ko lang at nilublob ko ang aking sarili sa tubig para kahit paano naman ay mahimasmasan ako ng konti.

Pag-ahon ko ay kinuha ko ang tsinelas ko na nasa dalampasigan at dahil sa mabuhangin ito ay sinubukan kong hugasan ito sa dagat ngunit hindi ko akalain na maaalis ito sa paa ko. Balak ko sana kunin ulit ngunit wala na dahil inanod na ito ng alon.

Kaya naman pagbalik ko sa cottage ay nakita ko ang isa sa mga kasama namin na sina Julian at hindi ko alam bat sa kanya ako nagsumbong.

“Julian, inanod ang tsinelas ko.”

Hindi ko na alam ang naging sagot niya at hindi ko na din alam kung ano pa ang nangyare ng buong gabi. Nagising na lamang ako na nasa tent na ako. Grabe sobrang sakit ng ulo ko, basag na basag talaga ako sa mga ininum namin kagabi.

Pagbangon ko at Paglabas sa tent ay umaambon na, maging ang mga kasamahan ko ay nakasilong na sa mga cottages at kubo na naroroon sa resort. Halos kami lang kasi ang nakarenta dito, kaya solong solo namin ang buong dagat.

Sobrang sakit talaga ng ulo at tila umiikot din ang aking sikmura, nasobrahan talaga ako sa alak kagabi. Nag-almusal muna kami at nagpatila ng ulan dahil maya maya ay uuwi na din kami pabalik sa manila. Tulad nga ng pangako ko sa sarili ko ito na ang huling beses na bibisita ako dito sa isla na ito. Kakalimutan ko na ang lahat lahat kay Jian.

Nang tanghali na ay bumyahe na ang aming grupo patungo sa manila. Habang nasa byahe ay hindi ako mapakali, nahihilo ako ng sobra at tila nasusuka ako. Sobrang sama ng aking pakiramdam. Kaya naman kinapalan ko na ang aking mukha.

“Kuya, pwede po bang huminto tayo sa pinakamalapit na gasoline station.” Tanong ko sa driver.

“Bakit po Sir?” tanong nito pabalik sa akin.

“Kuya hindi ko na kaya. Sukang suka na po ako.” Pagmamakaawa ko dito.

Kaya naman pagkababa namin sa Laguna ay agad kaming pumarada sa unang gasoline station na nadaanan namin. Grabe ang nadarama ko. Nang makasuka na ako sa banyo ay doon na guminhawa ang aking pakiramdam, kaya naman ay nakauwi na kami ng dere-deretso.

Pagkauwi ko nang bahay ay agad din akong nakatulog dahil na din sa pagod.

Minsan talaga kailangan nating maglet go ng mga bagay o tao na hindi na nakakatulong sa ating mental health. Lagi nating piliing maging masaya. Always choose our peace of mind.

CHAPTER VIII: PRESENT TIME

CHAPTER VIII

PRESENT TIME

“I never want to stop making memories with you.”

Pierre Jeanty

Nang makapag-ayos na ako ng sarili ko ay agaran na din akong bumaba para matignan ko kung nakaayos na siya o hindi. Pero sa pagkakakilala ko sa kanya ay mabilis lang siya maligo, mag-ayos ng sarili at kumilos. Pagkadating ko sa baba ay hindi ko na siya nakita pero amoy na amoy ko ang kanyang pabango na naiwan sa sala ng apartment ko. Akala ko ay iniwan niya na ako ngunit naririnig ko ang motor niya na umaandar na sa labas ng apartment ko. Pagpunta ko doon ay agad ko siyang kinausap.

“Akala ko iniwan mo na ako” sabi ko dito habang nakapouty lips sa kanya. Inaasar ko talaga siya dahil nayayamot siya pagnagpapoutylips ako at nagpapabebe sa harap niya.

Bumaba siya sa motor niya at lumapit siya sa akin.

“Bakit ba lagi mong iniisip na iiwan kita?” tanong niya sa akin, nagulat ako ng mas ilapit niya ang mukha niya sa akin.

Ito na naman siya sa pagpapapogi niya. Kaya naman hinawakan ko ang mukha niya at inilayo sa akin.

“Wala lang.” sagot ko sa kanya. “Bakit masama ba magpabebe?” sagot ko dito.

Bahagya naman siyang natawa sa sinabi ko. “Tigilan mo iyan. Hindi bagay.” Sabi niya bago magtungo muli sa motor niya. “Buksan mo na ang gate.” Utos nito sa akin.

“Tsss.” Ito na lang ang nasabi ko at sinunod ang utos nitong unggoy na ito.

Sinigurado ko munang sarado at nakalock ang pintuan at gate ng apartment ko bago umangkas sa likod ng motor ni Aaron.

“Ready ka na?” tanong niya sa akin ng maayos ko na ang pagkakaupo ko.

“Yes.” Sagot ko bago niya paandarin ang kanyang motor.

Habang nasa byahe kami patungo sa antipolo ay bigla siyang nagsalita.

“Parang bumigat ka.”

Hindi ko ba alam kung nang-aasar ito o nagsasabi ng totoo.

“True ba?” tanong ko pabalik sa kanya.

“Joke lang. Haha. Patola ka no?” sabi nito dahilan para hampasin ko siya sa braso niya.

“Ewan ko sayo. Unggoy.” Nasabi ko na lamang.

“Tigilan mo paghahampas hampas mo. Pag tayo napahamak.” Pagbabala nito sa akin.

“Edi sorry.” Nasagot ko na lang.

Hindi naman naging boring ang paglalakbay namin dahil naging madaldal naman siya sa buong byahe namin. Kahit minsan ay hindi ko naririnig ang kanyang mga sinasabi. Okay lang naman sa kanya kahit medyo naiirita na siya dahil paulit ulit ang pagtatanong ko ng bagay bagay dahil hindi ko marinig ang mga sinasabi niya. Sobrang lakas din kasi ng hangin at mahina na din kasi ang pandinig ko.

Bumyahe lang kami ng mahigit isang oras at naakyat na namin ang antipolo. Nandito kami sa overlooking kung saan ay may maraming mga coffee shop na nakatayo lang sa gilid ng kalsada. Pagbaba kasi sa lugar na ito ay pa Teresa na isa sa bayan sa rizal.

Napakaganda dito. Kitang kita mo ang ilang bayan ng Rizal. Hindi ko alam pero kapag ganitong mga scenery ang nakikita ko, hindi ko maiwasang hind imaging sentimental.

“Ang ganda talaga dito Hyungnim.” Sabi ko sa kanya sabay tingin.

Napangiti ako sa nakikita ko. Nakatitig lang siya sa lugar at hindi niya alam na nakangiti na siya. Napakaamo talaga ng mukha ni Aaron.

“Huwag mo akong titigan, baka matunaw ako.” Sabi nito sa akin habang nakatingin sa malayo ngumisi ito at hinarap ako.

“Ang kapal ng mukha mo.” Sagot ko dito sabay irap sa kanya at sinuntok ko ang braso niya. Binalik ko ang tingin ko sa lugar.

Tumawa naman siya ng malakas. “Halika na. umorder na tayo ng meryenda.” Sabi nito sabay akbay sa akin. At naglakad na kami patungo sa isang bakanteng lamesa.

Nang makaupo na kami ay agad din syang tumayo at naglakad papunta sa counter para kumuha ng menu at bumalik sa akin.

“Ikaw ba pipili sayo o ako na?” tanong nito.

Tumingala ako sa nakatayong si Aaron at ngumiti. “Ikaw na bahala, alam mo naman ang gusto ko diba.”

“Okay bagnet.” Sagot nito bago tumalikod at maglakad muli patungo sa counter.

Epal talaga itong lalaking ito, nakuha pang mang-asar ng loko. Dahil nga sa dinarayo din itong lugar na ito ay mahaba na ang pila, kaya naman ay binuksan ko muna ang aking cellphone para magkapagscroll scroll sa aking X account.

Sa totoo lang ay medyo nakakatakot ang panahon ngayon dahil sa daming lindol na nararanasan natin. Ang daming sakuna pero sa ngayon ay masaya ako. Masaya akong kasama ko si Aaron, ang lalaking matagal ko nang minamahal.

“Anong ginagawa mo na naman?” tanong ni Aaron sabay kuha ng cellphone ko.

“Hyung naman eh.” Reklamo ko.

Hindi niya ako pinansin bagkus pinagpatuloy ang pagscroll sa cellphone ko. Natatawa-tawa pa siya habang nagsscroll ng biglang tumunog ang notification ng messenger ko at kita kong nag-iba ang ekspresyon ng mukha niya.

Kinuha ko ang cellphone ko sa kanya, agad naman siyang naupo sa kabilang bahagi ng lamesa kung saan ako nakaharap. Ano na namang problema nitong lalaking ito.

Tinignan ko kung sino ang nagmessage kakambal niya pala. Nagyayaya ang kakambal niya na maglaro kami ng online games. Ngunit paano man ako maglalaro eh kasama ko itong unggoy na ito.

“Replayan mo na, maglaro na kayo.” Sabi nito.

Inoff ko ang phone ko at hinarap siya.

“Ayoko nga. Mas gusto kong I enjoy ang view.” Sagot ko dito.

Ngunit isang malamig na “Ok” ang natanggap ko mula sa kanya. Nagsusungit na naman ang unggoy na ito.

Hindi niya ako pinansin bagkus ay kinuha niya ang kanyang cellphone at nagsimulang magscroll doon. Kakaiba talaga ang takbo ng utak ng lalaking ito.

“Hyung, wag ka na mag inarte.” Sabi ko dito.

Tinignan naman niya ako ng masama, natatawa talaga ako pag nakuha ko ang pikon nito. Nagpouty lips ako sa kanya. “Bati na tayo ah. Hmmm.” Sabay pabebe kong boses.

Nilamutak niya ang mukha ko gamit ang kanyang kamay. “Tigilan mo yan, hindi bagay.” Sabi niya bago tumayo at para kunin na ang order namin. Sinundan ko lamang siya ng tingin.

Napakaswerte siguro talaga ang magiging kasintahan nito ni Aaron. Bukod sa gwapo na mabait pa, gentleman, at higit sa lahat ay matured na mag-isip. Isama mo pa na napaka family oriented niya. Pero sana ako iyon, sana ako ang mapili niya.

Naibulong ko sa sarili ko habang patuloy ang pagsunod ng aking mata sa bawat kilos na kanyang ginagawa. Nang makabalik Nang makabalik na siya sa aming pwesto ay binigyan namin ng ngiti ang bawat isa.

“Ikaw kumain ka na para di ka na nagpapacute diyan. Nakakabwesit ang mukha mo.” Pang-aasar nito sa akin.

“Ehhh.” Iyan na lang ang naging sagot ko at hinila ko palapit sa akin ang inorder naming kape at cake.

“Huwag nang pabebe at baka abutin pa tayo ng anong oras sa byahe natin.” Sabi ni Aaron.

“Tsss. Nagsusungit na naman po siya.” Bulong ko na lang.

“Narinig ko iyan.”

Hindi ko akalain na maririnig pa pala niya iyon. Kaya naman ay kumain na ako at uminom ng kape. Hindi naman naging boring ang pagkakape namin dahil madami dami din kaming napag-usapan. Namiss ko ito. Namiss ko ang gawain naming ito. Kaya naman habang nagkukwento siya ay hindi ko napansin na nangingiti na pala ako. Napahinto siya sa pagkukwento nang mapansin niyang nangingiti ako.

“Dati ka bang baliw?” tanong niya bigla sa akin.

“Bakit ba? Pake mo. Eh sa may naaalala ako eh.”

“Ano na naman ba iyang pumasok sa utak mo?” pang-aaasar pa din niya sa akin.

“Eh kasi hyung. Namiss ko ito. Yung bonding natin together. Naalala ko lang yung River Cruise Date natin, idagdag mo pa yung beach date natin. Tas yung karenderya date din natin. As a friend.” Mahabang paliwanag ko sa kanya.

Tumayo siya at doon ko napansin na tapos na pala siya sa kanyang iniinum. Lumapit siya sa akin at ginulo niya ang buhok ko.

“Andito pa din naman ako ah. Magkasama pa din naman na tayo.” Bumaba siya at itinapat niya ang mukha niya sa akin. “Kaya bilisan mo diyan at may pupuntahan pa tayo.” Sabi nito sabay kindat sa akin.

Bago pa ako makasagot ay lumayo na siya sa akin at nagpunta sa counter para siguro magbayad ng bills namin. Medyo bumagal at tila huminto ang puso ko dahil sa ginawa niyang iyon. Ramdam ko ang init ng mukha ko. Akala ko kasi ay hahalikan niya ako. Tinakpan ko tuloy ang aking mukha, tingin ko ay namumula na ito. Nilagok ko na ang natitirang kape sa aking tasa at nilingon ko si Aaron.

Hindi ko alam kung bakit nangingiti itong nakatingin sa akin habang nagsasalita ang nasa counter. Pinag-uusapan ba nila ako? Sinisiraan niya ba ako doon. Kaya naman ay tumayo na ako at lumapit sa kanya.

“Tinatawa-tawa mo diyan?” bungad ko sa kanya.

“Wala.” Natatawa pa din siya. “Oh tubig,” inabot niya sa akin ang isang baso ng tubig na agad ko din namang kinuha at ininum.

Nang makaalis na kami sa coffee shop na pinagtambayan namin ay bumyahe pa kami gamit ang motor niya at inikot naming ang buong antipolo.

Nang pauwi na kami ay huminto muna kami sa isang restau-bar na nasa kalye ng sumulong. Malawak ang restau bar na ito at cottage-cottage ang pwestuhan ng kanilang mga lamesa. Maganda siya para sa akin dahil may sarili kayong privacy kung kakain at iinum kayo dito. Kitang kita din dito ang buong maynila. Napakaganda dito. Dahil sa gabi na nga ay kitang kita ko ang Liwanag na nanggagaling sa kabahayan at mga gusali.

Si Aaron na ang nag-asikaso ng mga kakainin namin, tutal siya naman ang manlilibre. Nagulat ako nang bigla siyang magsalita.

“Feel na feel yern?” at ito na naman siya nang-aasar na naman.

“Epal ka talaga kahit kailan.” Sagot ko dito pabalik.

Tumawa naman siya. “inorder ko na ang paborito mo. Kaya maging mabait ka sa akin.” Sabi nito sa akin.

Tumahimik naman ako at muling tinignan ang kanina ko pa tinitignan. Maya maya ay may dumating na waiter at nag-abot ito ng isang baso ng milk tea. Kita ko naman ang pagtataka sa mukha ni Aaron.

“Wala kaming inorder na ganito.” Sabi ni Aaron sa waiter.

“Pinapabigay lang po.” Sagot ng waiter kay Aaron.

“Sino?” tanong nito.

Itinuro naman ng waiter ang kabilang cottage at nakita ko na may tatlong babae doon. Nang tignan naman sila ni Aaron ay kumaway ito sa kanya. Iniwan ng waiter ang milk tea sa amin.

“Ang pogi ko talaga noh.” Sabi ni Aaron.

Nagsmirk lang ako sa kanya bilang sagot. Nawalan ako bigla nang gana, hindi ko alam pero ang tanging alam ko lang ay nakakaramdam ako ng kirot ngayon sa puso ko. Nagseselos ako pero hindi ko kailanman pwedeng ipakita ito kay Aaron.

“Bagnet bat bigla ka namang tumahimik diyan?” tanong niya sa akin.

“Nagugutom na kasi ako.” Sagot ko dito.

Tumawa naman siya muli. “kahit kailan talaga gutumin ka noh.” Kinuha niya ang milktea at inilagay sa harap ko. “Inumin mo muna yan. Matagal pa ata ang order natin.” Sabi niya sa akin.

“Ayoko nga. Para sayo yan eh.” Sabi ko dito.

Tumawa siya ulit. “Okay.”

Tinignan ko siya ngunit abala na siya ngayon sa kanyang cellphone at hindi din niya ginagalaw ang milktea na binigay sa kanya. Hindi na siya nagsasalita, malamang ay nagseself love na siya muli. Buti na lamang ay dumating na ang aming pagkain kaya bigla na naman syang naging madaldal. Hindi talaga mawala sa kanya ang pagiging palabiro niya. Isang introvert na joker sa ibang tao, how cute.

Dahil sa mga biro niya ay tawa naman ako ng tawa. Hanggang sa hindi ko namalayan na nainum ko na pala ang milktea na ibinigay sa kanya ng tatlong babae na nasa kabilang cottage. Tingin ko ay nakainum na ang mga ito kaya medyo malakas ang loob. Nang tapos na kaming kumain ay nagpasya na kami ni Aaron na umuwi dahil may pasok pa ito kinabukasan.

Pagkalabas namin ay humarang sa amin ang isang babae, payat siya, mahaba ang buhok at mas maliit sa akin. Isa siya sa mga babaeng kumaway kay Aaron kanina.

“Hi. I’m Sasha.” Pakilala niya kay Aaron at inilahad nito ang kanyang kamay.

“I’m Aaron.” Sagot naman nito.

“Gusto niyo bang makisalo sa amin, dito inuman.” Sabi ng babae.

Tumingin muna sa akin si Aaron bago sumagot. “Ano kasi. May pasok pa ako bukas.” Dahilan nito which is true naman talaga. Maaga pa ang pasok niya kinabukasan at madalas niya itong inirereklamo sa akin.

“Well” mas dumikit pa ang babae sa kanya. “Just give me your number so I can contact you.” Maarteng sabi nito.

Nakakainis na itong babae na ito. Kung pwede lang sabunutan ginawa ko na. kaso kaibigan nga lang pala ako at wala akong Karapatan.

Sumingit na ako sa usapan nila. “Aaron, wait na lang kita sa parking.” Sabi ko dito at hindi na hinintay ang sagot niya at nagmadali nang lumabas.

Naiinis ako sa nasasaksihan ko. Hindi ko na naman makontrol ang aking emosyon. Almost 15minutes din akong naghintay sa kanya. At nang naglalakad na siya patungo sa akin ay kitang kita kong napapangiti siya. Marahil ay dahil doon sa babaeng iyon.

Nasasaktan ako.

Sobrang hirap pala talaga nang ganitong sitwasyon, hindi mo kayang magalit sa isang tao kahit selos na selos ka na dahil alam mo sa sarili mong wala kang Karapatan. Mahirap talagang magmahal ng taong dapat kaibigan lang.

CHAPTER IX: DECEMBER 2022

CHAPTER IX

DECEMBER 2022

“A first hug is the beginning of an unending story.”

Anonymous

Hindi ako makatulog dahil patuloy ko pa din inaalala ang nangyare kanina. Ang unang yakap namin. Actually, nagtake advantage lang ako para mayakap si Aaron.

“Waaaahhh.” Sigaw ko sa aking kwarto habang paikot ikot sa aking kama. Hindi ako makapaniwala talaga na mayayakap ko siya, ang bango bango niya pa. lalaking lalaki ang kanyang gamit na pabango. Bukod pa dito ay makakasama ko pa siya kinabukasan dahil magiging ka team ko siya sa isang liga na sinalihan namin. Isa siyang guest player.

Bumagay pa sa kanya ang suot niyang jersey. UST Jersey ang suot niya dahil iyon ang team nila. Maaga kami kaninang nagtungo sa court dahil sa liga. Magkalaban kami ni Aaron at bukod dito ay hindi ko alam kung kilala niya ba ako. Ang kupunan namin ang naglaban sa semi-finals at sa huli ay nagwagi sila. Kaya naman nung makikipagkamay na kami sa isa’t-isa ay gumawa ako ng paraan para mayakap siya. Ang ginawa ko ay niyakap ko ang mga kakampi niya para pagdating sa kanya ay hindi iyon maging awkward. Buti na lamang ay niyakapa niya din ako pabalik. Kaya naman sobrang lapad ng aking ngiti kahit na natalo ang aking kupunan.

Bukod sa nangyare ngayong araw ay makakasama ko pa ulit si Aaron bukas sa isanng liga, ngunit bago siya namin mayaya ay madami kaming pinagdaanan bago mag desisyon.

Isang linggo bago ang naturang liga ay nagpaplano na kaming magkakaibigan kung sino ang kukunin namin bilang guest player ng team namin.

“Bakit kaya hindi na lang si Jayvee ang kunin natin?” tanong ni Jayvee sa akin. Si Jayvee ang magiging libero ng team namin at ako naman ay ang setter.

“Mukhang hindi naman iyon papayag,” sagot ko sa kanya.

“Ako kakausap.” Sagot ni Jayvee pabalik sa akin.

“Huwag. Huwag na. Ayoko siyang kasama.” Nandito na ako sa phase ng life ko na nais ko na siyang kalimutan.

“Sino kaya ang pwede?” tanong naman ni Jaime.

“Si Aaron kaya.” Sagot ko na ikinagulat nila. “Biro lang.” sabi ko agad.

“Pwede naman siya siguro.” Singit ni Jayvee.

“Ikaw magyaya sa kanya. Sa ODL.” Utos ko sa kaibigan ko.

“Sige. Sa Sabado, yayain natin siya.” Sabi ni Jayvee. “Feel ko naman papayag yan.” Dugtong nito.

“Ang tanong kilala niya ba tayo?” ito na alng ang naisagot ko. “Basta siguraduhin niyong sasali sya sa team natin kasi kung hindi, hindi na ako maglalaro.” Pabiro kong sabi.

“Aba ayos ka ah.” Natatawang sagot ni Jayvee.

Kaya naman nang dumating na ang sabado ay pinagpaplanuhan na namin kung paano namin kakausapin si Aaron. Masyado kasi itong mailap at tahimik na tao. Kaya naman ay si Leo ang inutusan namin na lumapit kay Aaron para kausapin ito dahil kakampi niya ito sa unang liga na sinalihan namin.

“Leo ikaw na kumausap para malaman natin kung sasali siya bukas.” Utos ko kay Leo.

“Sige sige. Hahanap lang ako nng tyempo.”

Nang ilang games na ang lumipas ay lumapit sa akin si Leo para sabihin ang sagot ni Aaron.

“Ano sabi niya?” tanong ko kay Leo.

“Titignan pa daw niya kung pagod siya o hindi.”

Ano ba naman itong sagot ng lalaking ito. Ang gulo gulo.

“Dapat hiningi mo na contact niya.” Sabi ko kay Leo.

“SInubukan ko pero ang sagot niya ay pupunta na lang ako doon.”

“Ngek. Anong klasing sagot iyan.” Naibulaslas ko. “Mamaya nga cornerin natin para malaman natin ang sagot niya.”

Ipinagsawalang bahala muna namin ang pagyayaya namin kay Aaron at nagpokus sa kanya-kanya naming team para Manalo at makuha ang kampyeonato. Hanggang sa dumating na ang oras nang paghaharap ng team namin ni Aaron at sa huli ay sila ang nagwagi para lumaban sa championship match. Dito ko siya unang nayakap, yakap ng may paghanga.

Ngunit sa huli ay natalo din ang kupunan ni Aaron at ang team ni Jayvee ang nanalo ng kampyeonto.

Nang nagliligpit na ang lahat ay agad naming inutusan si Leo para tawagin si Aaron na lumapit sa grupo namin.

“Maglaro ka na bukas.” Sabi ni Jayvee sa kanya.

“Anong oras ba iyon?” tanong niya. Grabe! Napakalalim lang ng kanyang boses, ramdam na ramdam ko ang lamig nito. Bahagya akong kinilig sa kanyang boses.

Tumingin sa akin si Jayvee at nagtanong. “Anong oras daw.” At binigyan niya ako ng nakakaasar na ngisi.

Tinignan ko si Aaron, nakatingin ito sa akin. “Huh?” hindi agad ako nakasagot dahil nahiya ako bigla sa kanya. “Mga 8am, nandoon na kami.” nahihiya kong tugon.

Nakita ko naman siyang napatawa bigla ng mahina. “Pag-iisipan ko pa.” sagot nito.

Hindi pwede. Kailangan namin na malaman ang sagot niya, kailangan niyang umoo.

“Punta ka na please.” Sabi ko dito at ginawa ko ang lahat ng pagpapaawa sa mukha ko para sumama siya. “Kailangan ka namin.” Dugtong ko. Medyo cringe pero we need him din talaga bukas. Kailangan namin idefend ang title namin.

“Sige punta ako, medyo malate lang ako ng konti.” Sagot nito.

“Thank you so much.” Malapad na ngiti na ang ipinakita ko sa kanya.

Nagpaalam na siya sa grupo namin at ganun din kami sa kanya. Nang makaalis na siya ay hindi mawala sa aking mukha ang malapad na ngiti.

“Kilig na kilig siya oh.” Pang-aasar ni Jayvee sa akin.

“Bakit ba. Sa kinikilig ako eh.” Kinikilig kong sabi. “Nayakap ko kasi siya kanina. As in sobrang hinigpitan ko ang yakap ko.”

“Manyak siya oh. Nananantsing ka na naman.” Pang-aasar na naman ni Jayvee sa akin.

“Hindi ah. Sincere yun at wholesome di ako katulad mo.” Sabi ko dito.

“Tigilan niyo na yang asaran niyo. Maligo na tayo at kumain. Nagugutom na ako.” Singit sa amin ni Jaime.

Kaya naman iyon na ang ginawa namin ni Jayvee. Nagtungo na ako sa banyo para maglinis ng aking sarili, nang okay na kaming lahat ay kumain kami sa Mang Inasal na malapit sa court na pinaglaruan namin.

Pagkauwi ko ay hindi ako agad nakatulog dahil sa mga nangyare ngayon at dahil na din sa excitement na makikita kong muli si Aaron bukas. Hindi ko akalain na ito na pala ang simula ng pagiging malapit namin sa isa’t-isa.

Kinabukasan ay maaga kaming pumunta ni Jaime sa court dahil nakakahiya naman kung mas mauuna pa sa amin si Aaron doon. Pagdating namin ni Jaime doon ay wala pa siya at tanging mga organizer lamang ang naroroon.

Ang goal namin ngayon ay madefend namin ang championship na naipanalo namin dito last month. Nang dumating na si Aaron ay tahimik lamang ito, nagsasalita lamang siya pagkailangan at kapag kinakausap namin siya. Inabot namin ang jersey ko sa kanya dahil iyon ang isusuot ng team namin. Pinalbahan ko pa ito kay Mama para naman mabango at presentable kapag pinahiram ko na sa kanya.

Patuloy ang laban namin hanggang sa ang team namin ang nagkamit ng kampyeonato sa huli. At we defended our crown. Isa na kaming back to back champion.

“Jayvee, ikaw na lang maghatid kay Aaron sa sakayan.” Utos ko kay Jayvee dahil mukha namang hindi sasama ito sa amin sa pagkain.

Hinarap ko si Aaron. “Okay lang sayo, ihatid ka na lang ni Jayvee sa sakayan?”

“Okay lang naman.” Sagot niya.

“Thank you ah. Dahil sayo nagchampion kami.” nakangiti kong pasasalamat sa kanya.

“Wala iyon.”

Nagpaalam na kami sa kanya at ganun din siya sa akin.

Lumipas ang mga araw at hindi na muli kami nagkita pa ni Aaron malamang ay busy na kami sa kanya kanya naming ganap dahil na din sa December ngayon at tinatawag itong holiday season. Malamang ay busy siya sa kanyang buhay at ito ako nagpapakabusy din sa sarili kong buhay.

Sa paglipas ng araw ay nagkayayaan kaming magkakaibigan na magtagaytay para sana ay makapag unwind. Nag rent kami ng isang condo unit sa Tagaytay, kami nina Kuya Brandon, Josh at Jaime ang nagstay doon, para icelebrate ang pasko.

Two days and one night ang rent namin dito sa Wind Residences. Kitang kita dito ang taal volcano, napakalamig at napakasarap ng simoy ng hangin. Nagsimula ang aming paggagala dito sa Tagaytay sa People’s park in the sky. Tahimik ang lugar na ito ngunit madaming tao. Tanaw na tanaw mo dito ang buong cavite, maging ang metro manila ay matatanaw mo talaga dito. Sumunod naman na pinuntahan namin ay picnic’s groove. Nagpahinga at kumain lamang kami dito. Matapos naming maikot ang Tagaytay ay nagtungo na kami pabalik sa condo. Doon ay nagsimula na kaming mag-ayos at mag-asikaso, pansamantala muna kaming natulog at nagpahinga.

Nang mag aalas diyes na ng gabi ay napagpasyahan namin na lumabas at maghanap ng kakainan. Sobrang lamig ng gabing ito at sobrang dilim at binabalot ito ng fog. Ang sarap lang sa pakiramdam na kahit papaano ay nakakalimutan ang problema. Kumain kami sa isnag sikat na kainan dito sa Tagaytay at umorder kami ng bulalo at sisig. Sobrang sarap ng pagkain kaya pala siya dinarayo din talaga ito. Nakita din namin ang isang sikat na volleyball player, kasalukuyan siyang setter ng NU. Kaya naman ay nagpakuha kami ni Josh ng litrato sa lalaking ito, salamat na lamang ay mabait ang lalaki at pumayag siya.

Nang matapos na kaming kumain ay napagpasyahan na namin na bumalik muli sa condo at simulant na ang aming pajama party. Masaya naman ang naging party kahit apat lang kami. madami din kaming nasabi sa isa’t-isa. Nakakatuwa at nakakagaan ng puso kapag nakakarinig ka ng pasasalamat at magagandang salita na sinasabi tungkol sa iyo. Kaya naman labis akong natuwa sa mga sinabi nila tungkol sa akin na mahalaga din pala ako sa kanila. Na may tao din palang tumitingala sa akin at humihiling na maging successful ako sa buhay.

Dalawang araw makalipas ang pasko ay napagpasyahan kong magjogging muli sa subdivision na tinitirhan ng aking kapatid. Nagbabakasakali na makita ko si Aaron. Suot ang jogging pants at damit panlaro ay lumabas ako ng bahay, hindi ko akalain sa unang pagliko ko ay agad kong makikita si Aaron. Galing ata siyang bakery dahil kita kong may bitbit siyang pandesal. Hind niya ako napansin dahil tuloy tuloy lamang siyang pumasok sa kanilang bahay ngunit sa akin ay kitang kita ko siya dahil talagang lumilinaw ang mata ko pagnakikita ko siya.

Pagdaan ko ng tapat ng bahay nila ay kita kong basa ang kalsada siguro ay naglalaba ang kanyang nanay. Pagsilip ko ay tunay ngang naglalaba siya at hindi ko na nakita si Aaron. Ngunit sa pangalawang pag-ikot ko ay muli ko siyang nakita, walang pang-itaas na damit. Siguro ay tumutulong na ito sa kanyang magulang. Hindi ako lumilingon sa bahay nila kapag dumaraan ako dahil nahihiya akong makipagkumustahan sa kanya at syempre ayokong malaman na magkalapit lamang sila ng bahay ng ate ko. Tuloy tuloy lang ako sa pagjojogging hanggang sa makalimang ikot ako at napagpasyahan ko nang umuwi at matulog.

Ngayong magtatapos na ang taong twenty twenty two ay madami akong natutunan. Hindi lahat ng bagay ay makukuha mo. Itong taon din natapos ang relasyon namin ng dati kong kasintahan na si Rommel. At ngayon taon din ako napaasa ng taong akala ko na magliligtas sa akin na si Jian. Pero kailangan nating mag move forward sa mga bagay kaya naman ngayong taon ay kakalimutan ko na si Jian. Kakalimutan ko na lahat ng pinagsamahan namin. Ngunit bago matapos ang taon na ito ay sumulat ako ng isang tula para sa kanya. Tula na pinamagatang aking bituin.

AKING BITUIN

Sa mga gabing madilim

Kalungkutan ay malalim

Nagdarasal ng taimtim

Na lumiwanag ang dilim

Mundo’y biglang lumiwanag

Nang ngiti mo’y maaninag

Di ko maipaliwanag

Puso ko’y kumakalampag

Dahil sa iyong pagdating

Nais kong maging magiting

Inspirasyon ang ’yong ningning

Pangarap muling nagising

Ika’y aking nakausap

Tila ako’y nasa alapaap

Puso ko’y hindi mahanap

Ikaw na pala ang pinangarap

Ngunit ika’y bituin

Na kay hirap abutin,

Na kahit anumang gawin

Hindi mapapa sa akin

Salamat sa iyong mga ngiti

Kahit sa iba bumabati

Dama ko ang kirot at pighati

Sa puso’y ika’y mananatili

Ito na sana ang huli effort na gagawin ko para kay Jian.

Sa buhay kailangan nating bitiwan ang ibang bagay para magkaroon ng espasyo ang mga bagong darating. At sana, sana lang maging tama ang aking desisyon at hind na ako muling masaktan pa.

CHAPTER X: PRESENT TIME

CHAPTER X

PRESENT TIME

“Jealousy is the cousin of love, but the evil twin of insecurity.”

Barbara Kingsolver

Nagpaalam na si Aaron sa mga babaeng nagpakilala sa kanya. Malapad pa ang kanyang ngiting kumaway sa mga ito bago niya binalik ang tingin sa akin at binigyan ako ng isang ngiti. Ngumiti ako sa kanya pabalik ngunit isang tipid na ngiti lamang ito, ngiting may halong selos at sa akin. Sinimulan na niyang asikasuhin ang kanyang motor. Tahimik lang akong pinapanuod siya sa ginagawa niya sa kanyang motor nang magsalita siya.

“Sa labas na kita isakay ah.” Sabi nito sa akin bago sumakay sa kanyang motor.

Teka? Bakit sa labas pa? Bakit hindi dito? Bakit natatakot ba siya na makita siya ng mga babae na isang lalaki ang angkas niya?

“Okay lang naman. Alam ko namang nahihiya kang makita ka ng mga babae mo na may angkas na lalaki.” Sagot ko dito, hindi ko nakasi nakontrol pa ang aking emosyon.

“Huh? Pinagsasabi mo? Lubak lubak kasi dito baka mahirapan tayo at sumemplang.” Sabi nito sa akin. Kakamot kamot pa ito ng ulo dahil sa naging sagot ko sa kanya. Kitang kita ko sa expresyon niya na nais niyang magtanong kung anong problema ko.

“Ah. Okay.” Sagot ko saka ako naglakad na palabas ng restaurant.

Nang makalabas na kaming pareho ng gate ng restaurant ay agad niyang isinuot sa ulo ko ang helmet bago muli syang magsalita.

“Angkas ka na. kailangan nating bilisan at may pasok pa ako bukas.” Utos nito sa akin.

Pasok? Baka excited ka lang na itext or ichat yung babae mo.

Tinignan ko muna siya mula ulo hanggang paa gamit ang mapanusok kong tingin, naiinis talaga ako. “Yun ba talaga?” sarkastiko kong tanong sa kanya bago ako sumakay ng kanyang motor.

“Huh?” tanong niya muli dahil naguguluhan na siya sa mga sinasagot ko.

“Wala.” Sagot ko. “Bilisan mo na at baka malate ka pa bukas, ako pa ang sisihin mo.”

Hudyat na ito para paandarin niya ang kanyang motor. Habang pababa kami sa Antipolo ay hindi ako nagsasalita at tanging siya lang ang nagiging madaldal. Puro oo, tango at hindi lang ang sagot ko.

Pagdating namin sa Marikina ay nagsalita na muli siya.

“Ihatid lang kita sa apartment mo and after that uuwi na ako.” Sabi nito sa akin.

Hindi naman na ako kailangang magreklamo dahil nag-enjoy naman na ako kasama siya at ilang araw na din kaming magkasama at nagkikita.

“Kahit wag na.” sagot ko sa kanya.

“Huh? Bakit naman?” tanong nito na pakiramdam ko ay iretable na siya sa mga sagutan ko.

“Doon mo na lang ako ibaba sa 7’11 roosevelt. May bibilhin din kasi ako.” Sagot ko dito. “At para malapit ka na senyo, need mo pang gumising ng maaga tom diba?” dugtong ko.

“Bahala ka.” Sagot niya. Alam kong yamot na ito sa akin mula sa pakikitungo ko sa kanya sa may restaurant hanggang dito.

Anong gagawin ko? Nasasaktan ako. Nagseselos ako.

Pagdating namin sa 7’11 Roosevelt ay agad akong bumaba sa kanyang motor at ako na mismo ang nagtanggal ng helmet.

“Sigurado ka ba?” tanong niya patungkol sa kung sigurado ba ako na dito lang ako magpapababa.

“Oo may bibilhin pa kasi ako. Sige na umuwi ka na.” sabi ko dito.

Kita ko sa mata niya ang pag-aalangan na iwan ako pero alam kong kailangan na niya talagang umuwi.

“Sige na, umuwi ka na. matanda na ako kaya ko na ang sarili ko. Babye. Thank you.” Nakangiti kong sabi sa kanya. Kaya naman wala na siyang nagawa kundi sundin ako at umalis.

Kailangan ko din kasing bumili ng beer ngayon, dahil baka hindi ako makatulog agad. Baka iisipin ko na naman ang nangyare kanina at syempre yung selos ko. Baka hindi ako makatulog dahil sa anxiety at pag-ooverthink ko.

Nang mabili ko na ang lahat ng kailangan ko ay nagsimula na akong maglakad. Bitbit ko ang anim na beer at magpapadeliver na lang ako ng Korean chicken sa aking apartment. Habang naglalakad ako ay napapabuntong hininga na lang ako at napapatingin sa madilim na langit.

Bakit ba kasi ako ganito? Bakit kaya hindi na lang ako ginawa ni Lord na isang straight na lalaki o di kaya straight na babae, edi sana hindi na ako namomoblema ng ganito.

Bulong at tanong ko sa sarili. Muli ay napabuntong hininga na naman ako. Sana bigyan ako ng clear mind ni Lord at peace of mind. Hindi ko napansin na tumulo na pala ang aking luha. Nasasaktan talaga ako, nasasaktan ako dahil alam ko sa sarili ko na walang pag-asa at malabong mangyare ang nais kong mangyare. Bakit kasi, bakit kasi umibig pa ako sa aking kaibigan. Matalik na kaibigan. Pinunasan ko ang aking luha at muling naglakad patungo sa aking apartment.

Pagkapasok ko sa apartment ko ay nilapag ko ang mga beer sa lamesa ng sala at nagsimula na din akong umorder ng chicken sa grab app bago ako magtungo sa banyo para maligo at maglinis ng aking katawan.

Sakto naman pagkaupo ko sa sofa ay tumawag ang grab driver at nandyan na daw sa labas ang order kong chicken. Kaya naman ay dali-dali akong nagtungo sa labas at kinuha ang order kong chicken. Pagbalik ko sa loob ng apartment ko ay inayos ko lahat ng aking gagamitin, nilagay ko ang pambukas ng beer sa table sa sala at ang pinggan na paglalagyan ng chicken. Naupo ako sa sahig kahit may sofa dahil para sa akin mas komportable ako dito. Nilagay ko ang tv sa Netflix at pinindot ko ang paborito kong movie. Kailangan ko ng maingay para hindi ako mag-isip ng mag-isip.

Kaya naman ng masalang na ang movie na papanuorin ko ay sinimulan ko na din ang pag-inum ng beer. Sa kabutihang palad naman ay hindi na ako nakapag-isip pa ng kung ano ano hanggang sa hindi ko na namalayan na naubos ko na ang anim na beer. Ramdam ko na din na lasing na ako dahil medyo nahihilo na ako at namumula at nag-iinit na ang mukha ko pero bitin pa din ako. Kaya naman umorder ako ng beer sa grab app. Habang inaantay ko ang order ko ay biglang tumunog ang doorbell.

“Ang bilis naman ata.” Naibulaslas ko sa sarili ko.

Tumayo ako kahit ramdam ko na ang aking hilo. Pagbukas ko ang pinto ay nakita ko ang pamilyar na lalaki sa labas ng aking gate. Si Aaron? Anong ginagawa niya dito. Akala ko ba ay may pasok siya bukas kaya siya nagmamadaling umuwi.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko sa kanya.

Gegewang gewang akong naglakad patungo sa gate para pagbuksan siya.

“Mukang lasing ka na.” sabi nito sa akin.

“Hindi pa. kulang pa nga eh.” Sabi ko dito. Inilapit ko ang mukha ko sa kanya. “Ano bang ginagawa mo dito? At nasaan ang motor mo?” tanong ko sa kanya.

Mas nilapit naman niya ang mukha niya sa akin. “Pwede ba, papasukin mo muna ako at doon na tayo sa loob mag-usap.”

“Okay. Panget. Unggoy.” Sagot ko dito. Naiinis pa di kasi ako sa kanya. I mean hind isa kanya, kundi sa mga babaeng umaaligid sa kanya.

“Gaano na ba kadami ang nainum mo?” habang nagsasalita siya ay bigla niyang hinawakan ang kanang kamay ko. “Kung bitin ka pa, may dala ako.”

“Huh?” nagtataka ako. “Alam mo ba anong ibig sabihin pag naghawakan ng kamay ang dalawang tao.”

Hinila niya ang kamay ko para buksan ang pinto.

“Oh, para buksan ang pinto.” Nahihiya kong sabi.

“Ano bang iniisip mo?” tanong niya

“Never mind.” Naisagot ko na lang.

Inalalayan ako ni Aaron papunta sa sala. Nahihilo ako kaya naman ay ibinagsak ko ang katawan ko sa sofa.

“Ayos ka lang?” inilapag niya ang dala niyang beer sa lamesa. Inikot niya ang mata niya sa kalat na gawa ko dito sa sala. Niligpit niya ang mga bote na wala ng laman.

“Aaron Hyung… bakit ka gumegewang?”

Lumapit siya sa akin, nakatulala lang ako sa kanya. Iwinagayway niya sa mata ko ang kanyang daliri.

“Bagnet, ilang daliri ito?” tanong niya.

“two… no, three. Sure na.” sagot ko sa kanya.

“Ilang bote na ang naubos mo ngayon?”

“Six.”

“Akala ko hanggang tatlo lang kaya mo. Impossibleng six talaga yan.”

“Inaasar mo ba ako?”

“Mukhang hindi ka naman lasing.” Sabi nito.

Narinig namin ang doorbell iyon na ata talaga ang inorder ko. Kaya naman lumabas muna si Aaron at kinuha ang order ko. Pagkapasok niya ay nagsalita muli siya.

“At talagang umorder ka pa ng extrang alak.” Sabi nito sa akin.

Nang ilapag ni Aaron ang bote sa lamesa ay napansin kong basa ang kanyang buhok at bagsak na bagsak ito. Basang basa din ang kanyang damit.

“Basang basa ka.” Kinuha ko ang towel na nasa gilid ng sofa ko.

“I’m fine.”

“Mukha kang manok na isinawsaw sa sabaw.”

“Manok na isinawsaw sa sabaw? Siguro malasa ang sabaw na iyon. Mukhang masarap.” Pagbibiro nito.

“Pinapatawa mo ba ako?”

“Natawa ka ba?” pagsusungit na naman niya.

Napansin ko ang pagtulo ng tubig ulan mula sa kanyang buhok patungo sa kanyang pisngi. Hindi ko napigilan ang sarili ko na punasan ang kanyang mukha gamit ang towel na hawak ko. Alam kong maarte ito pagdating sa kanyang mukha pero wala na akong nagawa.

“Baka magkasakit ka na naman.”

“Alam mo, isipin mo muna ang sarili mo. Ang panget mo na naman.”

Tumayo siya at kumuha ng tabo at niligyan ito ng tubig, hinilamusan niya ako. Kinuha ni Aaron ang tuwalya sa kamay ko at pinunasan ang mukha ko.

Kinakabahan ako.

“Bakit? Anyare sayo?”

“Wala.”

“Bakit namumula ka lalo? Masama ba pakiramdam mo?”

“Ano kasi—”

Tumulo ang tubig ulan mula sa kanyang buhok at damit patungo sa akin. Umayos ako ng upo at kinuha ko ang stuffed toy na pusa na nasa tabi ko at agaran itong nilagay sa mukha ko para matago ang kilig ko.

“Um. Sabi ni Salem (Stuffed toy na pusa) na natutuluan na kami ng tubig ulan galing sayo.”

Yumuko si Aaron at tinignan ang kanyang sarili.

“Peram ako ng damit, aakyat ako sa taas para magpalit.”

“Iiwan mo ako?”

“Babalik ako pagkatapos kong magpalit.” Sabi nito.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko o baka dahil sa alcohol, pero umupo ako ng maayos ulit at ginamit ko ang kamay ni Salem para hawakan ang daliri ni Aaron.

“Bakit anong problema?”

“Sabi ni Salem, na kapag umakyat kay ay matatakot siya at maghihintay ng matagal baka magkasakit na din siya.

Hindi ko tinitignan si Aaron at nasa daliri niya lang ako nakatingin. Nakarinig ako nang mahihinang tawa mula sa kanya.

“Salem, pwede mo ba akong tulungan magtanong? Does your friend want me to stay?” tanong niya sa hawak kong stuffed toy.

Pinatango-tango ko si Salem.

“At bakit daw?”

“Hindi siya makakapagexplain. Lasing siya. Wala siyang kayang gawin.”

“Sabi niya hindi siya lasing kanina. May tao bang lasing na nakakaalam na lasing siya?”

“Alam ni Salem na lasing ako…”

Hindi na napigilan ni Aaron na tumawa. Binigyan naman niya ng isang tapik si Salem.

“Salem, tulungan mo ulit ako. Bakit ang sungit sungit ng kaibigan mo kanina habang nasa byahe kami, soafer active niya pa bago kami pumunta ng restaurant pero ngayon parang malungkot siya. Nagtatampo ba siya?”

Nag-alangan ako sandali, ngunit pinatango tango ko muli si Salem.

“Anong dahilan?”

“Dahil…”

Tumingala ako at tinignan si Aaron sa mata mula sa likod ni Salem.

“Dahil, para sa akin, si Aaron ay parang bugtong.” Bumuntong hininga muna ako. “Sometimes I feel like I get some hints, but most of the time, I don’t…”

Hindi nagsalita si Aaron. Nawala ang mainit na tingin sa akin ni Aaron. Tinulungan niya akong humiga sa sofa at nilagyan ako ng blanket.

“I’m sorry, hindi ko intensyon iyon.”

“Tulad ngayon.”

“Anong ibig mong sabihing ‘ngayon’?”

“Bigla bigla kang nagiging seryoso pag nag bibiruan tayo… bigla kang nagiging magalang pagnagkakaroon tayo ng heart to heart convo… tas tila lumalayo ka pag nagiging close tayo…” huminto muna ako. “pakiramdam ko merong namamagitan sa atin.”

“But I’ve always been by your side.”

“Hindi iyon yung nafefeel ko.”

Hindi siya sumagot ulit.

“I’m sorry. Pero ayokong maging malayo tayo. O baka ako lang ito, na nag-iisip ng ganito.”

Kinuha ni Aaron si Salem sa kamay ko at inilagay sa gilid.

Ibinaba ni Aaron ang sarili niya, nilagay niya ang kamay niya sa gilid ng tenga ko, at isinuklay suklay ang aking buhok gamit ang isa.

“Pakiramdam mo pa din ba na malayo ako sayo?”

“Hindi iyan ang ibig kong sabihin. You know, malayo as in…”

Habang patuloy ang pagtulo ng tubig sa kanyang daliri, mahinahon niyang hinawakan ang noo ko, at hinawakan ang kamay.

“Eh ano ito?” pinakita niya ang kamay namin na magkahawak.

“…gusto mong gamitin pambukas ng pinto.”

“Ito ang ibig sabihin ng hawak kamay na sinasabi mo kanina. You are now holding onto me.”

“bibitiwan mo din yan soon.”

“…”

Naglalakad ang tubig mula sa leeg ni Aaron patungo sa kanyang collar habang hawak hawak pa din niya ang aking kamay.

“Nope.hindi ko bibitiwan.”

Mas lumapit pa siya sa akin para mahagkan niya ako. Ramdam ko ang lamig ng tubig mula sa ulan at ang init ng kanyang katawan na bumabalot sa akin.

“Hinding hindi kita bibitiwan… hindi ngayon… hindi kailanman.” Bulong ni Aaron sa akin.

“Aaron Hyung…”

“Ikaw? Bibitiwan mo ba ako? Hindi ka pwedeng bumitaw, bawal mo na din akong ilet go.”

Dahan dahang lumapit ang mukha ni Aaron sa akin, ipinikit ko ang aking mata at naramdaman ko na lang ang pagdampi ng kanyang malalambot na labi.

CHAPTER X.V: SPECIAL CHAPTER

CHAPTER X.V

SPECIAL CHAPTER: OUR NIGHT

“When sex involves all the senses intensely, it can be like a mystical experience.”

Jim Morrison

Hind ko akalain na hahalikan ako ni Aaron. Nananatili pa din akong nakapikit habang ninanamnam ang kanyang labi sa aking labi. Padiin ng padiin ang kanyang mga halik, humihigpit na din ang kapit ng kanyang kamay sa aking kamay. Kaya naman ay hindi ko na napigilan inilagay ko na ang isa kong kamay sa kanyang buhok at talagang napasabunot ako dahil sa kanyang ginagawa. Matagal ko itong pinangarap, pinangarap ko na mahalin din ako ng isang Aaron. Ngunit mahal niya ba ako? Hindi niya ako sinabihan na mahal niya ako. Basta na lamang niya akong hinalikan.

Unti-unti nang lumalalim ang aming halikan, tahimik ang buong paligid. Hindi ko na naririnig ang mga kahol ng aso ng kapitbahay ko. Hindi ko na din naririnig ang pelikulang kanina ko pa pinapanuod. Tila nabibingi ako sa nangyayare sa amin. Gusto ko siyang makita, gusto kong makita ang lalaking humahalik sa akin ngayon, gusto kong makita si Aaron. Dahan-dahan kong imunulat ang aking mata dahilan dito ang pagtatama ng aming mata.

Tila natauhan si Aaron sa kanyang ginagawa kaya naman ay napabalikwas siya at agarang tumayo at lumayo sa akin. Nakatingin lang ako sa kanya habang nananatili akong nakahiga sa sofa. Malungkot akong nakatingin sa kanya kung ano ang kanyang gagawin.

“Fxck, I’m sorry.” Nasabi niya habang nakatingin sa aking mga mata.

Sabi ko na nga ba nabibigla lamang siya sa mga nangyayare at marahil ay dala lang ito ng alak. Palakad lakad lamang siya sa harapan ko nang bigla niyang kunin ang isang bote ng beer, binuksan niya ito at agad na nilagok. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip ni Aaron. Gusto ko siyang kausapin, gusto kong manghingi ng sorry sa kanya dahil ako mismo ay nagpadala sa sitwasyon namin.

“Hyung.” Tawag ko sa kanya habang nananatili akong nakahiga at siya naman ay nakatayo at iniinum ang isang bote ng beer.

Tinignan niya ako mata sa mata. Hinihintay ang susunod kong sasabihin.

“I’m sorry.” Sabi ko sa kanya at bigla na lang tumulo ang luha ko. Nasasaktan ako ngayon. labis akong nasasaktan.

Muli ay ininum niya ang laman ng bote na hawak niya. Nakatingin lang siya sa mga mata ko.

“Ako dapat ang humingi ng sorry sayo.” Sabi niya bago lagukin ang natitira pang laman ng bote. “I’m really sorry.” At nilapag niya ang bote nang maubos niya ang laman nito.

Hindi talaga pala niya intensyon na halikan ako. Umayos ako nang pagkakaupo. Pinunasan ko ang luha na tumulo mula sa aking mga mata. Nananatili akong nakatingin sa kanya maging siya ay ganun din sa akin. Mas labis akong nasaktan nang tumalikod siya at nagtungo sa pintuan.

Ito na ba iyon? Iiwan niya na ba ako? Masisira na ba talaga nang tuluyan ang pagkakaibigan namin na matagal na naming iningatan.

Hindi ko na napigilan ang aking mga luha, tuloy tuloy na itong lumabas sa aking mata at naglakad sa aking mga pisngi.

“Bakit ka umiiyak?” sabi niya kasabay nang naramdaman ko ang kanyang palad sa aking baba at itiningala niya ito sa kanya.

Tinignan ko ang pintuan na pinuntahan niya isinara niya ito at inilock.

“I’m really sorry Owen. Pero kailangan ko na itong gawin.” Sabi niya.

Hindi na ako nakasagot dahil bumaba siya sa akin at muli na namang nagtama ang aming mga labi. Naikuyom ko ang aking mga kamao na nakapatong sa sofa. Ang kaliwa niyang kamay ay inihawak niya muli sa aking kanang kamay. At ang kanang kamay niya ay nananatili sa aking baba.

Lasang lasa ko pa sa labi niya ang beer na kanyang ininum. Malambot ang kanyang mga labi, tila isang silk, at malambot na unan na dumadampi sa aking labi. Ramdam ko ang maliliit na kiliti mula sa kanyang papausbong na bigote. Damang dama ko din ang mahihinang paghinga niya, isinuklay niya sa aking buhok ang kanyang kanang kamay.

Bahagya akong nagulat ng kagatin niya ang ibabang parte ng aking labi. Bahagya kong naibuka ang aking mga labi at hinayaan ko ang kanyang dila na sakupin ito, tumagal ang aming halikan ng ilang minuto at nang parehas na kaming bumitaw dito ay halos habulin namin ang aming paghinga.

“Hyung.” Hindi ko alam kung paano siya kakausapin, kung paano ko tatanungin na bakit? Bakit niya ito ginagawa?

Nakatitig kami sa isa’t isa. Hiniwakan niya ang pisngi ko. Maya maya pa ay tumayo siya at naupo sa tabi ko sa sofa. Nabigla ako nang bigla niyang hawakan ang bewang ko at iniangat ako paupo sa kanya.

“I want you now.” Sabi niya at inilagay niya ang kanang kamay niya sa likurang bahagi ng aking ulo at inilapit ito sa kanyang mukha. Ang kaliwang kamay naman niya ay nasa aking likuran inilapit niya ako sa kanya at hinalikan muli ang aking labi.

Mas mapusok na ang halikan namin ngayon hindi katulad kanina, damang dama ko ang pangangailangan niya. Ramdam ko ang matigas na bahagi sa aking pang-upo. Patuloy ang aming halikan at hindi ko mapigilang hindi mapahawak sa malalaki niyang biceps. Simula kasi nang inaasar ko na ang payat payat na niya ay nagsimula na siya sa pagbalik sa kanyang paggygym. Ako naman ay sinimulan ko na din ang pagpapapayat ko. Sa pagpapatuloy nang halikan namin ay nagulat ako nang buhatin niya ako hanggang sa hindi ko na lang namalayan na nasa aking kwarto na pala kami.

Sa loob ng aking kwarto ay malamlam ang ilaw na nanggagaling lamang sa nightstand light na nasa gilid ng aking kama. Ibang iba ang ihip ng hangin sa loob ng kwarto ramdam na ramdam ko ang init ng buong paligid. Ibinaba niya ang aking mga paa at nakatayo na kami ngayon sa isa’t isa. Nakatingala ako sa kanya at siya naman ay nakayuko sa akin dahil sa hindi namin pantay na taas. Muli ay hinalikan niya ako at gumanti din ako sa mapusok na halik na binibigay niya, sabay ang aming mga galaw na tila may sinusundan na koryo, sabay ang pagtibok ng aming mga puso na sumasabay sa ritmo ng nais naming mangyare.

Bumitaw kami sa aming halikan, at nanatiling nakatitig sa isa’t-isa. Nakapatong sa magkabilang balikat niya ang aking mga kamay at ang mga kamay naman niya ay nasa aking bewang.

“Aaron. Aaron Hyungnim.”

“Owen. Gusto kitang makuha ngayong gabi.”

Pinaghawak kamay ko ang mga kamay ko sa likuran ng kanyang leeg at tumingkayad ako para halikan siya. Muling nagsama ang aming mga labi, isang makapagdamdaming halikan ang aming ginawa hanggang sa kumilos na ng kusa ang aming mga kamay at kanya kanya na silang ginalugad ang katawan ng bawat isa. Bumaba ang kanyang kamay sa aking pang-upo, ipinasok niya ang kanyang kamay sa loob ng aking suot na pang-ibaba. Ramdam ko ang init at gaspang nito. Ipinasok ko naman ang aking kamay sa loob ng kanyang damit at ginalugad nito ang likuran ni Aaron. Ang bawat haplos na ginagawa namin sa isa’t isa ay naging dahilan para bumigat ang aming paghinga at umarko ang aming mga katawan, I want more. I want more from this.

Bumaba ang halik ni Aaron mula sa aking labi patungo sa aking leeg. Ang init ng bawat dampi ng kanyang mga lab isa aking balat.

“Hyunggnimmm…” naibulaslas ko at napapahawak talaga ako sa kanyang buhok at di ko mapigilan na siya ay masabunutan.

Hinubad niya ang pang-itaas ko, nahihiya ako, nahihiya ako sa kanya na makita niya ang kahubdan ko. Nang mahubad na niya itong tuluyan ay nakatitig lamang siya sa katawan ko kaya naman ay ginamit ko ang kamay ko para takpan ito.

“No, wag mong gawin iyan. Ang ganda mo.” Sabi nito sa akin bago niya hubarin ang kanyang pang-itaas.

Madalas ko na itong nakikita pero iba ngayon. iba ang pakiramdam ko ngayon. sobrang ganda talaga ng hubog ng kanyang katawan. Hinawakan niya ang aking dalawang kamay at ipinatong ito sa kanyang matigas na dibdib. Damang dama ko ang init ng kanyang dibdib, ang bilis nang tibok ng kanyang puso.

“Aaron Hyung…” hindi ko na natuloy ang sasabihin ko dahil binigyan niya ng banayad na halik ang aking labi.

Hinawakan niya ang aking dalawang pisngi at nilapit niya ang kanyang mukha.

“Sa akin ka ngayong gabi at sa sayo ako ngayong gabi.”

At muli ay hinalikan namin ang isa’t-isa. Halik na kami lang ang nakakaalam. Naging malikot na ang muli ang kanyang kamay at ganoon din ang aking. Pumababa ang aking mga labi mula sa kanyang labi pababa sa kanyang leeg. Binigyan ko ito ng maliliit na halik pababa sa kanyang dibdib.

“Sh*t. Ganyan nga Owen.” Rinig kong bigkas nito. Ang dalawang kamay niya ay napahawak na sa aking buhok.

Mula sa kanyang dibdib ay dahan dahan na akong bumaba padaan sa kanyang tiyan. Damang dama ko ang anim na pandesal na naririto. Binigyan ko ito ng mga halik. Premyo niya ito dahil sa kanyang ginawa. Hanggang sa mapunta na ako sa itaas na bahagi ng garter ng kanyang putting calvin klein na underwear. Nanatiling suot pa din niya ang kanyang underwear at shorts.

Tumingala ako sa kanya para tignan ang kanyang mata. Kitang kita ko na nakatingin din siya sa akin. Nahihiya ako sa kanya hindi ko alam ang aking gagawin. Tinitignan ko siya sa mata gamit ang aking mata na nangungusap. Tumango siya bilang pagsang-ayon sa dapat na mangyare.

Hinawakan ko ang garter ng kanyang underwear at shorts at ibinaba ito ng sabay. Sumampal sa aking mukha ang matigas at mahabang bagay na alam kong magpapaligaya sa aming dalawa. Nababalot dulong bahagi nito ng maitim at maiiksing buhok na nagpadagdag ng kagwapuhan nito.

Binigyan ko ng halik ang dulong bahagi nito bago sakupin ng aking bibig ang kahabaan nito.

“Ahhhh. Oweeeen. Ang saraaapp.” Napahawak siya sa aking buhok at napapasabunot. Idiniin niya ang aking mukha sa kanya.

Rinig na rinig ko ang mga tono na nilalabas ng kanyang bibig. Kusa na din gumagalaw ang kanyang katawan sa aking bibig, hanggang sa lumipas ang madaming minuto ay hinawakan niya ang balikat ko at iniangat niya ako. Nabigla ako ng muli niya akong halikan.

Tumigil siya sa aming halikan at hinawakan ang aking kamay at dinala ako sa aking kama. Dahan-dahan niya akong inihiga sa aking kama, ramdam ko ang lambot ng bedsheet na yumayakap sa aking likuran. Nakatitig kami sa isa’t-isa, isang sekretong pangako na binigay namin sa isa’t-isa. Sinimula na ni Aaron na tanggalin ang aking pang-ibaba, wala na akong maisesekreto pa sa kanya, kitang kita na niya ang aking kabuuan, ang aking kahinaan, ang aking katauhan.

Bumaba siya sa kama at tumayo sa aking harapan, tinanggal na niya ng tuluyan ang kanyang pang-ibaba. Kitang kita ako ang kadakilaan ng kanyang katawan at ang tugayog ng kanyang pagkatao.

Pinatagilid niya ako at humiga siya sa tabi ko. Nagulat ako nang biglang may daliri na pumasok sa aking kailaliman.

“Aaron ahhhh.”

Patuloy ito sa kanyang ginagawa.

“Kung ipagpapatuloy mo ang paghawak mo diyan baka—”

“Dito?” sobrang husky ng kanyang boses.

Kakaiba ang aking nararamdaman. “Tigilan mo na iyan muna please.” Pagmamakaawa ko. Hindi niya ako pinakinggan bagkus ay nagtuloy tuloy siya sa kanyang ginagawa. “Hyunggnimmm. Baka mailabas ko na.” saka niya tinigil ang kanyang ginagawa.

“Ang sensitive mo pala doon.” Sabi nito sa akin. “Wala pa tayo sa main show.” Dugtong nito.

“Lasing kasi ako.” Sabi ko sa kanya.

Nagtaka ako kung saan siya kumuha ng condom, ngunit binuksan niya ito at nagsalita. “Excuses.”

Iniangat niya ang aking paanan at ramdam ko ang tugayog ng kanyang pagkatao na sumisira ng aking pagkatao.

“Wait. Aaron. Ang laki.” Naibulaslas ko.

Hindi niya ako pinansin bagkus ay binigla niya ito.

“Aarooooonnn.”

“Nasa loob na lahat.” Huminto lang siya sa ganoong posisyon. Hawak ng isa niyang kamay ang aking paa at ang isa naman ay nakahawak sa akin pisngi. “Masakit ba?”

“Dahan dahan please.”

“Dahan dahan?” pinusisyon niya ang sarili niya kung saan siya kumportable at dahan-dahan niyang sinakop ang aking pagkatao.

Kakaibang sakit at sarap ang aking nararanasan. Sobrang tagal nan ang huling may sumakop sa akin. Aminado naman ako sa kanya na may ibang lalaki na na dumaan sa akin, at sa pagkakaalam ko at kwento niya ay ako ang magiging una niya.

“Diyan nga Aaron.” Mula sa mabagal ay paunti unting bumibilis ang ritmo ng kanyang pagkilos.

“Hyungg… Ahhhh. Aaroon wag ka munagng gumalaw.”

Dumapa siya sa akin at ginawaran ako ng isang halik sa labi. At muli ay kumilos na naman siya. Napapayakap ako sa kanya. Dahil sa kakaibang sensasyon na aking nararamdaman.

“Gustong gusto mop ag hinahalikan kita ng ganito?.”

Pinadapa niya ako at muli siyang pumatong sa akin.

“Wait”

“Gusto mo din ito? Papasok ako ng dahan-dahan.”

Ang kaninang dahan dahan niyang paggalaw ay bumilis na tila masisira na niya ang aking kama. Nakahawak sa aking dibdib ang kaliwang kamay niya samantalang ang isa namna ay nakatukod sa kama. Hinahalikan niya ako habang sinasakop niya ang aking kabuuan. Muli ay iniharap niya ako sa kanya at muli ay mabilisan niya akong sinakop.

“Aaron Hyungggg….”

“Alam mo bang ito ang una ko. At ikaw ang aking una.” Sabi niya sa akin kasabay ng mabilis niyang paggalaw.

Mula sa halikan namin ay umangat siya ng konti para tignan ako, samantalang aking aking kamay ay nakayakap sa kanya.

“Aaron hyungg…”

“I love this. Owen… Ahhh…”

Hinawakan niya ang kanang binti ko at iniangat ito. “I love you so much, Owen.” Pabilis na pabilis ang kanyang pagsakop at pabaon na pabaon ito.

“Aaaronnn..”

“Ang sikip mo Owen… Ahhhhh…”

Magkadikit ang mga katawan namin sa isa’t-isa, balat sa balat, nawawala na kami sa sarili sa mga oras na ito. Bawat hawak, bawat haplos, ay nakakapagbigay ng kakaibang sensasyon sa aming katawan, at nagbibigay ng intensidad sa aming koneksyon.

Napapaarko ako, at sinuko ko na ang aking sarili sa kanya. Hinahalik halikan niya ang aking leeg na nag-iiwan ng kakaibang init sa aking kaibuturan. Tila iisa ang aming katawan sa bawat galaw nito, a symphony of desire and ecstasy.

At nang manginig ang aming katawan matapos ang aming pagmamahalan, magkayakap lamang kami, mabilis ang tibok ng aming mga puso. Sa mga oras na iyon ay na-experience namin ang pagmamahal. Pagmamahal na kailanganman ay magiging bahagi ng aming sarili.

CHAPTER XI: JANUARY 2023

CHAPTER XI

JANUARY 2023

“And suddenly you know… It’s time to start something new and trust the magic of beginnings”

Anonymous

Rinig na rinig ko ang malalakas na putukan ngayong gabi. Kaliwa’t-kanan ang mga paputok na nagmumula sa mga kapitbahay namin. Malalakas din ang tugtugin na nagmumula sa mga stereo ng kapitbahay. Maging ang bahay namin ay puno ng ingay at mga bisita. Ngayong araw ang araw na sasalubungin namin ang bagong taon.

Nakakasabik ang panahong ito, dahil ito ang simula ng bagong buhay. Hindi ko mawari ngunit halong galak at kaba ang aking nadarama sa papasok na taon.

Isang minuto na lang ay darating na ang taong 2023. Sinabayan namin ang countdown na napapanuod namin ngayon sa television.

10…

9…

8…

7…

6…

5…

4…

3…

2…

1…

HAPPY NEW YEAR!!!

Mas dumami pa ang putukan sa labas, mas lumakas pa ang mga tugtugin. Agad kong pinuntahan si Mama para batiin ng happy new year at ganoon din siya sa akin, maging ang mga kapatid ko ay binati ko din. Matapos kong batiin sila ay nagtungo na ako sa tapat ng bintana para sumilip at tumingala.

Grabe. Ang masasabi ko lang ay grabe. Kitang kita sa kalangitan ang napakagandang mga fireworks, sobrang Liwanag at punong puno ang mga ito ng iba’t ibang kulay. Ipinikit ko ang aking mga mata at sinabayan ko ito ng mahihinang pagtalon upang manalangin.

Nais kong magpasalamat sa Panginoon sa bagong taon at bagong pagkakataon na ibibigay niya sa akin. Hindi man ako naging Mabuti nitong taon ay nawa sana sa pagpasok ng taon ay makalimutan ko na lahat ng bad vibes.

Unang araw ng January ay napagpasyahan ko na maglaro ng volleyball, dahil wala din naman akong gagawin kaya mas Maganda na magpapawis dahil sa dami ba naman nang nakain ko ng buong holiday season ay kailangan talagang magpapayat.

Hindi ko inaasahan na sa pagpili ko na maglaro ngayon ay makakalaro ko din ng Volleyball itong si Aaron. Ang huli naming pagkikita ay nung nagkaroon pa ng one day league.

Syempre habang naglalaro ay nasa kanya na naman ang aking mata. Pilit kong iniiwasan ito ngunit ewan ko pero hangang hanga talaga ako sa kanya.

“Mata mata, baka malusaw iyan.” Pang-aasar sa akin ni Kuya Obal.

“Siraulo, ewan ko sayo. Nagagalingan lang talaga ako sa kanya. Grabe siya maglaro.”

“Sus, baka pinagpapantasyahan mo na iyan ah.”

“Tss. Kahit kailan talaga ang dumi ng utak niyo.” Sagot ko na lamang dito.

Tatayo na sana ako ng lumapit sa amin si Aaron at agad naman siyang inalok ni Kuya Obal ng pagkain na nasa tabi ko.

Ngumiti ito at kumuha naman siya. Naamoy ko muli ang kanyang pabango. Ano kaya ang pabango ng lalaking ito. Sobrang lalaking lalaki kasi ng amoy at ang bango bango talaga.

Mukhang mamahalin ang pabango niya. Kitang kita naman kasi sa porma at ayos niya na anak mayaman talaga siya. Balat palang niya sa mukha ang kinis kinis na tignan, maging ang balat niya sa katawan ay alagang aircon na talaga. Wala naman kaming masyadong naging iteraksyon sa araw na ito kundi pasimpleng tinginan at sulyapan lamang.

Kahit nagkasama na kami sa isang liga ay kahit papaano ay may hiyaan pa din kaming nararamdaman sa isa’t-isa. Lalo na ako, nahihiya talaga ako sa kanya. Kaya hindi pa din kami nagkausap hanggang sa makauwi na kami.

Ngayong January ay napagdesisyunan namin na magkakaibigan na sumali sa isang training camp. Kaming tatlo ang nag enroll dito. Si Kuya Brandon at si Jaime ang kasama ko. Ngunit sa hindi inaasahang pangyayare ay nakapag enroll si Kuya Brandon sa ibang camp site, at kami lang ni Jaime ang magkasama dito.

Medyo madali pa ang training ng volleyball dito dahil more on ball handling lang ang ginawa namin. More on basics lang ang naging training dito. Kaya naman ay napagpasyahan pa din naming maglaro pagkatapos ng training namin. Mas maaga ang oras ng training ni Kuya Brandon sa amin, kaya naman ay nagtungo na lang siya dun sa camp site namin at para na rin hintayin kami.

Matapos ang aming training ay agad din kaming bumyaheng tatlo patungo sa court kung saan kami maglalarong magkakaibigan. Halos isang oras din ang binyahe namin dahil sa sobrang traffic sa mga dinaanan namin kaya naman late kaming nakarating sa court.

Pagdating namin doon ay nagsisimula na ang laro, nakakahiya pero kailangan naming pumasok. Bago kami makapasok ng court ay nakasalubong namin si Aaron.

Ngumiti ito sa amin at nagsalita.

“Late na kayo ah.” Sabi nito na buong buo ang kanyang boses.

“Kaya nga eh.” Sagot na lamang ni Kuya Brandon.

Hindi ko alam kung bakit, pero napipipe talaga ako pag nandyan siya. Sobrang OA naman ng vavaeng ito. Ngumiti na lamang kami ni Jaime sa kanya at siya ay dumeretso na sa banyo. Pagkapasok namin sa loob ng court ay nakakita ako ng kamukhang kamukha ni Aaron. Talagang napatingin ako kay Kuya Brandon at Jaime, at ganun din sila sa akin. Marahil ay parehas kami ng mga katanungan sa isa’t-isa.

Sino itong lalaking ito na kamukhang kamukha ni Aaron? Kapatid niya ba ito o Kuya. Ewan.

Nang makapunta na kami sa pwesto namin ay agad kaming nagtanong kay Kuya Obal kung sino iyon.

“Kuya Obal sino yung kamukha ni Aaron?” tanong agad ni Jaime sa kanya.

“Kambal ni Aaron iyan, ano ka ba? Hindi moa lam?” tanong pabalik ni Kuya Obal.

“Hindi eh, ngayon ko lang nakita yan.” Sagot ni Jaime.

“Diba hawig na hawig sila.” Sabi ni Kuya Obal.

“Oo nga parang pinagbiyak na bunga.”

“Hindi ah.” Sabi ko at napatingin silang tatlo sa akin. “Bakit?” nailing ako bigla sa sagot nila.

“Hindi mo ba napapansin?” tanong sa akin ni Kuya Obal.

“I mean yeah magkamukha sila, pero mas gwapo naman si Aaron.” Nahihiya kong sagot sa kanila.

“Ayownn, mukhang nahulog na ah. Namumula ka na diyan.” Pang-aasar nila sa akin.

“Anong namumula, hindi ahh. Kapal niyo dyan.” Sagot ko na lang sa kanila at dali-dali kong kinuha ang panghilamos ko sa bag at nagtungo sa banyo.

Bago ako makalabas sa pinto ay nakasalubong ko pa ulit si Aaron.

“Saan ka na naman pupunta?” tanong nito sa akin.

“Magbabanyo lang.” nahihiya kong sagot sa kanya.

“Okay.” Sagot nito.

Ngumiti na lang ako sa kanya at ngumiti siya pabalik sa akin. Halos manghina naman ako sa ngiting iyon, Siya kasi ang tipo nang lalaki na lagi na lang nakasimangot na akala mo binagsakan ng langit at lupa. Bibihira lang siya ngumiti ng ganoon kalapad. Kaya naman ay lihim akong napangiti dahil dito.

Kinikilig akong nagtungo sa banyo dahil sa ginawang ito ni Aaron.

Naghihilamos na ako at may sabon na ang aking mukha nang biglang may pumasok sa banyo at pagharap ko ay nakita ko ang kambal ni Aaron, nagkagulatan kami dahil dito.

“Ayyyy pukkkk***” ang naisigaw ko.

Tumawa naman siya dahil sa nasabi ko.

“Sorry nagulat ako.” Sabi ko dito.

Ngumiti siya sa akin at nagsalita. “Okay lang.” ang maikli niyang sagot bago pumasok sa cubicle.

My gadh Owen nakakahiya ka. Bulong ko sa sarili ko.

Agad naman akong naghilamos dahil dito, para Paglabas niya ay wala na ako. Kaya sige hilamos lang ako at nagmamadali akong lumabas ng banyo. Nakakahiya naman kasi, pero nang makita ko nang malapitan ang kambal ni Aaron ay masasabi kong magkahawig nga sila pero para sa akin ay mas may dating si Aaron.

Maputi kasing tignan si Aaron samantalang si Aldrin naman ay medyo may pagkamoreno ang balat. At mas lean ang katawan ni Aldrin kumpara kay Aaron.

Tahimik akong umupo sa tabi nina Jaime, hindi na ako nagsalita pa. Ilang minuto ang lumipas ng kami na ang naglaro sa court. Ibang team ang kalaban namin at hindi ito ang team nina Aaron o team ng kambal niya.

Dahil nga sa nagtraining na ako kanina ay kahit papaano ay nagkaroon na ako ng galaw. Mas magaan na ito kumpara sa paglalaro ko nang deretso. Tuloy tuloy lang ang laro namin hanggang sa maipanalo namin ang set na iyon.

Nang bumalik na kami sa pwesto namin ay nagulat ako na naglalakad si Aaron papunta sa amin. Anong gagawin nun dito? Nakakapagtaka naman.

“Oh.” May inabot siya sa akin. Akala ko naman kung ano, ito ung facial wash ko. “Naiwan mo daw sa banyo sabi ni Ren.” Sabi niya.

“Ren?” tanong ko pabalik at kinuha ko ung inabot niya sa akin. At doon ko lang napagtanto na yung kambal niya pala iyon. “Ahhh okay. Yung kambal mo.” Sabi ko dito.

“Oo.”

“Thank you.”

Ngumiti lang siya ulit at naglakad na patungo sa pwesto nila, dahil sila na ang maglalaro.

Tuloy tuloy lang ang labanan ng bawat kupunan at sa huli ay ibang team ang nagwagi at hindi iyong team namin, team ni Aaron or team ng kambal niya. Maagang naglaglag ang team ng kambal ni Aaron kaya naman ay maaga din silang umuwi.

Pero palaisipan pa rin sa akin kung sino itong lalaking dikit ng dikit kay Aaron, na animo’y magjowa sila. Kaya habang kumakain kami kasama sina kuya Obal ay napag-alaman ko na kaibigan niya daw ito, at ang pangalan ay Nit. Nalaman ko din ng ana mas pinili daw nitong si Aaron ay si Franz na sabi-sabi na ex niya daw nung college.

Bahala na, ang hirap naman pumasok sa magulong mundo na iyan ni Aaron. Mahirap na? Magulo pa. kaya ekis, ayoko na. hihihi.

Pero there is something talaga na pakiramdam ko ay may humihila sa akin patungo sa kanya.

Lumipas na naman ang isang linggo at bumalik na naman kami sa training, hanggang sa mabilis na natapos ang buong buwan at ito na ang araw ng graduation namin sa training camp.

Maaga kaming nagtungo ni Jaime sa paggaganapan ng graduation, sa graduation kasi ay kakalabanin namin ang bawat kupunan sa bawat camp site. Kumbaga magiging one day league ang ganap nito.

Isang araw ang lumipas at Mabuti na lamang ay nakapasok ang kupunan namin sa final four ngunit hanggang bronze lamang ang aming nakuha.

Gayunpaman ay Mabuti naman iyon at nag-enjoy din kami sa kaganapan na ito.

Sa susunod na linggo naman ay magkakaroon muli kami ng isa pang liga at kailangan naming idefend ang title namin doon. Ito yung liga na sinalihan namin kasama si Aaron. Dahil nagchampion nga kami dito ay nawa ay sumali ulit siya sa amin. Ngunit wala kaming contact number niya.

Kaya naman ay naisipan ni Jaime na kontakin si Kuya Obal para sabihan si Aaron na may liga kami at kailangan namin siya. And luckily ay pumayag si Aaron na maglaro kasama kami. hindi ko man alam kung ano ba talaga ang nasa isip niya kung bakit siya pumayag pero I sense something or I just assuming something.

Tulad nga ng sabi ko kanina, tila may bagay na humihila sa akin papalapit sa kanya at ito ay kinakatakot ko.